Kraai - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ons het gister hier (Fort Laramie) aangekom sonder om 'n ernstige ongeluk te ondervind. Ons onderneming is gesond. Ons pad was deur 'n sanderige land, maar ons het nog baie gras gehad vir ons beeste en water .... Tweehonderd -en -ses lodges van Sioux word vandag by die Fort verwag op pad om by die krygers aan die oorlog deel te neem teen die Kraaie. Die Indiërs praat almal vriendelik met ons. Twee dappers het saam met ons ontbyt gekry. Hulle versierings is smaakvol gerangskik, bestaande uit krale, vere en 'n fyn dop wat uit Kalifornië kom, met verskillende blare, gekleurd en gerangskik, en die hare van die kopvelle wat hulle in die stryd geneem het ... Ons voorraad is in orde, en ons voel tevrede met ons voorbereidings vir die reis.
By Fort Laramie was 'n groep van Sioux, wat op die oorlogspad was om die Crows of Blackfeet te beveg. Die Sioux lyk Indiërs mooi en ek was nie in die minste bang vir hulle nie. Hulle het verlief geraak op my ponie en het begin beding om hom te koop. Hulle het buffelrokke en mooi bruingebrande bokse, mooi mollige moccasins en toue van gras gebring, en hierdie voorwerpe langs 'n paar ponies op 'n hoop geplaas, en my pa laat verstaan ​​deur tekens dat hulle dit alles vir Billy en sy ruiter sou gee . Pappa glimlag en skud sy kop; toe word die aantal ponies verhoog, en as 'n laaste aanloklike aansporing bring hulle 'n ou jas wat 'n arm soldaat gedra het, en dink dat my pa nie die koperknoppies kan weerstaan ​​nie!
Op die sesde Julie was ons weer op pad. Die Sioux was 'n paar dae verby ons woonwa, nie vanweë die lengte van ons trein nie, maar omdat daar soveel Sioux was. As gevolg van die feit dat ons waens so ver uitmekaar gespan het, kon hulle ons hele partytjie vermoor het sonder om hulself te verloor. Sommige van ons geselskap het ontsteld geraak en die gewere is skoongemaak en gelaai om die krygers te laat sien dat ons bereid is om te veg; maar die Sioux het nooit 'n neiging getoon om ons te steur nie ... hul begeerte om my ponie te besit was so sterk dat ek uiteindelik in die wa moes ry en een van die bestuurders Billy moes laat neem. Ek het nie daarvan gehou nie, en om te sien hoe ver terug die lyn krygers strek, tel ek 'n groot veldglas op wat op 'n rek hang, en terwyl ek dit met 'n klik uittrek, spring die krygers terug, wielend hul ponies en versprei. Dit het my baie aangenaam gemaak, en ek het vir my ma gesê dat ek die hele Sioux -stam met 'n spieglas kan beveg,
In Junie 1878 besluit ek om 'n optog in die Yellowstone -vallei te maak om 'n roete vir 'n telegraaflyn te ondersoek en die kamp van die Crow Indiane en die Custer -slagveld op die Klein Groot Horing te besoek. Met 'n paar stafoffisiere en 'n troep kavalerie as begeleier, het ons die Yellowstone -vallei opgetrek. Dit was 'n interessante optog. By die monding van die Groot Horing het ek die groot Kraai -kamp gevind, ongeveer vyftienhonderd in getal. Hulle was nog altyd vriendelik met die regering en was ryk aan Indiese eiendom. Hulle het wonderlike losies van buffels en elandvelle, met 'n oorvloed Indiese toebehore. Daar word beraam dat die stam destyds twaalfduisend perde of Indiese ponies gehad het. Die Kraaie was ooit vriende van die blanke ras en bittere vyande van die Sioux, en wetende dat die land van die vyandige Sioux vrygespreek was, was hulle bly met vreugde en het ons gegroet as oorwinnaars van hul lewenslange vyande. Dit
het hulle drie dae geneem om te "verf"; hulle versier hulself en hul perde in die mooiste rye.
Dit was 'n toneel vir 'n kunstenaar wat nooit weergegee kan word nie. Ek was gereeld spyt dat Frederic Remington nie by my was nie. Hulle perde is in die fantastiese kleure geverf en versier met spangles, gekleurde perdhaar en vere van die havik. Hulle het net so wild soos hul ruiters gelyk, gejaag, grootgemaak en gedompel, maar tog beheer deur die mees kundige perdesport ter wêreld. Die krygers is op elke denkbare manier geverf en bedek, nie twee eenders nie. Hul oorlogsbaadjies was versier met elandtande, silwer, pêrelmoer, krale en stekelvarkies van die rykste ontwerp en die skaarsste vakmanskap. Sommige het 'n halssnoer met 'n beerklou gedra, en menslike skalpelers hang uit hul spiese. Hulle oorlogvoëls met adelaar-veertjies waai in die lug om elkeen te kry wat die vere van agt arende en jare geduldige en vaardige jag vereis. Hulle het in hersiening geslaag, verskeie manuvers uitgevoer en uiteindelik in twee liggame verdeel en die mees geesdriftige skyngeveg gevoer wat ek nog ooit gesien het. Die interessantste kenmerk van die hele vertoning was die nabootsing van die natuur deur die Indiane in oorlog en jag. Sommige van die Indiane en hul ponies is so perfek geverf dat dit onmoontlik was om hulle te onderskei teen 'n agtergrond van groen gras, blare of salie-kwas. Hierdie kuns om hulself ononderskeibaar te maak, was hoogs ontwikkel onder die Indiane.
Die oorsaak van die Indiese oorlog van 1876-77 in die noordweste kan kortliks vermeld word. Daardie land het oorspronklik tot die groot Kraai -stam van vriendelike Indiane behoort. Die Sioux -indiane het uit die gebied van die Groot Mere gedryf, en terwyl hulle weswaarts gedryf is, het hulle die Kraaie teruggejaag na die berge. Die Sioux, of cutthroats, soos hulle genoem is, uiteindelik
het die naam gekry van die Dakota Nation, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit Uncapapas, Ogalallas, Minneconjoux, Sans Arcs en Brules. Die Cheyennes, Yanktonais, Tetons, Santees en Assiniboins was ook by hulle aangesluit. Hulle het die hele noordwestelike land, wat nou Noord- en Suid -Dakota, Noord -Nebraska, Oos -Wyoming en Oos -Montana is, geëis.
In 1869 het die regering, met inagneming van die Indiërs wat 'n groot deel van hul land prysgee, groot voorbehoude gegee, bekend as die Spotted Tail en Red Cloud -agentskappe, en ander voorbehoude wes van die Missouri. Dit het hulle ook 'n groot verskeidenheid lande as jagvelde toegelaat, en het boonop ingestem om aan hulle verklaarde annuïteite te gee. Daar is duidelik verstaan ​​dat die regering wit mense sou verhinder om die grond wat aan die Indiane toegestaan ​​is, te beset of te oortree. Die Indiërs het hoofsaaklik die voorwaardes van die verdrag nagekom, maar die regering kon ongelukkig nie sy deel van die ooreenkoms nakom of nie. Tussen die jare 1869-75 was die druk van die bevordering van die beskawing baie groot aan alle kante. Die jagters, prospekteerders, mynwerkers en setlaars betree die lande wat aan die Indiane toegestaan ​​is.
Daar word algemeen geglo dat die Black Hills -land ryk minerale afsettings het, en dat mynwerkers myne kan soek. Opsporingspartye is toegelaat om deur die land te gaan vir roetes waarop spoorweë gebou kan word, en selfs die regering het ondersoekende ekspedisies na die Black Hills -land gestuur, wat bewys lewer van goudvelde. Dit alles het groot opgewondenheid by die wit mense veroorsaak en 'n sterk begeerte om die land te beset. Terselfdertyd het dit die Indiane in 'n intense mate vererg, totdat ontevredenheid tot openlike vyandelikhede ontwikkel het.
Hulle perde - byna elke man het 'n ekstra ponie gehad - was klein mooigoed en neig skraal na hul Amerikaanse broers, wat ongebruik vir Indiërs geskop, gestamp en grootgemaak het op 'n manier wat 'n algemene stormloop bedreig. "Hoe! Hoe!" skree die Kraaie een vir een vir ons terwyl hulle verbyloop. Toe hulle naby genoeg was, strek hulle hul hande uit en gee ons s'n hartlik skudding. Die meeste van hulle was jong mans, van wie baie aantrekliker was as sommige wit mense wat ek ontmoet het. Drie squaws was daar te perd, vrouens van die hoofmanne.
Die hoofsakke was Old Crow, Medicine Crow, Feather Head en Good Heart, almal dodelike vyande van die Sioux. Elke man het 'n vrolike gekleurde mantel, aantreklike leggings, arendvere en uitgewerkte moccasins gedra. Benewens hul karabiene en spiese, het hulle die oerboog en pyl gedra. Hulle hare was lank, maar grasieus vasgemaak en pragtig gepluim. Hul kenmerke was gewoonlik water, en die kraaie het die minste prominente wangbene van enige Indiane wat ek nog teëgekom het. Die squaws het 'n halwe onderrok gedra en hul hare in die middel geskei, die enigste manier om hul geslag te raai. Vinnig soos die weerlig het hulle die middelpunt van ons kamp gekry, hulle ponies afgetrek, natgemaak en gegroei, hul tipies of losies gebou, en soos 'n towerkuns het die Indiese dorp in ons midde ontstaan. Vure is onmiddellik aangesteek en die Kraaie het gou hul aandete van gedroogde beervleis en swartstertvleis verslind.
Die groot wit hoof sal sy Indiese broer hoor. Dit is ons grond as erfenis. Die Groot Gees het dit aan ons vaders gegee, maar die Sioux het dit van ons gesteel. Hulle jag op ons berge. Hulle hengel in ons strome. Hulle het ons perde gesteel. Hulle het ons squaws, ons kinders vermoor. Watter witman het hierdie dinge aan ons gedoen? Die gesig van die Sioux is rooi, maar sy hart is swart. Maar die hart van die bleek gesig was ooit rooi vir die kraai.
Die kopvel van geen wit man hang in ons lodges nie. Hulle is dik soos gras in die wigwams van die Sioux. Die groot wit hoof sal ons teen geen ander stam van rooi mans lei nie. Ons oorlog is met die Sioux en slegs hulle. Ons wil ons grond terug hê. Ons wil hê dat hul vroue vir ons slawe moet werk, soos ons vroue vir hulle moes werk. Ons wil hul perde vir ons jong manne hê, en hul muile vir ons squaws. Die Sioux het ons harte vertrap. Ons sal op hulle kopvelle spoeg. Die groot wit kaptein sien dat my jong manne gekom het om te veg. Geen Sioux sal hul rug sien nie. Waar die blanke vegter ook gaan, sal ons ook wees.
Die geskiedenis van die regte Jim Crow
IN die afgelope jare het die frase "Jim Crow" baie gebruik. Ek was op 'n kongres van die beskerming van die federale stemregwet, die pogings van die staat om toegang tot stemlokale te beperk, en die polisie se geweld teen ongewapende Afro-Amerikaners het daartoe gelei dat amptelike en nie-amptelike stemme verklaar het dat Jim Crow terug is-en eintlik nooit vertrek het nie.
Bladmusiek omslagbeeld van 'Jump, Jim Crow ' deur Rida Johnson Young en Sigmund Romberg, New York, New York, 1917
As die meeste Amerikaners sou raai, sou hulle verkeerdelik veronderstel het dat die term ontstaan ​​het toe 'n mede genaamd Crow onderteken het op 'n onduidelike 19de-eeuse regsgeding. Ander weet miskien dat 'Jim Crow' op 'n keer 'n algemene belediging was vir swartes, dat Jim Crow 'n bekende was in luidrugtige, rassige verhoogvertonings wat onder die fondamente van Amerikaanse gewilde vermaak was. Maar amper niemand weet dat die 'Jim Crow' wat onlangs genoem is - president Barack Obama die term in sy afskeidsrede van 10 Januarie 2017 gebruik het - as 'n folkloristiese figuur wat 'n bekende woord van 'n begaafde blanke akteur gemaak het vir sy optrede in die swart gesig middel 1800's. In die 1890's, toe die suidelike state segregasie begin oplê, is die gebruik 'Jim Crow' genoem. Hoe 'n verhoogkarakter 'n alomteenwoordige afkorting geword het vir wettige onderwerping deur ras, is 'n verhaal met 'n subversiewe genealogie wat tot die kern van die Amerikaanse identiteit gaan.
New Orleans -skoenmaker Homer Adolph Plessy klim op 'n passasiersmotor van die East Louisiana Railroad op Dinsdag, 7 Junie 1892. Soos Plessy geweet het, was die bus vir wit kliënte gereserveer. Op die hoek van Press- en Royal Streets het die polisie die 28-jarige Afro-Amerikaner onder arrestasie geplaas, 'n uitkoms wat die aktivis en medepligtiges as die opening in 'n regsuitdaging gemaak het. Plessy en die maatskappy wou 'n wet in Louisiana betwis wat vereis dat spoorwegondernemings swart en wit in verskillende motors moet sit.
'N Afstammeling van Kreole wat dekades tevore uit Haïti gevlug het, beskryf Plessy homself as "sewe-agtste Kaukasiese en agtste Afrikaan". Plessy en vele ander van swart en gemengde afkoms wat in kosmopolitiese New Orleans woon, was vasbeslote om die wet op spoorwaens in Louisiana, wat in 1890 uitgevaardig is, uit te daag, 'n vroeë rimpel in 'n vloed van beperkende wetgewing. as "Jim Crow."
John Howard Ferguson, die regter wat vir Plessy se arrestasie toegewys is, het beslis dat "gelyke, maar aparte" akkommodasie op openbare vervoer nie die grondwetlike regte van die skoenmaker skend nie. Plessy het Ferguson se uitspraak appelleer. Sy saak het deur die howe gestyg, wat in 1896 geëindig het met een van die hoogste beslissings van die Amerikaanse Hooggeregshof. Plessy v. Ferguson het wettige dekking gegee aan die Jim Crow -wette.
Die doel van Louisiana se "Jim Crow car" -wet was "om die negers van die blankes te skei in openbare vervoer vir die bevrediging en erkenning van die sentiment van blanke superioriteit en wit oppergesag van reg en mag", het Plessy se prokureur, Albion Tourgée, geskryf. Unie weermag veteraan en radikaal. Hierdie rasse -uitstoot het spoorweë begin, 'n aankondiging van die industrialisasie wat die gevestigde sosiale orde ontwrig het, "spoedig tot kerke en skole, na behuising en werk, na eet en drink", "het historikus C. Vann Woodward in sy boek uit 1955 geskryf, Die vreemde loopbaan van Jim Crow. 'Of dit volgens die wet of volgens die gewoonte was, dat die verstryking tot bykans alle vorme van openbare vervoer strek, na sport en ontspanning, na hospitale, weeshuise, gevangenisse en asiel en uiteindelik tot begrafnisondernemings, lykshuise en begraafplase.
Jim Crow se maatreëls was in werklikheid '' 'n onderlinge stelsel van ekonomiese instellings, sosiale praktyke en gebruike, politieke mag, reg en ideologie, wat almal funksioneer as middel en eindig in die poging van een groep om 'n ander (of ander) op hul plek te hou , "Het die historikus John Cell geskryf.
Die kunstenaar wat Jim Crow Jim Crow gemaak het was 'n blanke. Gebore in 1808, Thomas Dartmouth Rice, 'n seun van 'n meubelmaker, het grootgeword in laer Manhattan naby die East River dokke. In sy ras-gemengde werkersklasbuurt sou jong Rice waarskynlik reisvertonings bygewoon het wat in die salonne opgevoer is, wat in daardie era dikwels verdubbel het as teaters in New York en regoor die land.
Sedert die middel van die 1700's, in Brittanje sowel as in die Amerikaanse kolonies wat binnekort state sou word, het woedende produksies dikwels wit akteurs aangetrek wat pruike aantrek en gebrande kurk op hul gesigte gesmeer het. Hierdie Afro-Amerikaanse karakters was dikwels komies.
Afsonderlik het Afro-Amerikaners, verslaaf en vry, onder mekaar volksverhale vertel waarin dierekarakters hulle na bederf of oorwinning mislei het, wat die magsbalans-geestige allegorieë oor die menslike bestaan-versteur. In hierdie verhale het hane jakkalse gejaag, bokke het leeus geterroriseer, Brer Rabbit het Wolf getart en kraaie het opgestaan ​​om brulpaddas te boelie. Swartes op eilande regoor die Karibiese Eilande en langs die kus van Carolina sing 'n klets: 'Jump Jim Crow'.
Van Thomas Rice se jeug is min bekend, behalwe dat hy verkies het om die planke te trap as om kaste te maak. In 1827 maak die 19-jarige sy debuut in die sakebedryf met 'n sirkus in Albany, New York. Die jeug was lank en dun, 'n bekwame nabootser, liedjieskrywer en komediant, en het die verhoognaam T.D. Rice aangeneem, wat teaterbane in die Mississippi- en Ohio -valleie en aan die Golfkus werk.
Volgens die konvensie het die kiem van die Jim Crow -karakter wortel geskiet nadat Rice 'n kreupel swart man êrens in Ohio of Kentucky sien dans en sing het. Rice het besluit om die man in swart gesig na te boots en, in die gedaante, homself 'Jim Crow' te noem. William T. Lhamon, skrywer van die boek uit 2003 Spring Jim Crow, voer aan dat ongeag waar Rice presies op sy inspirasie gebeur het, "Jim Crow" was toe 'n vaste plek in die hoeke van die Amerikaanse kultuur, veral onder swartes.
Omstreeks 1830 blyk dit dat Rice die persona van die karakter sowel as die liedjie "Jump Jim Crow" uitgewerk het. Om te gaan met sy onbeskaamde lug, het "Jim Crow" gekleurde en gevlekte klere aangehad, wat dui op die kleding wat 'n weggeloopte slaaf kan dra, en 'n krom houding aangeneem. Geleerde Sean Murray stel voor dat hierdie pos kommentaar lewer op die risiko van verlammende beserings wat werkers in fabrieke en ander geïndustrialiseerde instellings in die Verenigde State in die gesig gestaar het, waar sensusopnemers in 1830 'kreupeles' as 'n kategorie begin tel het.
Rice onthul sy nuwe karakter en verse wat hy in die Bowery Theatre in New York City op 12 November 1832 geskryf het. Rice speel met 'Jump Jim Crow' en spog met die misdadigers van Jim, wat sy gehoor betower. "Draai om en draai om, en doen net so," sing Rice terwyl hy dans. 'Elke keer as ek rondry, spring ek Jim Crow.' Rice, wat teruggekeer is vir encores, het die skare ses nagte agtereenvolgens bedrieg.
Jim Crow beliggaam die strewe en frustrasies van arbeiders van alle rasse en omstandighede wat wys was teenoor hulle onderdrukkende meesters. Dit was iets nuuts. Rice se karakter, volgens Lhamon, was die eerste wat verwys het na "'n baie werklike kruis-rasse-energie en weerbarstige alliansie tussen swartes en blankes van die laer klas." Lhamon, wat vroeë Amerikaanse toneelstukke, teaterproduksies en sangtekste bestudeer het, het Rice se draaiboeke teëgekom en besef dat hy voorbeelde van sommige van die vroegste openlik werkersklasteater van die jong republiek raakgeloop het. Jim Crow spot deurdringend met die status quo, soos in 'Jump Jim Crow', wanneer hy die suidelike heftigheid van die Suid -Afrikaners belaglik maak om 'n tarief op invoer - een van die belangrikste antebellumgrepe van die Suide - aan te kondig en te eis:
Die groot vernietiging,
En oproer in die suide,
Is nou voor die kongres,
Word deur die mond probeer mond.
Dey hab nog geen houe gehad nie,
En ek hoop dat nebber dit sal doen,
Vanweë die bessies wat wreed is in Breeden,
Een anodeer bloed om te mors
As die swartes vry moet wees,
Ek dink hulle sal 'n paar groter betaal,
Ek sal dit oorweeg,
'N Vet slag vir die neger.
Ek is vir vryheid
'N Totaal van die Unie,
Al is ek 'n swart man,
De white word my broeder genoem.
In 'n ander liedjie noem Jim Crow met vrymoedigheid blankes duiwels en dreig hy om beledigings met geweld te vergoed.
Wat het dit in hulle,
Om de Debbil swart te maak
Ek sal bewys dat hy wit is
In die glinster van 'n kraak
Want u sien geliefde broeder,
So waar as wat hy 'n stert het,
Dit is sy bessieboosheid
Wat hom laat bleek word.
Ek waarsku alle wit dandies,
Om nie oor my pad te kom nie,
Want as hulle my beledig
Dey'll in de gutter lê
Geensins die eerste blanke kunstenaar nie Om in swart gesig te verskyn, het Rice opgemerk omdat sy materiaal die mense van die gemengde ras, wat uit mense bestaan, diep betrokke was, merk Lhamon op, wat Rice sou leer ken tydens sy reise in Appalachia, die Golfkus en die suide , waar swartes en blankes vermeng het in daaglikse, skeepswerwe en op kanale.
Rice skryf binnekort sketse met 'n hoofrol in Jim Crowe, sê Lhamon, gee die karakter sy outonomie oor - en Jim Crow uitoorlê altyd sy wit meerderes. Die woes karakter, 'n Amerikaanse argetipe, het toeskouers van alle ouderdomme bekoor. Die gehoor by 'n optrede wat Rice in die 1830's in Pittsburgh, Pennsylvania, gehou het, het moontlik 'n jong musikale wonderkind ingesluit wat sukses sou behaal as liedjieskrywer.Biograwe van Stephen Foster, gebore in 1826, sê hy was 10 toe hy sy eie weergawe van 'Jump Jim Crow' begin uitvoer het.
Oor Rice as Crow in 1836 het 'n kritikus uit New York geskryf: 'in taal is hy duister, belaglik, maar listig in manewales, hy is ysbaar - in grimas skrikwekkend en in veranderende posisies of verskuiwende kante is hy onuitputlik, eindeloos, wonderlik [sic ], wonderlik. " Sy daad het gewild genoeg geword sodat hy dit oor die Atlantiese Oseaan kon neem. Tussen 1836 en 1845 tree Rice op in Londen, Dublin en Parys. Die sang-en-dans-man het aanhangers opgewonde gemaak. 'Die nugterste burgers het begin draai en omgedraai en Jim Crow gespring', het 'n kritikus in die BBC geskryf New York Tribune in 1855. 'Dit het gelyk asof die hele bevolking deur 'n tarantula in die salon, die kombuis, in die winkel en op straat gebyt is, en dat Jim Crow die aandag monopoliseer. Dit moes 'n soort waansin gewees het, hoewel van 'n sagte en aangename aard. "
Nabootsers stap individueel en in groepe op die baanbrekerspad van Rice. In die 1840's het 'minstrel shows' die woede geword. Hierdie groepe wit kunstenaars in swart gesig speel in skreeusnaakse "negerdialek" en sing en dans in sketse wat dikwels om die lewe draai tussen 'n denkbeeldige plantasie se slawe. Regoor die land, maar veral in stede, waar plantkultuur 'n nuwigheid was, het die vertonings vir dekades dekades lank voortgeduur. Nadat hy grootgeword het en 'n boekhouer geword het - 'n loopbaanpad waaraan hy probeer ontsnap het - het Stephen Foster by die showbedryf ingebreek toe die Christy Minstrels en verwante uitrustings sy komposisies "Camptown Races", "De Ol 'Folks at Home" en "O, Susanna!"
Jim Crow het die groter kultuur betree. 'N Engelse roman uit 1839, Die geskiedenis van Jim Crow, beskryf 'n jong swart man se ontsnapping uit slawerny en sy pogings om met sy gesin in Richmond, Virginia, te herenig. Omstreeks 1850 het 'n uitgewer in Glasgow, Skotland, 'n kinderboek uitgegee, Die humoristiese avontuur van Jump Jim Crow. En vroeg in haar blockbuster in 1852 Oom Tom se kajuit, die afskaffingskrywer Harriet Beecher Stowe laat meneer Shelby, 'n slawehandelaar, rosyne na 'n jong slawekind gooi wat hy ontbied, en spreek die jongman aan as 'Jim Crow'. Die blander hoofstroom Jims, voer Lhamon aan, weerspieël nie Rice se subversief per sona nie, maar neerbuigende stereotipes.
In 1840 het Thomas Rice 'n mistieke aanval van verlamming ondervind. Die vertoning moes egter aangaan, en Rice het aanhou werk en nuwe rolle geskep en gekry. Hy herskep die van William Shakespeare Othello, 'n moorddadige drama van verleiding en verraad, as 'n oneerbiedige musiekblyspel met homself in die hoof, 'n rol wat hy sou herhaal. Otello debuteer in 1844 in Philadelphia, en keer terug na daardie stadium drie jaar later saam met die eerste fase produksie van Oom Tom se kajuit, wat 'n tweede lewe as toneelstuk geniet het. In 1854, 'n New York City run van Oom Tom se kajuit gooi Rice, in teenstelling met sy loopbaanmakende Jim Crow, as die welwillende martelaar oom Tom. Die vertoning bevat Stephen Foster se klag, "Old Kentucky Home." Geleerdes interpreteer hierdie en soortgelyke materiaal deur sangers as liedjieskrywers as 'n uitdrukking van die gevoel van ontwrigting wat destyds Amerikaners van alle klasse aangryp. Mense was angstig oor die gevolge van 'n vinnige industrialisering en die bedreiging van immigrante, veral uit hongersnood wat Ierland ondervind.
Volgens hierdie lesing het plantasie -melodieë 'n vertroostende nostalgie na 'n verdwynende, hoogs geromantiseerde agrariese verlede gedistilleer.
Foster, een van Amerika se voorste liedjieskrywers, het slegs een keer suidwaarts gereis op 'n rivierboot in Mississippi en nooit in die streek gewoon nie. Tog, diep beïnvloed deur Rice, het hy gemengde boodskappe in sy liedjies geproduseer, waarin swart karakters as tekenprente uitgebeeld word, maar dit ook menslik gemaak het. Na sy huwelik in 1850 met Jane McDowell, uit 'n vasbeslote afskaffingsfamilie, het Foster opgehou om sy eie karikatuur te laat val en eerder swart en wit karakters met gelyke simpatie te behandel, selfs 'n afskaffing van sommige lirieke.
Met industrialisering kon sommige Amerikaners 'n salon en 'n klavier bekostig. Amateurmusikante wou eenvoudige, aangename liedjies speel en sing, en teen die middel van die 1850's het Foster melodieë uitgedraai wat daarop gemik was om jong middelklas-vroue in pittige salonne piano's te speel, in teenstelling met luidrugtige, moeilike deuntjies wat geskik is om deur gevaarlik uitgeroep te word skreeusnaakse akteurs in rowwe teaters, soos TD Rice begin het. Foster se broer beweer dat sy broer Rice in 1845 ontmoet het en later die liedjie twee liedjies verkoop het. Rice se afstammelinge het volgehou dat Rice die materiaal van Foster as te streng anti -slawerny van die hand gewys het om universeel op te tree, maar het sy aanhanger aangemoedig om aan te hou skryf.
Rice sterf in 1860, op 53, en is begrawe in die Green-Wood-begraafplaas in Brooklyn, New York. Sy testament verklaar dat sy beroep as 'komediant' aangeteken moet word. Rice se dwingend oortredende kruisraspersoon, met sy skelm bedekte, maar onmiskenbare uitdaging tot mag, het hom oorleef, nie net in optredes deur erfgename nie, maar ook as die ironiese etiket wat dodelike onderwerping met 'n wêreldwye bereik geword het. Van 1890 tot en met die 1960's het Jim Crow 'n wit knie op die nekke van suidelike swartes gehou. In 1948 het wit Suid -Afrikaners, geïnspireer deur die voorbeeld, hul eie stelsel van skeiding, apartheid, ingestel. Suid -Afrika se indruk op Jim Crow duur tot 1994.
Die tradisie van Rice het immigranteprogramme en kunstenaars ingesluit wat ook swart gesig uitgebuit het-en die kulturele rykdom van die Afro-Amerikaanse ervaring. "Die nabootsing van waargenome swartheid is ongetwyfeld die sentrale metafoor vir wat dit beteken om Amerikaans te wees," het Lhamon geskryf, "selfs om 'n burger te wees van die wyer Atlantiese wêreld wat nog steeds ondervind om die eienaardige slawernygeskiedenis daarvan te installeer, te verdedig en teë te werk."
Generasies van Amerikaanse kunstenaars het variasies opgestel oor TD Rice se uitlokkende nabootsing van rasse-om maar 'n paar Iers-Amerikaanse klanke-impresario te noem Dan Emmett, gebore in Litause sanger en akteur Al Jolson, 'n rabbynse seun en inboorlinge uit Brooklyn, Ira en George Gershwin, liedjieskrywers wie se immigrantouers Russiese Jode. Mettertyd sou kunstenaars soos Elvis Presley en Eminem die masker laat sak en in hul eie wit werkersklas sing, terwyl hulle meer as 'n eeu tevore net so ontwrigtend was as 'n interrasiese invloed soos Jim Crow.
Hierdie artikel is geskryf deur senior redakteur Sarah Richardson vir die April 2018 -uitgawe van Amerikaanse geskiedenis tydskrif. Teken in vir meer verhale hier.
Alhoewel ons besig is om inligting oor lewensgeskiedenis op te stel, waarvan u hieronder gedeeltes kan sien, sal dit 'n rukkie neem voordat hierdie proses voltooi kan word. Ons het begin om skakels by te voeg na bladsye met inligting oor spesifieke dele van die kraai se lewensgeskiedenis. Klik op die onderstaande skakels vir die spesifieke onderwerp waarin u belangstel.
Die Amerikaanse kraai is 'n redelik groot voël, 17 tot 21 duim van snawel tot stert (43-53 cm), met die gemiddelde gewig vir mans 458 gram en vir wyfies, 438 gram. Die vere lyk swart in 'n toevallige voorkoms, hoewel dit verskillende ander kleure bevat, soos hieronder beskryf. Bill, bene en voete is swart, alhoewel baie jong voëls geel areas op die snawel kan hê. Oë by volwassenes is donkerbruin, terwyl jong voëls blou oë het. In vlug het die kraai wat beskryf word as 'n "waaiervormige stert", anders as die "wigvormige stert" van die groter gewone raaf.
Klik op die onderstaande skakel om 'American Crow' te sien, 'n detail van plaat 27: North American Crows, uit 'Crows and Jays' deur Steve Madge en Hilary Burn. (Oorspronklike bord in die versameling crows.net)
"In kleur is die gewone (Amerikaanse) kraai nogal kenmerkend as dit kom by vergelyking met ander spesies in Noord -Amerika en die Karibiese Eilande. Die agterkop en kroon is liggies gevlek met violetblou op 'n swart agtergrond, hierdie gebied kontrasteer redelik skerp met die nek, 'n eenvormige, dof swart kleur. Hierdie vlek op die kop is by sommige eksemplare duideliker as op ander. In sommige ligte is daar 'n glans van rooierige violet aan die primêre dekdeksels, skouers en sekondêre, of daar kan 'n effense groenerige uitstorting van die primêre voorkoms wees. was van metaalviolet. Die bors en flanke word ook met violet op 'n swart agtergrond gewas, en gee gewoonlik 'n gevlekte voorkoms. Die sentrale buik en maagvere is dof swart sonder violet glans. " (Johnston, 1961)
Van al die bogenoemde eienskappe is die skaalagtige voorkoms van die vere op die boonste rug die duidelikste en kenmerkendste.
Viskraai In die kusgebiede aan die Atlantiese Oseaan en die Golfkus van die Verenigde State kan die viskraai, Corvus ossifragus, verwar word met die Amerikaanse kraai, aangesien hulle dieselfde habitat deel en soms in gemengde groepe voorkom. Oor die algemeen is hulle kleiner as die Amerikaanse kraai (17 duim) en het hulle grootliks die skaalagtige voorkoms van die vere op hul boonste rug. Daar word beweer dat hul stem onderskei is van die Amerikaanse kraai, maar omdat die vokalisasie van albei spesies baie kan wissel, kan hierdie kenmerk slegs vertrou word deur persone wat vertroud is met die plaaslike bevolking. Oor die algemeen word die viskraai aangetref deur soutwater of groot riviere naby die kus, maar na berig word dit sy reikwydte na ander gebiede.
Noordwestelike kraai Die noordwestelike kraai, Corvus caurinus, is visueel byna ononderskeibaar van die Amerikaanse kraai, hoewel dit ietwat kleiner is, wat wissel van 33 tot 41 cm. Dit bewoon die kusgebiede van die suide van Alaska suid tot by Washington, wat die omvang van die Amerikaanse kraai in British Columbia en Washington oorvleuel.
Gewone raaf Die gewone kraai, Corvus corax, is 'n groter en swaarder voël as die kraai, maar die een kan maklik op 'n afstand met die ander verwar word as daar geen verwysingsraamwerk vir grootte is nie. Dit het 'n stewiger lyf, 'n groter en swaarder snawel en 'n wigvormige stert, soos hierbo genoem. Rawe is geneig om eensame voëls van die wildernis te wees en kom selde naby intens ontwikkelde gebiede voor. Kraaie aan die ander kant is baie sosiaal en lyk asof hulle gedy in samewerking met mense.
Die Amerikaanse kraai, Corvus brachyrhynchos, kom byna oral in die Verenigde State voor. Die enigste gebiede waarin daar onlangs nie gerapporteer is nie, is dele van die ooste van New Mexico en Wes -Texas en die suidpunt van Kalifornië. Sy omvang strek noordwaarts tot in Kanada tot by die onderste gedeeltes van die Yukon- en Noordwestelike Gebiede, Hudsonbaai en die suidelike deel van Quebec. Daar is 'n mate van variasie tussen winter- en somerreekse, met broei wat nie in die noordelikste gebiede aangemeld word nie. Let op dat die kaarte wat u vind deur die skakels te volg 'n verspreiding toon wat nie so ver noord strek soos hierbo aangedui nie. Die omvang wat ons beskryf, was gebaseer op werklike monsters wat ingesamel is, soos aangeteken deur Johnston (1961). Die variasie is waarskynlik te wyte aan die feit dat daar relatief min voëlkykers is wat seisoenale tellings uit die verre noorde meld. [Winter verspreiding kaart] .. [Somer verspreiding kaart]
Een van die meer algemene wanopvattings oor voëls is dat hulle eintlik in neste woon soos mense in huise woon, of ten minste in die nag daarin slaap. In werklikheid gebruik voëls neste net om eiers te broei en om die jong voëls vas te hou totdat hulle gereed is, of amper lees om te vlieg (vlieg). Nadat die kleintjies gevlug het, word die nes permanent verlaat, hetsy permanent of tot die volgende broeiperiode.
Kraaie is redelik groot, met 'n deursnee van tot twee voet of meer en nege of meer sentimeter hoog. Die buitenste gedeelte van die nes, wat die grootste deel van die struktuur uitmaak, bestaan ​​hoofsaaklik uit dooie takke, hoewel baie ander materiale gebruik kan word as daar nie voldoende takke van die regte grootte is nie. Binne hierdie groot buitenste struktuur is 'n binnekant wat bestaan ​​uit sagter materiale waarin die eiers gelê en geïnkubeer word en die kleintjies grootgemaak word. Hierdie binnebeker is baie kleiner as die buitenste nes met 'n deursnee van ses of sewe duim en 'n diepte van vier of vyf duim.
Beide manlike en vroulike kraaie werk aan die bou van die nes wat soms gehelp word deur een of meer helpers, gewoonlik hul nageslag uit vorige jare. As dit moontlik is, is neste goed versteek in kruisings hoog in hoë bome. As daar nie geskikte bome beskikbaar is nie, kan kraaie in struike, mensgemaakte strukture en selde op die grond nesmaak. Kraaie is geneig om elke jaar nuwe neste te bou, wat selde 'n nes uit 'n vorige jaar hergebruik. Die nuwe neste sal egter oor die algemeen naby die ou neste geleë wees binne die gebied wat beweer word as die gebied van 'n spesifieke kraai.
Kraaie lê oor die algemeen van 3 tot 7 eiers, met 4 of 5 die algemeenste getal. Die kleur en pigmentpatroon van die eiers kan baie wissel, selfs binne 'n enkele koppelaar, met eiers wat blougroen tot liggeel olyf is, en verskillende bruin en grys, en dit kan wissel van byna ongemerkte hemelsblou tot baie donker of donkergroen. In grootte is hulle gemiddeld ongeveer 29,13 mm by 41,40 mm en ongeveer 17,0 g.
Eiers kan gelê word sodra die nes klaar is, maar sommige kraaie kan twee weke of langer wag tussen die voltooiing van die nes en die lê van die eerste eier. Eiers word gewoonlik een keer per dag gelê, gewoonlik laat in die oggend, en soms word 'n dag of twee tussen die eiers oorgeslaan. Die wyfie begin oor die algemeen met die inkubasie van die eiers voordat hulle almal gelê is, en begin gewoonlik aanhou sit nadat die derde eier gelê is. Dit lei tot 'n interval tussen die uitbroei van die eerste en laaste voël van ongeveer 3 dae. Die wyfie is gewoonlik die enigste van die paar wat die eiers broei, wat na ongeveer 18 dae uitbroei.
As kraaie uitbroei, is hulle blind en hulpeloos bedek met 'n klein hoeveelheid dons, en weeg hulle 'n bietjie meer as 'n half gram (15 gram). Die moeder broei die jong voëls min of meer ononderbroke vir tot twee weke, met seldsame pouses om kos te versamel. Na twee weke word die pouses meer gereeld en langer, totdat die jonges êrens tussen 30 en 40 dae na die uitbroei gereed is om die nes te verlaat. Terwyl die wyfie besig is om die jong te broei, sal die mannetjie, en dikwels een of meer helperkraaie, kos bymekaarmaak en dit in die keel en/of ublsubsentale sakke na die nes bring. Hulle kan die jong voëls direk voer of 'n deel van die kos aan die broeiende wyfie gee, wat daarvan kan eet of aan die nestelinge kan oordra.
As jong kraaie die nes verlaat, is hul vliegvere nie ten volle ontwikkel nie en kan hulle nog minstens 'n paar dae nie die lug in nie. Ideaal gesproke sal hulle in die nesboom rondspring terwyl hulle die volle vliegvermoë kry, maar soms val hulle op die aarde waar hulle 'n paar dae op die grond of in lae plantegroei kan spandeer. Selfs as hulle op die grond is, sal die ouervoëls na hulle omsien en hulle voed indien moontlik, en solank hulle nie deur roofdiere geneem word of deur hulpvaardige mense gered word nie, sal hulle uiteindelik weer by hul familie aansluit.
Jong kraaie sal 'n paar weke nadat hulle die nes verlaat het heeltemal van hul ouers afhanklik wees vir kos, en dit kan drie of vier maande duur voordat hulle hul voedsel heeltemal kan bekom.
Die jong op die foto toon die eienskappe wat hierdie jong voëls onderskei van volwasse kraaie en van ander spesies. Die jongeling verskil van 'n volwasse kraai deurdat dit 'n geel kleur op sy snawel het, oë wat grys of blou lyk eerder as donkerbruin, en swak ontwikkelde stertvere. Sy groot grootte, tesame met sy swart bene en voete, onderskei dit van enige ander spesie as die raaf of ander kraai -variëteite.
Kraai - Geskiedenis
Wie was Jim Crow? Was Hy 'n regte persoon?
Die naam Jim Crow word gebruik om te verwys na 'n stel plaaslike en staatswette wat voorheen rasseskeiding in alle openbare fasiliteite bepleit het onder die mandaat van 'apart maar gelyk'. Die wette was nie net van toepassing op Afro-Amerikaners nie, maar ook op ander nie-blanke etniese groepe in meestal suidelike state in die Verenigde State.
Was Jim Crow 'n regte persoon?
Nee. Jim Crow was eintlik 'n fiktiewe karakter, 'n karikatuur van 'n lomp, moerse swart slaaf. Hierdie neerhalende karakter is geskep deur 'n wit akteur met die naam Thomas Dartmouth "Daddy " Rice. Na verneem word, is die karakter geïnspireer deur 'n bejaarde swart man wat hy eens 'n deuntjie met die naam "Jump Jim Crow " in Louisville, Kentucky, sien sing het.
Tydens sy optredes sou Rice swart gesig dra en rasgrappies en liedjies uitvoer in 'n stereotipiese slawedialek. As gevolg van die bekendheid van Rice, het die term "Jim Crow" teen 1838 'n treffende manier geword om na Afro -Amerikaners en die segregasiewette wat hulle moes volg, te verwys. Uiteindelik is daar na die Jim Law verwys na die wette en die era waarin hulle geleef het.
Ongelukkig sou die nalatenskap van Jim Crow tot in die sewentigerjare in sommige suidelike state steeds voortduur.
Amerikaanse kraaie is talle en hul bevolkings was stabiel tussen 1966 en 2014, volgens die Noord -Amerikaanse broeivoëlopname. Partners in Flight skat 'n wêreldwye broeipopulasie op 27 miljoen, met 88% wat 'n deel van die jaar in die VSA en 37% in Kanada deurbring. Hulle kry 'n 6 uit 20 op die Continental Concern Score en is nie op die 2014 State of the Birds Watch List nie. Die Amerikaanse kraai is uiters vatbaar vir die Wes -Nyl -virus, wat in 1999 in Noord -Amerika ingebring is. Feitlik alle kraaie wat die Wes -Nyl opdoen, sterf binne een week, en dit lyk asof min mense kan oorleef. Geen ander Noord -Amerikaanse voël sterf in dieselfde tempo as gevolg van die siekte nie, en die verlies van kraaie in sommige gebiede was ernstig.
Amerikaanse kraaie is bekend oor 'n groot deel van die vasteland: groot, intelligente, heeltemal swart voëls met skor, hees stemme. Dit is algemene besienswaardighede in boomtoppe, velde en langs die paaie, en in habitatte wat wissel van oop bosse en leë strande tot middestede. Hulle voed gewoonlik op die grond en eet amper alles - tipies erdwurms, insekte en ander klein diertjies, sade en vrugte, maar ook vullis, aas en kuikens wat hulle uit neste beroof. Hulle vliegstyl is uniek, 'n geduldige, metodiese flap wat selde met glybane opgebreek word.
Terwyl mondelinge verslae aandui dat die eerste ontmoeting van wit mans (Kanadese) en Crow iewers naby die huidige Hardin, Montana, ongeveer 1743 plaasgevind het, was die eerste gedokumenteerde ontmoeting met 'n vanger met die naam Menard op die Yellowstone-rivier in 1795. 'n Frans-Kanadese die bonthandelaar, Francis Antoine Larocque, het in Junie 1805 kontak gemaak naby die destydse samevloeiing van die Little Missouri- en Knife-riviere in Noord-Dakota, en William Clark, medeleier van die beroemde Corps of Discovery, het die kraai by Pompey & rsquos Pillar ontmoet op Julie 25, 1806.
Dit is belangrik om te noem dat die kraai gedurende die verskillende verdragsbesprekings van die 1800's in 1830 in twee afsonderlike groepe verdeel het. hulle tyd tussen die Yellowstone- en Missouri -riviere was as een stam opgetree. Kontrakonderhandelinge het grotendeels plaasgevind met slegs die Bergkraai in gedagte.
Toe die besprekingsidee begin is, is die River Crow aan die Melkrivierreservaat in die noorde toegeken, maar die omstandighede daar was minder as ideaal. Dit het gou gebeur dat die River Crow drie keuses gehad het: 1) Om alleen te staan ​​en honger te ly. 2) Om by hul tradisionele vyande, die Sioux en Arapaho, aan te sluit, of 3) om met hul Crow -familielede in die suide van Montana te herenig. Daar sou 'n aparte voorbehoudsverdrag met die River Crow wees, maar dit is nooit deur die Amerikaanse senaat bekragtig nie. Teen die vroeë 1870's, alhoewel nie sonder veel moeite nie, het albei bande op dieselfde voorbehoud begin verenig.
Die kraai het, soos baie ander stamme in die boonste Missouri-rivierstreek, 'n vriendskapsooreenkoms met die Verenigde State onderteken via die Atkinson-O & rsquoFallon-ekspedisie. In wese aanvaar hulle die soewereiniteit van die Amerikaanse regering en ook territoriale grense. Dit is belangrik om daarop te let dat die Crow-mense deur al die sogenaamde 'Indiese oorloë' en onrus tussen wit en rooi altyd vriendelik gebly het. Hulle was nooit in 'n oorlog met die Amerikaanse regering nie en baie van hul lede het as verkenners vir die Amerikaanse weermag gedien. In wese was hierdie ooreenkoms eerder 'n ooreenkoms met bonthandelaars, naamlik die American Fur Trade Company, as 'n vredesverdrag. Uiteindelik het hierdie aksie gehelp om inter-stamoorlogvoering in Montana en die Dakota's te verskerp. Toe die Indiërs vroeër besef dat voortdurende gevegte te veel sterftes tot gevolg het en daar was baie bison vir almal om te jag, het hulle begin werk aan vrede onder mekaar. Art Alden Jr., van vandag & rsquos Tribal Cultural Committee, vertel dat stamme selfs 'n rukkie kinders uitgeruil het sodat hulle mekaar se weë kon leer ken. Terwyl bonthandelaars en ander na die Indiese land verhuis het, het hulle die bison begin uitroei en die stamme na 'n meer gekonsentreerde gebied gedruk. Gewere wat met hierdie sogenaamde 1825-verdrag gepaard gegaan het, het die Indiane in die wapenwedloop gehaal. Die spanning het weer opgevlam en die inter-stamoorlogvoering het tot in die laat 1800's toegeneem.
Pokke besoek die kraai
Die stoomskip Saint Peter, wat in Junie 1837 teen die Missouri -rivier opkom, het die pokkevirus meegebring. Toe dit ophou om by Fort Union af te laai, in 'n gebied wat die grens tussen Montana en Noord -Dakota sou word, het die siekte versprei na die Indiërs wat in en om die handelspos kamp opgeslaan het. Die besmetting van baie stamme, sommige soos die Mandans, is byna heeltemal uitgeskakel. Daar is berig dat slegs ongeveer drie-en-veertig volwassenes en sewentig kinders oorleef het. Ander stamme het byna vyftig persent van hul getalle verloor. Die Sioux (Dakota) het die epidemie meestal vermy. Toe die nuus uitkom, het die kraai die gebied verlaat en die ligte geraak. Later het ander uitbrake, insluitend skarlakenkoors, griep en nog 'n pokke -epidemie, die kraai gedood. Die getalle wissel volgens die rekords, maar teen die middel van die 1840's was die Crow-bevolking na raming tussen 6 000 en 8 000 sterk, maar verskeie kwale het vinnig gedaal tot minder as 1 000 oorlewendes. Die Crow & rsquos -vyand, die Sioux, wat relatief onaangeraak was deur siektes, het in getalle toegeneem en namate vyandelikhede toegeneem het, was dit nog 'n bedreiging vir die Crow -bestaan.
1851 Fort Laramie -verdrag
Dit is op 17 September afgesluit as 'n vredesraad by Horse Creek, veertig myl oos van Fort Laramie, Wyoming, met die ondertekening van 'n "verdrag." inter-stamoorlogvoering te verminder en grense vir die stamme vas te stel. van die Tongue- en Powder -riviere en die Wind River -bergreeks), en die suide van Montana vanaf die stroom van die Yellowstone -rivier in Yellowstone National Park, oos deur die Paradise Valley tot by die Powder River, en dan noord verder as die Crazy Mountains tot by die Mosselrivier Die werklike noordoostelike grens (die gebied waar die rivierkraai gewoon het) was nie heeltemal duidelik nie.
Die Bozeman -roete
Ten spyte van beloftes, verdrae en vermeende beheer oor hul eie sfeer, het die wit inval in Kraai -lande en dié van die ander Indiane toegeneem. By Bannack, Alder Gulch en Helena is groot stakings uitgevoer. Die stad Bozeman het vinnig gegroei, mense het na Montana gelok. In 1865, om meer setlaars in staat te stel om hierdie streek te bereik, het John Bozeman 'n wa -roete gevestig. Die Bozeman -roete. Verlaat die Oregon -roete wat Wyoming oorsteek, en ry noordwaarts aan die oostekant van die Bighornberge (deur Crow -domein) tot net onder die mond van die Bighorn Canyon. Van daar af wys dit noordwes na die Yellowstone -vallei en dan na Bozeman. Die teenwoordigheid van hierdie pad en die hordes blankes wat dit gebruik het, het die Indiese nasies, veral die Sioux, ontstel. Hul konstante teistering van reisigers het die Amerikaanse weermag genoop om verskeie vestings langs die roete te vestig, waaronder een op die terrein van vandag en Fort Smith.
1868 Fort Laramie -verdrag
Onder druk van wit druk het die Amerikaanse regering weer probeer om verdrae met die Indiërs te onderteken om die grondgebied verder te verminder. die kraai en ander stamme het egter hul eie eise, insluitend die verwydering van alle forte langs die Bozeman -roete, en die versekering dat hulle toegelaat word om hul nomadiese lewenswyse voort te sit. Op 7 Mei 1868 is die verdrag onderteken en kort daarna is die roete en forte gesluit.
In die proses het die kraai byna dertig miljoen hektaar van hul grond verloor, terwyl hy 'n reservaat van agt miljoen hektaar groot was. Die hoofkwartier van die reservaat, die eerste Crow Agency, is gestig by Mission Creek aan die Yellowstone -rivier oos van Livingston. Die Reservation Era in Crow -geskiedenis het begin.
Opeenvolgende Indiese agente by Mission Creek het pogings aangewend om die nomadiese kraai na landbou te omskep, gebaseer op die hoop van hierdie ooreenkomste van 1868. In sy jaarverslag van 1879 het destydse agent A.R. Kellar het gevoel dat die pogings 'n mislukking was en dat die kraai nog steeds hul tradisionele maniere omhels. Hy het geskryf, en as die gras in die lente begin groei, sug hulle almal van die opgewondenheid van die jaagtog, slaan hulle tente op en gaan, soos 'n groot leër, op die breë weivelde uit om aan hul somerjag deel te neem, wat hulle aanhou. tot in die middel van die somer, wanneer hulle terugkeer na die agentskap, hul huide aantrek, hul losies maak en tot die herfs bly, gaan hulle uit om die buffel dood te maak en klere vas te maak en die vleis, wat hulle voorraad in die handel vorm, droog te maak. Sodra hierdie jagtog, wat gewoonlik tot middel Januarie duur, afgehandel is, keer hulle terug na die agentskap, trek hul klere aan, trek hulle annuïteite en geniet dit om te sing en dans, met 'n grappigheid wat ander mense op die vasteland onbekend is. & Rdquo
Voor 1868 is Sioux -aanvalle op die kraai teruggehou deur die Amerikaanse militêre teenwoordigheid langs die Bozeman -roete. Die garnisoene het meestal gedien om die vyand oos van die Klein -Bighornrivier te hou. Nou, in die eerste helfte van die 1870's met die forte weg, het die Sioux weswaarts gestoot en hul aanvalle op die kraai verskerp, tot by Mission Creek.
Dit wil nie sê dat die kraai altyd verloor het nie. In 'n groot skermutseling in die somer van 1873, by die samevloeiing van Pryor Creek en die Yellowstone -rivier, het Kraai -krygers wat deur die Nez Perce gehelp is, 'n Sioux -aanval afgeweer en hulle verjaag.
Wat die militêre teenwoordigheid nie kon doen nie, was om te keer dat die blanke indringers die Indiese gebied oortree. Die Crow -agent het geskryf, en ldquowhites kom deur honderde op besprekings, doodmaak en dryfspel. die beste van hul weidingsland te vernietig deur troppe beeste en perde wat na willekeur van die een kant na die ander op soek is na goud- en silwermyne in te bring. & rdquo
The White Man & rsquos Attitude
Montana was nou 'n gebied en baie setlaars het 'n afkeer gehad van die federale regering wat groot voorbehoude vir die Indiërs ingestel het. Op 21 Julie 1866 moet 'n hoofartikel in die Montana Post, miskien dan die mees prominente koerant in die staat, die onnoselheid van die Indiër probeer verklaar, vervang word deur 'n meer aggressiewe nasionale beleid. & Rdquo 'n Ander artikel later die winter het 'n einde gemaak aan die sentimentisme en die sentimentisme wat die Indiese regulering bepaal het. Die voorgestelde koerant, en 'n meer realistiese beleid sou wees om hulle uit te wis, en beweer dat die teenwoordigheid van die Indiërs in Montana 'n blokkade was vir die verhoogde beskawing van die gebied. (wat deur baie as ongeskik beskou word) wou ook hê dat die voorbehoude gesluit moes word en geëis het dat die Indiërs uit die weg van die wit en rsquos -vooruitgang sou kom. & rdquo Daar was 'n dubbele standaard. Daar word van die Indiane verwag om nie van hul voorbehoud af te wyk nie en hulle te weerhou van jag op Amerikaanse lande. Boere en prospekteerders was egter van mening dat die Crow -domeingrense nie blankes moet weghou nie. Agent Kellar berig in Augustus 1881 dat blankes respek vir die stam gehad het en dit geen misdaad was om 'n Indiër dood te maak nie, maar eerder 'n daad van heldhaftigheid.
Dwang van mineraalsoekers en politici, die feit dat 'n spoorlyn deur die Yellowstone -vallei gestoot sou word, en die begeerte om die stam op gunstiger landbougrond te plaas, het die regering in Junie 1875 daartoe gelei dat die Crow Agency in Mission Creek verhuis het na die Stillwater-vallei, naby die huidige Absarokee. Hierdie webwerf was egter naby die Sioux en byna onmiddellik het aanvalle op die nuwe buitepos vir perde, kos en gewere begin. Die lewe hier was nie goed nie.
Nog 'n skuif
Teen die herfs van 1883 was daar meer druk op die regering en die Indiese kantoor. Politici en veeboere het die federale agentskap aangevra om die vernietiging van die wildbevolking te erken deur die nuwe jaggebied in beslag te neem en die stam tot 'n klein landbouvoorbehoud te beperk. land, soos hulle nou baie langer doen. & rdquo Boonop het Armstrong gevoel dat die stam op die hongersnood was. & rdquo In die afgelope paar jaar het minder as vyftig Crow die winter by die geïsoleerde Crow Agency deurgebring. Vroeg in 1884 dwing vyandige blankes en verdwynende wild die meeste van hulle om naby die kantoor van die agentskap te bly. Henry Teller, sekretaris van binnelandse sake, wou hê dat die Indiane instem om weer geskuif te word. Agent Armstrong het aangebied dat die Indiërs met geweld bestuur moet word sonder om te sê in hul lot. In April 1884 verlaat die kraai die Absarokaberge en verhuis na die vallei van die Little Bighorn-rivier na 'n permanente reservaat met hoofkwartier by die huidige Crow Agency. Daar is geskryf dat baie van die leiers van die kraai saam met die hervestiging wou saamwerk. Hulle was van mening dat sonder die hulp van die & ldquoGreat White Father & rdquo daar geen kans op oorlewing was nie, en Chief Plenty Coup het gevoel dat boerdery en boerdery 'n antwoord kan wees op die verdwyning van wild en bison uit hul tradisionele gebied. Niemand kon die lyding voorsien wat na die kraai in die Little Bighorn -land sou kom nie.
Die kwessie van individuele grondtoewysings op die & ldquonew & rdquo -reservaat het gemengde steun van die Indiërs, aangesien dit meestal die idee van die blanke man was. Agent Armstrong was oortuig dat toewysings groot probleme, ergernis en ontevredenheid in die stam sou bespaar deur elke kraai die geleentheid te gee om sy huis in alle opsigte sy kasteel te maak. & Ander was ook angstig om hierdie stelsel te laat aanneem. Berekeninge het getoon dat as 2500 stamlede elk 'n opstal van 160 hektaar sou ontvang, slegs vyftig persent van die vyf miljoen hektaar nodig sou wees vir die Indiërs en die resquos, en die res vir blankes oopgemaak kon word. Die Billings Gazette, wat in daardie jare uitgesproke was teen die kraai, het gesê dat die kraaie gouer toegewys sou word, hoe beter vir hulself en vir die land, veral vir die burgers van Montana. pogings om dit te vestig. Verskeie regeringsagente het gekom en gegaan, maar hulle het nie daarin geslaag om die kraai te probeer kry om hul "opstal" in besit te neem nie. Terselfdertyd het blankes die indringing binnegedring. Die Billings Gazette verklaar dat die kraaie hul weidings om witvee uit die Crow -gebied te oortree. nog 'n sterk argument vir die vestiging van die kraai op gronde (individuele eenhede sonder gemeenskaplike stamgrond) en die vermindering van die reservaat onmiddellik, wat 'n ondraaglike oorlas en 'n konstante bedreiging vir wit setlaars geword het. buite sy grense. & rdquo Teen 1886 was die meeste inter-stam vyande weg en het die kraai en die Sioux begin om vriendskappe te stig. In September 1886 kom Sioux Chief Sitting Bull, tot groot ontsteltenis van die federale Indiese agente, na die voorbehoud om die Kraaie te smeek om pogings tot gedwonge toewysings te beveg.
Verdere aflegging van kraai -land
Die Indiese agentskap in Washington DC, in September 1890, is deur die kongres gemagtig om met die stam te onderhandel vir die verkoop van al hul lande wes van Pryor Creek, die gebied wat nou deel vorm van die westelike grens van die reservaat. Binne die stam was daar opposisie, sowel as ondersteuning vir hierdie idee. Chief Plenty Coups het geantwoord, en as u wit mans al u geld insit om die grond te koop, sou u nie alles betaal wat dit werd is nie. Ek wil nie slegte gevoelens teenoor Indiërs of blankes hê nie, maar ek wil hê my land moet bly. Die Groot Vader koop en koop by my, en hierdie keer het ek dit nie gedoen nie. Stamlede wat in die oostelike deel van die reservaat woon, en diegene uit die land van die Little Bighorn wou die geld hê en het die regering se voorstel bevoordeel. Met verwysing na hulle, het Plenty Coups gesê: & ldquo In my land (van die westelike kant van die reservaat gepraat) kan u vier jong mans vind wat u in die gevangenis gehad het. My mense het nooit hul gewere na die blankes gerig nie. hierdie mense op die Little Bighorn het nog altyd probleme onder mekaar gehad. Myne doen nie. Ek wil nie hê my mense moet deurmekaar raak in so 'n skare soos hierdie nie. Die kommissarisse moet beter huis toe gaan. & Rdquo Hierdie vasberade standpunt het veroorsaak dat die vergadering sonder aksie verdaag word. Uiteindelik het die grondverkoping deurgegaan en die stam ontvang $ 900,000 plus ander beleggingsvoordele, insluitend twintig jaar 'n jaarlikse annuïteit van $ 12 per stamlid per jaar. In 1898 keer die regering weer terug met 'n ander ldquooffer en rdquo om 'n ongebruikte area aan te koop. & Rdquo Tydens 'n vergadering met die landkommissarisse van die Washington DC Indian Agency was Chief Plenty Coups, in sy rol as leier, die eerste om te spreek . Hy was absoluut gekant teen enige nuwe besprekings totdat die beloftes van die verkoop van grond in 1890 nagekom is (die meeste nie). Hy het gesê: & ldquo As u hierdie nedersettings met die Indiane gemaak het, kan u terugkom en ek en my mense sal met u praat oor die lande wat u nou wil hê. & Rdquo Hierdie keer het Plenty Coups die eenparige steun van die stam gehad. Hy en ander Crow -leiers het jong Indiese mans, wat uit die reservaat na regeringskole gestuur is, ingeroep om te kommunikeer. Het Spotted Horse aan die kommissarisse gesê. & ldquoHier bymekaar gekom naby my sien jy die seuns wat ons skool toe gestuur het. hulle is nou jong mans en kan lees en skryf, dit is mans waarna ons met selfvertroue kyk. & rdquo Die geleerde jong mans het gepraat van al die gebroke beloftes wat in die verlede gemaak is. Die kommissarisse was stomgeslaan en het die besprekings oor die grondverkope tot die lente van 1899 uitgestel. Die beraadslagings is ook uitgestel en 'n vergadering is uiteindelik op 8 Augustus 1899 gehou. . Nou wou die regering die hele reservaatlande suid van Lodge Grass en noord van die byeenkoms van die Little Bighorn- en Bighorn -riviere koop. Hulle redenasie was dat u nog steeds u waardevolste grond sou hê. hierdie grond te koop. Ek sal my seuns hê. jong genote wat opgevoed is. sien dat alle terugbetalings gemaak word. & rdquo Namate die verrigtinge voortgegaan het, het 'n Indiese agent $ 10 000 in die Amerikaanse regering se konsepte geproduseer om te sorg vir al die agterstallige betalings aan die stam. Deur hierdie geld te laat flits, verander die vloei van die vergadering na besprekings oor prys en wat verkoop sou word. Daar is ooreengekom dat die suidelike deel van die reservaat nie verkoop sal word nie. Lande in en om die huidige Hardin en noord het die fokus geword. Die verkope is in die laaste maande van 1899 voltooi, die regering het iets in die orde van een dollar per hektaar betaal.
Lewe op die reservaat
In die 1880's was die tye moeilik en daar was baie ontevredenheid. Op 'n stadium wou 'n spoorwegonderneming 'n reguit pad oor lande in die westelike punt van die reservaat hê. Die stam was meestal aangenaam, maar Plenty Coups, hoof van die groep Indiërs wat in die westelike distrik woon, het aan die wit offisier wat vir hulle onderhandel het, gesê, en ek wil hê dat u al die betaalde beloning vir ons kan kry. & Rdquo Ander leiers het gepraat. Old Dog het gesê dat hy baie minder kontak met die blankes wou hê en het gesê: & ldquoDon & rsquot vra ons iets anders. vra ons niks meer nie. Ons wil nêrens meer paaie op ons land hê nie. ons het groter rantsoene nodig. ons kry nie genoeg nie. & rdquo Spotted Horse bygevoeg, en ons is honger. jy gee ons rantsoene uit om sewe dae te duur, en dit duur nie die helfte van die tyd nie. & rdquo Hy vermaan toe die agent om die Indiese mans voor hom te sien. & ldquoJy sien nie een van hulle almal nie. & rdquo Nog rantsoene het na die kraai gekom, maar die spanning het toegeneem.
In 1806 het Lewis en Clark beraam dat daar altesaam 3 500 Crow -Indiane in al die bands was. 'N Sensus wat in die somer van 1887 geneem is, het 2 450 kraaie op die reservaat opgestel, met 630 gesinne.Die daaropvolgende sensusgetalle toon 'n afname in die bevolking vir 'n tyd. In 1894 was die getalle 2.126, in 1903 - 1.941, in 1910 - 1.740, en in 1920 is daar 1.714 getel. Die eerste styging in die bevolking is in 1930 getoon, met 'n totaal van 1,963 kraai.
Die Amerikaanse regering se pogings om die stam te probeer "beskaaf" deur hulle in die blanke man- en rsquos -wêreld te bring, was 'n groot faktor in die dood van baie jong stamlede. Tuberkulose, difterie en tifus wat deur onhigiëniese toestande veroorsaak is, het hul tol geëis toe dit oor die hele reservaat versprei het.
Agent Henry Armstrong skryf in 1884, & ldquo Hierdie Indiërs haat die blanke man & rsquos se lewenswyse in hul harte. & Rdquo In 1888 het 'n ander agent gesê: 'erflike siekte en die abrupte verandering van 'n nomadiese lewe en die vleisdieet, om in huise en byna groente te woon dieet, veroorsaak 'n enorme sterftesyfer. & rdquo
Die Crow -mense het hul bes probeer om hul kultuur vas te hou en soos sommige besoekers aan die reservaat in 1886 gesê het, en hulle bly steeds vasberade by al die tradisies van die verlede en het nie afgewyk van kleredrag, gewoontes of strewe van die stam van vyftig jaar gelede. & rdquo
Van 1907 tot 1919 het die kraai met behulp van deursettingsvermoë en 'n nuutgevonde politieke vaardigheid verskeie pogings deur buitestaanders bestry om die grootte van hul eiendom te verminder. Lede van die afvaardiging van die kongres in Montana, wat 'n groot deel van die bespreking as 'ldquosurplus -lande' beskou het, en bedoel was om 'n goeie hoeveelheid daarvan vir blanke opstalters op te haal.
Senator Joseph Dixon het in Desember 1907 die eerste aanval gedoen deur 2,5 miljoen hektaar te vra, met betaling slegs namate elke pakkie verkoop word. Onder leiding van die verdediging, het Chief Medicine Crow aangeraai om Plenty Coups en verskeie van die goed opgeleide stamlede na die hoofstad van die land te stuur om hul saak voor te lê en te steun vir 'n positiewe oplossing. Nooit opgegee nie, teen 1911 het hulle die nederlaag van drie sulke wetsontwerpe beïnvloed.
In 1915 het senator Henry Meyers mik met 'n & ldquocompromise & rdquo rekening. Robert Yellowtail, 'n jong, goed opgevoede kraai van Lodge Grass, het prominent geword toe hy 'n welsprekende pleidooi gelewer het om die genoemde wetsontwerp te stop en verklaar dat stamgronde nooit sonder die toestemming van die stamraad geneem sou word nie. 'N Verenigde vertoning en die politieke bondgenootskappe wat deur Plenty Coups en ander gevorm is, het die aksie begin afbetaal, maar dit het nooit die senaat bereik nie.
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1919 is nog 'n aggressie gemaak om Crow -lande te gebruik. Hierdie keer was die foefie. 'n belofte dat geen wetgewing uitgevaardig sou word sonder die goedkeuring van die stam nie, as die Kraaie kon ooreenkom om 'n manier te beraam om die gemeenskaplike grondbesit op die voorbehoud te beëindig. 'N Splitsing het gevolg. Die ouer krygers, soos Plenty Coups, wou niks verander nie en het gevoel dat 'n stewige front die kongres weer kon oorkom. Die jonger faksie, beïnvloed deur Robert Yellowtail, het gevoel dat die beste keuse was om die onverdiende grond onder mekaar te verdeel en sodoende die Amerikaanse regering te weerhou om dit uiteindelik weg te gee. Dit sal ook die doeltreffendheid van die federale Indiese kantoor oor hul mense verminder.
Na baie gesprekke aan beide kante, het Plenty Coups na Yellowtail uitgestel en eenkant gestap. Die raad het 'n wetsontwerp opgestel, dit aan die kongres voorgelê en in 'n toespraak voor die komitee vir Indiese sake stel Robert Yellowtail die standaard vir toekomstige stamleiers. Hy het president Woodrow Wilson gemaan om te onthou dat die Amerikaanse Indiër nie dieselfde regte as ander burgers geniet nie. Nadat hy pas teruggekeer het van die ondertekening van die Versailles-verdrag wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het, was president op die punt om sy beginsels vir wêreldvrede voor te lê, en beklemtoon 'n Amerikaanse besluit van selfbeskikking vir alle mense.
Deur sy mense te vergelyk met die kleinste en swakste van die wêreld, het die opkomende Crow -leier gepraat, en ldquoMr. Voorsitter, ek meen dat die Crow Indian Reservation 'n aparte, semi-soewereine nasie op sigself is, wat nie aan enige staat behoort nie, en ook nie beperk is tot die grenslyne van enige staat van die Unie nie. geen senator of iemand anders nie, het dit die reg om ons te skei deur die voortgesette invoering van wetsontwerpe hier sonder ons toestemming bloot vanweë ons geografiese nabyheid aan sy staat of sy huis, of omdat sy kiesers oorwin hom om op te tree, en hy het ook nie die reg om te bepaal wat ons as ons laaste woonplekke in hierdie laaste stand teen die immer indringende hand sal hê nie, en ons gemoedsrus nie bly versteur deur voortdurend te roer om ons van ons te ontneem nie lande, wat aanvanklik ons ​​s'n was, nie syne nie, en deur niemand aan ons gegee is nie. & rdquo
In April 1920 is die Crow Act goedgekeur en 'n nuwe era in Crow -gemeenskapsbou en politiek het ontstaan.
Hierdie nuwe wetgewing het nie verseker dat die stam sonder inmenging sou wees nie. Maar namate meer van die jong kraai opleiding gekry het, was hulle beter in staat om 'n toekoms wat ingewikkelder sou word, die hoof te bied. Afdeling II van die Crow -wet het aan individuele stamlede hul eie grond gegee om privaat eiendomsreg op die voorgrond te plaas. Grond kon nou verkoop word en was aan buitestaanders, wat 'n verlies van sommige van die belangrikste grondbasis tot gevolg gehad het, alhoewel sedert die vroeë negentigerjare meer grond as ooit tevore aan stambesit teruggestuur word deur middel van uitruilings en direkte aankope. Hierdie afdeling van die 1920-wet het 'n beperking op die besit van nie-stamgronde beperk, 'n bepaling wat deur die Buro vir Indiese Sake toegepas moes word. Die BIA was egter laks in die nakoming en die regulasie is voortdurend oortree. As gevolg hiervan word die titels van 'n geskatte 650 000 hektaar tans vertroebel. 'N Opname van Crow -lande langs die 107de meridiaan het op 'n afstand tot 'n kilometer lank op 'n dwaalspoor gedwaal en die reservaat -eiendom uitgevee. Met die suksesvolle vestiging van hierdie grensfiasko in 1990, het die stam 'n gedeelte van die grond teruggekry, plus 'n bykomende 40 000 hektaar skoolgrond. Hulle het ook 'n permanente trustfonds van vyf-en-tagtig miljoen dollar gekry, waarvan die rente aangewend word vir ekonomiese ontwikkeling, opvoeding en programme vir jeug en bejaardes. Waterregte was tot onlangs wasig. Die stam het vroeg reeds geweet hoeveel hulle besit en 'n gebrek aan bestuursgesag oor vloei deur die reservaat gehad. In die middel van die sewentigerjare is kennis gegee dat die staat hul water beoordeel, en in Junie 1999 is 'n onderhandelde skikking, eerder as 'n hofbevel, bereik, waarby die Indiërs by alle skyn baat gevind het. Die werklike kontrak is eers finaal totdat die kongres en die stam toestemming verleen. Onderhandelinge is nog aan die gang om 'n paar van die foute van die Crow -wet op te los, asook 'n kwessie van staats- en steenkoolafskeidingsbelasting wat verband hou met die watersaak. As dit alles voltooi is, sal die kraai meer hulpbronne kry. Daar was, en bly daar, baie ander kontroversies en kommer sedert 1920, soos steenkoolontwikkeling en stryd met die National Park Service oor Bighorn Canyon -grond en ekonomiese voordele. Maar die Crow People is vandag in 'n baie sterker posisie om dit te hanteer. Meer dialoog vind plaas en kwessies tussen wit en rooi word uitgesorteer, ondanks voortdurende vooroordele en ongeregtighede in die verlede. Die Stamraad verkies bemiddeling bo die hof. Daar is 'n lang geskiedenis van vriendskap met blankes wat hulle graag in daardie gees sou wou voortsit. Gesonde verstand bepaal dat vennootskappe baie beter werk as konfrontasies. 'N Seëvierende Crow -afvaardiging wat die pogings van 'n kragtige Amerikaanse senator in 1919 verslaan het, het 'n keerpunt in die geskiedenis van Crow veroorsaak. Voor dit het die kraai op die rand van die Amerikaanse samelewing bestaan. Daarna het hulle stadig deel geword van die land se hoofstroom en selfvoorsiening het toegeneem. Hierdie kursus gaan vandag voort, aangesien positiewe tekens van vordering by Crow Agency verskyn, terwyl die tradisies en waardes van die verlede nie afgewyk word nie. Sterk leierskap en opvoeding deur die Crow & rsquos eie Little Big Horn College loop voor.
Little Big Horn College Library & bull 8645 South Weaver Drive & bull P.O. Box 370 & bull Crow Agency, MT 59022
& copy2002-2012 Little Big Horn College. Alle regte voorbehou.
Kraai kombers strook ontwerp deur Edwin Springfield.
Om die "crow " in nekrofilie te plaas
Dit is vroeg in April 2015, en John Marzluff en ek staan ​​saam met 'n filmspan wat probeer om 'n beeldmateriaal van 'n kraai -begrafnis vas te lê om 'n kompliment aan te pas by 'n verhaal waaraan hulle werk oor Gabi Mann. Ek het reeds die dooie kraai op die grond neergesit, dit is net buite 'n kersboom geplaas wat pragtig is in die lentebloeisels. Na slegs 'n paar oomblikke van wag, kom die eerste kraai aan en klim op die boom, terwyl sy kop om hom kyk om die lewelose swart vere daaronder beter te sien. Ek hou my asem op vir die eerste alarmoproep, gereed vir die ontploffing van klank en die swerm voëls wat dit sal volg. Maar dit kom nie. In plaas daarvan sak die voël op die grond neer en nader die dooie liggaam. My wenkbrou brei verbaas aanmekaar, maar ek dink, die opnames van dit wat so naby kom en dan alarmoproepe, sal goeie opnames maak. Die gehoor sal geen vrae hê oor waarop hy reageer nie. Tot my konstante verbasing bly die stilte egter nou eers kraai, sy kraal sy vlerke laat sak, sy stert oprig en nader kom. Nee, nee, dit kan nie wees nie, dink ek. Maar dan gebeur dit. 'N Vinnige sprong, en die lewendige kraai steek ons ​​dooie op en slaan op die onmiskenbare manier. Gee dit dit KPR? " vra iemand ernstig. Steeds in ongeloof ruil ek en John blikke voordat ons ons kop skud en die woord "copulation " ongemaklik in die lug laat hang. Na 'n paar sekondes kom 'n ander voël by die kersieboom en ontplof in alarmoproepe, en stuur ons eerste voël in sy eie alarm, gevolg deur 'n meer tipiese mobbing -toneel. Die besonderhede van wat ek pas gesien het, spoel nog steeds oor my toe ek hoor hoe John na my toe leun … " U moet môre u veldseisoen begin.
Wat kraaie rondom dooie kraaie doen, is iets wat ek 'n groot deel van my akademiese lewe aan begrip toegewy het. In die loop van my eerste studie het my bevindings 'n mooi, duidelike verhaal gegee: kraaie alarm en vergader om dooie kraaie as 'n manier om te leer oor gevaarlike plekke en nuwe roofdiere. Alhoewel daar ander hipoteses is wat ons nie kan uitsluit nie, is gevaarvermyding ten minste gedeeltelik die gevolg van hierdie gedrag. 'N Belangrike detail van die oorspronklike studie is egter dat ons lewende kraaie, vanweë die ontwerp daarvan, met 'n gevaarlike entiteit altyd naby die dooie kraai, nooit in staat was om baie naby ons dooie prikkel te kom nie. Die moontlikheid dat hulle ander dinge rondom dooie kraaie doen, soos om hulle aan te raak, kan dus nie ondersoek word nie.
Dit is 3 jaar sedert daardie dag in April, en gedurende daardie tyd het dit my greep geneem om vas te bly as joernaliste sou vra wat die interessantste ding is wat jy uit jou studies geleer het? ' 8221 Omdat ek nie in staat was om die voorkoms van hierdie gedrag wetenskaplik te ondersoek nie, was ek nie bereid om veel daaroor te sê nie, uit vrees dat ek nekrofilieberge uit molheuwels sou maak. Maar met ons bevindings nou amptelik beskikbaar in die joernaal Filosofiese transaksies B, Ek is verheug om uiteindelik die mees eienaardige geheim van my PhD te deel: kraaie raak soms dooie kraaie aan, val hulle aan en kom selfs saam.
Alhoewel hierdie stelling op sigself skokkend is, is dit wat dit werklik krag gee, dat ons dit nie net weet vanaf die eerste noodlottige dag saam met die filmspan nie, maar ook deur 'n eksperimentele studie wat die reaksie van honderde voëls oor 'n paar jaar getoets het. Dit is belangrik, want dit laat ons toe om nie net te sê nie wat hulle doen, maar moontlik hoekom hulle doen dit (en ten minste waarom hulle dit doen nie doen dit). So, hoe het ons hierdie eksperiment uitgevoer?
Eerstens het ek die literatuur ingegaan om te kyk of daar 'n presedent is vir hierdie soort gedrag by ander diere. Alhoewel daar geen sistematiese studies is nie, kom herhaalde waarnemings van diere wat hul dooies aanraak, benadeel, selfs kopieer, voor by dolfyne, olifante, walvisse en baie soorte primate, onder ander diere. Op grond hiervan het ons veronderstel dat hierdie gedrag kan voortspruit uit: pogings om dit te eet, pogings om daaruit te leer, of 'n misbruik van 'n aanpasbare reaksie (soos territorialiteit, sorg, maatbewaking, ens.). Om hierdie idees te toets, het ek in die woonbuurte van Seattle gesoek totdat ek 'n volwasse paar gevind het en (terwyl hulle nie op soek was nie) een van die vier stimuleringsopsies aangebied het: 'n Onbekende dooie volwasse kraai, 'n onbekende dooie jong kraai, 'n dooie duif of 'n dooie eekhoring. Laasgenoemde twee stimuli is die sleutel om ons te help bepaal of die gedrag deur voedsel gemotiveer is, terwyl die aard en voorkoms van die interaksies self (algemeen, ongewoon, ondersoekend, aggressief, seksueel) ons gehelp het om die ander hipoteses aan te spreek. Ek het altesaam 309 individuele kraaie getoets, of met ander woorde, ek het weer baie inwoners van Seattle ontstel en gewonder hoekom daar 'n vrou met 'n kamera, 'n verkyker en 'n paar dooie diere wat lang tyd voor hul huis ronddwaal. van tyd.
Ons belangrikste bevindinge is dat kraaie die diere wat ons sou verwag dat hulle sou eet (duiwe en eekhorings) meer geraak het as die dooie kraaie, en hoewel kraaie soms met dooie kraaie in aanraking kom, is dit nie 'n kenmerkende manier waarop hulle reageer nie. Omdat hierdie gedrag riskant is, blyk dit dat dit vorige studies by kraaie ondersteun wat daarop dui dat hulle hoofsaaklik belangstel in dooie kraaie as 'n manier om hulself te bewaar en gevaar te vermy.
'N Kraai steek voorlopig na een van ons dooie kraaie
Dit is moeilik om hierdie gedrag te aanskou sonder om te wonder of die kraaie op een of ander manier nie besef dat dit dood is nie en eerder reageer soos op 'n lewende indringer of op 'n potensiële maat. Ons het die idee dus ook getoets deur 'n tweede eksperiment uit te voer waarin ons 'n dooie kraai of 'n lewensagtige kraaiberg voorstel. Die verskille in hul reaksie was duidelik. Hulle duik het die "live " kraaie gebombardeer en skare wat minder gereeld gevorm is, net soos ons sou verwag dat hulle dit vir 'n indringer sou doen. Hulle het ook probeer om met die "live " voëls saam te werk, maar in hierdie gevalle was dit nooit gekoppel aan alarmoproepe of aggressie nie. Die probleem blyk dus nie te wees dat hulle dink dat dit lewendig is nie.
Die feit dat hierdie gedrag skaars was, en dikwels 'n mengsel van teenstrydige gedrag soos aggressie en seks, dui daarop dat geen van die hipoteses wat ek vroeër uiteengesit het, goed pas by hierdie gedrag nie. In plaas daarvan, wat ons dink gebeur, is dat sommige voëls in die broeiseisoen eenvoudig nie 'n stimulus (die dooie kraai) kan bemiddel wat verskillende gedrag veroorsaak nie, sodat hulle eerder met almal reageer. Dit kan wees omdat die kraai minder ervare of aggressiewer is, of 'n neurologiese probleem ondervind met die onderdrukking van onvanpaste reaksies. Slegs meer eksperimente sal ons help om vas te stel wat hierdie minderheid voëls uniek maak, en of die uitdrukking van hierdie oënskynlik gevaarlike gedrag die teken is van die voël wat op die lange duur meer of minder reproduktief suksesvol is.
Dus, terwyl daar nog baie meer hier is om te verken, kan ek uiteindelik sê dat dit sonder twyfel een van die interessantste gedrag is by kraaie wat ek ooit gesien het. Ek hoop dat u die publikasie hier sal besoek en sal kyk na al die ander wonderlike werk wat in hierdie spesiale tema van die atatologie (doodswetenskap) aangemeld word.
Tuis Kontak Ons Ons ligging Vrywilligers en donasies Lidmaatskap
& ldquoBrainerd & rdquo Boek Navorsingsbiblioteek Museumuitstallings County Fair Internetskakels
Die nuusbrief vir die winter 2021 kan afgelaai word. Sien die kolom regs vir die skakel.
Hierdie PDF-boekie van 18 bladsye deur Ann M. Nelson kan afgelaai word (sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom regs). Dit bevat tydlyne vir die laerskole (die eerste openbare skool was die Sixth Street -skool in 1873), hoërskole (Washington en Franklin) en kerkskole (Katoliek en Episkopaal).
Skanderings uit mikrofilm van baie uitgawes van vroeë weeklikse Brainerd -koerante is nou hier in PDF -vorm beskikbaar. Dit is dieselfde as dié wat op die webwerf van die stad beskikbaar is, maar met 'n baie makliker om te gebruik indeks van een bladsy (in plaas daarvan om meer hoppe te maak om by die werklike PDF te kom).
Brainerd Tribune - 10 Feb 1872 & mdash 06 Mei 1882
Brainerd Dispatch - 02 Aug 1883 & mdash 27 Desember 1901
(Die gaping van 1882-1883 kom van koerante wat nooit geargiveer is nie.)
& ldquoBrainerd's Northern Pacific Railway Buildings & rdquo, 'n boekie van 29 bladsye deur Ann M. Nelson, kan afgelaai word. Dit dek al hul vroeë geboue in die Brainerd -omgewing, en die winkelgeboue, hoofkwartierhotel, koloniste se ontvangshuis, beide passasiersdepots, vragdepot, oorspronklike YMCA, N.P. Hospitaal en die Tie Plant wes van Brainerd. Sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom aan die regterkant.
& ldquoSheriffs of Crow Wing County 1865 to the Present & rdquo, 'n boekie van 18 bladsye deur Ann M. Nelson, kan afgelaai word. Dit het 'n kort geskiedenis van die gevangenisgeriewe en koshuise in Crow Wing County, asook biografieë van elk van die balju's. Sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom aan die regterkant.
& ldquo Langs die Mississippi van Rice Lake tot Boom Lake & rdquo, 'n boekie van 74 bladsye deur Ann M. Nelson, kan afgelaai word. Sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom aan die regterkant.
Baie geluk aan Crow Wing County met die suksesvolle aansoek om 'n Legacy Funds Grant om die Crow Wing County Historical Society Museum op te knap! Ons waardeer hul verbintenis om die balans van die totale koste van die projek uit landelike fondse te dek. Die teks van die aankondiging is op ons Museum Renovation -bladsy, waar ons sal probeer om almal op hoogte te hou soos hierdie projek vorder.
In 'n poging om 'n fotografiese verslag te gee van die geskiedenis van die geboue in die sentrum van Brainerd deur die jare, het meer as 285 ou en nuwe foto's deur Ann M. Nelson versamel vir 'n voorstelling in 'n nuwe spesiale funksie -bladsy met die titel & ldquoDowntown Brainerd: Toe & Nou & rdquo (sien die kolom regs). In hierdie aanbieding is 'n kort geskiedenis van baie van die geboue ingesluit, asook foto's van buite en binne, waar moontlik. As u deur die bladsy blaai, sien u baie veranderinge aan die geboue van Brainerd, sommige ten goede en sommige ten kwade. Hopelik sal daar in die toekoms meer aandag gegee word aan die historiese sentrum van Brainerd.
Op Vrydag, 16 Junie 2017, tydens die Brainerd History Week, het die Historical Society die bou van die oorspronklike Crow Wing County Sheriff's Residence en Jail gevier wat in 1917 klaar was. Lakeland TV het 'n paar van die feeste vir hul uitsending daardie aand op video geneem.
In die tagtigerjare en negentigerjare is twaalf video -opnames gemaak met inwoners van Crow Wing wat herinneringe en verhale uit hul lewens deel. Hulle kan nou aanlyn besigtig word op die webwerf van die Minnesota Digital Library. Besoek ons ​​Research Library -bladsy vir 'n skakel.
'N Nuwe artikel wat deur Ann M. Nelson geskryf is, is bygevoeg in die afdeling Spesiale funksies regs op die tuisblad. Brainerd Utilities is 'n versameling koerantverhale en foto's wat die geskiedenis van die gas-, elektrisiteits- en waterdienste in Brainerd ondersoek, insluitend die dam en die watertoring. Die meeste inhoud is van die ander funksies verwyder, maar nuwe inhoud is ook bygevoeg. Al die spesiale funksies -artikel word maandeliks bygewerk.
& ldquo 'n Brief History of Early Northeast Brainerd & rdquo, 'n boekie van 35 bladsye deur Ann M. Nelson, kan afgelaai word. Sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom aan die regterkant.
Die boekie vir die Northside Neighborhood History Walk is aanlyn beskikbaar. Sien die afdeling Spesiale kenmerke in die kolom aan die regterkant.
Die Losey & Dean lykshuisboeke oor 1889-1914 is gefotografeer en geïndekseer en is nou beskikbaar op die nuwe Mortuary Records-bladsy.
Die museum bevat 'n versameling mondelinge geskiedenis wat op kassette opgeneem is met transkripsies wat tydens die opname gedoen is. Etlike dosyne van hierdie bande is deur die Minnesota Digital Library gedigitaliseer. Die digitale klanklêers en die transkripsies is nou aanlyn beskikbaar op die Minnesota Reflections -webwerf in die afdeling Crow Wing County Historical Society Oral Histories.
Die herstel van die Carbine House deur Edlund Construction van Richmond, MN, is betyds voltooi vir die Crow Wing Historical Society om op 19 Junie 2014 tydens die Brainerd History Week 'n Carbine House Restoration -lintsny -seremonie te hou.
Die herstel is befonds deur die Legacy Fund Minnesota -verkoopsbelasting en bydraes van plaaslike regerings -eenhede sowel as van vrygewige skenkers. Die Carbine House -webwerf word binnekort bygewerk met meer foto's en 'n skakel wat hier geplaas word.
Die Historiese Vereniging het op Facebook by die moderne tyd aangesluit! & ldquoLike & rdquo ons bladsy om aankondigings en onthounotas vir geleenthede en af ​​en toe iets in u nuusvoer te kry.
Don Ryan, Crow Wing County-prokureur, het 'n groot aantal erfstukke geskenk uit sy familie se lang advokate. Die items bevat 'n hout lessenaar, 'n kaartkas, foto's, briefhoof, proefuitstallings, selfs 'n spoeg. Meer besonderhede word gevind in die Breinerd Versending artikel: Wetlike nalatenskap: Ryan -gesin skenk items aan die museum.
(Foto krediet: Kelly Humphrey)
Die nuwe uitstalling van Ryan Law Office is op die derde verdieping van die museum, langs die pas gerestoureerde portret van Lyman P. White. Besoekersure is 10-3, Dinsdag tot Saterdag.
Die historiese Northern Pacific Railroad Winkels en die belangrike rol wat hulle gespeel het in die ontwikkeling van Brainerd, is die onderwerp van hierdie video, vervaardig deur die student van Central Lakes College, Tyler Mumm.
Donderdag, 6 Januarie 2011
Sitplek om 10:00 en 14:00
U word hartlik uitgenooi om tee te drink op die "12th Christmas Day" - 'n driegang -tee wat bedien word in die Historic Sheriff's Residence van die Crow Wing County Historical Society and Museum. Gaste kan privaat na die museum en die balju se woning kyk.
Hierdie geleentheid is oop vir die algemene publiek. Die koste is $ 20,00. Sitplekke is beperk en skakel 829-3268 om u koppie tee te bespreek!
Die 180 Brainerd Lakes Railroad Roundhouse -simposium op Saterdag 15 September 2012 by die Northern Pacific Industrial Center is deur meer as 180 mense bygewoon. As deel van die program blaas die oorspronklike NP Shops Steam Whistle wat in die museum te sien was, weer vir die eerste keer in 29 jaar.
Lakeland Public TV het 'n goeie Community Spotlight -verslag gedoen oor die Simposium en die verband van die NP Railroad met die stigting van Brainerd.
Registrasie is nodig. (Die telefoonnommer op die plakkaat is vir die Brainerd Openbare Biblioteek.) Baie meer inligting is in die brosjure Railroad Simposium (750 KB PDF -lêer).
Opwindende nuus vir genealoë en navorsers! Danksy 'n staatstoelaag en vrygewige skenkers, het die Crow Wing County Historical Society 'n ScanPro 2000 digitale mikrofilmscanner vir sy navorsingsbiblioteek gekoop. Dit word aan 'n rekenaar gekoppel en skandeer mikrofilm of mikrofiche digitaal. Die digitale skandering kan gedruk, per e -pos of op 'n flash drive gestoor word.
Ons het nog 'n staatstoelaag aangevra en ontvang 'n baie groot portret van Lyman P. White (1810 - 1902), wat volgens sommige die "Vader van Brainerd" is vir alles wat hy in die vroeë dae van Brainerd gedoen het. Die portret was vroeër te sien in die voormalige museum in die kelder van die hof, maar is geberg weens die swak toestand. As die herstel en raamwerk herstel is, sal dit weer in die museum te sien wees.
Die staatstoelae vir hierdie projekte is moontlik gemaak deur die Arts and Cultural Heritage Fund deur die stemming van Minnesotans op 4 November 2008. Beheer deur die Minnesota Historical Society.
Lees- Die gidsboeke kan in die Brainerd Public Library en aanlyn afgelaai word as 'n aflaaibare PDF. Die toer bevat 35 verskillende plekke en beslaan ongeveer 1,4 myl.
Hierdie projek is gedeeltelik of geheel befonds met geld uit Minnesota's Arts & Cultural Heritage Fund.
Die episode van 4 Maart 2010 van Lakeland Public TV's "Gemeenskaplike grond" Die program bevat 'n segment wat deur die voormalige museumdirekteur Marilyn Anderson vertel is, wat in Januarie op die opname gemaak is met die vertoning van die Sheriff's Residence en uitstallings. Kyk na die segment aanlyn (00:08:40 lank) deur op die prent hieronder te klik (maak 'n nuwe venster oop).
Die Crow Wing County Historical Society hou sedert 1927 die geskiedenis van Crow Wing County dop. U kan ook deur 'n tydperk van die vroeë 1900's loop, volledig gerestoureer!
Gaan deur u honderde historiese foto's, kaarte en boeke deur die museum se navorsingsbiblioteek in u eie geskiedenis te kyk. Blaai deur historiese afskrifte van verskeie gebiedskoerante, sommige gaan terug na die laat 1800's.
Die museum en biblioteek is oop van Dinsdag tot Saterdag, 10:00 tot 15:00. Ons vra 'n skenking van $ 3,00 per volwassene. Kom kyk!
Ek het besluit om na die Crazy Mountains te gaan, twee dae se reis van die dorp af.
Die reis sonder kos of drank was goed vir my, en sodra ek die Crazies bereik het, het ek gesweet en die hoogste piek geklim.
Maar alhoewel ek nog twee dae en nagte gevas het, oor die bergtop geloop het, het geen Persoon na my toe gekom nie, niks is aangebied nie.
Terug in die dorp vertel ek my naaste vriende van die hoë pieke wat ek gesien het, van die wit grizzlybere en die meer. Hulle was geïnteresseerd en het gesê dat hulle saam met my sou teruggaan en dat ons almal sou probeer droom.
Daar was drie behalwe ek self wat vertrek het. Maar niemand het na my toe gekom nie, niks is aangebied nie.
Die hele dag was die son warm. Ek het amper vier dae en nagte niks geëet nie, sonder water, en my verstand moes my verlaat het terwyl ek daar onder die warm son op die bergtop gesit het.
Ek het gedroom. Ek het 'n stem om middernag gehoor en 'n Persoon aan my voete in die ooste sien staan.
Hy het gesê: 'Baie staatsgrepe, die persoon daar onder wil jou nou hê. Toe ek by sy kant kom, begin hy stadig in die grond sak. hy het gesê: "Volg My".
'N Hewige storm kom vinnig. Ek het die Four Winds sien bymekaarkom om die bos te tref. Het pragtige bome gesien draai soos grashalms en val. Slegs een boom, lank en reguit, bly staan.
"Wat beteken dit?" Fluister ek in my droom. 'Luister baie staatsgrepe,' sê 'n stem. "In die boom is die lodge van die Chickadee. Hy is die minste sterk, maar die sterkste in sy soort. Hy is bereid om vir wysheid te werk. Ontwikkel jou liggaam, maar laat jou gedagtes nie agteruit nie. Baie staatsgrepe. Dit is die verstand wat die mens tot mag lei, nie die krag van sy liggaam nie. "
Ek word toe wakker. My drie vriende staan ​​by my voete in die son. Hulle het my gehelp staan. Ek was baie swak, maar my hart het gesing.
✦ Dood Daar word nie geglo dat dit 'n goeie ding is nie, en dit is bedroef deur snye aan die liggaam te maak sodat die letsels bly. Vroue het hul hare gesny.
✦ Terwyl hulle die dooies geklee het, begin hulle eers met die linkerhand, dan met die regterhand, en ook met die linkerbeen eers en dan met die regterbeen. Die rede hiervoor is dat hulle geglo het dat die linkerkant die dood simboliseer en die regterkant staan ​​vir die lewe.
✦ As gevolg van hierdie geloof in die regterkant, is al hul seremonies in 'n kloksgewys rigting.
✦ Daar is geen gedenktekens gehou vir die dooies nie, aangesien dit vermoedelik was soos om die dooies te vra om die stamme aan te roep en hulle om 'n rede uit te nooi.
Die Apsáalooke -stamkultuur spreek baie oor hoe nou verwant mense en moeder natuur kan wees. Sulke verhale sonder weerga is oor die hele wêreld baie aangebore vir die mensdom. Hoop u vind bogenoemde inligting gevarieerd en interessant om te lees.