'n Sirkulêre ekonomie (dikwels bloot "sirkulariteit" genoem of ook kringloopekonomie) is 'n ekonomiese stelsel wat daarop gemik is om afval en die onvolhoubare en voortdurende gebruik van hulpbronne uit te skakel. Sirkelstelsels fokus op hergebruik, deel, herstel, opknapping, hervervaardiging en herwinning om 'n geslote sirkelstelsel te skep, wat die gebruik van hulpbroninsette, afval, besoedeling en koolstofvrystellings tot die minimum beperk. Die sirkulêre ekonomie het ten doel om produkte, toerusting en infrastruktuur langer in gebruik te hou en sodoende die produktiwiteit van hierdie hulpbronne te verbeter. Al die "afval" moet "voedsel" word vir 'n ander proses: óf 'n neweproduk of 'n herwonne hulpbron vir 'n ander industriële proses, óf as regeneratiewe hulpbronne vir die natuur (byvoorbeeld kompos). Hierdie regeneratiewe benadering is in kontras met die tradisionele lineêre ekonomie, wat 'n produksiemodel "neem, maak, verkoop" het.
Voorstanders van die sirkulêre ekonomie stel voor dat 'n volhoubare wêreld nie 'n daling in die lewensgehalte vir verbruikers beteken nie en dat dit bereik kan word sonder die verlies aan inkomste of ekstra koste vir vervaardigers. Die argument is dat sirkelvormige sakemodelle net so winsgewend kan wees as lineêre modelle, wat verbruikers in staat stel om voort te gaan met soortgelyke produkte en dienste.
Intuïtief blyk die sirkulêre ekonomie meer volhoubaar te wees as die huidige lineêre ekonomiese stelsel. Die vermindering van die gebruikte hulpbronne, en die afval en lekkasies wat ontstaan, bewaar hulpbronne en help om die besoedeling van die omgewing te verminder. Sommige beweer egter dat hierdie aannames eenvoudig is; dat hulle die kompleksiteit van bestaande stelsels en potensiële kompromieë verontagsaam.
Die sirkulêre ekonomie kan 'n breë omvang dek. Bevindinge uit die literatuur toon dat navorsers op verskillende terreine soos industriële toepassings met sowel produkgeoriënteerde as dienste, praktyk en beleidsrigtings gefokus het om 'n beter begrip te hê van die beperkinge waarmee die sirkulêre ekonomie tans te kampe het, strategiese bestuur vir besonderhede van die sirkulêre ekonomie en verskillende uitkomste soos potensiële hergebruikstoepassings en afvalbestuur.
Kenneth Boulding het reeds in 1966 bewustheid oor 'n 'oop ekonomie' met onbeperkte insette en uitsette, in teenstelling met 'n 'geslote ekonomie', waarin hulpbronne binne benut word en so lank as moontlik 'n deel van die ekonomie bly. Boulding se essay "The Economics of the Coming Spaceship Earth" word dikwels verwys as die eerste uitdrukking van die "sirkulêre ekonomie", hoewel Boulding nie die frase gebruik nie.
In die vroeë negentigerjare het Tim Jackson die wetenskaplike basis vir hierdie nuwe benadering tot nywerheidsproduksie begin saamvat in sy geredigeerde versameling Clean Production Strategies, met hoofstukke van vooraanstaande skrywers in die veld, soos Walter R Stahel, Bill Rees en Robert Constanza. Destyds nog steeds 'voorkomende omgewingsbestuur' genoem, het sy opvolgboek Material Concerns: Pollution, Profit and Quality of Life hierdie bevindinge gesintetiseer in 'n manifes vir verandering, wat die industriële produksie wegskuif van 'n ekstraktiewe lineêre stelsel na 'n meer sirkulêre ekonomie.
Die bevordering van 'n sirkulêre ekonomie is geïdentifiseer as nasionale beleid van die Volksrepubliek van China se elfde vyfjaarplan wat in 2006 begin het.  Die Ellen MacArthur-stigting het onlangs die ekonomiese geleentheid van 'n sirkulêre ekonomie uiteengesit en aanvullende denkrigtings bymekaar gebring in 'n poging om 'n samehangende raamwerk te skep en sodoende die konsep wye blootstelling en aantrekkingskrag te gee.
Die ondersteuners beweer dit is meestal 'n raamwerk om na te dink en is 'n samehangende model wat waarde het as deel van 'n reaksie op die einde van die era van goedkoop olie en materiale, wat boonop bydra tot die oorgang na 'n laekoolstof-ekonomie. In ooreenstemming hiermee kan 'n sirkulêre ekonomie bydra tot die nakoming van die COP 21-ooreenkoms in Parys. Die verbintenisse tot die vermindering van die emissies wat 195 lande tydens die COP 21-ooreenkoms in Parys aangegaan het, is nie voldoende om die aardverwarming tot 1,5 °C te beperk nie. Om die 1,5 °C-ambisie te bereik, word beraam dat addisionele emissiereduksies van 15 miljard ton CO2 per jaar teen 2030 bereik moet word. Circle Economy en Ecofys beraam dat strategieë vir sirkulêre ekonomie vrystellings kan verminder wat die gaping met byna die helfte kan oorbrug.