Braaidag: Jy mors nie met ŉ boer se vuur nieArgieffoto (Foto: Snufkin, Pixabay) Met elke Braaidag (Erfenisdag, 24 September) lag ek nog lekker as ek terugdink aan een van my gunsteling braai-ervaringe. “Vandag braai ons!” “Wat gaan ons braai? Ons is in die middel van Oostenryk.” “Hoender…” Ons vriend, Nico, is vasbeslote om te braai ten spyte van ons “onakkommoderende” omstandighede. ŉ Groep van ons vriende het besluit om met fietse langs die Donau af te ry en in motorwoonwaens (“campers”) te bly in die gemaklike kampeerplekke wat oral in Oostenryk beskikbaar is. So ry ons vir twee weke deur die pragtige klein dorpies met houthuisies en helder blommetjies wat onder die vensters in houtblombakke hang. Ons nader die einde van ons vakansie. En die manne is besig om aan onttrekkingsimptome te begin ly vir een van die dinge wat naaste aan ŉ Suid-Afrikaner se hart lê… ŉ braai. Wat natuurlik nie noodwendig die maklikste ding in ŉ Europese land is nie. Oostenryk is nou nie regtig wêreldbekend vir sy lekker braaivleis nie. Dus moet ons sien kom klaar met wat ons ook al kan vind en bekostig. Dus hoender… Hoender is reeds nie die maklikste ding om op ŉ oop vuurtjie te braai nie, maar ŉ mens doen maar wat nodig is om ŉ braai moontlik te maak. Ons het ons fietse en motorwoonwaens parkeer in die kampeerplek by Schlögen nadat ons ons inkopies in die pragtige dorpie gedoen het. Die voorbereiding vir die “Groot Braai” het dus vroegdag al begin. Ons het vir Helga, die opsigter van die kampeerplek, in gebroke Duits gevra vir braaihout en sy het aangebied om dit vir ons te bring. Na ŉ rukkie het sy met ŉ kruiwa met ŉ pragtige gestapelde hopie hout teruggekeer. Ons was hoogs beïndruk deur haar mooi vuurpakvermoë. Ons vriend Nico het met die braaivoorstel gekom en dus was hy die afgevaardigde om te braai. Soos ŉ heilige offer het hy vir ŉ uur en ŉ half lank die Oostenrykse hoendertjie ontbeen en laat lê in die lekkerste selfgemaakte marinade. Intussen het ons die perfekgepakte vuurtjie in die kruiwa aan die brand gesteek. Wat natuurlik ook vir ons ŉ bonus was, omdat ons dan nie na die tyd baie hoef te sukkel om van die oorblyfsels van die vuur ontslae te raak nie. In lekker Suid-Afrikaanse tradisie het ons ons kampstoeltjies uitgehaal, om die kruiwa gepak en toe lekker agteroor gaan sit met ŉ glasie wyn of ŉ bier in die hand terwyl ons oor die besonderse Blou Donau, soos die wals dit noem, uitgestaar het. Vrede. Maar ons vrede was van korte duur… Die kole het net begin om die belofte van die perfekte vuur in te hou, toe ons vriendin Marlize se oë begin rek en sy fluister: “Ek dink ons het ‘n probleem…” en met haar kop in die rigting van Helga se huis beduie. Soos ŉ wafferse drilsersant uit die Duitse Weermag kom Helga in volle vaart, met haar eg Duitse fyn blommetjiesrok met ŉ wit voorskot, soos ŉ seilboot se mas gebol agter haar, aangestoom in ons rigting. Sy lyk nie gelukkig nie… en nie een van ons is presies seker hoekom nie. Sy bars deur ons vriendekring en pyl af op die vuur of op Nico, wat langs die vuur staan. Sy het vir die vuur gemik… Terwyl sy herhaaldelik roep: “Kaput! Kaput!” gryp sy die kruiwa se handvatsels en met een beweging gooi sy die hele vuur met al sy perfekte kole op die fietspad langs die rivier uit. Al mompelend, oor mense van Suid-Afrika wat haar kruiwa kom verwoes, draai Helga om met haar kruiwa en stoom terug huis toe. Daar hang ŉ doodse stilte oor ons almal. Ek weet nie of dit uit vrees was vir wat Helga se volgende beweging kon wees en of ons bang was ons gaan in trane uitbars oor ons perfekte vuur wat sopas ŉ koue dood gesterf het op die harde bakstene nie. Nadat ons Helga in haar huis sien verdwyn het, draai ons almal verslae terug na waar Nico nog steeds met sy bier in sy een hand en braaitang in die ander hand staan en staar na die oorblyfsels van sy Oostenrykse-braaidroom aan sy voete. Toe kyk hy op en ek was seker daar was ŉ traan in sy oog toe hy sê: “ŉ Mens mors nie met nie met ŉ boer se vuur nie…” Nodeloos om te se, ons het daardie aand die hoender maar op die stofie in die woonwa gebraai… Ons braai moes maar wag tot ons weer by die huis is.