Insigte uit die Reformasie kan 'n bydrae lewer om by die impasse verby te kom, maar dan nie in die sin van Calvinistiese Skolastiek of Lutherse Ortodoksie nie. Die Drie Formuliere van Eenheid, was 'n produk van die Reformasie. 'n Bepaalde verstaan van die Nederlandse Geloofsbelydenis (NGB) en die Dordtse Leerreëls kan hierdie Reformatoriese belydenisskrifte in die Skolastiek laat stol. Van hierdie 'formuliere van eenheid' handel die NGB in vyf artikels die breedvoerigste oor die leer van die kerk (Jonker 1994:70-72). Die NGB het die belydenis van die Apostolicum aangaande die een, heilige, katolieke, Christelike kerk (NGB 27) beaam. Die NGB beklemtoon dat 'die heilige kerk' nie geleë is in, gebonde is aan of beperk is tot 'n sekere plek of persone nie, maar dat dit oor die hele wêreld 'versprei en verstrooi' is. 'Tog is dit met hart en wil in een en dieselfde Gees, deur die krag van die geloof saamgevoeg en verenig' (NGB 27).
In die Reformatoriese kerke het 'n verskeidenheid teologiese nuanses ontstaan. Lutherse oortuigings het gelei tot die gevaar dat 'n 'mistieke eenheid' tussen die lidmate en Christus ook die onderlinge gemeenskap tot dié van 'n 'mistieke eenheid' beperk. 'n Calvinistiese nuanse loop die gevaar dat eenheid daaruit bestaan dat dieselfde notae bely word, naamlik dat die Woord suiwer verkondig en die sakramente suiwer bedien word, sonder dat dié belydenis tot 'n konkrete gestalte van onderlinge gemeenskap lei. Sakramentalisme het egter 'n verdelende faktor in kerkwees geword. Thiselton (2007a) beskryf 'n hermeneutiek wat so 'n verdeling kan vermy, soos volg: