Piazza di Spagna: Spaanse trappe en die fontein Fontana della Barcaccia, tussen 1627 en 1629 ontwerp en opgerig deur Pietro Bernini en sy befaamde seun Gianlorenzo, teen die voorgrond. Die fontein word gevoed met water uit die antieke akwaduk Aqua Virgo (Acqua Vergine in Italiaans). Sy ontwerp versinnebeeld 'n halfvergane boot en herinner volgens historiese oorlewerings aan 'n verwoestende Tibervloed gedurende die Kersfees van 1598 waartydens 'n boot vanuit die rivier na die plein gespoel is. Die meer waarskynlike verklaring is dat die waterdruk in die buurt so laag was dat die bron benede straatvlak gebou moes word. Die bootsontwerp was sodoende 'n geniale oplossing
Later het ook jong adellikes op hul opvoedkundige reis deur klassieke Europese reisbestemmings, die Grand Tour, hier losies gevind, onder wie die Engelse Romantiese digters John Keats en Percy Bysshe Shelley. Keats se laaste woonplek in Piazza di Spagna 26 (oorspronklik bekend as Casina Rossa - 'n sinspeling op die rooi kleur van sy fasade), geleë aan die Spaanse trappe se regterkant, waar die digter saam met sy vriend, die skilder Joseph Severn, 'n klein woonstel gehuur het, is in 1906 deur 'n Brits-Amerikaans-Italiaanse vereniging en belangegroep onder leiding van die Amerikaanse skrywer en diplomaat Robert Underwood Johnson (1853–1937) gekoop, gerestoureer en later in 'n museum omgeskep, die Keats-Shelley House (Casa di Keats-Shelley). In 1893 het twee gesiene jong dames uit Engeland die befaamde Babington's Tea Rooms op die plein geopen wat steeds bestaan en na die plaaslike Angel-Saksiese gemeenskap se teetydbehoeftes omsien.
Al is daar in Rome met sy talle heuwels 'n groot verskeidenheid trappe gebou om buurte met mekaar te verbind, word die Spaanse trappe as die mooiste trapontwerp beskou. Gedurende die 19de eeu was die Spaanse trappe 'n vergaderplek vir Romeinse jongmense wat graag model sou staan vir 'n kunstenaar - die kans om hier deur een van die skilders in Rome raakgesien te word, was betreklik groot.