Tydlyn van Caernarfon Castle - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Motte en bailey -kasteel word in Caernarfon in Wallis deur die Normandiërs gebou.
Caernarfon is die tuiste van die Walliese koninklike hof.
Die Caernarfon -kasteel in Wallis word gebou, 'n projek wat deur Edward I van Engeland begin is.
Die eerste groot boufase by die Caernarfon -kasteel in Wallis.
Edward II van Engeland word gebore in die Caernarfon -kasteel in Wallis.
Die Walliese leier Madog ap Llywelyn val die Caernarfon -kasteel aan en verbrand dit.
Tweede groot boufase by Caernarfon Castle in Wallis.
Edward I van Engeland herower Caernarfon -kasteel in Wallis.
Die tradisionele houtsaal van die Walliese vorste word van Conwy na die Caernarfon -kasteel verskuif.
Die Eagle Tower, 'n kasteelwag, word voltooi in die Caernarfon -kasteel in Wallis.
Caernarfon Castle bereik sy finale voorkoms (selfs al word dele nooit voltooi nie).
Caernarfon Castle word twee keer beleër deur die Walliese leier Owain Glyn Dwr.
Tydlyn van Caernarfon Castle - Geskiedenis
en CAERNARFON TOWN MURE
Caernarfon -kasteel is gebou na die tweede oorlog van Walliese onafhanklikheid om as administratiewe sentrum vir Noord -Wallis te dien. Dit was die mees uitgebreide kasteel wat deur Edward I grootgemaak is en is ontwerp om die keiserlike Romeinse stad Konstantinopel na te volg. Dit is aangeval tydens die Madog ap Llywelyn- en Owain Glyndŵr -rebellies.
Caernarfon beslaan 'n strategies belangrike ligging met uitsig op die Menai Straits, 'n 500 meter wye stuk water wat die vasteland van Wallis van die eiland Anglesey skei. Die kruising was van kritieke belang vir Noord -Wallis, aangesien die vrugbare landbougrond Anglesey beteken het dat dit die belangrikste voedselbron in die streek was. Gevolglik het die beheer van die Menai -straat die invloed van die bevolking van die vasteland direk op besetting beïnvloed. Dit was nie verlore vir die Romeine wat die Caernarfon Roman Fort, bekend as Segontium, naby die laat 70's gebou het toe die weermag die Ordovices -stam onderdruk het. Die fort bly gedurende die volgende driehonderd jaar in gebruik en was veral belangrik in die laaste dekades van die Romeinse era, aangesien dit 'n rol gespeel het by die beskerming van die kus teen Ierse seerowers. Die fort is waarskynlik verlaat toe die Romeinse leër aan die vroeë vyfde eeu nC aan Brittanje onttrek het.
Die oorblyfsels van Caernarfon Roman Fort.
Toe die Normandiërs in die laat elfde eeu in Noordwes -Wallis aankom, waardeer hulle ook die belangrikheid van Caernarfon. Rondom 1090 Hugh van Avranches het graaf van Chester daar 'n aarde- en houtmot-en-bailey-kasteel gebou. Hugh het gekies vir 'n ander plek as die Romeine en het sy kasteel reg langs die Menai -straat gebou op 'n skiereiland grond wat aan die suidekant deur die Seiontrivier beskerm is en in die ooste deur die Cadnant Brook. Die kasteel is in die vroeë twaalfde eeu deur die Walliesers in beslag geneem en vermoedelik vernietig. Die Welsh Princes of Gwynedd het egter 'n vorm van Hall op die terrein behou, aangesien beide Llywelyn ap Iorwerth en Llywelyn ap Gruffudd aangeteken is dat hulle daar bly tydens hul bewind.
In die twee eeue wat gevolg het op hul verowering van Engeland, het die Normandiërs met die inheemse Walliesers meegeding om beheer oor gedeeltes van Wallis te verseker. Die eienaarskap van grond het tussen die twee faksies afgeneem en gevloei en die hoogtepunt van die Walliese oorheersing het gekom in 1267 toe Henry III die Verdrag van Montgomery ooreengekom het wat Llywelyn ap Gruffudd as Prins van Wallis erken het. Toe Edward I in 1272 koning van Engeland word, het die betrekkinge met Gruffudd egter verbrokkel, wat gelei het tot die Eerste Oorlog van Walliese Onafhanklikheid (1276-7). Die Anglo-Normandiese oorlogsmasjien het die Walliesers verpletter en Edward het beheer oor alle grond oos van die rivier die Conwy oorgeneem. Gruffudd is toegelaat om sy titel van Prins van Wallis te behou, maar in werklikheid is sy domein tot weinig meer as Gwynedd verminder. Vrede duur egter nie lank nie en die Tweede Oorlog van Walliese Onafhanklikheid begin in 1282. Hierdie keer het Edward I besluit om Wallis in sy geheel te verower en 'n drie -aanslag van Carmarthen, Chester en Montgomery en 'n maritieme aanval op Anglesey geloods. Wallis is oorval, Gruffudd is dood tydens die Slag van Orewin -brug (1282) en Walliese vestings is stelselmatig beleër en gevange geneem. Om sy oorwinning te verseker, het Edward I begin met die bou van 'n vestingketting rondom Snowdonia, die tradisionele redout van die Walliese prinses. Caernarfon was een van hierdie nuwe fasiliteite, maar is ook gebou met die doel dat dit die middelpunt van die Engelse regering in Noord -Wallis sou wees.
Bou van die kasteel en die stadsmure
In 1283 is begin werk aan Caernarfon -kasteel en die stadsmure, gelyktydig met ander versterkings by Conwy en Harlech. Caernarfon was egter verreweg die mees uitgebreide en duurste van die drie Edward I wat ek uiteindelik meer as £ 27,000 op die terrein bestee het. Hy was veral gretig om die verwysing na Caernarfon in die Mabinogion te gebruik, 'n dokument uit die twaalfde eeu waarin destydse mondelinge verhale uit die Walliese geskiedenis in omloop was. Een van hierdie verhale was die 'Dream of Macsen Wledig', 'n verhaal oor Magnus Maximus (Macsen Wledig), die Romeinse keiser van 384 tot 388 nC, wat na bewering met Elen, die dogter van 'n Caernarfon -kaptein, getroud is. Om 'n verband met hierdie legende te demonstreer, is die Caernarfon -kasteel gebou met veelhoekige torings en donkerder steenbande ingesluit in navolging van die mure rondom die Romeinse keiserlike hoofstad Konstantinopel (hedendaagse Istanbul). Die voorstel aan die plaaslike bevolking was duidelik Edward I was 'n effektiewe oorwinnaar, 'n keiserlike mag en kontinuïteit met wat voorheen gebeur het. In 'n ongelooflike toeval het die Engelse die lyk van Magnus Maximus by Caernarfon gevind tydens bouwerk aan die kasteel. Edward I beveel sy herbegrafnis in die omgewing met 'n mate van praal.
Die kasteel is gebou met veelhoekige torings in navolging van die keiserlike hoofstad van Konstantinopel.
Die kasteel is gebou rondom die bestaande grondwerke van die vroeëre vesting onder leiding van die hoofingenieur van die koning, meester James van St George. Die kasteel was 'n lang maar smal omhulsel wat in die boonste en onderste wyke verdeel was. Twee groot poorte - King's Gate en Queen's Gate - bied toegang tot die Upper Ward. Sewe groot veelhoekige torings het die struktuur oorheers en huisvesting verskaf. Twee kleiner torings langs die Queen's Gate. Die stadsmure is gelyktydig gebou en het 'n onreëlmatige gebied omhul wat 250 meter noord van die kasteel strek. Die stad is uiteengesit in 'n roosterpatroon met High Street, die hoofpad deur die nedersetting, tussen twee groot poorte. Agt ronde torings het die stadsmuur bewaak.
In Maart 1284, met die werk aan die kasteel en die stad Caernarfon aan die gang, is die Statuut van Wallis deur Edward I. verseël. Die volgende maand het koningin Eleanor, wat haar man na Caernarfon vergesel het, geboorte geskenk aan die toekomstige Edward II by die kasteel. Edward I het nooit 'n politieke geleentheid misgeloop nie, maar belowe die Walliese prins wat in Wallis gebore is, wat nie 'n woord Engels gepraat het nie en sy babaseun onmiddellik die titel Prins van Wallis gegee het. Ongeag, die spanning met die inheemse Walliesers het in 1294 onder leiding van Madog ap Llywelyn in opstand gekom en in rebellie uitgebars. Die kasteel was op hierdie stadium nog onvolledig; die suidelike mure was op 'n redelike hoogte gebou, maar die kasteel se noordelike mure was slegs op die fondamentvlak en is slegs deur 'n sloot en die stadsmure verdedig. Die rebelle het laasgenoemde oorwin en eenvoudig die kasteel ingeneem. Die balju is summier deur die rebelle tereggestel, alle houtstrukture is verbrand en groot skade aan die metselstrukture is aangerig. Die Engelse reaksie was egter vinnig en koninklike magte het teruggekeer na Wallis om die opstand te vermorsel. Caernarfon is gou herstel en daar is begin om die skade te herstel en die verdediging te voltooi. Die werk het vinnig voortgegaan vanaf Julie 1295 tot einde 1301 saam met die bou van 'n nuwe vesting, Beaumaris Castle, op die eiland Anglesey. Daarna blyk dit dat daar 'n onderbreking in die konstruksie plaasgevind het, miskien as gevolg van skatkis se hulpbronne wat na Skotland gerig is, maar teen 1316 is die werk hervat. In 1316 is die Hall of Llywelyn, 'n houtraamhof wat voorheen deur Llywelyn ap Gruffudd gebruik is, van Conwy verskuif en binne die laer wyk van die Caernarfon -kasteel opgerig. Die werk aan die kasteel is tot 1330 voortgesit.
Die kasteel van Caernarfon is tydens die rebellie van Owain Glyndŵr in 1403 en 1404 aangeval. In teenstelling met baie ander vestings in Wallis, het Caernarfon die aanvalle weerstaan ​​en 'n veilige basis gebied waaruit regeringsmagte teen die rebelle kon opereer, hoewel dit byna tien jaar geneem het om die opstand te onderdruk. Daarna het die kasteel tot in die Tudor -era garnisonaal gebly, maar by die toetreding van Henry VII was daar 'n beduidende verandering in die regeringsbeleid. Henry het aan die bewind gekom met die hulp van die Walliesers en hy het voortgegaan om op hul ondersteuning staat te maak sodra hy gekroon is. Hy het die mag van die Marcher Lords stelselmatig afgebreek en gelykheid vir die Walliesers ingestel. Dit het 'n einde gemaak aan enige vereiste vir groot versterkings, soos die Caernarfon -kasteel, en die struktuur is gevolglik verwaarloos. In 'n opname in 1620 is gerapporteer dat die grootste deel van die struktuur dakloos was, maar dit is haastig heraktiveer en tydens die Burgeroorlog vir die Royaliste geplaas. Dit is verskeie kere deur die parlementêre magte aangeval, maar eers in 1646, nadat die royalistiese hoop op oorwinning verdwyn het, is die kasteel oorgegee. Daarna is die kasteel grootliks verwaarloos, alhoewel dit in 1911 gebruik is om die beleggingseremonie vir prins Edward (later Edward VIII) as prins van Wallis aan te bied en dieselfde rol in 1969 vir prins Charles gedien het.
Davies, R.R (1987). Verowering, naasbestaan ​​en verandering: Wallis 1063-1415. Oxford.
Emery, A (1996). Groter Middeleeuse huise van Engeland en Wallis Vol. 2. Cambridge University Press, Cambridge.
Gravett, C (2007). Kastele van Edward I in Wallis 1277-1307. Osprey, Oxford.
Guest, C.E (1998). Die Mabinogian. Dover Publikasies.
Johnson, P (2006). Kastele uit die lug: 'n lugportret van Brittanje se beste kastele. Bloomsbury, Londen.
Kenyon, J (2010). Die Middeleeuse kastele van Wallis. University of Wales Press, Cardiff.
Kighty, C (1991). Caernarfon: 'n Koninklike paleis in Wallis. Cardiff.
King, C.D.J (1983). Castellarium anglicanum: 'n indeks en bibliografie van die kastele in Engeland, Wallis en die Eilande. Kraus International Publications.
Pettifer, A (2000). Walliese kastele: 'n gids deur graafskappe. Boydell Press, Woodbridge.
Purton, P.F (2009). 'N Geskiedenis van die laat middeleeuse beleg: 1200-1500. Boydell Press, Woodbridge.
Caernarfon Castle is een van die vele kastele wat op bevel van koning Edward I van Engeland gebou is as deel van sy anneksasie van Wallis in die laat 13de eeu. Anders as die ander, het Caernarfon veelhoekige torings, gebaseer op verdediging wat vir die keiser Konstantyn gebou is in Konstantinopel, die hoofstad van die Oos -Romeinse ryk. Die vorm van die torings was bedoel om die oorwinnende krag van Engeland te projekteer.
'N Norman motte en bailey is hier in die 11de eeu gebou, maar in 1115 deur die Walliesers gevange geneem. Edward & rsquos -kasteel is beplan en gebou in samewerking met 'n nuwe stad in die noorde, omring deur verdedigingsmure wat by die kasteel aansluit. Die bou van die kasteel het in 1283 begin, wat aanvanklik op die suidekant gefokus is omdat die nuwe stadsmure die noordelike kant beskerm het.
Walliese rebelle het die stad en kasteel in 1294 verower en skade aangerig, maar is gou verdryf. Die episode het 'n hernude fokus op die kasteel en die noordelike mure van die kasteel geïnspireer. Die bou van die kasteel het 47 jaar geneem. 'N Paar van die kasteelsteen is uit die nabygeleë Romeinse fort geneem.
Die Eagle Tower, met mure van 5,5 meter (18 voet) dik, het die koninklike kwartiere gehuisves. Edward & rsquos se seun, wat koning Edward II geword het, is na bewering daar gebore in 1284, hoewel die plaaslike tradisie sê dat hy gebore is in Plas Puleston, 'n herehuis in die ommuurde stad, voordat hy in die kasteel aangebied is. Edward noem die seuntjie en ldquoPrins van Wallis& rdquo om te beklemtoon dat Wallis nie meer inheemse prinse gehad het nie. Dit het begin met die konvensie van manlike troonopvolgers wat die titel inneem. Beleggingseremonies vir Prinses van Wallis is in 1911 en 1969 in die kasteel gehou. Laasgenoemde is deur meer as 500 miljoen mense wêreldwyd op televisie gekyk.
Die kasteel is in die burgeroorlog van die 17de eeu deur parlementslede gevange geneem. Dit het verval in die verwoestende toestand wat hier verskyn JMW Turner & rsquos skildery van 1799. Hierdie uitsig op die kasteel is in 1817 verander toe die lei -kaai grootliks vergroot is. Hoë keermure het die helling aan die regterkant vervang en die grond is langs die kasteel in die rivier ingebou.
Die plaaslike burgerlike leier, Sir Llewelyn Turner, het aangestel restourasiewerk in die 19de eeu. Hy was bewus van die groeiende ekonomiese belangrikheid van toerisme en het probeer om die tronk in die stad aan die buitewyke van die stad te laat herbou, sodat dit nie van die kasteel af sigbaar sou wees nie.
Vandag is die kasteel in die sorg van Cadw. Die kasteel en die ommuurde stad is deel van 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied, saam met dié van Conwy, Beaumaris en Harlech. Twee van die kasteel- en rsquos -torings huisves die Royal Welch Fusiliers Museum. Volg die onderstaande skakels vir besoekinligting.
3. Die oorspronklike kasteel is gebou deur Willem die Veroweraar
Na die Normandiese verowering van Engeland in 1066, vestig William I tientalle kastele regoor Brittanje. Die eerste Norman wat beheer oor die gebied gekry het, is Robert van Rhuddlan genoem, maar hy is in 1088 deur die Walliesers vermoor.
'N Sterker motte-en-bailey-kasteel is gevestig wat deur 'n houthouer en verdedigingsmure. Die motte is later in die huidige kasteel geïntegreer, maar niks van die oorspronklike struktuur bly oor nie.
Caernarfon -kasteel is vandag 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied en was die plek waar Charles, Prins van Wallis in 1969 sy beloning of kroning ontvang het. Met die kasteel met baie torings, kronkelende gange en kamers, het dit 'n ideale plek geword vir behuising interessante museums en permanente uitstallings.
"Caernarfon -kasteel op die Afon Seiont " (CC BY 2.0) deur Nelo Hotsuma Die binnehof van die kasteel (CC BY 2.0) deur barryskeates
Die Museum van die Royal Welsh Fusiliers met gedenkwaardighede uit die 300 jaar geskiedenis van hierdie belangrike Walliese regiment word hier aangetref.
Uitsig op die kasteel vanaf een van sy torings – (CC BY-SA 2.0) deur s1ng0 Poppies Sculpture, Caernarfon Castle – Craigowen1976 [CC BY-SA 4.0], via Wikimedia Commons
'N Interaktiewe geskiedenis van die toring, sowel as items uit die kroning van prins Charles, word in verskillende torings van die kasteel vertoon.
Toegang tot die kasteel [Public Domain] 'N Fantastiese uitsig oor die kasteelterrein vanaf die hoogste toring en Eagle Tower. (CC BY 2.0) deur Nelo Hotsuma
Die huidige stad Caernarfon het grootgeword en het sy naam te danke aan die Normandiese en laat -Middeleeuse vestings.  Die vroeëre Britse en Romano-Britse nedersetting by Segontium is vernoem na die nabygeleë Afon Seiont. Na die einde van die Romeinse bewind in Brittanje omstreeks 410, staan ​​die nedersetting steeds bekend as Cair Segeint ("Fort Seiont") en as Cair Custoient ("Fort Constantius of Konstantyn"),  van die Geskiedenis van die Britte, aangehaal deur James Ussher in Newman se lewe van Germanus van Auxerre, wat albei se name onder die 28 verskyn burgers van sub-Romeinse Brittanje in die Historia Brittonum tradisioneel toegeskryf aan Nennius. Die werk verklaar dat die ingeskrewe graf van "Constantius die keiser" (vermoedelik Constantius Chlorus, vader van Konstantyn die Grote) nog in die 9de eeu teenwoordig was.  (Constantius sterf eintlik in York Ford skryf die monument toe aan 'n ander Konstantyn, die vermeende seun van Saint Elen en Magnus Maximus, wat gesê het dat hy Noord -Wallis regeer het voordat hy deur die Iere verwyder is. ) Die Middeleeuse romanse oor Maximus en Elen, Macsen se droom, roep haar huis toe Caer Aber Sein ("Fort Seiontmouth" of "the caer at the mouth of the Seiont") en ander vooroorwinningsdigters soos Hywel ab Owain Gwynedd het ook die naam gebruik Caer Gystennin. 
Die Normandiese motte is afgesien van die bestaande nedersetting opgerig en staan ​​bekend as y gaer yn Arfon, "die vesting in Arfon". (Die streek Arfon self het sy naam gekry van sy posisie teenoor Anglesey, bekend as Môn in Wallies.]  'n Handves van 1221 deur Llywelyn the Great aan die kanons van Penmon -priory oor Anglesey noem Kaerinarfon  die Brut noem albei Kaerenarvon en Caerenarvon.  In 1283 voltooi koning Edward I sy verowering van Wallis wat hy beveilig het deur 'n ketting kastele en ommuurde dorpe. Dit lyk asof die bou van 'n nuwe Caernarfon -kasteel begin het sodra die veldtog voltooi was.  Edward se argitek, Jakobus van St George, het moontlik die kasteel op die mure van Konstantinopel gemodelleer, moontlik bewus van die stad se legendariese verenigings. Edward se vierde seun, Edward van Caernarfon, later Edward II van Engeland, is in April 1284 in die kasteel gebore en het in 1301 prins van Wallis geword. uitgangspunt "dat [hy] in Wallis gebore is en nooit 'n woord Engels kon praat nie", maar daar is geen kontemporêre bewyse om dit te ondersteun nie. 
Caernarfon is in 1284 deur 'n handves van Edward I. 'n stadsdeel gevorm.  Die voormalige munisipale stad word in 1963 as 'n koninklike stad aangewys.  Caernarfon was die distrik van die historiese graafskap Caernarfonshire.
In 1911 stem David Lloyd George, destydse parlementslid (parlementslid) vir Caernarfon -distrikte, wat verskillende dorpe van Llŷn tot Conwy insluit, in met die idee van die Britse koninklike familie om die belegging van die prins van Wallis in die Caernarfon -kasteel te hou. Die seremonie het op 13 Julie plaasgevind, terwyl die koninklike familie Wallis besoek het, en die toekomstige Edward VIII is behoorlik belê.
In 1955 was Caernarfon op historiese gronde besig om die titel van Hoofstad van Wallis, maar die veldtog van die stad is swaar verslaan in 'n stembrief van die Walliese plaaslike owerhede, met 11 stemme in vergelyking met die 136 van Cardiff.  Cardiff het dus die Walliese hoofstad geword.
Op 1 Julie 1969 is die beleggingseremonie vir Charles, prins van Wallis weer in die Caernarfon -kasteel gehou. Die seremonie het sonder voorval plaasgevind ondanks terreur dreigemente en protesoptredes, wat uitgeloop het op die dood van twee lede van Mudiad Amddiffyn Cymru (Walliese Verdedigingsbeweging), Alwyn Jones en George Taylor, wat dood is toe hul bom - bedoel vir die spoorlyn by Abergele om die Britse koninklike trein te stop - het voortydig ontplof. Die bomveldtog (een in Abergele, twee in Caernarfon en uiteindelik een op die Llandudno Pier) is gereël deur die leier van die beweging, John Jenkins. Hy is later in hegtenis geneem ná 'n wenk en is tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. 
In Julie 2019 was Caernarfon 'n saamtrek vir Walliese onafhanklikheid. Die geleentheid, gereël deur AUOB (All Under One Banner) Cymru, het 'n optog deur die middestad ingesluit. Die organiseerders beraam dat ongeveer 8 000 mense by die optog op die stadsplein aangesluit het, en die plaaslike owerhede het ten minste 5 000 besoekers bevestig.  Die geleentheid bevat 'n aantal sprekers, waaronder Hardeep Singh Kohli, Evra Rose, Dafydd Iwan, Lleuwen Steffan, Siôn Jobbins, Beth Angell, Gwion Hallam, Meleri Davies en Elfed Wyn Jones. Gesprekke het kritiek op Brexit en Westminster behandel met die pleit van Walliese Onafhanklikheid. 
Die geskiedenis van Caernarfon, as voorbeeld waar die opkoms en ondergang van verskillende beskawings vanaf een heuwel gesien kan word, word bespreek in die boek van Michael Michael Greer Die lang afdraande. Hy skryf oor Caernarfon:
Die hele geskiedenis van die klein hoekie van die wêreld was onder ons versprei in 'n onverwagse glorie van sonlig. Die grond onder ons was nog vol golwe van die fort van die Keltiese heuwel wat die Menai -straat meer as twee en 'n half millennia gelede bewaak het. Die Romeinse fort wat dit vervang het, was nou die vaalbruin merk van 'n ou argeologiese terrein op lae heuwels links. Edward I se groot grys kasteel het op die middelste voorgrond opgestaan, en die hoë kontraste van RAF -stralers op 'n oefeningsoefening oor die Ierse See het getoon dat die huidige owerste van die stad steeds die ou horlosie onderhou het. Huise en winkels van meer as 'n halfdosyn eeue het ooswaarts versprei toe hulle deur die tyd van die tyd gestyg het, van die beknopte middeleeuse geboue van die ou kasteelstad reguit tot by die spoggerige bord en die uitgestrekte parkeerterrein van die supermark agter ons. [ aanhaling nodig ]
Caernarfon is geleë op die suidelike oewer van die Menai -straat in die rigting van die eiland Anglesey. Dit is 13,8 km suid-wes van Bangor geleë, 31,2 km noord van Porthmadog en ongeveer 12,9 km wes van Llanberis en Snowdonia National Park.  Die monding van die rivier Seiont is in die stad, wat 'n natuurlike hawe skep waar dit in die Menai -straat vloei. Caernarfon -kasteel staan ​​by die monding van die rivier.  Die A487 loop direk deur Caernarfon, met Bangor in die noorde en Porthmadog in die suide.
Terwyl die kraai vlieg, lê die top van Snowdon 'n bietjie meer as 15,4 km suidoos van die middestad.
Die historiese bekendheid en monumente van Caernarfon het dit 'n belangrike toeristesentrum gemaak.  As gevolg hiervan maak baie van die plaaslike ondernemings voorsiening vir die toeristehandel. Caernarfon het talle gastehuise, herberge en kroeë, hotelle, restaurante en winkels. Die meerderheid winkels in die stad is óf in die middestad rondom Poolstraat en Castle Square (Y Maes), óf op Doc Fictoria (Victoria Dock). 'N Aantal winkels is ook binne die stadsmure geleë.
Die meerderheid van die kleinhandel- en woongedeelte van Doc Fictoria is in 2008 geopen. Die kleinhandel- en woongedeelte van Doc Fictoria is direk langs 'n blouvlag -strandhawe gebou. Dit bevat talle huise, kroeë en bistro's, kafees en restaurante, 'n bekroonde kunssentrum, 'n maritieme museum en 'n verskeidenheid winkels en winkels. 
Poolstraat en Castle Square bevat 'n aantal groot nasionale winkels en kleiner onafhanklike winkels. Poolstraat is voetganger  en dien as die belangrikste winkelstraat van die stad. Castle Square, wat deur sowel Wallies as Engelssprekendes algemeen die 'Maes' genoem word, is die markplein van die stad. Elke Saterdag word 'n mark aangebied gedurende die jaar en ook op Maandae in die somer.  Die plein is opgeknap teen 'n bedrag van £ 2,4 miljoen in 2009. Maar sedert die opknapping het die plein omstredenheid veroorsaak weens verkeers- en parkeerprobleme. Tydens die opknapping is besluit om hindernisse tussen verkeer en voetgangers te verwyder wat 'n 'gedeelde ruimte' skep, om bestuurders te dwing om meer bedag te wees op voetgangers en ander voertuie. Dit is die eerste gebruik van hierdie soort reëling in Wallis, maar dit word deur raadslid Bob Anderson beskryf as 'te dubbelsinnig' vir padgebruikers.  'n Ander kontroversie wat veroorsaak is deur die opknapping van die Maes, was dat 'n historiese ou eikeboom van die HSBC -bank afgehaal is. Toe die Maes in Julie 2009 heropen word deur die plaaslike politikus en minister van erfenis van Wallis, Alun Ffred Jones AM, het hy gesê, "is die gebruik van 'n pragtige plaaslike leisteen baie prominent in die nuwe Maes."
Daar is baie ou openbare huise wat die stad bedien, insluitend The Four Alls (wat onlangs 'n opknapping van £ 500,000 gehad het), The Anglesey Arms Hotel, The Castle Hotel, The Crown, Morgan Lloyd, Pen Deitch en The Twthill Vaults. Die oudste openbare huis in Caernarfon is die Black Boy Inn, wat meer as 40 jaar in dieselfde gesin gebly het totdat dit in 2003 aan 'n plaaslike onafhanklike familieonderneming verkoop is. Die kroeg het sedert die 16de eeu in die stadsmure van Caernarfon gestaan, en baie mense beweer dat hulle spoke in die gebou gesien het. 
In en om die stadsmure is talle restaurante, openbare huise en herberge, en gastehuise en koshuise. 
Die hoofkantore van die Gwynedd Council is in die stad geleë. Die plaaslike hof bedien die stad en die res van die noordweste van Wallis, en het in 2009 na 'n hofkompleks van miljoene pond op Llanberisweg verhuis. Die parlementêre kiesafdeling Caernarfon was 'n voormalige kiesgebied wat in Caernarfon gesentreer was. Caernarfon is nou deel van die kiesafdeling Arfon vir beide die Britse parlement en die Senedd. Die stad is saam met Landerneau in Bretagne. 
Op plaaslike vlak bestaan ​​die Caernarfon Royal Town Council uit 17 stadsraadslede, verkies uit die wyke Cadnant (4), Menai (4), Peblig (5) en Seiont (4). 
Die bevolking in 1841 was 8 001. 
Die bevolking van die Caernarfon Community Parish was in 2001 9,611.  Inwoners van Caernarfon staan ​​in die volksmond bekend as "Cofis". Die woord "Cofi" / ˈ k ɒ v i / word ook plaaslik in Caernarfon gebruik om die plaaslike Walliese dialek te beskryf, veral vir 'n aantal woorde wat elders nie gebruik word nie.
In Wallis het Gwynedd die grootste deel van die Walliese sprekers. Die grootste konsentrasie Walliese sprekers in Gwynedd word in en om Caernarfon aangetref.  Volgens die 2001 -sensus kon 86,1% van die bevolking Wallies praat, die grootste meerderheid Walliesers was in die ouderdomsgroep 10-14 jaar, waar 97,7% dit vlot kon praat. Die stad is deesdae 'n byeenkoms vir die Walliese nasionalistiese saak. [ aanhaling nodig ]
Geleë in Gwynedd Wales op 'n skiereiland wat begrens word deur die rivier Seiont en die Menai Straat, is Caernarfon Castle gebou deur Edward I van Engeland as deel van sy ysterring van kastele om Wallis te beheer.
Die Caernarfon -kasteel het 'n duidelike klippatroon wat die buitemure uitmaak, wat lyk soos die mure van Konstantinopel wat Edward tydens die kruistogte eerstehands gesien het. Edward gebruik Caernarfon het sy setel in Noord -Wallis. Die kasteel is nooit volledig voltooi nie, aangesien aandag en finansies die stryd in Skotland ondersteun het, maar dit is 'n paar keer deur die Walliesers aangeval en het ook aksie ondergaan tydens die Engelse Burgeroorlog toe dit drie keer beleër is deur parlementêre magte wat probeer het om Royaliste te ontwortel wegkruip in die kasteel.
Gegewe die onstuimige verlede, is dit geen verrassing dat die Caernarfon -kasteel 'n paar spook in die stad het nie.
Alhoewel 'n mens nie die spook van 'n Middeleeuse of Romeinse soldaat is soos 'n mens vermoed nie, maar van 'n vrou. Die spook van hierdie vroulike en soms gloeiende spook is opgemerk wat deur die lug dryf, in die gange van die kasteel. Daar is berig dat daar tydens die volgende dag na die kasteel teruggekeer is op elektriese toerusting wat die nag by die kasteel gelaat is, dikwels onverklaarbaar en dan toegeskryf word aan die Floating Lady of Caernarfon Castle.
Daar is ook die spook van 'n blouwit figuur wat in 2001 op kamera vasgevang is.
Soos Richard die storie vertel.
Op 11 Augustus 2001 besoek 'n Amerikaanse toeris, Kristi Ormand van Dallas, Texas, die Caernarfon -kasteel en klim tot bo -op die Eagle Tower, waarna sy die foto's van die binnekant van die kasteel neem. Alhoewel sy destyds niks gesien het nie, was sy daarvan bewus dat sy ''n teenwoordigheid' 'gevoel het, maar het geglo dat dit die gevolg was van die geskiedenis wat haar omring het. Toe sy na Amerika terugkeer en haar beelde begin aflaai, het sy opgemerk dat een foto 'n vreemde, wit figuur in 'n kasteeldeur omring deur 'n blou mis toon. By nadere ondersoek het sy gedink dit lyk soos '' 'n klein koning met sy septer, 'n kroon en 'n mantel aan '. Nie een van haar ander foto's het die beeld getoon nie, hoewel dit wel op 'n videoband verskyn wat sy van dieselfde deur geneem het.
Die foto is sedertdien die onderwerp van 'n geanimeerde debat onder spookliefhebbers. Sommige meen dat Kristi heel moontlik 'n spektrale voorkoms op die kamera kon sien, terwyl ander dit toeskryf aan lensvlam of 'n reflektiewe, maar nie-spookagtige voorwerp wat destyds in die omgewing van die deur was.
Hierdie spookverhaal kom uit die boek "Haunted Castles of Britain and Ireland" wat deur Richard Jones geskryf is.
Gebied vir streek, onthul, verduidelik en verheug die spooksoeker Richard Jones die verhale van gemartelde fantome wat hul donker en onstuimige verlede wil herstel. Die rolverdeling van karakters wissel van spookagtige koninginne wat hulself van die skanse af werp tot kwaadwillige monnike wat deur die gange dwaal. Hierdie gesaghebbende en toeganklike gids vir spookwebwerwe word deurgaans geïllustreer en bevat uittreksels uit oorspronklike dokumente.
Ons wil Richard bedank dat hy genadiglik toegelaat het dat Great Castles uittreksels uit sy spookverhale op hierdie webwerf gebruik.
Caernarfon Castle Gidsboek Wêrelderfenisgebied
Sowat seshonderd jaar nadat die Romeinse legioene vertrek het Caernarfon, het die Normandiërs 'n motte-en-bailey-kasteel op 'n klein skiereiland langs die Menai-straat gevestig. Teen 1115 is Caernarfon, saam met die res van Gwynedd, weer teruggeneem deur die Walliesers, wat dit aangehou het tot die nederlaag en dood van Llywelyn ap Gruffudd, prins van Wallis, in 1282. Minder as ses maande later stel Edward I vas oor die bou van 'n nuwe vesting - een uit 'n reeks kastele wat in Noord -Wallis gevestig is om die nuut verowerde prinsdom te beveilig.
Caernarfon -kasteel, wat in 1283 begin is en nog nie heeltemal klaar was toe die bouwerk omstreeks 1330 gestaak is nie, is een van die opvallendste geboue wat die Middeleeue vir ons gelaat het. Dit is een van 'n groep imposante en majestueuse kastele in Noord -Wallis wat nog steeds volledig is.
Maar Caernarfon staan ​​ongetwyfeld los van die ander in sy skaal, in sy adel en in die mate van sy argitektoniese afwerking. Geen wonder nie dat hierdie groot kasteel die verbeelding van talle skrywers en skilders deur die eeue moes getrek het.
Gepubliseer 2015 /44 bladsye / ISBN 978-1-85760-209-8
Grootte 210 mm (w) x 255 mm (h) Engelse taal
Inligting oor aanlyn -aankope vir kaartjies, winkelprodukte en terugbetalings word hieronder uiteengesit. U kan hierdie bladsy stoor/kiekie neem vir toekomstige verwysing.
U kan besonderhede van alle aanlyn Cadw -aankope, insluitend lidmaatskap, winkel en kaartjies in MyCadw, vind deur te besoek:
Belangrike inligting oor u bestelling
As u kaartjies vir 'n geleentheid gekoop het, word dit per e -pos gestuur. As u u e-kaartjies nie binne 'n uur na die voltooiing van u transaksie ontvang het nie, gaan na rommel-/strooiposvouers, of meld aan by MyCadw.
Toegangskaartjies is nie terugbetaalbaar nie; dit kan nie omgeruil of na 'n ander datum, tyd of plek oorgedra word nie.
As kaartjies nie op die gespesifiseerde datum en tyd op die terrein afgelos word nie, sal dit outomaties inruil en ongeldig word.