Notas van Paasfees in Caceres - Versamelings
Notas van Paasfees in Caceres
Troy Nahumko vind dat onverwagte spoke elke paasfees in Spanje hergebore word.
Drumbeats, wat van om die draai kom, word mense en mense word 'n optog.
Wierook hang af van die adarve, die verlamming waarin die golf na 'n golf van mense besig is om in te druk.
Minder as 10 voet van die ruimte van muur tot muur, naby genoeg om die blikende rook te konsentreer, naby genoeg om te besef dat daar net twee uitweg is, en albei sou beteken dat u oor honderde moet klim.
'N Ongemaklike en blywende klaustrofobiese oomblik totdat 'n striktrommel om die draai ricochets, die geslote in 'n gevoel begrawe en vervang met 'n ongedefinieerde musikale geheue.
Vaag totdat 'n kleinerige trompetnoot saam met die waas dryf ... dit is Miles Davis.
Die Oosterse klinkende blues gee geboorte aan Sketse van Spanje. Die spoke van Miles en Gil Evans word elke Paasfees skielik bygevoeg tot die wedergeborenes hier in Caceres.
Uit die helder hemel hang 'n gemartelde Christus aan 'n groot silwer kruisbeeld wat hoog gehou word, wat die warm lenteson weerspieël op die omgekeerde gesigte van diegene rondom my wat soos ek vasgespeld is.
Boetes in onberispelike wit gewaad en capirote, die koniese kappies wat vreemd herinner aan radikale regse bewegings, dra plegtig hul fluweel- en goue gebroke standaarde agter die leidende kruis. Troppe van soortgelyke geklede kinders stroom agter hul bes om ernstige gesigte te behou.
'N Optog is nie net iets om te sien nie, maar 'n plek om gesien te word.
'N Optog is nie net iets om te sien nie, maar 'n plek om gesien te word. Onberispelik geklede vroue bestuur die keien op vyf duim hakke.
Hul mans, nugter en amper vervelig in vergelyking, lyk asof hulle uit die Ralph Lauren-advertensies in die 1980's gegaan het, almal corduroy- en dekskoene met pienk of baba-blou truie wat aan hul skouers hang. Onmoontlik opgevulde meisies in pastelle bolaag lyk soos gekleurde oorlogstydfoto's.
Enige ander week van die jaar is Spaanse kerke die eksklusiewe spook van die afgetredenes en die amper-om-te-trou, maar dit lyk asof Semana Santa mense die strate inbring.
Pasión in Spaans, passie in Engels. Soortgelyke genoeg klinkende woorde, maar woorde wat baie verskillende betekenisse het vir nie-teologiese ore wat die gory film van Mel Gibson vergeet het. Albei woorde het etimologies wortel in die werkwoord tot ly. Dominatrices en hul kliënte eenkant, is min Engelssprekendes wat iets te make het met die wortel en vandag se gebruik van die woord.
Wat eens 'n visuele vertoning van Bybelse verhale vir die ongeletterde en nie-Latynssprekende massas was, het verander in een van die moeilikste weke van die jaar om 'n hotel te vind wat nie vol is nie. Die rykes betaal nie meer die armes om die beelde vir hulle te dra nie, en die armes neem nie meer net 'n spier nie.
Die bewegende bybeltonele is bo-aan alles wat gewild is, in die ware sin van die wêreld, vir die mense en geniet deur hulle.
Reeds in die moeilike antikleriese tyd van die Republiek, voor die gruwels van die Spaanse Burgeroorlog, is daar steeds optogte gevier.
Een jaar het die regering hulle verbied, en die ander het die kerk dieselfde gedoen, maar elke keer het die volk dit op hulself geneem om die beelde hul lente uit te gee.
Nou 'n pouse in die trein van mense. 'N Ketting rammel koel langs die ongelyke klippe. 'N Eensame man loop kaalvoet en sleep 'n swaar kruis wat oor sy skouer gehang is.
Die geknetter trek my aandag van sy onbeholpe kop na sy voete. Die aangehegte kettings hou die tapas-bar-gewoonte in ag wat sommige Spanjaarde het om selfs die naaste vullisdrom blitsig te ignoreer.
'N sprong van geloof, of inherente vertroue dat die tandestokkies en gebreekte glas nie hul voete sal vind nie?
In beide gevalle, terwyl die kerse aangaan en die kykers wegstroom, kom die straatskoonmakers in stilte om hul engelwerk te doen.