Josef – die sewentienjarige tiener wat dertien jaar lank in die tronk vergeet is – se lot word dramaties in sy dertigste jaar verander (1885 v.C.). Hy word gevra om farao se drome te interpreteer en bestyg met die positiewe uitleg daarvan die hoogste posisie wat enigiemand in Egipte kon beklee, uitgesonderd die koning. Waar Jakob se familiegeskiedenis in Genesis 37 net die naam van Josef bevat het, word hier nou al die name van Jakob se kinders en kleinkinders gegee. Let op hoe die skrywer beklemtoon dat dit al sy seuns en kleinseuns was, ook sy dogters en kleindogters. Jy het nou die gulde geleentheid om die kwessie te verdedig, so sê vir ons reguit (sonder om te goël met sakemodelle ens.): Want, onthou hy, die Here het nie kwaad geword nie. God was geduldig met hom. Elke keer het die Here hom geantwoord. Sy voorstelle eerbiedig. Selfs vir Lot gered, soos hy later gehoor het, al was daar toe nie eens tien regverdiges in die stad nie, soos hy in sy vrymoedigheid gevra het.