CIA - Inligting
Om die rol van die CIA in wêreldaangeleenthede te verstaan, moet u altyd die era in gedagte hou waarin die CIA begin werk het - die Koue Oorlog - daardie tyd na die einde van die Tweede Wêreldoorlog toe Stalinistiese Rusland sy uitbreiding wou uitbrei kommunistiese leerstelling aan enige land wat na die verkoopspunt sou luister. is op kapitalisme verkoop en was daartoe verbind om die verspreiding van kommunisme te stop - soms ten koste van alles.Die begin*Die versameling van intelligensie oor vyande wat werklik of vermoed word, het sedert die dae van George Washington deel uitgemaak van die Amerikaanse weefsel. Hierdie kat-en-muis-spel is oënskynlik bedoel om lande te help om hul verdedigingsmagte voor te berei vir inval deur buitelandse entiteite, maar, afhangende van 'n mens se standpunt, kan agentskappe wat in die grys gebied van internasionale intrige werk, soms riglyne van die hoogste regeringsvlakke interpreteer anders as wat oorspronklik bedoel was. Dit is binne die grys gebied dat geheime bedrywighede 'n groter persoon as die lewe aanneem.Die vroeë veertigerjare
Selfs voor die Pearl Harbor -aanval deur die Japannese, het die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt kommer uitgespreek oor die gebrek aan koördinasie tussen die staats- en oorlogsdepartemente oor die deel van intelligensie en samewerking. In Julie 1941, ses maande voor die aanval, het Roosevelt William Donovan, 'n advokaat in New York, gewerf om Amerika se eerste intelligensie -organisasie in vredestyd op te stel. Donovan is aangestel in die rol van koördineerder van inligting (COI) en direkteur van die nie-departementele organisasie.Die aanval op Pearl Harbor het voorgestel dat die rol van COI heroorweeg moet word. Die gevolg was die oprigting, in Junie 1942, van die Office of Strategic Services (OSS), wat inligting wat deur die gesamentlike stafhoofde versoek is, sou versamel en ontleed en "spesiale operasies verrig wat nie aan ander agentskappe toegewys is nie." Die OSS het egter is nie totale gesag oor globale aangeleenthede verleen nie. Die Secret Intelligence Service (SIS), 'n tak van die FBI, is in 1940 gestig om verantwoordelikheid te neem vir intelligensiewerk in Latyns -Amerika. Dit word deur sommige beskou as teenproduktief vir die doel om die hele intelligensiegemeenskap van buitelandse sake te sentraliseer.Toe die Tweede Wêreldoorlog eindig, het Harry S. Truman, wat na Roosevelt se dood in April 1945 na die presidentskap opgevaar het, geen rede vir die OSS werk voort, en hy het die eenheid amptelik in Oktober van daardie jaar ontbind. In werklikheid is die meeste teen -intelligensie -funksies egter in mindere mate na die staats- en oorlogsdepartemente oorgeplaas, maar Truman het egter gou besef dat 'n gesentraliseerde stelsel van intelligensie tog nodig was om die Verenigde State te behou kyk na die Sowjetunie en hul eie intelligensie -arm, die KGB. Hy het kommentaar van 'n aantal strategiese agentskappe gesif, waaronder die staatsdepartement en die FBI. Dit het in Januarie 1946 gelei tot die stigting van die Central Intelligence Group (CIG). Die groep was verantwoordelik vir die "verskaffing van strategiese waarskuwings en die uitvoering van klandestiene aktiwiteite." Ongeveer twee jaar later het 'n ander herstrukturering van die intelligensie -afdeling plaasgevind. Die National Security Act van 1947 het die National Security Council (NSC) en die Central Intelligence Agency (CIA) gestig. Die CIA sou 'die intelligensie -aktiwiteite van die land koördineer en intelligensie, wat die nasionale veiligheid beïnvloed, korreleer, evalueer en versprei en om ander pligte en funksies wat verband hou met intelligensie uit te voer, soos die NSS mag voorskryf.' Die hoof van die CIA kry die titel Direkteur van Sentrale Intelligensie, oftewel DCI, en word deur die president aangestel.Die CIA in wêreldsake
Sedert die aanvang daarvan het gerugte en insinuasies die CIA en sy bedrywighede in 'n geheimsinnige omhulsel verberg. Beskuldigings oor die agentskap het sameswerings ingesluit om buitelandse leiers te vermoor wat nie simpatiek was vir westerse wense vir demokratiese heerskappy deur die mense van die betrokke land nie.Die nuwe woordeskatDiegene wat in die grys gebied woon, het 'n uitgebreide nuwe woordeskat ontwikkel om die verskillende ingewikkeldhede en nuanses van hul bedrywighede te beskryf. Die CIA se eie definisie van "geheime optrede" is "enige klandestiene of geheime aktiwiteite wat bedoel is om buitelandse regerings, gebeure, organisasies of persone te beïnvloed ter ondersteuning van die Amerikaanse buitelandse beleid wat so uitgevoer word dat die betrokkenheid van die Amerikaanse regering nie duidelik is nie." Ander "gonswoorde" en frases sluit in:
swart of wit propaganda,
duidelike en huidige gevaar,
sielkundige, biologiese, bakteriologiese, radiologiese en chemiese oorlogvoering,
LSD en ander hallusinogene, verstandsveranderende middels,
Radio Free Europe en Radio Liberty,
massavernietigingswapens (WMD), en
"Neerslagstoestande wat lei tot die moord op ..."
Eiendomme was wettige ondernemings wat deur die CIA besit is en as basis vir spioenasie en geheime bedrywighede gebruik is; Radio Free Europe, Air America, Air Asia en Civil Air Transport is voorbeelde. Propaganda is "bedoel om die oortuigings, persepsies en waardestelsels van die mense onder die heerskappy van die teëstander te ondermyn". 'N Voorbeeld van swart propaganda het plaasgevind toe die CIA in Oktober 1964 'n anti-Islamitiese pamflet in Egipte versprei het, wat dit laat lyk asof die Sowjets dit gedoen het. die lus oor enige geheime aktiwiteit wat moontlik verkeerd gegaan het, alhoewel die president van die algemene vorm van die plan geweet het: Dit werk op die volgende manier: 'n President kommunikeer indirek "sy begeerte vir 'n sensitiewe operasie" aan personeel tydens 'n vergadering. Dit skep 'n 'leë tjek' vir CIA -leiers wat vasbeslote is om die president se wense uit te voer. In plaas daarvan om die president op hoogte te hou van die vordering van die aksie, word die inligting egter geïnternaliseer gehou. 'N Voorbeeld van hoe die konsep werk, is die Iran-Contra Affair van die 1980's. Daar is ontdek dat luitenant-kolonel Oliver North, en ander, die opbrengs van wapenverkope aan Iran gestuur het aan die Contra-rebelle in Nicaragua, wat probeer het om die linkse Sandinistas te verdryf. Diegene wat die operasie uitgevoer het, het gedink dat president Ronald Reagan destyds nie van enige oortreding geweet het nie en dat hy sodanige kennis aan die publiek sou kon ontken. Reagan het in werklikheid geweet van die skandaal en kon die publiek nie oortuig dat hy nie daarvan kennis dra nie. Om die omstandighede wat tot die moord op (teiken) lei, te probeer, sou die CIA poog om die regering van 'n derde te ondermyn. Wêreld (onderontwikkelde) land wat vermoedelik simpatiek was vir kommunisme. Die propaganda -spervuur ​​sou poog om die massas in 'n opstandtoestand te dryf, wat dan sou lei tot 'n militêre staatsgreep en die gevolglike dood van die land se leier en sy ondersteuners. Operasies: die goeie, die slegte en die lelikeTwee van die vroegste beduidende CIA -bedrywighede het in 1953 in Iran plaasgevind toe die gevestigde regering omvergewerp is (weens die Britse idee dat Iran op die punt staan ​​om sy oliebedryf te nasionaliseer), en die Sjah van Iran uit ballingskap herstel is. Die ander een was in Guatemala in 1954, waar Operation PBSuccess georganiseer is om 'n president, Jacobo Arbenz Guzman, wat simpatiek teenoor die kommuniste was, te verdryf ten gunste van die pro-westelike kandidaat Carlos Enrique Castill Armas. tydens die Eerste Indochina-oorlog in 1954, is die twee 'suksesse' vir die CIA gevolg deur 'n tydperk van min aktiwiteit in die westelike halfrond totdat Fidel Castro, 'n linksgesinde rebel wat 'n opstand gelei het teen die regering van Fulgencio Batista, die beheer oorgeneem het Kuba in 1959. Hierdie ontwikkeling het die VSA en die CIA aangespoor om 'n plan te ontwikkel om Castro te vervang deur 'n pro-Amerikaanse figuur. In 1961 is die plan, nou bekend as die Bay of Pigs Invasion, begin. As gevolg van swak kommunikasie tussen die grondmag en die lugsteunarm van die plan, is die inval afgeweer en het dit die vernedering van die Verenigde State en die CIA op 'n wêreldwye verhoog tot gevolg gehad. tot die Kubaanse opbou van ballistiese missiele. Met die hulp van Rusland en Tsjeggo -Slowakye het Kuba missiele begin installeer vir 'verdedigingsdoeleindes'. In Oktober 1962, tydens 'n CIA-besit van U-2 van San Cristobal, is ontdek dat nege missielplekke met Russiese SS-4's en SS-5's gelaai is, wat 'n reikafstand van ongeveer 2500 myl het-ver genoeg om te bereik byna elke groot stad in die VSA Die ontdekking het gelei tot die Kubaanse missielkrisis. Die betrokkenheid van die CIA in Suidoos-Asië het middel 1950 begin toe hulle die 'geheime leër' in Laos gekoördineer het om die 'geheime oorlog' teen die kommunistiese Pathet Lao te beveg en Noord -Viëtnamese as deel van die Viëtnam -oorlog. Die vrees was dat as Laos aan die linkse magte sou val, Thailand die volgende sou wees en die hele Suidoos-Asië tot The Domino Theory sou val. Die poging is bygestaan ​​deur die CIA se eie vloot van vliegtuie, bekend as "Air America." In Latyns -Amerika in 1973 het die CIA Chileense nasionaliste gehelp in hul stryd om die linkse Salvador Allende te verdryf. Verskeie bronne berig dat Allende óf deur die staatsgreepleiers vermoor is óf selfmoord gepleeg het voordat hulle daar gekom het.Die KerkkomiteeDie wilde en ongebreidelde geheime veldtogte van die CIA sou egter onder mikroskopiese ondersoek kom deur die "Senaat -geselekteerde komitee om regeringsbedrywighede met betrekking tot intelligensie -aktiwiteite te bestudeer", oftewel die kerkkomitee, so genoem na sy voorsitter, Frank Church of Idaho. Wat tydens die sessies ontbloot is, het selfs die kundigste regeringsamptenare geskok. Kryptiese 'projekte', 'operasies' en 'programme' was kodename vir geheime operasies. basis. 'Projek MKULTRA' is gebruik om chemiese, biologiese en radiologiese wapens te ontwikkel. Die projek is later herdoop tot "Artisjok" om die omvang van die eksperimente uit te brei. Hierdie eksperimente het ook kodename gehad. Projekte "Chatter", "Third Chance" en "Derby Hat" het ingegaan in "waarheidsserums", LSD en ander denkveranderende chemikalieë. Die CIA se "Operation Mongoose" was 'n plan om Castro reeds in 1959, kort daarna, te vermoor. Castro het aan bewind gekom. Die "Phoenix -program", wat van 1962 tot 1965 werk, was bedoel om Suid -Viëtnamese amptenare te help om polisiemagte en paramilitêre eenhede te werf en op te lei vir die verdediging van hul land.Die nadraaiAlhoewel kontroversies steeds die agentskap teister, bly die CIA steeds "stryd teen die bose magte." Na die aanval op 11 September 2001 op die World Trade Center en die Pentagon, het DCI George Tenet 'n 'hoogs geheime' dokument bekendgemaak as die ' Worldwide Attack Matrix, "wat die plan van die CIA onthul het om terroriste -aktiwiteite in 80 lande te bekamp. Daar word beweer dat die aktiwiteite van "roetine -propaganda tot dodelike geheime optrede ter voorbereiding op militêre aanvalle" is.Kritiek op die agentskapDie CIA het kritiek geneem vir 'n aantal mislukkings, veral die ondoeltreffende inligtingsversameling daarvan. Dit sluit in dat 'n dubbelagent, Aldrich Ames, die organisasie kan infiltreer tot die mate dat hy 'n hoë vlak van sekuriteitsklaring verkry. As u nie die val van die Sowjetunie, die handelsentrum en rampe in die Pentagon, die kerntoetse van Indië en die inligting van die agentskap wat die Irak se voorraad WMD as ononderhoubaar deur die beskikbare intelligensie beskryf, voorspel nie, is een van die mees onlangse foutopsporings.
*Dit is nie binne die bestek van hierdie artikel om die operasies waarin die CIA bekend was, of wat met goeie rede gedink is, in diepte te ondersoek nie. Sommige van die voorbeelde hiervan is openbare inligting (met die verloop van die Wet op Vryheid van Inligting van 1966 en daaropvolgende wysigings). Soos nodig en betyds, is gebeure nie in chronologiese volgorde nie.
Rekords van die Central Intelligence Agency [CIA]
Gestig: In die Nasionale Veiligheidsraad, van krag op 18 September 1947, ingevolge die Wet op Nasionale Veiligheid (61 Stat. 495), 26 Julie 1947.
Kantoor van die koördineerder van inligting (OCOI, 1941-42)
Kantoor vir strategiese dienste (OSS, 1942-45)
Eenheid vir strategiese dienste (SSU), kantoor van die assistent-oorlogssekretaris (1945-46)
Funksies: Adviseer die Nasionale Veiligheidsraad en ander uitvoerende takagentskappe oor intelligensie -aangeleenthede. Koördineer federale intelligensie -aktiwiteite en lewer gesentraliseerde dienste vir ander agentskappe. Ontwikkel en versprei inligting oor intelligensie, teenintelligensie en buitelandse intelligensie. Beoefen intelligensie- en teenintelligensie -aktiwiteite buite die Verenigde State.
Soek hulpmiddels: Harry Schwartz, komp., "Voorlopige inventaris van die rekords van die Central Intelligence Agency," NM 40 (1964) aanvulling in National Archives mikrofiche -uitgawe van voorlopige voorrade.
Teken afskrifte van publikasies van die Central Intelligence Agency op in RG 287, Publikasies van die Amerikaanse regering.
Rekords van die kantoor van strategiese dienste, RG 226.
Rekords van die Foreign Broadcast Intelligence Service, RG 262.
263.2 Algemene rekords van die Central Intelligence Agency
Geskiedenis: Kantoor van die koördineerder van inligting wat gestig is met die aanstelling van William J. Donovan as COI op presidensiële bevel, 11 Julie 1941, om intelligensie -inligting te versamel en te ontleed en beskikbaar te stel aan die president en geselekteerde agentskappe. Gelyktydig met die oordrag van die tak van buitelandse inligtingsdiens van OCOI na nuutgestigte kantoor van oorlogsinligting, deur EO 9182, 13 Junie 1942, is die oorblywende OCOI -eenhede deur die presidensiële militêre bevel herontwerp Office of Strategic Services, 13 Junie 1942 onder gesamentlike hoofde van die personeel se jurisdiksie en verantwoordelikheid vir die insameling en ontleding van intelligensie, sowel as die beplanning en uitvoering van spesiale operasies. OSS afgeskaf, effektief 1 Oktober 1945, deur EO 9621, 20 September 1945, met intelligensie -navorsing, analise en grafiese voorstellingsfunksies oorgeplaas na die Staatsdepartement, en algemene intelligensiefunksies oorgedra na die nuutgestigte Strategiese Dienste -kantoor van die Assistent Oorlogsekretaris.
Central Intelligence Group wat deur die presidensiële opdrag, 22 Januarie 1946, onder die National Intelligence Authority gestig is om buitelandse intelligensie -aktiwiteite te beplan en te koördineer. Deur richtlijn 4 van die nasionale intelligensie -owerheid 2, 2 April 1946, het die NIA toesig gehou oor die ontbinding van die SSU gedurende die lente en somer 1946, 'n paar komponente aan die Central Intelligence Group toegewys op versoek van die direkteur van sentrale intelligensie en die inwerkingstelling van die oorblywende eenhede in ander oorlog Departement organisasies. SSU amptelik afgeskaf by Algemene Orde 16, SSU, 19 Oktober 1946.
Central Intelligence Group en National Intelligence Authority afgeskaf deur National Security Act, wat die CIA in 1947 gestig het. Sien 263.1.
263.2.1 Intelligensie -studies
Tekstuele rekords: Studie van die Sowjet-spioenasie netwerk in Europa ("Rote Kapelle," 1936-45), 1973. Studie van intelligensie en teen-intelligensie aktiwiteite aan die oostelike front tydens die Tweede Wêreldoorlog (1941-43), n.d. Studie van Duitse intelligensie-aktiwiteite in die Nabye Ooste voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog (1938-44), n.d.
263.2.2 Rekords van die Historiese Personeel
Tekstuele rekords: Ongeklassifiseerde (ontsmette) weergawe van die CIA -historikus Arthur B. Darling Die Central Intelligence Agency: 'n regeringsinstrument, tot 1950 (CIA Historical Series, HS-1), 1953 CIA-historikus Ludwell Lee Montague's Generaal Walter Bedell Smith as direkteur van sentrale intelligensie, Oktober 1950- Februarie 1953 (CIA Historical Series, DCI-1), 1971, laasgenoemde met die indeks George S. Jackson en Martin P. Claussen Organisasiegeskiedenis van die Central Intelligence Agency, Mei 1957 en Wayne G. Jackson's Allen Welsh Dulles as direkteur van sentrale intelligensie, 26 Februarie 1953 - 29 November 1961 (HRP 91-2/1), 1973. Voorheen sekuriteitsklassifiseerde Historiese personeelversameling van primêre bronmateriaal wat gebruik is by die opstel van sekuriteitsklassifiseerde CIA-geskiedenis ("History Source Collection," 96 ft.), 1946-73. Agtergrondrekords rakende Organisasiegeskiedenis van die Central Intelligence Agency, 1950-1953, deur George S. Jackson en Martin P. Claussen (DCI Historical Series, HS-2). Agtergrondpapiere vir die personeel van die CIA, Thomas F. Troy's Donovan en die CIA: 'n geskiedenis van die stigting van die Central Intelligence Agency (1981), 1940-80. Die Raymond E. Murphy-versameling oor Internasionale Kommunisme, 1917-58.
263.2.3 Rekords van die Sjanghai Munisipale Polisie
Tekstuele rekords: Ondersoeklêers, 1894-1947 (50 voet. En 67 rolle mikrofilm). Rekords met betrekking tot spioenasie-aktiwiteite in Sjanghai, 1926-48. Mikrofilmkopie van Russiese emigrant-registrasie kaarte en sertifikate, 1940-52 (16 rolle). Mikrofilmkopie van Tsingtao-registrasievorms, 1946-49 (4 rolle).
Mikrofilm -publikasie: M1750.
263.3 Rekords van die inligtingsdiens vir buitelandse uitsendings en sy voorgangers
Geskiedenis: Monitoring Service vir buitelandse uitsendings wat deur die presidensiële opdrag, 26 Februarie 1941, in die Federal Communications Commission (FCC) gestig is om buitelandse radio -uitsendings op te neem, te vertaal en te ontleed. Opnuut aangewese inligtingsdiens vir buitelandse uitsendings per FCC -bevel, 28 Julie 1942. Oordra na die Militêre Inligtingsafdeling, Algemene Personeel van die Oorlogsafdeling, op bevel van die Oorlogsekretaris, 30 Desember 1945 en aan die Sentrale Inligtingsgroep, National Intelligence Authority, Augustus 5, 1946. Hernoem die Foreign Broadcast Information Service, 31 Oktober 1946, en Foreign Broadcast Information Tak, 31 Desember 1946. oorgeplaas na CIA, en opgedra aan Directorate of Intelligence, 25 September 1947. Herontwerpte afdeling vir buitelandse uitsending, Desember 13, 1950, en oorgedra, as die inligtingsdiens vir buitelandse uitsendings, op 1 Julie 1965 aan die direktoraat van wetenskap en tegnologie.
Tekstuele rekords: Daaglikse transkripsies en opsommings van gemonitorde buitelandse radiouitsendings, en daaglikse teletipes materiaal wat gekies is vir oordrag na regeringsinstansies, 1947-48 (144 voet). Opsommings, diverse verslae en aantekeninge van uitsendings, 1947-48. Daaglikse verslae, 1941-59. Afskrifte van gemonitorde uitsendings met betrekking tot die Viëtnam-oorlog, 1957-74 (114 voet).
Verwante rekords: Rekords van die Foreign Broadcast Intelligence Service, RG 262. Teken afskrifte van publikasies van die Foreign Broadcast Intelligence Service (CIA) in RG 287, Publications of the U.S. Government.
263.4 Rekords van die Afdeling Buitelandse Dokumente
Tekstuele rekords: Verslae oor wetenskaplike inligting, 1958-60. Verslae oor aktiwiteite van die Sowjetblok Internasionale Geofisiese Jaar, 1958-60. Indeks van name uit geselekteerde Duitse dokumente wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vasgelê is, 1920-45 (21 voet). Naslaanmateriaal met betrekking tot Duitse dokumente tydens die Tweede Wêreldoorlog, 1933-45. Italiaanse registers van vermeende buitelandse intelligensie-agente in Italië, 1920-40 vasgelê.
263.5 Tekstuele rekords (algemeen)
Geselekteerde rekords met betrekking tot die moord op president John F. Kennedy, 1964-93. Ongeklassifiseerde personeellêers van die Directorate of Operations oor Lee Harvey Oswald, 1963-93 en Raoul Wallenberg, 1945-93. Office of National Estimates publikasie, "The Law and Custom of the National Intelligence Estimate" deur Sherman Kent. Ramings van die Office of Research and Estimates (ORE), 1946-50. Nasionale intelligensie-ramings rakende die Sowjetunie, 1950-83 en Sowjet-militêre mag, 1956-84. Direktoraat van intelligensie-rekords met betrekking tot CIA-verslagdoening oor die Sowjetunie, 1957-79. Diverse studies, 1954. Span A/span B skat van die Sowjet-offensiewe bedreiging, 1976. Artikels, 1955-92, van Studies in Intelligence. Studies en ander rekords rakende die aktiwiteite van die Central Intelligence Agency in Guatamala, 1952-54. Rekords oor die paramilitêre inval van Bay of Pigs in Kuba, 1961. Daaglikse kalenders en telefoonboeke vir direkteure Sidney Souers en Hoyt Vandenberg, 1946-47.
Toegang tot onderwerp: Kennedy, John F. Oswald, Lee Harvey Wallenberg, Raoul Cuba Bay of Pigs.
263.6 Kartografiese rekords (algemeen)
Kaarte: Gepubliseerde kaarte van verskillende lande, met topografie, bevolking, administratiewe afdelings, grondbenutting, ekonomiese aktiwiteit en etnologie, 1971-86.
263.7 Filmprente (algemeen)
Films oor die gebruik van bakteriologiese of kiemoorlogvoering deur die Verenigde State tydens die Koreaanse Oorlog, vervaardig deur die Peking Film Studio (met Engelse vertelling) en deur die National Film Studio of North Korea (Engelse taal onderskrifte), 1952.
263.8 Klankopnames (algemeen)
Oudioband van Lee Harvey Oswald op die WDSU -radiostasieprogram "Carte Blanche."
1. Operasie Paperclip
Operation Paperclip was 'n CIA -program om Duitse wetenskaplikes te werf met die bedoeling om hulle te breinspoel en voor te berei om in die VSA te dien. In 1945 het die Amerikaanse president Harry Truman beveel dat die plan uitgevoer moet word, op voorwaarde dat diegene wat gevind is, uitgesluit is. lid van die Nazi Party '¦ ' Dit sou byna al die Duitse wetenskaplikes uitgesluit het. Daarom het die CIA wit die openbare profiele van die Duitse wetenskaplikes gewas en hul biografieë aangepas om hul doel te bereik. Ongeveer 1600 wetenskaplikes het wettig na die VSA gemigreer. Hierdie wetenskaplikes het 'n onmiskenbare rol gespeel in die verwesenliking van die Amerikaanse ballistiese missieltegnologie en ruimteprogramme. Die sukses van Operation Paperclip was dus een van die waardevolste dienste wat die CIA gelewer het.
Intelligensie, beleid en politiek: die DCI, die Withuis en die kongres
Die opstel van 'n intelligensiegemeenskap: referate van die eerste vier DCI's
Admiraal Sidney W. Souers, generaal Hoyt S. Vandenberg, admiraal Roscoe H. Hillenkoetter en generaal William Bedell Smith het president Harry S. Truman se uitdaging aanvaar om 'n intelligensie -organisasie te stig. Elke man het sy ampstermyn gekenmerk met sy unieke leierskappy wat sy opvolger die nodige grondslag gegee het vir die volgende stap na die Central Intelligence Agency van vandag.
Die Die opstel van 'n intelligensie -gemeenskap die versameling van 800+ agentskapsdokumente en 600 aanvullende items toon die daaglikse aktiwiteite, besluite, personeelvergaderings en kontakte wat elke DCI gekonfronteer het. Hulle het die spektrum gekies om 'n sekretaresse te kies om te reageer op 'n presidensiële vraag op 'n sosiale geleentheid saam met verskillende ambassadeurs en hooggeplaastes.
Ons het altyd daarvan gehou om 'n paar van die donkerder handelinge van die regering en die weermag te bespreek, en geen organisasie bied meer voer vir hierdie besprekings as die American Central Intelligence Agency nie.
Die CIA het 'n manier om hul voorblad in die openbaar te blaas en te voorkom dat onstuimigheid, twis en politieke onrus ontstaan. Ondanks die feit dat dit byna sinoniem was met vuil truuks, het die agentskap in wese vrye teuels gekry, wat hulle toegelaat het om enige taktiek wat hulle goedvind, te gebruik om enige (werklike of waargenome) bedreiging vir Amerikaanse belange te hanteer.
As daar een ding is wat ons van absolute mag weet, is dit seker dat dit absoluut korrupteer, en as daar een ding is wat ons van die CIA weet, is dit die ongelooflike onetiese en kriminele projekte wat in hierdie lys uitgelig word, waarskynlik net die punt van die ysberg is.
PBSUCCESS was die kodenaam vir 'n staatsgreep met 'n CIA wat gelei is teen die demokraties verkose regering van Jacobo Arbenz, die president van Guatemala, in 1954. Dit was een van die eerste in 'n lang reeks vermoedelike of erkende CIA-ingrypings in die regerings van die buiteland. , en dit was inderdaad 'n geweldige sukses vanuit die oogpunt van die agentskap. & mdash die eerste aanduiding dat so 'n prestasie relatief vlot bereik kon word.
Arbenz, wat in 1950 verkies is, het hervormings ingestel wat daarop gemik is om sy land selfonderhoudend te maak deur groot stukke regeringsgrond aan die burgers terug te gee. Dit het die Amerikaanse regering op die verkeerde manier gevryf, aangesien baie van hierdie grond deur die United Fruit Company bewoon is, 'n werklik slegte onderneming waarmee die Eisenhower -administrasie destyds knus in die bed gelê het (CIA -direkteur Allen Dulles en sy broer John, die sekretaris van die staat, albei sterk bande met die onderneming gehad).
Die agentskap het in interne memorandums skerp na die Arbenz-beleid verwys as 'n intens nasionalistiese vooruitgangsprogram wat gekleur is deur die sensitiewe, anti-buitelandse minderwaardigheidskompleks van die Republiek Banana. & Rsquo & rdquo Met ander woorde, nie-afhanklikheid van die VSA en sy bondgenote was geduld word.
Vierhonderd-en-tagtig CIA-opgeleide huursoldate, onder leiding van die ballingskap in Guatemala, militêre offisier kolonel Carlos Castillo Armas, het Guatemala met geweld van Arbenz en rsquo-beheer geworstel. Terwyl hy en sy hulpverleners uit die land kon vlug, toon CIA -dokumente dat die moontlikheid van moord nog oorweeg word tot die dag waarop hy op 27 Junie 1954 bedank het.
Na die mislukte Bay of Pigs -inval in Kuba, was die openbare beeld van die Agency & rsquos erger as ooit. President Kennedy het beroemd verklaar dat hy die CIA in duisend stukke sou splinter en dit in die wind versprei (kort voordat hy geskiet word, maar ons dwaal af). Maar om Kuba te hanteer, het hy hom tot die enigste persoon gewend wat hy kon vertrou: sy broer, Robert, wat Operasie Mongoose georganiseer het. Hierdie operasie is uitgevoer deur die Departement van Verdediging in samewerking met die CIA, onder toesig van Robert Kennedy en rsquos. Hy het tydens sy eerste inligtingsessie aan sy span gesê dat die afdanking van Castro die hoogste prioriteit van die Amerikaanse regering was, en dat ander sekondêre tyd, geld, moeite of mannekrag gespaar moet word. & Rdquo
Onder die tientalle uiters dom metodes van moord: die besmetting van Castro & rsquos -duikuitrusting met tuberkulose wat ontploffende skulpies plant by 'n gunsteling duikplek, wat hom 'n vergiftigde vulpen laat gly en selfs 'n bom in een van sy sigare vergiftig. Die lyfwag van Castro en rsquos het beweer dat daar honderde CIA -skemas op Castro & rsquos se lewe is en dat dit almal op 'n mislukking uitloop, 'n reuse vermorsing van tyd en geld. Castro was nege en veertig jaar lank diktator van Cuba en rsquos, wat in 2008 uittree weens 'n gebrek aan gesondheid, en sy jonger broer as plaasvervanger aanstel.
President Sukarno regeer Indonesië van 1959 tot 1966, toe hy deur Suharto, een van sy generaals, afgesit is. Sukarno is deur die CIA as pro-kommunisties beskou, wat beteken dat daar onvermydelik 'n poging sou wees om hom te verdryf of hom ten minste sleg te laat lyk, maar die komplot waaroor hulle eintlik gekom het, was regtig lagwekkend.
Die CIA vervaardig 'n pornofilm met 'n Sukarno-voorkoms, getiteld & ldquoHappy Days & rdquo, vir verspreiding in Indonesië. Nie dat die kultuur oor die algemeen frons oor sulke dinge nie, maar soos die CIA dit verstaan ​​het, en deur bedrog te bedrieg, bedrieg of op 'n ander manier uitoorlê te word deur een van die wesens wat God vir menslike plesier verskaf het, kan dit nie in Indonesiese kultuur goedgekeur word nie, en wat ons gesê het was dat 'n vrou het Sukarno beter gekry. & rdquo Die film het tot by die produksie gegaan en foto's is gemaak, maar om een ​​of ander rede (miskien gesonde verstand) is dit nooit geïmplementeer nie.
Vreemd genoeg het hierdie idee weer na vore gekom kort voor die Tweede Golfoorlog, toe die CIA voorgestel het dat 'n vals gay -porno met Saddam Hussein of Osama Bin Laden geproduseer word om hierdie mans in die oë van hul volgelinge te diskrediteer. Dit het nêrens gegaan nie en minstens een amptenaar beweer dat niemand dit sal omgee nie. Probeer om so 'n veldtog te begin, sal 'n totale misverstand van die doelwit toon. Ons beskou ons eie taboes altyd as universeel as dit eintlik net ons taboes is. & Rdquo
Die aanval in Mei 2011 wat Osama Bin Laden vermoor het, was die gevolg van 'n kranksinnige hoeveelheid intelligensie wat ingesamel en beplan is, ongeag sy misdade. 'N Koerier is opgespoor na 'n Abbottabad -kompleks, waar dit verdomp seker was dat Bin Laden skuil. Maar voordat hulle die aanval uitgevoer het, moes hulle absoluut seker wees en een metode om hierdie bewys te versamel, was in die uiterste skaduwee.
Die CIA het 'n gerespekteerde Pakistaanse dokter gewerf om 'n valse inentingsrit in die stad te reël, en het in die proses duisende bloedmonsters van kinders in die omgewing versamel en onder andere gebring, soos dit blyk, Bin Laden en rsquos -kinders. Aangesien hulle 'n taamlik luukse deel van die stad was, het die veldtog in 'n armer gebied begin om dit meer outentiek te laat lyk, en daarna 'n maand later na die woonbuurt van die Bin Laden -kompleks oorgebly, en selfs sonder om op te volg met die vereiste tweede of derde dosis in die arm gebied. Die hele ding het gewerk en het gevolge.
Shakil Afridi en mdash, die betrokke dokter, is deur die Pakistaanse regering skuldig bevind aan verraad en 'n drie-en-dertig jaar gevangenisstraf opgelê (en 'n land sou mense aangehou het omdat hulle vir 'n buitelandse spioenasiediens gewerk het? En 'n Iraanse amptenaar het met hulp uitgewys) . Vir die ander een het die veldtog onherstelbare skade aangerig aan organisasies wat wettige inentings uitvoer. Daar is diep vermoedens in baie Midde-Oosterse streke oor diegene wat inentings verskaf, en hierdie omvang om Bin Laden te vind, het die vermoedens net versterk, veral in Nigerië, Indië en natuurlik Pakistan, waar pogings om polio uit te wis, aan die gang is.
Februarie 2011 het die Libiese rewolusie begin, wat sou uitloop op die verdrywing van die Libiese diktator Muammar el-Qaddafi in Augustus, gevolg deur sy gevangenskap en moord in Oktober. Daar is destyds min melding gemaak van moontlike betrokkenheid deur buitelandse belange en mdash, maar ongeveer 'n jaar later het 'n voorval plaasgevind wat 'n merkwaardige lig op die hele rewolusie werp.
Op 11 September 2012 het 'n Amerikaanse diplomatieke sending in Benghazi deur gewapende militante aangeval. Die reaksie kom nie van binne die missie self nie, maar van 'n halfdosyn CIA -agente wat ontplooi is vanaf 'n verborge basis in die stad. Meer versterkings het van Tripoli af gekom, en diplomatieke personeel is per konvooi na geoktrooieerde vliegtuie gebring wat hulle uit die land vervoer het.
Dit verraai 'n CIA -teenwoordigheid in die stad, wat tot dusver onbekend was. Die agentskap was verplig om toe te gee dat dit sedert ongeveer Februarie 2011 'n redelik sterk teenwoordigheid in Libië behou het en mdashright omstreeks die tyd dat die Libiese rewolusie begin het. Die bylae waarin die geheime basis gehuisves is, is na die voorval tydens die sending skoon geskrop en verlate.
Operation Mockingbird was 'n tweetalige benadering tot die hantering van die media: aan die een kant is joernaliste gereeld by die CIA aangewend om intelligensie te ontwikkel en inligting te versamel, of om verslag te doen oor sekere gebeure op 'n manier wat die VSA gunstig uitgebeeld het. . Aan die ander kant was daar werklike aanlegte in die media en het hulle omkoopgeld betaal of selfs direk gebruik deur die CIA en mdashto -voerpropaganda aan die Amerikaanse publiek.
Hierdie program was meestal bedoel om die publiek te oortuig van hoe ongelooflik eng Kommunisme was, en om seker te maak dat die openbare mening ten gunste was om die Rooi Bedreiging ten alle koste uit te haal. Selfs skrikwekkender was die feit dat groot koerantuitgewers en die hoofde van TV -stasies gekoop en betaal het, beteken dat beduidende oorsese gebeure uitgesluit kan word van dekking in die media en gebeure soos die voorgenoemde staatsgreep in Guatemala, wat nie die lig gesien het nie. Amerikaanse pers destyds.
Kongresverhore in 1976 (die & ldquoChurch Committee & rdquo) het onthul dat die CIA al jare lank joernaliste en redakteurs omgekoop het. Na die kerkverhore het die nuut gemelde CIA -direkteur en toekomstige president George H.W. Bush het aangekondig: CIA sal onmiddellik van krag wees met geen betaalde of kontrakverhouding met enige voltydse of deeltydse nuuskorrespondent wat deur enige Amerikaanse nuusdiens, koerant, tydskrif, radio- of televisienetwerk of stasie geakkrediteer is nie. dat die CIA steeds onbetaalde, vrywillige ondersteuning van genoemde joernaliste sal verwelkom.
Betogings teen die Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam was in die middel van die sestigerjare 'n reuse pyn in die agterkant vir die regering en die planne vir die kwekerye. Terwyl Mockingbird besig was om die hoofstroom te gebruik om die noodsaaklikheid van die oorlog in die keel van die publiek te probeer druk, kon die kultuur en kultuur nie so maklik beheer word nie. Omdat die CIA altyd bewus was van die KGB en rsquos se neiging tot hul eie styl van vuil truuks, het hy probeer om enige buitelandse invloed op die Amerikaanse oorlog teen die oorlog uit die weg te ruim deur Operasie CHAOS en mdash te loods, en hulle het nie eers die moeite gedoen om met 'n onskadelike klanknaam vorendag te kom nie.
Aangesien die FBI & rsquos COINTELPRO -program vir huishoudelike toesig die gewenste resultate nie behaal het nie, het president Lyndon B. Johnson die CIA gemagtig om sy eie program om Amerikaanse burgers te bespied, te onderneem. Hul hooftaak was om studente -organisasies te infiltreer, sowel as radikale en andersins om intelligensie oor moontlike buitelandse invloede te versamel en om sulke groepe van binne af te ondermyn. Beroemde groepe soos & ldquoStudents For a Democratic Society & rdquo en die Black Panthers is uiteindelik geteiken, en die program het om een ​​of ander rede uitgebrei na die bevryding van vroue en rsquos en sekere Joodse groepe.
Daar is sterk bewyse dat hierdie tipe aktiwiteite nog nooit opgehou het nie, alhoewel CHAOS self na die Watergate -skandaal gesluit is. In 2011 het die agentskap onder skoot gekom omdat hy na bewering met die New Yorkse polisiedepartement saamgewerk het om toesig te hou oor Moslemgroepe in die omgewing, wat niks verkeerds gedoen het nie en wat nou in die federale hof aankla.
Phoenix was 'n program onder leiding van die CIA, in samewerking met Amerikaanse spesiale magte en Australiese en Suid -Viëtnamese kommando's, tydens die Viëtnam -oorlog. Die doel daarvan was eenvoudig: sluipmoord. En hoewel dit 'n militêre eenheid was, was hul doelwitte nie militêr nie, maar burgerlik.
Van 1965 tot 1972 was Phoenix betrokke by die ontvoering, marteling en moord op duisende derduisende burgers. Mense wat as van kritieke belang beskou word vir die infrastruktuur van die Viet Cong, of wat vermoedelik kennis dra van VC -aktiwiteite, is afgerond en na plaaslike ondervragingsentrums gebring, as hulle onderworpe was aan: & ldquorape, bendeverkragting, verkragting met paling, slange of harde voorwerpe , en verkragting gevolg deur moord elektriese skok. . . gemaak deur drade aan die geslagsdele of ander sensitiewe dele van die liggaam vas te maak, soos die tong die & lsquowater -behandeling en die & lsquo -vliegtuig & rsquo waarin die gevangene se arms agter die rug vasgemaak is, en die tou om 'n haak aan die plafon gehang het en die gevangene in die lug opgeskort het waarna hy of sy met rubberslange geslaan is en die gebruik van polisiehonde geslaan het om gevangenes en hellip te vernietig
Phoenix was die onderwerp van die kongresverhore van 1971 oor mishandeling. Voormalige lede het dit beskryf as 'n kwokteriele gedepersonaliseerde moordprogram, en dit is uitgeskakel na negatiewe publisiteit, hoewel die vervangingsprogram F-6 stilweg ingeneem is om sy plek in te neem.
Die sukses van Operasie Ajax het die weg gebaan vir alle toekomstige CIA -bedrywighede van soortgelyke aard. Dit het gelei tot die terugkeer aan bewind van die Shah in 1953, na 'n militêre staatsgreep wat deur Amerikaanse en Britse intelligensie beplan is.
Die eerste demokraties verkose leier van Iran, premier Mohammed Mossadegh, is as 'n moontlike aanspreeklikheid beskou as gevolg van sy planne om die oliebedryf te nasionaliseer. Omdat hy bang was om met die Sowjetunie om Iraanse olie te moet meeding, is die besluit geneem om 'n leier aan te stel wat gedeeltelik in die Amerikaanse belang was. U kan waarskynlik 'n tema hier sien ontwikkel.
CIA -agente Donald Wilber en Kermit Roosevelt Jr. (die kleinseun van Theodore Roosevelt) het die veldtog uitgevoer deur almal wat in Iran omgekoop kan word, te koop: regeringsamptenare, sakeleiers en selfs straatmisdadigers. Hierdie rekrute is gevra om die Shah op verskillende maniere te ondersteun en Mossadegh teë te staan.
Dit het gewerk: 'n opstand is begin, Mosaddegh is in die tronk gestop en die pro-Westerse Iraanse leër-generaal Fazlollah Zahedi is in sy plek geïnstalleer. Zahedi is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Britte gearresteer weens 'n poging om 'n Nazi -regering tot stand te bring, en hy het die nalatenskap gestand gedoen deur die Bahram Shahrokh en mdasha beskermheer van Joseph Goebbels en mdashas, ​​sy direkteur van propaganda, aan te stel.
In 1978 raak Afghanistan in 'n burgeroorlog vasgevang toe twee kommunistiese partye beheer oor die land neem. Toe dit begin lyk asof anti-kommunistiese rebelle vastrapplek kry, val die Sowjetunie die land binne om steun te verleen. En dit was die geval toe die VSA natuurlik besluit het om betrokke te raak.
Die CIA het kampe opgerig om die rebelle, bekend as Mujahideen, op te lei in die nodige taktiek om die Sowjets terug te slaan. Gevorderde wapens was ook deel van die ooreenkoms, insluitend & mdashimportantly & mdashStinger oppervlak-tot-lug lugafweermissiele. Sowjet -lugaanvalle het honderde guerrillas uit die stede en in die omliggende heuwels verdryf, en die doeltreffendheid van die aanvalle was noodsaaklik om die konflik te verleng, wat 'n groot druk op die Sowjet -hulpbronne geplaas het.
Die Sowjetunie het Afghanistan beset tot by die ineenstorting in die vroeë negentigerjare, maar die nalatenskap van die Mujahideen leef voort. Die CIA vind hul eie taktiek en opleiding wat deur Mujahideen-veterane teen hulle gekant is, wat hul eie opleidingsprogramme begin het, en produseer hoogs opgeleide en vaardige terroriste wat nou die ruggraat vorm van Al-Qaeda en ander radikale groepe. Die VSA het hierdie gevolge op die moeilike manier ontdek nadat hulle Afghanistan in 2001 binnegeval het. Die inval het gelei tot 'n moeras van 'n besetting, wat die mdashas van hierdie skrywe en mdashhas net so lank as die van die Sowjets gesleep het.
Floorwalker het 'n blog en Twitter, u kan dit by die man hou deur dit te volg.
4. Die broer van Unabomber ' blameer die CIA gedeeltelik vir sy optrede
Ted Kaczynski, beter bekend as die Unabomber, is een van die berugste misdadigers in Amerika wat 'n bomaanval deur die sewentigerjare tot in die middel van die negentigerjare begin het.
Kaczynski was eintlik betrokke by 'n CIA-befondsde studie aan die Harvard Universiteit, waar voorgraadse studente verneder is vir hul opinies en oortuigings. David Kaczynski, broer van Ted ', wonder of sy betrokkenheid sommige van sy misdade beïnvloed het.
CIA - Geskiedenis
JFK en die Diem Coup
JFK-band onthul 'n hoë staatsgreep in Viëtnam in 1963
Washington, DC, 26 Augustus 2009 - Volgens die nuut gedeklassifiseerde CIA -geskiedenis het die Central Intelligence Agency deelgeneem aan elke aspek van die oorloë in Indochina, polities en militêr. Die ses volumes voorheen geheime geskiedenis (die laat reaksie van die agentskap op 'n versoek van Freedom of Information Act (FOIA) deur John Prados, senior mede -argief van die National Security Archive) dokumenteer CIA -aktiwiteite in Suid- en Noord -Viëtnam, Laos en Kambodja in ongekende detail. Die geskiedenis bevat baie nuwe materiaal en werp lig op aspekte van die CIA se werk wat nie bekend was of swak verstaan ​​is nie. Die nuwe onthullings sluit in:
Die CIA en die Amerikaanse ambassade was in geheime diplomatieke uitruilings besig met vyandige opstandelinge van die National Liberation Front, eers met die goedkeuring van die Suid -Viëtnamese regering, 'n kanaal wat ineengestort het weens doelbewuste obstruksie deur Suid -Viëtnamese amptenare [Dokument 2 pp. 58-63].
Reeds in 1954 sou die leier van Saigon, Ngo Dinh Diem, uiteindelik nie die steun van die Suid -Viëtnamese bevolking kry nie. Intussen het die CIA al in 1952 'n saakbeampte-bron-verhouding met Diem se broer, Ngo Dinh Nhu, begin toe die Franse nog vir Indochina veg [Dokument 1, bl. 21-2, 31].
CIA -aanvalle in Noord -Viëtnam het so laat as 1970 plaasgevind, en die program wat dit gemagtig het, is eers in April 1972 beëindig, ondanks die bereiking van meetbare resultate [Dokument 5, pp. 349-372].
In 1965, 'n tyd toe die Suid -Viëtnamese regime weer in stryd was met die Boeddhistiese meerderheid, het die CIA in die geheim Boeddhistiese opleidingsprogramme befonds [Dokument 2, p. 38].
Die betrokkenheid van die CIA by Suid -Viëtnamese verkiesings strek verder as wat voorheen bekend gemaak is, en pas by die omvang van die agentskap se omstrede politieke aksieprogram uit die 1960's in Chili [Dokument 2, bl. 51-58].
In die latere tydperk van die oorlog, volgens die CIA se eie geskiedskrywer, het Nguyen Van Thieu, leier van Saigon, se wantroue in die Verenigde State toenemend gefokus op die CIA [Dokument 2, p. 87].
Die CIA-historikus, in teenstelling met neo-ortodokse argumente rakende vordering in die Viëtnam-oorlog, gee toe dat die Amerikaanse pasifiseringspogings in Viëtnam misluk het, insluitend die sogenaamde & quot van die konflik [Dokument 3, p. xv-xvi].
Die CIA was reeds in die vroeë 1960's bewus van die probleme wat die Laotiese dwelmhandel met sy Laos -veldtog inhou, maar het nie net ingryp nie, dit het selfs nie dwelmhandel 'n meldingsvereiste gemaak nie totdat die Nixon -administrasie oorlog teen dwelms verklaar het [Dokument 5, p. 535].
Die CIA se Vietnam -verhaal
Deur John Prados
Die oorlogsgeskiedenis van die Sentrale Intelligensie -agentskap in Vietnam begin eintlik in 1950, toe agentskapsbeamptes na die Franse Indochina verhuis het as deel van die Amerikaanse legasie in Saigon. Tydens die Franse oorlog in Indochina het die betrokkenheid van die CIA gegroei tot 'n basis in Hanoi, maar nie veel meer nie, aangesien die Franse nie die CIA -aktiwiteit aangemoedig het nie. Die Franse het verder gestamp na 'n voorval waarin CIA -beamptes onthul het dat hulle verby hulle gekom het om kanale vir Viëtnamese nasionaliste oop te maak. Toe die lande Indochina en mdashVietnam, Laos en Kambodja onafhanklike en geassosieerde state word, brei die CIA sy aktiwiteit ietwat uit, en gedurende die laaste jaar van die Franse oorlog, 1953-1954, het die betrokkenheid van die agentskap aansienlik toegeneem namate die Franse verplig was om Amerikaanse hulp te aanvaar met onkonvensionele oorlogvoering aktiwiteite as voorwaarde vir uitgebreide militêre hulp van die Eisenhower -administrasie, en met die gebruik van CIA -vliegtuie van Civil Air Transport (later Air America) in Laos en by Dien Bien Phu.
Vanaf die Genève -ooreenkomste van 1954 het die rol van die CIA verder uitgebrei en die vorm begin aanneem wat dit gedurende die res van die Indochina -oorloë sou behou. Agentskapstasies is in Suid -Viëtnam en Laos geskep, 'n agentskapsbasis het tot in die lente van 1955 in Noord -Viëtnam gebly, en die CIA was in Kambodja verteenwoordig totdat die land in 1963 die betrekkinge met die Verenigde State verbreek het ('n CIA -stasie in Kambodja is gestig daarna Amerikaanse ingryping daar in 1970). Benewens die belangrike belangrikheid daarvan om intelligensie in te win en interpretasies van gebeure in Indochina te lewer, was die agentskap waarskynlik net so belangrik soos die Amerikaanse ambassade in politieke betrekkinge met die Suid -Viëtnamese regering. Boonop het dit as die belangrikste aksie-agentskap vir teenopstand gedurende die grootste deel van die oorlog 'n volskaalse oorlog in Laos gevoer en 'n verskeidenheid paramilitêre programme in Suid-Viëtnam uitgevoer. Die omvangryke aktiwiteit van die agentskap het feitlik elke aspek van die Indochina -oorlog bereik.
Die nuut gedeklassifiseerde CIA -geskiedenis dek baie, maar nie alles nie. Ondanks hul groot grootte en byna tweeduisend bladsye in ses volumes en mdash, laat die geskiedenis belangrike dele van die verhaal weg. Die opvallendste gebrek is 'n aansienlike behandeling van Amerikaanse intelligensie -analise oor Indochina, hoewel 'n aanvullende studie deur generaal Bruce Palmer, Jr., wat in 1984 gepubliseer is, in besonderhede oor intelligensieberamings handel en die verslae self sedertdien gedeklassifiseer is. (Nota 1)
Die huidige stel monografieë is nietemin die breedste weergawe van die operasionele ervaring van die CIA in die konflik in Suidoos -Asië, 'n aansienlike prestasie vir hul skrywer, Thomas Ahern, 'n geheime diensbeampte wat tydens die oorlog in sowel Suid -Viëtnam as Laos gedien het. Ahern het vroeg in die 1990's aan die reeks begin werk, die eerste in 1998 voltooi en die laaste in 2006.
Enkele besprekings van die individuele studies verskyn hieronder. Wat die algemene omvang betref, het Ahern begin met Suid -Viëtnam, met 'n bespreking van die rol van die CIA gedurende die hoë jare van die oorlog en die krisis van die finale ontruiming uit Saigon. Gepubliseer in Oktober 1998 onder die vaandel van die agentskap se Center for the Study of Intelligence, Ahern's CIA en die generaals handel oor die politieke aksieprogramme van die agentskap, sy rol in verkiesings, in geheime onderhandelinge en die CIA -skakeling met die Suid -Viëtnamese regering van 1964 tot die einde van die oorlog in 1975. Ahern se tweede monografie, CIA en die House of Ngo (Junie 2000), keer terug na die begin van die Amerikaanse betrokkenheid en dek dieselfde grond vir die tydperk van die leierskap van Ngo Dinh Diem, wat laat in 1963 geëindig het. Die derde bundel in die reeks, CIA en landelike pasifikasie in Suid -Viëtnam (Augustus 2001), oorbrug beide tydperke en fokus op operasionele programme wat gepoog het om die lojaliteit van die boer in Viëtnam vir die Saigon -regering te verkry of om die parallelle hiërargie van die opstandelinge, die National Front for the Liberation of South Vietnam, te neutraliseer. In Februarie 2004 het die Sentrum vir die Studie van Intelligensie Ahern se meer beperkte monografie, Goeie vrae, verkeerde antwoorde: CIA se ramings van wapenverkeer deur Sihanoukville, Kambodja, tydens die Viëtnam -oorlog. In hierdie studie kom Ahern die naaste aan die hersiening van intelligensie -analise, hoewel die grootste deel van sy behandeling van die onderwerp steeds in die weergawe van hierdie dokument wat die CIA onlangs gedeklassifiseer het, geredigeer word.
'N Ander gespesialiseerde studie volg in Mei 2005, Die manier waarop ons dinge doen: swart toetrede tot Noord -Viëtnam, waarin Thomas Ahern sy aandag vestig op die pogings van die CIA om klandestiene spioenasie- en sabotasie -missies in die Demokratiese Republiek van Viëtnam te plaas, veral in die tydperk tot 1963, hoewel daar later 'n mate van behandeling is. Verreweg die langste van die Ahern -vertellings is sy monografie van 2006 oor die CIA in Laos, Undercover Armies: CIA and Surrogate Warfare in Laos, 1961-1973, waarin hy die volle omvang van agentskapsbedrywighede in die Suidoos -Asiatiese nasie sonder probleme hanteer.
Al hierdie studies bied baie besonderhede, hoewel dit, soos opgemerk, baie min is oor sommige aspekte van die CIA se werk. Afgesien van intelligensie -analise, bevat die CIA -monografieë min inligting oor vroeë agentskapsaktiwiteite tydens die Franse oorlog, oor die organisering en funksie van die Saigon -stasie van die agentskap, oor intelligensie -insameling (behalwe vir spesifieke gevalle van spesifieke agente en die kwessie van insameling op Sihanoukville), oor sy aktiwiteite in Kambodja (behalwe soos net genoem), oor die CIA -koördinering met die Amerikaanse weermag, oor sy betrekkinge met agentskappe soos Air America, of (behalwe in die geval van CIA -missies in Noord -Viëtnam) oor die besonderhede van die CIA se samewerking met Suid -Viëtnamese polisie en intelligensiedienste. Nêrens op hierdie baie bladsye sal die leser 'n syfer ontdek vir die totale aantal CIA -offisiere wat in die Viëtnam -oorlog gedien het of oor die slagoffers van die agentskap in die konflik nie.
'N Tweede probleem is die verwydering van materiaal wat die CIA -sensuur steeds geheim hou. Dit is veral moeilik met Ahern se monografieë oor Noord -Viëtnamese operasies, die Sihanoukville -intelligensiegeskil en die volume oor Laos. Veral die Sihanoukville -studie word so sterk aangepas dat lesers die storie nie kan begryp nie. (Opmerking 2) Die monografie oor pasifikasie is voorheen in 2007 gedeklassifiseer. 'N Vergelyking tussen die weergawe van Ahern se studie en die wat in 2009 vrygestel is, toon aan dat die grootste deel van die materiaal wat deur die CIA -sensore beskerm is in hul vroeëre redaksie van suiwer historiese belang is. Dit is net te hoop dat sensore vandag ware nasionale veiligheidsgeheime beskerm.
Dokument 1: Thomas L. Ahern, CIA en die House of Ngo: Covert Action in South Vietnam, 1954-1963,. Sentrum vir die Studie van Intelligensie, Junie 2000, 231 bls. BRON: FOIA
Hierdie bundel dek die beginjare van die agentskap se werk in Viëtnam, en eindig met die Suid -Viëtnamese militêre staatsgreep wat die leier van Saigon, Ngo Dinh Diem, omvergewerp het, waarvan die CIA bewus was indien dit nie aandadig was nie en die Kennedy -administrasie betrokke was. Die historikus van die CIA het geen erkenning dat die agentskap 'n akteur in die Diem -staatsgreep was nie. Behalwe in klein besonderhede, gaan hierdie CIA -monografie nie veel verder as wat reeds in die openbare rekord is nie. (Nota 3) 'n Klein detail van belang is dat die Amerikaanse militêre bevel in Suid -Viëtnam, so vroeg as die oggend van die dag toe die Diem -staatsgreep plaasgevind het, CIA meegedeel het dat daar niks in Saigon gebeur nie en dat die agentskap moet ophou berig dat staatsgreep was op hande [bl. 207]. Onder die ander hoogtepunte word in hierdie geskiedenis van die CIA opgemerk dat deskundiges van die agentskap reeds in Augustus 1954 erken het dat Diem politieke probleme sou ondervind, dat die CIA die leiding van die hoofkwartier oortref het en dat mdashand effektief beleid opgestel het om Diem en mdashand te ondersteun dat sy verhouding met sy broer Ngo Dinh Nhu reeds in 1952 begin het [pp. 21-31]. Die geskiedenis van die CIA kom tot die gevolgtrekking dat die grootste noodlottige episode in die verhouding van die agentskap met Diem nie gekom het tydens die staatsgreep in 1963 nie, maar tydens 'n politieke krisis in Saigon in die lente van 1955 [p.75]. Teen Oktober 1958, voordat die kommunistiese opstand in Suid -Viëtnam selfs begin het, het die CIA beoordeel dat Diem se gewildheid afneem [bl. 127]. Trouens, in sy algehele gevolgtrekkings voer die CIA-geskiedenis aan dat die byna vernietiging van die kommunistiese apparaat op die platteland tussen 1955 en 1959 nie gelei het tot die konsolidasie van Saigon se beheer nie, maar tot die skepping van 'n politieke niemandsland, & quot en verder dat & quot, ongeag die moontlikhede in 1955, dit is moontlik dat die konflik teen 1963 glad nie gewen kon word nie, of ten minste deur 'n polities volhoubare vlak van Amerikaanse toewyding. " [bl. 219].
Dokument 2: Thomas L. Ahern, Jr., CIA en die generaals: geheime steun aan militêre regering in Suid -Viëtnam, Sentrum vir die Studie van Intelligensie, Oktober 1998, 243 bls. BRON: FOIA
Hierdie volume van die CIA-geskiedenis neem toe waar die eerste een ophou, en gee 'n oorsig van die CIA-pogings vanaf die oomblik van Diem se sluipmoord in 1963 tot die val van Saigon in 1975. Ongeveer 'n derde van die hele studie word bestee aan die tweejarige studie tydperk daarna die Parys -ooreenkomste van 1973 en die trauma van die ontruiming van Saigon, wat deur bronne deur die agentskap as die hoogtepunt van die werk beskou word. (Nota 4)
Die CIA -geskiedenis bevat nogtans 'n magdom belangrike materiaal in sy bondige verslag van die dekade wat gevolg het op Diem se bewind. Die verslag toon dat die verhouding van die CIA met Saigon -leiers mettertyd verander het, afhangende van die stasiehoof van die agentskap, die Amerikaanse ambassadeur en die betrokke Suid -Viëtnamese leiers. In die laaste tydperk vanaf ongeveer 1969, toe Nguyen Van Thieu die Saigon -regering gelei het, fokus Thieu se wantroue op die VSA toenemend op die CIA [bl. 87] ten spyte van talle pogings van die agentskap om hom te ondersteun deur politieke optrede, propaganda en advies.
Onder die hoogtepunte in hierdie bundel is materiaal oor die CIA en Suid-Viëtnamese Boeddhiste en mdash wat die CIA in 1965 in die geheim ondersteun en opgelei het, kort voordat die Saigon-regering 'n veldtog teen hulle geloods het, en wat die agentskap nie as kommunisties geïnspireer beskou het nie. [pp. 38, 43, 101]. Die agentskap se betrokkenheid by die Suid -Viëtnamese politiek is in 1966 hervat met kontant subsidies aan Saigon -polisierekeninge wat gedreineer is om lojaliste vir Saigon -leiers te ondersteun en voortgegaan met 'n aansienlike betrokkenheid by die Suid -Viëtnamese verkiesings van 1967 en 1971 en baie hoër vlakke as wat voorheen bekend gemaak is [pp. 45, 51-58, 100-102]. Agentskapbetrokkenheid het meer as geld ingesluit, insluitend die gebruik van CIA -agente om idees aan Suid -Viëtnamese leiers te gee, openlik voorstelle vir 'n politieke platform te gee, individuele kandidate te ondersteun, agente te gebruik om aanklagte van verkiesingsbedrog teen te werk en die manipulering van die Suid -Viëtnamese Nasionale Vergadering om verkiesingsuitslae te sertifiseer. .
Behalwe sy ingrypings in die verkiesing, meen Ahern dat die belangrikste politieke inisiatief van die CIA sy klandestiene kontak was met die National Front for the Liberation of South Vietnam. Die geskiedenis van die CIA bied 'n gedetailleerde uiteensetting van 'n reeks voelers vroeg in 1967 en weer vanaf laat daardie jaar, verby die Tet -offensief en tot in Februarie 1968. Gevoelers het uitgeloop op aanbiedings om gevangenes uit te ruil wat eers deur die Saigon goedgekeur en daarna gesaboteer is. regering [pp. 47-50, 58-63]. Die Tet -offensief self het gelei tot 'n voorstel van 'n informele groep CIA Vietnam -kenners om die Saigon -regering 'n virtuele ultimatum vir hervorming, 'n operasionele skok " [bl. 73]. Agentskapamptenare het egter verskil oor die impak van Tet. Laat 1968 onderhandelinge tussen die Verenigde State en Noord -Viëtnam oor 'n bomaanval het daartoe gelei dat Saigon -leiers meer as 'n maand lank hul CIA -kontakte verbreek het, waarna Thieu sy kant van die verhouding aan ander amptenare begin delegeer het [pp. 84-86]. Teen 1969 was die CIA bekommerd dat die politieke krisis Thieu en mdashas Ngo Dinh Nhu moontlik sou veroorsaak het en mdashto die CIA sou veroordeel . In 1971 stel 'n Saigon -amptenaar na aan Thieu voor dat Amerikaanse amptenare vir hom inligtingsessies reël op 'n manier wat daarop gemik is om die Verenigde State te druk om sy dissidente in Viëtnam teen te werk. . Ondanks 'n mate van sukses in die afwagting van die Noord -Viëtnamese offensief van 1972, het die agentskap se laaste stasiehoof in Suid -Viëtnam aangevoer dat die illusie dat die oorlog verby is en ons gewen het, verbrysel is. .
Dokument 3: Thomas L. Ahern, Jr., CIA en landelike pasifikasie in Suid -Viëtnam, Sentrum vir die Studie van Intelligensie, Augustus 2001 BRON: FOIA
Hierdie deel van die geskiedenis van die CIA in Viëtnam gaan terug na die begin van agentskapsbetrokkenheid om 'n verslag op te stel van sy pogings namens die Suid -Viëtnamese om die steun van die Saigon -regering aan te moedig.Die historikus van die CIA voer aan dat die rekord van die agentskap toon dat die CIA die opstand nie beter verstaan ​​het as die res van die burokrasie nie. [bl. xiv]. Trouens, die Saigon -stasie het die voortou geneem met vernuwende pasifikasiemaatreëls tydens die konflik, met die hoofkwartier in wese beperk tot kommentaar op Saigon -stasievoorstelle. Die belangrikste CIA -inisiatiewe tydens die oorlog is geprofileer, insluitend vroeë burgerlike optrede, die dorpsverdedigingsprogram, die vorming van bergverkenners, strategiese gehuggies, mense se aksiespanne, sensusgriewe en revolusionêre ontwikkelingsprogramme, die intelligensie -koördinasie- en uitbuitingprogram, en die laat -war & quotPhoenix & quot program & mdashall waarvan vloei uit agentskap veldoffisiere of die Saigon stasie self.
Pasifikasie was volgens die CIA -historikus onsuksesvol, deels omdat Suid -Viëtnamese owerhede van die begin af nie goed gevestig was nie en 80 persent van die regeringsburokrasie in die begin in Saigon of in provinsiale hoofstede was [bl. 5], en later om redes wat wissel van 'n gebrek aan Amerikaanse fokus tot Saigon -obstruksionisme. Gedurende die Diem -tydperk word die paramilitêre hoof van die CIA Saigon -stasie, 'n belangrike rolspeler in alle pasifikasie -aktiwiteite, aangehaal en gesê: "Die Viëtnamese amptenaar is die werklike hindernis vir sukses" [bl. 59]. In die latere deel van die oorlog, wat die geskiedkundige van die CIA as 1969 tot 1975 beskou het, kom hy tot die gevolgtrekking dat hierdie tydperk die geleidelike verval van die deur die CIA geborgde pasifikasieprogramme ontdek het, aangesien die Viëtnamese besluit het om nie daarin te belê nie. [bl. xv-xvi]. Hierdie gevolgtrekking in die amptelike geskiedenis van die CIA weerspreek geleerdheid wat beweer dat die Nasionale Bevrydingsfront gedurende hierdie laat tydperk verslaan is deur suksesvolle pasifikasie. (Nota 5)
Dokument 4: Thomas L. Ahern, Jr., Die manier waarop ons dinge doen: Black Entry Operations in North Vietnam, Sentrum vir die Studie van Intelligensie, Mei 2005, 71 bls. BRON: FOIA
Hierdie volume van die CIA -geskiedenis, 'n korter monografie, fokus spesifiek op agentskapsprogramme om enkelagente en verkennings-/sabotasie -spanne in die Demokratiese Republiek van Viëtnam te infiltreer. Hier haal Ahern die verhaal aan vanaf die begin van die Diem -regering en fokus hy hoofsaaklik op die tydperk tot laat in 1963, toe die primêre rol van die CIA aan die Amerikaanse weermag oorgegee is. Daar is 'n klein hoeveelheid materiaal oor latere samewerking met militêre programme tot 1968, en 'n bietjie oor laatoorlogse missies in Noord -Viëtnam (meer inligting hieroor word eintlik in dokument 5 verskaf). Die geskiedenis van die CIA toon dat die aanvang van penetrasiemissies stadigaan te wyte was aan die dilatasie van die Suid -Viëtnamese optrede en die Diem -regering en sy inligtingsagentskappe het herhaaldelik samewerking belowe en daarna min of min maande lank die program bevorder. Een hoogtepunt is dat Diem die rommel wat die CIA bekom het, vir spioenasie -missies geneem het en dit aan 'n Japannese vissersmaatskappy verhuur, terwyl hy aanspraak maak op fiktiewe agentnetwerke in Noord -Viëtnam. Deur 1959 het ooreenkomste oor die deel van intelligensie met CIA plus Amerikaanse ondersteuning van die Suid -Viëtnamese polisie glad nie data opgelewer nie [bl. 8].
Toe die CIA sy eie missies begin oprig, het die eerste langtermynagent wat in die noorde ingebring is, aanvanklik 'n reeks van 23 boodskappe aan sy hanteerders gestuur. Dit verteenwoordig die langste en mees produktiewe radiokorrespondensie vir enige penetrasie van die program [bl. 13]. Tientalle opvolgende missies en honderde kommando's wat na Noord -Viëtnam gestuur is, maak die CIA -geskiedenis duidelik, het baie min intelligensie gelewer. Die studie dokumenteer verskeie gevalle waar verskillende elemente die voortgesette lojaliteit of betroubaarheid van kommandospanne in twyfel trek, terwyl die CIA se Saigon -stasie herhaaldelik die bewyse vir die handhawing van die program geïgnoreer het. 'N Belangrike openbaring in hierdie monografie is dat die CIA -stasie, in die nasleep van die Genève -ooreenkomste van 1962, 'n geheime sabotasie -offensief teen Noord -Viëtnam voorgestel het [bl. 29-30]. Dit was 'n voorspel tot die OPLAN 34-A-poging om Noord-Viëtnam te dwing wat die VSA aan die begin van 1964 aangeneem het.
Dokument 5: Thomas L. Ahern, Jr., Undercover Armies: CIA and Surrogate Warfare in Laos, 1961-1973, Sentrum vir die studie van intelligensie, 2006, 593 bls. BRON: FOIA
In die verreweg die langste van die CIA-geskiedenis, neem Thomas Ahern die ambisieuse taak aan om die voorkant van die Suidoos-Asiatiese konflik te ondersoek, waar die CIA sy eie oorlog gevoer het, 'n diens met 'n volledige diens waarin hy gedien het as die belangrikste aksie-agentskap terwyl hy ook sy standaard geheime optrede en politieke oorlogvoering lewer. Die studie gee 'n uiteensetting van die ontstaan ​​en vordering van die reeks geheime leërs wat die CIA in Laos gewerf het, veral die van die Hmong -stam, wie se militêre leier generaal Vang Pao was. Alhoewel hierdie bundel oor die algemeen lank op gevegsoptrede is, gaan dit tog vinnig oor sekere belangrike gebeurtenisse, soos die spesifieke rol van Hmong in die hervatting van die Laotiese oorlog in 1963 en die belangrikste keerpunt van Operation & quotTriangle, & quot in die somer van 1964, toe die VSA die beperkings van Genève afskaf. Ander belangrike militêre gebeure van die periode 1969-1971, wat elders gedeklassifiseer is, word hier in geheimhouding gehul deur die redaksies van sensore. Die boek word die beste gelees in samewerking met die Lugmag se amptelike geskiedenis van die oorlog in die noorde van Laos, gedeklassifiseer deur die argief se regsgeding teen die agentskap en wat die argief in April 2008 geplaas het. (Nota 6) Hierdie geskiedenis van die CIA is ook versigtig oor die betrekkinge binne die Amerikaanse ambassade, tussen die tussen agentskapbestuurders in Vientiane en in Thailand, oor die tussen die CIA en die Amerikaanse lugmag, oor die bestuur van die CIA van Air America, oor die werking van die CIA -basis in Long Tieng en oor politieke optrede in die Laotiese tweelinghoofstede. Die rol van Thailand in die CIA -oorlog word hier grotendeels verteenwoordig deur geskrapte materiaal, alhoewel dit gedeklassifiseer is. Onder die hoogtepunte van hierdie CIA -geskiedenis is die dekking van dwelmhandel in Laos [pp. 535-548], en die behandeling van missies na Noord-Viëtnam vanaf Laos gedurende 1970-1972 [pp. 349-372].
Dokument 6: Thomas L. Ahern, Jr., Goeie vrae, verkeerde antwoorde: CIA se ramings van wapenverkeer deur Sihanoukville, Kambodja, tydens die Viëtnam -oorlog, Sentrum vir die Studie van Intelligensie, Februarie 2004, 52 bls BRON: FOIA
Waarskynlik die belangrikste intelligensiegeskil van die Viëtnam -oorlog in die tydperk na 1968 het betrekking op die belangrikheid van die Kambodjaanse hawe Sihanoukville vir die verskaffing van troepe van die Noord -Viëtnamese en die National Liberation Front (NLF) in die onderste deel van Suid -Viëtnam en die aaneenlopende basisgebiede. dele van Kambodja. Die CIA het in 1965 begin verslag doen oor die belangrikheid van Kambodja aan die NLF, en wapenverkeer deur die hawe het die volgende jaar 'n probleem geword, met die eerste van 'n reeks besoeke deur Chinese handelsvaartuie. Die omvang van hierdie verkeer is bespreek onder Amerikaanse intelligensie -agentskappe en die Military Assistance Command Vietnam (MACV). Die geskil het uiters intens geword, met besoeke aan Suid -Viëtnam deur senior CIA -amptenare, deur studiegroepe wat deur die Amerikaanse inligtingsraad gedeputeer is, en 'n verskeidenheid interne debatte. Die CIA -historikus het tereg probeer om hierdie dispuut te ontleed. Ongelukkig vir die publiek bly 'n groot deel van die geskil ondeursigtig in hierdie monografie van die agentskap, wat deur die CIA -censors so sterk aangepas word dat baie van die besonderhede eenvoudig ontbreek. Die hoogtepunt van hierdie monografie het betrekking op staatsgeheim: terwyl die CIA gewoonlik die besonderhede van rou intelligensie -verslagdoening beskerm (& bronne en metodes & quot), lyk dit asof dit in die Kambodja -saak die materiaal bekend gemaak het en baie van die inhoud van die intelligensie -debat hieroor geheim gehou het. saak.
1. Generaal Bruce Palmer, Jr., Amerikaanse intelligensie en Viëtnam. Spesiale kwessie: Studies in intelligensie. Central Intelligence Agency: Center for the Study of Intelligence, 1984. Sien ook Harold P. Ford, CIA and the Vietnam Policymakers: Three Episodes, 1962-1968. Central Intelligence Agency: Center for the Study of Intelligence, 1999. Vir die ramings self sien John K. Allen, Jr., et. al, reds. Geskatte produkte oor Viëtnam, 1948-1975 (NIC 2005-03). Direkteur van National Intelligence: National Intelligence Council, 2005.
2. Vir 'n meer samehangende weergawe as wat beskikbaar is in die gedeklassifiseerde gedeeltes van Ahern se monografie oor hierdie onderwerp, sien John Prados, & quotPort of Entry: Sihanoukville, & quot Die VVA -veteraan, v. 25, nr. 6, November-Desember 2005.
3. John Prados, Lost Crusader: The Secret Wars of CIA -direkteur William Colby. New York: Oxford University Press, 2003, pp. 105-131. 'N Sagtebanduitgawe van hierdie boek word in die herfs van 2009 deur University Press of Kansas onder die titel gepubliseer William Colby en die CIA. Vir die rol van president Kennedy, sien National Security Archive, Electronic Briefing Book no. 101, & quotJFK and the Diem Coup, & quot, 5 November 2003 (Argiefwebwerf). Vir 'n ander siening, sien Howard Jones, Death of a Generation: Hoe die sluipmoorde op Diem en JFK die Viëtnam -oorlog verleng het. New York: Oxford University Press, 2003.
4. Hierdie gedeelte van die verhaal moet saam met Frank Snepp gelees word, Ordentlike interval: 'n Insider -verslag van Saigon se onbetaamlike einde, vertel deur die CIA se hoofstrategie -ontleder in Viëtnam. New York: Random House, 1977. Snepp se verslag is hier belangrik omdat dit 'n tydelike perspektief en 'n blik vanuit die Amerikaanse ambassade bied, en omdat die CIA -historikus tot 'n mate daarteen skryf.
5. Lewis B. Sorley, 'N Beter oorlog: die onbekende oorwinnings en die laaste tragedie van Amerika se laaste jare in Viëtnam. New York: Harcourt, Brace, 1999.
6. Victor B. Anthony en Richard P. Sexton, Die oorlog in Noord-Laos, 1954-1973. Washington: Office of Air Force History, 1993. Geplaas in National Security Archive Electronic Briefing Book No. 248, "Bestry die oorlog in Suidoos-Asië, 1961-1973," 9 April 2008.
'N VERHAAL VAN OBSESSIEWE GEHEIM
Voordat ons die inhoud in die nuwe CIA -geskiedenis aanpak, sal dit nuttig wees om stil te staan ​​en na te dink wat hierdie saak ook toon oor die gebroke stelsel van die Amerikaanse regering vir die deklassifisering en vrystelling van rekords. In werklikheid was hierdie CIA -vrystelling glad nie 'n vrywillige bydrae tot die Amerikaanse geskiedenis nie, maar is gedwing deur 'n versoek van Freedom of Information Act (FOIA). Die FOIA -versoek, wat in 1992 ingedien is, is moontlik die langste saak in die CIA -lêers, en die behandeling daarvan laat 'n verblindende lig skyn oor hoe die agentskap dit hanteer statutêr plig om rekords bekend te maak. 'N Hele reeks twyfelagtige stappe is deur die CIA se FOIA -beamptes gedoen om die materiaal hier te hanteer, eintlik 'n vieslike verhaal wat eers begin met die sewentien jaar wat nodig was om hierdie inligting aan die lig te bring. Slegs 'n agentskap wat geheimhouding behou, kan die manier waarop hierdie FOIA -versoek behandel is, verantwoord. Ten tyde van die versoek bestaan ​​daar nie meer een van die regerings wat by die oorlog betrokke was nie, en selfs in die Noord -Viëtnamese staat was die CIA -akteurs besig om af te tree, die Viëtnam -oorlog het in die geskiedenis gekom en die mees onlangse gebeure was amper twintig jaar in die verlede . Teen 2001, ten tyde van die CIA se aanvanklike reaksie, was dit nog meer waar, en teen 2009 was die voortgesette teenwoordigheid van hierdie FOIA -versoek in die boeke van die agentskap positief.
Die oorspronklike FOIA-versoek het 'n retrospektiewe studie of monografie, of amptelike geskiedenis, opgestel oor 'n reeks onderwerpe, insluitend operasies teen Noord-Viëtnam van 1960-1975, in Laos tussen 1958 en 1975, en dieselfde plus administratiewe geskiedenis van die CIA en sy stasies in Suid -Viëtnam, en Laos in die jare van 1960 tot 1975. Die CIA het nege jaar geneem om op hierdie versoek te reageer, en toe hy dit vroeg in 2001 doen, het hy geantwoord dat geen agentskapsrekords kon geïdentifiseer word wat reageer op die FOIA. Die bewering het nie net die reuktoets geslaag nie, tientalle CIA -monografieë wat direk reageer word in voetnote aangehaal in hierdie nuut vrygestelde geskiedenis. Hierdie ontleder het intussen verneem dat die huidige geskiedenis van die CIA, geskryf deur Thomas Ahern, in voorbereiding was. In 'n brief van April 2001 waarin 'n beroep op die CIA -bevinding gedoen is, noem ek hierdie werke as voorbeelde van materiaal wat duidelik binne die bestek van die versoek was. In reaksie op my appèl, het die CIA hierdie geskiedenis op 25 Februarie 2009 deur middel van 'n brief bekend gemaak.
* CIA FOIA -beamptes het die Ahern -studies vervang met die groter materiaal wat duidelik by die FOIA -versoek betrokke was. Dit was 'n kwessie van beleid, nie die individuele optrede van 'n CIA -inligtingsbeampte nie. Ten tyde van die versoek het die agentskap ingevolge die CIA -wet van 1986 gesoek en mdashand en wetgewing goedgekeur om operasionele rekords van FOIA uit te sluit. Dit gebeur dat die CIA oor 'n uitgebreide versameling beskik geskiedenis van sy geheime operasies, beide tydelik en terugwerkend. By die aansoek om uitsluiting van operasionele rekords, het William J. Casey, direkteur van die agentskap, uitdruklike beloftes aan die kongres gemaak dat hierdie toestemming vergesel gaan word van 'n baie meer kragtige afbakening van historiese materiaal waarvan hierdie '' Clandestine Service Historical Papers '' duidelike voorbeelde is. In plaas daarvan het die CIA verhuis om die definisie van & quotoperasionele rekords aan insluit die geskiedenis.
* Die agentskap het ook niks gedoen om sy verpligting na te kom om elke tien jaar die geheime diensrekords te hersien nie, met die oog op die beëindiging van hul status as 'operasionele rekords', onder hierdie vereistes het daar in 1996 en 2006 tien jaar hersienings plaasgevind, maar daar kan nie gesê word dat die agentskap die letter of gees van die wet gevolg. Byvoorbeeld, in sy oorsig van 2006, het die CIA uitgebrei die omvang van die lêerreeks van die Direktoraat van Operasies wat uitgesluit kan word van FOIA, insluitend "Landelike diensgeskiedenisprogramlêers" sowel as lêers van die Direktoraat vir Wetenskap en Tegnologie en die & quotSecurity Center. die CIA het geen probleem gehad om sommige navorsers bevoorregte toegang te gee tot historiese materiaal wat dit nie deur die FOIA sou verskaf nie. Gunsteling skrywers kon die geskiedenis van operasies teen die Sowjetunie, in Oos -Europa, ondersoek na sielkundige oorlogvoering en paramilitêre operasies, op die Bay of Pigs en die Berlynse Tunnel -operasie, net om gevalle te noem waarvan ek bewus is. Dit bevestig ten minste dat die CIA self bereid was om die kwessie oor operasionele rekords te ignoreer toe hy dit verkies het. In die huidige FOIA -saak het die CIA sy wankelrige regsbevoegdheid gebruik om 'n versoek vir ouer klandestiene diensgeskiedenisse te verwerp deur die Ahern -studies daarvoor te vervang.
* Agentskapowerhede het eintlik een van die Ahern -geskiedenis, die bundel oor pasifikasie, in 2007 bekend gemaak. het nie gee die studie aan die oorspronklike FOIA -versoeker in gedeeltelike reaksie op die saak van vryheid van inligting, of selfs direk in kennis stel dat die materiaal oopgemaak is.
* Die geskiedenis wat onlangs vrygestel is, veral die Laos -volume, het materiaal oor onderwerpe wat reeds in die publieke domein is, geredigeer. Uitgesnyde gedeeltes in die Laos -geskiedenis, byvoorbeeld, te oordeel na hul konteks en posisie, moet verwys na items wat gedeklassifiseer is in die ooreenstemmende volume van die Buitelandse betrekkinge van die Verenigde State reeks wat al so lank gelede gepubliseer is as 1999. Sedert verwysings na die Buitelandse betrekkinge reeks bestaan ​​uit die oorgrote meerderheid van die beperkte aantal voetnote wat die CIA in hierdie geskiedenis gedeklassifiseer het, moes die agentskap hiervan bewus wees. Gelukkig het 'n argief -FOIA -regsgeding teen die lugmag gedwing om 'n belangrike amptelike geskiedenis van die klassifikasie van lugoperasies in Noord -Laos, wat inligting bevat wat sommige CIA -beoordelaars geglo het dat hulle geheim gehou het toe hulle hierdie geskiedenis van Laos van die agentskap geskrop het. Dit illustreer die subjektiwiteit van die hersieningsproses, selfs by CIA.
* Hierdie skrywer het gereageer op die werklike FOIA -vrylating deur 'n appèl aanhangig te maak teen die materiaal wat in die Ahern -geskiedenis verwyder is, wat fokus op materiaal in die publieke domein en ander items wat nie meer as geheim beskou moet word nie. Die CIA het die appèl van die hand gewys omdat die appèlreg uitgeput was toe hy beswaar aangeteken het teen die arbitrêre bewering van die CIA dat daar geen Vietnam -rekords bestaan ​​nie. Met ander woorde, die CIA het gekies om 'n protesoptrede te beskou administratief aksie as uitput van die statutêre reg op appèl op die die werklike ontklassifikasie daarvan.
* Behalwe hierdie hoogs twyfelagtige optrede, het die CIA nie 'n paar ontbrekende bladsye uit die geskiedenis van Ahern verskaf nie, alhoewel die versoeker in sy appèl opgemerk het dat sekere bladsye van die Ahern -geskiedenis nie in die vrygestelde materiaal ingesluit is nie. Dit is 'n normale gebruik om bladsye te ontbreek wat in dokumente ontbreek.
* Boonop het die agentskap sy reaksie op die FOIA -versoek versuim deur baie honderde bladsye gedeklassifiseerde nasionale intelligensieberamings en verwante dokumente by te voeg nie gedink in die FOIA, en het eintlik reeds vrygestel & mdashen gepubliseer en deur die National Intelligence Council namens CIA in April 2005. Die enigste funksie van hierdie aksie is om die agentskap in staat te stel om die bladsye as prestasies in die amptelike verslae wat dit verplig is om by die Amerikaanse owerhede in te dien oor die omvang van sy deklassifikasie -aktiwiteit.
* Minder as 'n maand skei die reaksie van die CIA op hierdie FOIA -versoek van die algemene bekendstelling van dieselfde materiaal aan die publiek. Omdat die National Security Archive daarop gemik is om inligting aan die Amerikaanse bevolking beskikbaar te stel, maak dit geen beswaar teen hierdie finale onreëlmatigheid nie, maar dit moet egter opgemerk word. Deur hierdie optrede het die CIA ten minste implisiet erken dat die vrystelling van hierdie rekords die hele tyd in die belang van die publiek was, en dat dit die vertraging van sewentien jaar in die beskikbaarstelling van die materiaal in twyfel trek.
* Laastens het die CIA 'n daaropvolgende FOIA -versoek vir 'n aantal van die 'quotestandelike historiese referate' wat in die geskiedenis van Ahern geïdentifiseer is, summier van die hand gewys deurdat dit nie die erkennings- en reaksiedatums wat in die wet gespesifiseer is, nagekom het nie. Die verwerping was op grond daarvan dat dit 'operasionele rekords' was
Hierdie onreëlmatighede is nie wonderbaarlik nie, dit is rekordsake en dit illustreer die swakhede van 'n FOIA -stelsel wat federale agentskappe grootliks die beoordelaar van hul eie optrede laat word. Dit lyk asof die agentskap nie kan ontsnap aan sy obsessie met geheimhouding nie. Die Wet op Vryheid van Inligting maak die onwettige en wispelturige ontkenning van inligting onwettig, maar die CIA -wet oortuig dit. Die Kongres moet bloot toesig hou oor die optrede van die Agentskap ingevolge die CIA -wet om te verseker dat dit voldoen aan die gees en letter van die wet. Hierdie saak wys ook op die behoefte aan veranderinge in die geheimhoudingbeleid, sodat historiese inligting nie soos vandag se geheime behandel word nie. 'N Nuttige verandering is die toesig van die Information Security Oversight Office (ISOO) oor die deklassifikasiehandleidings wat deur federale agentskappe gebruik word. Boonop kan 'n nuwe uitvoerende bevel oor geheimhoudingsbeleid die veto van die CIA beëindig oor besluite deur die Interagency Declassification Appeals -paneel, sodat dit nie die bedreiging sal hê om die deklassifikasie -aksie op verpligte hersieningsversoeke te blokkeer nie.
Goedkeuring deur owerhede
In die laat 90's is verskeie eie CAN-gebaseerde veiligheidsprotokolle uitgevind. Survived het die Safetybus p deur Pilz, Duitsland. In die jaar 1999 het CiA begin met die ontwikkeling van die CANopen-Safety-protokol, wat deur die Duitse TÜV goedgekeur is. Na groot politieke afgevaardigdes in die standaardiseringsliggame, is hierdie CANopen-uitbreiding (CiA 304) internasionaal gestandaardiseer in EN 50325-5 (2009).
Devicenet gebruik die uitbreiding van die CIP -veiligheidsprotokol. Germanischer Lloyd, een van die voorste klassifikasieverenigings wêreldwyd, het die CANopen -raamwerk vir maritieme toepassings (CiA 307) goedgekeur. Hierdie raamwerk spesifiseer onder meer die outomatiese oorskakeling van 'n standaard CANopen -netwerk na 'n oortollige busstelsel. Hierdie funksies word deesdae veralgemeen en gespesifiseer in die CiA 302 -reeks bykomende funksies van die CANopen -toepassingslaag.
Ja, die CIA-direkteur was deel van die JFK Assassination Cover-Up
John McCone word lank daarvan verdink dat hy inligting van die Warren -kommissie weerhou het. Nou sê selfs die CIA dat hy dit gedoen het.
Philip Shenon, 'n voormalige Washington- en buitelandse korrespondent vir die New York Times, is outeur, mees onlangs, van 'N Wreed en skokkende wet: die geheime geskiedenis van die moord op Kennedy.
John McCone het as buitestaander na die CIA gekom. Hy was 'n nyweraar en ingenieur deur opleiding, en vervang die veteraan -spioenmeester Allen Dulles as direkteur van sentrale intelligensie in November 1961, nadat John F. Kennedy Dulles gedwing het na die operasie van die CIA om Fidel Castro te verdryf deur die Kuba se Varkbaai binne te val. McCone het een oorheersende missie gehad: die orde herstel by die beleërde CIA. Kennedy het gehoop dat sy bestuursvaardighede 'n toekomstige onenigheid kan voorkom, selfs al het die Kaliforniër-meestal 'n vreemdeling in die klub, bloubloedige wêreld van die manne soos Dulles wat nog altyd die spioenasie-agentskap bestuur het-'n skerp leerkurwe.
Na die sluipmoord op JFK in Dallas in November 1963, het president Lyndon Johnson McCone op sy plek gehou by die CIA, en die direkteur van die CIA het 'n belangrike getuie geword voor die Warren -kommissie, die paneel wat Johnson geskep het om Kennedy se moord te ondersoek. McCone belowe volle samewerking met die kommissie, onder leiding van hoofregter Earl Warren, en getuig dat die CIA geen bewyse het dat Lee Harvey Oswald, die sluipmoordenaar, deel was van 'n sameswering, buitelandse of binnelandse. In sy finale verslag het die kommissie saamgestem met McCone se uitbeelding van Oswald, 'n voormalige mariene en selfverklaarde marxis, as 'n wanhoop alleenloper.
Maar het McCone al die dekades gelede naby meineed gekom? Het die destydse buitestaander in Washington eintlik agentskapgeheime verberg wat die geskiedenis van die sluipmoord nog kan herskryf? Selfs die CIA is nou bereid om hierdie vrae te stel. 'N Halfeeu na die dood van JFK, in 'n eens geheime verslag wat in 2013 deur die CIA se voorste interne historikus geskryf is en verlede herfs stilweg gedeklassifiseer is, erken die spioenasie-agentskap waarvan ander lankal oortuig was: dat McCone en ander senior CIA-amptenare 'Aandadig' om 'brandende' inligting van die Warren -kommissie te bewaar.
Volgens die verslag van die CIA-historikus David Robarge, was McCone, wat in 1991 oorlede is, die kern van 'n 'goedaardige toesmeerdery' by die spioenasie-agentskap, wat bedoel was om die kommissie gefokus te hou op 'wat die agentskap destyds geglo het, was die 'beste waarheid' - dat Lee Harvey Oswald, vir nog onbepaalde motiewe, alleen opgetree het om John Kennedy te vermoor. " Die belangrikste inligting wat McCone van die kommissie in sy ondersoek van 1964 weerhou het, het die verslag bevind, was die bestaan ​​van jare lank CIA -erwe om Castro te vermoor, waarvan sommige die CIA met die Mafia in die wiele gery het. Sonder hierdie inligting het die kommissie nooit eens geweet om die vraag te stel of Oswald makkers in Kuba of elders het wat Kennedy dood wou hê as weerwraak vir die Castro -erwe nie.
Alhoewel daar geen twyfel ontstaan ​​oor die noodsaaklike bevindings van die Warren -kommissie nie, insluitend dat Oswald die gewapende man in Dallas was, is die verslag van 2013 belangrik omdat dit naby 'n amptelike CIA -erkenning kom - 'n halwe eeu later - van onbehoorlikheid in die handel van die agentskap. met die kommissie. Die bedekking deur McCone en ander was moontlik 'goedaardig', volgens die verslag, maar dit was 'n bedekking wat inligting aan die kommissie ontken het wat moontlik 'n meer aggressiewe ondersoek na Oswald se moontlike Kuba-bande sou veroorsaak het.
Aanvanklik met die etiket "GEHEIM/NOFORN", wat beteken dat dit nie buite die agentskap of met buitelandse regerings gedeel moes word nie, is die verslag van Robarge oorspronklik gepubliseer as 'n artikel in die CIA se geklassifiseerde interne tydskrif, Studies in intelligensie, in September 2013, ter viering van die 50ste herdenking van die moord op Kennedy. Die artikel, ontleen aan 'n nog steeds geklassifiseerde 2005-biografie van McCone wat deur Robarge geskryf is, is verlede herfs rustig gedeklassifiseer en is nou beskikbaar op die webwerf van die National Washington Archive van die George Washington University. In 'n verklaring aan POLITICO het die CIA gesê dat dit besluit het om die verslag te ontklassifiseer "om wanopvattings oor die CIA se verband met die moord op JFK uit te lig, insluitend die steeds gewilde samesweringsteorie dat die spioenasie-agentskap op een of ander manier agter die sluipmoord was. (Artikels in die CIA -tydskrif word na interne hersiening gereeld sonder fanfare gedeklassifiseer.)
Robarge se artikel sê dat McCone, na die sluipmoord vinnig oortuig het dat Oswald alleen opgetree het en dat daar geen buitelandse sameswering was waarby Kuba of die Sowjetunie betrokke was nie, die agentskap opdrag gegee het om slegs 'passiewe, reaktiewe en selektiewe' hulp aan die Warren -kommissie te verleen. Hierdie portret van McCone dui daarop dat hy baie meer prakties was in die omgang met die CIA met die kommissie-en in die ondersoek na die moord op Oswald se verlede-as wat voorheen bekend was. In die verslag word 'n ander senior CIA -amptenaar aangehaal, wat McCone hoor sê het dat hy van plan was om "die hele (kommissie) besigheid self te hanteer."
Die verslag bied geen gevolgtrekking oor die motivering van McCone nie, insluitend waarom hy moeite sou doen om die CIA-aktiwiteite te bedek wat meestal voor sy tyd by die agentskap was. Maar dit dui daarop dat die Johnson White House McCone moontlik opdrag gegee het om die inligting te verberg. McCone "het die administrasie se belang daarin gedeel om openbaarmakings te vermy oor geheime optrede wat [die] CIA in 'n samesweringsteorie onderling sou impliseer en moontlik sou lei tot 'n oproep tot 'n taai Amerikaanse reaksie teen die moordenaars," lui die artikel. 'As die kommissie nie geweet het om te vra oor geheime operasies oor Kuba nie, sou hy hulle geen voorstelle gee oor waar om te kyk nie.
In 'n onderhoud het David Slawson, wat die hoof -ondersoeker van die Warren -kommissie was op soek na bewyse van 'n buitelandse sameswering, gesê dat hy nie verbaas was om te verneem dat McCone in 1964 persoonlik soveel inligting uit die ondersoek teruggehou het nie, veral oor die Castro -erwe .
"Ek het altyd aanvaar McCone moes geweet het, want ek het altyd geglo dat lojaliteit en dissipline in die CIA enige grootskaalse operasie sonder die toestemming van die direkteur onmoontlik gemaak het," sê Slawson, nou 84 en 'n afgetrede professor in die regte aan die Universiteit van Suid-Kalifornië. Hy sê hy is spyt dat dit so lank geneem het voordat die spioenasie -agentskap erken het dat McCone en ander die kommissie ernstig mislei het. Na 'n halfeeu sê Slawson: "Die wêreld verloor belangstelling, want die moord word vir meer en meer mense net 'n geskiedkundige kwessie."
Die verslag identifiseer ander verleidelike inligting wat McCone nie aan die kommissie bekend gemaak het nie, insluitend bewyse dat die CIA op 'n manier met Oswald voor 1963 kon kommunikeer en dat die spioenasie -agentskap in die geheim Oswald se pos dopgehou het nadat hy probeer het om na die Sowjetunie te gaan. 1959. Die CIA-posopeningprogram, wat later vasgestel is dat dit blatant onwettig was, het die kodenaam HTLINGUAL. 'Dit sal verbasend wees as die DCI [direkteur van sentrale intelligensie] nie van die program vertel word nie' na die moord op Kennedy, lui die verslag. 'Indien nie, het sy ondergeskiktes hom bedrieg. As hy wel geweet het van die TELINGUELE beriggewing oor Oswald, was hy nie reguit met die kommissie nie - vermoedelik om 'n operasie te beskerm wat hoogs ingedeel is en, as dit bekend gemaak word, baie kontroversie sal veroorsaak. "
In die sewentigerjare, toe kongresondersoeke die Castro -erwe blootgelê het, het lede van die Warren -kommissie en sy personeel verontwaardiging uitgespreek dat hulle die inligting in 1964 geweier is. As hulle van die erwe geweet het, sou die kommissie baie meer aggressief gewees het in 'n poging om vas te stel of die moord op JFK 'n vergelding was deur Castro of sy ondersteuners. Weke voor die sluipmoord het Oswald na Mexico -stad gereis en daar met spioene vergader vir die Kubaanse en Sowjet -regerings - 'n reis wat die CIA en FBI -amptenare lank erken het, is nooit voldoende ondersoek nie. (Tog is die Warren -kommissie -personeellede vandag steeds daarvan oortuig dat Oswald die enigste gewapende man in Dallas was, 'n mening wat ballistiese deskundiges deel wat die bewyse bestudeer het.)
Hierdie silwer muntstuk ter herdenking van 'n verwagte (maar nooit gerealiseerde) Bay of Pigs -oorwinning bevat 'n uiteensetting van Kuba met 'n rebel -indringer wat op die voorgrond verby 'n gevalle lid van Castro se weermag beweeg,& rdquo het die agentskap Dinsdag getwiet, met 'n foto van die artefak.
Die CIA het ook misluk in 'n ontelbare aantal pogings om Castro te vermoor, wat een kommentator gevra het of hulle muntstukke ter herdenking van die mislukkings vrystel, en 'n ander om te skud: & ldquoHulle kon die finale baas nooit klop nie. & rdquo Castro tree amptelik in 2006 af en sterf in 2016 aan natuurlike oorsake.
Die museumbladsy waarna die CIA & rsquos -tweet -skakels eintlik erken dat die inval van die Baai van varke was & ldquo'n ongekwalifiseerde ramp& rdquo en dat Kubaanse magte die meeste van die 1 400 indringers binne drie dae gevang of vermoor het. Dit onthul ook dat die agterkant van die muntstuk & ldquoprominently vertoon 'n kruis, skild en die vlag van Kuba met die frases & lsquoCrusade to Free Cuba & rsquo en & lsquo Daar is geen einde nie, maar oorwinning. & rsquo & rdquo
& quot Die skade wat die CIA aangerig het deur [hierdie] kongres -toesighoudingsregime is redelik groot. & quot
Knott is 'n assistent -professor aan die Miller Center of Public Affairs, Universiteit van Virginia.
Hy kan net sowel 'n kunsgraad aan die Tallahasee Junior College hê.
Kongres se toesig oor die CIA is nie net behoorlik nie, die lekkasies is die drukklep van 'n ware demokrasie en stel die ergste van hierdie programme en agente bloot.
"As die mense hul regering vrees, is daar tirannie wanneer die regering die mense vrees, is daar vryheid."
- Thomas Jefferson, derde president van die Verenigde State.
Kongreslekkasies hou hierdie vuil klein agentskappe dop, en dank God vir die NY Times.
Mnr Knott, u is 'n hack en 'n gevaarlik ondergeskikte & quotexpert & quot. Laat weet my as u 'n volle professoraat en 'n brein kry.
Nadat hulle vandag die kommentaar gelees het, maak hulle interessante leeswerk saam met ons en dink aan die huidige wêreld. -Dit is jammer dat hier nie sinvolle debat gevoer word nie,
Goed, ons het dit nodig
Is ons almal bly om te aanvaar dat ons mense moet ophou, mense doodmaak of mense moet onttroon om die wêreld te laat werk? Is dit waar ons as mense gekom het? Die goedheid wat by die gewone mense heers, is die gees van die wêreld en daar moet na hom geluister word. Enige bestuur moet gemoeid wees met die luister na die aangebore goedheid.
Erin Kathleen Carrington - 16/04/2004
Ek weet jy het dit 'n rukkie gelede geskryf, maar ek het dit net teëgekom terwyl ek inligting soek vir 'n navorsingsartikel. Hierdie artikel is baie goed geskryf en beklemtoon al die punte wat ek voortdurend probeer het om mense te laat verstaan. Daar blyk absoluut geen aanspreeklikheid te wees as dit kom by die mense wat werklik besluite neem oor die intelligensiegemeenskap nie, en in plaas daarvan word die skuld op die agentskappe self geplaas eerder as aan diegene wie se swak besluite al jare lank probleme veroorsaak. Ek is bly om te weet dat iemand my mening oor hierdie kwessie deel.
Aaron Richard, Randall Huckeba - 29/03/2004
Toesig is 'n vraag, maar dit is nie die regte antwoord nie. Die gevolgtrekking dat die CIA geen toesig of 'n minimale toesig moet hê nie, is swak ingelig en roekeloos. Die verslag oor verantwoordelikheid van president tot president is 'n vernietiger van die proefskrif, sodat ons nie historiese voorbeelde vergeet nie. Die idee dat 'n intelligensie-agentskap in die hande van een verkose amptenaar gelê moet word, wat uit die aard van ons stelsel dikwels noue bande het met ander groot entiteite (baie keer swak ingeligte kiesers), nie-regerings, met soms verskillende doelwitte as dié van sy missiestelling is riskant. Ek stem saam dat die kongres slordig is, maar dit is 'n onvermydelike antwoord. Die skrywer moet fokus op die oplossing van die probleme van lekkasies en verkeerde optrede tydens die kongres in plaas daarvan om die baba weg te gooi. Dit is die politieke stelsel en die individue wat verkies is, wat die kongres dryf om op sulke maniere op te tree. Verskansingsweddenskappe op die uitvoerende hoof toon 'n gebrek aan oordeel, en om Henry Kissinger as 'n stigter te behandel, dra niks by tot die bewering nie. Die doelwitte in historiese betrekkinge met China toon dit byvoorbeeld. Die groot stap vorentoe tydens Nixon, het ten minste 'n halwe stap teruggekom na sy advies soos sy op Tiananmin. Ek moet vra na die groter dinamika van intelligensie, optrede en geloofwaardigheid, en hoe hou dit verband met toesig? Terloops, Kissinger -liefhebbers vergeet meestal die grondbeginsels soos integriteit.
"Nixon en Kissinger het min belangstelling getoon in hoe China sy mense behandel tydens die huidige jare van die kulturele rewolusie," (About Face, James Mann, bladsy 370.) Hulle was natuurlik "reguit vorentoe" gee om hieroor, maar 'terugblaas' kom by my op. Watter tipe toesig bevorder groter stabiliteit in die streek? Die kaasskoot van Pelosi in Mann se boek is terloops puik. Ek verwys u na die fokus van 'n swak ingeligte uitvoerende gesag en intelligensie-fokus. Dink maar aan die wapens wat die CIA deur Carter gehelp het om in Afghanistan te vermeerder, was dit nie 'n uitstekende voorbeeld van 'n groot uitvoerende beheer nie. 'Presidente het kort opsies nodig om hierdie tipe bedreiging die hoof te bied!'
PS: Let op dat ek Clinton nie een keer genoem het nie. Dit was baie moeilik.
Absolute geheimhouding is nodig vir die sukses van enige intelligensie -insamelingsmissie. Die versuim van die kongres om die belangrikheid hiervan te erken, het die VSA tot 'n wêreldwye reputasie gedoem van 'n nasie wie se intelligensie -agentskap nie vertrou kan word nie. Daarom sal ander lande nie ten volle saamwerk nie, uit vrees vir blootstelling aan hul agente. Nou kom die Amerikaanse publiek, senator Bob Graham (D-Fl), wat 8 jaar lank as voorsitter van die senaat-inligtingskommissie was, en nog steeds as die demokraat in die pos van president is, en hy het die moed om te sê dat die mislukking was een van die huidige administrasie.
Tyrone Olds - 16/07/2003
Het u, sedert u hierdie artikel geskryf het, gevind dat daar nuwe verdagtes is waarop u 9-11 die skuld kan gee?