Proe weer die jollie 70’s | SARIE
Proe weer die jollie 70’s	deur Peter Veldsman
Omtrent alles wat gestol kon word, is gestol. Onthou jy die aaklige Jellomould ertjies in groen jellie? Tafels moes kreun onder die voorspoedjare se oordaad van skottels vol wit-in-die blom witsousgeregte: hoender tetrazzini, lasagna en moussaka. Voorslagkokke het nie nagelaat om te sorg vir hoenderpastei en verglansde, gepekelde varkboud nie, kompleet met geblikte pynappelringe en glanskersies, alles mooi omring met ’n boord pietersielie en in die volksmond sommer gammon genoem. Slaai as aanvulling was iets van alles, saamgesnoer in duisendeiland-slaaisous. En dan was daar aartappelslaai, deftig opgekikker met okkerneute. Ten besluite (preekstoeltaal was immers aan die orde van die dag) die Ideal-melk-weergawes van mousse: pynappelskuim of gestolde maaskaasroom met pere onder ’n duvet van groen jellie. En die pièce de resistance – ’n halwe, uitgeholde waatlemoen gevul met waatlemoen-enspanspekballetjies, versier met takkies kruisement. En natuurlik… vanieljeroomys met sjokoladesous.
Oor uiteet was die meeste Afrikaanssprekendes maar lou. As dit moet, maar my vrou is ’n baie beter kok – en dit was soms nogal waar. Ek dink aan pie, mash & gravy by John Orr in Bloemfontein, ’n Wimpy hier, ’n Wimpy daar. KFC was toe nog ’n droom. In Johannesburg was dit “sien jou by die Carlton”, die oue, in sy laaste stuiptrekkende dae. La Madeleine in Pretoria was nog jonk. In Kaapstad het die snoek geloop, was mossels onbekend en kreef bekostigbaar, veral by die Harbour Café in die Tafelbaaise hawe. Dit was egter die Italianers wat die kostoneel oorheers het: Franco en Carlo by hul Seepuntse eetplek, Fracarlo, met saltimbocca, scallopini en canneloni. Hildebrand in die ou St. Georgestraat, waar harsings in swartbotter die septer geswaai het. En Chris Barnard se uithangplek: die aantreklike Emiliano (getroud met ’n Afrikaanse meisie) se La Perla in Seepunt.
Sewentig was ook Danny Ferris van Bellinzona se immergroen skepping van melk, room en whisky – die Dom Pedro. Potjiekos het op die horison gewink, maar die rand was sterk en die braaikole het gegloei. In die ewige Afrika-sonskyn was die jare sewentig ’n wegwyser na ’n eie kos-identiteit vir die Suid-Afrika van nou.