Ek gee dié boek eerste prys vir ’n prikkelende titel tesame met ’n besonderse foto op die voorblad van twee vroue (wat glad nie na susters lyk nie).
Dit is so gewild dat sy dit vir die televisie verwerk ter viering van Johannesburg se eeufeesviering in 1986. Sowat twee dekades later verskyn dit vir die eerste keer in boekvorm en pas is dit vir die tweede keer uitgegee.
Die trilogie speel af teen die agtergrond van ’n jong Johannesburg, die ontstaan van die goudmynbedryf, die oorlog en daarna die opbou van die stad. Die liefdesdriehoek tussen Karl, Deborah en Kit het vergal.
“Ek wens jy kan jouself sien soos ek jou sien, Karl, ’n armsalige dronklap! Nee, nog beter: ’n mislukte dronklap, een met ’n af arm. Foeitog! Dis al waarop jy teer sedert die oorlog verby is, want Karl Mannheim is mos die enigste wat ooit vermink is!”
’n Paleisrevolusie vind in Huis Madeliefie plaas toe die 90-jarige Hans 100 % teen sy sin deur sy kinders daar ingeskryf word.
“Sy eie vlees en bloed wie se doeke hy kleintyd omgeruil het en vir wie hy later ’n oortrokke bankrekening moes aangaan om hulle ’n geleerdheid te gee, het hom soos ’n weggooiding op die vullishoop gewerp.”
Die maandelikse vermaak wat vir die oumensies gereël word, die speletjieskamer, niks kan Hans oorreed dat dit ’n goeie idee is nie, selfs nie die vloere van die gemeenskaplike badkamers wat so skoon is dat ’n mens daarvan af kan eet nie.
Hy slaag daarin om uit die ouetehuisbussie te ontsnap en verwyl ’n salige twee weke in Namibië. Toe hy terugkeer, wag sy ontstelde kinders wat weer van oorsee af moes terugkeer om hul pa te help soek, hom woedend in.
Die “Goebbels-tweeling” dwing hom terug na Huis Madeliefie en dan breek die ware anargis in Hans uit. ’n Boek met ’n span karakters wat byna nie een jonger as 80 is nie en wat vir oulaas veg vir die reg om die lewe te leef soos hulle wil – net ’n genot!
Sy vertel hul verhaal van hoe sy alleen agtergebly het op ’n gestroopte manier – dalk omdat sy as dokter geoefen is daarin om haar emosies te beteuel. Op die punt in die boek waar ek begin wonder het hoe hulle hul kinders hier kon laat grootword, vertel sy hoe haar ouers gekant was hierteen.
Rodé, hul dogter, het ná elke Suid-Afrikaanse vakansie ’n week voor die tyd begin huil omdat hulle weer moes weggaan.
Hul seun, Jean-Pierre, was “heeltemal verpletter” toe sy ouers sê hy moet tuis onderrig word omdat hulle nie meer sy skool kon bekostig nie nadat finansiële hulp uit Suid-Afrika gesny is.
Sy skryf ook: “Ek en Werner het van die begin af geweet die moontlikheid bestaan dat daar iets slegs met ons kon gebeur in ’n gevaarlike en oorloggeteisterde land, maar ons moes dit opweeg teen die geleentheid om Afgane met Jesus se liefde en seën te bereik.”