The Last Iceman of Chimborazo - Interessant
Baltazar Ushca, die heelero van die hoogste gletser van Ecuador
Reis saam met Baltazar Uscha na die gletsers van Chimborazo, die laaste van sy mense om die eeue-oue tradisie van die heleero voort te sit.
Ons is op pad na die huis van Baltazar Ushca, die laaste van die ysters van Chimborazo. Die berg is die hoogste piek in Ecuador op 6.310 meter, ongeveer 20.565 voet. Perde is vir my en my vriend gereël, want die hoogte neem gereeld buitelanders aan, al leef ons al maande lank op die hoogte.
En Baltazar wag nie op volgelinge nie, so as jy eers agterbly, is jy op jou eie. Dit is nou om 20:00 en ons is ver agter die skedule, maar dit is net iets waaraan jy in Ecuador moet gewoond raak.
The Last Iceman van Chimborazo van ons webwerf op Vimeo.
Die helder lug wat die oggend begin het, is nou weg en die lae wolkbedekking sluit die piek uit. Dit wil voorkom asof ons reguit in die lug inry.
Hier in die páramo is dit maklik om te sien waarom Baltazar steeds van die tradisie hou. Daar is geen geraas, geen besoedeling en niemand anders om hom te pla nie. Net die geluid van die wind wat deur die kort grasstingels en die gryns van die donkies waai.
Soms sal Baltazar skree hoe dit klink: "Burro, Carajo!" Die temperatuur daal en die son word kragtiger, maar die rustigheid van die land is aansteeklik, en vir die volgende paar uur op die roete kan ons nie anders as om gemaklik te voel en in stilte te beweeg nie.
Elke reis op en af ​​kan 8 uur duur. Met slegs drie donkies sal Baltazar ongeveer 'n uur stop om gras wat hy in knope en verpakking maak, op te sny. Dit help om die ys te bewaar voordat dit elke Saterdag na die mark gaan. As gevolg hiervan gaan hy eers Donderdag en Vrydag op en gebruik hy die ander dae van die week om na sy plaas en diere te kyk.
Gras sny ter voorbereiding op die klim na die gletser
Deur die dik gras te sny en die tou te weef, laat die kort man dit so eenvoudig lyk dat 'n kind dit kan doen, maar dit is duidelik 'n kosbare vaardigheid.
Sodra die gras voorberei is, gaan ons voort bo die punt waar enigiets kan groei, en alhoewel die roete steil en glad is, is die lug koud. Uiteindelik kom ons by die plek van die heeleros, ongeveer 16,000 voet bo seevlak.
Dit is bykans vier uur vandat ons sy huis verlaat het, en ons kan net die vallei sien oor die kruin van die rotse aarde en onder 'n stormfront wat vinnig vorder.
Inheemse mans klim al eeue hierheen om ys van die gletser af te kap en op die mark in die stad te verkoop. Vanweë die uitvindsel van die yskas het die behoefte aan hierdie suiwer Chimborazo-ys egter afgeneem, en nou is Baltazar die laaste man wat hierdie tradisie sal voortsit.
Ek het dit alles gehoor van my vriende Casey en Lara, wat net toevallig daarvan afgekom het terwyl hulle op Ríobamba was. Die volgende kans wat ek kry, is op pad na die stad, by Hotel Los Shyris aangemeld en gevra vir Joel Quinllin. Tien minute later het ons die volgende dag 'n ooreenkoms uitgewerk, en hy is op pad na die dorp waar Baltazar woon, Cuatro Esquinas, om dit op te stel.
Chimbazo, 'n onaktiewe vulkaan wat heeltemal met gletsers bedek is, bied water vir die streek
Baltazar is nie 'n toergids nie, en hy praat slegs rudimentêr Spaans (sy eerste taal is Quechua). Dit het egter nie saak gemaak toe ons ontmoet het nie, terwyl ons met 'n glimlag en 'n ferm handdruk begroet is en ons verwelkom het na 'n dag in die lewe van 'n heelero.
Dit is nou amptelik gevries, maar die stille inheemse man het die moue van sy vag opgerol en werk hard aan die ys. Die gletser, wat bedek is met vuil en modder wat stadig drup, sou onopgemerk raak vir iemand wat nie daarna soek nie, en ek besef dat ek op 'n reuse gletser staan ​​net 'n paar voet onder die grond.
Hy gebruik 'n groot yspik om 'n reuse-kubus te skep, wat dan val om in die helfte gekap te word. Deur die hele proses sê hy nie een woord nie.
Die moeilike taak om blokke ys te kap
Ek bied hom 'n paar neute aan, en hy neem hulle graag, dan kom hy dadelik weer aan die werk. Sodra die ys uit die gletser is, tik die klok. Terwyl ons daar nie seker is wat om te doen nie, begin my voete gevoelloos raak deur die twee sokkies en dun rubberstewels.
Ek bekommer my oor rypbyt, en skielik trek Baltazar sy kattebak af om sy kapgereedskap te slaan en ek kan sien hy dra nie eers sokkies nie. Sy voete is modderig en bedompig, maar hy toon geen teken dat hy koud is nie.
Uiteindelik word ses blokke ys, ongeveer 60 pond elk uitgesny, en sodra die vuil om hulle beitel is, word hulle een vir een in die gras voorberei en styf toegedraai. Dit neem ongeveer tien minute om die donkies in te vou en op te laai, en terwyl ons daar sit en gesaai en gevries word, begin ek my geduld verloor.
Een vir een word die donkies pak toe gestuur, en uiteindelik vertel hy dat dit tyd is om te gaan. Ek wil weer op die perd klim, maar die roete is nou te glad en modderig vanweë die sneeu, en die perde weier om te beweeg. Ons moet die perde deur die hele roete sleep, af en toe gly en afneem, bewus daarvan dat die perde naby aan ons gly.
Baltazar is egter ver voor ons en vertraag nie, want dit is normaal vir hom. Hy moet voortdurend agter die donkies aanhardloop om seker te maak dat hulle nie in die modderige roete vassteek nie. Onder die wolke kan ons sien dat dit ver teen die berg gesneeu het.
Die son kom weer uit en ons kan oor die hele vallei, die nabygeleë dorpe en die twee ander vulkane in die omgewing van Ríobamba sien. Toe ons terug is na die plat paadjies, is dit naby 17:00. en Joel wag om ons met die president van die dorp te ontmoet. Hulle is albei stralend en wil weet hoe die dag verloop het.
Die ys pak ons ​​vir die herkoms terug stad toe
Vir al hierdie werk verdien Baltazar slegs $ 2 per blok ys, en daarvan moet hy 50 sent per blok betaal om dit in 'n bus of vragmotor na die mark te vervoer. Dit beteken dat hy 'n wins van $ 12 moet betaal $ 3 aan belasting, oftewel 25% van sy vlug daardie dag.
Hierdie 64-jarige man leef in 'n uiterste armoede op 'n plaas met sy hele gesin en gaan voort met 'n tradisie wat lank gelede nie meer winsgewend was nie. Tog doen hy dit sonder om te kla.
'N Paar jaar gelede het sommige toerondernemings probeer om hieruit voordeel te trek en toeriste naby $ 200 betaal om op die staptog saam met Baltazar te gaan. Baltazar het slegs ongeveer $ 5 per rit verdien, en besluit dat hy nie meer toeriste wil opneem nie, en gevolglik is nie baie mense bewus van hierdie deel van die kultuur nie.
En dit sou ook nie reg wees dat die roete propvol toeriste was nie. Net twee mense daarbo kan genoeg wees om in sy pad te kom, en dit sou verkeerd wees om die hele proses soos 'n Disney Land-aantrekkingskrag te laat lyk.
Maar sodra Baltazar sterf, sal die tradisie by hom wees. Hy is die laaste heelero, en hoewel dit duidelik 'n onpraktiese manier is om ys te kry, is dit deel van 'n kultuur wat bestaan ​​sedert die Spaanse eeue gelede aangekom het. Sy kinders en kleinkinders stel nie daarin belang om die tradisie voort te sit nie, en hoewel die stad Cuatro Esquinas dit op een of ander manier wil voortsit, is niemand nog 'n leerling nie.
Die kleinkinders van Balthazar op die plaas met Chimbazo wat loer
Soos dit gereeld gebeur, is die mense wat die hardste werk, die armste en mees betowerde mense. Aan die buitewyke van die stad, aan die voet van die berg, woon hulle in 'n arm dorpie met grondpaaie en meer diere as mense. Die lewe is anders hier, en die ouer gebruike bly sterk en trots.
Maar in 'n wêreld waar die onveiligheid die veilige opsie is, hoe lank sal dit duur voordat die ander gewoontes ook die weg kom van die dodo? Maar hier, vir Baltazar, is dit nie genoeg om hom van sy berg af weg te neem nie. En soos elke ander Donderdag en Vrydag sedert hy 15 was, sal hy weer die berg opgaan, alleen, en sy lewe leef soos hy goedvind.