Oostenrykse krygsgevangenes wat Russiese verdediging grawe, 1915 - Inligting
Oostenrykse krygsgevangenes wat Russiese verdediging grawe, 1915
Hier sien ons 'n groep Oostenrykse werksgevangenes, waarskynlik tydens die gevegte van 1915, loopgrawe vir hul Russiese gevangenes.
Die fotokopie van die Prokudin-Gorskii herskep: die ryk wat Rusland was Fotograaf van die tsaar
Prokudin-Gorskii het Rusland in 1918 verlaat en eers na Noorweë en Engeland gegaan voordat hy hom in Frankryk gevestig het. Teen daardie tyd is die tsaar en sy gesin vermoor en die ryk wat Prokudin-Gorskii so noukeurig gedokumenteer het, vernietig. Sy unieke beelde van Rusland op die vooraand van die rewolusie en opgeteken op glasborde en is in 1948 deur die Library of Congress van sy erfgename gekoop. Vir hierdie uitstalling is die glasplate geskandeer en deur 'n innoverende proses wat digichromatografie bekend staan, is briljante kleurbeelde vervaardig. Hierdie uitstalling bevat 'n voorbeeld van die historiese beelde van Prokudin-Gorskii wat deur die nuwe proses die digitale tegnologie vervaardig het wat hierdie uitstekende kleurafdrukke moontlik maak en dit vier dat die eerste keer baie van hierdie wonderlike beelde vir die publiek beskikbaar is.
Prokudin-Gorskii, gebore in Murom, Vladimir Provinsie, Rusland (oorspronklik vermoedelik St. Petersburg) in 1863 en opgelei as apteker, het sy loopbaan gewy aan die bevordering van fotografie. Hy studeer by bekende wetenskaplikes in St. Petersburg, Berlyn en Parys. Sy eie oorspronklike navorsing het patente opgelewer vir die vervaardiging van kleurfilmskyfies en vir die projeksie van kleurfilms. Rondom 1907 het Prokudin-Gorskii 'n plan bedink en geformuleer om die opkomende tegnologiese vooruitgang wat in kleurfotografie gemaak is, te gebruik om die Russiese Ryk stelselmatig te dokumenteer. Deur so 'n ambisieuse projek was sy uiteindelike doel om die skoolkinders van Rusland op te voed met sy kleurprojeksies en die groot en uiteenlopende geskiedenis, kultuur en modernisering van die ryk. Uitgerus met 'n spesiaal toegeruste spoorwa-donkerkamer wat deur tsaar Nicholas II verskaf is, en in besit van twee permitte wat hom toegang tot beperkte gebiede en samewerking van die burokrasie van die ryk gebied het, het Prokudin-Gorskii die Russiese Ryk omstreeks 1907 tot 1915 gedokumenteer. lesings van sy werk. Prokudin-Gorskii verlaat Rusland in 1918, na die Russiese rewolusie, en vestig hom uiteindelik in Parys, waar hy in 1944 sterf.
Portret van Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii (1863-1944) poseer naby 'n bergstroom, vermoedelik die Karolitskhalirivier in die Kaukasusberge naby die hawe van Batumi aan die oostelike kus van die Swart See.
Aan die Karolitskhalirivier, ca. 1907-1915.
Afdeling Afdrukke en foto's, Library of Congress
Ekspedisie na die Oeral
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii en lede van sy fotografiese span word hier op hul oornagkampeerterrein gewys. Die terrein is naby die Chusovaia -rivier, aan die westekant van die Oeralberge wat Europa van Asië skei.
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii. Oornagkamp by 'n rots op die oewer van die Chusovaia -rivier, 1912. Digitale kleurweergawe. Afdeling Afdrukke en foto's, Library of Congress. (LC-DIG-ppmsc-04445) (2)
In die beginjare van die Eerste Wêreldoorlog het Prokudin-Gorskii 'n groep krygsgevangenes uit die Oostenryk-Hongaarse Ryk afgeneem. Die mans is waarskynlik Pole, Oekraïners en lede van ander Slawiese nasionaliteite, opgesluit op 'n ongeïdentifiseerde plek in die verre noorde van Europese Rusland naby die Witsee. Hierdie beeld het ontkom om deur grenswagte in beslag geneem te word en die lot van die oorgrote meerderheid polities sensitiewe beelde & mdash toe Prokudin-Gorskii Rusland in 1918 ten goede verlaat het, en waarskynlik omdat dit nie onmiddellik duidelik is nie.
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii. Oostenrykse krygsgevangenes naby 'n kaserne, 1915. Digitale kleurweergawe. Afdeling Afdrukke en foto's, Library of Congress. (LC-DIG-ppmsc-04423) (3)
Hier word een van die duisende glasplaatnegatiewe wat deur Prokudin-Gorskii gemaak is, getoon. Die negatiewe het twee doeleindes gedien. Dit word hoofsaaklik gebruik om positiewe glasskyfies te produseer vir sy geïllustreerde lesings oor die Russiese Ryk. Prokudin-Gorskii het die skyfies geprojekteer deur die rooi, groen en blou filters van 'n toestel wat bekend staan ​​as 'n & ldquomagic lantern & rdquo, wat die beelde op 'n skerm geplaas het, wat 'n volkleur prentjie tot gevolg gehad het. Tweedens gebruik Prokudin-Gorskii die negatiewe om verwysingsfoto's van sy reise wat in albums gemonteer is, te druk.
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii. Oostenrykse krygsgevangenes naby 'n kaserne, 1915. Glasplaat negatief. Afdeling afdrukke en foto's, Library of Congress (60)
Album met verwysingsfoto's
Prokudin-Gorskii het albums geskep om te dien as fotografiese rekords van sy reise deur die Russiese Ryk. Elke album bestaan ​​uit kontakafdrukke en gemaak van sy negatiewe glasplaatjies en mdash wat in die volgorde waarin hy gereis het, gemonteer is. Die albumbladsy wat hier gewys word, is in 1915 geskep tydens sy laaste bekende dokumentêre reis.
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii. Uitsig langs die Murmansk -spoorweg, 1915. Fotoalbum. Afdeling afdrukke en foto's, Library of Congress (59)
Oostenrykse krygsgevangenes wat Russiese verdediging grawe, 1915 - Geskiedenis
Volgyes Ivan. Hongaarse krygsgevangenes in Rusland, 1916-1919. In: Cahiers du monde russe et soviétique, vol. 14, nr. 1-2, Janvier-juin 1973. pp. 54-85.
HONGARIESE OORLOGSVANGERS IN RUSLAND
I. - Die krygsgevangenes in Rusland
Teen die somer van 1916 was die Eerste Wêreldoorlog al twee jaar aan die gang. Onbekende miljoene is op die fronte dood of gewond en baie soldate is gevange geneem. Aan die oostelike front het die leërs van Oostenryk-Hongarye groot lewens- en materiële verliese gely, maar hierdie verliese was lig in vergelyking met die aantal soldate wat gevange geneem is. Geskiedkundiges is verbaas om die verskynsel van die vang van meer as 10 persent van die Oostenryk-Hongaarse weermag te ondersoek en selfs vandag is daar geen presiese werk wat die redes vir die massa-vang van hierdie 1 500 000 mans1 beskryf nie, waarvan ongeveer 600 000 Hongare was.2 A die aantal oorsake kan gepostuleer word:
1. Skattings oor die presiese syfers wissel baie. Op grond van sy argiewe evalueer die Oostenryk-Hongaarse ministerie van verdediging die aantal krygsgevangenes op 1,479,289, terwyl Gaston Bodard, wat in die statistiese tak van die ministerie gewerk het, verwys na 1,672,672 mans wat in die Ooste gevange geneem is. Die amptelike Hongaarse statistiese tydskrif het die laagste syfers in 1927 aangehaal: 174 427. Die Moskou Sentrale Argief vir Militêre Geskiedenis het 1 605 827 mense aangehaal wat deur Rusland gevange geneem is. Onlangse Hongaarse werke met betrekking tot hierdie onderwerp bereik ook die getal van 1,600,000 man, en hierdie getalle blyk die naaste te wees aan die werklike aantal krygsgevangenes wat uit die gesamentlike leër geneem is. Lajos Zilahy et al. (reds.), Hadifogoly magyarok tôr- ténete (Die geskiedenis van Hongaarse krygsgevangenes) (Boedapest: Athenaeum, 1930): 73 Statisztikai Szemle, 7 (1927): 7 Antal Jozsa, "Adalékok az oroszországi magyar hadifoglyok tôrténetéz" tot die geskiedenis van die Hongaarse krygsgevangenes in Rusland), Hadtôrténelmi Kôzlemênyek, 2 (1963): 640 Rossiia v mirovoi voine IÇ14-IÇ18 (Rusland in die Wêreldoorlog, 1Q14-IQ18) (Moskou, 1925): 41 en Gyula Varga , "Hadifoglyok a cárizmus és a Kerenszkij uralom idejében" (Krygsgevangenes tydens die heerskappy van die tsarisme en onder die Kerenskii-regime), Sarlo és Kalapács, 6 (1935): 41-42. 2. Elsa Brandstrom, Kriegsgefangenen in Russland und Sibirien, IQ14-IQ20 (Berlin, 1922): 8, 42-43. Aangesien daar gedurende die oorlog 47,07 persent soldate van Hongaarse oorsprong in die weermag was, is hul persentasie as krygsgevangenes nie besonder buitensporig nie. Argief van die Instituut vir Militêre Geskiedenis (Boedapest), "Materials of the First World War," fond 3702, BI no VIIII, No. 10 Erzsébet Andics, A magyar munkásmozgalom az içi4-i8-as világháboru alatt (The Hungarian labour movement during die Wêreldoorlog van IÇ14-IQ18) (Boedapest: Szikra, 1950): 13 Jenô Gyôrkei en Antal Jozsa, Magyar internacionalistáh a Nagy Oktoberi Szodalista Forradalomban (Hongaarse internasionaliste in die groot Oktober-sosialis)
14 Die geskiedenis was nie goed teenoor die Habsburgse weermag en sy rekord in die Eerste Wêreldoorlog nie. Die opvolgerstate van die Monargie het sy geheue onderdruk en in elk geval het die konsep van 'n multi-nasionale weermag deurdrenk met 'n dinastiese, anti-nasionale etos 'n anomalie geword, indien nie 'n verleentheid nie, na 1918. Die Sowjet-leër was ook multi-nasionaal, van natuurlik, maar het Groter Russies gebly in etos.    Ander ontwikkelings het ook nie gehelp nie. In Oostenryk het die ou Oostenryk-Hongaarse algemene personeel beheer oor die Oorlogsargief geneem en sy eie rekord verdedig toe hy die amptelike geskiedenis van die oorlog van sewe dele geskryf het. Österreich-Ungarns letzter Krieg – sodat die nederlaag plaasgevind het op etniese ontrouheid eerder as op swak leierskap. Veral reputasies soos dié van die voormalige stafhoof, Franz Conrad von H ötzendorf, moes beskerm word. om te bewys dat die verlatenheid van die slagveld die gevolg was van die feit dat Oostenryk-Hongarye die gevangenis van die mense was. Die Tsjegge, Thomas Masaryk en Eduard Bene š was veral bedrewe in hierdie verband, hoewel Jaroslav Ha šek 's Goeie soldaat Švejk het baie gehelp, ondanks die feit dat Ha šek in sy roman Tsjeggiese lojaliteit teenoor die Habsburgers beskryf het. bevel, generaal August Erdmann von Cramon.    Aan die ander kant, as die meeste Slawiese en Roemeense rekeninge na 1918 onsimpatieke weergawes van die Habsburgse leër en beklemtoonde verlatenheid deur etniese minderheidstroepe gee, was die Hongaarse geneig om die opofferings te oordryf die monargie gemaak deur die ' heroïese Magyar -ras '.    Uiteindelik, namate Oostenryk na 1934 meer fascisties geword het, het dié van 'n deutschnasionaal neiging het ook begin om etniese minderhede die skuld te gee vir die nederlaag in 1918, en sodoende die Oostenryk se eie mense te versterk Dolchsto ß legende wat nog voor die oorlog geëindig het.   
15 Westerse, veral Engelse taalverslae van die Eerste Wêreldoorlog kyk neer op Oostenryk-Hongarye, sy provinsies en die mindere lande in Oos- en Suidoos-Europa.    van die Eerste Wêreldoorlog. Die Balkan-, Italiaanse en Oosfront word gewoonlik geïgnoreer, anders word die Habsburgse magte as 'n klein satellietleër van Duitsland behandel. , hoewel Graydon A. Tunstall na verwagting volgende jaar saam met Cambridge University Press sal publiseer. Intussen is daar Holger A. Herwig, Die Eerste Wêreldoorlog. Duitsland en Oostenryk-Hongarye, 1914-1918,  , wat besonders beter is op die Oostenrykse tuisfront as op haar militêre rekord. Die beste dekking van haar oorlogsrekord is waarskynlik in die werke van Gunther E. Rothenberg, naamlik Die leër van Francis Joseph (1976)    en sy artikels : Die Habsburgse leër in die Eerste Wêreldoorlog, 1914-1918 '   en ' Die Oostenryk-Hongaarse veldtog teen Serwië in 1914 '.    Meer onlangs is die literatuur verryk deur die werke van Graydon A. Tunstall wie se boeke oor Beplanning vir oorlog teen Rusland en Serwië: Oostenryk-Hongaarse en Duitse militêre strategieë, 1871-1914 (1993),    en Bloed op die sneeu. Die Karpaten -winteroorlog van 1915 (2010)    en artikels,    naamlik 'The Carpathian Winter Campaign of 1915 ' and 'The Collapse of the Austro-Hungarian Army in 1918 ', gee 'n aanduiding van die kwaliteit te verwag uit sy komende boek oor die Oostenryk-Hongaarse leër, 1914-1918.    Die standaard Duitse verslag deur Manfried Rauchensteiner, Der Tod der Doppeladlers. ? sterreich-Ungarn und der Erste Weltkrieg (1993),    is nou vervang of aangevul deur syne Der Erste Weltkrieg und das Ende der Habsburgermonarchie, 1914-1918 (2013).    Studente moet die bibliografie sowel as die in die boek van Herwig raadpleeg vir die ouer en meer gedetailleerde literatuur. Rauchensteiner moet ook aangevul word deur J ózsef Gal ántai, Hongarye in die Eerste Wêreldoorlog (1989). 
16 Daar kan geen twyfel bestaan ​​uit alle oorloë van die oorlog dat die militêre rekord van Conrad betreurenswaardig was en dat die weermag se strategiese leierskap skrikwekkend was nie. Hongarye is inderdaad gelei deur esels ' (hoewel die Britse rekord nou verdedig word). Wat dan van die argument oor die nasionaliteite wat die Oostenryk-Hongaarse oorlogspoging ondermyn? Daar is 'n uiters eienaardige artikel deur Geoffrey Wawro, getiteld 'Morale in the Austro-Hungarian Army: the Evidence of Habsburg Army Campaign Reports and Allied Intelligence Officers ',    wat in hierdie konteks gekonfronteer moet word. Hy baseer hom op die duidelik onmiskenbare en taamlik voor die hand liggende feit dat die Habsburgse leër op alle fronte deur die Duitsers gered moes word, sowel as op die rekeninge van 'n handjievol gevangenes wat hulself oorgegee het aan bondgenote, hoofsaaklik Franse gevangenes, herhaal Wawro al die aanklagte teen die Habsburgse weermag deur sy teenstanders na die 1918 : " die Eerste Wêreldoorlog, word hier aangevoer, onthul soos nog nooit tevore Oostenryk-Hongarye se sosiale, politieke en militêre swakhede nie. Ek maak nie net 'n probleem met historici wat daarop dui dat die monargie se voortbestaan ​​deur vier jaar van totale oorlog 'n bewys was van sy noodsaaklike duursaamheid en legitimiteit nie, maar ook met die meer gematigde persone wat beweer dat die weermag groot suksesse vermeng het en mislukkings. Benewens die verdedigingsoorwinnings van Oostenryk op die Isonzo-front, wat uit byna onaantasbare posisies bestaan ​​het, was die rekord van die Habsburgse weermag in die oorlog een van chroniese mislukkings. " (p. 400) ) is :
17 " In kort, die bewyse van beide die veldtog van die Habsburgse weermag en van die geallieerde intelligensiebeamptes dui sterk daarop dat die Oostenryk-Hongaarse weermag inderdaad 'n gevangenis van die nasies was. Elke groot weermagveldtog van die Groot Oorlog het groot nasionaliteitsprobleme aan die lig gebring, wat die rede vir die monargie in twyfel getrek het. Het die Habsburgse monargie in werklikheid die klein nasies van Oos -Sentraal -Europa verenig en beskerm teen buitelandse oorheersing, of was die monargie self 'n buitelandse onderdrukker en uiteindelik 'n blote front vir Ryk -Duitse oorheersing? Die rekord van Oostenryk-Hongarye in die Groot Oorlog, van die vroeë nederlae tot die finale aanvaarding van die opperbevel van Ludendorff, dui daarop dat laasgenoemde nie ligtelik geïgnoreer kan word nie. Die feit dat daar 'n mate van variasie in die mate van lojaliteit of onverskilligheid in die verskillende nie-Duitse etniese groepe was, en dat baie Duits-Oostenrykse soldate deelgeneem het aan die algemene agteruitgang in moraal, verander nie die feit dat die etniese verdeeldheid in die weermag vererger het nie deur irredentistiese agitasie op die tuisfront, was 'n fundamentele oorsaak van die ondoeltreffendheid daarvan onder die spanning van 'n moderne oorlog. "
18Wawro voer aan dat die Habsburgse weermag baie vroeër sou verbrokkel het as die Duitsers dit nie ondersteun het nie of as dit aan meer geallieerde offensiewe in die Weste onderworpe was. Op die Italiaanse front, voer hy aan, was die mans verdeel in betroubare Duits-Oostenrykse en Hongaarse troepe en onbetroubare ander, wat deur veldgendarme beheer is en verhinder is om te vertrek. Intussen het die Duitsers allerhande nare byname vir Slawiërs en Roemeense troepe gehad en hulle in die algemeen '#8216cus' ' — " " " genoem.
19 Miskien is Wawro as akademikus onbekend met taal en gedrag in die kas. Daar is in elk geval 'n magdom besware teen sy argumente. Eerstens was die weermag in kontak met die Russe en het nie na die vyand gegaan nie. Trouens, daar is baie mitologie oor die Tsjeggies wat vermoedelik woestyn gedoen het. Tweedens het niks in Habsburg -geledere plaasgevind om te vergelyk met die Franse muiterye van 1917 of die Russiese weermag se opstand teen sy offisiere in dieselfde jaar nie. Ten spyte van die vele honderde duisende wat in 1914 en weer in 1915 en 1916 verlore geraak het, ondanks die ysige sneeu- en dopskok en al die ellende van die oorlog aan die Oosfront, en ondanks die hongersnood onder die troepe op alle fronte vanaf 1917, het die weermag geveg het. Wawro moet Tunstall se werk oor die Karpatenoorlog of die verbrokkeling van die weermag lees, of John Schindler se uitstekende, maar ongepubliseerde 1994 McMaster -proefskrif, 'N Hopelose stryd: die Oostenryk-Hongaarse leër en totale oorlog, 1914-1918, wat tot die gevolgtrekking kom (p. 269):
Die oorweldigende meerderheid Habsburgse soldate het vasberade en dapper geveg. Hulle het beslis baie langer volgehou as wat iemand in 1914 —, insluitend die generaals —, gedink het dat hulle sou kon. Die multinasionale leër, die minste voorbereid op die oorlog van die grootste leërs in Europa, het ongekende opofferings gebring teen 'n magdom goed gewapende vyande. Die ervaring van totale oorlog was een van die ergste in Europa, en die 5.000.000 slagoffers was vergelykbaar met die groot verliese in Frankryk. Die leiers op hoë vlak van die weermag was dikwels swak, die dubbele monargie het sy troepe nie behoorlik voorsien nie, en daar was min hoop op die uiteindelike oorwinning. Tog het die gewone soldate van die multinasionale leër volhard en veg vir hul keiser-koning en die eer van hul regimente. "
21 Volgens Schindler het hierdie soldate in die grootste oorlog van Oostenryk-Hongarye die eer van Eugene van Savoye, die aartshertog Charles en Vater Radetzky. Hulle het in Sentraal- en Oos-Europa geveg en gesterf, van die Adriatiese See tot by die Karpaten (p. 270): "Hulle nou vergete offers in 'n verlore saak — seëvier in Valjevo, Gorlice, Doberdo, die Strypa, Caporetto en op die Tagliamento, sowel as die nederlae by? Er, Sztropk ó, die Dukla -pas,? Uck en op die Piave — was enorm.Deur hul groot opofferings was die soldate van die oorlogstydse weermag hulself die laaste ware 'Austriërs ', die laaste oorblywende verdedigers van die antieke Habsburgse monargie. "
22Wawro reageer egter waarskynlik teen die standpunte in die voorlaaste hoofstuk van my Ondergang en val van die Habsburgse ryk, 1815-1918. Daar het ek staatgemaak op 'n beroemde artikel van Istv án De ák om aan te toon hoe die weermag tot die einde toe geveg het. Want toe die Italianers op 11 November 1918 die finale oorgawe van die Habsburgse troepe oorgeneem het, tussen 350 000 en 400 000 man, was slegs ongeveer 'n derde Oostenrykse Duitsers. Die res het 83 000 Tsjegge en Slowake ingesluit, 61 000 Suid -Slawiërs, 40 000 Pole, 32 000 Ruthene, 25 000 Roemeniërs en selfs 7 000 Italianers. In De ák 's se woorde: "dit was die laaste ironie: die laaste vegkragte van die Habsburgse monargie was in 'n groot mate Slawe, Roemeniërs en Italianers, almal teoreties die bondgenote van die Entente -leërs. "   [ 48]
23 Die grootste deel van die debat oor nasionale ontrouheid onder die troepe het die Tsjegge in 1915 en 1917 betref. Gelukkig moet 'n onlangse deeglike navorsing die geskil beëindig deur aan te toon dat Oostenrykse offisiere die Tsjegge beskuldig het van oneerlike optrede om hul eie reputasie te red . Richard Lein 's Pflichterf üllung oder Hochverrat. Die tschechischen Soldaten? Sterreich-Ungarns im Ersten Weltkrieg (2011, p. 418)    kom tot die gevolgtrekking:
24 " In die lig van die beskikbare dokumentêre materiaal kan in albei gevalle absoluut gesê word dat geen verraad of verlating deur Tsjeggiese troepe plaasgevind het tydens die gevegte by Esztebnekhuta of in die slag van Zbor " Volgens 'n onlangse skatting , " Tsjeggiese ambivalensie teenoor Oostenryk was sterk voor 1914, maar het tot die einde toe nooit heeltemal vyandigheid en verwerping van die Habsburgse bewind geword nie. As die oorlog in 'n dooiepunt of 'n oorwinning vir die Sentrale Magte geëindig het, sou die Tsjeggiese onafhanklikheid nooit geproklameer gewees het nie, maar nog min Tsjeggiese soldate het voor die einde van die oorlog ooit van kant verander of vermink. In plaas daarvan het die meeste tot die laaste weke van die oorlog getrou gebly aan die Habsburgers. "   
25 Inderdaad, die Amerikaanse konsul het in Januarie 1916 uit Praag berig : " Die Boheemse volksgees wat so hoog was voor die oorlog absoluut verdamp het, wat die oorsaak ook al mag wees, daar is geen twyfel oor die feit dat daar op die oppervlak ten minste is lojaliteit aan die regering … Dit is nie veilig om te sê of hierdie houding van die Tsjeggies te wyte is aan amptelike druk nie, maar die Tsjeggies toon beslis geen gees om te verdedig wat ek deur die Duitsers laat glo het as die politieke geloofsbelydenis van almal, dit wil sê die skeiding van Boheme en Oostenryk. "    Die Habsburgse Ryk het verbrokkel omdat sy soldate en burgerlikes teen 1918 honger ly en sy weddenskap op Duitse militêre oorwinning misluk het. Dit is nie verslaan deur die ondergrawing van die nasionaliteite wat dapper en lojaal tot die einde toe geveg het nie, nóg weens internasionale diplomasie. Sy eie onvermoë om te hervorm of 'n kompromisvrede te sluit, het die Geallieerdes in staat gestel om die nuwe nasionale regerings wat reeds in plek was, te aanvaar, aangesien die keiserlike regering en familie eenvoudig verdwyn het.   
Dagboek in Rusland - 1915
'N Rus wat ek by die Franse ambassade ontmoet het, het my baie toegewyd vertel dat die Russe my as 'n opregte vriend beskou het en dat die keiser baie oor my gepraat het.
Vrydag, 8 Januarie 1915.
Ek is vandag gevra of ek die leërs aan die kant van Warskou wil besoek, en ek het dit natuurlik met graagte aanvaar. Treine is in elk geval te wyte aan swaar sneeu, en al sou ons om 17:00 vertrek het ons het aan die ete gebly en het nie eers opgestaan ​​nie. 9. Generaal Oba, van Japan, en kolonel Moukhanoff, ons Russiese stafoffisier, het ons vergesel, saam met La Guiche en kaptein Langlois, die Franse offisier wat deur generaal Joffre gestuur is. partytjie. Die Belge het verkies om stil hier te bly.
Staan om 23:00 af en word die volgende oggend wakker in 'n gewone Kanadese sneeustorm. Langlois het gisteroggend om 10 uur 'n Russiese uniform by 'n Joodse kleermaker in die dorp bestel, en dit was om 5 uur gereed - so 'n mens kan jou voorstel hoe dit gelyk het.
Ons arriveer om 12 uur middernag in Warskou, met sneeu en reën, en gaan reguit na die Hotel Bristol, waar ek 'n draad van die hoofkwartier kry waar ek vra of ek daarteen wil beswaar neem, mnr. Stanley Washburn, verteenwoordiger van The Times.
Toe om 7.30 eet ons by die Poolse klub, die Club des Chasseurs, en ek sit langs my ou vriend, M. -. Hy het baie in Duitsland geleef - dink dat die G.'s 'n lang en hardnekkige verdediging sal doen, maar dat polities -ekonomiese versteurings - gebrek aan voorraad - die geleidelike besef van 'n onmoontlike militêre situasie en die verskriklike verliese wat gely word deur die weermag - kan te eniger tyd 'n ineenstorting veroorsaak. Hy het vir my gesê die Russe het min ammunisie en die Minister van Oorlog het 'n maand of meer gelede 'n besoek aan Warskou gebring om te sien wat hy met die fabrieke daar kan doen om die 'produksie' te verhoog, en dat die Die antwoord was: "As u die steenkool kry, vind ons die werk", maar die Duitsers wat baie van die steenkoolwinkels verbrand het, het 'n einde gemaak aan die voorstel!
Ons het tot laat gebly en ek het teruggestap met my Franse kamerade en Oba.
Sondag, l0 Januarie 1915. WARSAW.
Ons was vroeg die oggend van die 10de op en net voor ons begin, het ek 'n telegram ontvang uit Engeland met betrekking tot die verspreiding van die nuus oor die sukses van die Russiese Kaukasus onder die Turke en dit aan die groothertog meegedeel terugkeer.
Gewone reëlings soos gewoonlik-en nadat ons meegedeel is dat ons twee of drie dae weg is, het ons die nodige uitrusting ingepak en afgekom toe ek hoor dat ons vanaand weer hier sou wees. So laat Kay en my kit agter, net soos die ander.
Ons het 'n spesiale trein na Groditz gehad. G. bereik om 10 vm. - My derde besoek aan die plek - en ek het die hoofkwartier van die 2de leër (generaal Smirnoff) gevind by dieselfde 'Ladies' Rest Cure' -vestiging as voorheen. Smirnoff se opdrag bestaan ​​uit 3 A.C.'s - nl. 2de Siberië, 4de G.C. en 1ste A.C.
Het twee motors gekry en in 'n perfekte N.E. sneeu en sneeu, Moukhanoff en die twee Fransmanne in die een motor en die Japannese generaal, Washburn en ek in die ander. Gewone slegte paaie in 'n bytende wind wat 'sneeu' sneeu oor 'n wye uitgestrekte plat weiveld waai. Ons het onderweg geëet, meestal van knoffel af.
Ons het by die hoofkwartier van die 1ste korps aangekom en 'n geruime tyd vertraag, aangesien ons meegedeel is dat ons niks kan sien nie, tensy ons die nag stop - wat ons natuurlik besluit het sonder dat ons 'n kit gehad het, selfs nie 'n tandeborsel nie. Ek het my kaarte en 'n sjielende roman gehad - nie een van hulle is nuttig om in te slaap of om tande te borsel nie.
'N Baie aangename ou generaal in bevel, en 'n gemaklike huis, vol gravures van Napoleon en sy gevegte, wat 'n mens in baie van die huise hier vind.
Ons was op hierdie reis angstig om nader aan die gevorderde artillerieposisies te kom as wat ons vroeër toegelaat is. Die generaal self, wat ouderdom en gewig toon, was meer geneig om tuis te bly en die bediening van sy kok te lei as om ons te vergesel, maar het sy stafhoof aangesê om sy plek in te neem en het ons perde en 'n Kosak -begeleiding voorsien. - met die voorbehoud dat ons nie na die donkerste batterye moet gaan nie.
Na die middagete klim ek op die Cossack-ponies en ry na die hoofkwartier van die afdeling, maar die storm gaan voort, maar ek het 'n lekker perdjie gehad en ek kon warm bly. In die verte was daar baie vuur, en ons het in 'n goeie tempo saamgedraf - bly oor 'n kans om meer aktief te oefen as 'motor'.
Ons het om 4 by die artilleriehoofkwartier aangekom, waar ons meegedeel is dat ons nie kan voortgaan totdat dit 'n bietjie donkerder word nie, aangesien die Duitsers - soos ons kon hoor - besig was om ons pad af te skud. Ons het egter uiteindelik begin en die naaste battery bereik terwyl dit nog lig was. Hier het die C.O. was baie gretig om 'n paar skote ten bate van ons te skiet, maar daar was 'n duidelike twyfel oor die praktiese voordeel van vuur, en ek en La Guiche was meer ekonomies van mening oor die uitgawes van Russiese ammunisie as wat hulle skynbaar hulself te hou. - ons het hom oorreed om hierdie 'deel van die program' weg te laat. So gaan ons in die donkerte bymekaar, totdat ons begeleiding stop en ons almal aangesê is om af te klim en te loop. Dit was toe donker genoeg. Ons het deur 'n lang, dik denneboom gegaan en verskeie batterye onderweg verbygegaan - batterye baie goed geleë en gesê dat ons goeie werk verrig - totdat ons 'n lyn infanterieslootjies bereik het, ongeveer 6 voet diep sand en maklik om te grawe. Hier het ons almal soos konyne gaan 'grond'.
Die hele tyd het die vuur verslap, en die stilte is slegs deur 'n af en toe 'n Russiese geweer geskiet. Laasgenoemde het so gereeld geword dat ek navraag gedoen het of hierdie skote geskiet is vir 'n spesiale doel-om die Duitsers te laat weet dat die Russe nog wakker is, of iets dergeliks! - maar ek is verseker dat dit slegs 'senuwee -skote' is - dws afvuur deur individue wat in die lang tyd van die 'nagwagte' gedink het hulle sien iemand vorder op die loopgrawe. Ek is amper geneig om aan my informante te twyfel, aangesien die gereeldheid tussenposes van skote het so opvallend geword - nog steeds het die koue van 'n baie donker nag die effek gehad.
Vlug na die geluid van skulpe en sluip totdat ons by die gevorderde lyne kom, waar ons in 'n offisier se uitgrawing kom waar hy hom baie knus gemaak het - 'n horlosie en 'n glasvenster gehad het. Beweeg 'n bietjie meer deur die loopgrawe om die leuen van die land te kry. Ons het 'n tydjie hier deurgebring
praat, en ek het gevra of die Duitsers 'n poging aangewend het tot 'n definitiewe aanval, en ek is meegedeel dat hulle glad geen tekens daarvan getoon het nie - dat die gevegte homself feitlik in 'n 'tweestryd van artillerie' opgelos het - ek vrees meer ammunisie deur Russe bestee as deur Duitsers, sonder veel effek. Aangesien ek so amper as moontlik was, het dit vir my gelyk asof die Russe ongeveer tien rondtes na die Duitse een gevuur het. Tensy die G.'s wegbeweeg en slegs 'n soort agterwaartse aksie beveg om hul beweging te bedek, is ek bang dat hulle die meer praktiese siening van die situasie getoon het - en nie die goed versteekte Russiese batterye kon opspoor nie. vasbeslote om nie snags skote te mors nie. Op hierdie lyn kom die voorraad goed, die mans is gesond, en die verliese is relatief klein in die tydperk waarvan ek skryf.
Ons kruip redelik stil in die donkerte langs die loopgrawe terug. Skielik aan die einde van die bos het ons ons Kosakke en perde gevind-op die swartste, donkerste nag wat ek kan onthou in Indië, Afrika, Egipte, Birma, Kanada of op enige ander plek-nie net 'n sprankie van 'n ster om 'n kol aan te steek nie sneeu. My Cossack-perdehouer het my op een of ander manier ontdek, en ons moes met ons perde se koppe voel om te weet na watter kant van die saal ons moet klim!
Sodra ons in ons saal beland het, het die perde instinktief bymekaargekom, en ons het saamgetrek, 'n klompie offisiere en Kosak -gidse, meer soos 'n hoes patryse as die konyne wie se bewegings ons langs die loopgrawe gekopieer het.
Ongeveer 2 myl het ons Kosakke ons sonder 'n fout gelei - die enigste teken wat ek kon kry van waar 'n vuur in 'n diep put aan die 'af' kant van die pad aangesteek is, en wat ek voorheen onthou het, was in 'n soort driehoek . Na nog 'n kilometer of twee was selfs die Kosakke - met oë soos Rooi Indiërs - verbaas, en ons wag by 'n draai in die pad, waar 'n vriendelike 'stakkie' vir ons 'n kers in 'n lantern leen en ons voorste Kosak, wat dit vasmaak na sy strykstrykyster loop hy weer die pad, en so het ons by kerslig (soos in Sherman se nagmars op Atlanta) plegtig deur die bospad gestapel. Af en toe gly 'n perd op die ysvlekke wat vetterig geraak het met die halwe ontdooiing, en die geluid van 'n af en toe dop sou die stilte verbreek.
Uiteindelik beland ons by die gasvrye deure van die ou generaal - aandete en vroeg in die bed - die Japannese generaal, Washburn en ek, in die sitkamer, waar hulle 'n paar kampbedjies vir ons reggemaak het - redelik warm op die bo, maar baie koud onder.
Ontbyt om 7, en na die hoofkwartier van 'n infanterieregiment - 'n ou kasteel, met 'n verpleegster van die Rooi Kruis.
Van hier af stap ons na die artillerieposisies, waar daar gereeld 'n tweegeveg met gewere was. Ons kruip deur die bos om in verspreide groepe onder die dekmantel te bly, en bereik uiteindelik die rant wat uitkyk oor die vallei van die Ravka -rivier. Ons gewere was redelik flink langs die lyn. Ons kon die Duitse posisie goed sien, en af ​​en toe fluit die gil van hul granaatsels. Ek kon geen beweging van die vyand se infanterie waarneem nie, maar die artillerie -offisier in bevel van die battery waarop ek gestaan ​​het, het my vertel dat hy 'n sterk kolom infanterie gesien het wat N.E. die dag tevore-moontlik in die rigting van Skiernivice, wat weer beset word, deur die Duitsers.
Dinsdag, 12 Januarie 1915. WARSAW.
'N Regte' Russiese 'begin vandag. Ons is aangesê om 'n lang dag lank vroeg op te staan ​​om die gevorderde lyne in 'n ander rigting te besoek. Om 08:00 af, en ongeveer 11 uur gehang, toe daar geen tekens van motors was nie. Ons het geduldig tot 11:30 gewag, waarna ons personeelbeampte ontbyt voorgestel het.
Uiteindelik stap ons om 12 af - veels te laat. 'N Koue ontdooi het ingestap, maar die son het uitgekom en ons het in moddersee na die hoofkwartier van die G.O.C. Ons het in 'n modderpoel beland en moes 'n boodskap stuur om 'n permit te kry. Terwyl ons wag, kyk ons ​​hoe die Russe op 'n Duitse vliegtuig hoog bo in die lug bokant ons skiet, maar ons sien net die klein wit rookpolle van die granaatsels en die Duitse vliegtuig wat vaar, maar ek is ongelukkig ongeskonde.
'N Personeelbeampte het by ons aangesluit, en ons het verder gestap om by die volgende battery te kom. Nie hy of sy kaart het veel nut gevind nie, so ons het deur die geluid van die gewere oor 'n bos en 'n paar lande gewerk na 'n plaashuis waar 'n dop die skuur en stalle verbrand het, en die lyke van twintig of dertig perde was uiteengesit, terwyl laasgenoemde blykbaar betrap is toe hulle in hul lyne vasgemaak was.
Intussen het die artillerievuur skerper geword - 'n soort laaste groet voor die donker begin, toe beide kante in die algemeen 'n bietjie ontspan vir aandete - 'n vuurwapen en 'n klein infanterievuur, en dan stilte: terwyl jy in die verte kon sien die gloed van die brandende huise in die stad daarbuite. Die Duitsers rig altyd 'n skoot of twee in die nag om die infanterie wat daar is, bekommerd te maak en 'n kans op hulle te kry.
Het 'n geruime tyd weer gestop by een van die batterye waar die mans gerus het na 'n dag se werk. Namate die donkerte toeneem, kan u meer vure in die verte sien brand. Dit het nou laat geword, en toe ons 'n lang reis huis toe was, het ons ongeveer anderhalf kilometer myl deur die modder geloop, en dan terug na Warskou en verder na die hoofkwartier, wat ons laat in die nag bereik het die 13de.
(Bogenoemde is 'n illustrasie van die reise wat ons van die hoofkwartier af gemaak het.)
Ons inspeksie op die 10de was van Groditz na Wola Pekosene en vandaar na Jerusal -Paplin en op die 11de na Ossa - waar ons na die besoekende artillerieposisies na die ondersteunende infanterie gegaan het. hier is die kolonel uit sy eerste woonbuurte ontslaan en in 'n kleiner huisie ingetrek-die dop het deur 'n ander kothuis gekom en twee mans doodgemaak en sy loopbaan in sy huis beëindig.
Baie mooi land hier, meer gebroke en goed beboste. Van hier af draai die Russiese verdedigingslinie na die S.E. rigting Noveniasto.
Daarna na die hoofkwartier van die weermag in Groditz, waar ons met 'n paar Duitse gevangenes gesels het, wat gesê het dat hulle aan die 18de regiment van die 20ste Reserve AC behoort en sedert middel Augustus gedien het - hulle was vol vertroue dat hulle Warskou sou bereik - en al lyk dit maer en ellendig, blyk dit heeltemal gelukkig te wees oor die toekomstige sukses van hul leër. Hulle voorkoms en klaar antwoorde gee 'n mens die idee dat 'n waarskuwing aan mans gegee is - in geval van gevangenskap - om versigtig te wees hoe hulle praat.
Het 'n enjin vir ons motor gekry en omstreeks 21:00 Warschau raakgeloop.
Die vraag na Russiese samewerking oor die Dardanelles-onderneming het weer ter sprake gekom en ek het 'n lang onderhoud met die groothertog en prins Koudacheff gehad.
Eersgenoemde het vir my gesê dat die posisie in die Kaukasus aansienlik verlig is deur Russiese suksesse, en hy beklemtoon die feit dat hy geen voorstelle gemaak het oor die metodes wat ons moet gebruik om hulp te verleen om die Turke uit die teater af te trek nie, en het nog nooit enige Russiese samewerking gewaarborg nie, bly soos hulle dit natuurlik sou wou gee as die geleentheid sou ontstaan.
Die Russiese algemene personeel het daarop gewys dat hul Swartsee-vloot, in die lig van die vertraging in die bou van hul dreadnoughts, die skaarste aan hul vernietigers en die gebrek aan 'up-to-date' duikbote, net die gelyke van die Turkse was Vloot (insluitend natuurlik Goeben en Breslau). Selfs, het hulle bygevoeg, dat gelykheid slegs bereik sou word wanneer alle eenhede saam kon werk, en die afwesigheid van een of twee van hulle sou tegelyk die balans in die guns van die Turke plaas. Die konstruksie van hul skepe was van so 'n aard dat hulle slegs vier dae se steenkoolvoorraad kon dra. Dit was uiters moeilik om op die see te steek as gevolg van slegte weer en die swaar see wat in die winter in die Swart See teëgekom word. Die naaste koolbasis was 24 uur seil vanaf die ingang van die Bosporus.
Hoe graag hulle ook al met die Britse Vloot wou saamwerk, hulle hande was vasgebind.
Die sterkte van die Turkse batterye wat die Bosporus bedek, gegewe die aantal en die kaliber van hul gewere in vergelyking met die van die Russiese vloot, kon die laaste min hoop op sukses gee.
Die kwessie van militêre samewerking deur Rusland, wat die doeltreffendste hulp sou wees wat sy aan die Geallieerde magte kon verleen na die dwang van die Dardanelle - was een wat sy slegs kon onderneem ten koste van haar magte wat in die hoofoorlogsteater werk, deur die ontneming van ten minste twee weermagkorps uit die teater.
Wat die Kaukasus betref - die absolute nederlaag van Turkye kon nie daar bewerkstellig word nie, selfs die neem van Erzeroum sou dit nie beïnvloed nie.
'N Verbetering in die Swartsee-vlootmagte deur die toevoeging van die gevreesde Imperatritza Marie en die nuutste vernietigers en duikbote kon eers in die komende Mei-maand geskied.
Die groothertog het groot klem gelê op die belangrikheid van die geallieerde saak teen Turkye, aangesien die verlamming van die land natuurlik 'n baie sprekende uitwerking op die Balkan sou hê.
Hy kon nie ondersteuning bied nie, hetsy vloot of militêr, maar sou natuurlik elke poging aanwend om die hande van die Geallieerdes te versterk, indien die geleentheid hom voordoen.
(N.B.- Uiteindelik is daar natuurlik gevind dat Rusland, weens 'n samestelling van probleme, geen hulp in hierdie teater kon verleen nie.)
7de Februarie 1915. G.H.Q.
Middagete saam met die keiser, wat by ons hoofkwartier aangekom het, en hy was angstig om alles te hoor oor die aankoms van ons troepe in Frankryk, baie bly oor die sukses van admiraal Beatty; hy was in die somer voor die oorlog in Rusland en het 'n groot indruk op die keiser.
Hy wou ook alles weet oor my laaste reis na die voorkant, en oor Stanley Washburn, die korrespondent van The Times, van wie ek natuurlik 'n goeie rekenskap van die Russe kon gee.
Hy verwys na die uitspraak van Garibaldi dat as daar werklik 'n groot oorlog sou wees, die eerste ses maande die saak sou beslis en die oorlog sou eindig. Maar hy was bang dat Garibaldi in hierdie geval 'n verkeerde profeet was.
Hy is geneig om die intelligensie -verslae te glo wat sê dat die Duitsers besluit het om al hul duikbote (110 in getal? - as hulle so 'n groot aantal het, wat hy betwyfel) in Britse territoriale waters te stuur om al die skepe wat hulle kan, te laat sink . 'N Groot aanval deur zeppelins op ons vloot word ook voorspel.
Ek het die keiser ontmoet op een van sy lang staptogte by die hoofkwartier en het soos gewoonlik van die pad af gekom om uit sy pad te kom, waarvoor hy my tydens die middagete oor die kole gebel het.
Hy is 'n wonderlike wandelaar, loop sy personeel redelik van hul bene af en het gesê dat ek moet loop waar ek wil, en nie omgee om hom en sy agtervolging te ontmoet nie, wat 'n redelike groot een is, want daar word gereeld deur die polisie gekyk.
Die keiser het gepraat van 'n artikel in die tydgenoot oor die terme van vrede wanneer die tyd kom. Hy het gesê dat die enigste regte terme die voorwaardes van die Geallieerdes sou wees - dit wil sê dat die vloot- en militêre mag van Duitsland uitgewis moet word, en natuurlik die verdwyning uit die mag van die Kaiser moet meebring, wat die faktor behou sake gaan soos dit is.
Hy het na my gesin navraag gedoen en later al die Engelse koerante, geïllustreerde en ander, vir my gestuur, wat hy vriendelik bly doen het al die tyd wat ek by die hoofkwartier was. Hy lyk baie goed, en so aantreklik en goed getemper soos altyd.
Het met H.M. oor 'n brief wat ek pas ontvang het van Stanley Washburn, wat sê: 'Ek dink dit is 'n groot fout vir die Russe om alle publisiteit in so 'n mate te smoor. As dit sleg gaan (soos in Oos -Pruise), word die hele pers (veral Amerikaans) oorstroom met Duitse verslae van vermeende gevangenes. As dit goed gaan met ons, kom slegs die baie beknopte amptelike kommunikasie en die nuus uit, met die gevolg dat die beste deel van die Russiese nuus slegs op die kortste manier uitkom. Die algemene resultaat is 'n bietjie ontmoedigend vir die Britse openbare mening. Die Russe ontmoedig so alle wettige publisiteit dat hierdie ongekende geleentheid vir die wêreld om te lees oor haar leërs en haar nuwe gees heeltemal verlore gaan. Dit lyk baie jammer.,
Die geheimhouding hier is natuurlik op hierdie manier oordrewe, en dit spruit alles uit die vrees vir nuus wat deur te veel hande gaan en die Russiese minagting vir enige kode behalwe hul eie.
Ek is egter bang dat dit 'n moeilike taak gaan wees, want hoewel die keiser die punt insien, sal hy nie inmeng met die huidige reëlings nie. Dit is 'n moeilike pos op hierdie maniere en dit is 'n troos om 'n brief te ontvang van ons immer vriendelike ambassadeur, sir George Buchanan, wat sê: 'Ek het al in my korrespondensie met die buitelandse kantoor die aandag gevestig op u goeie werk en hulle vertel hoe baie word u waardeer en geliefd by die hoofkwartier deur beide die keiser en die groothertog. '
Tydens die middagete saam met die keiser, wat baie geamuseer was deur die bioskoopprogram hier, het 'n toneel waarin 'n dame blykbaar aan die bad kyk en 'n kreef aangeval, waaruit sy gered is deur 'n baie sterk man soos 'n operasanger.
H.M. vra my of ek generaal Nakajima, die Japannese generaal wat Oba hier opgevolg het, gaan stap het. Dit was om my te trek, soos N. deur my genooi is om 'une petite promenade' te neem en geantwoord het: 'Excusez moi, Excellence, mais General Oba m'a d & eacuteja parl & eacute de vos petites promenades et mes pieds sont tres courtes . '
Hy verwys na 'n dag toe ek Oba absoluut styf geloop het.
Die keiser het vir my gesê dat daar goeie nuus uit Frankryk is, en dat die Duitsers tekens toon dat hulle 'n bietjie geskrik het, maar niemand het my daarvan bewaarheid nie.
Later het hy vir my nuus gestuur van ons probleme in die Dardanelle.
Gehoor van die val van Przemysl, en ons het vir die eerste keer sjampanje by die keiser se middagete gehad, en hy was natuurlik baie tevrede met die goeie nuus.
Ontvang van die keiser, wat in Petrograd is, The Times met die toespraak van Lord Kitchener in die House of Lords waarmee hy baie geïnteresseerd is.
Ek hoop dat dit die neiging sal hê om die vraag oor ammunisie hier op te wek.
Tydens aandete moes ek die keiser alles vertel van my onlangse reis na die Karpate.
Ontvang telegramme van gelukwensing aan die Russiese leërs van Lord Kitchener en sir John French, wat die keiser baie plesier verskaf het, wat die meeste entoesiasties oor beide die senders gepraat het.
Die keiser het gepraat oor vergeldingskwessies en was dit eens dat die regte lyn was om nou kop te hou oor hierdie aangeleenthede en te straf na die oorlog.
'Laat die ander die wreedheid van die ander in die gedrang bring,' het hy gesê, 'ons moet skoon uit die oorlog kom oor sulke aangeleenthede.'
20 en 21 Mei 1915.
Beide hierdie dae saam met die keiser. Hy draai skielik na my om tydens die middagete en sê: 'Ek hou van mense wat jou reguit in die gesig kyk, en niemand sal jou daarvan beskuldig dat jy dit anders doen nie.' Daarna het hy gepraat oor die reis wat hy ooit na Indië gemaak het en dat Lord Roberts wou hê dat hy na Quetta moes gaan, hoewel die 'diplomate' dit nie goedkeur nie.
Ek het hom vertel dat ek in 1885 deur die Bolanpas na Quetta opgeruk het op pad na die Russiese moeilikheid oor Penjdeh, en ons het gelag oor die ou liedjie: 'Ons wil nie baklei nie, maar deur Jingo as ons dit doen. die Russe sal Konstantinopel nie hê nie. '
Hy het toe oor Egipte gepraat en my vertel dat hy die grafte van ons manne in Tel-el-Kebir gesien het (by watter geveg ek teenwoordig was).
Die hitte en bedompigheid van die motor was vreeslik, en hy het altyd geweet dat ek dit opgemerk het en dat daar meer vensters vir my oopgemaak is.
H.M. was bly om te hoor dat Yanushkevich, hoof van die Algemene Staf, die nag van die 21ste vir ons geallieerde verteenwoordigers byeengekom het en dat ons die militêre ooreenkoms met Italië onderteken het. Ek het weer sy aandag gevestig op die eindelose vertragings oor ammunisiebevele. Die groothertog behoort in hierdie saak beter gedien te word.
'N Brief uit Engeland vertel my dat die Franse op 8 Mei 276 ronde vuurwapens uit hul' 75's 'afgevuur het vir hul hele aanvalsmag van 12 afdelings. Wanneer sal ons dit hier bereik?
Hy het van die voorkant na die hoofkwartier teruggekeer, en die keiser het my na die middagete afgehaal vir 'n praatjie en my ingelig oor die manifes wat hy die volgende dag aan sy mense gaan uitreik. Hy was baie ingenome met die 'Lloyd George -ammunisiereëlings' en het sy vertroue uitgespreek in die toekoms van die ammunisievoorraad.
Hy was baie ontsteld om te hoor van die hartseer verlies wat Lord en Lady Stamfordham te beurt geval het deur die dood van hul seun in aksie.
Op hierdie tydstip was daar gerugte oor die bevelverandering van die groothertog Nikolaas na die keiser.
Gesels alleen met die keiser na die ete in die hoofkwartier. Hy is vol vertroue, ondanks ammunisie en ander probleme, en absoluut vasbeslote om sake tot die einde toe deur te bring.
Ek het die keiser vertel van die verhale oor die feit dat ons ammunisie of gewere wat vir Rusland bedoel is, bygevoeg het, een van die vele garings wat onheil veroorsaak. Hy het daaroor gelag en gesê dat hy dit sal weerspreek.
Die idee om 'n Britse admiraal hierheen te stuur, gee baie plesier, en ons werk in die Dardanelle, wat die resultaat ook al mag wees, het blykbaar op sommige van ons Russiese vriende indruk gemaak op die diens wat dit aan Rusland gelewer het deur 'n 'n groot aantal Turke wat andersins teen die Russiese magte in die Kaukasus sou wees.
Warskou het geval, en hoewel die keiser ten volle bereid was om van die val te hoor, sal dit vir my 'n groot slag wees. Die groothertog is ontevrede, maar dit is baie moeilik vir hom om, na alles wat hy gedoen het en sou gedoen het, ingelaat te word deur die gebrek aan die een ding wat nodig is.
Die Duitsers het egter nie daarin geslaag om hul groot doel te bereik nie-om die Russiese leërs te vernietig deur hulle te verdeel.
Alexeieff het vir my gesê dat hy al sy posisies gereed het vir die terugtrekking en beskerming van Petrograd-die senuweesentrum van Rusland.
18de Augustus 1915. PETROGRAD.
Daar is sprake van revolusie en van 'n aparte vrede met Duitsland. Daar word gesê dat die keiser sterk en sterk is in sy besluite wanneer hy by die hoofkwartier van die leërs is, maar om direk te verswak, word hy onder ander invloede. Uit my kennis van hom sal hy egter deurgaans lojaal bly aan die saak van die Geallieerdes.
As ek rustig en onbevredig hier na die situasie kyk, is ek oortuig van sekere punte:
1. Daar is groot kritiek, indien nie erger nie, op wat die vertraging van die geallieerdes se offensief in Frankryk genoem word.
2. Mense hier, wie se senuwees al baie deur omkerings beproef is, is geïrriteerd deur wat vir hulle 'n ernstige ramp vir Rusland kan wees, en is op soek na iemand om op te hang.
3. Dat hulle nie besef dat dit hul eie skuld is dat die ammunisievoorraad afgebreek het nie.
4. Dat die pers nie speel soos dit kan nie.
Dit is alles gevaartekens wat u nie kan ignoreer nie, en al het ek probeer om 'n groot deel van die skinderpraatjies van alarmiste uit die waarheid te verwyder, is daar geen twyfel dat die land baie ontsteld en ontsteld is nie, en dat as daar nie gou opgetree word nie, sake van erg tot erger sal dryf.
Ons hoofkwartier moet verskuif word in die lig van die situasie aan die voorkant.
Die keiser neem vandag bevel oor die leërs in die veld, en die groothertog Nicholas gaan na die Kaukasus as goewerneur-generaal en C.-in-C. - 'n goeie breuk.
Om 10 vm. ons het 'n diens in die katedraal bygewoon om die aankoms van sy keiserlike majesteit te vier. Dit was kort, maar indrukwekkend, rye kerklike hooggeplaastes in goue rokke en gewaad, wat deur die swart rok van die ander verlig is.
Die keiser staan ​​voor, alleen staan ​​ons almal in rye agter die groothertog, met wie ek sedert Augustus 1914 was, wat môre vertrek. Intussen is die lug vol gerugte en intriges. Aangesien die tsaar die leiding oor die leërs oorgeneem het, neem hy groot verantwoordelikhede daarmee saam en beskik hy oor groot magte as hy besluit om dit uit te oefen, en as hy persoonlik kan sien dat sy wense in vervulling gaan, in stryd met die moeilike struikelblokke wat kom voortdurend in hierdie land voor.
Hy was al baie keer vriendelik en openlik in sy gesprekke met my, en sy uitstekende kennis van Engels en van ons instellings maak ons ​​onderhoude maklik.
'N Boodskap het my genooi om in die keiser se trein te eet. Ons het 'n aangename en klein partytjie gehou, die keiser het al die praatjies bygewoon en in goeie gees gelyk.
Na ete stuur hy my om hom in sy studeerkamer te sien. Hy het vir my gesê dat hy van die begin van die oorlog af die bedoeling was om persoonlik die leër te neem, maar dat die druk van die regering en diplomatieke aangeleenthede by Petrograd hom vertraag het.
Hy het egter gevoel dat die oomblik nou aangebreek het, dat dit sy plig was om naby sy soldate te wees in hierdie moeilike tyd, en dat hy in generaal Alexeieff 'n lojale en uitstekende stafhoof en militêre adviseur het.
Ek het hom toe gevra oor ons verhoudings en hoe ek sake voor hom moet stel as daar 'n geleentheid sou wees (natuurlik nie as keiser nie, maar as C.-in-C.). Hy het gesê ek moet hom altyd behandel op dieselfde manier as wat ek met die groothertog gehad het.
'U kan vra om my te sien wanneer u wil, en ek sal met graagte daaroor praat. Het u nou iets in gedagte? '
Ek het twee dringende sake verteenwoordig, die stand van sake in die hawe van Aartsengel en die kwessie van die nuwe voorgestelde spoorlyn vanaf Alexandrovsk (die Murman -spoorlyn).
Oor laasgenoemde het hy gesê: 'Ek het die grootste belangstelling daarin, want dit was oorspronklik my pa se idee, en ek is veral om alle redes baie angstig om dit aan te sit.'
Ek vertel hom toe hoe die groothertog Nicholas vir my by die afskeid vir my gesê het dat hy seker voel dat ek dieselfde sou wees vir die keiser as vir hom, en van sy hoë mening oor Alexeieff.
Hy was, volgens my, baie bly om te hoor van die manier waarop die G.D. gepraat het. "Het die groothertog dit vir jou gesê?" het hy gesê, en ek was bly in hierdie dae van kwaadwillige skinderpraatjies om die keiser te wys watter getroue ondersteuning hy gehad het, te midde van die ondeunde praatjies van sy voorganger in bevel.
Ons het nog 'n bietjie gesels, en toe ek my verlof neem, het hy bygevoeg: 'U weet wat my magte hier is. Ek kan enige opdrag gee wat ek wil, en laat dit uitvoer, onthou dit. '
Die keiser vestig hom in Government House, Mohileff, die hoofkwartier van die leërs.
Ons hoofde van die geallieerde militêre missies middagete en eet daagliks saam met die keiser.
Gisteraand was langs die keiser tydens die ete. Dit was 'n soort harde saak van Vanity Fair: 'Wat moet u doen as u tydens 'n ete langs 'n keiser sit, 'n erge verkoue in die kop het en u sakdoek vergeet het?' Ek is bevrees dat ek dit net met 'snuif' opgelos het as hy nie kyk nie.
Ons het oor elke denkbare onderwerp gepraat, van die Sjah van Persië tot skaamheidsvrae. Op laasgenoemde het hy vir my gesê dat hy as jongman op 'n staatsbesoek in Berlyn gegaan het en baie skaam was om nie een van sy bure tydens 'n staatsbanket 'n woord te sê nie, om hom dus op sy gemak te stel, die hertog van Cambridge, wat oorkant hom gesit het, het met sy grootste stem uitgeroep: 'Jou buurman is baie doof, jy moet liewer baie hardop met hom praat', sonder 'n gerusstellende effek.
Dit lyk asof die opdragverandering in min of meer gladde waters verbygaan, maar die golwe kan op enige oomblik opskop.
Ek het 'n gesprek met die keiser gehad oor verskeie aangeleenthede wat deur Sir George Buchanan vir my gevra is om te verteenwoordig: 1. Tekort aan voedsel en brandstof in Petrograd, probleme van die winter, vlugtelinge en die gevolge van die militêre situasie as daar onluste ontstaan. . Goremykin se posisie was redelik moeilik. 2. Die belangrikheid van die organisasie van Russiese hawens vir die hantering van voorrade, veral in die winter. Die probleme op die keiser se manier is die afwesigheid van 'n metode waarop die ware geskei word van wat onwaar is. Daar is nou 'n botsing in Rusland, soos inderdaad voorheen, tussen die metodes van 100 of 1000 jaar gelede en dié van die huidige tyd, maar as hulle hierdie oorlog onder hul stelsel van outokratiese regering kan deurmaak, sal daar 'n stryd tussen twee stelsels nadat dit verby is. Ons moet egter eers die oorlog wen.
Taak in Frankryk is nie versnel deur die toesluit in Gallipoli van 11 van ons afdelings en 2 van die Franse nie.
Waarskynlik nog lank verpligte diens by die huis, as ons sterkte aan die voorkant aansienlik verhoog sal word.
Die keiser, aan wie ek 'n memorandum oor die ammunisievraag gewys het, het vir my gesê dat hy die saak weer met die W.O. by Petrograd. Altyd 'n bevredigende toespraak, H.I.M. eindig met die woorde: 'Ek is absoluut vasbeslote om hierdie oorlog deur te dring totdat ons Duitsland verower.' Hy was die sterkste hieroor en so vriendelik soos gewoonlik.
Die moord op juffrou Cavell het baie verontwaardiging hier veroorsaak, en een beampte het vir my gesê: 'Dit sal die heer Wilson van die Verenigde State meebring, verwag ek.'
Die keiser het Maandagaand 'n gelukwensing aan die Britse leërs gestuur, en die antwoord kom om 15:00. op Dinsdag - vinnige werk in hierdie dae - en hy het groot plesier daaroor uitgespreek.
Selfs predikante word nie ontsien van toevallige reëlings wanneer hulle in hierdie land reis nie. 'N Ministerraad het gister opgedaag en die eetwa was vergete, sodat hulle almal honger aangekom het en by ou Goremykin aangesluit het, wat reeds aangekom het, waarskynlik nie in die beste humeur nie.
'N Buurman wat langs my by die ete gesit het en na die Premier gekyk het, het gesê:' Kyk na die ou jakkals. Ek sou baie graag sy stert vir hom wou draai. ' Die arme ou heer is blykbaar nie baie gewild nie. Die keiser het 'n redelike besige tyd met hierdie besoeke na sy gewone oggendverslae van die C.I.G.S.
Een van die ministers het gepraat oor die angs van die koning van Bulgarye oor sy eiendom in Oostenryk en Duitsland, 'n situasie wat hom baie meer sal beïnvloed ten opsigte van die keuse van die kant van die heining waarteen hy sal val as enige ander hoë ideale oor die geregtigheid van een van die twee redes.
Hy spreek hierdie soewerein toe aan met 'n verskeidenheid name, begin met 'n hond en eindig met 'n vark, wat ek vrees die betrokke soewerein sou geskok het, en in elk geval sou besluit het oor die vraag na sy alliansie. Die hoflikheid en vriendelikheid van die Russe is buitengewoon, maar hulle het 'n goeie repertoire om te gebruik as hulle 'n uitdrukking van afkeer of onenigheid wil afdwing. Hy het sy opmerkings afgesluit deur te sê: 'Dit is wat u, meneer Gladstone,' 'n Bulgaarse gruweldaad 'genoem het. '
Ongeveer 2000 Siberiese rekrute is deur die keiser geïnspekteer - 'n kort, stewige klomp landseuns wat goed opgeruk en goed gelyk het.
Ons het H.I.M. in die ry, waarna hulle verbystap en sing, en na ete het hy vir my gesê dat hulle baie onkomplimentêre dinge oor die vyand gesing het. Ek lees die verslag van my dogter oor die laaste zeppelin -aanval, waarin hy baie belangstel.
Die Bulgare mobiliseer vinnig.
By aandete gisteraand H.I.M. het vir my gesê dat hy vanmiddag op 'n manier langs die rivier gery het, 'n boot gehuur het en 'n baie goeie ry gehad het totdat hy te warm was om verder te gaan, en aan die bootman gesê, wat nie weet wie hy is nie , om hom aan wal te plaas op 'n sekere plek waar hy weet dat hy weer by sy motor kan aansluit. Die bootman het geargumenteer en beswaar gemaak en wou sy eie landingsplek kies. Uiteindelik is daar aan hom verduidelik wie sy bemanning is, en hy val amper van boord af van skok.
Die keiser het vir my gesê dat hy op pad was na 'n besoek aan Petrograd, en dat ek met hom in kontak sou kom by Tsarskoye Selo. Hy het die klem daarop gelê dat ek hom persoonlik sou sien wanneer die geleentheid hom voordoen.
Ek het met hom gepraat oor die gebrek aan gewere, en hy het die noodsaaklikheid daarvan in groot getalle begryp en ook baie kennis geneem van hul vereistes, maar die vertragings duur voort nadat hy die vrae oor al hierdie vereistes gestel het.
Die keiser het met my van sy kinders gepraat. Hy is klaarblyklik baie toegewyd aan hulle en het gesê dat hy soms vergeet het dat hy hul vader is, omdat hy alles so geniet het dat hy vir hulle meer soos 'n ouer broer gevoel het. Hy verwys selde na die gesondheid van die Tsarevitch, maar vanaand kon ek sien dat hy angstig oor hom was.Ek veronderstel dat hy die feit erken dat die gesondheid van die seuntjie nooit bevredigend kan wees nie, en ongetwyfeld wonder wat sal gebeur as hy lewe om die troon op te volg. Hoe dan ook, hy doen alles in sy vermoë om hom op te lei vir wat, as hy ooit slaag, 'n baie swaar taak sal wees. Hy wens baie dat hy kan reis en iets van die wêreld kan sien en ervarings kan opdoen uit ander lande wat hom in Rusland van nut sal wees, met al die komplikasies, soos hy dit vir my gestel het, van hierdie enorme Ryk.
Ek het gewonder of hy twyfel oor die vooruitsigte van outokrasie, soos hy so gereeld sê wanneer daar vrae ontstaan ​​oor 'n aksie wat 'n mens sou dink 'n outokraat sou kon doen: 'U sien wat dit is om 'n outokraat te wees.'
Die werklike probleem is dat as iets verkeerd loop, en ek dit toevallig aan hom moet voorstel, al word byna altyd onmiddellik opgetree, dit op so 'n manier uitgevoer word deur diegene aan wie dit toevertrou is dat dit 'n verslag word blykbaar bevredigend vir hom en word daarby gelaat. Dinge word nie voldoende opgevolg en uitgewerk nie.
Catherine was 'n wonderlike heerser van Rusland, maar dit is nie die dae van Catherine nie.
'N Parade van die Kosakke van die Garde, bygewoon deur die tsaar en Tsarevitsj, en die volgende dag 'n diens in die kerk vir die naamdag van laasgenoemde, waarna ons saam met die keiser, Stanley Washburn van The Times, van die partytjie was. Mews, wat by W.
By die ete gaan sit die keiserin, en sy kom hier vir 'n kort besoek.
Die keiserin het my vanaand weer uitgevra oor my familie, en ek het vir haar gesê dat dit vandag die verjaardag is van my pa, wat, as hy nog lewe, 116 vandag sou wees, soos hy in 1799 gebore is.
Die keiserin het met my gepraat oor haar verontwaardiging oor die vertraging wat die keiserin -moeder tydens haar reis na Rusland deur die Duitse owerhede veroorsaak het, en oor haar eie vasberadenheid in die angstige dae net voor die uitbreek van die oorlog dat die oorsaak van Rusland en die Geallieerdes was 'n net een. Dat sy gevrees het vir die gruwels van die oorlog, is daar geen twyfel nie, maar sy het deurgaans lojaal vir Rusland gestaan.
Haar verligting toe sy hoor dat Groot -Brittanje een van die Geallieerdes sou wees, was groot. Sy was nog altyd lief vir ons land, en het geloof gehad wat nooit van ons vasberadenheid en ondersteuning getwyfel het nie.
Hoe ver dit haar invloed was wat die keiser oorreed het om persoonlike leiding oor die troepe in die veld te neem, is 'n kwelvraag.
Ek gee persoonlik rekenskap van die keiser aan my oor sy besluit, en daar was geen spesiale oproep dat hy my die feite so duidelik soos hy moes vertel nie.
(OPMERKING: graaf Fredericks, 'n baie konstante vriend van my, en natuurlik in die vertroue van die keiser, het dit, sover ek onthou, nooit met my bespreek nie. Hy was nooit 'n intrige nie, en ek dink gereeld: het sy opinies eerlik aan sy keiserlike meester uitgespreek, terwyl hy my by verskeie geleenthede vertel het dat hy spyt was oor sy advies nie geneem is nie, en voor die revolusie, blykbaar in angs by die wending, vir my gesê het dat hy dink dat GHQ verplaas moet word na Petrograd, of die afwesigheid van die keiser uit die hoofstad is minder gereeld.)
Die keiser het gister vertrek, angstig oor die berig van 'n ongeluk aan King George toe hy in Frankryk ry, maar gelukkig is die nuus gerusstellend. Hy het vir my gesê dat hy baie jammer is om die hoofkwartier te verlaat, aangesien hy baie beter van soldate as politiek hou.
H.I.M. is baie tevrede met die aankoms van ons admiraal, Phillimore, van wie hy baie hou.
Sir George Lloyd (nou goewerneur van Bombay) was ook op besoek en het 'n uitstekende indruk op H.I.M. en ander.
Prins Galitzin skryf vir my uit Tiflis:
'' N Mens besef die afstand wat ons van mekaar is, deur die lang tyd wat die letters moet neem. Die groothertog (Nicholas) hoop dat u, soos u al die fronte van ons westerse leërs gesien het, miskien die front van die Kaukasus wil sien, en in daardie geval sê hy vir my hoe bly hy sal wees om u te sien.
'Ons was in Kars en verder in die rigting van ons front, en die troepe wat ons gesien het, was eenvoudig fantasties, en dit was vir my so interessant om al die plekke te sien wat ek sedert 1877 nie gesien het nie (Turkse oorlog). Ons het ook na Batoum gegaan, wat ek vantevore geken het, maar die indruk van die prag van die landskap en die wonderlike plantegroei is geweldig getref.
'Tiflis, wat ek al 16 jaar lank nie gesien het nie, het baie gegroei, maar is nie meer die gay -plek wat dit was nie, miskien as gevolg van die oorlog en dat so baie van my ou vriende nie meer van hierdie wêreld is nie.'
(NB: die skrywer onderskei hom in '77.)
Nadat ek die leërs besoek het, moes hy aan die keiser verslag gee van wat ek sleg gesien het, en hy het my vertel van 'n besoek wat hy aan ons duikbote gebring het, hoe goed hy ontvang is en watter bewonderenswaardige werk hulle verrig het.
Terwyl ek aan die praat was, kom die klein Tsarevitch, vol plesier en onheil, na my jakkalsies, wat die waardigheid van die onderneming met sy pa, aan wie hy toegewy is, ietwat ontstel.
Graaf Fredericks, die Maitre de la Cour, het my gevra om na sy ete na sy kamer te gaan
vanaand, want hy het iets spesiaals om vir my te vertel. Ek het na ete by hom gaan sit, en hy het gesê dat ons vriendskap so sterk was dat hy die volgende boodskap aan my wou stuur.
Hy het gesê dat hy 'n mededeling ontvang het van graaf Eulenburg, die kamer van die Pruisiese hof ('n soortgelyke pos as die van Fredericks in Rusland), waarin hy sê dat die keiser so angstig was om 'n manier te vind om die Russiese keiser en homself te bring weer in die ou stand van vriendskap. Dit was betreurenswaardig dat hulle in oorlog sou wees, ensovoorts.
Volgens hom is die kommunikasie by sy keiserlike meester gelê, en die uiteinde was dat die keiser gesê het dat die brief in die vuur gegooi kan word en dat soortgelyke briewe op dieselfde manier behandel sal word.
"Dit," het die keiser gesê, "is my antwoord op enige soortgelyke boodskap van die keiser."
Fredericks het bygevoeg: 'Ek wou u dit persoonlik vertel, aangesien ons so 'n gelukkige verhouding met mekaar gesluit het, en ek weet hoeveel u aan die keiser geheg is.'
Ek het hom bedank vir sy vertroue in my en het bygevoeg dat ek nooit vir 'n oomblik gedink het dat die keiser met ons vyande sou kommunikeer nie, maar dat ek baie bly was dat hy my sou eer deur my van die ondergrondse werking daarvan te hou.
(NB: Ek het bogenoemde aan my hoër gesag in Engeland meegedeel en niks meer van die saak gehoor nie, maar dit was vreemd dat die Gaulois in Julie 1918 'n brief van M. Frederic Masson gepubliseer het dat hy 'n dokument ontvang het , uit 'n betroubare bron, wat bewys dat die keiser Nicholas II absoluut lojaal was aan sy bondgenote.
'In November 1915 stuur graaf Eulenburg, die Pruisiese hofkamer, 'n brief aan graaf Fredericks, minister van die keiserlike hof van Rusland, waarin hy 'n wens uitspreek om hul ou vriendskap tussen die twee keisers te laat herstel.
'Die tsaar het die opstel van die antwoord toevertrou aan M. Sazonoff, sy minister van buitelandse sake, wat hierdie antwoord aan die keiser voorgelê het:
'' Laat die keiser 'n gesamentlike vredesvoorstel na al die bondgenote van Rusland stuur. '
'Die tsaar het hierdie antwoord perfek geag, maar het bygevoeg dat hy na besinning sou verkies dat graaf Eulenburg se brief onbeantwoord bly. Hy skryf op die kantlyn van die brief:
'' Die vriendskap is dood, dit moet nooit weer genoem word nie. ' '
Reuter het die bogenoemde rekening in Julie 1918 aan die pers in Engeland getelegrafeer.)
Vanaand het ons gesels, ens., En die keiser het my vertel van sy Engelse tutor wat hom geleer het hoe om 'n vlieg te gooi, dan om te skiet en oor die algemeen te sport.
Ons het die oggend sake gesels, en dit was goed om oor te gaan na ander dinge.
'N Groot bespreking oor die onderwerp van praat, skinder, ens., En op wie 'n mens die meeste moet vertrou, politici, diplomate of soldate. Die omgewing het moontlik die vraag opgelos, want dit eindig maklik ten gunste van die laasgenoemde. Hy is so lus vir 'n goeie gevoel tussen die twee lande, en beslis, wat hom betref, kan ons verhoudings nie beter wees nie. Terwyl die groothertog Nicholas my 'n boodskap gestuur het waarin ek uitgenooi is om die Kaukasus te besoek, het ek die keiser hiervan ingelig, maar die situasie erken nog nie dat ek gaan nie.
H.M. verwys na die berigte in die Press of mischief na die Bethlehem (VSA) werke, waar hulle 'n groot kontrak vir Rusland het, en ek het vir hom gesê dat dit een van die moeilikhede is wat verwag word toe die kwessie van bevele opduik, en wys op die noodsaaklikheid van beperk nie hul bestellings en bedrae soveel as wat hulle gehad het nie.
Hy het vir my gesê dat hy tydens sy besoek aan Petrograd al hierdie sake aan die orde stel, en ook die vraag oor Riga, waar die myne op die oomblik dat die ys breek, na die see sal uitbreek en die Duitse skepe kan probeer om 'n ingang te dwing voordat hierdie word vervang. Hy het tydens sy laaste besoek aan Riga oor laasgenoemde sake gepraat en oor die noodsaaklikheid om die Duitse landmagte voor die lente uit die buurt te verdryf.
Hy het 'n swaar gewig op sy skouers, behalwe vir sy vloot- en militêre sake, is die bykomende werk van die regering en diplomatieke sake te veel vir een man.
Gisteraand het H.I.M. het my vertel dat die Alexandrovsk -spoorweg volgens sy inligting teen Februarie, of moontlik Januarie, gereed sou wees. Ek hoop dat dit sal gebeur, alhoewel ek vrees dat dit 'n optimistiese skatting is. Hy het my ook vertel dat hy in gedagte gehou het wat ek vir hom gesê het oor die Vladivostock -lyn en die korrupsie wat onder spoorwegamptenare bestaan, en spesiaal na Petrograd gegaan het om sake deur te druk.
Hy is so gretig as hy goed ondersteun word.
Ek was van plan om Kieff toe te gaan, maar die C.G.S. wou ek hier stop, en ek kon met H.I.M. oor die idee van 'n besoek van 'n generaal -offisier uit Engeland om die skakeling by te hou, en ons alle mondelinge inligting van daardie kant af te gee. Hy is baie gretig daaroor en het net gesê: 'Ek stel een voorwaarde: dit is dat u ons nie verlaat nie en hier sal bly.'
Gepraat van bygelowe, waarvan die Russe vol is, en van die opgewondenheid wat veroorsaak word deur 'n haas wat voor die een oor die pad hardloop, waarvan ek 'n illustrasie gehad het toe ek een aand in 'n motor ry, die beampte by my ontken dadelik dat dit was 'n haas.
Toe word die vraag gevra of Rusland se slegte spoorwegstelsel nie werklik 'n bedekte seën was nie, in ag genome die materiaal wat die Duitsers in hul vinnige vooruitgang tot die beskikking sou gewees het as 'n beter stelsel bestaan ​​het. Hy het 'n draad na die aartsengel gestuur om die owerhede daar te vertel om alle moontlike stappe te doen om die skepe in die ys te bevry.
Uit 'n bespreking oor Salonika -aangeleenthede het die keiser my vertel hoe hy die laaste telegram voor die oorlog van die Kaiser gekry het, wat gestuur is nadat die Duitse weermag gemobiliseer is. Hy het besluit en was hondmoeg toe hy gaan slaap. Het self 'n paar van die coderings gedoen, en dat die keiserin hom gedurende die angstige dae en nagte die grootste hulp vir hom was, saam met hom by die sifers gewerk het en so verontwaardig was as met die Duitsers.
Nadat ek die hoofkwartier vir my eie kwartiere verlaat het, het ek 'n boodskap van ou graaf Fredericks gekry om te sê dat hy my wou sien, en ek het ongeveer 23:00 teruggegaan. Hy wou oor een of twee sake praat, en, het hy gesê, 'om seker te wees dat as 'n Britse generaal hierheen kom, u ons nie sal verlaat nie.' Ek het vir hom gesê dat ek dit beslis nie sou doen nie. 'Wel dan,' antwoord hy, 'ek kan my meester in Augustus verseker dat u nie van plan is om te vertrek nie.'
Die volgende telegram is deur die keiser na die admiraal by Aartsengel gestuur:
'Die keiser beveel u om alle maatreëls in u vermoë te tref om die Britse stoombooters vanweë die tekort aan vervoer noodsaaklik te maak en van die ys ontslae te raak. Telegraaf die stand van sake na die hoofkwartier, nadat ek, ek herhaal, buitengewone maatreëls getref het vir die vervulling van die taak wat u opgelê word, aangesien dit in die belang van die weermag verlang word. '
Die admiraal het 'n antwoord gekry wat sê dat hy alles in sy vermoë sou doen, maar dit is duidelik dat hy nie genoeg ysbrekers het nie, vrees ek.
Ek is altyd in die vraag oor die roete van die aartsengel en Vladivostock, en dit is moeilik om met die keiser daaroor te praat, aangesien hy hom nie oor hierdie besonderhede hoef te steur nie, maar hy het so dikwels die belangrikheid daarvan beklemtoon in gesprek met my dat ek voel dat alle risiko's geneem moet word, selfs al word ek gedink dat dit inmeng, om hierdie sake voort te sit.
By die geleentheid van die nuwe jaar, 1916, het die keiser die nuus ontvang van sy aanstelling as veldmaarskalk van die Britse leër, wat hom ware bevrediging en plesier verskaf het. Hy het baie onder sy troepe rondbeweeg, en soos ek eenkeer laggend met hom gepraat het oor die dae van 'publisiteit', en hy het gesê dat hy dit haat om self te adverteer, toe ons mekaar weer ontmoet na sy laaste besoek aan die troepe het hy opgemerk dat hy 'meer reklame- en fotografie gedoen het'.
Op die nuwe jaar was ek in Petrograd en is vir 'n dag gestuur deur graaf Fredericks, die Maitre de la Cour, en hy het vir my gesê dat hy baie gepla was deur kwaadaardige invloede wat hier uitgeoefen word om probleme tussen ons onderskeie lande te maak, en op my terugkeer na my hotel kry ek 'n boodskap van Tsarskoye Selo om te sê die keiser wil my daar sien.
Honderd jaar gelede betree Italië die Eerste Wêreldoorlog aan die Geallieerde kant en begin een van die wreedste en-ten minste in die Verenigde Koninkryk-weinig bekende veldtogte oor slootoorlogvoering in Slowenië. Honderde duisende sterf in verdediging wat desperaat op die bergterrein van die Juliese Alpe opgekom het. Groot gedeeltes is ingegrawe in berge wat meer as 1 000 m hoog is, met voorwaartse posisies soms minder as tien meter uitmekaar. Die soldate gebruik dikwels klubs, knoestowwe en dolke, want gewere en bajonette was onhandig in sulke moeilike omstandighede. Die dodetal was aaklig.
'N GEOPOLITIESE KRUISPAD
Die Slag van Caporetto (Beeld: Die Geskiedenisdepartement van die US Military Academy West Point)
Die Isonzo-gedeelte was die deurslaggewende deel van die 600 km lange front wat van die Switserse Italiaanse Oostenrykse grens oor die Tirol, die Dolomiete, die Juliese Alpe en die Bo-So č vallei tot by die Adriatiese See naby Trieste geloop het. Dit het 90 km gestrek langs die So č -rivier wat binne Oostenryk -Hongarye geloop het, parallel met die grens met Italië vanaf die Vr š i č -pas hoog in die Alpe tot by die see. Daar het dit 'n paar kilometer noord van Gorizia dramaties uitgebrei en sodoende 'n nou gang oopgemaak tussen Noord-Italië en Sentraal-Europa, wat deur die Vipava-vallei en die relatief lae noordoostelike rand van die Kras-plato na Ljubljana gaan. Die gang staan ​​ook bekend as die 'Ljubljana -poort'. Dit was lank reeds 'n belangrike geopolitieke kruispad, aangesien dit die enigste toegang tot Italië uit die ooste is en een van slegs twee groot roetes deur die Alpe wat dateer uit die Romeinse tyd.
ITALIË BETREK DIE OORLOG
(Beeld: The Kobarid Museum)
In April 1915, in die Verdrag van Londen, is Italië in die geheim deur die Geallieerdes die gebied van die Oostenryk -Hongaarse Ryk beloof - wat hoofsaaklik deur etniese Slowenië bewoon was - as 'n lokmiddel om aan die oorlog aan die Geallieerde kant deel te neem, ondanks 'n formele alliansie met Duitsland en Oostenryk. Die Italianers het die oorlog op 23 Mei 1915 betree en onmiddellik vordering gemaak langs die Isonzo -front, maar het nie hul voordeel benut nie en ingegryp vir 'n lang en bittere stryd.
'N BLOEDIGE STALEMAAT
Daar volg 29 maande se wrede loopgraafoorlogvoering met 12 groot gevegte en meer as 500 000 slagoffers. Die helfte van die hele Italiaanse verliese tydens die Eerste Wêreldoorlog was op hierdie 90 km lange strek - ongeveer 300 000 uit 'n totaal van 600,000 sterftes. Na raming het nog 200 000 Oostenryk -Hongaarse troepe hul lewens verloor. Duisende Sloweense burgerlikes uit die Goriza- en Gradisca -streek is tydens die veldtog dood aan wanvoeding in Italiaanse vlugtelingkampe.
'N PAD MET' N HEWIG TOL
Een besonder aangrypende aspek was die aantal sterftes onder die Russiese krygsgevangenes wat deur die Oostenrykers van die Oosfront gevoer is om die Vršič -pas te bou, die eerste verharde pad wat die Bo -Soča verbind met die streek Bohinj in die huidige Slowenië. As u die pad klim, loop u verby 'n hout Russies -Ortodokse kapel, 'n gedenkteken vir die 300 wat in 'n stortvloed gesterf het (foto hierbo). Daar word egter nie melding gemaak van die verbysterende 8 000 ander sterftes van Russiese krygsgevangenes wat in ysige toestande gesterf het terwyl hulle sonder warm klere en met baie min voedsel gewerk het om die pad te bou wat noodsaaklik was vir die voorsiening van die voorkant. Met 'n maksimum hoogte van 1,611 m, is dit steeds die hoogste padpas in die Juliese Alpe.
DIE WONDERWERK VAN KOBARID
Elf misdrywe is deur die Italiaanse weermag geloods, maar die beslissende, die 12de, wat die voorkant van die Soča na die rivier Piave in Italië gedruk het, is deur die Oostenryk -Hongaarse troepe ondersteun deur Duitse elite -soldate met 'n prototipe van die blitzkrieg -taktiek van vinnige mobiele vooruitgang wat Duitsland later tydens die Tweede Wêreldoorlog so effektief aangewend het. Die Duitse troepe het ook gifgas gebruik. Hulle is gelei deur Erwin Rommell en die vooruitgang - soms 'The Miracle of Kobarid' genoem - het gehelp om sy onoorwinlike reputasie te skep wat tot sy Noord -Afrikaanse woestynveldtogte van die Tweede Wêreldoorlog geduur het. Dit was die suksesvolste deurbraak van die Eerste Wêreldoorlog en een van die grootste gevegte wat ooit in 'n bergagtige omgewing plaasgevind het.
Ernest Hemingway se eerste suksesvolle roman, gepubliseer in 1929, Afskeid van wapens, is aan die Isonzo -voorkant geleë. Dit is gebaseer op sy tyd as ambulansbestuurder vir die Italiaanse Rooi Kruis aan die voorkant. Hy is in 1918 met 'n mortier getref toe die voorkant na die rivier Piave teruggedruk is en hy na 'n militêre hospitaal in Milaan oorgeplaas is.
LOPE VAN VREDE
'N Netwerk van loopgrawe, vestings, grotte en 'n groot hoeveelheid weggooide ammunisie was vir geslagte lank versprei oor die Bo -Soča -streek en die Kras. In 2000 is 'n stigting gevorm om die werk van verskillende historiese samelewings te verbind, en dit het die sogenaamde 'Walk of Peace' van die Alpe na die Adriatiese See geskep, 'n roete wat verskeie buitelugmuseums, 'n aantal gedenktekens en ander historiese en kulturele artefakte. Dit is gevolg deur talle herstelprojekte en vandag kan u deur loopgrawe klim en 'n blik kry op die sombere werklikheid van gevegte op groot hoogte. U kan ook die wonderlike natuurwonders van klowe, watervalle en berge van die streek bewonder.Die Walk of Peace beslaan 250 km van Log pod Mangartom ('n nedersetting in die gemeente Bovec in die Littoral -streek van Slovenië) in die noorde tot by die Adriatiese See (Duino, Trieste) in die suide. Die volledige staptog sou ongeveer 15 dae neem en die stigting voorsien seëls langs die roete.
Lewe in die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog
Toe die generaal van die Unie -weermag, William Tecumseh Sherman, beroemd gesê het: "Oorlog is 'n hel," verwys hy na oorlog in die algemeen, maar hy kon 'n loopgraafoorlog beskryf het, 'n militêre taktiek wat na die burgeroorlog opgespoor is. Slote en lang slote, diep slote wat as beskermende verdediging gegrawe word, word meestal met die Eerste Wêreldoorlog verbind, en die gevolge van loopgraafoorlog in daardie konflik was inderdaad helse.
Slote was algemeen in die hele Westelike Front.
Slootoorlogvoering in die Eerste Wêreldoorlog was hoofsaaklik in diens aan die Westelike Front, 'n gebied in Noord -Frankryk en België, waar gevegte tussen Duitse troepe en geallieerde magte uit Frankryk, Groot -Brittanje en later die Verenigde State plaasgevind het.
Alhoewel loopgrawe skaars nuut was om te bestry: Voor die koms van vuurwapens en artillerie, is dit gebruik as verdediging teen aanvalle, soos grotte rondom kastele. Maar hulle het 'n fundamentele deel van die strategie geword met die instroming van moderne oorlogswapens.
Lang, smal loopgrawe wat aan die voorkant in die grond gegrawe is, gewoonlik deur die infanteriesoldate wat hulle weke lank sou beset, is ontwerp om die Eerste Wêreldoorlog se troepe te beskerm teen masjiengeweer en artillerie-aanvalle uit die lug.
Aangesien die Groot Oorlog " ook die groot gebruik van chemiese oorlogvoering en gifgas gesien het, het die loopgrawe 'n mate van beskerming teen blootstelling gebied. (Hoewel beduidende blootstelling aan gemilitariseerde chemikalieë soos mosterdgas tot 'n seker dood sou lei, was baie van die gasse wat in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is, nog relatief swak.)
Daarom het loopgrawe moontlik beskerming gebied deur soldate meer tyd te gee om ander verdedigende stappe te neem, soos om gasmaskers aan te trek.
Die Slag van Somme, gesien uit die loopgrawe. (Krediet: Photo12/UIG via Getty Images)
Slootoorlogvoering het enorme getalle slagoffers veroorsaak.
Ten minste aanvanklik in die Eerste Wêreldoorlog, het magte aanvalle vanuit die loopgrawe uitgevoer, met bajonette aan hul gewere vasgemaak, deur oor die boonste rand te klim in wat bekend gestaan ​​het as "no man 's land, " die gebied tussen opponerende magte, gewoonlik in 'n enkele, reguit lyn en onder 'n spervuur.
Nie verrassend nie, hierdie benadering was selde effektief en het dikwels tot massa -ongevalle gelei.
Later in die oorlog het magte snags aanvalle van die loopgrawe begin toeneem, gewoonlik met die steun om artillerievuur te bedek. Die Duitsers het gou bekend geword vir die feit dat hulle nagaanvalle agter vyandelike lyne effektief aangebring het deur hoogs opgeleide soldate te stuur om die loopgrawe van opponerende magte aan te val op wat hulle as swakpunte beskou het.
As dit suksesvol was, sou hierdie soldate die vyandelike linies oortree en omring om hul teenstanders van agter af aan te val, terwyl hul kamerade 'n tradisionele offensief aan die voorkant sou doen.
Die brutaliteit van loopgraafoorlogvoering word die beste gekenmerk deur die Slag van die Somme in Frankryk in 1916. Britse troepe het op die eerste dag van die geveg alleen 60 000 slagoffers gely
Duitse soldate lê dood in 'n sloot na die Slag van Cambrai, 1917. (Krediet: Hulton Archive/Getty Images)
Siektes en 'skulpskok ' was hoog in die loopgrawe.
Met soldate wat naby in die loopgrawe veg, gewoonlik in onhigiëniese toestande, was aansteeklike siektes soos dysenterie, cholera en tifus koors algemeen en het vinnig versprei.
Konstante blootstelling aan natheid veroorsaak loopgraafvoet, 'n pynlike toestand waarin dooie weefsel oor een of albei voete versprei het, wat soms amputasie vereis. Die slootbek, 'n tipe tandvleisinfeksie, was ook problematies en word vermoedelik geassosieer met die spanning van ononderbroke bombardement.
Aangesien hulle dikwels effektief vir 'n lang tydperk in die loopgrawe vasgevang was, onder byna konstante bombardemente, het baie soldate gely onder 'n skulpskok en die afbrekende geestesongesteldheid wat vandag bekend staan ​​as post-traumatiese stresversteuring (PTSV).
Dit is waarskynlik al hierdie faktore, wat voortspruit uit die wydverspreide gebruik van loopgraafoorlogvoering, tot dusver die Eerste Wêreldoorlog tot die dodelikste konflik in die wêreldgeskiedenis gemaak het. Dit was van mening dat soveel as een uit elke tien van alle vegmagte in die konflik dood is.
Dit was ook die eerste konflik in die wêreldgeskiedenis met meer sterftes as gevolg van gevegte, eerder as dat siektes tydens gevegte versprei het.
Slootoorlogvoering is ook in 'n mate in die Tweede Wêreldoorlog en in die Koreaanse Oorlog gebruik, maar dit is nie gereeld tydens konflikte in die daaropvolgende dekades gebruik nie.
1915: Die vergete stryd
Ontdek hoe min mense en materiaal is hoe die Britse leër dit reggekry het gedurende 1915, 'n jaar van die Eerste Wêreldoorlog wat dikwels oor die hoof gesien word.
Tussen die dramatiese bewegingsgevegte van 1914 en 1918, sowel as die groot, groot, tegnokratiese veldtogte van 1916 en 17, het die Britse leër in 1915 deur 'n skerp leerkurwe geveg. Hier het Spencer Jones, redakteur van 'Courage' without Glory: The British Army on the Western Front 1915 '(wat gekoop kan word met 'n 25% afslag die gebruik van die kode Kragte18) gee 'n verslag van die beproewings, verdrukkings en bloedige frustrasies van die BEF, terwyl hy gedurende hierdie jaar probeer het om die loopgraafoorlog aan die Westelike Front onder die knie te kry.
Somalië en die geskarrel vir Afrika
Artikel deur Spencer Jones
Aan die begin van 1915 was Groot -Brittanje vir die eerste keer in 'n eeu vasgevang in 'n groot Europese oorlog. Dit was 'n situasie waarvoor die land nie strategies, militêr, ekonomies of sielkundig voorbereid was nie.
Vyf maande se hewige gevegte in 1914 het vooroorlogse wapens, ammunisie en opgeleide soldate teen 'n eksponensiële koers gedreineer, maar dit het net tot frustrerende dooiepunt gelei.
Die uitdaging wat Britse politici en generaals in die nuwe jaar in die gesig gestaar het, was hoe om 'n beleid op te stel wat bygedra het tot die Geallieerde oorlogspoging, met inagneming van Brittanje se desperaat beperkte militêre hulpbronne. Britse leiers was ver van eerlik oor die vooruitsigte van oorwinning in 1915.
Minister van Buitelandse Sake vir Oorlog Lord Kitchener, wie se ikoniese beeld uit die beroemde werwingsplakkaat 'Your Country Needs You' staar, het aan die begin van die konflik gewoed:
'Het hulle onthou, toe hulle kop in 'n oorlog soos hierdie ingegaan het, dat hulle sonder 'n leër was en sonder enige voorbereiding daarvoor?'
En selfs nadat Brittanje sy leër uitgebrei het, het Kitchener ernstige bedenkinge daaroor gehad om die hele Westelike Front te beskou as 'n vesting wat nie deur direkte aanvalle oortree kon word nie.
Sy siening het guns gevind by ander lede van die Oorlogsraad, waaronder premier Herbert Asquith en kanselier van die skatkis David Lloyd George.
In plaas daarvan het Britse oë elders gesoek na die vooruitsig op oorwinning. Die bevelvoerder van die British Expeditionary Force (BEF) in Frankryk, veldmaarskalk sir John French, het gehoop dat die legendariese Russiese 'stoomroller' die oorlog sou verander.
Winston Churchill het gedink die antwoord lê in 'n offensief teen die Ottomaanse Ryk.
Lloyd George het selfs voorgestel dat die BEF uit Frankryk verwyder word en dit na die Balkan oorgedra word. 'N Gevoel van' wag en sien 'heers oor beleid aan die Westelike Front.
Bevryding op die Marne
Tog het die beleidmakers hulle gou vasgevang in die strategiese werklikheid van die oorlog. Die Duitsers het die grootste deel van België ingeneem en groot, ekonomies waardevolle dele van Frankryk beset. Op sy naaste punt was die Duitse frontlyn net vyf dae se opmars van Parys af.
Die teenwoordigheid van die indringer was vir die Franse ondraaglik en hulle was vasbeslote om hulle te verdryf. Die Franse bevelvoerder, maarskalk Joseph Joffre, het verwag dat die Britse weermag hierdie pogings tot die uiterste van sy vermoë sou ondersteun.
Voorts het Rusland en Serwië aan die Oosfront swaar onder druk gekom deur Duitse en Oostenryk-Hongaarse offensiewe en het hulle om ondersteuning versoek.
Brittanje kon nie ledig bly terwyl sy bondgenote om oorlewing veg nie. Die morele verpligting het swaar geweeg. Reeds in April 1915 het Britse diplomate gerapporteer dat daar in St.
"Brittanje sal veg tot die laaste druppel Russiese bloed."
Erger nog, daar was 'n toenemende hoeveelheid bewyse dat Duitsland 'n afsonderlike vrede met Frankryk of waarskynlik Rusland wou sluit, en sodoende die Triple Entente verbreek en die saak van die Geallieerde aansienlik verswak. Brittanje kon dit nie bekostig om 'n groot bondgenoot in 1915 te verloor nie.
Die strategiese realiteit was dat Brittanje moes veg ter ondersteuning van Frankryk, Rusland en Serwië.
Tog, soos James Edmonds in die Official History opgemerk het, "was die BEF nie in 'n toestand om die poging aan te wend wat ons Franse bondgenote van die Britse Ryk verwag het in 'n lewens- of doodstryd nie."
Die BEF was nog besig om te herstel van die bloedverhuring van 1914. Die elite 'Old Contemptibles' wat die gety by First Ypres gestuit het, het 'n vreeslike prys betaal.
Teen die einde van die jaar het die Gereelde Weermag ongeveer 95 000 slagoffers gely, wat meer as 38% van die totale vooroorlogse krag verteenwoordig het. Die Britse weermag het uitstel, versterkings en vervangingstoerusting benodig.
Intussen het die nuwe leërs wat in Brittanje opgewek is, tyd nodig om bymekaar te maak, op te lei en voor te berei. Hierdie kombinasie van wedergeboorte en uitbreiding het Brittanje se militêre hulpbronne tot die uiterste belas. Daar was eenvoudig nie genoeg opgeleide soldate om gelyktydig die gewone leër te versterk en ervare kaders vir die nuwe leërs te voorsien nie.
'N Groot verhaal van militêre dapperheid - maar dit is onwaarskynlik dat u dit gehoor het
Net so was daar nie genoeg toerusting vir beide magte nie. As gevolg hiervan was die weermag genoodsaak om met substandaardwapens te veg - omdat hy nie masjiengewere gehad het nie, artillerie van die Boereoorlog -oesjaar ontplooi het en sy soldate toegerus was met 'n verwarrende verskeidenheid onvoldoende handgranate.
Hierdie materiële swakhede is vererger deur die onervarenheid van offisiere en mans. Daar was nie tyd vir formele opleiding nie. Pas bevorderde offisiere moes in die veld leer, maar dit was 'n harde skool waar lesse in die bloed van soldate betaal is.
Die sterk militêre werklikheid was dat die Britse leër tyd nodig gehad het en nie gereed was vir groot operasies in 1915 nie. Kitchener het inderdaad die hoop gevestig dat die nuwe leërs eers in 1917 na Frankryk ontplooi sou word.
Tog het die strategiese situasie onmiddellike optrede vereis.
Aanvanklik het die Oorlogsraad na alternatiewe vir gevegte aan die Westelike Front gekyk, maar die mislukking by Gallipoli, die toenemende druk op Rusland en die dringende eise van die Franse dwing hom om steeds groter hulpbronne aan Europa toe te wy.
Net soos 'n werker wie se klere vasgevang is in die masjien wat hy gebruik, is Brittanje stadig maar seker al dieper ingesleep in die hoofteater. Dit het die BEF van aangesig tot aangesig gebring met die probleme van moderne oorlogvoering teen 'n eersteklas teenstander.
In teenstelling met wat algemeen geglo is, was die Britse leër nie verbaas oor die toestande van die Westelike Front nie. Die weermag het ondervinding in loopgrawe-oorlogvoering in die Boereoorlog (1899-1902) en het baie tyd en moeite bestee om die lesse van die Russies-Japannese oorlog (1904-1905) te bestudeer.
Vroeg in 1915 het die BEF replika Duitse loopgrawe gebou en lewendige vuurbombarde teen hulle uitgevoer om hul weerbaarheid teen artillerie te bepaal. Die resultate (hoewel dit nie heeltemal afdoende was nie) was belowend en het voorgestel dat die Duitse verdediging met voldoende vuurgewig oortree kan word.
Die relatiewe sukses van die openingsaanval in die Slag van Neuve Chapelle (10-12 Maart, 1915) bevestig hierdie bevindings en het 'n mate van optimisme onder senior Britse offisiere tot gevolg gehad.
Die BEF het egter spoedig ongemaklike realiteite op die slagveld beleef. Alhoewel dit waar was dat die Duitse lyn met genoeg vuurkrag oortree kon word, was dit nie 'n eenvoudige saak om die nodige gewere en ammunisie bymekaar te skraap nie.
Operasie Michael - Hoe Duitsland probeer het om die Eerste Wêreldoorlog te wen
Die self-gelukwensende gemoedstoestand na Neuve Chapelle was die feit dat die Duitsers in die daaropvolgende weke hul verdediging aansienlik verbeter het, terwyl die BEF sy eie artilleriekrag verminder het weens die noodsaaklikheid om van sy kosbare voorraad oor te dra om die Gallipoli-veldtog te lewer .
As gevolg hiervan was 'n poging om die skielike orkaanbombardeering van Neuve Chapelle by die Slag van Aubers Ridge (9 Mei) weer te begin, 'n katastrofale mislukking.
Die kanonniers kon skaars die versterkte Duitse posisie krap, en as gevolg hiervan het die infanterie in 'n ononderbroke draad, ononderdrukte verdedigers en 'n genadige vuur gevorder. Die geveg was 'n bloed deurdrenkte tragedie wat die BEF 11,500 slagoffers gekos het vir absoluut geen wins nie.
Die omvang van die ramp was dat die Britte die orkaanbomaanvalle laat vaar het ten gunste van stadige, metodiese beskieting wat daarop gemik was om maksimum vernietiging oor 'n paar dae te veroorsaak. Hierdie metode het verrassing opgeoffer vir 'n mate van sekerheid.
Tog bly dit ammunisie-intensief en sterk afhanklik van akkurate, doeltreffende kanonne. Die onervare en onder toegeruste koninklike artillerie kon nie altyd aan hierdie vereistes voldoen nie.
Selfs as die bombardement suksesvol was en die Duitse verdedigingslinie afgebreek het, het die aanvallende infanterie 'n moeilike taak opgelê. Die gevegte van 1915 onthul die onsmaaklike waarheid dat - sodra infanterie die botoon gevoer het - hulle in wese buite beheer van die hoër bevel was.
Draagbare draadlose stelle vir mense lê in die toekoms en veldtelefone bereik net so ver as wat hulle kan. Pogings om telefone vorentoe te bring tydens die aanval was tevergeefs, want die lyne is gou deur artillerievuur en verdwaalde koeëls gesny.
Die enigste manier vir die aanval van troepe om kommunikasie te handhaaf, was via hardloper, maar in die chaos van die geveg was dit 'n stadige en onbetroubare metode.
Dit het twee ernstige taktiese implikasies gehad.
Eerstens was dit moeilik om te weet waar en wanneer om reserwes aan te gaan. Inligting vloei stadig terug van die voorste linie en was dikwels verouderd teen die tyd dat reserwes gereed was om te vorder. As gevolg hiervan het nuwe soldate na 'n chaotiese, deurmekaar slagveld getrek met slegs 'n beperkte idee van hul bestemming of die sterkte van die opposisie wat hulle waarskynlik sou ondervind. Reservate het geneig om na sigbare vriendelike soldate te trek, maar dit kan hulle van koers af sleep en hulle by plaaslike optrede bemoei. Eenhede wat hul doel bereik het, moes sukkel deur 'n verwarrende doolhof van artilleriegeteisterde vyandslote wat dikwels besaai was met Britse en Duitse ongevalle.
Boonop kan vyande van vyandelike weerstand vuur uit die flanke lewer of die skielike teenaanvalle begin waarvoor die Duitse weermag so bekend was. Dit was dus buitengewoon moeilik om die momentum van 'n aanranding te handhaaf.
Hoe die Royal Air Force gebore is
Dit is vererger deur die tweede probleem as gevolg van 'n gebrek aan intydse kommunikasie. Dit was byna onmoontlik om reaktiewe artillerievuur betyds op nuwe teikens te rig. As die aanvallende infanterie dus onverwagte weerstand buite die voorste linie teëgekom het, kon hulle nie op hul artillerie steun vir hulp nie.
Hierdie probleem is baie vroeg in 1915 herken en pogings is aangewend om dit te oorkom deur vlae, rookseine en lugwaarneming. Al hierdie metodes was egter onvoldoende.
Aangesien kommunikasie onbetroubaar is, is pogings aangewend om ekstra vuurkrag in die aanval voort te sit. Maar masjiengewere was te swaar en Lewis -gewere was 'n tekort, terwyl pogings om bergartillerie op muile op te bring, 'n hartseer teleurstelling was.
In die hele 1915 sou infanterie vorentoe moes veg met die geweer, die bajonet en die handgranaat.
MISBARE GEWEERE EN GRENADE
So was die toestand van die Britse ekonomie dat die BEF eers in 1916 'n standaard geweerpatroon gehad het. Gereelde en Indiese eenhede het die moderne Short Lee-Enfield MK III gebruik. Maar die meeste territoriale eenhede het staatgemaak op die eerbiedwaardige Long Lee-Enfield. Die Kanadese was toegerus met die berugte onbetroubare Ross -geweer.
Tog was die verskeidenheid gewere 'n geringe probleem in vergelyking met die verbysterende verskeidenheid granate wat aan die soldate uitgereik is.
Die weermag het oorlog gevoer met 'n baie klein aantal handgranate nr. Dit was ongewoon 'n perkussiegranaat wat ontwerp was om te ontplof by 'n slag eerder as 'n versmelte granaat wat ontwerp is om na 'n bepaalde tyd te ontplof. Alhoewel dit 'n kragtige ontploffing gehad het, was dit moeilik om te vervaardig, en die slag -ontploffing daarvan het dit 'n gevaar vir vriend en vyand gemaak. Bowenal was dit nooit in voldoende hoeveelheid beskikbaar nie.
In die soeke na effektiewe granate het die Trench Warfare Department 'n kothuisbedryf ontwikkel wat toegewy is aan die ontwerp en aankoop van nuwe wapens. Die gevolg was dat die BEF toegerus was met meer as 'n dosyn soorte granate - elk met verskillende vermoëns en baie met eienaardige eienaardighede.
Belangrik was dat almal minderwaardig was as die standaard Duitse Model 24 -granaat - beter bekend as die 'Potato Masher' vanweë sy kenmerkende vorm.
Die onvoldoende Britse granate het rampspoedige gevolge gehad. Generaal Hubert Gough onthou dat tydens die Slag van Loos:
'In hierdie bittere stryd was die bom die belangrikste wapen. Ons kon ons manne nie tydens hierdie geveg iets voorsien wat voldoende was nie, en die bomme wat opgestuur is, was lomp sake ... 'n Outydse en baie swaar handgranaat is ook aan ons manne verskaf. Die versekering hiervan kan slegs aangesteek word deur dit op 'n stuk papierpapier te slaan, en dit is op die man se linkermou vasgewerk, maar om 08:30 die oggend van die 25ste [September] kom die reën swaar neer. geweek en die bom nutteloos. "
As gevolg hiervan was die Britse weermag genoodsaak om teen 'n duidelike nadeel teen sy Duitse vyande te veg.
Die werklikheid van die slagveld van 1915 was inderdaad dat die BEF onervare, swak toegerus en teen 'n vyand van aansienlike vegkrag betrokke was in buitengewoon moeilike omstandighede.
Die gevolg was - in die woorde van James Edmonds - dat "die vyand ongetwyfeld die beste van die gevegte gehad het" en dat "te veel van ons dapperstes en die beste omgekom het, en probeer om dapper te vergoed vir 'n gebrek aan ervaring en 'n tekort aan ammunisie."
Britse strategie en BEF -bedrywighede is gevorm deur die realiteite hierbo uiteengesit. Brittanje het nie die militêre hulpbronne gehad om 'n deurslaggewende bydrae aan die Westelike Front te lewer nie, en sy leiers was bewus van die behoefte aan meer tyd om haar nuwe magte op te lei en toe te rus.
Tog kon die land nie bekostig om by te staan ​​terwyl sy alliansievennote vir nasionale oorlewing veg nie.
Gevang deur hierdie strategiese paradoks, was die BEF genoodsaak om te veg in gevegte waarvoor dit onvoorbereid was en wat volgens Edmonds se uitdrukking "takties teleurstellend en strategies rampspoedig" was.
Spencer Jones is die redakteur van 'Courage without Glory: The British Army on the Western Front 1915', wat hier opgetel kan word. Gebruik die kode voordat u met die afhandeling gaan KRAGTE18 in die afslagkodes boks aan die regterkant om 'n 25% afslag Besoek die Helion & amp Company vir meer militêre geskiedenis titels, van die reeds afslag boek (aanbod duur tot die einde van die jaar).
Die bevelvoerder van die Britse Tweede Weermag was generaal Herbert Plumer, wat op die ouderdom van 60 jaar in die Tweede Anglo-Boereoorlog van 1899-1902 opgetree het. Hy sou in 'n sekere hoedanigheid by al vyf die gevegte van Ieper betrokke wees. Na die Eerste Wêreldoorlog het hy uiteindelik die hoogste Britse militêre rang behaal - veldmaarskalk. Die blaasgedeelte toon Plumer in 1900 op 43-jarige ouderdom en die rang van vol-koloniaal.
Tydens die Ieper -offensief van 1917 het generaal Plumer 'n aanval op die Duitsers noukeurig beplan vir die oggend van 4 Oktober 1917. Die Duitsers is ingegrawe op Broodseinde Ridge en sy omstreke, en direk agter hulle was 'n groot battery artillerie - wat die Australiërs sou die volle krag voel voordat hulle aanval.
Herbert Plumer, 1ste Viscount Plumer in 1917
Hierdie aanval op die Duitsers op Broodseinde Ridge en sy omgewing was 'n groot gebeurtenis wat 12 afdelings van die Gemenebest -magte betrek het. 'N Afdeling bestaan ​​gewoonlik uit ongeveer 10 000 man, dus was die aanvallende mag in die omgewing van 120 000 man.
In hierdie 12 afdelings was drie uit Australië en een uit Nieu -Seeland ingesluit. Elke afdeling het 'n doelwit gekry van General Plumer, en dit word hieronder beskryf.
Duitse artilleriestuk gevang deur die 45ste Australiese bataljon
Die 1ste Australiese afdeling sou byna 'n myl vorder, die 2de Australiese afdeling ongeveer 100 meter verder as dit, en die 3de Australiese afdeling nog 150 meter verder as die 2de afdeling. Dit moes in twee of drie fases bereik word.
Hierdie drie Australiese afdelings het elk 'n voorkant van ongeveer 1000 meter - redelik kompak. Enige vyandelike artillerie of masjiengeweer waarop hulle vuur, sal baie duur wees - wat dit was.
Lede van die Australiese pioniers in die 1ste divisie grawe 'n geweer uit die 104 Howitzer -bataljon uit, wat probeer het om hul geweer na die opmars naby Hannebeek in die Ypres -sektor te haal.
Intussen het die Nieu -Seelanders 'n doel van ongeveer 'n halwe myl, maar hulle het 'n voorkant van een en 'n kwart myl. Generaal Plumer het sy logistieke huiswerk goed gedoen, maar hy het die verwoestende uitwerking wat die Duitse artillerie op die gekonsentreerde Australiese troepe sou hê, oor die hoof gesien.
Nieu -Seelandse ingenieurs rus in 'n groot dopgat by Spree Farm.
Voor dagbreek op 4 Oktober 1917 is die Duitse gekonsentreerde artillerievuur op die Australiese 1ste en 2de afdeling gerig terwyl hulle voorberei het om Broodseinde Ridge aan te val. Die resultaat was verwoestend. Byna 20% van die Australiërs wat wag vir bevele om vorentoe te gaan, het slagoffers geword.
Lede van die 5de Australiese veldambulans wat gewondes inbring tydens die Australiese aanval op Broodseinde Ridge
Toe hulle bevele kom om te vorder, word hulle deur Duitse troepe ontmoet wat toevallig ook beveel is om dieselfde tyd vorentoe te gaan. Omstreeks 06:00, in die middel van 'n niemand se land nie, het die 1ste en 2de Australiese afdelings van aangesig tot aangesig met 'n Duitse infanterieregiment gekom wat nou gevolg is deur 'n Duitse reserwe-afdeling en die 4de Garde-afdeling.
Die aanvanklike botsing van die vegters was redelik ernstig. Die Australiërs het egter uiteindelik hul teenstanders oorwin, en gevolglik is baie Duitse troepe gevange geneem. Die onderstaande foto, wat op of omtrent die 5de Oktober geneem is, toon aan hoe Duitse krygsgevangenes deur Australiese berede wagte na 'n bewaringskamp begelei word.
Duitse POO's word deur Australiese troepe begelei.
Nadat die aanvallende Duitse magte verslaan of gevange geneem is, het die Australiese 1ste afdeling gevorder Vlaandere I Stellung- 'n Duitse verdedigingsposisie op die groter Ieper -slagveld. Dit sou die eerste doelwit van die Australiese magte wees. Die tweede doelwit was om 'n gebied ongeveer 330 meter noord van Vlaandere I Stellung, bekend as Vlaandere II Stellung.
Die Britse frontlyn en die Duitse verdediging in die gebied oos van Ieper, middel 1917, met die aktiewe Albrecht Stellung, Wilhelm Stellung, Flandern I Stellung, Flandern II Stellung en Flandern III Stellung. Foto: ViennaUK CC BY-SA 4.0
Uiteindelik het die Australiërs wel gevat Vlaandere I Stellung, omstreeks 07:15 op dieselfde oggend. Dit het egter 'n prys in die pad van die slagoffers van Duitse veldgewere.
Ondanks toenemende ongevalle het die Australiese 1ste afdeling ook hul tweede doel bereik -Vlaandere II Stellung. Dit is beveilig ondanks twee verdedigingspogings van die Duitse infanterie, eers om 13:00 en daarna weer om 14:30.
Broodseinde Ridge, België. 5 Oktober 1917. 'n Waarnemingspos in die Ieper -sektor, waaruit die Australiese waarnemers 'n uitstekende uitsig op Becelaere, Keiburg en Passchendaele gehad het. Hierdie posisie is op 4 Oktober 1917 ingeneem.
Intussen vorder die 2de Australiese afdeling ook, ondanks die langafstandafskieting van die Duitse artillerie. Die finale doel van die 2de Australiese afdeling was die klein dorpie Broodseinde aan die Broodseinde -rif. Toe die 2de Australiese afdeling hul doel bereik het, het hulle 'n tydelike sloot 'hoofkwartier' opgerig.
Die onderstaande foto, wat die oggend van 5 Oktober geneem is, toon Australiese troepe wat vir die foto poseer. Daar is twee interessante punte in hierdie foto.
Eerstens is hulle wapens nie gedra nie, maar eerder bo -op die sloot. Dit dui aan dat hulle nie 'n dreigende aanval op dreigement was nie. Die tweede punt van belang is die oënskynlike jeugdige voorkoms van die klein soldaat in die middel van die foto.
Broodseinde Ridge, België. 5 Oktober 1917. Die hoofkwartier van die 24ste Bataljon (2de Afdeling), gevestig in 'n uitgrawing op Broodseinde Ridge, die dag na die vang van die Ridge. Troepe van die 1ste, 2de en 3de afdeling het opvallend deelgeneem aan die operasies.
In teenstelling met wat die Australiese 1ste en 2de afdeling ondergaan het, het die 3de Australiese afdeling en die Nieu -Seelandse afdeling van die 1 & amp11 Anzac Corps 'n bietjie beter gevaar. Hulle doel was om Hill 40 aan die noordekant van die Ypres-Roulers-spoorweg op te vang. Die Australiërs en Nieu -Seelanders sou Hill 40 van teenoorgestelde kante aanval.
Hulle was oorspronklik van plan om voor die oggend op 4 Oktober onder die dekmantel te vorder. Die woord moes egter die Duitsers bereik het omdat hulle 'n stortvloed fakkels ontketen het. Die aanval is toe tot 06:00 vertraag. Dit was baie suksesvol en die Duitse bokse bo -op Hill 40 is oorval, met baie gevangenes.
'N Duitse betondoos of blokhuis. 10 Oktober 1917.
Dit is bereik, ondanks die feit dat die Australiërs Hill 40 ongeveer 30 minute voor hul Nieu -Seelandse eweknieë bereik het. Die Nieu -Seelanders het tydens hul klim van die heuwel te kampe gehad met moerse grond. Teen 07:20 was Hill 40 in die hande van die Britse Gemenebest -magte.
Dit is moeilik om presiese syfers van Australiese en Nieu -Seelandse slagoffers by die Slag van Broodseinde Ridge te kry, want dit was deel van die breër derde Slag van Ieper. Die Oorlogsgrafkommissie van die Gemenebest bevat egter meer as 20 000 Britse en Statebond -slagoffers en krygsgevangenes. Meer as 3 400 hiervan het geen bekende grafte nie.
Copyright © salvadoryoscar.com | Oostenrykse krygsgevangenes wat Russiese verdediging grawe, 1915 ...