JP, ’n gr. 8-leerling aan die Hoërskool Harri-smith, is Vrydagaand in ’n rooftog in die dorp doodgeskiet.
Juffrou Elsa van den Bosch, sy Afrikaans-onderwyseres, het met die tweede keer wat hy dié paragraaf herhaal het, die woord “killerwhy- les” (sic) doodgetrek en “moordvisse” geskryf.
Nog voordat hy die opstel teruggekry het, het ’n moordvis in die vorm van ses swaar gewapende rowers oor die tenger seun met die glimlag van Goofy, soos sy juffrou hom beskryf het, se lewenspad gekom.
Ek het Tinus en Elsa se toestemming gevra om sy laaste opstel hier te gebruik. ’n Seun se droom, ’n land s’n, is aan flarde geskiet.
“Dit is ’n eenvoudige kinderlike opstel wat dalk nie die beste in die klas sou wees nie. Maar nou verteenwoordig dit vir my ’n kind se hartsbegeerte . . . iets wat wreed vernietig is,” skryf Elsa vir my. “Ek moes vandag sy naam in my punteboek doodtrek. Aaklige gevoel!”
Net ná haar boodskap op WhatsApp kry ek ’n foto van Tinus van die koperskouer van ’n koeël wat in die Manapo-hospitaal uit Amanda se nek verwyder is.
Tinus, ’n oudsoldaat wat in dieselfde basisse as ek in die Grensoorlog was, verwyt homself vir JP se dood. Hy is opgelei om in só ’n skietery vinnig te dink. Hy moes hulle uit die kar gekry het, het hy gesê.
Niemand in die land mag voor jou supermark, as jy brood en melk wil koop, in ’n oorlog vasry nie, het ek Tinus getroos. Honderde AK47-koeëls het op hulle gereën.
Nou moet hy sy laaste geld vir taxi’s afknyp om na Qwaqwa te reis om Amanda by te staan. En aan ’n begrafnis te dink. Kort daarna kry ek boodskappe van vroue op Facebook wat geld vir Tinus inbetaal.
“Ek wil gaan om dit te geniet . . . vir die lekkerte daarvan,” skryf JP in daardie laaste opstel. JP het nooit die see gesien nie.
Lizelle du Plessis het die Grey-kollege Dansklub ’n paar jaar gelede by dié skool begin om die seuns touwys te maak om met selfvertroue aan sosiale paredans-gesellighede deel te neem.
Dansers beweeg na verskillende vlakke deur middel van danseksamens soos hulle passies onder die knie kry en aan ’n bepaalde standaard voldoen.
Lizelle sê dit is nie nodig om natuurlike ritme te hê nie – ’n mens tel om in pas met die musiek die regte bewegings uit te voer.
Saam met die passies vir byna 19 verskillende danse wat die kinders reeds van jongs af leer, leer hulle ook meer oor etiket.
’n Oud-leerling het onlangs aan Lizelle geskryf watter groot voorreg dit was om die afgelope sewe jaar hier te dans en om etiket te leer.
“Dans het regtig vir my soos ’n tuiste geword waar ek beskerming en aanvaarding ervaar het,” het die leerling geskryf.
Sy het ook ’n doktorsgraad in antropologie voltooi waarin sy gefokus het op die uitwerking van dans op ’n mens se sosiale lewe.