Help gou bietjie hier…wat is ‘n staple remover in Afrikaans?
“ Shadows” – a portrait
Opgedra aan Peter Sibeko
Soos die lig van voor oor jou val
le die skadu rokerig knus agter jou
skouers en jou rug en jou vlees
tot ek sien op ‘n dag die mistige swart
versluier onheilspellend stil jou oe
in aktiewe teenstand van wie jy moes wees
en moes word, ‘n vrye gevangene van die
ewigteenwoordige vaders wat jou vergesel
en gesel waneer klip op klip jou voorhuid
teken word van die verbond wat jou
verkneg van geslag tot geslagte
bok of bees of lam –
ingekombers in jou inisiasie mantel van
van rokerige blindheid oor Afrika
wat (soos die ontbloting van The Spear) sal val.
tussen Niks en Nerens moet daar iets wees erens
wat die onrus en onklaarheid kan voltooi –
wat in helder lig duidelik sigbaar die weg kan wys
sonder misleiding en bevrydend eenvoudig kan se:
ek dwaal tussen stemme en stamme en vanne
en Woorde en klank en ou mense en perels
op soek na die sin in die Sin wat onomwonde
die hele verhaal kan vertel
van die voortyd tot die eindtyd
jota en tittel en titel en nota
vir my gelos te ontrafel soos die ingang van die
deurknoplose uitgang in die mission van St Raphael
Opgedra aan Susanna Smit (wat ek nooit geken het nie, en ek ook nie wou wees nie)
Eendag het jy vir my gese ek bly daar tussen Niks en Nerens
en ek wonder of iemand ooit die woorde sal lees
wat ek weef wyl ek werskaf voor ‘n Dover stoof
en die wat ek liefhet bedek en toedoek en ophemel
toe sien ek die bordjie staan: R62 Niks N9 Nerens
met ‘n onklaar motor gestrand tussen Heap-of-stones en Betel
word hierdie plek my Getsemane:
in die olyf-pers word my vlees gebreek
en fyngemaal wyl ek uitloop in nuwe openbaring
van Elbetel en die bakermat van my bestaan.
J. A. Lasarus.
Junie 14, 2012 in Sonder kategorie
In die nag het ek oor jou gestreel, Hopie Bene en Vleis en Drome,
vas aan die slaap en onbewus dat ek met olie onsigbaar jou township hondelyf salf:
Van jou kop oor jou gesig en jou skouers en jou arms en jou bors en jou buik
en jou geslag en jou bene en jou voete en jou kuite en jou boude en jou rug
en jou skouers en jou hoof-
Dat jy jou kop mag verloor
Dat jou fonteine sal oopgaan
Dat die glaswande van jou tombe in duisende stukkie sal skiet
(Maar jy sal aan die sykant uitkom).
Hopie Bene en Vleis en Drome,
ek smeer jou in met olies en mirre en gebed
en op ‘n manier le ek my drome af vir joue:
Staan op my Lief! die dag het gebreek,
sodat ek kan sien hoe jou stert kwispel en jou pels blink,
en ek jou waters kan hoor ruis.
Piekniek op die groen gras.
Mei 15, 2012 in Sonder kategorie
jou bruin lollielyfie met die bekkie rondom vol soet
kaal voetjies en boudjies wat ruik na a
handjies wat beduie en beentjies wat flikflak
armpies wat om my nek my wurg en vra dat ek jou moet ba
wyl ons kolwyntjies eet en speel en woel op en onder my kombers –
peek-a-boo en waar’s jy en daar’s jy kielie ek jou magie en luister hoe jy kraai
(onsigbaar verhul in Hom en onder die radar
haal ek jou en julle en hulle profeties uit met my kombers
wat julle toedek en my mantel word van gesag
en op Sy Woord se my woord: Release!
en hy moet gee dit wat ek eis, en laat los in volbronge finaliteit)
wyl ons speel en bollemakiesie slaan en wawiele maak tot
julle opkots van die soet sjokolade versiersel en ek moet sluk aan die liefhe
wat a en b en c en ander dinge insluit wat onverfyn en aards is
maar Goddelik in Sy natuur
Dit het vanogend weer met my gebeur. Ek word wakker van my selfoonwekker. Sien die rooi liggie flikker. Korrel met een oog om die boodskap te lees. Word wakkerder. Antwoord die sms, lees die nuutste bbm, scan deur die facebook notifications, vinnig ‘n draai op twitter vir news 24 update. Nog wakkerder. Laai e-posse af. Nugter wakker en ontevrede. Geen vrede. Wonder waar ek kan kliek om God se update te kry. (Ek kan met Snotkop gesels as ek wil. Ek sien Steve Hofmeyer antwoord min of meer alles en almal).
Ek wil kliek. Op my selfoon. En dan wil ek daar wees – ingelog, en aanlyn: ek se Hy se ek se Hy se en so aan tot ons klaar gepraat het. Hy gaan dan seker op ‘n multi-dimensionele vlak aan en ek begin my dag op aarde. Maar ons het gePRAAT.
Hierdie frustrasie-versugting-behoefte-dingerige-iets steek sy kop al meer uit. Ek wil met Hom praat en ek wil Hom hoor antwoord. Ek sit soms voor my rekenaar en wonder watter knoppie ek moet druk om kontak te maak…
Sisi word nou te oud vir volweek werk. So ek het vanaand my eie yskas skoongemaak van hoek tot kant. Jiggie. Ek weet nie of dit so goeie ding is nie – ek gaan dit nou elke kort-kort wil doen. Time consuming job – ek voel sommer hoe kom die neurose aangejaag oor die vlakte – daai goetertjies wat ek uitgevee het uit die hoekies en gaatjies wil ek nie onder ‘n mikroskoop sien nie. It is better to know not.
Ek het gisteraand mnrLisa se skouer papnat gehuil toe ons A Night’s Tale kyk. Oor die pa wat sy seuntjie so wragtag wegstuur om sy sterre te gaan verander. Dis vir my so sad ek weet nie hoe ek dit het nie, want hy stuur hom weg sonder enige waarborg. Ek hoop maar hy het geweet alles sal regkom. Ek hoop dis daai stuk geloof sonder getekende waarborg of bevestiging in triplikaat. Hulle lag vir my, en mnrLisa maak vir my rooibostee. Die seuns se ek moenie worry nie niemand gaan dood in die storie nie, en die dogters se dis nie eers wreed nie, maar hulle sal se as ek moet wegkyk.
Ek weet dis oor die vakansie amper verby is, en ek not te donner weet hoe ek weer koebaai gaan se vir die kinders nie. Vir ‘n beter lewe vir hulle. Op die ander dorp. Nou’t ons drie huise. Ons huis-huis. Ons huis by die see waaraan ons nogsteeds bou. En ons huis op die dorp waar die kinders in die koshuis is. Party weke pak ek nie eers ons tasse uit nie, gooi net nog onderklere in vir ingeval en gryp die selfoonlaaiers. Ek weet nie meer waar al my goed is nie. En ek worry ook nie eintlik meer nie. Die belangrike dinge het erg onbelangrik geword, sodat ek wonder hoe de joos ek ooit gedink het die tafeldoek en die oorbelle het enigsins iets met enige iets uit te waai.
Die yskas is gefieks, maar niks is gefieks nie. Ek het ons gesin nog nooit so geniet nie. Ek het nog nooit so erg geweet hoe tyd verby gaan nie. Ek het nog nooit so baie gelag vir hierdie 5 mense wat stukke van my is en tog so heeltemal hulle eie mense is nie. Ek het nog nooit so erg behoefte gehad om God te face nie.
En die flippen baie woorde op die KKNK krap my net nog meer om. Almal sing oor iets. Net mooi niemand sing oor niks nie (behalwe dalk Wikus vd Merwe wat soos ‘n lafenis was, maar toe eindig hy sy show met “Nag ou Grote”, en stuur so sy betekenislose woorde ook in hulle peetjie in. Want nou wonner ek of hy sy pa gegroet het of sy Pa of dalk sy pal wat dood is die naweek).
Ek haaat ‘n skakelbord spyskaart, maar dit sal so lekker wees om te hoor:
Vir God druk een…
Is dit enigsins moontlik om deurmekaarder te word hoe meer mens weet?
April 3, 2012 in Sonder kategorie
Want ek is nou da!