Versindaba Grondwater Archives : Versindaba
Posts Tagged 'Grondwater'
Marlise Joubert. Twee vroue (Stemgreep)
die vrou sit gestrand in haar vel
arms bene voetjies netjies bymekaar
ingesout op vier-en-neëntig jaar
is die hart nog fiks genoeg om lig
te gee aan 'n donker kontinent
die dogter praat 'n bospad oop
vertel van katte en 'n reis na engeland
hoe groot haar kleinseuns word
die vrou staar weggekeer, glimlag
en vra sag: wie is jy nou weer?
op 'n hoogte parkeer die dogter haar kar
en kyk na die dun naelstring van die see
die son sak en breek 'n bloedlyn af
spatsels vlam, weerkaats momenteel
verdonker vinnig as sy huiswaarts keer
(Uit: grondwater, marlise joubert. Protea Boekhuis, 2019)
Tags: Grondwater, marlise joubert, Stemgrepe
Posted in Stemgrepe | Comments Off on Marlise Joubert. Twee vroue (Stemgreep)
Nini Bennett. Die muse is 'n kat
Honde, katte, hoenders, poue of papegaaie – noem maar op: menige skrywer het 'n wollerige of geveerde literêre agent wat deel is van die lang, eensame skryfproses. En hierdie vierpotige muses is onafskeidbaar van hulle skrywende eienaars; tree op as sosiale kommentators in eie reg, en maak selfs kameevertonings in hulle versorgers se fiksie. Derrida, Foucault en Deleuze het graag met hulle katte geposeer. En as jy besondere elegieë wil lees, lees dan die verse wat digters oor hulle ontslape troeteldiere geskryf het.
Volgens oorlewering het die twintigjarige Lord Byron op 'n dag tydens sy studie aan Trinity College sy hond kampus toe gebring. Uiteraard het die kampusowerheid vir Botswain, 'n Newfoundland, die deur gewys. Maar dit het die jong Byron nie van stryk gebring nie. 'n Mak beer sou hom met die volgende besoek vergesel. In 1807 het hy heel pittig aan 'n vriend die volgende geskryf: I have got a new friend, the finest in the world, a tame bear. When I brought him here, they asked me what to do with him, and my reply was, 'he should sit for a fellowship'.
Botswain was egter Lord Byron se eerste liefde. Ongelukkig is sy beste maat in sy arms oorlede aan hondsdolheid; en die digter het tydens 'n opeenvolgende psigotiese episode 'n aangrypende elegie oor hom geskryf. Die vers is gegraveer in Botswain se grafsteen, 'n steen wat selfs groter as Byron s'n is. Die graf kan in Newstead Abbey besigtig word.
Ook Charles Dickens was by uitstek 'n diereliefhebber, en het katte, honde, 'n kanarie, 'n ponie, 'n arend, 'n kraanvoël en kraaie aangehou. Die bekendste was seker sy kraai, Grip (en al die opvolgers ná Grip het ook so geheet). Inteendeel: so lief was hy vir Grip I dat hy na sy dood die voël laat opstop en hom gefiksionaliseer het in Barnaby Rudge. Die jong Edgar Allan Poe het Dickens en Grip 'n paar keer tydens reise raakgeloop, en volgens kenners was Grip Poe se inspirasie – en sneller – om self oor kraaie te skryf.
Mark Twain, op sy beurt, het sy kat, Bambino verafgod. Maar toe Bambino eendag nie terugkeer huis toe nie, het Twain 'n advertensie in die New York American geplaas met 'n beloning van $5 vir die een wat sy kat veilig aan hom terugbesorg: Large and intensely black; thick, velvety fur; has a faint fringe of white hair across his chest; not easy to find in ordinary light. 'n Paar dae later het Bambino sy opwagting in die bure se tuin gemaak, maar Twain-bewonderaars het steeds help soek en obskure swart katte na die skrywer se woning aangedra om hom uit sy vermeende verknorsing te red.
Lees mens van John Steinbeck se terugslag, dan is jy dankbaar ons leef in 'n digitale tyd waar skrywers gerugsteunde kopieë van manuskripte kan maak. Diê Nobelpryswenner se klein sethond het die eerste weergawe van Of mice and men opgevreet, met die gevolg dat hy weer van voor af moes begin. Minor tragedy stalked. I don't know whether I told you. My setter pup, left alone one night, made confetti of about half of my [manuscript] book. Two months work to do over again. It sets me back. There was no other draft. I was pretty mad but the poor little fellow may have been acting critically.
Die macho-man en avonturier, Ernest Hemingway, mag dalk verras met sy voorkeur vir troetelkatte. 'n Skeepskaptein het vir Hemingway 'n kat met ses tone ('n polidaktiel) genaamd Snow White gegee. Die skrywer het uiteindelik 23 katte geherberg en vandag nog is daar 'n paar dosyn sestonige katte te bespeur in Key West, Florida, waar Hemingway se museum-huis is – Snow White se geil nageslag.
Maar katte het nie die laaste sê in Hemingway se lewe gehad nie; 'n papegaai het. Skynbaar het die skrywer 'n maat gesoek om hom te vergesel in sy Buick Spider, maar die papegaai, Pedrito, het aan erge bewegingsiekte gely. (Terloops, die frase "as sick as a parrot" is deur Hemingway gemunt ná die voorval). Maar ongelukkig wou hy nie 'n papegaai gehad het wat nie kon reis nie, en arme Pedrito het 'n nuwe tuiste in 'n kroeg, Roma, in Rome gevind. Pedrito het 48 jaar oud geword, 33 jaar ouer as sy voormalige eienaar, en was as swetsende papegaai tussen 'n klomp hardebaard-drinkers vir lank 'n gewilde toeriste-aantreklikheid. Hy is uiteindelik begrawe in die tuin agter die kroeg.
In Suider-Afrikaanse fiksie domineer honde die narratiewe, terwyl katte die voorkeurdier en -onderwerp van digters is. Die kat-mens-verhouding is waarskynlik eerste in Jan F.E. Celliers se vers, "Katjies" beskryf, terwyl die digters Ina Rousseau, Johann de Lange, Marlise Joubert, Lina Spies en Elisabeth Eybers graag oor katte geskryf het. In 1998 het Lina Spies 'n bloemlesing getiteld Majesteit, Die Kat: Verhale En Gedigte Oor Katte die lig laat sien waarin 42 Afrikaanse, Nederlandse, Franse, Spaanse en Engelse skrywers se verhale en gedigte opgeneem is.
Katte speel ook 'n belangrike rol in die lewe en poësie van Marlise Joubert – en was 'n bepalende faktor in die verhouding en latere huwelik met Louis Esterhuizen. In die foto hieronder verskyn Goya, 'n Turkse kat (links) en Tosca (regs).
En net 'n digter kan haar katte só liries beskryf:
Goya. Die Vlugsersant van Witgatwortelfontein. Ook kortweg Kaptein Konyn genoem, of Mammie se Wollabol.
En van Tosca sê sy: Ewe statig. Maar sy is 'n vreemde lady. Sy hou nié van vashou nie. Moenie haar optel nie. Skootsit is taboe. Jy kan streel en speel, en borsel, ja. Sy is 'n stalker. Sy loop heeldag agter my aan. Hou my dop, volg my. Sy miaau nooit ooit nie, tensy jy haar per ongeluk raaktrap, dan kla sy met 'n sagte gilletjie. Sy prrr nie. Sy ly aan 'n minderwaardigheidskompleks. Lae selfbeeld, maar sy is lojaal, huisvas, en baie liefdevol.
Die ekstase en onrus van lente word deur die perspektief van 'n kat beskryf in dié besondere gedig, soos dit verskyn in Joubert se jongste bundel, Grondwater (2019):
die kat sit op die dak
om die lente op te snuif.
sy loer deur stergroen blare
aan 'n gekromde wingerdstok.
hoog, rankhoog teen die blou. versigtig
tussen takke nou. oor die houtbalke
van die droomprieel. een sprong
tot op vaste grond.
in die geut lê die moeë
skelet van 'n wintervoël.
In die Afrikaanse letterkunde tree honde dikwels op as sosiale kommentators (soos reeds genoem); dink byvoorbeeld aan Jeanne Goosen se werk en uitsprake wat feitlik sinoniem met die honde in haar lewe is. Die verhaalwêreld van 'n Pawpaw vir my darling word bevolk met honde wat fokaliseer. Vir Jeanne se verjaardag (2013) het Isa Steynberg heel gepas 'n skildery van Deloris, Blessing en Poppie gemaak.
Menige troeteldiereienaar weet dat 'n mens die een of ander tyd bots met die amptenary oor huisdiere se lisensie, naamplaatjie, permit of gedrag. En dit was ook nie anders die geval met die gevierde jeugverhaalskrywer, E.B. White nie. In 1951 het die New York-ASPCA hom aangekla dat hy kwansuis nie hondebelasting betaal het vir sy geliefde worshond, Minnie nie. Getrou aan sy skerpsinnige aard het hy hulle so geantwoord:
My dank en erkenning aan Isa Steynberg vir die grafika van die beeldhouwerk van haar eie twee katte.
Joubert, M. 2019. Grondwater. Pretoria: Protea Boekhuis.
Tags: Charles Dickens, E.B. White, Ernest Hemingway, Grondwater, Jeanne Goosen, John Steinbeck, Lina Spies. Jan F.E. Celliers, Lord Byron, Mark Twain, marlise joubert, troeteldiere, 'n Pawpaw vir my darling.