Zestieën grade halverwaeges februari, 't woor aeve lente. Bie mich brik den get oet waat maondje neet gewaar is gewaore. Den wil ich de fiets op, 'n terrasje pikke of d'n haof in. Ómdet ich mich al 'n paar waeke sjaggeneerdje euver de blajer vanne vergaete herfs, ging ich veur 't lèste. Midde in miene haof sjtuit 'ne kurkeik. Van häöm höbs se gènne las. Dae blief ouch inne wintjer sjoeën greun. De blajer die ich dao ónger weg mót kaere, kómme van anger buim.
Kaerentaere veel mich get witte sjróntj op. Doeve woor mien ieëste reactie, die hejje vurrig jaor inne kurkeik nog jónge oppe werreld gezatj. Meh nieks, wie ich mich de boum 'ns tegooj bekeek zoog ich 'ne uul zitte en leet de houp blajer de houp blajer. Reek en baezem wórte camera en sjtatief. D'n uul leet mich gewaere en ging zich d'r 'ns tegooj veur zitte.
Op internet woor ich d'r al gaw achter det miene uul 'ne ransuul woor en det ransule zich gaer es gruupke 'ne boum oetzeuke. Mieër ule kós ich aevel neet óntdekke in en róndj miene haof. Den hej ich dis waek nao Remunj mótte gaon, Dao wore uule zat: uuleprinse, uulemaskes, uulewappers, uulesjlagers, kits-uule. Mer mit 'uule' höb ich taalkundig nogal get meujte. Ein sjuur, twieë sjure, eine uul en 'n gans nès ule. Ich haoj 't bie miene kurkeik. Waem wètj duke dao nog get echte ule op.
© jan sjure, 1 mieërt 2017