Die Model C-skole was nie vir almal aanvaarbaar nie. Selfs NP-ministers was ontstoke daaroor, maar die grootste kritiek was vanaf die destydse Konserwatiewe Party. Die ou vraag was ter sprake: wie is primêr vir onderwys verantwoordelik? Is dit die onderwysers, die staat of die ouers? Tot op daardie stadium was dit hoofsaaklik die staat, maar Model C het die staat se rol drasties verklein.
Dit word algemeen aanvaar dat die staat ’n beskawingsbelang in die onderwys het. Die staat sorg vir standaarde en daarom ook vir finansiering wat regverdig toegedeel moet word. Die Grieke het al gemeen dat kinders opgelei moet word om goeie burgers te wees, maar die optrede van state soos Duitsland tydens die Derde Ryk, die USSR, Sjina en Noord-Korea wys op die gevaar van te veel staatsgesag. Ons eie geskiedenis is ook ’n bewys daarvan. Goeie kerkskole is byvoorbeeld as deel van die apartheidsbeleid gesluit sodat die staat ’n groter seggenskap in die opleiding van swart gemeenskappe kon kry.
In tye waar die staat sy rol versaak, het die kerk al toegetree. Luther het hom byvoorbeeld beywer vir verpligte aanvangsonderwys. In Suid-Afrika het sendelinge en verskeie kerke probeer om die agterstand onder die swart bevolking met goeie onderwys te verminder. Ná die Anglo-Boereoorlog het die sogenaamde VCHO-skole onder leiding van die kerk ontstaan.
Uiteindelik gaan dit nie om die belang van enige een van die vennote, die onderwysers, die ouers en die staat, nie. Dit gaan om die leerders, die kinders, die jongmense.
Onderwysers mag leerders nie verlengstukke van hulle eie prestasie maak of, na die ander kant toe, afskeep nie.