Wit berge - Inligting
Die White Mountains is 'n bergreeks wat ongeveer 'n kwart van New Hampshire en sommige van Maine beslaan. Die Witberge bevat die hoogste piek in die noordooste van die Verenigde State (Mount Washington) en word beskou as die mees robuuste van die Appalachiese berge.
Ek onthou toe ek 'n kind was, is my pa na die plek geneem waar die beroemde Crawford House Hotel gestaan ​​het. Teen hierdie tyd was nog net 'n paar oorblyfsels van die fondament en die ou koetshuis oor van hierdie wonderlike ou plek. Ek het destyds nie regtig die geskiedenis van die plek begryp nie, maar ek het dit sedertdien besef. die Crawford -huis is in 1859 deur kolonel Cyrus Eastman gebou, net nadat die eerste hotel op daardie plek aan die brand geslaan het. Omstreeks 1870 is dit gekoop deur Asa T. Barron, 'n welgestelde boer en verhuurder uit Quechee, Hartford, Vermont. Die Barron -gesin sou Crawford's sowel as die omliggende groot hotelle omskep in internasionale bestemmings vir die reisende elite. Presidente, digters, staatshoofde en koninklikes is almal binne die mure vermaak. Met dit gesê, kan ek nie begryp hoe hulle die plek kon laat skeur en uiteindelik verbrand nie. Ek verstaan ​​die tye en die brandstofkrisis, wat dit seker moeilik gemaak het om 'n groot, stewige hotel te verhit, maar ek verstaan ​​ook die historiese en kulturele betekenis daarvan. Dit is jammer dat so 'n pragtige ou struktuur net aan die elemente en die plaaslike bevolking oorgelaat is. Ek het sedertdien probeer om items te versamel wat verband hou met die groot hotelle, en my versameling raak indrukwekkend. dit bevat vloerplanne van Crawford's, sowel as stilstaande, en China, van verskeie van die Barron -hotelle, waaronder Crawford's, Fabyan's, Mt. Pleasant, Summit, Twin Mountain en Tip Top House. Ek het ook items van die Profile House in Franconia Notch en die Maplewood in
Geologie van die Witberge Deel 2: The Mountain Building Events
Soos ek vroeër geskryf het, het die Appalachians 'n baie ingewikkelde geologiese geskiedenis wat groot bergkettings gebou het wat gevorm het en dan oor 'n lang tydperk geërodeer het. Ek sal die geskiedenis ongeveer 500 miljoen jaar gelede begin tydens die laat Kambriese/ vroeë Ordovisiese tydperke. Aangesien die rotsrekord sulke groot hoeveelhede tyd beslaan, het geoloë die geologiese tydskaal ontwikkel om gesteentes van soortgelyke ouderdom te groepeer. Die geologiese tydskaal is gegroepeer in eeue, tydperke, tydperke en tydperke. Ek sal in terme van die tydperke praat terwyl ek beskryf wanneer die gebeure plaasgevind het.
Ek sal ook skryf oor sommige van die ou superkontinente. Baie van ons is bekend met die super kontinent Pangea. Dit was die mees onlangse superkontinent wat gevorm is, maar Pangea was nie die eerste wat ontstaan ​​het nie. Die vastelande het uitmekaar gebreek en baie keer hervorm voordat hulle die superkontinente gevorm het: Pangea, Rodinia, Pannotia en Columbia.
As landmassas bots, vorm hulle uiteindelik groot berge terwyl hulle saam heg. Daar is drie belangrikste berggeboue wat bygedra het tot die bou van die Witberge en die Appalachiese berge. Ek sal na hierdie bergbougebeurtenisse verwys as orogenies. Die meganika van hierdie botsings sowel as meer inligting oor die verskillende gesteentes kan gevind word in 'n vorige bloginskrywing.
Die landmassas wat uiteindelik Noord -Amerika sou word, was verder suid op die ewenaar geleë. Die Witberggebied was bedek deur 'n vlak binnelandse see tydens die Laat Prekambrium in die Kambrium. Hierdie see het verbreed deurdat die seebodem versprei het. Antieke berge is besig om hierdie sedimente stadig te erodeer en neersit in groot delta's en die destydse Iapitus See. Hierdie sedimente is saamgepers om sandsteen en skalie te vorm wat later die Littleton -formasie sou vorm ('n gesteente -eenheid wat bestaan ​​uit skif en kwartsiet wat bo -op Mount Washington gevind is). Hierdie sedimente het byna die hele New England en New York beslaan.
Die Taconiese Orogenie
Tydens die vroeë Ordovisië het die konveksiestrome omgekeer en die Iapitus-see (of die Proto-Atlantiese Oseaan) begin toemaak. Die kompressiekragte het die plaat nie direk by die kontakpunt tussen die dik kontinentale en dunner oseaniese kors gebreek nie. Die plaat breek van die kus af en die westelike segment word onder die oostelike segment gedruk. Terwyl die plaat ontvoer is, het gedeeltes gesmelt, deur die kors gestyg en 'n ketting vulkaniese eilande gevorm. 'N Voorbeeld hiervan vandag is die Filippyne en Japan. 'N Gedeelte van die Iapitus -see wat die oseaan stadig toegemaak het, is van die subducerende plaat afgeskraap en teen die boog van die eiland opgehoop. Tydens die vroeë Devoon (ongeveer 400 MA) het die boog met Laurentia (Proto-Noord-Amerika) gebots. As gevolg van die kompressiekragte wat op die landmassas inwerk, is 'n reeks plate kontinentale platlae bo -op mekaar gestoot (in die vorm van stootfoute). Hierdie botsing het die Taconic Mountains gevorm. Dit was die eerste pols van die vorming van die Appalachiese berge. Water oorstroom 'n groot deel van Laurentia met 'n vlak binnelandse see. Aan die kus was die eiland Avalonia stadig besig om na Laurentia te gaan.
Die Acadian Orogeny
Tydens die Midde -Devoon (380 MA) het die Avalonia Terrane vasgekeer op wat uiteindelik Noord -Amerika sou word. Hierdie terrane bestaan ​​uit dele van New England, Belgium, Wales, England, Southern Ireland, Nova Scotia en 'n deel van Newfoundland. Die gedeelte wat aan Noord -Amerika verbonde gebly het, word Avalon genoem. Hierdie botsing het gelei tot ernstige vervorming van die berggrond en die vorming van groot berge wat vermoedelik teen die Alpe en moontlik die Himalaja was. Hierdie gebeurtenis het die Witberge gevorm. Die druk van hierdie botsing het die seesedimente (skalie, kwartsandsteen en vulkaniese sedimente) in skis, kwartsiet en gneis omskep en dit meer plastiek gemaak en maklik in plooie gebuig. Hierdie getransformeerde sedimente, wat nou op die top van Mount Washington blootgestel is, was oorspronklik diep onder die grond geleë. Die middelpunt van hierdie plaatbotsing is nou sigbaar weens miljoene jare se erosie.
Gedurende die Middel -Devoniese hervul die vulkaniese aktiwiteit met groot opbrengs van magma onder die aardoppervlak. Dit het gelei tot die kwartsmonzoniet wat rondom die Saco -meer en bo -op Mount Willard in Crawford Notch gevind is. 'N Lang erosieperiode het gevolg op die Acadian Orogeny, waar die berge vermoedelik met 'n snelheid van twee voet elke 10 000 jaar erodeer.
Die Alleghenian Orogeny
Gondwanaland (wat Afrika, Suid -Amerika, Antarktika en Australië insluit) het tydens die Alleghenian Orogeny met Laurentia gebots tussen die Mississippian en die Perm. Dit het groot berge deur die suidelike Appalachen geskep en was die voltooiing van die vorming van die superkontinent Pangea.
Die opbreek van Pangea
Gedurende die laat -jura en vroeë Kryt breek Pangea uitmekaar, groot vulkane het in die Witberge gevorm. Daar word geglo dat hierdie vulkane met magmatisme in caldera -styl uitgebars het en duisende maal meer materiaal as Mount Saint Helens sou uitgebars het. Calderas bars die materiaal in hul magmakamer gewelddadig uit, wat dan in duie stort. Enige oorblywende magma word dan uit die breuke in die omliggende gesteentes wat deur die ineenstorting gevorm is, uitgedruk, en vorm 'n ring van ingedrukte rots wat 'n ringdyk genoem word. Oorblyfsels van hierdie uitbarstings kan gevind word bo -op Kearsarge North (buite Hurricane Mountain Rd, Intervale, New Hampshire), Mount Hale (Off the Zealand Rd, Twin Mountain, New Hampshire), South Moat Mountain (buite Conway, New Hampshire) en in Ossipee, New Hampshire.
Die breek van Pangea is gevolg deur 'n periode van erosie tot 'n punt waar Mount Washington waarskynlik slegs 'n duisend voet bo die omliggende land gestyg het (dit word 'n penvlakte genoem). 'N Rits opheffings het die Blankes opgehef. Die oorblyfsels van hierdie antieke penvlakte is die grasperke wat rondom Mount Washington en die Noordelike Presidensiële Bereik gevind word.
Hierdie gebied het 'n reeks ystydperke en gletsersvooruitgang aangegaan, maar ek vrees dat die storie nog 'n dag sal moet wag. Gaan terug vir meer inligting oor die natuurlike en kulturele geskiedenis van die Appalachians.
Geologie van die Witberge Deel 1: Terug na die basiese beginsels
'N Aantal mense wat deurkom, het uitgevra oor die geologie van die omgewing, en nadat ek met 'n paar skoolgroepe en gaste op 'n paar van my staptogte gepraat het, het ek gedink ek sal my passie onder woorde bring. Die Witberge het nou 'n baie ingewikkelde geologiese geskiedenis, en dit sal 'n paar poste neem om dit te verduidelik. Ek begin met die belangrikste geologiese beginsels in die eerste pos, gaan dan oor die verskillende bergbougebeurtenisse en die vulkaniese geskiedenis in die tweede pos, en eindig met die gletser- en oppervlakkige geskiedenis in die laaste pos. Met die basiese beginsels gaan ek in op die belangrikste rotssoorte en plaattektoniek.
Geologie? Waarom wil ek weet van rotse?
Geologie is redelik cool en daar is meer as om na minerale en fossiele te kyk. Soos alle wetenskappe verander geologie voortdurend en beïnvloed ons daaglikse lewens. Dit speel 'n rol in erosie op die strand en wat ons kan doen om te verhoed dat huise verlore gaan weens winterstorms, hoe hoog vloedwater sal word as ons aanhou bou in vloedvlaktes, waar ons olie vandaan kom, as 'n stroom droog word as 'n water verspreider bou 'n bottelaanleg naby, waarom die vroeë intrekkers soveel probleme ondervind het om in die Noordooste te boer en eindelose ander voorbeelde.
Geologie is die studie van die aarde. Dit sluit die aardse prosesse, samestelling, geskiedenis en nog baie meer in. Vroeë natuurkundiges het geglo dat vulkaniese uitbarstings en aardbewings veroorsaak word deur gewelddadige winde wat die aarde ontsnap. Da Vinci het dopfossiele hoog in die berge gesien en erken dat dit afkomstig was van eens lewende organismes en dat daar skommelinge in watervlakke was. Geologiese deurbrake met betrekking tot sedimentasie, die indringing van stollingsgesteentes en dat die geologiese prosesse (soos erosie, verwering en plaattektoniek) gedurende die sewentiende en agtiende eeu ingestel is. James Hutton het die teorie van uniformitarisme gestig. Uniformitarisme verklaar dat die prosesse wat in die verlede plaasgevind het, dieselfde is as die prosesse wat in die hede plaasvind. Dit word afgekort tot "die hede is die sleutel tot die verlede". Rimpelings in die sand wat in kusomgewings voorkom, word op dieselfde manier gevorm as rimpelings wat in geharde sandsteen voorkom. Die teorie van plaattektoniek is 'n relatief nuwe teorie (wat gedurende die 1960's gevestig is) wat nou die vorige teorie van kontinentale drywing omvat. Ek het al in die vroeë sewentigerjare deur my ma se geologiehandboeke gegaan, en plaattektonika was nog nie die gewilde teorie nie. Die rede waarom ek geologie so geniet, is omdat die land en die rots om ons stories vertel en sodra u leer hoe om dit te lees, is die verhaal van die aarde se verlede 'n oop boek.
Die rots tipes
Gesteentes val in drie hoofkategorieë, waaronder sedimentêre gesteentes (gelaagde gesteentes), metamorfe gesteentes (verander gesteentes) en stollingsgesteentes (vulkaniese gesteentes). Hierdie gesteentesoorte word voortdurend deur die rotssiklus herwin.
Berge word verweer en verweer tot sediment wat later verhard tot sedimentêre gesteentes soos sandsteen of skalie. Sedimentêre gesteentes word gewoonlik nie in die Witberggebied aangetref nie. Uiteindelik sal sandstene, konglomerate en modderstene langs ou rivierbeddings vorm.
As rots uiterste druk of temperature ondergaan, word dit verander na metamorfe gesteentes soos gneis of skeur. Soms tydens die vorming word dit vervorm en vorm dit pragtige plooie in die rots. U kan gneis en 'n pragtig gevoude skil in die Presidential Range vind.
Stollingsgesteentes ontstaan ​​as gesmelte rots wat óf verhard word nadat dit uit 'n vulkaan gekom het (ekstrusiewe stollingsgesteente) en gesteentes vorm soos ryoliet, andesiet of basalt. Of dit verhard voordat dit opdringerige stollingsgesteentes bereik en vorm rotse soos graniet (New Hampshire is die granietstaat). As u op soek is na ekstrusiewe stollingsgesteentes, stap dan op Kearsage -noord (langs Hurricane Mountain Road, Intervale, NH) en vind u puinstrome wat stukke rots dra wat nou hoofsaaklik bo -op Mount Washington gevind word.
Hierdie verskillende gesteentes vorm die aardkors wat uit individuele plate bestaan. Daar is sewe groot plate en ongeveer twintig kleiner plate. Hierdie plate beweeg en het interaksie met mekaar bo die mantel. Binne die mantel is daar konveksiestrome wat plaatinteraksies dryf. Die mantel word deur die kern verhit. Die warm materiaal styg deur die kors en druk die plate uitmekaar. Namate die warm materiaal afkoel, stoot dit plate weg van die verspreidingsentrum en na ander plate, wat subduksiesones skep. Hierdie nou koel materiaal sak dan terug na die kern om op te warm. Afhangende van in watter stadium die konveksiestroom is, sal dit bepaal wat met die plaat gebeur en die oppervlakteienskappe in daardie gebied. Hierdie proses herinner my daaraan om 'n bak tamatiesop te verhit. Die stoof is die kern wat die sop of mantel verhit, uiteindelik word die sop warm en die borrels warm sop (konveksiestrome) styg na die oppervlak, wat breek in die film (kors) wat onvermydelik vorm as jy nie die roer nie sop.
Daar is twee hooftipes kors wat die plate saamstel. Dit is kontinentale en oseaniese kors. Oseaniese kors is digter en bestaan ​​gewoonlik uit basalt, terwyl kontinentale kors bestaan ​​uit 'ligter' gesteentes. Tydens 'n botsing tussen hierdie twee korsies sal oseaniese kors weens die digtheidverskil onder die kontinentale kors gly. Daar is drie hooftipes plaatgrense waar hierdie plate met mekaar in wisselwerking is.
Die eerste is verspreidingsentrums of kloofsones. Dit is hier waar een van die konveksiestrome die oppervlak van die kors breek en die twee plate aan weerskante dwing om geleidelik van mekaar weg te beweeg. 'N Voorbeeld hiervan is die Mid Atlantic Ridge wat in die middel van die Atlantiese Oseaan loop. Ysland is waar hierdie gesmelte materiaal, wat in die vorm van vulkane deur die kors breek, die oppervlak van die oseaan gebreek het. Vulkaniese aktiwiteit dryf die termiese vents en warmwaterbronne aan.
As twee plate verby mekaar beweeg, vorm dit 'n transformasiegrens. Aangesien rotse nie heeltemal glad is nie, bou dit wrywing op en sal dit sluit. Met verloop van tyd bou die druk op totdat die twee plate gesny en verby mekaar beweeg. Dit lei gewoonlik tot 'n aardbewing. Een algemene voorbeeld hiervan is die San Andreas -fout in Kalifornië. Die laaste tipe plaatgrens is die botsingsone.
Daar is twee soorte plaatbotsingsgrense. Dit is subduksiesones en botsingsones van kontinent-kontinent. In subduksiesones bots jy met 'n oseaniese plaat wat met 'n kontinentale plaat bots. As gevolg van die digtheidsverskille tussen die samestellings van die plate, gly die oseaniese plaat onder die kontinentale plaat en word dit ontwrig. Op die oppervlak vind u oor die algemeen diep loopgrawe waar die twee plate bots. Verder in die binneland vind u oor die algemeen 'n ketting vulkaniese berge. Hierdie vulkane word in die binneland aangetref na 'n subduksiesone, want namate die oseaanplaat al hoe verder in die mantel gedruk word, begin dit smelt en sommige van hierdie smelt styg tot die korsoppervlak wat vulkane vorm. By kontinent-kontinent botsings het u twee kontinentale plate met dieselfde digtheid wat bots en lang bergreekse vorm. Die meerderheid van die kontinentale kors word nie ondergesit nie en druk eerder saam teen die ander botsingsplaat. Dit gebeur tans in die Himalaja en het miljoene jare gelede langs die Appalachiese berge plaasgevind.
Hierdie basiese beginsels sal 'n groot rol speel in die volgende pos wanneer ek by die berg kom, wat gebeur het met die vorming van die Appalachianberge en die Witberge. Kom gou terug vir meer inligting oor die geologie en ander fassinerende natuurlike waarnemings.
In 1869 kom Dionicio, Elalio en Juan Baca saam met Gabriel Silva na Round
Valley met Tony Long, Marion Clark en Johnny McCullough met voorrade van Pueblo, CO, waarvoor
is nou Fort Apache.
Johns Herald - 2 Mei 1907
Dit is 'n kwessie van belangstelling en bevrediging vir die mense van Apache County dat die Arizona Electric Telephone Co. sy lyn tussen Holbrook en Eagarville voltooi het - 'n afstand van 140 myl, wat die tussenpunte van Springerville, St. Johns, Concho en verskeie verbind in Navajo. Hierdie lyn is ongeveer 'n jaar gelede geprojekteer en is verlede Sondag 28 April voltooi. Dit is 'n lang behoefte onder sakemanne en ander, en nou dat die lyn in werking is en bevredigende diens lewer, is dit aan die publiek om sake te lewer . Diegene wat met die onderneming verband hou, en veral die bestuurder F.W. Nelson, verdien groot eer om dit suksesvol te beëindig.
* Die eerste telefoon in Springerville is by Becker se winkel geïnstalleer. Die balju het 'n kantoor daar gehad en selle gehou.
Dit is die Genesis van Wit Europeërs:
Ons weet met sekerheid dat dit Albino's was omdat antieke skrywers hulle so beskryf het terwyl hulle na Europa beweeg het.
In boek 4 - MELPOMENE: Herodotus beskryf die Budini -mense, oos van die Ister (Donau), so:
[4.108] Die Budini is 'n groot en kragtige nasie: hulle het almal diepblou oë en helderrooi hare. Daar is 'n stad op hul grondgebied, genaamd Gelonus, wat omring is met 'n hoë muur, dertig voet langs elke kant, volledig van hout gebou. Al die huise in die plek en al die tempels is van dieselfde materiaal. Hier is tempels wat ter ere van die Griekse gode gebou is en op die Griekse manier versier is met beelde, altare en heiligdomme, alles in hout. Daar is selfs 'n fees wat elke derde jaar gehou word ter ere van Bacchus, waarop die inboorlinge in die Bacchiese woede val. Die feit is dat die Geloni in die ou tyd Grieke was, wat uit die fabrieke langs die kus verdryf is, na die Budini gevlug en hulle saamgeneem het. Hulle praat nog steeds 'n taal half Grieks, half Skithies.
[4.109] Die Budini praat egter nie dieselfde taal as die Geloni nie, en hul lewenswyse is ook nie dieselfde nie. Hulle is die inboorlinge van die land, en is nomades anders as enige van die naburige rasse, hulle eet luise. Die Geloni, inteendeel, is grondbewerkers, eet brood, het tuine, en beide in vorm en voorkoms verskil heelwat van die Budini. Die Grieke noem hierdie laasgenoemde nietemin Geloni, maar dit is 'n fout om hulle die naam te gee.
Die Romeinse historikus Cornelius Tacitus (56-118 n.C.) het dit oor die Germaanse stamme gesê (nie dieselfde as Duitsers nie): Almal is kwaai blou oë, rooi hare, groot rame, pas slegs vir 'n skielike inspanning.
Die Chinese beskryf die Yuezhi [Kushans] so: Die vel van die mense daar is rooiwit.
Op soek na die oudste boom ter wêreld
Die ontdekking van die Methuselah -boom was jare in wording.
In die vroeë vyftigerjare het 'n dendrochronoloog van die Universiteit van Arizona met die naam Edmund Schulman 'n wenk gekry van 'n nasionale parkwagter in Kalifornië. Die afgelope 20 jaar het Schulman parke, woestyne en velde gesoek na ongewone, ou of onontdekte bome. Hy was spesifiek op soek na klimaatsensitiewe bome, wat tekens getoon het dat dit deur klimaatsverandering geraak is en gevolglik deur die jare aangepas het.
Wikimedia Commons Bome in die Methuselah Grove, die tuiste van die oudste boom ter wêreld.
In 1953 vertel 'n parkwagter van die Inyo National Forest vir Schulman 'n verhaal van 'n sekere spesiale bos. Diep in die Witberge van Kalifornië was die bome daar duisende jare oud. Uiteindelik het Schulman geglo dat hy die geheime van antieke klimaatpatrone kan ontsluit.
Met sy eerste onderneming klim Schulman en sy assistent 11.000 voet in die Witberge. Hulle het daarin geslaag om 'n monster uit 'n dennehout te verkry. Tot hul skok was dit asof die denne meer as 1500 jaar oud was. Hierdie denne, wat die 'Patriarch Tree' genoem is, het die inspirasie vir die volgende paar jaar van die werk van Schulman geword. Dit het hom gedwing om keer op keer na die berge terug te keer op soek na die oudste boom ter wêreld.
Universiteit van Arizona Edmund Schulman, die man wat die Methuselah -boom ontdek het.
Die volgende paar somers het die dendrochronoloog na die berghelling teruggekeer en meer data versamel. Uiteindelik het hy monsters aangeteken van bome wat ouer was as wat hy ooit verwag het.
Teen 1956 het ons met sekerheid geweet dat ons bome in die klas van meer as 4000 jaar het, alhoewel dit ongelooflik lyk, en dat hy in 1957 in 'n joernaal geskryf het. Die jaar sou blykbaar die jaar wees wat hy ontdek het die oudste boom ter wêreld.
Witberge - Geskiedenis
Die Witberge is ongeveer 12 000 jaar gelede, na die laaste ystydperk, die eerste keer deur mense bewoon. Hierdie eerste mense het uit die weste gemigreer en was die voorvaders van diegene wat Columbus per ongeluk Indiërs sou noem. Die streek was ryk aan wild, visse en eetbare plante. Formele 'stamme' het ongeveer 3000-4000 vC begin vorm.
Daar was twee oorvleuelende groepe inheemse Amerikaners in hierdie streek: die Penacooks en die Penobscots, met die Penacooks wat oorheersend was, aangesien die Penobscots grootliks geleë was in wat later die staat Maine sou word.
Albei was stamtakke in die streek Abenaki.
In die vroeë 1600's het die Penacook -konfederasie 17 stamme gehad, wat almal die Algonquin -taal gepraat het. Omdat daar geen geskrewe vorm van hierdie taal was nie, is baie van wat ons nou van hul lewe ken, afgelei van die rekords van Europese koloniste. Die stamme woon langs die waterskeiding van Pemigewasset en Merrimack en naby Grootbaai.
Die Pequawkets, Chocorua se stam, was oorspronklik deel van die Penobscot -stamkonfederasie, maar het 'n bondgenootskap met die Penacooks geword nadat die Europeërs die Witberge begin vestig het.
Chocorua was 'n Sachem, of hoofman, wat sy klein groepie gelei het nadat die meeste Pequawkets noordwaarts na Kanada verhuis het om konflik met die witman te vermy.
Chocorua, 'n trotse en moedige man, wou nie gaan nie. Hy was nie bereid om die land van sy voorvaders te verlaat nie. Hy het sy seun Tuamba grootgemaak om te glo dat die land aan al die wesens van die groot gees behoort. Hy het gebly en pogings aangewend om in harmonie met die nuwe intrekkers te lewe, ondanks hul verskille.
Hy raak bevriend met die setlaar Cornelius Campbell en sy gesin. Begin een van die grootste tragedies van die inheemse Amerikaanse geskiedenis.
Chocorua het die Campbells genoeg vertrou om Tuamba in hul sorg te hou terwyl hy noordwaarts gegaan het vir 'n stam-pow-wow. Volgens die legende het Tuamba, terwyl Chocorua weg was, 'n gif geëet wat bedoel was om roofwolwe dood te maak en sterf.
'N Rukkie later, terwyl Cornelius weg was van die plaas, het Chocorua teruggekeer en gevind dat sy seun oorlede is. Geslaan van hartseer en woede. hy vermoor Cornelius se vrou en jong seun. Nadat hy teruggekeer het na sy berge, hartseer oor die verlies van sy geliefde Tuamba, moes Chocorua geweet het dat hierdie verhaal nie verby was nie.
Toe Cornelius ontdek dat sy gesin vermoor is, het hy geweet dat Chocorua verantwoordelik was en het sy geliefdes gaan wreek. Cornelius het Chocorua agtervolg na die top van die hoogste bergpiek, die piek wat nou die naam Chocorua dra. Chocorua het bo -op die hoogste rots op die top geklim en, met die wete dat die dood naby was, het hy sy arms na die hemel gelig en gesê: "Bose geeste blaas die dood op die vee van die witman! Wind en vuur verwoes jou wonings ! Panters en wolwe huil en word vet op jou bene. Chocorua gaan nou na die Groot Gees! " Chocorua spring toe van die berg af en val op die rotse daaronder dood.
Twee jaar later is die lyk van Cornelius dood gevind, gedeeltelik deur wolwe geëet. Honderd jaar tot die dag van sy dood het 'n verwoestende plaag al die vee van Albany tot Conway, New Hampshire, doodgemaak. Natuurlik het wetenskaplikes die oorsaak van hierdie plaag verduidelik, maar ons wat geneig is tot die romantiek van die berge, glo steeds dat die vloek van Chocorua betrokke was.
Verhale uit New Hampshire Notes word direk via Twitter by u inkassie afgelewer. Klik hier
Sluit aan by die blogbespreking!
Kom huis toe ou vriend
Daniel Webster, Franklin Pierce en Robert Frost kyk af na die ou man van die berg
Beperkte uitgawe van 1000
Geteken, gedateer en genommer deur die kunstenaar
Kom met egtheidssertifikaat
Die onderwerp van White Mountain -afdrukke en grafika is breed. dit is 'n definitiewe voorstelling van die onderwerp. Dit is net 'n begin.
Die werke van baie skilders van die White Mountain -skool is weergegee as gravures en litografieë, dikwels sonder krediet aan die kunstenaars. vir 'n baie groter publiek. Boonop het hotelle geïllustreerde advertensie -stukke en ander ephemera vervaardig. 160 Bladmusiek is oor die streek geskryf en met toepaslike grafika geïllustreer. Kaarte bevat snitte van natuurskoon en geboue, en briefhoofde word nog meer gebruik.
Die gesamentlike impak van hierdie beelde het Amerikaners aangemoedig om die Witberge te besoek en het bygedra tot die vinnige uitbreiding van die toeristebedryf.
Ons stel voor dat u begin met die lees van die uitstekende Inleiding tot die onderwerp, geskryf deur Georgia Barnhill.
As u op die onderstaande prente klik, of die skakels hierbo gebruik, sal u na die verskillende afdelings gaan. Ons moedig u opmerkings, regstellings en bykomende inligting aan.
Kunstenaars, waaronder Winslow Homer, het grafika gemaak vir
Harper's Weekly en ander wyd verspreide tydskrifte.
Honderde boeke bevat duisende afdrukke.
Verslae van wetenskaplike uitstappies, soos Jackson's
Geologiese opnames en Oakes Scenery of the White
Die berge is geïllustreer met borde van hoë gehalte
160 boeke deur gewilde skrywers het baie ingesluit
160 Daar het aanvanklik al hoe meer besoekers na die streek gekom
160 aangetrokke deur die tragedie van die Willey -familie, geïllustreer
gids boeke het vermeerder. Sommige is jaarliks ​​opgedateer,
terwyl ander slegs een of twee keer verskyn het. Hierdie gidse
ook ingesluit geïllustreerde advertensies vir hotelle
en spoorweë en bevat dikwels kaarte.
Bladmusiek is vervaardig vir baie van die Grand Hotels
in die Witberge. Baie het voorblaaie geïllustreer.
Illustrasies op Maps
Uitgewers van kaarte gebruikte gravures van
Wit Berg landskap en hotelle, begin
met die Carrigain -kaart van New Hampshire in 1816.
Meer as sestig Bird's Eye Views is vervaardig van New
Hampshire stede en dorpe. Verskillende is gedoen vir
stede in die Witberge .
Kaukasiese mense, verskillende etniese groepe wat in die Kaukasus woon, 'n geografies komplekse gebied van bergreekse, plato's, voetheuwels, vlaktes, riviere en mere, met grasvelde, woude, moerasse en droë steppe. Die kompleks van streke huisves meer as 50 verskillende mense, wat wissel van taalgemeenskappe met slegs 'n paar honderd sprekers tot groot nasionale groepe met miljoene. Hierdie diversiteit is nie van die onlangse datum nie. Plinius die Ouere vertel dat die Romeine hulle besigheid daar bedryf het deur middel van 80 tolke. Arabiese geograwe het die Kaukasus genoem Jabal al-Alsun, Berg van Tale.
Die tale van die Kaukasus behoort aan vier families: Kaukasies (of Paleocaucasian), Indo-Europees, Turks en Semities. Terwyl dit bekend is dat sprekers van laasgenoemde drie groepe in die historiese tyd na die Kaukasus gemigreer het, het sprekers van die Kaukasiese tale die gebied aan die begin van die geskiedenis beset.
Die Kaukasiese volke is, soos die Kaukasiese tale, onderverdeel in twee noordelike takke en 'n suidelike tak. Die Suidlanders, bestaande uit die Georgiërs, die naverwante Mingrelians en Laz, en die Svan, vorm die Republiek van Georgië en woon in die weste van Transcaucasia (die Laz woon in Turkse gebied). Onder die baie mense wat die twee kleiner noordelike groepe uitmaak, is die Tsjetsjenen, wat die meerderheid van die bevolking van die Tsjetsjenië -republiek in die suidweste van Rusland uitmaak, en die Kabardiërs, wat langs die Kuban- en die boonste Terek -stroomgebiede gevestig is, die mees bevolkte. Onder die ander noordelike Kaukasiese volke is die Abchaz, die Ingoesj en die Lezgi. Daar is 'n groot aantal minder bevolkte groepe.
Van die Indo-Europese volke het die voorouers van die Armeniërs in die vroeë 1ste millennium vC Transcaucasia vanaf Anatolië binnegekom. 'N Tweede ou Indo-Europese groep is die Ossetes, of Ossetiërs, in die sentrale Groot-Kaukasus, hulle is 'n oorblyfsel van die Oos-Iraanse nomades wat van die 7de eeu vC tot die 4de eeu nC (toe hulle verdryf is) die Huns) en wat agtereenvolgens bekend gestaan ​​het as Skithiërs, Sarmatiërs en Alans. Slawiese groepe is verantwoordelik vir meer as 'n derde van die totale bevolking van die Kaukasus in die noorde en bestaan ​​hoofsaaklik uit Russe en Oekraïners. Laastens is daar Indo-Europese groepe soos Koerde, Talysj, Tats, Griek en Roma (Sigeuners) wat in verskillende dele van die Kaukasus versprei is.
Onder die Turkse volke is die Azerbeidjan (Azerbeidjanse) in die suidweste en die Kipchak -Turke in die noorde. Van gemengde etniese oorsprong bestaan ​​die Azerbeidzjaans ten minste gedeeltelik uit die inheemse bevolking van Oos -Transkaukasië en moontlik 'n mengsel van die Mediane van Noord -Persië. Hulle was op hul beurt Persies tydens die heerskappy van die Sasaniërs (3de - 7de eeu nC), en nadat hulle deur die Seljoq -Turke in die 11de eeu verower is, het hulle geturkiseer. Die Turkse invloed het gedurende die daaropvolgende eeue sterk gebly. Die Kipchak -Turke is 'n groep klein maar uiteenlopende mense, waaronder die Kumyk, Nogay, Karachay en Balkar. Die inheemse Kumyk, net soos die ander Kipchak -Turke, is grootliks Moslem. Hulle taal was ongeveer drie eeue lank die lingua franca van die streek, maar in die 20ste eeu is dit deur Russies verdring. Daar word vermoed dat die Nogay 'n duidelike groep geword het wat gevorm is na die verbrokkeling van die Golden Horde. Most were nomads until the early 20th century. The Karachay and the Balkar are of uncertain origin.
Green returned to the White Mountains in November 1869, and met again with the Apache leaders Escapa (Miguel), Eskininla (Diablo), Pedro, en Eskiltesela. They agreed to the creation of a military post and reservation, and directed Green to the confluence of the East and North Forks of the White River. The following spring troops from the 21st Infantry and 1st Cavalry were ordered to establish a camp on the White Mountain River.