Die maker van seker die mees ikoniese sportmotor-silhoeët het pas ’n nismodel by sy familie gevoeg – met ’n herkoms wat natuurlik die nodige ren-DNS bevat, soos ’n spesiale 911 betaam.
In 1968 het Vic Elford ’n Porsche 911 T geneem en die haastigste onder ’n groep tydrenjaers oor sneeubedekte bergpasse in die suide van Frankryk geglip. Nog twee jaar hierna het Elford se 911 T baasgespeel in die Monte Carlo-tydren en ’n kultusgevolg het rondom die 911 T in motorsportkringe ontstaan.
As ’n doelgeboude tydrenmotor was die 911 T ’n gestroopte Turbo. Die nodige bokser-ses toegerus met ’n turboaanjaer was agter in die stert, maar binne is hy gestroop van luukshede en tierlantyntjies. Als om hom so lig as moontlik te maak.
En 50 jaar later het Stuttgart besluit om die seges op die tydrenbaan met ’n moderne interpretasie van die 911 T te herdenk.
Vandag se warm, gestroopte Porsche 911 vind ’n goue middeweg tussen ’n ligter vuurwa, minder weelde en vertroetelings vir jou sitvlak, en genoeg perde onder die voet. Die naam is effe aangepas: 911 Carrera T.
Daar is darem ook elektriese verstelling vir die rugleuning. Ander geriewe vir die moderne metroman in sy gestroopte 911 sluit in ’n stuurwiel wat teleskopies kan verstel, ’n klankstelsel met luidsprekers vir hoë en basklanke, ’n raakskerm wat jou G-kragte om ’n draai wys en leerbekleedsel oral.
Maar die deurhandvatsels binne is minus ’n metaalgreep, en nou slegs ’n lus (van rukstop-materiaal gemaak) wat jy teen ’n vreemde hoek na jou toe moet trek om die deur oop te swaai.
Vir die puris is daar tog opsies te kies om die 20 kg wat Porsche gespaar het tot ’n meer beduidende syfer op te stoot. Soos om die elektriese sitplekke met eenstuk-skotteleenhede te vervang.
’n Kort rathefboom met ’n kort skakelaksie verskaf die ry-ervaring waarna die puris soek. Let op die deurhandvatsels se bandgreep.
Wanneer dit by meganika kom, het die ingenieurs gewen. In die stert sit die vervaardiger se witwarm 3.0-liter, ’n plat bokser-ses met twee turbo’s. Krag gaan slegs na die agterwiele en ’n meganiese sluitewenaar op die as kanaliseer die krag na die buitewiel wat meer vastrap om ’n draai het.
Maar nou hoor jy meer van die bokser-ses se kenmerkende Volksie-dreun as jy derde haak en mielies gooi. Want dis eintlik waarvoor hy bedoel is.
Die twee ratkaste is in wese dieselfde eenhede, en albei se eerste ses gange is korter gemaak dat versnelling in ’n gedagte kan geskied. Saam met die korter ratte is die handrat se rathefboom ’n stomp affêre, en die wisselaksie net so ’n vinnige druk-trek-druk soos jy drie, vier en vyf haak.
Dus het ek die PDK-outomaties meer geniet. Die 911 T is nie so bar dat dit nié ’n alledaagse ryding kan wees nie.
Die PDK bied net meer gerief en gebruikersvriendelikheid. Vir die enkele gevalle waar jy ’n bergpas met ’n handrat wil aanpak, is hy steeds goed genoeg. Puris of te nie.
Die 911 T is die sportmotor wat die beelde van die 60’s oproep. Porsche het ’n goeie middeweg gevind, want hy sal beleggers en entoesiaste laat glimlag.