Sadrach Nirere veg teen plastiekafval en die klimaatkrisis in Uganda - OPSIE NUUS
in Huidige, Alternatiewe en opinies, Duitsland, Inisiatiewe en petisies, Die burgerlike samelewing en NRO
Robert B Fishman 3. Desember 2021, 16: 06 1.8k views
deur Robert B. Fishman
Vir Sadrach Nirere is opgee nie 'n opsie nie. Hy hou van lag en bly optimisties in die stryd teen die klimaatkrisis en plastiekafval. In sy tuisland Uganda het die 26-jarige die Ugandese tak van Fridays for Future en die End Plastic Pollution-beweging as student gestig. Sedert sy baccalaureusgraad in besigheidsadministrasie in 2020, beskou hy homself as 'n "voltydse aktivis". Hy sê laggend hy het nie tyd vir 'n vaste werk nie. Hy leef van af en toe werk vir sosiale media veldtogte en ander aanlyn werk. "Ek kan daarmee klaarkom." Meer as sy eie situasie is hy bekommerd oor die groot hoeveelheid plastiekafval in Uganda se riviere en mere.
Die lang, vriendelike jong man was gelukkig, wat skaars in Uganda is, dat sy ouers hom in die vroeë 2000's na 'n hoërskool in die hoofstad Kampala kon stuur. Baie kan nie skoolgeld van sowat 800 euro per jaar vir hul kinders betaal nie. "Die meeste van ons leef op minder as een euro per dag," sê Sadrach. "Baie kinders verlaat die skool omdat hulle geld moet verdien".
"Ek het die lewe daar geniet, die groot stad, die baie moontlikhede," onthou hy. Maar hy het vinnig die nadeel opgemerk. Plastiekafval wat die rioolstelsel verstop en in die Victoriameer dryf.
As student aan die universiteit het hy mede-kampvegters gesoek en die inisiatief "End Plastic Pollution" en Fridays for Future Uganda gestig, wat, soos sy susterorganisasies in ander lande, veg vir meer klimaatbeskerming.
"Die klimaatkrisis tref ons meer direk as die mense in Europa"
"Die klimaatkrisis raak ons ​​hier baie meer direk as die mense in Europa," sê Sadrach Nirere. As kind het hy eerstehands ervaar hoe die weer die oes op sy ouers se plaas beïnvloed. Of hy, sy ouers en sy suster genoeg gehad het om te eet, het van die opbrengs afgehang. Ná slegte oeste moes sy ouers ophou boer. Daar was gereeld reën- en droëseisoene in Uganda. Vandag is dit te droog, dan sal swaar reën die land weer onder water plaas. Oorstromings vernietig oeste. Die massas water spoel die grond weg. Tydens die droogte waai die wind die waardevolle saaibome weg. Grondstortings en ander natuurrampe wat meer algemeen in die klimaatkrisis voorkom, tref veral die armes. Sommige gesinne verloor hul huise en al hul besittings in grondverskuiwings.
Baie het magteloos en gelate gevoel. Maar Sadrach Nirere is seker dat die omgewingsbeweging "al hoe meer mense in Uganda" raak. "Ons bereik ongeveer 'n halfmiljoen mense deur inisiatiewe in 50 skole en universiteite." Die jong man noem die menseregtesituasie in Uganda "vlugtig": jy weet nooit wat gaan gebeur as jy byvoorbeeld 'n betoging reël nie. Ná die klimaatstaking in September 2020 het die polisie talle aktiviste gearresteer en ondervra en beslag gelê op hul plakkate. "Die meeste was onder 18," sê Nirere. Die polisie het gevra hoekom hulle aan die betogings deelgeneem het en wie die betogings befonds. Dan sou sy na haar ouers teruggebring gewees het. Niemand van End Plastic Pollution of Fridays for Future is tans in die tronk nie.
"Ons draai uitdruklik nie teen die regering nie," het Sadrach Nirere bygevoeg. Die betogings was hoofsaaklik gerig teen maatskappye soos Coca-Cola, wat die omgewing besoedel met hul plastiekverpakkingsafval. Dit het gedreig met uiters duur regsgedinge. Dit het tot dusver nog nie gebeur nie.
Byna niemand in Uganda het die vloed van plastiek vrygespring nie. "Die gewone mense kan bowenal net by die straatkiosks inkopies doen. Jy kan alles daar net in plastiek kry: koppies, borde, drankies, tandeborsels." In plaas van 'n georganiseerde herwinningstelsel is daar sogenaamde afvalplukkers. Dit is arm mense wat rommel op stortingsterreine, op straat of op die platteland bymekaarmaak, wat hulle aan middelmanne verkoop. "Hulle kry miskien 1000 sjielings vir baie kilo's plastiek," skat Nirere. Dit is die ekwivalent van 20 sent. Dit los nie die probleem van plastiekrommel op nie.
"Ons wend ons tot die besoedelaars," sê Sadrach Nirere, "die vervaardigers" – en na die mense in die land. "Ons is almal mense, insluitend diegene in die regering en diegene wat verantwoordelik is in maatskappye. Ons moet saamwerk as ons wil keer dat mense hul eie lewensbestaan ​​vernietig."