My eerste rebellie – Van Waar Jy Kyk
Gedagtes, drome, frustrasies ens. van 'n gekompliseerde girl.
Daar is net een. As jy hier lees, lewer asseblief kommentaar. So simpel soos dit. Niks om te sê nie? Sê dan net 'Hallo'. Capish?
"Death ends a life, not a relationship." - Tuesdays with Morrie.
Daniel Bezuidenhout oor Vergoeding Vir Skade
Charms oor Vergoeding Vir Skade
Korrelkop Kahuna oor Vergoeding Vir Skade
karinsegriffels oor Hallo Kobie
josfien oor Ek weet jy probeer
Wietz Marais oor Ek weet jy probeer
monicahaddad01 oor Ek weet jy probeer
Son oor Ek weet jy probeer
dalenatjie oor Ek weet jy probeer
rondomtaliedraai oor Ek weet jy probeer
Die Nuwe Flintie
Olga se Okseltjie
Om te Wonder
Argief Kies Maand Mei 2015 April 2015 Julie 2014 Maart 2014 Januarie 2014 April 2012 Maart 2012 Februarie 2012 Januarie 2012 Desember 2011 November 2011 September 2011 Augustus 2011 Julie 2011 Junie 2011 April 2011 Maart 2011 Februarie 2011 Januarie 2011 Desember 2010 Oktober 2010 September 2010 Augustus 2010 Julie 2010 Junie 2010 Mei 2010 April 2010 Maart 2010 Februarie 2010 Januarie 2010
My eerste rebellie
Vergoeding Vir Skade
My thoughts on Phobias and the genocide taking place in South Africa
Ek weet jy probeer
They playing your song!
Charms	in Uncategorized	 Mei 28, 2015 Mei 28, 2015 511 Words
Ek was die skaam kind. Die eenkant kind. Die boekwurm. Die maergat. Die ai siesog sy bly by Ouma en Oupa – het seker nie 'n ma en pa nie kind. Tog wil mens net een keer uit daai verdomde boks uitbreek en sien waaroor die ander kinders so aangaan. Waaroor gesels hulle? Wat doen hulle as hulle nie lees nie. Wat doen hulle as 'n standerd 6 Wiskunde onnie jou heeltemal afsit van jou eens geliefde syfers wat vir jou en jou laerskool hoof so lekker was. Of 'n heks van 'n Engelse juffrou wat goddank nie jou liefde vir die taal en boeke geskend het nie.
Ek het die aand gewag vir Ouma-hulle om te gaan slaap en my beste outfit en boots aangetrek met nogal Oupa se jas om te keer vir die koue en by die kombuisdeur uitgeslip. Nes 'n regte rebel. Donner ek was so trots op my waaghalsigheid dat ek nie eers heeltemal kon onthou hoe lank dit my gevat het om 'n hele paar kilometers te stap nie. In die donker. In die koue. Magtig ek was brave!
Skielik is ek by 'n regte egte 80's garage party. Musiek wat bler uit die hoek uit en posters van A-Ha, Dawid Bowie ens opgeplak op die oliekol muur. Daar word gedans en gelag en gesels maar niks interesseer my regtig nie. Seunskinders wat skelm rook en ek dink drink ook. Party meisiekinders wat sit en bloos en giggel as iemand na hulle kyk en ander wat ek dink party seuns se moeders baie senuweeagtig gemaak het. Dan gesels hulle oor simpel goed wat so alledaags klink, amper plat. Niks wat jou prikkel om saam te gesels nie. Maar steeds het ek gebly net om daai gevoel te kry van ek is ook 'n moeilike tiener. Simpel.
Ek het laat genoeg gebly om dit nou wragtig die moeite werd te maak want ek was 100% seker ek sou dit nie weer doen nie. Baie later die aand het ek heel tevrede met myself in die koue huistoe gestap en ek was so bly ek het Oupa se jas gegryp want dit was bibber koud. Seker so 200 meter van die huis af, net toe ek dink ek het weggekom met die slip storie stop Ouma se Cortina langs my. My smile my moed en my senuwees het gesak tot in my boots. Sy het my net een kyk gegee en toe klim ek maar in. My Ouma het jou gatvelle af gekyk, nie geslaan nie.
Ek het 'n skrobbering gekry van die hoogste gehalte daai aand by die kombuistafel. My kop maar net die hele tyd geknik want om 'n woord te probeer inkry was onmoontlik. Na die uittrap sessie het ek vir ons koffie gemaak en toe begin Ouma lag en lag en lag omdat ek nogal Oupa se jas aanhet. So desperate om in te pas, maar tog met 'n bietjie 'self' ook. Want ek was anders.