Suid-Afrika se beroemdste voormalige gevangene het in sy outobiografie geskryf: “Jy sal eers ŉ nasie werklik ken as jy in een van sy tronke was.”
Africa Check het ŉ oorsig van Suid-Afrika se gevangenisse en ŉ lys van die grootste knelpunte in dié sektor saamgestel:
Die regterlike inspektoraat vir korrektiewe dienste (JCIS) is die liggaam wat toesig hou oor Suid-Afrika se korrektiewe dienste, inspeksies moet doen en gereeld verslag lewer oor hoe gevangenes behandel word.
Daar is tans ŉ hofsaak aan die gang waarin die twee burgerregte-organisasies, Sonke Gender Justice en die Lawyers for Human Rights, poog om te verseker dat die JCIS die nodige institusionele onafhanklikheid bekom wat die Grondwet vereis. Die inspektoraat ontvang tans sy begroting van die departement van korrektiewe dienste en is ook administratief en operasioneel aan die departement verbind, wat dit vir die JCIS moeilik maak om die departement vir enige oortredings aanspreeklik te hou.
Die ouditeur-generaal se verslag vir 2015-’16 het verklaar dat die departement se aangemelde prestasie-inligting vir die aanhoudings-, rehabilitasie- en sorgprogramme nie strook met die bewyse wat gelewer word nie.
Daar is dikwels teenstrydighede in die inligting wat verskaf word oor die getal gevangenes wat uit aanhouding ontsnap het, weens onnatuurlike redes gesterf het of tydens ŉ aanranding beseer is.
Teen die einde van Maart 2016 het Suid-Afrikaanse gevangenisse slegs 119 134 beddens beskikbaar gehad vir die 161 984 gevangenes.
Die hof het beveel dat die regering die oorbevolking in die tronk moet aanpak en binne ses maande na 150% moet verminder.
Reël 24 van die Nelson Mandela-reëls bepaal dat die gesondheidsorg van gevangenes die regering se verantwoordelikheid bly. Dit sluit die behandeling van aansteeklike siektes soos MIV en tuberkulose (TB) in.