"Los pazos de Ulloa" deur Emilia Pardo Bazán | Huidige literatuur
"The pazos de Ulloa" deur Emilia Pardo Bazán
Carmen Guillen | | goedere, Books, Letterkunde, Novela
Gister het ons u aan hierdie wonderlike skrywer herinner, Emilia Pardo Bazan. Ons het u 'n bietjie van sy lewe en werk gebring, albei kort saamgevat, en ons het u tien van sy bekendste frases agtergelaat. Vandag wil ons, op 'n kort en onderhoudende manier, een van sy bekendste romans ontleed: "Die pazos de Ulloa".
As u wil weet waaroor hierdie boek gaan en 'n kort uittreksel daaruit wil lees, drink koffie of tee en geniet hierdie artikel saam met ons.
Hierdie boek in 1886 geskryf beskryf die verhaal van Don Pedro Moscoso, Markies van Ulloa, wat geïsoleerd lewe in die wreedaardige omgewing van sy pazo's, die domein van sy eie dienaars. Met Sabel, die dogter van sy dienaar Primitivo, het die markies 'n bastaard-afstammeling, wat hulle Perucho noem. Toe Julián, die nuwe kapelaan, by die pazo aankom, dring hy aan op die markies om 'n geskikte vrou te vind, en daarom trou hy met sy neef Nucha, wat hom nie sal verhinder om te swig voor die onwettige liefde van sy dienaar nie.
In hierdie fragment wat ons hieronder plaas, kan ons die belangstelling in die sordid, tipies van Naturalisme (afleiding van Realisme) van destyds sien:
Die pupille van die engelvis het gevonk; sy wange het vuur gegee, en hy het sy klassieke neusie met die onskuldige lus van Bacchus as kind verwyd. Die abt het ondeund sy linkeroog geknip, en nog 'n glas na hom gegooi, wat hy met twee hande geneem en gedompel het sonder om 'n druppel te verloor; hy bars dadelik uit van die lag; en voordat hy die rol van sy bacchiese lag beëindig het, laat val hy sy kop, baie verkleur, op die markies se bors.
-Sien jy dit? roep Julian angstig uit. Hy is te klein om so te drink, en hy sal siek word. Hierdie dinge is nie vir wesens nie.
-Bah! Primitivo het ingegryp. Dink u dat die roofvoël nie kan doen met wat hy binne het nie? Daarmee saam met dieselfde! En as jy nie sal sien nie.
-Hoe gaan dit? Vra Primitivo hom. Is u lus vir nog 'n roosterie?
Perucho draai na die bottel en skud dan, asof hy instinktief is, sy kop nee en skud die dik skaapvel uit sy krulle. Hy was nie 'n primitiewe man om so maklik op te gee nie: hy begrawe sy hand in sy broeksak en haal 'n kopermuntstuk uit.
'Op die manier ...' brom die abt.
'Moenie 'n barbaar wees nie, Primitivo,' murmureer die markies tussen aangenaam en graf.
- Deur God en deur die Maagd! Julian het gesmeek. Hulle gaan daardie wese doodmaak! Mens, moenie daarop aandring om die kind dronk te maak nie: dit is 'n sonde, so groot soos enige ander. U kan nie sekere dinge aanskou nie!
Primitivo, wat ook staan, maar sonder om Perucho te laat vaar, het die kapelaan koel en skelm na die kapelaan gekyk, met die minagting van die hardnekkige vir wie hulle hul 'n oomblik verhef. En toe hy die kopermuntstuk in die hand van die kind en die onbedekte en nog gegote bottel wyn tussen sy lippe steek, kantel hy dit, hou dit so totdat al die drank in Perucho se maag inloop. Met die bottel verwyder, die seun se oë toe, sy arms verslap en nie meer verkleur nie, maar met die bleekheid van die dood op sy gesig, sou hy op die tafel rondgeval het as Primitivo hom nie ondersteun het nie ».
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » "The pazos de Ulloa" deur Emilia Pardo Bazán