Blaasstok - Versamelings
Dischidia vidalii (Kangaroo Pocket) is 'n baie vreemde en interessante epifytiese klimmer. Die blare is klein, dik, vlesig, ovaalvormig en ...
1.6 Kombinasie lokvalle
1.7 Grens karnivore
3 Ekologie en modellering van vleiset
7 Geneeskundige gebruike
8 Kulturele uitbeeldings
Vyf basiese vangmeganismes word in vleisetende plante aangetref. 
Slagkuilvalle (kruikplante) vang prooi in 'n gerolde blaar wat 'n poel spysverteringsensieme of bakterieë bevat.
Vliegpapiervalle gebruik 'n taai slym.
Knipvalle gebruik vinnige blaarbewegings.
Blaasvalle suig prooi in met 'n blaas wat 'n interne vakuum veroorsaak.
Kreefpotvalle, ook bekend as palingvalle, dwing prooi om na 'n spysverteringsorgaan te beweeg met hare wat na binne wys.
Hierdie strikke kan aktief of passief wees, afhangende van of die prooi gevang word. Byvoorbeeld, Triphyophyllum is 'n passiewe vliegpapier wat slym afskei, maar waarvan die blare nie groei of beweeg in reaksie op die vang van prooi nie. Intussen is sondauwe aktiewe vliegpapierlokvalle waarvan die blare vinnig suur groei, wat 'n uitbreiding van individuele selle is in teenstelling met seldeling. Die vinnige suurgroei laat die sondou-tentakels toe om te buig, wat die retensie en vertering van prooi help. 
Daar word vermoed dat slaggatvalle minstens ses keer onafhanklik ontwikkel het.  Hierdie spesifieke aanpassing kom voor in die families Sarraceniaceae (Darlingtonia, Heliamphora, Sarracenia), Nepenthaceae (Nepenthes), Cephalotaceae (Kefalotus), en Eriocaulaceae (Paepalanthus). Binne die familie Bromeliaceae, kruikmorfologie en vleisetery het twee keer ontwikkel (Brocchinia en Catopsis).  Omdat hierdie families nie 'n gemeenskaplike voorouer deel wat ook morfologie vir slaggate gehad het nie, is vleisetende kruike 'n voorbeeld van konvergerende evolusie.
'N Passiewe lokval, slaggatvalle lok prooi met nektar-omkoopgeld wat afgeskei word deur die peristome en helder blomagtige antosianienpatroon binne die kruik. Die voering van die meeste kruikplante is bedek met 'n los laag wasagtige vlokkies wat glad is vir insekte, wat veroorsaak dat hulle in die kruik val. Sodra dit binne die kruikstruktuur is, breek verteringsensieme of mutualistiese spesies die prooi af in 'n absorbeerbare vorm vir die plant.   Water kan in die kruik vasgevang word, wat 'n habitat vir ander flora en fauna maak. Hierdie tipe 'waterliggaam' word 'n Phytotelma genoem.
Die eenvoudigste kruikplante is waarskynlik die van Heliamphora, die moeraskruikplant. In hierdie soort is die strikke duidelik afgelei van 'n eenvoudige gerolde blaar waarvan die rande aanmekaar verseël is. Hierdie plante woon in gebiede met baie reënval in Suid-Amerika soos Mount Roraima en het gevolglik 'n probleem om te verseker dat hul kruike nie oorloop nie. Om hierdie probleem teë te werk, het die natuurlike seleksie die ontwikkeling van 'n oorloop soortgelyk aan dié van 'n wasbak in die badkamer bevoordeel - 'n klein gaping in die toegeruste blaarrande laat oortollige water uit die kruik vloei. [ aanhaling nodig ] 
Heliamphora is 'n lid van die Sarraceniaceae, 'n nuwe wêreldfamilie in die orde Ericales (heide en bondgenote). Heliamphora is beperk tot Suid-Amerika, maar die familie bevat twee ander geslagte, Sarracenia en Darlingtonia, wat endemies is aan die Suidoos-Verenigde State (met die uitsondering van een spesie) en Kalifornië onderskeidelik. Sarracenia purpurea subsp. purpurea (die noordelike kruikplant) kan tot in die noorde van Kanada gevind word. Sarracenia is die genus van die kruikplant wat die meeste voorkom tydens verbouing, want dit is relatief gehard en maklik om te groei.
In die genus Sarracenia, word die probleem van die oorloop van die kruik opgelos deur 'n operculum, wat in wese 'n opgevlamde pamflet is wat die opening van die rolblaarbuis bedek en beskerm teen reën. Moontlik as gevolg van hierdie verbeterde waterdigting, Sarracenia spesies skei ensieme soos proteas en fosfatases af in die spysverteringsvloeistof aan die onderkant van die kruik Heliamphora maak staat op bakteriese vertering alleen. Die ensieme verteer die proteïene en die nukleïensure in die prooi, wat aminosure en fosfaatione vrystel wat die plant absorbeer. By ten minste een spesie, Sarracenia flava, is die nektar-omkoping met coniine, 'n giftige alkaloïed wat ook in die hemlock voorkom, wat waarskynlik die doeltreffendheid van die lokvalle verhoog deur prooi te bedwelm. 
Darlingtonia californica, die kobraplant, beskik oor 'n aanpassing wat ook in Sarracenia psittacina en, in mindere mate, in Sarracenia minor: die operculum is ballonagtig en sluit die opening na die buis byna af. Hierdie ballonagtige kamer is gevul met areolae, chlorofilvrye kolle waardeur lig kan binnedring. Insekte, meestal miere, kom die kamer binne via die opening onder die ballon. Toe hulle binnekant is, word hulle moeg om van hierdie valse uitgange te ontsnap totdat hulle uiteindelik in die buis val. Toegang tot prooi word verhoog deur die "vissterte", uitgroeisels van die operculum wat die plant sy naam gee. Sommige saailinge Sarracenia spesies het ook lang, oorhangende operale uitgroeisels Darlingtonia kan dus 'n voorbeeld van neotenie voorstel.
Die tweede groot groep kruikplante is die aapkoppies of tropiese kruikplante van die geslag Nepenthes. By die honderd of so spesies van hierdie soort word die kruik aan die einde van 'n rank gevoer, wat groei as 'n verlengstuk van die middelste blad. Die meeste soorte vang insekte, hoewel die groter soorte, soos Nepenthes rajah, neem ook af en toe klein soogdiere en reptiele. Nepenthes bicalcarata het twee skerp dorings wat vanaf die basis van die operculum oor die ingang na die kruik uitsteek. Dit dien waarskynlik om insekte in 'n benarde posisie oor die kruikmond te lok, waar hulle hul voete kan verloor en in die vloeistof kan val. 
Die slaggat het onafhanklik in ten minste twee ander groepe ontwikkel. Die kruikplant in Albany Cephalotus follicularis is 'n klein kruikplantjie van Wes-Australië, met mokasienagtige kruike. Die rand van die opening van die kruik (die peristoom) is besonder uitgesproke (beide skei nektar uit) en bied 'n netelige oorhang na die opening, wat voorkom dat vasgekeerde insekte uitklim.
Die laaste karnivoor met 'n slaggatagtige lokval is die bromelia Brocchinia reducta. Soos die meeste familielede van die pynappel, vorm die dig gepakte, wasagtige blaarbasis van die bandagtige blare van hierdie spesie 'n urn. In die meeste bromelia's versamel water maklik in hierdie urn en kan dit habitats bied vir paddas, insekte en, meer nuttig vir die plant, diasotrofe (stikstofbindende) bakterieë. In Brocchinia, die urn is 'n gespesialiseerde insekval, met 'n los, wasagtige voering en 'n populasie spysverteringsbakterieë. [ aanhaling nodig ]
Die vliegpapierval gebruik klewerige slym of gom. Die blaar van vliegpapiervalle is besaai met slymafskeidende kliere, wat kort kan wees (soos dié van die skoenluise), of lank en beweeglik (soos dié van baie sondae). Vliegpapier het ten minste vyf keer onafhanklik ontwikkel. Daar is bewyse dat sommige klade vliegpapiervalle ontwikkel het uit morfologies meer komplekse lokvalle soos kruike. 
In die genus Pinguicula, is die slymkliere redelik kort (sittend), en alhoewel die blaar blink (wat die geslag 'n gewone naam 'butterwort' gee), lyk dit nie vleisetend nie. Dit weerspreek egter die feit dat die blaar 'n uiters effektiewe lokval is vir klein vlieënde insekte (soos fungusmuggies) en dat die oppervlak daarvan op relatief vinnige groei op prooi reageer. Hierdie tigmotropiese groei kan insluit die rol van die blaarlem (om te verhoed dat reën die prooi van die blaaroppervlak spat) of die oppervlak onder die prooi opskep om 'n vlak spysverteringskanaal te vorm.
Die sundew-genus (Drosera) bestaan ​​uit meer as 100 spesies aktiewe vliegpapier waarvan die slymkliere gedra word aan die einde van lang tentakels, wat gereeld vinnig genoeg groei in reaksie op prooi (tigmotropisme) om die vangproses te bevorder. Die tentakels van D. burmanii kan binne 'n minuut 180 ° buig. Sundews is uiters kosmopolities en kom voor op al die vastelande behalwe die Antarktiese vasteland. Hulle is die mees uiteenlopende in Australië, die tuiste van die groot subgroep van dwergdonkerye soos D. pygmaea en aan 'n aantal knolagtige sondae soos D. peltata, wat knolle vorm wat in die droë somermaande weer gevreet word. Hierdie spesies is so afhanklik van insekbronne van stikstof dat hulle meestal nie die ensiemnitraatreduktase het nie, wat die meeste plante benodig om grondgedraagde nitraat in organiese vorme te assimileer. [ aanhaling nodig ]
Nou verwant aan Drosera is die Portugese dowwe denne, Drosophyllum, wat verskil van die sonde in passief. Die blare kan nie vinnig beweeg of groei nie. Australiese reënboogplante is nie verwant nie, maar soortgelyk aan gewoonte (Byblis). Drosophyllum is ongewoon deurdat dit onder woestynomstandighede groei, byna alle ander vleiseters is bogplante of groei in vogtige tropiese gebiede. Onlangse molekulêre data (veral die vervaardiging van loodgieter) dui aan dat die oorblywende vliegpapier, Triphyophyllum peltatum, 'n lid van die Dioncophyllaceae, is nou verwant aan Drosophyllum en vorm deel van 'n groter reeks vleisetende en nie-vleisetende plante met die Droseraceae, Nepenthaceae, Ancistrocladaceae en Plumbaginaceae. Hierdie plant word gewoonlik as 'n liaan aangetref, maar in sy jeugfase is die plant vleisetend. Dit kan verband hou met die vereiste vir spesifieke voedingstowwe vir blom.
Die enigste twee aktiewe snapvalle - die Venus-vliegval (Dionaea muscipula) en die waterwielplant (Aldrovanda vesiculosa) —Het 'n gemeenskaplike voorouer gehad met die aanpassing van die snap-trap, wat ontwikkel het uit 'n voorgeslag wat gebruik gemaak het van vliegpapier-strikke.  Hul vangmeganisme is ook beskryf as 'n 'muisval', 'beerval' of 'manval', gebaseer op hul vorm en vinnige beweging. Die term snap val word verkies, aangesien ander benamings misleidend is, veral met betrekking tot die beoogde prooi. Aldrovanda is akwaties en spesialiseer in die vang van klein ongewerweldes Dionaea is landelik en vang 'n verskeidenheid geleedpotiges, insluitende spinnekoppe. 
Die lokvalle is baie soortgelyk, met blare waarvan die terminale gedeelte in twee lobbe verdeel is, langs die middelrib. Trekkerhare (drie op elke lob in Dionaea muscipula, baie meer in die geval van Aldrovanda) binne die lokval is gevoelig vir aanraking. Wanneer 'n snellerhaar gebuig word, gaan ioonkanale in die selle aan die onderkant van die snellerhare oop, wat 'n aksiepotensiaal skep wat voortplant na selle in die middelste middel.  Hierdie selle reageer deur ione uit te pomp, wat kan veroorsaak dat water deur osmose volg (wat die selle in die middelrib ineenstort) of vinnige suurgroei kan veroorsaak.  Daar word nog steeds oor die meganisme gedebatteer, maar veranderings in die vorm van selle in die middelste rand laat in elk geval toe dat die lobbe, wat onder spanning gehou word, kan sluit,  vinnig van konveks tot konkaaf kan draai  en die prooi. Hierdie hele proses duur minder as 'n sekonde. In die Venus-vliegval word sluiting in reaksie op reëndruppels en ingeblaaide puin voorkom deurdat die blare 'n eenvoudige geheue het: om die lobbe te sluit, is twee stimuli nodig, 0,5 tot 30 sekondes uitmekaar.  
Die knip van die blare is 'n geval van thigmonasty (ongerigte beweging in reaksie op aanraking). Verdere stimulasie van die binnelande van die lob deur die sukkelende insekte, veroorsaak dat die lobbe nog stywer sluit (tigmotropisme), wat die lobbe hermeties verseël en 'n maag vorm waarin vertering gedurende 'n periode van een tot twee weke voorkom. Blare kan drie of vier keer hergebruik word voordat dit nie reageer op stimulasie nie, afhangende van die groeitoestande.
Blaasvalle is eksklusief vir die genus Utricularia, of blaasoortjies. Die blasies (vesiculae) pomp ione uit hul binneste. Water volg deur osmose, wat 'n gedeeltelike vakuum in die blaas genereer. Die blaas het 'n klein opening wat deur 'n skarnierdeur verseël is. By watersoorte het die deur 'n paar lang snellerhare. Water ongewerweldes soos Daphnia raak aan hierdie hare en vervorm die deur deur die handgreep te bewerkstellig, en laat die stofsuig los. Die ongewerwelde diere word in die blaas gesuig, waar dit verteer word. Baie soorte Utricularia (soos U. sandersonii) is aards, groei in versuipte grond, en hul vangmeganisme word op 'n effens ander manier geaktiveer. Blaaswurms het nie wortels nie, maar aardse spesies het ankerstingels wat soos wortels lyk. Gematigde waterblaasblare sterf gewoonlik gedurende die wintermaande weer tot rus U. macrorhiza Dit reguleer blykbaar die aantal blase wat dit dra in reaksie op die heersende voedingsinhoud in sy habitat. 
'N Kreefpotval is 'n kamer waarin maklik ingegaan kan word, en waarvan die uitgang moeilik is om te vind of deur binnekantige borsels belemmer word. Kreefpotte is die vangmeganisme in Genlisea, die kurktrekkerplante. Dit lyk asof hierdie plante in akwatiese protosoë spesialiseer. A Y-vormige gemodifiseerde blaar laat prooi in, maar nie uitgaan nie. Inwaartse hare dwing die prooi om in 'n bepaalde rigting te beweeg. Prooi betree die spiraalvormige ingang wat om die boonste twee arms van die ring krul Y word gedwing om onverbiddelik te beweeg na 'n maag in die onderarm van die Y, waar hulle verteer word. Prooi-beweging word ook aangemoedig deur waterbeweging deur die lokval, wat op soortgelyke wyse as die vakuum in blaasvalle geproduseer word, en waarskynlik evolusionêr daarmee verband hou.
Buite Genlisea, kenmerke wat herinner aan kreefpotvalle kan gesien word in Sarracenia psittacina, Darlingtonia californica, en, volgens sommige tuinboukundiges, Nepenthes aristolochioides.
Kombinasie lokvalle Edit
Die vangmeganisme van die sondou Drosera glanduligera kombineer kenmerke van beide vliegpapier en snapvalle wat dit genoem word katapult-vliegpapier lokval.  Dit is egter nie die enigste kombinasievalle nie. Nepenthes jamban is 'n kombinasie van slaggate en vliegpapier-strikke omdat dit 'n klewerige kruikvloeistof het.
Die meeste Sumatraanse nepenthes, soos N. inermis, het ook hierdie metode. Byvoorbeeld, N. Dubia en N. flava gebruik ook hierdie metode.
Om gedefinieer te word as vleisetend, moet 'n plant eers 'n aanpassing van een of ander eienskap vertoon, spesifiek vir die aantrekking, vang of vertering van prooi. Slegs een eienskap hoef te ontwikkel wat by hierdie aanpasbare vereiste pas, aangesien baie huidige vleisetende plantgenera 'n paar van die bogenoemde eienskappe kort. Die tweede vereiste is die vermoë om voedingstowwe uit dooie prooi op te neem en 'n fiksheidsvoordeel te verkry uit die integrasie van hierdie afgeleide voedingstowwe (meestal aminosure en ammoniumione)  deur verhoogde groei of stuifmeel- en / of saadproduksie. Plante wat opportunisties voedingstowwe van dooie diere kan benut sonder om fauna spesifiek te soek en vang, word egter uitgesluit van die vleisetende definisie. Die tweede vereiste onderskei ook vleisetend van verdedigende plantkenmerke wat insekte kan doodmaak of ongeskik kan maak sonder die voordeel van die opname van voedingstowwe. Vanweë die waarneming dat baie karnivore wat tans geklassifiseer word, nie spysverteringsensieme het om voedingstowwe af te breek nie en eerder op mutualistiese en simbiotiese verwantskappe met bakterieë, miere of insekte vertrou, is hierdie aanpassing by die vleisetende definisie gevoeg.   Ten spyte hiervan, is daar gevalle waar plante vleisetend voorkom, deurdat hulle aan bogenoemde definisie voldoen, maar nie werklik vleisetend is nie. Sommige plantkundiges voer aan dat daar 'n spektrum vleisetende diere in plante voorkom: van heeltemal nie-vleisetende plante soos kool, tot grensvleis vleisetende diere, tot ongespesialiseerde en eenvoudige lokvalle, soos Heliamphora, tot uiters gespesialiseerde en ingewikkelde strikke, soos dié van die Venus-vliegval. 
'N Moontlike karnivoor is die genus Roridula die plante in hierdie soort produseer klewerige blare met harskantkliere en lyk baie soos sommige van die groter sondae. Hulle trek egter nie direk voordeel uit die insekte wat hulle vang nie. In plaas daarvan vorm hulle 'n mutualistiese simbiose met soorte sluipmoordenaars (genus Pameridea), wat die vasgekeerde insekte vreet. Die plant trek voordeel uit die voedingstowwe in die ontlasting van die insekte.  Volgens sommige definisies sou dit nog steeds botaniese vleisetend wees. 
'N Aantal spesies in die Martyniaceae (voorheen Pedaliaceae), soos Ibicella lutea, het taai blare wat insekte vasvang. Daar is egter nie beslis getoon dat hierdie plante vleisetend is nie.  Net so is die saadjies van Shepherd's Purse,  ure van Paepalanthus bromelioides,  skutblare van Passiflora foetida,  en blomstingels en kelkblare van snellerplante (Stylidium)  lyk asof hulle insekte vang en doodmaak, maar hulle klassifikasie as vleiseters is omstrede.
Charles Darwin het tot die gevolgtrekking gekom dat vleisetend in plante konvergent was, en skryf in 1875 dat vleisetende geslagte Utricularia en Nepenthes was "glad nie verwant aan die [vleisetende familie] Droseraceae nie".  Dit was meer as 'n eeu lank 'n onderwerp van debat. In 1960 kom Leon Croizat tot die gevolgtrekking dat vleisetend monofileties is, en plaas al die vleisetende plante aan die basis van die angiosperme.  Molekulêre studies gedurende die afgelope 30 jaar het gelei tot 'n wye konsensus dat Darwin korrek was, met studies wat getoon het dat vleiset minstens ses keer in die angiosperme ontwikkel het, en dat valontwerpe soos kruikvalle en vliegpapiervalle analoog is eerder as homoloë. 
Navorsers wat molekulêre data gebruik, het tot die gevolgtrekking gekom dat vleisetend onafhanklik in die Poales ontwikkel het (Brocchinia en Catopsis in die Bromelaceae), die Caryophyllales (Droseraceae, Nepenthaceae, Drosophyllaceae, Dioncophyllaceae), die Oxalidales (Kefalotus), die Ericales (Sarraceniaceae en Roridulaceae), en twee keer in die Lamiales (Lentibulariaceae en onafhanklik in Byblidaceae).  Die oudste evolusie van 'n bestaande vleiset-geslag is gedateer op 85,6 miljoen jaar gelede, met die mees onlangse Brocchinia reducta in die Bromeliaceae geskat op slegs 1,9 mya. 
Die evolusie van vleisetende plante word verduister deur die gebrek aan fossielopnames. Baie min fossiele is gevind, en gewoonlik slegs as saad of stuifmeel. Vleisetende plante is gewoonlik kruie, en hul strikke word geproduseer deur primêre groei. Hulle vorm gewoonlik nie maklik fossiele strukture soos dik bas of hout nie.
Tog kan daar baie afgelei word uit die struktuur van huidige strikke en hul ekologiese interaksies. Daar word algemeen geglo dat vleisetery ontwikkel het as 'n metode om voedingstowwe te verhoog in uiters voedsame toestande, wat lei tot 'n koste-voordeel-model vir botaniese vleiset. Kostevoordeel-modelle word gegee onder die veronderstelling dat daar 'n vasgestelde hoeveelheid energie beskikbaar is wat moontlik vir 'n organisme beskikbaar is, wat lei tot kompromieë wanneer energie aan sekere funksies toegewys word om die mededingende vermoë en fiksheid te maksimeer. Vir vleisetery kon die eienskap slegs ontwikkel as die toename in voedingstowwe deur die vang van prooi die koste van belegging in vleisetende aanpassings oorskry. 
Die meeste vleisetende plante woon in habitats met 'n ligte, versuipte grond en uiters lae grondstikstof en fosfor, wat die ekologiese impuls lewer om stikstof uit 'n alternatiewe bron te verkry. Omgewings met 'n baie ligte lig maak gebruik van fotosintetiese blare en prooi om strikke te vang wat fotosinteties ondoeltreffend is. Om te vergoed vir fotosintetiese ondoeltreffende materiaal, moet die voedingstowwe wat deur vleiseting verkry word, fotosintese verhoog deur te belê in meer blaarmassa, dit wil sê groei. Dit beteken dat wanneer daar 'n tekort aan voedingstowwe en genoeg lig en water is, het die vang en vertering van prooi die grootste impak op fotosintetiese winste, wat die evolusie van plantaanpassings bevoordeel wat doeltreffender en doeltreffender vleisetery moontlik gemaak het.   As gevolg van die groot hoeveelheid energie en hulpbronne wat aan vleisetende aanpassings toegewys is. dws die produksie van kunsaas, verteringsensieme, gewysigde blaarstrukture en die verminderde tempo van fotosintese oor die totale blaaroppervlakte, beweer sommige outeurs dat vleiset 'n evolusionêre laaste uitweg is wanneer stikstof en fosfor in 'n ekosisteem beperk word. 
Slaggatvalle is afgelei van gerolde blare wat deur onafhanklike evolusie verskeie onafhanklike tye ontwikkel het. Die vaskulêre weefsels van Sarracenia is 'n voorbeeld. Die kiel langs die voorkant van die val bevat 'n mengsel van vaatbundels na links en regs, soos voorspel sou word deur die samesmelting van die rande van 'n adaksiale (stam-gerigte) blaaroppervlak. Vliegpapier toon ook 'n eenvoudige evolusieverloop van klewerige, nie-vleisetende blare, deur passiewe vliegpapier tot aktiewe vorms. Molekulêre data toon die Dionaea–Aldrovanda clade is nou verwant aan Drosera,  en ontwikkel van aktiewe vliegpapier-lokvalle in snapvalle. 
Daar word voorgestel dat alle soorte lokvalle veranderings van 'n soortgelyke basiese struktuur is - die harige blaar.  Harige (of meer spesifiek bekruip-klieragtige) blare kan druppels reënwater vang en behou, veral as dit skildvormig of peltaat is, en sodoende die groei van bakterieë bevorder. Insekte beland op die blaar, word vasgevang deur die oppervlakspanning van die water en versmoor. Bakterieë spring aan die verval en gee vry van die voedingstowwe wat die plant deur sy blare kan absorbeer. Hierdie blaarvoeding kan by die meeste nie-vleisetende plante waargeneem word. Plante wat beter insekte of water kon behou, het dus 'n selektiewe voordeel gehad. Reënwater kan behou word deur die blaar te beker, en die slaggate kan bloot ontwikkel het deur die seleksiedruk vir die produksie van dieper blare met die kop, gevolg deur die randjies te "rits" en daarna die meeste hare te verloor. Alternatiewelik kan insekte behou word deur die blare kleweriger te maak deur die produksie van slym, wat lei tot vliegpapiervalle.
Die kreefpotvalle van Genlisea is moeilik om te interpreteer. Hulle het moontlik ontwikkel uit tweesnydende kruike wat later op grondbewoonde prooi gespesialiseer het, of miskien het die prooi-geleide uitsteeksels van blaasvalle aansienliker geword as die netagtige trechter wat in die meeste waterblaasblare voorkom. Ongeag hul oorsprong, die heliese vorm van die kreefpot is 'n aanpassing wat soveel as moontlik vangvlak in alle rigtings vertoon as dit in mos begrawe word.
Die lokvalle van die blaaswurms is moontlik afkomstig van kruike wat spesialiseer in waterproewe as dit oorstroom word, soos Sarracenia psittacina doen vandag. Ontsnapping van prooi in landkruike moet uit 'n lokval klim of vlieg, en albei kan voorkom word deur was, swaartekrag en smal buise. Daar kan egter uit 'n oorstroomde strik geswem word, so in Utricularia, kan 'n eenrigting-deksel ontwikkel het om die deur van 'n proto-blaas te vorm. Later kan dit aktief geraak het deur die ontwikkeling van 'n gedeeltelike vakuum in die blaas, wat deur prooi geborsel word teen die hare van die blaas.
Die aktiewe gomvalle gebruik vinnige plantbewegings om hul prooi vas te vang. Vinnige plantbeweging kan die gevolg wees van werklike groei, of as gevolg van vinnige veranderinge in sel-turgor, wat selle laat uitbrei of saamtrek deur hul waterinhoud vinnig te verander. Stadige bewegende vliegpapier soos Pinguicula groei te benut, terwyl die Venus-vlieënval sulke vinnige turgor-veranderinge gebruik wat gom onnodig maak. Die bekruide kliere wat eens gom gemaak het, het tande geword en hare veroorsaak by spesies met aktiewe valletjies - 'n voorbeeld van natuurlike seleksie wat reeds bestaande strukture vir nuwe funksies gekaap het. 
Onlangse taksonomiese ontleding  van die verwantskappe binne die Caryophyllales dui aan dat die Droseraceae, Triphyophyllum, Nepenthaceae en Drosophyllum, hoewel dit nou verwant is, ingebed in 'n groter klade wat nie-vleisetende groepe soos die tamarisks, Ancistrocladaceae, Polygonaceae en Plumbaginaceae insluit. Die tamarisks het gespesialiseerde sout-uitskeidingskliere op hul blare, asook verskeie Plumbaginaceae (soos die seelaventel, Limonium), wat moontlik gekoöpteer is vir die uitskeiding van ander chemikalieë, soos proteas en slym. Sommige van die Plumbaginaceae (bv. Ceratostigma) het ook bekruide, vaskulêre kliere wat slymafskeiding in hul kelk afskei en help met die verspreiding van saad en moontlik om die blomme teen kruipende parasitiese insekte te beskerm. Die balsems (soos Impatiens), wat nou verwant is aan die Sarraceniaceae en Roridula, het insgelyks bekruip kliere.
Philcoxia is uniek in die Plantaginaceae as gevolg van sy ondergrondse stingels en blare, wat blykbaar gebruik word om aalwurms te vang. Hierdie plante groei in sand in Brasilië, waar hulle waarskynlik ander voedingstowwe sal ontvang. Soos baie ander soorte vleisetende plante, word bekruide kliere op die blare gesien. Ensieme op die blare word gebruik om die wurms te verteer en hul voedingstowwe vry te laat. 
Die enigste strikke wat waarskynlik nie van 'n harige blaar of sepal afstam nie, is die vleisetende bromelia's (Brocchinia en Catopsis). Hierdie plante gebruik die urn - 'n fundamentele deel van 'n bromelia - vir 'n nuwe doel en bou daarop voort deur die vervaardiging van was en die ander toebehore van vleiset.
Botaniese vleisetery het ontwikkel in verskeie onafhanklike families wat deur die hele angiospermfilogenie gepeper is, en dit het getoon dat vleisetende eienskappe verskeie kere konvergerende evolusie ondergaan het om soortgelyke morfologieë in verskillende families te skep. Resultate van genetiese toetse wat in 2017 gepubliseer is, het 'n voorbeeld van konvergerende evolusie gevind - 'n spysverteringsensiem met dieselfde funksionele mutasies oor nie-verwante geslagte. 
Vleisetende plante kom wydverspreid voor, maar skaars. Hulle is byna heeltemal beperk tot habitatte soos moerasse, waar grondvoedingstowwe uiters beperkend is, maar waar sonlig en water maklik beskikbaar is. Slegs onder sulke ekstreme omstandighede word vleisetend bevoordeel in 'n mate wat die aanpassings voordelig maak.
Die argetipiese karnivoor, die Venus-vlieënval, groei in gronde met amper onmeetbare nitraat- en kalsiumvlakke. Plante benodig stikstof vir proteïensintese, kalsium vir die verstewiging van die selwand, fosfaat vir sintese van nukleïensuur, en yster en magnesium vir die sintese van chlorofil. Die grond is dikwels versuip, wat die produksie van giftige ione soos ammonium bevoordeel, en die pH daarvan is suur 4 tot 5. Ammonium kan as 'n stikstofbron deur plante gebruik word, maar die hoë toksisiteit beteken dat die konsentrasies hoog genoeg is om te bemes is ook hoog genoeg om skade aan te rig.
Die habitat is egter warm, sonnig, voortdurend klam en die plant ervaar relatief min kompetisie as gevolg van lae groei Sphagnum mos. Tog kom karnivore ook in baie atipiese habitats voor. Drosophyllum lusitanicum word om woestynrande aangetref en Pinguicula valisneriifolia op kalksteen (kalsiumryke) kranse. 
In al die bestudeerde gevalle laat vleisetende plante toe om te groei en voort te plant met behulp van diere as 'n bron van stikstof, fosfor en moontlik kalium.    Daar is egter 'n spektrum van afhanklikheid van diere se prooi. Pygmy sundewew kan nie nitraat uit die grond gebruik nie, omdat hulle nie die nodige ensieme het nie (veral nitraatreduktase).  Gewone skorsies (Pinguicula vulgaris) kan anorganiese stikstofbronne beter gebruik as organiese bronne, maar 'n mengsel van albei word verkies.  Dit lyk asof Europese blaasoortjies albei bronne ewe goed gebruik. Diere se prooi maak verskillende tekorte aan voedingsstowwe in die grond op.
Plante gebruik hul blare om sonlig te onderskep. Die energie word gebruik om koolstofdioksied uit die lug met elektrone uit water te verminder om suikers (en ander biomassa) en 'n afvalproduk, suurstof, in die proses van fotosintese te maak. Blare reageer op 'n soortgelyke manier as diere deur hul biomassa te verbrand om chemiese energie op te wek. Hierdie energie word tydelik gestoor in die vorm van ATP (adenosientrifosfaat), wat dien as 'n energiemunt vir metabolisme in alle lewende dinge. As afvalproduk produseer asemhaling koolstofdioksied.
Om 'n plant te laat groei, moet dit meer fotosentiseer as wat dit reageer. Andersins, sal dit uiteindelik sy biomassa uitput en sterf. Die potensiaal vir plantgroei is netto fotosintese, die totale bruto wins van biomassa deur fotosintese minus die biomassa wat deur respirasie verlore gaan. Om die vleiset te verstaan, is 'n koste-voordeel-ontleding van hierdie faktore nodig. 
In vleisetende plante word die blaar nie net gebruik om te fotosintetiseer nie, maar ook as 'n lokval. Die verandering van die blaarvorm om dit 'n beter lokval te maak, maak dit gewoonlik minder doeltreffend vir fotosintese. Kruike moet byvoorbeeld regop gehou word, sodat slegs hul opercula lig direk onderskep. Die plant moet ook ekstra energie spandeer aan nie-fotosintetiese strukture soos kliere, hare, gom en verteringsensieme.  Om sulke strukture te vervaardig, benodig die plant ATP en respekteer hy meer van sy biomassa. 'N Vleisetende plant het dus 'n verminderde fotosintese en verhoogde asemhaling, wat die potensiaal vir groei klein maak en die koste van vleiset hoog.
Deur vleisetend te wees, kan die plant beter groei as die grond min nitraat of fosfaat bevat. In die besonder maak 'n verhoogde toevoer van stikstof en fosfor die fotosintese doeltreffender, omdat fotosintese afhang daarvan dat die plant baie groot hoeveelhede stikstofryke ensiem RuBisCO (ribulose-1,5-) kan sintetiseer.bis-fosfaatkarboksilase / oksygenase), die meeste proteïene op aarde.
Dit is intuïtief duidelik dat die Venus-vlieënval meer vleisetend is as Triphyophyllum peltatum. Eersgenoemde is 'n voltydse bewegende snap-trap, die laaste is 'n deeltydse, nie-bewegende vliegpapier. Die energie wat die plant "vermors" het om die lokval te bou en aan te vul, is 'n geskikte maatstaf vir die vleiset van die lokval.
Met behulp van hierdie maatstaf vir belegging in vleiset kan 'n model voorgestel word.  Hierbo is 'n grafiek van die opname van koolstofdioksied (groeipotensiaal) teen valstremming (belegging in vleiset) vir 'n blaar in 'n sonnige habitat wat glad nie grondvoedingstowwe bevat nie. Asemhaling is 'n reguit lyn wat onder die horisontale as afwaarts skuins (asemhaling produseer koolstofdioksied). Bruto fotosintese is 'n geboë lyn bo die horisontale as: namate belegging toeneem, vergroot ook die fotosintese van die lokval, aangesien die blaar beter stikstof en fosfor kry. Uiteindelik sal 'n ander faktor (soos ligintensiteit of koolstofdioksiedkonsentrasie) meer beperk word tot fotosintese as stikstof- of fosforvoorsiening. As gevolg hiervan, sal die verhoging van die belegging die plant nie beter laat groei nie. Die netto opname van koolstofdioksied, en dus die potensiaal van die plant se groei, moet positief wees om die plant te oorleef. Daar is 'n wye omvang van die belegging waar dit die geval is, en daar is ook 'n optimum wat nie nul is nie. Plants investing more or less than this optimum will take up less carbon dioxide than an optimal plant, and hence growing less well. These plants will be at a selective disadvantage. At zero investment the growth is zero, because a non-carnivorous plant cannot survive in a habitat with absolutely no soil-borne nutrients. Such habitats do not exist, so for example, Sphagnum absorbs the tiny amounts of nitrates and phosphates in rain very efficiently and also forms symbioses with diazotrophic cyanobacteria.
The more carnivorous a plant is, the less conventional its habitat is likely to be. Venus flytraps live in a very specialised habitat, whereas less carnivorous plants (Byblis, Pinguicula) are found in less unusual habitats (i.e., those typical for non-carnivores). Byblis en Drosophyllum both come from relatively arid regions and are both passive flypapers, arguably the lowest maintenance form of trap. Venus flytraps filter their prey using the teeth around the trap's edge, so as not to waste energy on hard-to-digest prey. In evolution, laziness pays, because energy can be used for reproduction, and short-term benefits in reproduction will outweigh long-term benefits in anything else.