Oproepe vir 'n Universele Basiese Inkomste het toegeneem, meestal as deel van die Green New Deal wat deur Rep. Alexandria Ocasio-Cortez (D-NY) bekendgestel is en ondersteun deur ten minste 40 lede van die Kongres. 'N Universele Basiese Inkomste (UBI) is 'n maandelikse paaiement aan alle volwassenes sonder enige toutjies, soortgelyk aan Maatskaplike Sekuriteit. Kritici sê die Green New Deal vra te veel van die ryk en hoër-middelklas belastingbetalers wat daarvoor moet betaal, maar die belasting op die rykes is nie wat die resolusie voorstel. Daar word gesê dat befondsing hoofsaaklik van die federale regering sal kom, "met behulp van 'n kombinasie van die Federale Reserweraad, 'n nuwe openbare bank of stelsel van plaaslike en gespesialiseerde openbare banke," en ander voertuie.
Die Federale Reserwe alleen kan die werk doen. Dit kan "groen" federale effekte koop met geld wat op sy balansstaat geskep is, net soos die Fed die aankoop van $ 3.7 triljoen in effekte in sy "kwantitatiewe verligting" -program befonds het om die banke te red. Die tesourie kan dit ook doen. Die tesourie het die grondwetlike mag om munte in enige denominasie uit te reik, selfs triljoen dollar munte. Wat verhoed dat wetgewers hierdie opsies najaag, is die vrees van hiperinflasie van oormaat "vraag" (bestedingsinkomste) wat pryse verhoog. Maar in werklikheid is die verbruikersekonomie chronies kort van bestedbare inkomste, weens die manier waarop geld in die verbruikersekonomie betree. Ons eintlik nodig gereelde inspuitings van geld om 'n "reserwe van die balansstaat" te vermy en vir groei voorsiening te maak, en 'n UBI is een manier om dit te doen.
Die voor- en nadele van 'n UBI word heeltemal gedebatteer en is elders bespreek. Die punt hier is om te wys dat dit eintlik jaar na jaar befonds kan word sonder om belasting of pryse op te dring. Nuwe geld word voortdurend by die geldvoorraad gevoeg, maar dit word bygevoeg as skuld wat privaat deur banke geskep word. (Hoe banke eerder as die regering die meeste van die geldvoorraad skep, word vandag op die webwerf van die Bank van Engeland verduidelik hier afgelaai word.) 'N UBI sou geld-geskep-as-skuld vervang met skuldvrye geld - 'n "skuldjubileum" vir verbruikers - terwyl die geldvoorraad vir die grootste deel onveranderd gelaat word; en tot die mate wat nuwe geld bygevoeg is, kan dit help om die vraag te skep wat nodig is om die gaping tussen werklike en potensiële produktiwiteit te vul.
Die skuldoorhangende verlammende ekonomieë
Die "bankgeld" wat die grootste deel van die geld in omloop vorm, word slegs geskep wanneer iemand leen, en vandag word besighede en verbruikers belas met skuld wat hoër as ooit tevore is. In 2018 het kredietkaartskuld alleen $ 1 triljoen oorskry, studenteskuld oorskry $ 1.5 triljoen, outomatiese leningskuld het $ 1.1 triljoen oorskry, en nie-finansiële korporatiewe skuld het $ 5.7 triljoen getref. Wanneer besighede en individue ou lenings betaal eerder as om nuwe lenings uit te neem, word die geldvoorraad gekrimp, wat 'n "reserwe in die balansstaat veroorsaak". In daardie situasie, die sentrale bank, eerder as om geld uit die ekonomie te verwyder (soos die Fed nou doen ), moet geld byvoeg om die gaping tussen skuld en die bestedingbare inkomste wat beskikbaar is om dit terug te betaal, te vul.
Skuld groei altyd vinniger as die geld wat beskikbaar is om dit terug te betaal. Een probleem is die belangstelling, wat nie saam met die prinsipaal geskep word nie, so meer geld word altyd terug verskuldig as wat in die oorspronklike lening geskep is. Daarbenewens is sommige van die geld wat as skuld geskep is gehou deur die verbruikers mark deur "spaarders" en beleggers wat dit elders plaas, maak dit nie beskikbaar vir maatskappye wat hul produkte verkoop en die loonwerkers wat hulle in diens het nie. Die resultaat is 'n skuldbel wat steeds groei totdat dit nie volhoubaar is nie en die stelsel in duie stort. In die bekende doodspiraal word die sakesiklus eufemisties genoem. Soos ekonoom Michael Hudson in sy 2018-boek wys En vergeef hulle hul skuld, hierdie onvermydelike skuldoorhang is histories gekorrigeer met periodieke "skuldjubilees" - skuldvergifnis - iets wat hy beweer ons moet vandag weer doen.
Vir regerings, 'n Skuldjubileum kan plaasvind deur die sentrale bank toe te laat om staatseffekte te koop en dit op sy boeke te hou. Vir individue, een manier om dit regverdig regoor die bord te doen, sal by 'n UBI wees.
Waarom 'n UBI nie in inflasie hoef te wees nie
In 'n 2018-boek genaamd Die pad na skuldverband: Hoe banke onbetaalbare skuld skep, politieke ekonoom Derryl Hermanutz stel 'n sentrale bank uitgereikte UBI van duisend dollar per maand voor, direk aan mense se bankrekeninge gekrediteer. As dit aanvaar word dat hierdie betaling na alle inwoners van die VSA oor 18, of ongeveer 241 miljoen mense gegaan het, sou die uitgawe jaarliks ​​naby $ 3 triljoen wees. Vir mense met agterstallige skuld, Hermanutz stel voor dat dit outomaties gaan om daardie skulde af te betaal. Aangesien geld geskep word as lenings en uitgeskakel wanneer hulle terugbetaal word, sal daardie gedeelte van 'n UBI-uitbetaling saam met die skuld uitgeskakel word..
Mense wat op hul skuld was, kan kies of hulle hulle nie wil betaal nie, maar baie sal ook ongetwyfeld vir daardie opsie gaan. Hermanutz beraam dat ongeveer die helfte van 'n UBI-uitbetaling op hierdie manier uitgewis kan word deur verpligte en vrywillige leningterugbetalings. Daardie geld sal nie die geldvoorraad of -vraag verhoog nie. Dit sal net toelaat dat debiteure op noodsaaklikhede met skuldvrye geld spandeer, eerder as om hul toekoms met onbetaalbare skuld te hok.
Hy skat dat nog 'n derde van 'n UBI-uitgawe na "spaarders" gaan wat nie die geld vir uitgawes nodig gehad het nie. Ook hierdie geld sal nie die verbruikerspryse waarskynlik verhoog nie, aangesien dit in beleggings- en spaarvoertuie gaan eerder as om in die verbruikersekonomie te sirkuleer. Dit verlaat slegs ongeveer een-sesde uitbetalings, of $ 500 miljard, wat eintlik vir goedere en dienste sal meeding. en daardie som kan maklik deur die "uitsetgaping" tussen werklike en verwagte produktiwiteit geabsorbeer word.
Volgens 'n Julie 2017-papier van die Roosevelt Instituut genaamd "Watter herstel? Die saak vir voortgesette uitbreidingsbeleid by die Fed"
BBP bly goed onder beide die langtermyn-tendens en die vlak wat voorspelers 'n dekade gelede voorspel het. In 2016 was die reële BBP per capita 10% onder die vooruitsig van die Kongresbegrotingskantoor (CBO) 2006, en toon geen tekens om terug te keer na die voorspelde vlak nie.
Die verslag het getoon dat die mees waarskynlike verklaring vir hierdie gebrek aan groei was onvoldoende vraag. Lone het stil gebly; en voordat produsente sal produseer, moet hulle klante op hul deure klop.
In 2017 was die Amerikaanse bruto binnelandse produk $ 19.4 triljoen. As die ekonomie teen 10% onder volle kapasiteit loop, kan $ 2 triljoen in die ekonomie ingespuit word. elke jaar sonder om prysinflasie te skep. Dit sal net die vraag wat nodig is om 'n bykomende $ 2 triljoen in BBP te stimuleer, genereer. In werklikheid kan 'n UBI self betaal, net soos die GI Bill het 'n sewevoudige opbrengs gelewer van verhoogde produktiwiteit na die Tweede Wêreldoorlog.
Die bewyse van China
Dat nuwe geld jaar na jaar ingespuit kan word sonder om prysinflasie teweeg te bring, blyk duidelik uit China. In die laaste 20-jaar het sy M2 geldvoorraad gegroei van net meer as 10 triljoen yuan tot 80 triljoen yuan ($ 11.6T), 'n byna 800% toename. Tog bly die inflasiekoers van sy Verbruikersprysindeks (VPI) 'n beskeie 2.2%.
Hoekom het al die oortollige geld nie pryse gedryf nie? Die antwoord is dat China se bruto binnelandse produk op dieselfde vinnige klem gegroei het as sy geldvoorraad. Wanneer aanbod (BBP) en vraag (geld) saam styg, bly pryse stabiel.
Of die Chinese regering van 'n UBI sou goedkeur of nie, dit erken nie Om produktiwiteit te stimuleer, moet die geld daar buite wees eerste; en aangesien die regering 80% van China se banke besit, is dit in staat om geld te leen soos nodig. Vir "selffinansierende" lenings - diegene wat inkomste genereer (fooie vir spoorreise en elektrisiteit, huurgeld vir vaste eiendom) - terugbetaling blus die skuld saam met die geld wat dit geskep het, wat die netto geldvoorraad onveranderd laat. Wanneer lenings nie terugbetaal word nie, word die geld wat hulle geskep het nie uitgeblus nie; maar as dit gaan vir verbruikers en besighede wat dan goedere en dienste koop, sal die vraag steeds die produksie van aanbod stimuleer, sodat vraag en aanbod saam styg en pryse stabiel bly.
Sonder vraag sal produsente nie produseer nie en werkers sal nie gehuur word nie, sonder dat hulle fondse sal oplewer, in 'n bose kringloop wat tot resessie en depressie lei. En daardie siklus is wat ons eie sentrale bank nou aktiveer.
Die Fed trek die Skroewe aan
In plaas van om die ekonomie met nuwe aanvraag te stimuleer, het die Fed 'n "kwantitatiewe aanscherping" aangewend. Op Desember 19, 2018, het dit die nege keer in 3-jare die gevoedfondstarief verhoog, ten spyte van 'n brutale aandelemark waarin die Dow Jones Industrial Average het reeds 3,000 punte in 2-½ maande verloor. Die Fed sukkel steeds om sy beskeie 2% -inflasie-teiken te bereik, en die BBP-groei daal af, met ramings van slegs 2-2.7% vir 2019. So hoekom het dit weer pryse verhoog, oor die protes van kommentators insluitend die president self?
Die Fed kyk vir sy barometer na of die ekonomie "volle werk" getref het, wat volgens hom 4.7% werkloosheid is, met inagneming van die "natuurlike werkloosheidskoers" van mense tussen werk of vrywillig uit die werk. By volle indiensneming word verwag dat werkers meer lone sal eis, waardeur pryse styg. Maar werkloosheid is nou amptelik teen 3.7% - Beyond tegniese volle indiensneming - en ook nie lone of verbruikerspryse het opgeskiet nie. Daar is natuurlik iets fout met die teorie, soos blyk uit a kyk na Japan, waar pryse lank geweier het om te styg ten spyte van 'n ernstige gebrek aan werkers.
Die amptelike werkloosheidsyfer is eintlik misleidend. Insluitend korttermyn-ontmoedigende werkers, die tempo van Amerikaanse werkloses of onderwerkers vanaf Mei 2018 was 7.6% dubbel die algemeen gerapporteerde koers. Wanneer langtermyn-ontmoedigde werkers ingesluit word, die werklike werkloosheidsyfer was 21.5%. Daarbenewens is daar die oënskynlik oneindige aanbod van goedkoop arbeid uit die buiteland en die uitbreidende arbeidspotensiaal van robotte, rekenaars en masjiene. Trouens, die ekonomie se vermoë om voorraad te lewer in antwoord op die vraag, is ver van vandag se volle kapasiteit.
Ons sentrale bank dryf ons in 'n ander resessie op grond van slegte ekonomiese teorie. Om geld aan die ekonomie vir produktiewe, nie-spekulatiewe doeleindes te voeg, sal nie pryse verhoog sodra materiaal en werkers (menslik of meganies) beskikbaar is om die aanbod te skep wat nodig is om aan die vraag te voldoen nie; en hulle is nou beskikbaar. Daar sal altyd prysstygings in sekere markte wees wanneer daar tekorte, knelpunte, monopolieë of patente is wat kompetisie beperk, maar hierdie toenames is nie te wyte aan 'n ekonomie wat oorbly met geld nie. Behuising, gesondheidsorg, onderwys en gas het almal opgetree, maar dit is nie omdat mense te veel geld het om te spandeer nie. Trouens, dit is die nodige uitgawes wat mense in onbetaalbare skuld bestuur, en dit is hierdie massiewe skuldoorhang wat ekonomiese groei voorkom.
Sonder een of ander vorm van skuldjubileum, sal die skuldborrel voortgaan om te groei totdat dit weer nie meer volgehou kan word nie. 'N UBI kan help om die probleem reg te stel sonder vrees vir die oorverhitting van die ekonomie, solank die nuwe geld beperk is om die gaping tussen werklike en potensiële produktiwiteit te vul en gaan werk skep, infrastruktuur bou en voorsiening maak vir die behoeftes van die mense, eerder as om af te lei in die spekulatiewe, parasitiese ekonomie wat van hulle afkomstig is.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ja, die ekonomie is regtig regop
Is Central Bank Digital Values ​​A Revolution in Banking?