In Eksodus 4:10-30 lees ons hoe God Moses se verskoning dat hy nie goed kan praat nie, teëwerk. God doen dit egter nie deur Moses se spraakgebrek te genees nie maar eerder deur Aäron te stuur wat (ten minste aanvanklik) as Moses se mondstuk sou optree. Aäron se bystand stel Moses in staat om die roeping wat God vir hom gee uit te voer. Dit is ook nie die enigste persone wat saam met Moses geroep word om Israel te begelei nie: Later kom sy suster Miriam na vore as ‘n leiersfiguur, asook van die stamleiers wat uiteindelik help om die groot menigte wat deur die woestyn beweeg te organiseer. Moses sou nooit sy roeping kon uitvoer as daar nie ander was wat saam met hom geroep is nie. As ons verder deur die Bybelse verhaal lees sien ons dan ook dikwels hoe geroepenes saam funksioneer.
Die gedagte dat ek ‘n Christen gelowige kan wees maar dat die Christelike geloofsgemeenskap nie vir my belangrik is nie en/of dat ek “Christen op my eie kan wees” is dus vreemd aan die Bybelse verhaal. Dit is natuurlik nie altyd maklik nie (Moses het partykeer al sy dae gehad met sy medegelowiges!) maar op die ou end is daar ‘n rykdom en betekenis in die Christelike geloofsgemeenskap wat dit die moeite werd maak.
James Fowler skryf: “Daar is geen self sonder ‘n gemeenskap nie; geen geloof sonder ‘n gemeenskap nie; geen bestemming en geen roeping sonder ŉ gemeenskap nie.” Wanneer die groep jongmense vandag belydenis aflê, wat onder andere ook beteken hulle verbind hulle tot die geloofsgemeenskap, word elkeen van ons weer herinner dat God nie net vir ons elkeen ‘n persoonlike roeping het nie, maar ook ‘n roeping tot geloofsgemeenskap.