Anomie - die konsep, teorie, voorbeelde en die oorkoming van anomie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
anomie - Dit is 'n toestand van sosiale of individuele morele-geestelike bewussyn, wat gekenmerk word deur die korrupsie van morele norme, die desintegrasie van die morele waardesisteem. Die konsep anomia is voorgestel deur 'n sosioloog uit Frankryk, Durkheim Emile, met die doel om afwykende gedragsresponse te interpreteer, byvoorbeeld selfmoorddoelwitte, onregmatige dade. Die toestand van anomie is inherent in die samelewing in tye van onrus, revolusies, herstrukturering, die samelewingskrisis as gevolg van die teenstrydigheid tussen die doelwitte wat afgekondig is en hul onmoontlikheid vir die heersende deel van die vakke, dit wil sê in die tydperke waar die meerderheid lede van 'n bepaalde samelewing vertroue verloor in morele waardes, morele gidse en sosiale instellings. Die probleem van anomie is nou verwant aan professionele agteruitgang, teleurstelling in die lewe en die aktiwiteite wat uitgevoer word, vervreemding van die individu uit die samelewing, wat altyd die omskrewe verskynsel vergesel.
In die loop van 'n eerder abrupte verandering van doelwitte en sedes van 'n bepaalde samelewing, voel sekere sosiale kategorieë nie meer hul eie betrokkenheid in hierdie samelewing nie.
Die begrip anomia is 'n proses van vernietiging van die fundamentele grondslae van kultuur, veral etiese norme. As gevolg hiervan word sulke kategorieë burgers vervreem. Daarbenewens verwerp hulle nuwe sosiale ideale, norme en sedes, insluitend sosiaal geproklameerde gedragspatrone. In plaas daarvan om algemeen aanvaarde middele te gebruik om doelwitte van 'n individu of openbare oriëntasie te bereik, stel hulle hul eie, dikwels onwettige, voor.
Die toestand van anomia, wat alle strata van die bevolking raak met sosiale omwentelinge, het 'n besondere uitwerking op die jeug.
Anomia is in sosiologie enige soort "afwykings" in die waarde en normatiewe sisteem van die samelewing. Eerste het die term Anomia Durkheim bekendgestel. Hy beskou as anomia die afwesigheid van wet, norme van gedrag, of hul gebrek. Durkheim het beklemtoon dat die probleem van anomia vaker gebore word in die konteks van dinamiese hervormings en tydens periodes van ekonomiese krisis. Die omskrewe konsep veroorsaak 'n sekere sielkundige toestand van die individu, gekenmerk deur 'n gevoel van verlies van lewensriglyne, wat ontstaan ​​wanneer die onderwerp gekonfronteer word met die noodsaaklikheid om botsende norme af te dwing. Met ander woorde, so 'n staat word gebore wanneer die vorige hiërargie vernietig word, en 'n nuwe een is nog nie gevorm nie. Solank as wat die maatskaplike kragte wat gedurende hul krisisperiodes aan hulself oorgelaat word, nie ewewig bereik nie, kan hulle relatiewe waarde nie in ag geneem word nie. Daarom word enige regulering vir 'n tyd lank insolvent bevind.
Later word hierdie verskynsel beskou as 'n samelewingstoestand, wat veroorsaak word deur die oormaat van teenstrydige norme (Merton anomie). In sulke omstandighede is die individu verlore, nie verstaan ​​presies watter standaarde gevolg moet word nie. Die integriteit van die regulerende stelsel, die prosedure vir die regulering van sosiale verhoudings, is verkrummel. Mense in hierdie toestande is sosiaal gedisoriënteerd, hulle ervaar angs, 'n gevoel van isolasie uit die samelewing, wat natuurlik afwykende gedragsresponse, misdaad, marge en ander asosiale verskynsels veroorsaak.
Durkheim het die redes vir die anomie gesien in teenstelling met die "gevestigde" en moderne industriële samelewing.
Die anomieprobleem word veroorsaak deur die oorgangsaard van die historiese tydperk, die tydelike afname in die morele regulering van nuwe ekonomiese en kapitalistiese verhoudings.
Anomie is 'n produk van onvolledige transformasie van meganiese eenheid tot organiese eenheid, aangesien die objektiewe grondslag van laasgenoemde (die sosiale verdeling van arbeid) meer intensief vorder as wat dit soek na 'n morele basis in die kollektiewe bewussyn.
Faktore van anomie voorkoms: 'n botsing van twee kategorieë van sosiaal gegenereerde verskynsels (die eerste is belange en behoeftes, die tweede is die bron vir hul bevrediging). Volgens Durkheim is 'n voorvereiste vir persoonlike integriteit 'n samehangende en stabiele samelewing. In die algemeen aanvaarde orde is die vermoëns van individue en hul behoeftes eenvoudig verskaf, aangesien hulle op 'n lae vlak deur 'n gepaste kollektiewe bewussyn beperk was, wat die ontwikkeling van individualisme, persoonlike bevryding verhinder het en streng grense gestel het vir wat die onderwerp op 'n wettige manier in 'n gegewe sosiale situasie kon soek. Die hiërargiese feodale samelewing (tradisioneel) was konstant, omdat dit verskillende doelwitte vir verskillende lae gestel het en elke lid toegelaat het om hul eie sinvol te voel binne 'n beperkte geslote laag. Die ontwikkeling van die sosiale proses lei tot die groei van "individualisering" en terselfdertyd die krag van groep toesig, die stabiele morele grense inherent in die ou tyd. Die mate van persoonlike vryheid van tradisie, groep mores, vooroordele, die teenwoordigheid van 'n individuele keuse van kennis en werkswyse brei dramaties uit in nuwe omstandighede. 'N Relatief vrye toestel van die industriële samelewing hou op om die vitale aktiwiteit van individue te bepaal en voortdurend herskep anomie, wat die afwesigheid van stabiele lewensideale, norme en gedragspatrone impliseer, wat die meeste mense in 'n posisie van onsekerheid plaas, ontneem van kollektiewe eenheid, 'n gevoel van verbinding met 'n sekere kategorie en die hele samelewing. Al bogenoemde lei tot 'n toename in die samelewing van afwykende en selfvernietigende gedragsreaksies.
Sosiale norm en sosiale anomie
Een van die fundamentele konsepte van sosiologie is die sosiale norm, wat beskou word as 'n meganisme vir die evaluering en regulering van die gedragsrespons van individue, kategorieë en sosiale gemeenskappe. Sosiale norme word voorskrifte, houdings, verwagtinge van behoorlike (sosiaal goedgekeurde) gedrag genoem. Die norme is 'n paar ideale patrone wat bepaal wat individue moet sê, dink, voel en doen in sekere omstandighede. Die stelsel van norme wat in 'n bepaalde samelewing funksioneer, vorm 'n integrale totaliteit waarvan die verskillende strukturele elemente interafhanklik is.
Sosiale norme is die verantwoordelikheid van een individu ten opsigte van 'n ander of sosiale omgewing. Hulle bepaal die vorming van 'n netwerk van openbare betrekkinge van 'n groep, 'n samelewing. Ook, sosiale norme is die verwagtinge van groepe van verskillende getalle en in die hele samelewing. Die omliggende samelewing verwag elke individu wat die norme van 'n sekere gedragsrespons nakom. Sosiale norme bepaal die ontwikkeling van 'n stelsel van sosiale verhoudings, insluitend motivering, ideale, aspirasies van die akteurs, verwagting, evaluering.
Die sosiale staat, wat bestaan ​​uit die verlies deur sy lede van die betekenis van sosiale houdings en ideale, wat die vermenigvuldiging van afwykende gedrag veroorsaak, word sosiale anomie genoem. Daarbenewens manifesteer dit hom:
in die afwesigheid van vergelykingstandaarde in mense, sosiale assessering van hul eie gedrag, wat 'n "lumpenized" staat veroorsaak en die verlies van groep eenheid;
in die teenstrydigheid tussen maatskaplike doelwitte en goedgekeurde maniere om hulle te bereik, wat individue stoot teen onwettige middele om hulle te bereik as die wettige doelwitte nie bereik word nie.
Sosioloë, wat die konsepte anomia vergelyk met afwykende gedrag, beskou die snypunt van hul nie-nakoming deur lede van die samelewing van die norme wat deur hom ingestel is. Die hoofverskil tussen die terme anomia en afwykende gedrag lê in die sosiale skaal van die faktore wat hul manifestasie veroorsaak het. Die aard van anomia is baie dieper. Dit word veroorsaak deur ernstige maatskaplike transformasies wat die samelewing as 'n enkele stelsel en sy individuele lede beïnvloed.
Teorie van anomie
Anomia is die toestand van die afwesigheid van wetlike norme en wetteloosheid.
Anomie, in sosiologie, is 'n toestand van sosiale gebrek aan modus, van toepassing op groot gemeenskappe en kleingroepe. Die basis vir die opkoms van die teorie van anomie, wat die oorsake van misdaad verduidelik, het Durkheim gelê.
Durkheim-teorie van anomie. 'N Franse sosioloog het aangevoer dat sosiaal afwykende gedragsresponse en misdaad baie normale verskynsels is. Omdat in 'n samelewing daar nie so 'n gedragsreaksie is nie, is die samelewing gevolglik onder beheer van pyn. Wanneer misdaad uitgeskakel word, stop vordering. Onwettige dade is 'n betaling vir sosiale transformasies.
Durkheim se anomietheorie is gegrond op die veronderstelling dat 'n samelewing sonder misdadigheid ondenkbaar is. Aangesien dade ophou om toegewyd te wees dat in die moderne samelewing as onwettig beskou word, moet 'n paar "vars" variasies van gedragsreaksies in die kategorie van kriminele dade ingesluit word. Durkheim het aangevoer dat "misdaad" onvernietigbaar en onvermydelik is. Die rede hiervoor lê nie in die swakheid en natuurlike woede van mense nie, maar in die bestaan ​​in die samelewing van 'n oneindige verskeidenheid verskillende tipes gedrag. Eenheid in die menslike samelewing word slegs bereik met die gebruik van konformistiese druk teen sulke diversiteit in gedragsresponse. Sulke druk kan straf bied.
Sosiale norm en sosiale anomie volgens Durkheim is die belangrikste sosiale verskynsels, aangesien kriminaliteit 'n faktor is in die gesonde toestand van die samelewing en sonder 'n sosiale norm kan dit nie bestaan ​​nie. In 'n samelewing sonder misdadigers sal die druk van die openbare bewussyn so hard en intens wees dat niemand dit kan weerstaan ​​nie. Die verdwyning van misdaad behels die verlies van die samelewing van die geleentheid om vorentoe te beweeg. Kriminele is die faktore van anomie, pionne lei die samelewing na 'n nuwe stadium, nie parasiete nie, mense wat nie deur die proses van sosialisering kan gaan nie, elemente wat nie vreemd is aan die samelewing nie.
Durkheim het aangevoer dat misdade min in getal sal wees en nie grootskaalse in 'n samelewing waarin daar genoeg menslike eenheid en sosiale samehorigheid is nie. Wanneer sosiale solidariteit vernietig word en die isolasie van die samestellende elemente toeneem, neem afwykende gedrag toe en gevolglik word misdaad verhoog. So verskyn anomie Durkheim geglo.
Die probleem van die handhawing van die solidariteit van die samelewing is van groot belang, volgens Durkheim, het die straf van misdadigers. Die korrekte begrip van die "wette" van ordentlikheid en eerlikheid is die aanvanklike belangrikste bron van die eenheid van die samelewing. Om die liefde van hierdie sosiale struktuur van die gewone burger te bewaar, is straf van die kriminele element nodig. In die afwesigheid van die dreigement van straf kan die gemiddelde individu sy eie diep aanhangsel aan 'n bepaalde samelewing verloor en sy bereidwilligheid om die nodige offer te maak om sodanige aanhangsel te handhaaf. Die straf van die oortreder dien ook as 'n sigbare sosiale bevestiging van sy "sosiale lelikheid."
Anomie voorbeelde. Moderne sosiologiese wetenskap behandel anomie as 'n staat wat gekenmerk word deur 'n gebrek aan selfidentiteit, 'n doel, of morele en etiese riglyne vir 'n individuele vak of 'n hele samelewing. Hier volg voorbeelde van situasies wat die teenwoordigheid van anomie verskynsels in 'n bepaalde samelewing aandui:
toestand van openbare wanorde;
sommige elemente van die samelewing verstaan ​​nie die betekenis van die lewe nie; vir hulle is die hoofsaak die probleem van oorlewing;
verlies aan vertroue in die komende dag.
Oorwinning van anomie word meestal gekenmerk deur afhanklikheid van die oorsake van die anomie en die tipe konflik wat dit veroorsaak het. In situasies waar die samelewing nie in staat is om 'n nuwe normatiewe waardestelsel te vorm of in die rangorde van die algemeen betekenisvolle bepaalde te vestig nie, draai dit na die verlede en soek grond vir solidariteit daarin.
In sosiologie is die verskynsel anomie nie net deur Durkheim bestudeer nie, dit is later aansienlik ontwikkel deur die sosioloog uit Amerika Merton anomie. Volgens sy idees is die oriëntasie van individuele burgers en sosiale situasies wat nie ooreenstem met die doelwitte wat deur die kultuur van die samelewing bepaal word nie. Volgens Durkheim beteken die beskryf verskynsel die onvermoë van die samelewing om die natuurlike impulse en aspirasies van individue te bestuur. Op sy beurt het Merton geglo dat baie aspirasies van die vakke nie noodwendig "natuurlik" sal wees nie, wat dikwels bepaal word deur die opvoedkundige aktiwiteite van die samelewing self. Die sosiale stelsel beperk die vermoë van individuele sosiale groepe om hul eie aspirasies te bevredig. Dit druk sekere individue in die samelewing en dwing hulle om onwettig op te tree.
Merton beskou anomie as die ineenstorting van die stelsel van bestuur van individuele begeertes, waardeur die individu meer begeer as wat hy kan bereik in die omstandighede van 'n bepaalde sosiale struktuur. Hy wys daarop dat die verskynsel wat beskryf word, voortspruit uit die onvermoë van baie burgers om die norme wat hulle ten volle aanvaar het, te volg, en nie uit die teenwoordigheid van vrye keuse nie.
Anomie voorbeelde kan aangehaal word op die model van die toestel van die moderne Amerikaanse samelewing, waar alle burgers op rykdom fokus, diegene wat nie wettiglik finansiële welstand kan bereik nie, dit met onwettige middele soek. Daarom is afwykings in baie opsigte afhanklik van die stel institusionele middele en die teenwoordigheid van kulturele doelwitte wat 'n vak volg en gebruik.
Die toestand van anomia is 'n absolute teenstrydigheid tussen die verklaarde en beskawing doelwitte met die sosiaal gestruktureerde manier om hulle te bereik. Toegepas op 'n individuele lid van die samelewing, anomia is die uitwissing van sy morele houdings. In hierdie geval verloor die individu enige sin van tradisionisme, kontinuïteit, verloor alle verpligtinge. Kommunikasie met die samelewing word vernietig. Dus, sonder die vernuwing van spiritualiteit en morele riglyne, is 'n radikale transformasie van die samelewing, die ontwikkeling van nuwe waardes en norme, en die oorkoming van anomie onmoontlik.