Punksiefraktuur: oorsake, simptome, behandeling
Posted on Januarie 25, 2019
Die scaphoid breuk (scaphoid fraktuur) is die algemeenste beenbreuk van die karpale. Die oorsaak is gewoonlik 'n val op die uitgestrekte hand. Terapeuties is dit dikwels voldoende om u hand met 'n pleister te rus. In sommige gevalle is chirurgie egter noodsaaklik om blywende skade te voorkom. Tydens die genesingsproses van 'n scaphoid breuk, kan verskillende komplikasies voorkom. Lees alles oor die scaphoid breuk!
In Duits verwys die term "scaphoid" na twee verskillende bene. Aan die een kant die scaphoid van die karpaal, maar ook die os naviculare van die tarsus. As ons dus oor 'n scaphoid breuk praat, kan dit twee verskillende breuke beteken. Die scaphoid fraktuur van die karpale (scaphoid fraktuur) kom egter baie meer gereeld voor en word daarom gewoonlik gelykgestel aan 'n scaphoid breuk. Hierdie teks handel ook hoofsaaklik oor die blaarbreuk van die pols.
Die scaphoid been is een van die agt karpale bene en 'n deel van die pols. Dit vorm met sy onderrand die gewrigsoppervlak na die radius (radius), een van die twee lang voorarmbene. As iemand met 'n uitgestrekte arm op die palm val, word die werking van die val oor die karpale bene op die onderarm oorgedra. Dikwels lei dit tot 'n skeuring van die ruggraat, maar ook die karpale wortel kan beïnvloed word en dan in twee derdes van alle gevalle die scaphoidbeen.
Die navikulêre been is 'n geboë been wat in drie afdelings verdeel kan word: 'n proksimale, 'n middelste en 'n distale. Die proksimale gedeelte vorm deel van die artikulêre oppervlak met die radius, die distale gedeelte is die distale punt van die patellêre been weg van die onderarm. Dit breek meestal in die middel, soms in die nabyheid en slegs baie selde in die distale gebied.
Aangesien die bloedtoevoer grootliks afhang van die gedeelte, is die presiese beskrywing van die breuklyn belangrik om die beste moontlike behandeling te kies. In die algemeen, hoe distaaler die breuk, hoe beter is die bloedtoevoer en dus die kans op herstel.
Die scaphoid van die voet (os naviculare) is 'n ondersteunende element van die boog van die voet. In die meeste gevalle lei sportbeserings tot breek, maar ook moegheidsbreuke wat veroorsaak word deur langdurige stamme – soos lang staptogte en optogte – is moontlik. Moegheidsfrakture is nie maklik om te diagnoseer nie en word dikwels oor die hoof gesien. Die gevolge is langdurige pyn en vertraagde genesing.
Die tipiese simptome van 'n scaphoid fraktuur is pyn, wat hoofsaaklik op die agterkant van die hand en aan die kant van die duim voorkom. Die pols is geswel en is seer veral as dit beweeg word, wat lei tot 'n selfbeheersing.
Boonop is die sogenaamde Tabatière baie sensitief vir druk. Tabatiere is die gebied aan die agterkant van die pols, bokant die plooi van die pols, tussen die twee senings, wat die duim versprei. 'N Drukpyn is 'n tipiese teken van 'n gebroken navulêre been, selfs al is die breuk nie duidelik sigbaar op die röntgenstraal nie.
Pasiënte met 'n scaphoid fraktuur hou gewoonlik hul hande naby die liggaam en vermy enige vorm van vibrasie. Selfs aangrypende bewegings is moeilik en baie pynlik. Punksiefraktuur op die dominante hand beperk dikwels pasiënte, aangesien baie alledaagse bewegings, soos tande borsel, baie moeiliker is met die ander hand.
Punksiefraktuur: oorsake en risikofaktore
Die oorsaak van 'n scaphoid breuk is in die meeste gevalle 'n val op die uitgestrekte hand. Die scaphoid been word blootgestel aan baie skuifkragte. Tipiese sportsoorte wat lei tot 'n scaphoid fraktuur omdat dit dikwels geassosieer word met ooreenstemmende valle, is byvoorbeeld snowboarden of inline skating.
Alhoewel die beenstruktuur meer prominent by mans is, is dit ses keer meer geneig om deur 'n gebroke scaphoidbeen aangetas te word as by vroue. Die rede hiervoor is die verskillende risikotoleransie tussen die geslagte. As u meer gereeld neerstort, is u meer geneig om 'n gebreekte beenbreuk te trek.
Punksiefraktuur: ondersoeke en diagnose
In die fisiese ondersoek van 'n scaphoid breuk, veral die tipiese pyn in die Tabatière en die res van die aandag.
In die sogenaamde Watson-skuiftoets skuif die ondersoeker sy hand stadig na die duim. As die scaphoid-been gebreek is, voel hy 'n klein "klik" oor die been en die pasiënt meld dat hy pyn in sy pols het.
Apparaattoetse is veral belangrik vir 'n betroubare diagnose. In die X-straal is die beoordeling van die bekkenbeen egter nie maklik nie, veral veral vars breuke word dikwels oor die hoof gesien. Om aan die veilige kant te wees, maak u vier prente in verskillende posisies. As die diagnose nog onduidelik is, kan 'n rekenaar tomografie (CT) nodig wees. In 'n CT word fyn skote van die pols gemaak. Op hierdie manier kan 'n moontlike breuklyn nagespoor en akkuraat geëvalueer word.
'N Saphoïede fraktuur kan konserwatief behandel word, dit wil sê sonder chirurgie of chirurgies. Die behandeling van die dokter hang af van die individuele geval en hang hoofsaaklik af van die deel van die scaphoidbeen wat breek. Die langer genesingsproses van konserwatiewe terapie moet opgeweeg word teen die risiko's van chirurgie.
Punksiefraktuur: konserwatiewe behandeling
As die fragmente van die scaphoidbeen nie teen mekaar gegly het nie en die breuklyn nie te naby die onderarm is nie, is 'n konserwatiewe behandeling moontlik. In hierdie geval kan u slegs die scaphoidfraktuur met 'n gips behandel. Na ongeveer twee tot drie weke gebruik die dokter 'n nuwe X-straalbeeld om te kyk hoe die genesingsproses vorder. Aangesien 'n scaphoid-breuk net stadig genees – veral as dit nie gebruik word nie, moet die hand gewoonlik twee tot drie maande geïmmobiliseer word.
Punksiefraktuur: operatiewe behandeling
As die fragmente van die navulêre been van mekaar geskei word, of as die breuk naby die voorarmvliesoppervlak is, is dit onwaarskynlik dat dit behoorlik gedissekteer sal word sonder chirurgie, en dat chirurgie nodig sal wees. In hierdie operasie word die twee fragmente aanmekaar geskroef. Dit word gevolg deur 'n pleister van vier weke. Die genesingsproses is gewoonlik 'n bietjie vinniger tydens 'n operasie. Die skroef bly meestal in die pols.
Punksiefraktuur: siekteverloop en prognose
Die genesingstyd van die scaphoidfraktuur hang af van die ligging van die breuk in die been en of die pols voldoende verdoof is. Boonop genees 'n beenbreuk vinniger hoe jonger die pasiënt is. 'N Algemene verklaring oor die genesingstyd is dus nie moontlik nie, omdat dit van baie individuele faktore afhang.
In alle scaphoid frakture bestaan ​​die risiko van 'n sogenaamde pseudartrose. Hierdie term beskryf 'n onvolledige beengenesing, waarin 'n been nie maande na die breuk genees word nie en die fragmente teen mekaar kan beweeg. Aangesien hierdie risiko relatief hoog is in die scaphoid breuk, is die operasie die beste terapie in geval van twyfel, ondanks die moontlike risiko's.
As 'n pseudartrose in die loop van genesing voorkom, moet 'n groot operasie uitgevoer word. Hier word 'n deel van die scaphoidbeen verwyder en vervang met beenmateriaal uit 'n ander area van die liggaam (byvoorbeeld uit die bekken). Dit word gevolg deur 'n rusposisie van drie maande.
By jong pasiënte is gunstige Bruchverlauf en 'n konstante immobilisasie van die genesingsproses dikwels onproblematies. In ongunstige gevalle kan 'n mens scaphoid fraktuur verteenwoordig egter 'n baie lang beperking. Aanhoudende pyn in die pols na 'n val moet dus altyd ernstig opgeneem word en deur 'n dokter uitgeklaar word om die aanvang van die behandeling nie onnodig uit te stel nie.