Liefde, 'n onreg? – Life is a journey, not a destination…
Posted on April 20, 2017 by closeandpresonal
Liefde, 'n onreg?
19 Julie 1993. Dis 'n koue winters oggend waar ek op die stoep sit en staar in die verte in. Ek, Lisa, dra vandag die resultaat van 'n psigopatiese verkragter. Die herhinneringe van my verlede sny deur my menswees, verwoes my identiteit en los slegs letsel van bitterheid. Vandag is ek 8 maande swanger…
Vandat ek drie jaar oud is, vasgekeer in 'n pikdonker kelder, waar hy my aanhou soos 'n troeteldier, 'n speeding. Vasgeboei aan 'n staalbed, om te keer dat ek weg kom. Terwyl ek stoei teen die greep van die boeie wanneer hy aan my vat, voel ek die warmte en ruik ek die bekende metaal geur van my bloed, wat teen my polse afloop.
Na die ouderdom van vyf het sy spesiale kuiertjies baie meer gereeld geword. "Ons geheim", het hy altyd gesê terwyl ek doodstil lê soos 'n lyk, my klein dogtertjie lyfie, onskuldig, spierwit van die vrees vir wat nou gaan gebeur. My armpies en beentjies en elke spier in my lyfie is in spasma, ek huil, ek voel die trane oor my wange rol, maar ek mag nie 'n geluid maak nie, want hy gaan kwaad word en my baie seerder maak. Hy trek al my klere uit en vat hard aan my en ek voel skaam, want mamma het my geleer dat niemand aan my mag vat waar my swembroekie toe maak nie. Ek word naar as hy homself in my mond druk. Ek kry nie asem as hy met sy hele gewig op my is nie, dit voel of ek gaan versmoor. Hy druk homself onverwags in my in, ek gil van die pyn, hy druk my mond toe en hy hou net aan… My bedjie is vol bloed, my bobene is gekneus, my arms is blou, my gesiggie is opgeswel van al die huil, my hartjie is gebreek. Ek verstaan nie wat nou gebeur het nie, maar dit was baie seer.
Dit het vir jare so aangegaan en soos ek ouer geword het, het ek myself probeer verdedig, my pogings was tervergeefs want hy het aggressief geraak en wanneer hy uithaak hou hy nie op totdat ek amper dood is nie, hy het my een aand geslaan tot ek bewusteloos was. Ek sal sy stem so goed onthou terwyl hy vir my fluister: "Die is al liefde wat jy ooit sal ken, niemand sal jou nou wil hê nie, 'n "second hand' stuk gemors. Jy is niks sonder my nie, niks werd nie!" Snags, na sy besoeke en nadat ek hom "ge-service" het, wonder ek soms, is dit dan regtig wat liefde is, is daar nie veronderstel om meer te wees nie? Hoe kon my ma my nie teen die monster beskerm het nie? Hy bederf my met duurste lingerie waarvan meeste vroue wat my ouderdom is, nie eers van kan droom nie. Dis omtrent al klere wat ek besit, hierdie pragtige onderklere. Ek het ook nou al geleer dat wanneer ek saamwerk, hom bevredig en hom nie teenstaan nie, sal hy my nie straf deur my te slaan met 'n metaal pyp of dit in my op druk nie. – miskien is hy lief vir my?
Een aand, ek was tien jaar oud, toe kom hy in met 4 ander mans. "Jy beter saamwerk vanaand, die manne soek waarde vir hulle geld" was sy woorde aan my. Dit het gevoel of die laaste bietjie lewe wat in my oor was net daar en dan van my beroof was, ek was gedwing om my laaste bietjie emosie af te sit, net om die nag te oorleef. Verkrag op elke manier denkbaar, daardie aand deur 4 mans op een slag, mishandel, my menswees stuk vir stuk afgebreek tot net 'n vuil, gebruikte, emosielose liggaam oorbly – Ek is leeg! Geen rede om te lewe..
Met verloop van tyd is hy oorlede aan alkohol vergiftiging en ek is een oggend opgespoor deur toeriste wat se voertuig langs die pad gebreek het. Ek was alleen onder in die donker kelder, waarvan slegs die stomme mure kan getuig van my afgryslike lewe. Daar is nie n prys wat betaal kan word om die mure te kan reinig van al die onreg wat in daardie kelder aan my gedoen is nie.
Vandag sit ek en staar na die letsels van my verlede. 'n Tweede hartklop binne my… Hoe maak ek die produk groot van n konsep wat ek nie verstaan nie, liefde?