Geskryf deur Kristin Moe, JA! Magazine
Ontmoet die Tierige Tuiniers wat Wortels in Amerika se mees Desperate Town plaas.
Hulle is nie altyd optimisties oor die toekoms van Camden, NJ Maar hulle is in elk geval daartoe verbind, en hulle het een van die land se vinnigste groeiende netwerke van stedelike plase geskep.
Dit is Pedro Rodriguez se hoenders, in alfabetiese volgorde: Bella, Blanche, Dominique, Flo, Flossie, Lucy, Pauline, Una en Victoria. Hul koepel beklee een hoek van 'n vakant-draai-tuin in Camden, New Jersey. Dit is 'n oase van oorvloed en orde in 'n stad van verlate geboue, straatafval, en dwelmhandel wat min probeer wegsteek.
Sedert 2010 het die getal gemeenskaps tuine meer as verdubbel tot ongeveer 130.
Rodriguez, 50, het in die straat grootgeword. By die kuikens het hy netjies opgehewe beddens koring, tamaties, kool, kale, aspersies, eiervrug, ui, 20-variëteite warmpepers, en broccoli geplant. Vrugtebome (kersie, appel, perske en peer) sluit die omtrek van die lot, sowel as twee byekorwe. Hy oorweeg om 'n bok te kry.
Om te sê dat Camden 'n slegte reputasie het, sal 'n understatement wees. Trouens, Camden, net oor die Delaware-rivier van Philadelphia, het omtrent die ergste van enige stad in Amerika. Dit is op verskeie tye ingedeel as beide die armste en die gevaarlikste. In 2012 word dit as die nommer een gevaarlikste stad in die land.
Nie verrassend, Camden kry ook 'n ton van slegte druk. In 2010 Die Nasie noem dit 'n "Stad Ruïnes"Waar" diegene wat weggegooi word as menslike vullis, word gedumpeer. "Verlede jaar, Rollende klip het 'n verwoestende artikel deur Matt Taibbi onder die kop "Apokalips, New Jersey: 'n versending van Amerika se mees desperate dorp, 'Noem dit' 'n stad wat deur gewapende tieners bestuur word, '' 'n un-fantasie-eiland van uiterste armoede en geweld. '
Dit is ook een van die ergste stedelike koswoestyne in die land. In September van 2013 het die laaste sentrale kruidenierswinkel sy deure gesluit, wat die stad verlaat om homself op Crown Chicken en rommel van die hoek bodegas te voed. Een supermark bly aan die rand van Camden se stadsgrense, maar die meeste inwoners moet 'n rivier oorsteek en langs 'n groot snelweg reis om daar te kom - 'n probleem in 'n stad waar baie nie 'n motor kan bekostig nie. Soos in baie ander lae-inkomste gebiede, vetsug is 'n epidemie.
Die meeste kinders in Camden praat oor die vertrek - en baie van hulle doen. Die bevolking het in 1950 bereik en het sedertdien met byna 40 persent tot ongeveer 77,000 afgeneem. Enigeplek tussen 3,000 en 9,000 huise is verlaat, hoewel niemand seker weet nie. Vir inwoners wat 'n beter lewe wil hê, is uitstappie die voor die hand liggendste ding om te doen.
Soos so baie die geweld en misdaad vlug, kan dit vreemd voorkom dat Rodriguez letterlik wortels aflê. Trouens, dit is juis omdat die stad se probleme veroorsaak het dat sy stedelike plase die afgelope jaar soveel gegroei het. A studeer deur die Universiteit van Pennsylvania Sentrum vir Openbare Gesondheidsinisiatiewe het in 2010 gesê dat Camden se tuine die snelste groei in die land kan wees. Sedertdien het die getal gemeenskaps tuine meer as verdubbel tot ongeveer 130, volgens 'n lys wat deur plaaslike tuiniers gehou word.
Die Penn-studie het bevind dat hierdie tuine wat aan kerke, buurtorganisasies en alledaagse agterplaas-produsente behoort, die ekwivalent van $ 2.3 miljoen in voedsel in 2013 geproduseer het en omdat die meeste produsente hul surplus-courgette met hul bure deel, het die groente gehelp om grof te voed 15 persentasie van Camden se bevolking.
Die stad het vars kos nodig, en inwoners doen wat dit nodig het om dit te laat groei. Dit is deel van die ongetwyfeld verhaal van Camden: 'n verhaal waarin die inwoners van hierdie gloed stad die hoofrolspelers is, werk rustig om Camden 'n plek te maak waar jy eendag dalk wil woon.
Kamer om te groei
Die sukses van gemeenskapstuine is in groot mate aan die Camden City Garden Club, wat die stad se tuine ondersteun met organiserende krag, opvoeding, materiaal en voedselverspreiding sedert 1985. Soos u mag verwag, is dit nie u tipiese tee-drink, blom-tuiniers nie. Hierdie mense is hier om te groei kos. In 'n plek waar kinders gesê word om te eet in lemoene, skil en almal, want hulle het hulle nog nooit geëet nie. Dit vul 'n leemte.
"Jy dink aan dinge waaraan kinders nie regtig moet dink nie."
Die klub se stigter en uitvoerende direkteur, Mike Devlin, het in die vroeë 70's in Camden beland weens 'n papierwerk ongeluk tydens sy inskrywing as regstudent by Rutgers. Met verloop van tyd het hy egter gevind dat hy meer passievol was oor slae as litigasie. Hy het begin om 'n organisasie te bou wie se programme nou die Camden Kindertuin aan die waterfront insluit; Camden Grows, 'n program wat nuwe tuiniers oplei; 'n Voedselveiligheidsraad, wat binnekort deur die stad aangeneem is; die Fresh Mobile Market, 'n vragmotor wat vars produkte in die buurt verkoop en 'n plek bied vir inwoners om hul surplus groente te ruil; 'n jeugwerk- en opleidingsprogram wat byna twee dekades geduur het; en Grow Labs, 'n skoolprogram om kinders oor gesonde kos te leer, benewens die groeiende netwerk van gemeenskaps tuine.
En in 'n stad van 12,000 het baie gelaat, daar is genoeg ruimte om te groei. Terwyl Detroit aansienlike positiewe media-aandag vir sy stedelike plaasbeweging verkry het, het Camden's meer stil geword.
Devlin se hande is diep gegroei, en daar is vuil onder sy vingernaels. Vir hom is tuinmaak nie 'n stokperdjie nie; Dit is 'n manier om die talle kwessies wat Camdeniete in die gesig staar, te konfronteer, die skaarste van voedsel, en die toenemend verswakte bande van die gemeenskap. En die beste manier om by daardie kwessies te kry, sê hy, is deur die stad se kinders 'n plek van veiligheid en ondersteuning te gee. Meer as 300-jeugdiges het deur die Garden Club se indiensnemingsprogramme gegaan, en talle meer het middae in sy blaarreservate deurgebring.
'N Stad in Flux
Dit is 'n sonnige Dinsdag in die middel van Mei, en Devlin en Rodriguez werk by die Beckett Street Garden in die suide van Camden. Die tuin strek oor 'n enkele vervalle ryhuis, wat nou net deur plakkers beset word. In die opgehoopte beddens is blaarslaai, kolletjies, spinasie, prei en lekker broccoli-krone groot genoeg om te oes. 'N Tier Swallowtail rus vir 'n oomblik op 'n tamatieplant naby.
Die twee ontmoet in die vroeë 80s, toe Devlin die jong Rodriguez gehelp het om sy eerste tuin in 'n leë hoek te bou, het hy net 'n blok of twee van hier af.
Devlin loop oor. "Daar is iets aan die gang," sê hy en wys. "Vier polisievoertuie daar by Pedro se huis." Rodriguez stap na die randsteen, kyk na die flikkerende liggies, skouer en gaan terug na die werk. Normaal.
Op 'n nabygeleë blok het iemand die boomstompe met helderkleurige skoenlappers versier.
In 'n ander hoek van die tuin, Nohemi Soria, 28, versamel groot armfuls van collards. Haar hare is in 'n los bolle en sy dra vonkelagtige madeliefie-oorbelle en 'n armband met strassharte, ten spyte van die vuilheid. As die USDA Community Food Access Manager, werk sy vir die Garden Club, wat befonds word deur federale toekennings, insluitende die koördinering van die Mobile Market.
Beide Rodriguez en Soria is een van die honderde Camdenites wat deur die Garden Club se programme gekom het, óf as vrywilligers of werknemers, en vir wie die tuinmaak toneel 'n bietjie soos familie is. Albei sal getuig dat groeiende kos hul lewens diep gegaan het.
Gebore 23 jaar van mekaar, het die twee grootgeword in verskillende weergawes van Camden. Rodriguez, een van 12-kinders, het handbal met nabygeleë kinders gespeel en geswem in die swembaddens wat geskep het toe die strate met water gevul het. Baie van die ander Puerto Ricans wat hy grootgeword het, het in die Campbell's Soup-fabriek gekom, wat in 1990 gesluit is. Teen daardie tyd het die ander groot werkgewers ook die dorp verlaat, insluitende 'n aantal groot skeepsbou-maatskappye, sowel as RCA Victor, wat fonograwe en televisiestore gemaak het.
"Camden was een keer pragtig," sê Rodriguez en wys na wat van die huise in die Beckettstraat-tuin is. Oorspronklik besit deur immigrante uit Italië, sê hy, die woonstelle het marmer vloere, geverfde teëls, en oornag gesnyde hout kaggels. Rodriguez onthou die Italianers wat druiwe in hul wingerde gebruik en wyn in hul kelders maak.
Maar huise in Camden hou nie lank nadat hulle verlaat is nie. Van iets van waardevolle marmer, teëls, hout en koper gestroop. Baie van hulle sit nou gesit, in afwagting van sloping. "Dit breek my hart om te sien hoe hierdie huise gaan af," sê Rodriguez.
Toe kom 'n groot oproer in 1971, toe Rodriguez 'n seun was. 'N Artikel in die Philadelphia Inquirer het berig dat "bittere rassespanning in die nag ontplof het, wat brande verbrand het wat dele van Camden vernietig het en die lewens van diegene wat daardeur geleef het, verhard het." In 'n storie wat in innerlike stede oor die land uitgespeel het, kon diegene wat dit kon bekostig om uit te trek en het 'n leemte van leë huise, leë fabrieke, en strate vol jongmense gelaat met nêrens om te gaan nie. Die 2013 Rollende klip artikel het opgemerk dat, "met die hulp van 'n onrustige pers, die voorvalle in die publiek se gedagtes verstewig het, die idee dat Camden besig was om 'n besig te hou, verwoes stad, buite beheer met swart woede."
Teen die tyd dat Soria gebore is, in 1986, was die stad in volle agteruitgang. Haar huis op Yorkstraat was ook die tuiste van dwelmhandelaars wat haar voorstappe as hul eie behandel het. Sy onthou twee ouens wat in 'n motor reguit voor geskiet word.
"Ek het altyd bang gevoel om buite te loop," sê sy. "Jy dink aan dinge waaraan kinders nie regtig moet dink nie, en jy ervaar dinge wat kinders nie moet ervaar nie."
Sy onthou 'n tyd gelede toe haar pa haar in die Pyne Poynt-park probeer draf het. Die twee is gestop deur 'n polisiewoordvoerder, wat aanvaar het dat hulle nie goed moet wees nie. "Ons moes hom oortuig dat ons net oefen," sê Soria. "Hy het ons nie geglo nie."
Alhoewel parke meestal buite perke was, het sy en haar jonger susters ook pret gehad om normale kindertjies te doen. Wel, normaal vir Camden. Hulle het modderpasteie gemaak, hindernisse in die verlate gebou langsaan gebou, en ingewikkelde pizza's in oonde gebou van opgeblase bakstene gebak.
By 13 het Soria die Delaware-rivier in Philadelphia oorgesteek en haar eerste smaak gehad oor hoe dit iewers anders kan wees. Sy het alleen onder die hoë bome en statige geboue van Chestnut Street geloop. Dis die eerste keer dat sy so lekker in 'n buurt was, sê sy so naby aan North Camden, maar so anders. "Ek was soos, o my god," lag sy. 'Ek het soos 'n mier gevoel.'
Die Philadelphia-skyline is altyd daar, wat oor die water sweef. Dit skyn op 'n warm dag. Soria wonder soms: "Wat sou my lewe wees asof ek nie hier groot geword het nie?"
Soria is van North Camden, die rowwe deel van die dorp. Terug in die Beckettstraat-tuin, in Suid-Camden, is ons in die buurt van Pedro, en die gevoel is minder na-oorlogse Dresden en meer die lusloosheid van 'n warm amper-somermiddag.
Rodriguez se plek, 'n ligblou riethuis, is oorkant die straat van sy tuin en sy nege hoenders. Die gebou is verlate toe hy ingeskuif het, en hy het op die derde vloer geslaap terwyl hy dit gut gemaak het en dit weer lewendig gemaak het. "Ek het dit weer lewendig gemaak," sê hy.
Die geluide is van verre motors, die kreun van 'n grassnyer, voëls. Een lekker baie funksies, onverwags, 'n miniatuur Kersfees dorpie op 'n ingeslote platform, met klein sneeu bedekte huise. Op 'n nabygeleë blok het iemand die boomstompe met helderkleurige skoenlappers versier.
'N Ouer paartjie hang uit in die stoele langsaan, en sommige ouens sit op 'n stoep langs die blok. Soms sal 'n man op 'n fiets kus, sonder enige haastigheid. Rodriguez blyk almal te ken en hulle groet almal. 'N Buurvrou stop by en vra in Spaans of Pedro enige ekstra het palitos, perskeboomplantjies. " 'Neem bien, "ta bien,"Sê hulle albei. OK.
Rodriguez neem my na sy eerste tuin, die een wat hy en Devlin gewerk het tydens die Garden Club se eerste seisoen, toe hy net 'n paar jaar uit die hoërskool was. Sonneblomme, die baie lang soort, kom net langs die omtrek voor, maar daar is nog niks daar geplant nie. Toe die huis langsaan verlede jaar afgebreek is, het die slooppersoneel die tuin afgebreek en die bogrond wat hy 30 jaar bestee het, verwoes. Nou moet Rodriguez dit weer opbou, van nuuts af begin.
Rodriguez groei sy groente op geleende grond. Hy weet dat as 'n verhuurder besluit het om op die perseel te bou, moet hy verlaat. "Ek sal dit nie beveg nie," sê hy, want enige ontwikkeling sou 'n teken wees van goeie dinge vir Camden. Plus, hy het 'n kort lys van ander dorpe wat 'n ondernemende tuinier sal verwelkom. "Jy het altyd 'n plan B."
"Twee Aparte Wêrelde"
Vir die meeste kinders in Camden, verlaat die dorp egter nie Plan B nie; dit is Plan A. Maar Nohemi Soria is anders; sy is hier om te bly.
Sy het 'n paar voordele gehad: Sy het na 'n kreatiewe hoërskool gegaan, en het goeie onderwysers gehad. Sy het na die universiteit gegaan, in die buiteland gestudeer. Sy het ouers gehad - beide migrerende plaaswerkers - wat vroegtydig ambisie in hul kinders ingestel het. En sy het die tuin gehad.
Toe sy eers by die Camden Kindertuin op ouderdom 14 was, was dit 'n openbaring. Dit was 'n bietjie soos Chestnut Street in Philly, sê sy, 'n oase van veiligheid en vrede, maar net blokke van haar huis.
"Dit was twee aparte wêrelde," sê sy. Ons was sewe minute van mekaar af, maar die verskil was so drasties. "
Die tuin was deel van Soria se oorlewingstrategie. Om daar te wees, het sy gesê, was nog altyd soos om 'n breekknoppie te slaan: so die slegte dinge - die dwelms, die misdaad, die geweld - neem nie beheer oor jou lewe nie.
"Ek is nie seker jy kan dit meer stoor nie. Maar jy kan red mense. "
Baie van haar klasmaats, sê sy, "het dit nie gemaak nie." As hulle gelukkig was, het hulle 'n positiewe invloed gehad - 'n onderwyser, 'n naskoolse program, 'n plek waar hulle hul wag kon laat vaar en kinders wees. "Maar dit was soos 'n dubbele lewe." Terug op die sypaadjie, sal hulle wag regop terugkom.
Soms sê sy, kinders probeer om voor te gee hulle is nie van Camden nie. "Hulle sê, o, ek is van Pennsauken" of ander nabygeleë plekke. Hulle wil nie die stigma van Camden wees nie, omdat hulle gedink word as "onopgevoed, onbeskof, lui, gewelddadig."
Soria en haar kêrel gebruik verjaardagpartytjies om ballondiere te maak. Toe potensiële kliënte hoor hulle is van Camden, sê Soria, het hul houdings verander. 'Hulle is soos' O, ons sal jou terugroep '- maar jy het geweet.' Hulle het nooit gebel nie.
Dit is 'n probleem wat in die media se dekking van die stad weerspieël word. Wanneer die New Jersey Courier-Post vra lesers hul menings oor hoe Camden uitgebeeld is, 'n inwoner, genaamd Joe Bennett, het gesê hy het nie nuus oor dwelms, misdaad en geweld waardeer nie en dat dit van die positiewe dinge oor Camden verwaarloos is. Misdaad is nie net in Camden nie, het Bennett op Facebook gesê.
"Dit is asof almal van Camden misdadigers is," het Felix Moulier gesê. "Die beeld wat aan lesers buite Camden geprojekteer word, skep 'n vrees."
En dan was daar die kommentaar van George Bailey, 'n sentiment wat dikwels onuitgesproke gaan: "Miskien as jy Camden ignoreer, gaan dit net weg."
Een Saterdag by die Children's Garden, Soria en ek het in Sonia Mixter Guzman, 'n ander Camden-inheemse, gehardloop wat gehelp het om die Goedheidsprojek, wat die werk wat deur die nonprofits van die stad gedoen word, beklemtoon. Dit is nuwerwets nou vir plekke soos universiteite, dorpe en stede om te maak "Gelukkige" musiekvideos wat wys dat mense na Pharell se treffersliedjie gegroei het. So het die Goodness Project 'n rolprentmaker gevind om 'n video vir Camden te maak, om te wys dat "gelukkig" ook hier bestaan, net soos enige ander plek. Soria is daarin, met 'n kroon van blomme.
Camden is nie 'n groot plek nie. Maar voordat sy die musiekvideo gedoen het, het sy nie veel ander mense ontmoet nie, behalwe tuiniers wat bereid was om in hierdie stad te belê.
Aangesien sy deel is van 'n groter netwerk van mense wat almal gekies het om te bly, maak haar borsel nog meer op die negatiewe dekking. "Dis nie net ek nie, dit is baie van ons," sê sy. "En ons probeer do iets."
"'N Tierige Lot"
Die dag na hierdie gesprek was Moedersdag. Terwyl Soria en haar susters saam met hul ma by 'n braai was, is Mike Devlin se kweekhuis in ses maande vir die tweede keer inbreek. Dit het hom drie dae geneem om die gemors op te ruim.
Die moeilikste deel, sê sy, weet nie of haar toewyding tot hierdie plek uiteindelik sal saak maak nie.
Ek het hom gevra of kos ooit uit die Beckettstraat-tuin gesteel is, en hy sê dit het: iemand het eenkeer in die nag gekom en 'n klomp vooraanstaande aartappelplante opgetrek. Dit is nie verbasend nie, sê hy, bedank. "Die toestande word erger."
'N Paar jaar gelede het Soria se ma uit die huis uitgetrek met die dwelmhandelaars na 'n nuwe plek vier blokke weg waar sy gedink het dit sou veiliger wees - maar haar nuwe gebou het geblyk die middelpunt van een van die grootste dwelmhandel ringe in die stad.
Soria het drie jonger susters. Die jongste, Prinses, kan jou vertel wat om te doen as daar 'n skietery is: val af, of steek iewers weg wat weg is van 'n venster. "Dit is hartseer vir my," sê Soria. Sy wonder of Devlin reg is, as miskien dinge erger word; sy onthou nie dat hy so baie op die ouderdom van ses weet nie.
Rodriguez stel voor hoe 'n alternatiewe stad kan lyk: 'n monorail, miskien. 'N stad van die toekoms. Tuine op groen dakke, in plaas van in leë baie. "Sal ek ooit daardie verandering in my omgewing sien? Miskien is 30 jaar van nou af. "Politici, sê hy, moet blameer omdat hulle nie die belange van die mense op die hart dra nie. "Camden het so 'n slegte rep. Wie wil in Camden belê? "
In plaas daarvan praat hy oor die vertrek, om die wêreld te reis - Finland, miskien, of Ierland - en vestig êrens om 'n ander tuin te bou. Na 50 jaar, sê hy: "Dit is tyd om voort te gaan." Sy broers en susters het almal jare gelede Camden verlaat. Daar is altyd 'n Plan B.
Soria het onlangs ook verhuis, maar na Fairview, 'n mooier gedeelte van Camden. "Ek voel asof ek in die wêreld opgeskuif het," lag sy. "Dit is so stil." Maar terug op Yorkstraat, het haar ma beddens opgebou, en Diana weet reeds hoe om te plant en onkruid. Die Soria-vroue besluit saam wat om te groei.
Om in Camden te bly, vereis 'n sekere grit-iets wat die stad se tuiniers in oorvloed het.
Verandering, sy weet, is 'n proses. Daar is niks in Camden se onlangse geskiedenis om voor te stel dat dinge binnekort beter sal word nie. Maar of dit uit die jeug is, koppige optimisme of noodsaaklikheid, sy het hoop. Miskien is dit omdat sy uit ervaring weet dat dit moontlik is om in Camden groot te word en steeds goed te wees.
"Jy hou nie daarvan om uit te gaan en 'n koeël in jou motor te hê nie, jy weet, jy gaan deur sulke dinge wat jou kwaad laat. Soos-'Ag, ek is moeg daaroor, ek wil net gaan.' Maar dan besef jy wel, ek kan nie verlaat nie. Want as ons alles wat in die lewe moeilik was, verlaat het, waar sal ons eindig? "
Devlin, die oudste van die drie, lyk moeg. Na soveel dekades van belegging in hierdie plek, is sy hoop vir Camden getemper deur ervaring. "Ek is nie seker jy kan dit meer stoor nie," sê hy. "Maar jy kan red mense. "
Hy sê dat die meeste van die kinders wat deur die tuin se programme opgekom het, soos Soria, na die kollege gegaan het. "Ek het probeer om kinders te oortuig om deur die skool te gaan, deur die kollege te gaan, 'n handel te kry, en dan in Camden te bly," sê Devlin. Maar hy laat dit sommer bietjie los. "Op die oomblik is dit meer soos, kry hulle op 'n veilige lewens tou en laat hulle na 'n ander plek gaan," sê hy. "Ek probeer nie om hulle te praat nie."
Die moeilikste deel, sê Soria, weet nie-nie weet of haar toewyding tot hierdie plek uiteindelik sal saak maak nie.
In die motor, op pad terug van die Beckett Street Garden, staar sy na die strate. "Ek sukkel nie enigiets nie," sê sy. "Dit is die werklikheid. Maar die deel wat pragtig is, is die veerkrag wat kinders het, daardie gesinne het, wat mense het. Groei in hierdie stad, en maak steeds 'n soort lewe. Dis die deel wat mooi is. "
Verlede winter was die ergste in die onlangse herinnering. Die geharde groen, kruie en wortels, alles wat gewoonlik die winter oorleef, het gesterf - selfs Rodriguez se bye het tot die dood gevries. Lente plant was weke agter. Maar teen die einde van Mei, toe ek met Soria oor die telefoon gepraat het, het sy gejaag: Beckettstraat se tuin het gangbusters gegaan. Hulle het soveel ekstra produseer dat hulle amper geweet het wat om daarmee te doen, en Rodriguez se twee splinternuwe korwe het baie ingewikkeld geraak.
Soms beteken veerkragtigheid om lank genoeg te oorleef om uit te kom, om êrens anders iets nuuts te bou. Maar soms beteken dit om te bly sit. In Camden vereis dit 'n sekere grit, iets wat die stad se tuiniers in oorvloed het. Soos Devlin sê, "tuiniers is 'n ywerige lot". Hulle werk deur reën, hitte en droogte, en dring hulle af om elke jaar se winter te weerhou, met die vertroue dat sade sal groei.
Kristin Moe het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine, 'n nasionale, nie-winsgewende mediaprojek wat kragtige idees en praktiese aksies versmelt. Kristin skryf oor klimaat, voetsoolbewegings en sosiale verandering. Volg haar op Twitter @yo_Kmoe.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Neem die strate terug Een gemeenskaps tuin op 'n slag
Samewerking en vennootskappe: Hoekom kan jou Beweging dit nie alleen gaan nie
As tradisionele media-vervalsers, neem Hyperlocal News 'n ...
Groeiende groente op die sypaadjie