Waar is liefde geleë in die brein?
by Peter Pressman, besturende direkteur; Reviewed by Claudia Chaves, MD
'N Disseksie van Liefde wat na seks, romans en aanhangsels gekook is
Maak nie saak wat jy gehoor het nie, jy het niks met jou hele hart lief nie. Jy is lief vir die dieptes van jou ventrale tegmentale area, jou hipotalamus, jou kernklem, en ander belangrike areas van die brein.
In die afgelope twee dekades het wetenskaplikes by die digters van digters, filosowe, kunstenaars en ander aangesluit om die maniere van liefde te begryp.
Wetenskaplike tegnieke vir die ondersoek na hoe die brein van liefde ervaar, wissel van dierlike eksperimente tot tradisionele opnames tot gevorderde radiologiese tegnieke, soos funksionele magnetiese resonansie beelding (fMRI) en positron emissie tomografie (PET) .
Volgens dr. Helen Fisher, een van die vooraanstaande navorsers op die gebied van menslike hartstogte, kan liefde in drie hoofstelsels van die brein verdeel word: seks, romanse en aanhangsel. Elke stelsel behels 'n ander netwerk binne die brein, wat verskillende bestanddele, hormone en neurotransmitters in verskillende stadiums in die verhouding betrek.
Die Sex Drive
Lust stam hoofsaaklik uit die hipotalamus, 'n streek van die brein wat ook sulke basiese begeertes soos honger en dors beheer. Die hipotalamus is nou gekoppel aan die outonome senuweestelsel wat ons hartklop beheer en hoe vinnig ons asemhaal. Spesifieke reseptore op die hipotalamus vir hormone soos testosteroon - wat ook in jou bestaan, dames - sluit af verbindings aan allerhande fisiese reaksies.
Die resultaat is 'n sterk, bekende ry vir voortplanting.
Die Romaanse Stelsel
Dit is die skuldige agter baie van 'n hele nag poësie. Dit is die rede waarom liefhebbers gevegte kry, oseane swem, of honderde myl loop om saam te wees. In 'n woord is hulle hoog. Imaging studies bevestig nuwe liefhebbers het 'n hoë hoeveelheid aktiwiteit in die ventrale tegmentale area en die nucleus accumbens, dieselfde beloning stelsels wat brand as gevolg van die inaseming van 'n lyn van kokaïen.
Hierdie gebiede is oorstroom met die neurotransmitter dopamien, 'n chemiese wat ons na 'n waargenome beloning lei. Ander chemikalieë wat verband hou met spanning en opwinding word ook verhef, soos kortisol, fenylefrien (gevind in sjokolade) en norepinefrien . 'N neurotransmitter genoem serotonien is laag in die vroeë romantiese liefde. Serotonien kan ook lae obsessiewe-kompulsiewe versteuring, depressie en angs wees. Die resultaat is 'n obsessiewe strewe na die gewenste, 'n onverbiddelike optimisme, en selfs 'n soort verslawing.
Die Affection System
Daarom hou sommige mense bymekaar wanneer die dopaminerge sensasie weg is. By diere is die verantwoordelike chemikalieë oksitosien en vasopressien. Interessant genoeg word hierdie kalmerende chemikalieë afgeskei deur dieselfde hipotalamus wat ons lus brand.
Sommige mag die bogenoemde stelsels sien as 'n soort progressie in 'n verhouding. Eerste begeerte ("hey, hy of sy is oulik"), dan romantiek ("Ek sal 'n liefdeslied skryf"), dan huwelik (kalmer en soeter). Alhoewel dit waar is dat hierdie aspekte van ons brein en ons verhoudings mettertyd verander, is dit belangrik om te onthou dat hulle nooit tot niks daal nie en dikwels op belangrike maniere interaksie het. Byvoorbeeld, oksitosien en vasopressien is ook verbind met die dopamienbeloningsisteem.
Miskien is dit daarom 'n goeie idee om die romanse nou en dan te verfris, so liefde kan bloei.
Hartseer of Hoofpyn?
Verhoudings verander. Soms ontwikkel hulle in iets wat ewig duur, en gewoonlik doen hulle nie. Die meeste van ons dateer voor die huwelik, gaan deur 'n string verhoudings voordat hulle die een ontmoet. En ongelukkig is dit nie ongewoon dat "die een" 'n ex-gade word nie.
Navorsers wat foto's van die brein geneem het in mense wat pas 'n botsing gehad het, wys veranderinge in die ventrale tegmentale area, ventrale pallidum en putamen, wat almal betrokke is wanneer 'n beloning onseker is.
Alhoewel dit dalk te veel in die studie kan lees, is onsekerheid beslis algemeen na 'n botsing. Gebiede in die orbitofrontale korteks wat betrokke is by obsessiewe-kompulsiewe gedrag en in toornskontrole, lig ook aanvanklik uit, alhoewel hierdie ekstra aktiwiteit oor tyd vervaag. In 2011 het navorsers funksionele MRI bevindings gepubliseer wat daarop dui dat die brein nie onderskei tussen die pyn van sosiale verwerping en die pyn van liggaamlike besering nie, alhoewel hierdie resultate en metodes in twyfel getrek is. Nie verrassend is veranderinge in ander neurale netwerke wat by depressiewe depressie betrokke is, ook na 'n botsing gesien nie.
Hoe en as evolusie gehelp het om menslike paringsgewoontes te vorm, is 'n onderwerp wat dikwels tot lewendige debat lei. Byvoorbeeld, omdat mans miljoene sperms produseer as vroue eiers produseer, is daar 'n teorie dat die paringstrategie van vroue meer gefokus sal wees op die beskerming en versorging van die relatief min reproduktiewe geleenthede wat sy het, terwyl mans voorprogrammeer is om te versprei hulle saad ver en wyd.
Hierdie teorie is egter waarskynlik simplisties, aangesien dit nie in staat is om 'n aantal ander faktore te verantwoord nie. Byvoorbeeld, in spesies waar 'n pasgebore kind gekoester word, benodig ouerlike samewerking, word monogamie meer algemeen. Dr. Helen Fisher het 'n vierjaar-teorie voorgestel, wat 'n piek in egskeidingsyfers in die vierde jaar van die huwelik toeskryf met die idee dat dit is wanneer 'n kind deur die mees kwesbare fase van hul jeug geslaag het en versorg kan word vir een ouer. Die "vierjarige" teorie is ietwat buigsaam. Byvoorbeeld, as die egpaar 'n ander kind het, kan die tydperk verleng word tot die berugte "sewe jaarlikse jeuk".
Nie een hiervan verklaar egter daardie benydenswaardige paartjies wat saam met hul hele lewens in die twilight van hul jare saamwerk nie. Dit is ook belangrik om net te onthou hoe ingewikkeld die onderwerp van menslike liefde is. Ons kultuur, ons opvoeding en die res van die lewe help om daardie chemikalieë en netwerke te verander. Liefde se kompleksiteit beteken dat die vrae oor die aard van die liefde vir die komende jaar die digters, filosowe en wetenskaplikes sal fascineer.
A. de Boer, EM van Buel, GJ Ter Horst, Liefde is meer as net 'n soen: 'n neurobiologiese perspektief op liefde en liefde, Neurowetenskap Volume 201, 10 Januarie 2012, Bladsye 114-124
Kross E, Berman MG, Mischel W, Smith EE, Wager TD (2011) Sosiale verwerping deel somatosensoriese voorstellings met fisiese pyn. Proc Natl Acad Sci VSA 108: 6270-6275. Samevatting / GRATIS Volledige teks
Helen E Fisher, A Aron, D Mashek, H Li, LL Brown. Definisie van die breinstelsels van wellus, romantiese aantrekkingskrag en aanhangsel. Archief van seksuele gedrag, 31 Oktober 2002. (5): 314-9