Oorlog Propaganda Buro - Geskiedenis Podcasts - 2021
Kort ná die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, in Augustus 1914, het die Britse regering ontdek dat Duitsland 'n Propaganda -agentskap het. David Lloyd George, die kanselier van die skatkis, het die taak gekry om 'n Britse oorlogspropagandaburo (WPB) op die been te bring. Lloyd George, het die suksesvolle skrywer en mede -liberale LP, Charles Masterman, as hoof van die organisasie aangestel.
Op 2 September 1914 het Masterman vyf en twintig vooraanstaande Britse skrywers na Wellington House, die hoofkwartier van die War Propaganda Bureau, genooi om maniere te bespreek om die beste belange van Brittanje tydens die oorlog te bevorder. Diegene wat die vergadering bygewoon het, was Arthur Conan Doyle, Arnold Bennett, John Masefield, Ford Madox Ford, William Archer, G. K. Chesterton, Sir Henry Newbolt, John Galsworthy, Thomas Hardy, Rudyard Kipling, Gilbert Parker, G. M. Trevelyan en H. G. Wells.
Al die skrywers wat op die konferensie teenwoordig was, het tot die grootste geheimhouding ingestem, en eers in 1935 het die aktiwiteite van die oorlogspropagandaburo aan die algemene publiek bekend geword. Verskeie van die mans wat die vergadering bygewoon het, het ingestem om pamflette en boeke te skryf wat die regering se siening van die situasie sou bevorder. Die buro het kommersiële ondernemings laat druk om die materiaal te druk en te publiseer. Dit sluit in Hodder & Stoughton, Methuen, Oxford University Press, John Murray, Macmillan en Thomas Nelson.
Een van die eerste pamflette wat gepubliseer is, was Verslag oor beweerde Duitse uitbarstings, wat aan die begin van 1915 verskyn het. Hierdie pamflet het gepoog om die idee dat die Duitse leër stelselmatig Belgiese burgers gemartel het, geloofwaardig te maak. Die groot Nederlandse illustreerder, Louis Raemakers, is gewerf om die emosionele tekeninge wat in die pamflet verskyn het, te verskaf.
Die WPB het meer as 1160 pamflette tydens die oorlog gepubliseer. Dit sluit To Arms in! (Arthur Conan Doyle), The Barbarism in Berlin (G. Chesterton), The New Army (Rudyard Kipling), The Two Maps of Europe (Hilaire Belloc), Vryheid, 'N Verklaring van die Britse saak en Oorlogscenes aan die Westelike Front (Arnold Bennett), Is Engeland apaties? (Gilbert Parker), Gallipoli en die Ou frontlyn (John Masefield), Die Slag van Jutland en Die Slag van die Somme (John Buchan), 'N Gerf en Nog 'n gerf (John Galsworthy), Engeland se poging en Na die doelwit (Mary Humphrey Ward) en As bloed hul argument is (Ford Madox Ford).
Een van die eerste projekte wat Charles Masterman bedink het, was die publikasie van 'n geskiedenis van die oorlog in die vorm van 'n maandblad. Hy het John Buchan gewerf om die produksie daarvan te neem. Gepubliseer deur Buchan se eie maatskappy, Thomas Nelson, die eerste aflewering van die Nelson's History of the War, verskyn in Februarie 1915. 'n Verdere drie-en-twintig uitgawes verskyn met gereelde tussenposes gedurende die oorlog. Gegewe die rang van Tweede Luitenant in die Intelligensiekorps, het Buchan ook die nodige dokumente ontvang om die boek te skryf. Die personeel van die algemene hoofkwartier (GHQ) het dit as goed vir propaganda beskou, aangesien Buchan se noue verhouding met Brittanje se militêre leiers dit vir hom uiters moeilik gemaak het om kritieke opmerkings oor die manier waarop die oorlog gevoer is, op te neem.
Slegs twee fotograwe, albei weermagoffisiere, is toegelaat om foto's van die Westelike Front te neem. Die straf vir enigiemand anders wat 'n foto van die oorlog geneem het, was die vuurpeloton. Charles Masterman was bewus daarvan dat die regte soort foto's die oorlogspoging sou help. In Mei 1916 het Masterman die kunstenaar, Muirhead Bone, gewerf. Hy is na Frankryk gestuur en teen Oktober het hy 150 tekeninge van die oorlog gemaak. Toe Bone na Engeland terugkeer, is hy vervang deur sy swaer, Francis Dodd, wat vir die Manchester Guardian.
Sodra David Lloyd George in Desember 1916 premier geword het, het hy Robert Donald genooi om by die geheime oorlogspropagandabureau aan te sluit. Donald is gevra om 'n verslag te skryf oor die doeltreffendheid van die organisasie. As gevolg van Donald se aanbevelings het die regering 'n departement van inligting gestig. John Buchan is in beheer van die departement op 'n jaarlikse salaris van £ 1,000 per jaar. Charles Masterman het die verantwoordelikheid gekry vir boeke, pamflette, foto's en oorlogskilderye en T. L. Gilmour handel oor kabels, draadloos, koerante, tydskrifte en die bioskoop.
In Februarie 1917 het die regering 'n departement van inligting gestig. Gegewe die rang luitenant -kolonel, is John Buchan in beheer van die departement op 'n jaarlikse salaris van £ 1,000 per jaar. Charles Masterman bly verantwoordelik vir boeke, pamflette, foto's en oorlogskilderye en T. Gilmour handel oor kabels, draadloos, koerante, tydskrifte en die bioskoop.
William Rothenstein het sy dienste aan die WPB gebied, maar as gevolg van sy Duitse verbindings is hy aanvanklik geweier. Hy het uiteindelik in Desember 1917 gegaan. Kort nadat hy op die Somme -front aangekom het, is hy as 'n spioen gearresteer. Hy het in 1918 by die Britse vyfde leër gebly en tydens die Duitse lente -offensief as 'n nie -amptelike mediese ordelik gedien. Hy het in Maart na Engeland teruggekeer en sy foto's is in Mei 1918 uitgestal. Foto's van Rothenstein ingesluit Die Ieper Salient en Talbot House, Ieper.
Vroeg in 1918 besluit die regering dat 'n senior regeringsfiguur die verantwoordelikheid vir propaganda moet oorneem. Op 4 Maart het Lord Beaverbrook, die eienaar van die Daily Express, is minister van inligting gemaak. Onder hom was Charles Masterman (direkteur van publikasies) en John Buchan (direkteur van intelligensie). Lord Northcliffe, die eienaar van albei Die tye en die Daaglikse pos, was in beheer van alle propaganda wat op vyandelike lande gerig is. Robert Donald, redakteur van die Daily Chronicle, is aangestel as direkteur van propaganda in neutrale lande. Op die aankondiging in Februarie 1918 word David Lloyd George in die laerhuis daarvan beskuldig dat hy hierdie nuwe stelsel gebruik het om beheer te kry oor al die leiers in Fleet Street.
Beaverbrook het besluit om die aantal kunstenaars in Frankryk vinnig uit te brei. Hy stig saam met Arnold Bennett 'n British War Memorial Committee (BWMC). Die kunstenaar wat vir hierdie program gekies is, het verskillende instruksies gekry as dié wat voorheen gestuur is. Beaverbrook het vir hulle gesê dat foto's "nie meer hoofsaaklik as 'n bydrae tot propaganda beskou word nie; dit moet nou hoofsaaklik as 'n rekord beskou word."
Kunstenaars wat onder die BWMC -program na die buiteland gestuur is, sluit in John Sargent, Augustus John, John Nash, Henry Lamb, Henry Tonks, Eric Kennington, William Orpen, Paul Nash, CRW Nevinson, Colin Gill, William Roberts, WyndhamLewis, Stanley Spencer, Philip Wilson Steer, George Clausen, Bernard Meninsky, Charles Pears, Sydney Carline, David Bomberg, Austin Osman Spare, Gilbert Ledward en Charles Jagger.
David Lloyd George het John Singer Sargent gevra om 'n prentjie te skets wat samewerking tussen Britse en Amerikaanse troepe toon. Sargent het die kommissie verwerp en eerder geskilder Vergas, wat 'n groep soldate getoon het wat aan die gevolge van gas ly.
Oor die algemeen het meer as negentig kunstenaars tydens die oorlog foto's vir die regering gemaak. Baie van die kunstenaars het die werk baie moeilik gevind. Sommige soos Augustus John het baie min opgelewer, terwyl ander, soos Paul Nash, gekla het oor die beheer oor die onderwerp. Nash het aan 'n vriend gesê: 'Ek mag nie dooie mans op my foto's plaas nie, want dit bestaan ​​blykbaar nie'. By 'n ander geleentheid het hy gesê: "Ek is nie meer 'n kunstenaar nie. Ek is 'n boodskapper wat die boodskap van die manne wat veg, terugbring aan diegene wat wil hê dat die oorlog vir ewig moet voortgaan. Swak, onartikelbaar sal my boodskap wees, maar dit sal 'n bittere waarheid hê en mag dit hul slegte siele verbrand. "
Aan die einde van die oorlog is William Orpen deur die War Artists Advisory Committee gevra om leiers soos Sir Douglas Haig, Hugh Trenchard, Herbert Plumer en Ferdinand Foch uit te beeld. Sy biograaf, Bruce Arnold, wys daarop: "Hy het in April 1917 na Frankryk vertrek, en was vir die komende vier jaar totaal onderdompel in die oorlog en die gevolge daarvan. Sy opbrengs en sy algehele uitnemendheid maak hom die uitnemende oorlogskunstenaar daarvan tydperk, moontlik die grootste oorlogskunstenaar wat in Brittanje geproduseer is. Analise van sy oorlogswerk, waarvan die grootste deel in die Imperial War Museum in Londen is, toon 'n ontwikkeling in styl en begrip, uit die idealisme wat hom geïnspireer het toe hy die eerste keer by die voorkant van die ontnugtering met die verskriklike einde van die oorlog, en dan die verdere ontsteltenis wat hy en baie gevoel het in die rigting wat die vredesbesprekings geneem het. die somerson, die geskeurde grond wit en klipperig, die puin van die dooies versprei en geïgnoreer. " Orpen was geskok oor wat hy aan die voorkant gesien het en het ook prentjies geskilder soos Dooie Duitsers in 'n sloot. Ander skilderye soos Die mal vrou van Douai, Bombfire in Picardie en The Harvest, "vertel die spanning en angs wat hy beslis oor die oorlog en die gevolge daarvan gehad het".
Die sterkste kritikus van die propagandaskema was Charles Nevinson. Sommige van Nevinson se skilderye soos Paaie van heerlikheid, word as onaanvaarbaar beskou en is eers na die wapenstilstand uitgestal. Hy deel die gevoelens van Paul Nash wat destyds geskryf het: "Ek is nie meer 'n kunstenaar nie. Swak, onartikulêr sal my boodskap wees, maar dit sal 'n bittere waarheid hê en mag dit hul slegte siele verbrand."
Mense mag nooit moedeloos word nie; dus moet oorwinnings oordryf word en nederlae, indien nie verberg nie, in elk geval tot die minimum beperk word, en die prikkel van verontwaardiging, afgryse en haat moet versigtig en voortdurend in die publieke gedagtes van 'propaganda' gepomp word.
Dit is soms nodig om verdomp in die belang van die nasie te lê. Dit was nie net syfers wat ons Cambrai verloor het nie; dit was baie slegte personeelwerk aan die suidekant. Dinge soos denke behoort nie te gebeur nie.
Ek is gevra om die direkteur van 'n afdeling propaganda -werk te word. Ek kon nie hierdie soort werk onderneem as dit inbreuk maak op my redaksionele verantwoordelikhede of my politieke onafhanklikheid nie, of as dit my nie die vryheid van optrede op die gebied wat my toegeken is, verleen het nie. Dit is immers 'n koerantman se werk. Dit bestaan ​​bloot uit die aanbieding van die Britse saak in neutrale en geallieerde lande in 'n vorm wat tegelyk interessant en insiggewend is.
Plaaslike geskiedenis en genealogie
Hieronder is plakkate - ook bekend as 'breë kante' uit Kanada tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hulle kom almal uit die kluise van Toronto Public Library (wel, rakke, nie werklike kluise nie) en beskikbaar op Digital Archive Ontario.
Hierdie groep plakkate uit die Tweede Wêreldoorlog, vervaardig deur verskillende regeringsinstansies, bevorder gewoonlik een van die vyf belangrikste boodskappe.
Voordat ons van naderby kyk, is hier 'n vinnige oorsig van hoe plakkate uit die oorlog in die loop van die tyd in Kanada ontwikkel het:
Die vroeë Kanadese Tweede Wêreldoorlog-propaganda, wat grootliks onder die vaandel van die Buro vir Openbare Inligting geproduseer is, was insiggewend, woord-eerder as beeldgedrewe, en het dikwels op humor staatgemaak om sy boodskappe oor te dra. Later het die oorlogstydse eise tot 'n verandering van taktiek gelei. Meer aggressiewe, ontwerpgedrewe en dikwels somber propagandaveldtogte fokus op die bou van eenheid, die benutting van kollektiewe energie en die demonstrasie van die euwels van fascisme. Hulle het ook Kanadese prestasies in die geveg gevier en mense geïnspireer met die belofte van 'n beter naoorlogse wêreld. (Kanadese Oorlogsmuseum)
1. Sluit aan by die oorlogspoging
Hierdie plakkaat eis dat Kanadese watter rol hulle ook al mag speel, of dit nou militêre en burgerlike diens is. Die onderste teks lui: & quotSommewhere Canada need you on the war front. & Quot
2. Kyk wat jy sê
Voor sosiale media was 'n telefoonoproep en 'n ontmoeting by restaurante, kroeë, teaters, kerk en winkels belangrike maniere om op hoogte te bly. Plakkate soos die twee hierbo het Kanadese gewaarsku om te kyk wat hulle sê. Spioene luister moontlik na sensitiewe inligting, soos die ligging en planne van die geallieerde magte. Dit word saamgevat in die gesegde: "los lippe sink skepe" wat (saam met baie variasies) op ander plakkate verskyn het.
3. Koop oorlogseffekte
Oorlogsbesparingsertifikate — & quotwar obligasies & quot of & quotVictory Bonds & quot of & quotVictory Loans & quot - het deurslaggewende finansiële steun verleen aan die oorlogspoging tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. Dit was lenings wat Kanadese aan die regering gemaak het wat na 'n sekere aantal jare met rente afbetaal kon word. Mettertyd het dit ontwikkel tot 'n fonds om die algehele ekonomie van Kanada te ondersteun, soos ek in die blog bespreek, is NoVember vir Victory. Hierdie effekte word nou as 'n herinnering gewaardeer.
Hierdie plakkaat dui daarop dat oorlogsobligasies u kan help om geld te bespaar vir die toekoms, terwyl u u land in die hede kan dien. 'N Aansporing in die vorm van rente van 20% (koop byvoorbeeld 'n verband van $ 100 vir $ 80) .
War Saving Stamps word hier sowel as in die vorige plakkaat geadverteer (kyk regs onder). Dit was bedoel vir kinders wat seëls van vier dollar op 'n vorm kon plak en dit aan die regering kon pos. Die beloning: 'n War Savings Certificate van vyf dollar. & quotV & quot is, het jy al geraai, vir oorwinning of Victory Bonds.
Hierdie plakkaat wek vrees. Die vrees vir nederlaag en die vrees om geliefdes te verloor. Bedreigende hande met 'n hakekors en 'n opkomende son simbool kan slegs gestop word deur die oorlogspoging te ondersteun - in hierdie geval deur Victory Bonds te koop.
Hierdie plakkaat van 1943, teen 'n rooi deurdrenkte hemel, vra die Kanadese vir meer finansiële ondersteuning. Hier word & quotVICTORY, & quot 'n gelaaide term destyds, weergalm deur 'n bekende oproep tot aksie onderaan die plakkaat: & quotBUY VICTORY BONDS. & Quot
4. Wees produktief
Terwyl Kanada met oorlogsvoorbereidings begin het, het die nywerhede staatgemaak op werkers - spesifiek gesonde werkers. Daarom bevat hierdie plakkaat 'Voedselreëls' vir die regte voeding, omskryf deur illustrasies van werkers en 'n fabriek. Hierdie plakkaat verskyn 'n paar jaar voor die Kanada se amptelike voedselreëls van 1942, wat gelei het tot die huidige voedselgids van Kanada.
Hierdie plakkaat uit 1940 verbind werkers met die produk van hul arbeid. Die kragtige beeldmateriaal toon 'n werknemer wat groter is as die lewe, en gee lewe aan 'n groot vloot vliegtuie. Die plakkaat is geskenk deur Aluminium Company Canada, Limited en versprei deur die Directory of Aircraft Production.
Soos die heel eerste plakkaat waarna ons gekyk het, vervaag hierdie plakkaat die grens tussen diens in die geveg en diens aan die tuisfront: & quotAction stations everyone. & Quot Die aktiewe rookstakke is & quotbig guns & quot wat herinner aan vate van 'n tenk of geweer.
Hierdie plakkaat versoek Kanadese om die vervaardiging van vlootvaartuie te ondersteun. Dit maak 'n duidelike verband tussen produksie en moontlike oorwinning op see.
Hierdie plakkaat uit die laat-oorlog wil hê dat Kanadese produktief sal bly as die vredestyd nader kom. Dit lui:
Dit is ons krag. Arbeid en bestuur span hul kragte saam om ons die middele te gee vir oorwinning in oorlog - en vordering in vrede.
5. Moenie mors nie
Besteding aan die oorlog het voorrang geniet bo persoonlike aankope. Ingevoerde aankope uit ander lande kan die vervoer wat nodig is vir soldate om oorsee te veg, verminder, sowel as die onwettige smokkelrisiko. Kom meer te wete oor die -geskiedenis van verbruikerswese in Kanada.
Steenkool was 'n belangrike hulpbron gedurende die vroeë 20ste eeu en 'n groot aanvraag vir oorlogspogings in Kanada. Hierdie plakkaat het Kanadese aangemoedig om hul energieverbruik te verminder. Dit is interessant om te dink hoe soortgelyke boodskappe vandag gebruik word om die vyand van aardverwarming te bestry.
Die National Salvage Committee het hierdie twee plakkate versprei. Albei bevat waardevolle stukkies wat gebruik kan word om die produksie in die oorlog te bevorder. Die Wêreldoorloë het mense inderdaad gedwing om meer spaarsaam te word. Dit sluit in hergebruik en herwinning van items. 'N Artikel uit Journal of Advertising gee 'n gedetailleerde ontleding van sober praktyke tydens die oorlog - ten minste in Amerika: & quotWorld War II Poster Campaigns: Preaching Frugality to American Consumers & quot (2005).
Hierdie groep plakkate van die Tweede Wêreldoorlog, vervaardig deur verskillende regeringsinstansies, bevorder gewoonlik een van die vyf belangrikste boodskappe.
Hierdie plakkaat eis dat Kanadese elke rol wat hulle kan vervul, of dit nou militêre en burgerlike diens is. Die onderste teks lui: & quotSommewhere Canada need you on the war front. & Quot
Ontdek die geskiedenis van u gesin, u Toronto -omgewing of plekke in Ontario en regoor Kanada.
Toe die VSA 'Fake News' gebruik het om Amerikaners tydens die Eerste Wêreldoorlog te verkoop
Tweets en beskuldigings van ȁVals nuus " kan vandag uit die Withuis uitgereik word, maar in April 1917 het die Amerikaanse regering 'n hele komitee saamgestel om die media te beïnvloed en die algemene opinie te vorm.
Toe die Verenigde State in April 1917 oorlog teen Duitsland verklaar, het president Woodrow Wilson 'n huiwerige nasie teëgekom. Wilson het immers sy herverkiesing in 1916 gewen met die slagspreuk, en ons het ons uit die oorlog gehou. " Om Amerikaners te oortuig dat oorlog in Europa nodig is, het Wilson die Committee on Public Information (CPI) gestig , om te fokus op die bevordering van die oorlogspoging.
As hoof van die komitee het Wilson 'n briljante politieke skakelman aangestel, George Creel. As hoof van die VPI was Creel verantwoordelik vir sensuur sowel as vlagwaai, maar hy het die sensor se pos vinnig aan posmeester-generaal Albert S. Burleson oorgedra. Die poskantoor het reeds die mag om materiaal uit die pos te blokkeer en die verlaagde posgeld wat aan koerante en tydskrifte gegee is, terug te trek.
George Creel, hoof van die komitee oor openbare inligting, tydens die oorlogsuitstalling in Chicago in 1918. (Krediet: Library of Congress/Corbis/VCG/Getty Images)
Creel stuur positiewe nuus uit om 'n '-oorlogswil ' onder Amerikaners te wek
Knap, charismaties en onvermoeibaar, dink Creel groot en buite die boks. Hy hou nie van die woord ȁpropaganda, en#x201D wat hy in verband gebring het met die lang veldtog van disinformasie van Duitsland. Vir hom was die CPI -onderneming meer soos advertensies, en 'n groot onderneming in verkoopsmanskap wat die positiewe beklemtoon het. Creel, 'n veteraan van die twee suksesvolle presidensiële veldtogte van Wilson, het geweet hoe om 'n leër van vrywilligers te organiseer, en 150 000 mans en vroue het sy oproep beantwoord. Die kantoor in Washington, wat op 'n skuur was, was deel van die regering se kommunikasieburo en 'n mediakonglomeraat, met afdelings vir nuus, gesindikeerde funksies, advertensies, film en meer. Op aandrang van Wilson het die VPI ook die Amptelike Bulletin, die ekwivalent van die uitvoerende tak van die Congressional Record.
Die eerste idee van Creel was om goeie nuus te versprei en soveel moontlik feite oor die oorlog bekend te maak sonder om die nasionale veiligheid in gevaar te stel. Sy M.O. was eenvoudig: oorstroom die land met persverklarings vermom as nuusberigte. Na die oorlog het Creel gesê dat hy daarop gemik was om die mense van die Verenigde State in een witwarm massa-instink te sweis en hulle 'n wil te gee, die wil om te wen. "
Die komitee vir openbare inligting 's Amptelike Bulletin. (Krediet: Die Nasionale Argief)
Gedurende die twintig maande van die Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog het die VPI bykans alle regeringsaankondigings uitgereik en 6000 persverklarings uitgestuur wat op die eenvoudige, onderskat toon van koerantberigte geskryf is. Dit het ook meer as 1500 patriotiese advertensies ontwerp en versprei. Boonop versprei Creel artikels sonder berigte deur bekende skrywers wat ingestem het om gratis te skryf. Op 'n stadium het koerante ses pond CPI -materiaal per dag ontvang. Redakteurs wat gretig is om probleme met die poskantoor en die departement van justisie te vermy, het woordeliks CPI -materiaal woordeliks gepubliseer en het gereeld patriotiese advertensies gratis laat verskyn.
Propaganda beskryf die vyand as 'mad brute '
Byna al die inligting wat deur die VPI gegenereer is, het die eerste twee maande bestaan ​​uit aankondigings en propaganda van die cheerleading -variëteit: hulde aan Amerika se prestasies in die oorlog en Amerikaanse ideale. In die rigting van Creel het die CPI immigrante van Amerika gevier en die opvatting beveg dat diegene wat uit Duitsland, Oostenryk en Hongarye afkomstig was, minder Amerikaans was as hul bure. Creel het dit beter gevind om vriende te maak met groot etniese groepe as om hulle aan te val.
Maar na twee maande kon Creel en Wilson sien dat die gewilde entoesiasme vir die oorlog nie naastenby witwarm was nie. Op 14 Junie 1917 gebruik Wilson die vlagdag om 'n prentjie te skets van Amerikaanse soldate wat die Stars and Stripes in die geveg wil dra en sterf op velde wat in bloed geweek is. En vir wat? vra hy. In 'n oproep tot 'n oorlogsverklaring, het hy aangevoer dat die wêreld veilig moet wees vir demokrasie, maar met sy toespraak op die Vlagdag van 1917 oefen hy die land se visier op 'n minder verhewe doel: die vernietiging van die regering van Duitsland, wat gebuig was oor wêreldoorheersing.
Eerste Wêreldoorlog inskrywingsplakkaat vir die Amerikaanse weermag 'Vernietig hierdie Mad Brute '. (Krediet: Photo12/UIG via Getty Images)
Na Vlagdag het die VPI steeds positiewe nuus uitgedraai, maar dit het die land ook begin pleister met troebel plakkate van aapagtige Duitse soldate, sommige met bloedige bajonette, ander met kaalbors jong wyfies in hul kloue. "Vernietig hierdie mal brute, " lees een onderskrif. Dit het ook films befonds met titels soos The Kaiser: The Beast of Berlin en Die Pruisiese vloek.
Vigilantes veroorsaak vermoedelike skeptici van die oorlog terreur
Die blye nuus van die CPI ' het die tekortkominge van die Amerikaanse oorlogspoging soms verminder, maar die demonisering van alle Duitsers het tot 'n lae instink gelei. Duisende selfaangestelde bewaarders van patriotisme het begin om pacifiste, sosialiste en Duitse immigrante wat nie burgers was nie, teister. En baie Amerikaners het CPI se donker waarskuwings ter harte geneem.
Selfs die mees toevallige uitdrukking van twyfel oor die oorlog kan 'n klop deur 'n skare veroorsaak en die vernedering om die vlag in die openbaar te soen. Amerikaners wat geweier het om Liberty Bonds (wat deur die tesourie uitgereik is om die oorlog te finansier) wou koop, het soms wakker geword en gevind dat hul huise geel verf is. Verskeie kerke van pasifistiese sektes het aan die brand gesteek. Talle mans wat verdink word van ontrouheid, is geteer en geveder, en 'n handjievol is gelits. Die grootste deel van die geweld is in die duister uitgevoer deur waaksaamdes wat hul slagoffers na 'n plek buite die stadsgrense opgeruk het, waar die plaaslike polisie geen jurisdiksie gehad het nie. Oortreders wat aangekeer is, is selde verhoor, en diegene wat verhoor is, is byna nooit skuldig bevind nie. Regters huiwer om skuldig te bevind, bang dat hulle ook van ontrouheid beskuldig sal word.
Sowel Creel as Wilson betreur die vigilantes privaat, maar nie een van hulle erken sy rol om hulle los te maak nie. Minder gewelddadig, maar nie minder betreurenswaardig nie, was die optrede van die staat en plaaslike regerings en talle private instellings om Duitse vreemdelinge af te dank, uitvoering van Duitse musiek op te skort en die onderrig van Duits in skole te verbied.
In hul poging om die land te verenig, het Wilson en Creel hul eie weergawes van vals nuus ontplooi. Alhoewel die ergste wat gesê kan word van die sonnige fopnuus wat uit die VPI vloei, was dat dit onvolledig was, het die donker vals nuus, wat die vyand as onmenslik beskryf het, 'n skerp haat losgemaak en duisende mense aangemoedig om patriotisme as 'n verskoning te gebruik vir geweld.
Oorlog Propaganda Buro - Geskiedenis
Joernalis, dosent en skrywer Adam Hochschild bespreek die gebruik van propaganda tydens die Eerste Wêreldoorlog
In 1914 het die konings en keisers van Europa die mag om oorlog te verklaar. Maar hulle het steeds die publiek aan hul kant nodig gehad.
Een van die dinge wat hierdie oorlog anders gemaak het as byna almal wat dit voorafgegaan het, was dat propaganda 'n groot deel van die stryd was. Omdat die oorlog so lank, vier en 'n half jaar geduur het, en omdat die burgerlike bevolking op industriële skaal so diep betrokke was, moes hulle mense se entoesiasme laat opvlam.
Propaganda manipuleer feite en inligting om 'n gewenste antwoord te skep. Die doel is dikwels om emosies aan te spreek, soos vrees, trots en vooroordeel, en dit is om mense se gedagtes en optrede te beïnvloed. Selfs voordat die oorlog begin het, is propaganda gebruik om sekere gevoelens teenoor ander lande te wek.
Toe die Serviese nasionalis, Gavrilo Princip, aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk vermoor het, was Europa gereed vir konflik. Oostenryk het Serwië 'n lys eise gestel, waaronder alle anti-Oostenrykse propaganda verbied. Maar die verhoog was ingestel. Dae later was Europa in oorlog. Nou begin die stryd om harte en verstand ernstig.
Dit was nêrens meer waar as Brittanje nie. Dit was omdat Brittanje self nie aangeval is nie en daar tot die laaste minuut baie gevoel was dat Brittanje nie by hierdie oorlog sou aansluit nie. Laat daardie kontinentale magte dit onder mekaar uitveg. In werklikheid het twee junior lede van die Britse kabinet bedank oor die kwessie. Daar was 'n aansienlike gevoel in Engeland dat ons nie hierby 'n party moet wees nie.
Die vooroorlogse faksie het gaan werk.
Hulle het 'n enorme reeks oorlogsplakkate vervaardig wat entoesiasme opgewek het en die aandag gevestig het op die gruweldade wat die Duitsers in België gepleeg het. Die Duitsers het wel baie gruweldade in België gepleeg, maar hulle is verder oordrewe vir propaganda -doeleindes.
Selfs lewenslange pasifiste, soos Bertrand Russell, die bekendste filosoof van Brittanje, het dit moeilik gevind om dit te weerstaan. Engeland betree die oorlog op 4 Augustus 1914, toe Duitsland sy bondgenoot, België, binnedring. Nou staan ​​die kroon voor 'n nog groter uitdaging. Hulle moes miljoene mans oortuig om in te skryf, want in 1914 was die Britse leër almal vrywillig.
Die Britse regering het gevoel dat 'n sterk propagandapoging nodig is. En hulle het op baie verskillende fronte beweeg. Hulle het plakkate, poskaarte, kalenders gemaak.
In 1914 het die Britse regering besluit om op te staan ​​en 'n oorlogspropaganda -buro te stig.
Slegs ongeveer anderhalf maand nadat die oorlog begin het, het hulle ongeveer 50 van Brittanje se mees prominente skrywers byeen gebring, waaronder Thomas Hardy, sir Arthur Conan Doyle, James Barrie, 'n aantal ander mense, waarskynlik die mees roemryke byeenkoms van Britse skrywers ooit plaasvind. En hulle het gesê: ons wil u mense vra om patriotiese goed te skryf vir die oorlogspoging, poësie, toneelstukke, romans, wat u ook al wil. Ons sal sien dat dit gepubliseer is en ons sal sien dat kopieë verkoop word.
[SING] Hou die huis se vure aan die brand terwyl u harte smag. Alhoewel julle seuns -
Gewilde liedjies verbind soldate met geliefdes tuis, terwyl die boodskappe die nasionale eenheid versterk het. Elke kant was vasbeslote om die propaganda -oorloë te wen. Die doel was om die vyand as bose aggressors uit te beeld en om hulself te vestig as die ware verdedigers van eer, geregtigheid en sedelikheid.
Om dit te doen, het hulle emosie gewek deur middel van eeueoue stereotipes, beide positief en negatief. Die oorlog self word verheerlik as 'n kruistog teen diegene wat gekoesterde waardes bedreig. En spesifieke gebeure is gemanipuleer om geld, ondersteuning of moraal in te samel.
Een so 'n gebeurtenis was die ondergang van die Lusitania, wat tot groot woede en een van die mees aanloklike plakkate van die oorlog gelei het. 'N Ander geval was die geval van Edith Cavell, 'n Britse verpleegster wat as spioen tereggestel is. In die maande wat gevolg het op haar dood, het die aantal vrywilligers verdubbel.
Maar namate die oorlog voortduur en die dodetal toeneem, het die spin -dokters voor 'n nuwe taak te staan ​​gekom - om openbare steun te behou. Toe hul doelwitte verander, het die boodskap en die medium ook verander.
Film was die opwindende nuwe medium om 'n groot gehoor te bereik. Ek dink die beste voorbeeld daar is die film The Battle of the Somme, wat gemaak is oor die geveg wat algemeen bekend was onder die naam. Dit het plaasgevind in die middel van 1916. Die regering het 'n risiko geneem om te besluit dat rolprentmakers dooie en gewonde soldate kan verfilm, wat gewoonlik in vroeëre films ontsmet is.
Maar die film was 'n geweldige treffer. Dit het wel dooie en gewonde soldate gewys. Maar dit het ook baie meer tonele getoon van mans wat gewone dinge doen, pos van die huis af ontvang, hul maaltye kook, hulle perde kos gee en natmaak, ensovoorts, al hierdie dinge wat die mense tuis ken.
En die ramings is dat 'n meerderheid van die bevolking van die Britse Eilande hierdie film gesien het. Dit was so 'n sukses dat die Duitsers die wind in die steek gelaat het en 'n eie Battle of the Somme -film vervaardig het. Film het dus 'n baie kragtige medium geword.
Propaganda tydens die Eerste Wêreldoorlog was so effektief dat die invloed daarvan ver in die toekoms gestrek het.
Hier dink ek dat ons presies moet kyk hoe die oorlog geëindig het. Teen 1918 het die Duitse weermag geweet dat hulle verslaan is. Die Geallieerdes het geleidelik veld gewen in die Weste. Duitse soldate het in groot getalle begin verdwyn, nie by die voorste linie nie, maar van agter. Die generaals het geweet dat hulle verloor het.
Intussen het die Duitse volk steeds 'n stortvloed triomfantelike propaganda ontvang. En inderdaad, ses maande tevore, was die Duitse leër amper by die hekke van Parys. Dit was dus maklik om te glo dat enige terugslag tydelik kan wees. Toe eindig die oorlog.
Dit is 'n wapenstilstand genoem, maar dit was eintlik 'n Duitse oorgawe. En in die komende weke het dit geleidelik ingesink by die Duitse volk wat hulle verloor het. Dit het geweldige bitterheid veroorsaak. En was Hitler so 'n vrugbare veld om te kom sê: Weet jy, ons was op die punt om hierdie glorieryke oorlog te wen, maar toe word ons deur die kommuniste en pasifiste en Jode in die rug gesteek.
Die boodskappe van die Eerste Wêreldoorlog sou net 'n paar jaar later terugkeer na Europa.
'N Kort geskiedenis van propaganda
Die term "propaganda " het in 'n groot deel van die Engelssprekende wêreld 'n negatiewe konnotasie gekry. Maar op sommige plekke is die woord neutraal of selfs positief. Waarom hierdie verskil? Die redes kan opgespoor word deur die woord etimologie en die manier waarop hierdie kommunikasiestrategie deur die eeue ontwikkel het.
Wortels in die Katolieke Kerk
Die gebruik van propaganda het baie vroeër begin as wat die meeste mense sou dink. Die Behistun -inskripsie, omstreeks 515 v.G., beskryf die klim van Darius I na die Persiese troon en word beskou as 'n vroeë voorbeeld van propaganda. En die antieke Griekse bevelvoerder Themistocles het propaganda gebruik om die optrede van sy vyand, Xerxes, in 480 vC te vertraag. Intussen het Alexander sy beeld op muntstukke, monumente en standbeelde geplaas as 'n vorm van propaganda. Die Romeinse keiser Julius Caesar word beskou as redelik bedrewe in propaganda, net soos baie prominente Romeinse skrywers soos Livy.
Maar dit was die Katolieke Kerk wat beide die gebruik van propaganda geformaliseer het en ons die woord self gegee het. Pous Urbanus II het propaganda gebruik om ondersteuning vir die kruistogte te genereer. Later sou propaganda tydens die Hervorming 'n kragtige instrument vir beide Katolieke en Protestante word. Danksy die drukpers kon propaganda aan 'n veel groter publiek versprei word.
Die 300ste herdenking van die Congregatio de Propaganda Fide is op Italiaanse geldeenheid herdenk.
In 1622 stig pous Gregorius XV die Congregatio de Propaganda Fide (Congregation for Propagating the Faith) met die doel om geloof in nie-Katolieke lande te bevorder. Die naam van die groep is dikwels informeel verkort tot propaganda, en die naam het vasgesteek. Namate die geletterdheid in die daaropvolgende eeue toegeneem het, het propaganda 'n meer en meer bruikbare instrument wêreldwyd geword. Thomas Jefferson en Benjamin Franklin is albei tydens die Amerikaanse rewolusie as bekwame propagandiste beskou.
Geletterdheid vermeerder … Propaganda
"All About California " is 'n propagandastuk wat ontwerp is om vestiging in die staat aan te moedig.
Teen die negentiende eeu het propaganda uiteindelik ontstaan ​​in die vorm wat ons vandag daaraan dink. Omdat die meeste mense geletterd was en meer as belangstelling in regeringsaangeleenthede gehad het, het politici dit nodig gevind om die publieke opinie te beïnvloed. Hulle het hulle tot (soms gewetenlose) propaganda gewend om die taak te verrig.
'N Berugte propagandaveldtog van die 1800's was die van die Indian Rebellion in 1851. Indiese sepoys het in opstand gekom teen die Britse Oos -Indiese Kompanjie se heerskappy. Die Britte oordrewe ernstig en soms heeltemal vervaardigde talle Indiese mans wat Engelse vroue en meisies verkrag. Die verhale was bedoel om die wreedheid van die Indiese volk te illustreer en die idee van die las van die blanke man te versterk om te heers, orde aan te wakker en kultuur by minder beskaafde mense aan te wakker wat nie vertrou kon word om self te regeer nie.
Abolisioniste in beide die VSA en Brittanje het ook aggressief propaganda gebruik om hul saak te ondersteun. Die toestande van slawerny was beslis afskuwelik, maar dit oordryf of erotiseer dikwels oortredings, wat dit meer onduidelik maak. Hierdie pogings is aangevul deur vrygelate slawe wat gereis het om by openbare geleenthede te praat. Die sprekers voer oor die algemeen argumente teen slawerny aan op grond van morele, ekonomiese en politieke gronde. Die kombinasie van emosionele en rasionele argumente was 'n uitstekende kombinasie vir die wen van ondersteuners vir die abolitionistiese saak.
Intussen was daar in die negentiende eeu nog 'n kragtige vorm van kommunikasie: die politieke tekenprent. Alhoewel in die verlede geïllustreerde propaganda gebruik is, is die vorm van die politieke tekenprent gedurende die tweede helfte van die eeu aansienlik verfyn. Thomas Nast word beskou as een van die voorlopers van hierdie formaat.
Wêreldwye konflik gee propaganda nuwe krag
Hierdie propagandapublikasie van 1919 val op die Shantung -skikking wat in die Verdrag van Versailles opgeneem is.
In die Eerste Wêreldoorlog het die eerste grootskaalse, geformaliseerde propagandaproduksie plaasgevind. Keiser Wilhelm van Duitsland het onmiddellik 'n nie -amptelike propagandamasjien opgerig met die oprigting van die Sentrale Kantoor vir Buitelandse Dienste. Een van die belangrikste pligte van die kantoor was om propaganda aan neutrale lande te versprei.
Nadat die oorlog uitgebreek het, het Brittanje egter onmiddellik die onderzeese kabels verbreek wat Duitsland met die res van die wêreld verbind het. Duitsland was beperk tot die gebruik van 'n kragtige draadlose sender om pro-Duitse nuus aan ander lande uit te saai. Die land het ook mobiele bioskope opgerig wat aan die troepe aan die voorste linies gestuur sou word. Die films beklemtoon die krag, geskiedenis en onvermydelike oorwinning van die Duitse Volk.
Intussen word die Britse propagandamasjien as 'n indrukwekkende oefening in improvisasie beskou. Dit is vinnig onder die regering se beheer gebring as die War Propaganda Bureau. Die joernalis Charles Masterson het die organisasie gelei. Op 2 September 1914 nooi Masterson die voorste skrywers van Brittanje na 'n vergadering om moontlike boodskappe te bespreek. Die deelnemers was Sir Arthur Conan Doyle, GK Chesterton, Ford Madox Ford, Thomas Hardy, Rudyard Kipling en HG Wells. Die skrywer AA Milne van Winnie-the-Pooh sou later gewerf word om in die geheim propaganda te skryf.
Die propaganda van die Eerste Wêreldoorlog was gereeld gebaseer op volledige oordrywing of verkeerde inligting. Verpleegster Edith Cavell is byvoorbeeld tereggestel weens verraad nadat sy haar posisie as verpleegster gebruik het om soldate te help om agter Duitse linies te ontsnap. Die episode is gebruik om Duitse gruweldade te oordryf, en dit is selfs 'n film gemaak. (Lees meer hier.) Teen die einde van die oorlog het mense inderdaad moeg geword vir propaganda.
Tog was die Britse propagandamasjien redelik effektief. Dit word gereeld toegeskryf aan die feit dat die Verenigde State in die eerste plek die oorlog oorreed het. Adolf Hitler bestudeer eintlik Britse propaganda na die oorlog en verklaar dit as briljant en effektief. Hy sou later Joseph Goebbels inroep om te help met propaganda tydens die Tweede Wêreldoorlog, en die twee was 'n ontembare span. Hulle het meervoudige veldtogte onderneem om eugenetiese programme, uitwissing van teikenpopulasies en ander gruweldade te regverdig. Die Geallieerdes het teëgestaan ​​met propaganda wat die Duitsers verneder het.
Hierdie versameling Suid -Viëtnamese GVN -propaganda was waarskynlik lugdruppels. Alhoewel dit gewoonlik in massa -hoeveelhede gedaal het, oorleef min.
Toe die ware gruwels van Nazi -Duitsland aan die lig kom, was die uiterste krag van propaganda geweldig duidelik. Die woord "propaganda " het gou 'n negatiewe konnotasie ontwikkel, wat dit tot vandag toe nog in die Engelssprekende wêreld dra. Airdrop -blaadjie -veldtogte tydens ongewilde verbintenisse soos die Koreaanse oorlog en Edith Cavell: verpleegster, humanitêr en verraaier?
AA Milne: legendariese outeur en tweeledige pasifis
Die integrasie van oorlogspropaganda in die tekstuur van bestaande massamedia en populêre kultuur laat hom toe om 'n nuwe mobilisering van die samelewing en troepe teen 'n vyand aan te kondig-werklik of verbeel-sonder om die status quo te radikaal te destabiliseer. Met ander woorde, propagandiste moet die gevoel oordra dat hulle steeds in beheer is, selfs al het 'n nuwe vyand van die mense ontstaan. Oorlogspropaganda wat deur die lens van die populêre kultuur gesien word, soos films, advertensies en tydskrifartikels, laat "oorlog bekend lyk en terselfdertyd [verheerlik] dit deur die gewoontes van fantasie en begeerte wat deur massa -vermaak gegenereer word, te benut" (103)
Dit is selde om propaganda vir oorlog te voorkom en met goeie rede: niemand wil aan hierdie koste herinner word terwyl hy gewerf of aangesluit word om by die oorlogspoging aan te sluit nie. "Hierdie filtrasie wou 'n indruk skep wat positief genoeg was om verdere werwing aan te moedig, terwyl dit net genoeg van die swaarkry van die soldate toon om toewyding in die binnelandse oorlogspoging te behou" (112). Die uitbeelding van menslike lyding tydens oorlog is grootliks voorbehou vir veldtogte teen oorlog.
Propaganda tydens oorlog word gewoonlik uitgevoer in samewerking met 'n uitgebreide poging om meningsverskille te sensureer. Byvoorbeeld, tydens die Tweede Wêreldoorlog is die Amerikaanse publiek gebombardeer met vooroorlogse boodskappe deur middel van plakkate, nuusberigte en foto's in die pers. "Die koerante en tydskrifte is voorsien van duisende foto's van oorlogskorrespondente en gevegsfotograwe, maar voordat hulle die pers bereik het, is dit deur 'n proses van sensuur beoordeel wat foto's van 'n wye verskeidenheid 'ongeskikte' onderwerpe uitgefiltreer het. Dit was hierdie proses wat het die dokumentêre getuienis in propaganda omskep "(111). Dit word algemeen beskou as die verantwoordelikheid van die pers om die oorlogspoging te ondersteun "eerder as om dit akkuraat te rapporteer."
Met die koms van televisie het oorlogspropaganda en beriggewing 'n aansienlike evolusie deurgegaan van die Koreaanse Oorlog, na Viëtnam, tot die Olieoorloë in die Midde -Ooste. Baie het beweer dat die relatiewe vryheid van joernaliste om oor die Viëtnam -oorlog verslag te doen, die openbare mening gekeer het teen die administrasie van Lyndon Johnson en Richard Nixon. Nooit weer nie! Vanaf die Golfoorlog (1991) is nuusdekking oor internasionale konflikte aan binnelandse gehore streng gesensor en gevorm deur die weermag tydens 'n reeks perskonferensies en nuusberigte. 'Chirurgiese bombardement' en 'kollaterale skade' was eufemismes wat geweldige infrastruktuurskade en dooie burgerlikes beskryf, en geïllustreer met afgeleë lugskote sonder menslike ongevalle. Tydens die oorlog teen Irak moes ingeslote joernaliste slegs rapporteer wat hul militêre begeleiers geskik het, en alle nuusberigte of beelde wat op CNN uitgesaai is-indien nie deur die Pentagon gesensureer nie-het 'n streng proses van 'ontleding' ondergaan. 'N Nuwe styl van televisie-dekking-"Happy Talk"-het tydens die Viëtnam-oorlog na vore gekom om die ontstellende nuus van konflik in 'n gesellige atmosfeer van nuusblaas, bespiegelings van spekulante en verhale oor die weer, sport of menslike belang te plaas. Soos Clark sê: "Hierdie styl verminder enige moontlike gevoel van kritieke ontwrigting in sosiale aangeleenthede deur ontstellende foto's en inligting in 'n gekonstrueerde atmosfeer van normaliteit te integreer" (117).
In 2003 geld hierdie "streng sensuur" beslis vir die meeste hoofstroommedia, maar-soos die talle skakels hieronder aantoon-het die internet 'n ryk bewaarplek geword vir satiriese en subversiewe alternatiewe visioene. Met die US-UK-veldtog teen Irak, sien ons 'n unieke vorm van weerstand: nie net op straat as deur die elektroniese netwerke van die internet nie. In 'n ironiese wending dekonstrueer baie van die teenoorlogse plakkate en speelkaarte die simboliese kodering van vorige oorlogspropaganda om 'n ander boodskap oor te dra, maar wat steeds deur 'n gevoel van patriotisme aangewakker word. Die vraag word dus: "Vir wie se patriotisme veg ons?" Soos Clark suggereer, "[A] opvatting van nasionale kultuur kenmerke as die simboliese gebied wat in oorlog verdedig word" (103).
As die eerste 'totale oorlog' het die Eerste Wêreldoorlog vereis dat die mobilisering nie net van die leërs nie, maar van die hele bevolking aktief in die oorlogspoging moes begin. Behalwe dat die mense op die tuisfront oortuig is van die noodsaaklikheid van oorlog, is 'n ander soort propaganda op die vyand gerig, dikwels deur pamflette en koerantartikels: "Diegene wat met papier bereik kan word, kan ook met bomme bereik word" (115 ). Uiteindelik het radio 'n kragtige propagandamedium geword omdat dit nasionale grense (net soos die internet) geïgnoreer het. "Tokyo Rose" was 'n span van twaalf vroue wie se uitsendings op Japannese radio bedoel was om Amerikaanse troepe heimwee en eensaam te maak. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die nuusberig (ontwikkel deur Charles Path & eacute in Frankryk) een van die suksesvolste media om die openbare mening te mobiliseer: 'Omdat die mondigwording van die nuusberig saamgeval het met die uitbreek van die oorlog, is die verband tussen filmnuus en propaganda stewig vasgestel van die begin af "(104). Die mengsel van visuele realisme en blatante mitologisering in baie WWI -propaganda -nuusverhale deur die Britte, Russe en Duitsers was 'n ware filminnovasie wat later sou ontwikkel tot die "dokumentêre films" van die Tweede Wêreldoorlog van John Grierson by die National Film Board of Canada.
Britse propaganda tydens die Eerste Wêreldoorlog het 'n nuwe maatstaf gestel wat die fascistiese en sosialistiese regimes gedurende die dertiger- en veertigerjare geïnspireer het, en in wese geboorte geskenk het aan die skakelbedryf in die Verenigde State na 1919. Dit was duidelik dat 'n groot aantal burgerlikes gemobiliseer kon word vir 'n massiewe oorlogspoging deur oorredingstegnieke afkomstig van die opkomende dissiplines van gedragsielkunde en sosiale wetenskappe. Op sy beurt is tegnieke "ontwikkel deur die eenparty-regimes van die Derde Ryk, fascistiese Italië en die Sowjetunie, waar projekte van sosiale ingenieurswese deel van die daaglikse lewe geword het, maklik geleen deur propagandiste in die demokratiese nasies" (105) . Ons sien die resultaat van hierdie handel in oorreding in die 'beeldbewuste politiek van die televisietydperk' (105).
Plakkate wat 'n direkte adres aan die gehoor gebruik (Jou land het jou nodig, VK, 1914 Ek wil jou hê vir die Amerikaanse weermag, 1917) die burgerlike toeskouer herposisioneer as 'n persoon wat verantwoordelikhede en pligte teenoor die staat het. Hierdie beelde trek ons ​​aandag deur vingerwysende, direkte blik en 'n outoritêre vaderfiguur. Dit lyk simbolies dat hierdie Kanadese Rooi Kruis -plakkaat die manlike gesagsfiguur met 'n vrou vervang, maar die direkte aanspreek en sielvolle blik oefen dieselfde druk uit op die individuele burger om vrywillig met die oorlogspoging saam te werk.
Die tweesnydende swaard van oorlogstydse propaganda
Beelde van vroue en kinders vestig die verband tussen nasionale veiligheid en huise, tussen plig teenoor land en plig teenoor familie. Baie van hierdie beelde handel oor die stereotipe van manlikheid as beskermend en aggressief, terwyl vroulikheid passief is en verdediging nodig het. In ander kontekste dui vroue egter op die voedende moeder wat bereid is om haar seuns by te dra tot die oorlogspoging, of om in die fabrieke te werk. "Sulke beelde kan ook poog om die moederlike gesag oor jong mans te ontgin (baie jong rekrute woon nog steeds by hul ouers). Hier kombineer 'n idee van die vaderland nasionale en gesinspligte, en verteenwoordig dit die gesin as die onderliggende krag van stabiliteit in moeilike tye "(108). Soos Clark uitwys, moes plakkate wat vroue in die fabrieke toon, 'n fyn lyn loop tussen die tradisionele en moderne rolle vir vroue. Een tegniek was om die vroulikheid van vroue as fabriekswerkers te versterk en die idee te koördineer dat hierdie nivellering van sosiale hiërargieë 'tydelik' tydelik was.
In die klassieke oorlogspropaganda -veldtogte van die 20ste C. simboliseer vroue as slagoffers van verkragting dikwels die brutaliteit van die vyand sowel as die verwoesting van die kultuur en harmonie van die moederland. Ironies genoeg word vroue egter soms uitgebeeld as potensiële verraaiers of onbewuste medepligtiges weens hul vermeende neiging om te skinder. Deur hierdie kulturele stereotipering word 'n atmosfeer van agterdog geskep en binnelandse toesig word ingebed in die nasionale bewussyn as een van die geregverdigde koste van oorlog.
"Na raming is ongeveer 300 000 Afrikane in die Eerste Wêreldoorlog dood." Net soos die werwing van vroue in die oorlogspoging om die tradisionele sosiale verhoudings te handhaaf, moet die kleurvolle mense aanmoedig om by te staan ​​tot die verdediging van die staat oor die fyn balans tussen patriotisme in die buiteland en uitbuiting tuis of in die kolonie. Propaganda wat ontwerp is om bruin mense te werf-of die vyand te demoniseer-is geneig om die slagoffers van rassebeleid aan hul onderdrukking te herinner. In Kanada was hierdie dinamiek die duidelikste in die weerstand van Frans-Kanadese om in 'n oorlog gewerf te word om die Britse Ryk te red.
Die van Maya Lin Vietnam Veterans Memorial het groot kontroversie veroorsaak omdat dit weier om die oorsake van oorlog te vier, en eerder 'n plek van hartseer, nadenke en selfrefleksie bied. 'Soos 'n anti-monument, die Vietnam Veterans Memorial skep 'n alternatief vir die didaktiese monoloog wat deur tradisionele ingeboude simbole van nasionale identiteit verwoord word. 'N Algemene afname in die tradisie van die politieke openbare monument weerspieël 'n groter ontbinding van die idee dat' die publiek ''n eenheidskategorie is wat saam met' die mense 'in nasionale sin' (121) is. Die propagandaveldtogte van die 20ste C. , veral die wat oorlog betref, het daartoe bygedra dat dit 'n groter begrip is die mense is nie altyd dieselfde as die nasie, en dat die geskiedenis 'n betwiste gebied is.
Soos die verspreiding van anti-oorlogse propaganda op die internet toon, het die propagandaveldtogte van die twintigste eeu 'n paar onbedoelde gevolge gehad om die bewussyn van burgers oor hul pligsgevoel teenoor die staat te verhoog. Toenemende bewustheid van geslagsrolle en menseregte, van die staat se vermoë om boodskappe te vorm, van die onstabiliteit van die geskiedenis as 'n verslag van gebeure-dit word uiteindelik op die voorgrond van propaganda. Namate nuwe media soos die internet verskyn en die metodes van propagandiste in die hoofstroom begin lek, is dit voorspelbaar dat nuwe metodes van sensuur en beheer in krisistye na vore sal kom. Sonder sensuur en die uitbuiting van massamedia, staan ​​die propaganda van oorlog in die gesig. Wil u intussen 'n speletjie Oh Hell speel met my nuwe reeks Operation Iraqi Freedom Action Cards?
In die antieke Asiatiese beskawing wat die opkoms van Athene as 'n groot sentrum van die menslike kultuur voorafgegaan het, het die massas mense onder despotisme geleef en was daar geen kanale of metodes om hulle gevoelens en wense as 'n groep te formuleer of bekend te maak nie. In Athene was die Grieke uit die burgerklas egter bewus van hul belange as 'n groep en was hulle goed ingelig oor die probleme en aangeleenthede van die stadstaat waartoe hulle behoort. Verskille oor godsdienstige en politieke aangeleenthede het aanleiding gegee tot propaganda en teenpropaganda. Die sterkgesinde Atheners, al het hulle nie die nodige instrumente soos die koerant, die radio en die flieks nie, kan ander kragtige propagandamotors gebruik om gesindhede en menings te vorm. Die Grieke het speletjies, die teater, die vergadering, die regshowe en godsdienstige feeste gehad, en dit het die geleentheid gebied om idees en oortuigings te versprei. Die Griekse dramaturge het die drama gebruik vir hul politieke, sosiale en morele leerstellings. 'N Ander effektiewe instrument om standpunte na vore te bring, was redenaars waarin die Grieke uitgeblink het. En hoewel daar geen drukperse was nie, is handgeskrewe boeke in die Griekse wêreld versprei in pogings om die menings van mans te vorm en te beheer.
Van daardie tyd af het elke propaganda gebruik gemaak van enige samelewing wat algemene kennis en 'n gevoel van gemeenskaplike belange gehad het. En al in die sestiende eeu gebruik nasies metodes wat soortgelyk was aan die van moderne propaganda. In die dae van die Spaanse Armada (1588) organiseer beide Philip II van Spanje en koningin Elizabeth van Engeland propaganda op 'n redelik moderne manier.
By 'n geleentheid, 'n paar jaar na die Spaanse Armada, het sir Walter Raleigh bitter gekla oor die Spaanse propaganda (hoewel hy nie die naam gebruik het nie). Hy was kwaad oor 'n Spaanse verslag van 'n seestryd naby die Azore tussen die Britse skip Revenge en die skepe van die Spaanse koning.Hy het gesê dit is 'n wonder dat die Spanjaard met valse en lasterlike pamflette, advies en briewe moet soek om hul eie verlies te bedek en van hul eie eerbewyse af te sien, veral in hierdie stryd wat ver gevoer word. & Rdquo En toe onthou hy dat in die tyd van die Spaanse Armada, toe die Spanjaarde die inval van Engeland voorgestel het, hulle verskillende tale in druk gepubliseer het, groot oorwinnings in woorde, wat hulle gepleit het om teen hierdie koninkryk te behaal en dit in 'n baie vals verspreiding te versprei sorteer dit oor alle dele van Frankryk, Italië en elders. & rdquo Die waarheid was natuurlik dat die Spaanse Armada in 1588 'n kolossale ramp opgedoen het.
Gedurende die Middeleeue en in die latere historiese tydperke tot in die moderne tyd was daar propaganda. Geen mense was daarsonder nie. Die konflik tussen konings en die parlement in Engeland was 'n historiese stryd waarby propaganda betrokke was. Propaganda was een van die wapens wat in die beweging vir Amerikaanse onafhanklikheid gebruik is, en dit is ook in die Franse Revolusie gebruik. Die penne van Voltaire en Rousseau het die opposisie teen die Bourbon -bewind in Frankryk aangevuur, en tydens die rewolusie het Danton en sy genote die houding teenoor die Franse koning gekristalliseer, net soos die gare Adams en Tom Paine die mening in die Amerikaanse rewolusie opgewek en georganiseer het.
In vredestyd bestaan ​​die promosie -aktiwiteite van demokratiese regerings gewoonlik daarin om die burgers bewus te maak van die dienste wat deur 'n gegewe departement aangebied word, en om algemene steun te ontwikkel vir die beleid waarmee die departement betrokke is. Die doel is om hierdie dienste vir die alledaagse burger lewendig te maak, en op die lange duur is amptelike inligting en promosie geneig om die gemiddelde man meer bewus te maak van sy burgerskap. As die publiek belangstel in die werk wat in sy naam en namens hom verrig word, kan intelligente openbare kritiek op regeringsdienste aangewakker word.
Gids tot die versameling
The Bureau of Military History Collection, 1913-1921 (BMH) is 'n versameling van 1,773 getuieverklarings 334 stelle kontemporêre dokumente, 42 stelle foto's en 13 stemopnames wat die staat tussen 1947 en 1957 versamel het om die primêre bron te versamel materiaal vir die revolusionêre tydperk in Ierland van 1913 tot 1921. Die amptelike opdrag van die buro was 'om materiaal bymekaar te maak en te koördineer om die basis te vorm vir die samestelling van die geskiedenis van die beweging vir onafhanklikheid na die vorming van die Ierse vrywilligers op 25 November 1913 tot 11 Julie 1921 '(verslag van die direkteur, 1957).
Saam met die ander groot versameling by Militêre Argiewe wat die revolusionêre periode vanaf 1913 dek, die Militêre Dienspensioenversameling, is die Buro een van die belangrikste primêre inligtingsbronne oor hierdie tydperk wat oral ter wêreld beskikbaar is.
Die Buro was ongeveer vyf en veertig jaar lank opgesluit in die Departement An Taoiseach nadat die laaste verklaring ingesamel is. In 2001 is besluit om die Buro oor te dra na Militêre Argiewe en dit voor te berei vir vrystelling in die publieke domein. 'N Span argivarisse en ondersteuningspersoneel onder leiding van kommandant Victor Laing (voormalige offisier in beheer van militêre argiewe) het die versameling suksesvol voorberei vir die bekendstelling daarvan in Maart 2003. Aangesien 'n dubbele stel verklarings oorspronklik deur die Buro opgestel is , is hierdie stel na die Nasionale Argief oorgeplaas om groter openbare toegang moontlik te maak.
Hierdie webwerf bied mense van regoor die wêreld vir die eerste keer ongekende toegang tot die Buro op die internet.
Abstracties uit die BMH
Die personeel van die Buro het weermagoffisiere en staatsamptenare ingesluit, sowel as 'n aantal onderhoudsbeamptes wat gedurende die leeftyd van die Buro deur Ierland gereis het om 'n onderhoud met oorlewendes van die tydperk te voer. Die Buro is bygestaan ​​deur 'n deur die regering aangestelde advieskomitee, waaronder Ricahrd Hayes, Robert Dudley-Edwards, G.A. Hayes McCoy en Theodore W. Moody.
Onderhoudsbeamptes het 'n meningsblad ingevul oor elke onderwerp wat ondervra word. Hierdie onderhoude vir onderhoude met amptenare, wat oorspronklik uit die Buro onttrek is ingevolge die bepalings van die National Archives Act, 1986 vir die vrystelling van 2003, is nou in papiervorm beskikbaar by Military Archives. 'N Baie klein aantal abstraksies (ongeveer drie bladsye ter waarde van 36 000 bladsye verklarings) is ook in 2003 ingevolge die bepalings van die National Archives Act, 1986 gemaak om onnodige nood te voorkom vir persone wat moontlik in 2003 gewoon het. Met verloop van tyd word hierdie abstraksies nou hersien en materiaal wat vir publisering in die publieke domein beskikbaar is, sal op hierdie webwerf gepubliseer word. Let ook daarop dat die BMH 'S' -lêers, die interne werklêers van die Buro, ook beskikbaar is vir navorsing in militêre argiewe.
Die BMH en die Burgeroorlog
Terwyl die BMH daarin geslaag het om 'n groot en uiters uiteenlopende bron van bronmateriaal te versamel oor die revolusionêre tydperk wat van internasionale belang is, kon dit nie die samewerking verseker van baie oorlewendes van die tydperk 1913-1921 wat daarna die Anglo-Ierse verdrag van Desember verwerp het nie 1921, waarvan baie dit as 'n 'Vrystaat' -projek beskou het. Gevolglik bevat die BMH nie gedetailleerde verklarings van prominente oorlewendes van die verdrag soos Tom Barry en ander nie. Aan die kant van die staat was daar ook 'n huiwering om getuienisverklarings en oorspronklike rekords oor die Ierse burgeroorlog in 1922/23 te soek, weens die heersende politieke klimaat in Ierland gedurende die veertiger-/50-jare, ongeveer 20-30 jaar nadat die gebeure opgeteken is deur die BMH plaasgevind het. Baie van die materiaal in die BMH dek egter aspekte van die burgeroorlog, aangesien baie bydraers inligting ingedien het wat tot 1921 strek.
Die BMH -foto (BMH P) -reeks
Hierdie reeks bestaan ​​uit ongeveer 400 foto's wat by die Buro ingedien is, waarvan baie onmiddellik herkenbaar is as ikoniese beelde van die tydperk. Sekere foto's in die BMH, soos die lugfoto's van 1916 Rising action sites, is nie kontemporêr nie en is baie later deur die Air Corps geneem.
Die oorspronklike BMH -indeks vir die foto's bevat basiese beskrywings van 'groepe ' van foto's van sekere bydraers.
U kan ook die BMH -fotoreeks soek deur u soekterme in die onderstaande blokkie in te tik. Raadpleeg 'n paar wenke vir effektiewe soektogte vir basiese leiding oor hoe om effektief te soek.
Die BMH Contemporary Documents (BMH CD) reeks
Hierdie reeks bestaan ​​uit ongeveer 2500 dokumente wat by die Buro ingedien is, waarvan baie onmiddellik herkenbaar is as ikoniese dokumente van die tydperk. Hierdie dokumente is dikwels saam met 'n verklaring van 'n bydraer ingehandig en bied 'n fassinerende insig in baie aspekte van die revolusionêre tydperk. Briewe memo's (nou) skaars publikasies pamflette propaganda materiaal boor handleidings plakkate en selfs kontemporêre geldeenheid is ingesluit in hierdie reeks.
Daar was oorspronklik twee BMH -indekse vir die kontemporêre dokumente: een bevat basiese beskrywings van elke bydraer, vir maklike verwysing, terwyl die groter indeks 'n gedetailleerde beskrywing van elke item bevat.
'N Volledige PDF -gids vir die BMH, vervaardig vir die oorspronklike bekendstelling van die BMH in 2003, kan hier afgelaai word.
Hoe Propaganda werk
Oorlogspropaganda debuteer tydens die Eerste Wêreldoorlog en word as kritiek beskou vir die sukses van die oorlogspoging. Beide Groot -Brittanje en Duitsland het propaganda gebruik om Amerikaanse steun te wen. Duitsland het probeer om die simpatie van Amerikaanse burgers van Duitse afkoms te verkry, maar was uitgesluit van direkte kommunikasie met die Amerikaanse publiek. Gevolglik het simpatie met Groot -Brittanje oorgeneem, en die steun vir die oorlogspoging was daarvolgens in ooreenstemming.
Onder Hitler se bewind is propaganda in sy volle omvang gebruik. Inligting wat vir die Duitsers beskikbaar was, was beperk tot die wat die Nazi's gunstig laat gloei het. Die idee was om opposisie uit die weg te ruim deur 'n gebrek aan inligting - dokumente wat nie Nazi -filosofieë handhaaf nie, is verbrand. Intussen is radio's teen goedkoop pryse verkoop sodat almal Hitler kon hoor praat. Films het ook die verspreiding van Nazi -doelwitte in hierdie films vergemaklik, Jode is vergelyk met rotte, Hitler is 'n goddelike figuur en Duitsers in ander dele van die wêreld word as gruwelik misbruik uitgebeeld [bron: History Learning Site].
Propaganda het tydens die Tweede Wêreldoorlog toenemend op mense se emosies gespeel. Alhoewel radio -uitsendings, rolprente en ander mediums gewilde kommunikasie -instrumente was, het plakkate 'n herlewing bereik danksy die eenvoudige feit dat dit oral opgestel kan word, selfs by kerke en besighede. Boonop was plakkate effektief: die meeste mense onthou foto's duideliker as woorde [bron: Visuele kultuur]. Hierdie plakkate het oorlog glansryk gemaak en mans as helde uitgebeeld en die mense tuis as die ruggraat van die land. Een van die hoofdoelwitte van die Tweede Wêreldoorlog -propaganda was om militêre inskrywing aan te moedig, soos die beroemde plakkate "Want jy wil!" Wat oom Sam uitbeeld. Manlike beelde en kragtige masjiene is ook op baie plakkate afgebeeld om Amerika se sterkte te toon [bron: Powers of Persuasion].
Oorlogspropaganda het die mense op die tuisfront gemotiveer om die produksie van die fabriek te versterk, wat met soveel mans oorsee gedaal het. Bekende ikone soos Rosie the Riveter het vroue aangemoedig om hul oorlogstyd te verrig deur in fabrieke te werk. Vroue in hierdie plakkate is uitgebeeld as bekwaam, maar vroulik, soos die plakkaat wat lui: & quotLanging bring hom nie vroeër terug nie - kry 'n oorlogswerk! & Quot [bron: Powers of Persuasion].
Alhoewel die burgerregtebeweging nog 'n paar dekades weg was, het plakkate vir swart Amerikaanse burgers gesorg deur hul rol in die oorlog te bevorder. Op een plakkaat verskyn 'n swart man wat langs mekaar werk met 'n blanke onder die leuse & quotUnited We Win & quot [bron: Powers of Persuasion].
Omdat voedsel en ander items tydens die oorlog te kort was, is plakkate wat die behoefte aan rantsoene meedeel - en dat soldate in die veld meer benodig het as burgers tuis - wyd versprei. Een lees: "Afval help die vyand," en 'n ander pleit saamry, beweer: "As jy alleen ry, ry jy saam met Hitler," [bron: Powers of Persuasion].
Ander plakkate het gespeel om die Amerikaners se vrees vir Nazi's te waarsku dat die impak van Hitler se regime tuis kan manifesteer. Burgerlikes is herhaaldelik herinner aan die oorlogstyd deur middel van grafiese illustrasies in 'n poging om te verhoed dat hulle slap raak oor die moeite. Die Amerikaanse regering het studies gedoen oor die doeltreffendheid van propaganda en vasgestel dat plakkate wat simbolies of humoristies van aard is, 'n baie minder kragtige reaksie ontlok as dié met emosionele boodskappe en visuele elemente van fotografiese kwaliteit [bron: Powers of Persuasion].
Oorlogstydse propaganda het egter nie met die einde van die Tweede Wêreldoorlog gesterf nie. Nog 'n moderne opvatting oor propaganda in oorlogstyd behels die internet en die impak daarvan op terroriste -aktiwiteite. Byvoorbeeld, Irakse opstandsgroepe gebruik die internet gereeld om hul standpunte en doelwitte aan 'n wêreldwye gehoor voor te stel. Hierdie metodes is dikwels suksesvol in werwings- en fondsinsamelingsinisiatiewe. Net so stimuleer propaganda ook langdurige wedywering tussen opponerende godsdienstige en politieke groepe (soos die Sjiïete en Soennitiese Moslems) [bron: PBS].
Waarom ons veg: Voorspel tot oorlog, Amerika se ongelukgeskiedenisles
Waarom ons veg Dit is een van die mees ambisieuse en suksesvolle filmprojekte wat ooit deur die Amerikaanse regering onderneem is. In die loop van sewe films, wat van 1942 tot 1945 uitgereik is, het regisseur Frank Capra en sy span sterk aangedring op Amerikaanse diensmense en burgerlikes om saam te werk in die massiewe arbeid om die asmoondhede te verslaan en Amerikaanse waardes te verdedig. Al sewe films, herstel met geld van die National Film Preservation Foundation, is beskikbaar op die National Archives YouTube Channel.
Generaal George C. Marshall het Capra, reeds 'n suksesvolle Hollywood -regisseur, gewerf kort na die aanval op Pearl Harbor. Die filmmakers in die Office of War Information (OWI) het 'n opdraande stryd ondervind om die Duitse, Italiaanse en Japannese propagandamasjiene teen te werk, wat al 'n dekade lank militaristiese films vertoon.
Capra was geskok toe sy Leni Riefenstahl gekyk het Triomf van die Wil, 'n werk van grandiose estetika en skaamtelose Hitler-aanbidding. In die propaganda -arena kon 'n demokrasie nie vuur met vuur bestry nie. Die menigte vyandelike films wat deur die Verenigde State versamel is, het eerder gedien as materiaal vir filmverspreiding en kontrapunt. Dit het die asmoondhede verdoem met hul eie beelde en woorde, net soos aanklaers later in Neurenberg gedoen het.
Die eerste aflewering in Waarom ons veg, Voorspel tot oorlog, spoor die oorsprong van die Tweede Wêreldoorlog terug na Mussolini se mars oor Rome in 1922, Hitler's Beer Hall Putsch in 1923 en Japan se inval in Mantsjoerije in 1931. In 'n poging om so 'n groot tydsbestek te dokumenteer ruimte, maak die film gebruik van 'n eklektiese verskeidenheid buitelandse bronne en nuusverhale en bevat 'n paar oorspronklike beeldmateriaal, insluitend heropnames. Die film bevat ook animasies deur die personeel van Walt Disney Studios, veral op die gebied van kaarte. In werklikheid het die film 'n prominente promosie van 'n volledige bladsy gekry op die agterkant van die nuusblad van die oorlogsdepartement van 16 November 1942.
Baie van hierdie gebeure wat in die film gesien is, is deur nuusverhaalondernemings gedokumenteer. Voorspel tot oorlog bevat 'n paar beeldmateriaal van die inval van Italië in Ethiopië, identies aan die wat verskyn in 'n Fox Movietone -nuusberig wat deur die National Archives gehou word, https://catalog.archives.gov/id/29551. Die enigste beeldmateriaal in die film wat verskyn met 'n sigbare bronvermelding, is 'n reeks vox -pops uit 'n nuusberig van Pathe waarin Amerikaners hul mening uitspreek vir of teen die toetreding tot die oorlog in Europa.
Benewens films, het die Verenigde State se vyande dikwels hul propaganda in die vorm van nuusprente soos Italië en#8217 gemaak Giornale Luce en Duitsland 's Die Deutsche Wochenschau. Die Nasionale Argief bevat verskeie voorbeelde van sulke werke, waarvan twee op https://catalog.archives.gov/id/43608 en https://catalog.archives.gov/id/78918 gesien kan word.
Sommige van die tonele in die film is ontspannings, wat die film nie aandui nie. Dit val moontlik nie onder die joernalistieke standaarde van vandag nie, maar Capra en sy span het 'n oorlog gehad om te wen. Die beeldmateriaal van die moorde op teenstanders van die as -magte word duidelik opgevoer, veral as die moord op Japannese burggraaf Sait? Makoto word gesien vanuit die oogpunt van die slagoffer!
En terwyl die liedjie wat die kinders om 18:20 sing en Hitler prys, werklik is, (die Amerikaanse joernalis Gregor Ziemer berig die lied in sy boek Education for Death: The Making of the Nazi, en dit is opgeneem in die Neurenberg -verhore,) die beeldmateriaal is 'n Amerikaner wat so 'n toneel voorstel.
By die ondermyning van die boodskappe wat oorspronklik bedoel was met die as -opnames, gebruik Capra dramatiese kontraste tussen die militaristiese beelde en die vertelling van Walter Huston. Geskryf deur draaiboekskrywer Anthony Veiller en Lassie skepper Eric Knight, die vertelling lê bloot outoritêre leuens deur punt-vir-punt weerlegging, maar dit spreek ook die vermeende sintuie van patriotisme, vreedsaamheid, geloof en liefde vir die gesin aan. Meer reguit plaas die film soms diktatoriale toesprake in montage met die eenvoudige animasie "Lies Lies Lies ".
Maar die film bied ook oorspronklike beelde van Americana en dinge wat die moeite werd is om voor te veg, in teenstelling met. Die laaste film in die reeks, Oorlog kom na Amerika, sou dit verder ondersoek. Onder die nuwe tonele geskep vir Voorspel tot oorlog gee Capra sy eie aan Smith gaan na Washington. Net soos Jefferson Smith die Lincoln -gedenkteken besoek en die opskrif van die Gettysburg -adres beskou, so ook Voorspel tot oorlog bevat die woorde " dat die regering van die mense, deur die mense, vir die mense, nie van die aarde sal vergaan nie. "