Dirk sien die eerste keer vir Denise in haar boetiek en sy slaan sy voete onder hom uit, want sy lyk vir hom soos ‘n eksotiese paradysvoël. Sy kunstenaarshart vind haar onweerstaanbaar en hy weet hy is nie meer dieselfde man wat daar ingestap het om vir sy sus Trixie in verestola te gaan soek vir die jaarlikse dorpsdans nie. Sy liefde vir hierdie beeldskone vrou laat hom ver en wyd reis, maar hy doen dit, want hy weet sy is die een…
Om romanse te skryf is om oor die lewe te skryf. Die lewe draai om die liefde en die liefde draai om die lewe. Die een kan nie sonder die ander nie.
Om gehê te wees is die een basiese behoefte wat niemand kan ontken nie. Ons wil almal gehê wees. Ons menswees hang daarvan af of ons liefgehê word en of ons liefhet, of nie. En dit begin by die liefde en aanvaarding van jouself. Net jy kan jou eie waarde skat en jouself oopstel vir die liefde. As jy jouself nie liefhet nie, kan jy ook nie ŉ ander liefhê nie. As jy sonder voorbehoud kan sê: ek hou van my, dan kan jy dit ook van iemand anders sê. Jy kan nie met ŉ toe hart gee of ontvang nie. Maak oop vir die liefde. Vir jouself; dan vir daardie één spesiale mens. Eers dan sal jy kan gee sonder voorbehoud, en ontvang sonder voorbehoud. Laat die liefde vry vloei en lééf!
Ons behoefte aan aanvaarding, vertroue, respek en koestering gaan als oor die liefde. Net deur jouself lief te hê, waarlik lief te hê as ŉ saad van die Groot Boom, kan jy ŉ ander aanvaar, vertrou, respekteer en koester. Jy moet kan gee om te ontvang. En dan stel jy jou oop vir die vreugde van liefhê en van voluit lewe. Dit gaan als oor die liefde.
Delia is diep ingedagte toe sy in die rietpaadjie terugstap na haar huis toe. Die aand was vir haar betowerend mooi; die musiek nog in haar kop. Sy stap stadig tot by die bankie op die dek, gaan sit en kyk uit oor die silwer water van die meer. Ver anderkant wink liggies teen die koppie, en die stilte word net deur die krieke en die stemme van die paddas verbreek.
Sy staan op en klim by die trappies af tot by die boot, maak dit los en gaan sit om te begin roei, maar die roeispaan hak iewers vas. Sy probeer dit afdruk in die boot, maar dit roer nie. Iets laat haar opkyk en sy sien die donker kop van Alex oor die dek loer.
“Wag vir my; ek gaan saam,” sê hy en voor sy haar stem kan terugkry, klim hy in die bootjie en gaan sit oorkant haar. Hy stoot die boot weg van die dek af dieper die water in en begin dan ritmies roei. Delia is sprakeloos. Wat maak hy hier? Hoekom slaap hy nie? Hoe weet hy sy wou gaan roei, wat…? kom die vrae vinnig by haar op.
Hy roei die boot tot waar die maan se lig in ŉ silwer baan oor die meer lê en laat die roeispaan sak. Hulle sit stil sonder om te praat en dit voel vir Delia of hulle die enigste mense op aarde is. Sy trek haar asem in en laat dit stadig uit. Sy is meteens diep dankbaar dat hy saamgekom het, dat hy met haar geroei het tot amper in die middel van die dam.
Sy kyk verward om haar rond. “Maar hier is nie paddas nie. Ons is in die middel …..,” bly sy verleë stil toe sy hom hoor lag.
“Dis mooi, né,” fluister sy en hy knik sy kop, sy oë op haar verwonderde gesig. “Ek was nog nooit in die aand so ver uit nie, en die maan…” Sy wou sê die maan is romanties, maar sy bedink haar net betyds.
“Die maan is pragtig.” Dis ŉ betowerende gesig, en hulle praat nie verder nie. Sy sien dat hy vir haar kyk, en sy slaan haar oë neer, maar sy ril skielik van die koue en hy kyk haar ondersoekend aan.
“O, nee, asseblief! Kom ons bly nog ŉ rukkie; ek kry nie so koud nie,” keer sy, maar sy kan die rillings nie keer nie.
“Kom sit hier langs my dan kan ons my baadjie deel,” nooi hy, en hy sien dat sy huiwer. “Dis te koud vir jou nou; jy sal siek word,” en hy tel hy die roeispaan op om die boot om te draai.
“Wag, ek kom,” sê sy vinnig terwyl sy versigtig opstaan en langs hom op die bankie gaan sit. Die bankie is smal, en sy sit noodgedwonge styf teen hom. Hy trek die mou naaste aan haar uit, trek haar amper onder sy blad in en hang dit om haar skouers terwyl hy sy arm om haar hou. Sy lyf is warm en veilig teen haar, en sy leun teen hom aan.
Die bootjie lig en sak saam met die deining en dis of die tyd gaan stilstaan. Dis net hulle twee, die maanlig en die sagte geklots van die golwe teen die kant van die boot. Dis onwerklik mooi, soos ŉ sprokie, en woorde is oorbodig.
Alex druk sy gesig in haar geurige hare, en sy sit doodstil, te bang om te roer. Die hele situasie is so onwerklik dat sy wonder of sy droom, maar die warm lyf van die man hier by haar vertel ŉ ander storie. Sy wil net so sit en nooit roer nie, dink sy bedwelmd.
Dit word later te koel en Alex kyk af na haar gesig teen sy skouer. “Ons moet teruggaan. Trek jy die baadjie aan terwyl ek roei.” Maar sy sit nog vir ŉ paar oomblikke stil, draai dan haar gesig na hom toe.
Sy lag saggies. “Dit sou ŉ fout gewees het, want dan het ons nie nou hier in die middel van die water in die maanlig gesit nie.”
“Nag, Delia, lekker slaap,” sê hy sag en hy stoot haar by die deur in; wag tot sy die deur gesluit het voor hy omdraai en in die rietpaadjie huis toe stap.
Die liefde maak heel, vertroos, vertroetel en bevry. Dis hoekom ek liefdesverhale skryf. Omdat die liefde alles oorwin.