Die saaldak van die Voortrekkers se wigvormige hartbeeshuise | Maroela Media
Die saaldak van die Voortrekkers se wigvormige hartbeeshuise
Figuur 1. 'n Voorstelling van die kapstylhuis van Jan van Riebeeck en sy gesin.
Tekening: H. Raath.
Hannes Raath, 'n kundige op die gebied van volksargitektuur, beskryf in hierdie week se artikel hoe die Voortrekkers die saaldak van 'n wigvormige hartbeeshuis gebou het.
Deel II: Vorm 3: Die saaldak
Die eerste tydelike woning wat aan die Kaap opgerig is, was die saaldakvormige kapstylhuis van Jan van Riebeeck en sy eggenote, Maria, asook hulle seuntjie, Lambertus, en twee niggies oor wie hy voog was, naamlik Lijsbeth (Elizabeth) en Bastiaantje (Sebastiana) (Fig. 1). Hulle het vanaf 24 April in die kapstylhuis gewoon, en ná voltooiing van die woonhuise in die fort het hulle op 3 Augustus daarheen verwys. Dakhuise het in daardie stadium egter nog nie as hartbeeshuise bekend gestaan nie.
J.D. Kestell skryf in Christiaan de Wet: 'n lewensbeskrywing (1920):
Op Kalkfontein [in die distrik Bloemfontein] het Jacobus de Wet 'n hartbeeshuis gebou [ca. 1860]. …wat uit niks anders bestaan het nie as 'n spits dak, wat op die grond gerus het. Daar was geen mure nie. Seer tenger was die huisie saamgestel met latte en gedek met tamboekiegras.
Kestell noem ook dat daar 'n rietdeurtjie in die gewel was.
Wanneer die dekwerk voltooi is, is 'n mengsel van sand en beesmis bo-oor die dakvors gesmeer om reënwater uit te hou. Later toe koolteer in die handel beskikbaar was, is dit oor die sand- en beesmismengsel op die dakvors gesmeer om dit waterdig te maak.
Vervolgens is aan albei kante binne oor die hele lengte van die huis 'n ongeveer 0,9 meter (3 voet) hoë muur tot teen die kappe gebou. Om die mure netjies af te rond, is dit met 'n mengsel van sand en beesmis gepleister. Die doel van die mure was om die inwoners van lugtrekke en reënwater te vrywaar, terwyl die muurkop ook as bergplek vir kleiner voorwerpe gedien het. Walton beweer dat die muurtjies die voorganger van die lae symure van die ontwikkelde kapstylhuis was.
Die huise is gewoonlik met gordyne in drie vertrekke afgeskort – 'n voorhuis of woonkamer en twee slaapkamers.
Daar word nie spesifiek genoem hoe die sluitgewels bedek was nie, maar in ander gevalle was dit soos die dak trapsgewys bedek óf kon uit dieselfde materiaal soos die lae binnemure bestaan het. Enige geskikte materiaal uit die onmiddellike omgewing kon vir dié doel aangewend word. So het B.E. Biermann (voor 1945) 'n saaldakvormige kapstylhuis in die distrik Riversdal, Suid-Kaap, gedokumenteer waarvan die voorgewel en projekterende vuurherd uit afgewitte gemesselde klip bestaan het, aangesien klip in die betrokke omgewing vrylik beskikbaar is (Fig. 3).
Figuur 2. Die kapstylhuise by Groenland, naby Kranskop in Natal. Uit: G.H. van Rooyen, Kultuurskatte uit die Voortrekker-tydperk II (Bloemfontein, 1940), pp. 178-180.
Figuur 3. 'n Kapstylhuis met 'n vuurherd langs die deur, by Vermaaklikheid in die distrik Riversdal, Suid-Kaap. Die gewel het uit afgewitte gemesselde klip bestaan. Uit: D.J. Potgieter (chief ed.), Standard encyclopaedia of Southern Africa XI, p. 213.
 J.J. Raath, Oorsprong en manifestasie van die Suid-Afrikaanse hartbees- of dakhuis: 'n kultuurhistoriese studie. MA-verhandeling, Universiteit van Pretoria, 2001, pp. 196, 198, 201-202.
 J.D. Kestell, Christiaan de Wet: 'n lewensbeskrywing (Kaapstad, 1920), pp. 3-4.
 Die afmetings en dakkonstruksie is reeds bespreek in "Hoe het die Voortrekkers 'n wigvormige hartbeeshuis gebou? Deel I: Die raamwerk van die kapstylhuis".
 Die onopgedrewe dekproses is reeds bespreek by "Hoe het die Voortrekkers 'n bootvormige hartbeeshuis gebou? Deel II: Dakbedekking".