Prosas Profanas deur Rubén Darío | Huidige literatuur
Een van die belangrikste deugde van Rubén Daro Dit was die metrieke en mondelinge vernuwing waaraan hy poësie onderwerp het danksy sy vernuwings op hierdie gebied, wat veral in een van sy werke, wat niemand anders is as "Profane Prosa", gevoel word nie. Hierdie boek, wat in 1896 vir die eerste keer in Buenos Aires uitgegee en gepubliseer is, verteenwoordig die triomf van modernisme in die Rubendariese estetika sowel as die oomblik van volheid.
Die vernuwing kom by ons uit die titel self, aangesien dit met die woord prosa verwys na sekere hinno's wat in sommige misse na die lees van die Evangelie gesing word, en met die woord profane ontken dit die eerste term doelbewus, en erken sodoende 'n sekere aantrekkingskrag en dieselfde tyd 'n sekere verwerping t.o.v. godsdiens tradisionele katolieke.
Die inhoud van die boek toon steeds sterk kontraste, want as hy enersyds 'n aristokratiese manier het om te ontsnap uit 'n sosiale werklikheid waarvan hy nie hou nie, toon dit anders sosiale bekommernis, in die suiwerste styl van sy vroeë werke. Darío bevraagteken dwarsdeur die bladsye waarin "Prosas profanas" is alles wat hom omring, soos lewe en dood, godsdiens self, poësie, kuns ...
Benewens die Spaanse teenwoordigheid in sekere temas soos sy "Elogio a la Seguidilla" of sy verwysings na die Cid, het die erotiese plesier is een van die groot temas van 'n werk waarin vroue hul met verskillende natuurelemente vereenselwig: die suiwerheid van die duif, die wildheid van die tier, die gevaarlikheid van die see ...
Ons staan ​​sonder twyfel voor een van die keerpunte van Spaanse poësie, wat heeltemal verander het na die publikasie van hierdie meesterstuk.
1 Wat is die betekenis van Profane Prosas?
1.1 Die woordeskat wat Rubén Darío gebruik
2 Watter onderwerpe behandel Prosas Profanas?
3 Wat is al die gedigte wat dit komponeer?
Wat is die betekenis van Profane Prosas?
Onheilspellende prosa van Rubén Daro dit is eintlik 'n stel gedigte wat die digter self geskryf het en wat verband hou met 'n geheimsinnige en fantastiese wêreld. Daarin kan u vind prinsesse, konings, ridders, feetjies en vele ander mitologiese karakters.
Die oorspronklike boek Prosas profanas is in 1896 in Buenos Aires gepubliseer, maar nie met die titel waarmee dit nou bekend staan ​​nie, maar as 'liminale woorde'. Daarbenewens bestaan ​​dit uit slegs 33 gedigte wat deur sewe dele versprei is (elk met verskeie gedigte wat die tweede deel meer diepte gee).
Die skrywer was egter nie heeltemal tevrede nie, en in Parys, in 1901, het Rubén Darío 'n tweede uitgawe van sy boek gemaak, wat nog 3 gedigte bygevoeg het en ook sy naam verander het. Die geskiedenis van sommige van hierdie gedigte is bekend, soos die van "Blasón", wat dit in Madrid geskryf het toe die eeufees van Columbus gevier is; of "Colloquium of the centaurs", waar hy dit aan die tafel in La Nación afgesluit het waar 'n joernalis, Roberto Payró, 'n artikel geskryf het.
Hou dit in gedagte vir Rubén Darío hierdie boek is een van die beste wat hy skryf, Veral omdat hy op daardie stadium aan die toppunt van sy loopbaan as digter was en alles wat by hom opgekom het, baie suksesvol was. Daar word dus van mening dat dit in die blomtyd van die skrywer geskryf is. Hy definieer dit self as 'Sy volle lente'.
Beide Prosas profanas en Azul, twee van die bekendste boeke van die skrywer, lei tot die essensie van die digter se modernisme, en u kan sien hoe daar 'n baie groot evolusie is in terme van perfeksionisme en volwassenheid, daarom is dit een van die belangrikste.
Wat is die betekenis van Profane Prosas? Wel, volgens die skrywer was elkeen van die gedigte, en verskeie onderling, 'n lied, 'n stem in die rigting van die temas wat hy in sy werk behandel het. Of dit nou liefde, kreatiwiteit, vroue was ... Die einste term "Prosas" is al in die Middeleeue gebruik en hulle het altyd verwys na 'n Latynse gedig wat 'n huldeblyk aan die Heiliges was. Om hierdie rede het hy die woord gebruik om die woord "goddeloos" toe te voeg om te verwys na wêreldkwessies, dit wil sê die alledaagse lewe vir normale mense.
Die woordeskat wat Rubén Darío gebruik
Rubén Darío is een van die belangrikste modernistiese digters van sy tyd. En die manier waarop hy hom uitgespreek het, het die aandag gevestig op die feit dat hy baie gekweek was met woorde. Om die waarheid te sê, al verstaan ​​hulle dit soms nie die hoeveelheid gewaarwordinge wat deur sy woorde gemaak het dat sy gedigte die leser of luisteraar op die plek plaas wat hy wou hê, sensasies, gevoelens, ens. Om dit te doen, het hy ook ongebruikte woorde gered, wat selfs vandag nog nie meer gebruik word nie, alhoewel dit bekend is. Ons praat byvoorbeeld van 'algazara', soos 'n vrolike stem; of "stoot", om dit te verstaan ​​as 'n druk op iets of iemand.
Watter onderwerpe behandel Prosas Profanas?
Die hele werk van Rubén Darío is eintlik 'n boek wat fokus op verskeie gereelde temas in sy pen, soos vroue, liefde, erotiek, kuns, besorgdheid, mitologie ...
Wanneer hy die onderwerp van vroue aanraak, fokus al die verse en gedagtes van Rubén Darío op die aanbidding van daardie persoon, om nader aan haar te voel en haar tere, sagte, soet liefde te bely. In die deel van die erotiek verander die digter egter, word hy primitiewer en gefokus op 'n vleeslike gevoel, 'n behoefte, 'n vleeslike begeerte.
Natuurlik fokus nie alle gedigte op daardie temas nie, Daar is ook kommer vir die mens, vir die dood, wat gebeur as dit nader kom, en selfs oor die geheimenisse van die natuur.
Wat mitologie betref in sy werk, gebruik hy hierdie mitologiese karakters asof dit 'n uitdrukking is van wat die outeur self voel, of dit nou 'liefde' is of bloot 'n poëtiese visie op die wêreld soos hy dit sien. Dit is nie regtig dat die boek op mitologie gebaseer is nie, of dat dit slegs sprokies in die vorm van gedigte vertel nie. Wat die skrywer in werklikheid doen, is om daardie mitologiese figure, so belaai met gevoelens en so verteenwoordigend vir sommige, in sy eie gedigte te gebruik, om sodoende 'n meer sensuele, versigtiger en bowenal meer interpretatiewe vorm van sy werke te bewerkstellig.
Ten slotte, wat die tema van die wêreld betref, hoe mense met mekaar verband hou, hoe hulle leef, bring die skrywer dit vir hom in verband met sy eie poësie, aangesien dit die belangrikste was. In werklikheid is daar sedertdien 'n groot verandering in Rubén Darío Hy gaan van 'n digter wat hom nie daaraan steur as sy gedigte foute het of nie korrek geïnterpreteer word nie; om baie van jouself te eis en om in hierdie werke te soek om vir ewig te duur.
Wat is al die gedigte wat dit komponeer?
Soos voorheen gesê, verskil die eerste uitgawe van Prosas profanas en die tweede basies in die insluiting, in die laaste, van 3 nuwe gedigte. Diegene waaruit die boek bestaan, is dus die volgende:
Onheilspellende prosa (as 'n afdeling met die volgende gedigte):
Dit was 'n sagte lug ...
Van die veld af
Prys Julia se swart oë
Vir 'n kubaan
Die land van die son
Colloquium van die sentaurs (as 'n afdeling op sigself). Dit bevat die gedig Colloquium of the centaurs van 212 verse.
Wissel (as 'n gedeelte). Met die volgende gedigte:
Die digter vra vir Stella
Ter lof van die hardloop
Die wit bladsy
Simfonie in grys majeur (die oudste gedig van almal wat versamel word).
Verlaine (as 'n afdeling). Met die gedigte:
Argeologiese ontspanning (as 'n gedeelte). Met die gedigte:
Die innerlike koninkryk (as afdeling en gedig).
Dinge van die Cid (as afdeling en gedig).
Dezires, layes en liedjies (as 'n afdeling). Met die gedigte:
Nog 'n dezir
Liedjie, Daardie liefde gee nie refleksies op snare toe nie
Die amforas van Epicurus (as 'n gedeelte). Met die gedigte:
Woorde van satire
Hou van jou ritme ...
Aan die laggende digters
Die klein sigeuner
Aan meester Gonzalo de Berceo
Ek jaag 'n manier ...
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » "Prosas profanas" die innovasie deur Rubén Darío
Dit lyk vir my in 'n baie slegte smaak om die inligting te plaas as dit nie net op facebook gevind word nie; publiseer dit nie as daar nie