Kan die VSA en bondgenote Poetin se aggressie stop? - InnerSelf.com
Lee Feinstein, Indiana Universiteit en Mariana Budjeryn, Harvard Kennedy Skool
Rusland se onwettige anneksasie van die Oekraïne se Krim-skiereiland in 2014 was die eerste verandering van internasionaal erkende grense in Europa deur militêre mag sedert die Tweede Wêreldoorlog.
Rusland het voortgegaan om aan te blaas en vuur 'n oorlog in Oos-Oekraïne aan wat tot dusver sowat 14,000 XNUMX lewens geëis het. Laas jaar, Rusland het begin om 'n mag van meer as 100,000 XNUMX troepe langs die Oekraïne se oostelike en noordelike grens te versamel en in die besette Krim, en neem ander uitdagende aksies. Amerikaanse president Joe Biden het op 19 Januarie 2022 oor Poetin gesê: "Dink ek hy sal die Weste toets, die Verenigde State en NAVO toets, so beduidend as wat hy kan? Ja, ek dink hy sal."
Oekraïne as onafhanklike staat was gebore uit die ineenstorting van die Sowjetunie in 1991. Sy onafhanklikheid het gekom met 'n ingewikkelde Koue Oorlog-erfenis: die wêreld se derde grootste voorraad kernwapens. Oekraïne was een van die drie nie-Russiese voormalige Sowjet-state, insluitend Wit-Rusland en Kasakstan, wat uit die Sowjet-ineenstorting met kernwapens op sy grondgebied ontstaan ​​het.
Die VSA, in 'n uitbarsting van diplomatieke energie en in 'n tyd van ongeëwenaarde globale invloed, het gewerk om te verhoed dat die ongekende ineenstorting van 'n kernsupermoondheid tot die geskiedenis se grootste verspreiding van kernwapens lei.
Hierdie diplomatieke aktiwiteit het gemanifesteer in sekuriteitsversekering vir Oekraïne wat ingebed is in wat bekend geword het as die Budapest Memorandum. Met die toetrede van Oekraïne tot die internasionale orde as 'n nie-kernstaat, Rusland, die VSA en die VK het belowe om "die onafhanklikheid en soewereiniteit en die bestaande grense van die Oekraïne te respekteer." Die memo het hul verpligting om "te weerhou van die bedreiging of gebruik van geweld teen die territoriale integriteit of politieke onafhanklikheid van Oekraïne" herbevestig. Die ondertekenaars het ook herbevestig hul verbintenis om "onmiddellike" VN-Veiligheidsraad-optrede te soek "om hulp aan Oekraïne te verleen ... as Oekraïne 'n slagoffer van 'n daad van aggressie sou word." Hierdie versekering het verpligtinge gehandhaaf vervat in die VN-handves en die 1975 Helsinki Finale Wet.
Oekraïne het op sy beurt die kernwapens binne sy grense prysgegee, hulle na Rusland te stuur vir aftakeling.
In die lig van Rusland se anneksasie van die Krim en sy huidige bedreiging vir die Oekraïense soewereiniteit, is dit regverdig om te vra: Wat is nou die betekenis van die Boedapest Memorandum?
Die memorandum, wat in 1994 onderteken is, is nie wetlik bindend nie.
Nietemin, dit bevestig en bevestig die plegtige versekerings wat die kenmerk van die internasionale stelsel is. Dit sluit in respek vir staatsoewereiniteit, die onaantasbaarheid van internasionale grense en onthouding van die dreigement of gebruik van geweld.
Oekraïne se besluit om kernwapens prys te gee, het sy begeerte aangedui om gesien te word as 'n lid met goeie aansien van die internasionale gemeenskap, eerder as 'n uitskieter.
Die besluit was nie net simbolies nie. Terwyl Oekraïne het nie 'n volwaardige kernkragvermoë geërf nie – Rusland het steeds belangrike dele van die kerninfrastruktuur gehou – Oekraïne het die nodige tegnologiese en industriële vermoë gehad om die gapings te vernou.
Baie in die Oekraïne voel dat die land se besluit in 1994 om sy kernwapens prys te gee 'n fout was.
gewild steun vir kernherbewapening het gestyg tot 'n historiese hoogtepunt van byna 50% in die nasleep van Rusland se inval in 2014. Sedertdien was daardie siening ondersteun deur sommige Oekraïense openbare figure.
'Geen verandering van grense deur gebruik van geweld nie'
Rusland het die Boedapest Memorandum blatant geskend. En die aanvanklike reaksie op die anneksasie van die Krim deur die ander ondertekenaars, die VSA en die VK, was huiwerig en ingetoë.
Die VSA het meer as US$2.5 miljard aan militêre hulp toegewy sedert 2014 na die Oekraïne, insluitend dodelike verdedigingswapens. Wetgewing hangende in die Kongres militêre hulp sal verhoog. Die Biden-administrasie het ook gedreig met ernstige ekonomiese sanksies in die geval van Russiese aggressie, gerugsteun deur volgehoue ​​pogings om ondersteuning onder bondgenote te bou. Die administrasie se vasberade benadering stem ooreen met die sekuriteitsversekering van die Budapest-memorandum.
Ons is altwee geleerdes oor buitelandse beleid; een van ons is 'n voormalige Amerikaanse ambassadeur in Pole. Die sterk verdediging van die fundamentele beginsel van die internasionale stelsel – geen verandering van grense deur gebruik van geweld nie – het gevolge vir die hele Europa, vir die VSA-Rusland-verhoudinge en vir ander potensiële flitspunte, insluitend China en Taiwan.
Of die sterk optrede – soos die belofte van militêre steun vir die Oekraïne en die dreigement van sanksies teen Rusland, gerugsteun deur diplomasie deur die Verenigde State en sy bondgenote – genoeg sal wees om Rusland af te skrik, is onseker en, sê baie, onwaarskynlik.
Die grootte en omvang van die Russiese militêre opbou is baie kommerwekkend: die verskuiwing van 100,000 XNUMX troepe oor Rusland se uitgestrekte gebied is 'n duur operasie. Dit is onwaarskynlik dat die Kremlin daardie soort mag sal terugtrek sonder enige diplomatieke of militêre oorwinnings, soos om die deur te sluit vir Oekraïne se toekomstige lidmaatskap van NAVO, wat die Verenigde State uitgesluit het.
Internasionale reg maak saak, maar dit bepaal nie wat state doen nie. Sterk afskrikking, diplomasie en internasionale solidariteit kan Russiese besluitneming beïnvloed. Die VSA werk ook aktief saam met die Oekraïne, 'n noodsaaklike element tot 'n suksesvolle diplomatieke en afskrikkingstrategie.
Uiteindelik moet Rusland egter die besluit oor de-eskalasie neem. Die rol van die VSA, sy NAVO-bondgenote en Oekraïne is om seker te maak dat die gevolge van Rusland se besluite vir die Kremlin duidelik is en dat dit met sterk en verenigde Westerse steun uitgevoer kan word indien Rusland die pad van oorlog kies.
Lee Feinstein, stigtersdekaan en professor in internasionale studies, Hamilton Lugar Skool, Indiana University en Mariana Budjeryn, Navorsingsassistent, Harvard Kennedy Skool