Dwelm | Slaai Sonder Blare
Ek het dwelms gebruik. Dit was nie my eerste keer nie. Vir drie uur lank het ek myself heeltemal oorgegee aan die euforie wat kunsmatige stimulante bring.
Die stemme in my kop het lewendig geword en gesprekke begin voer, waaraan ek entoesiasties deelgeneem het. Met akkurate artikulasie en innoverende intonasie het die stemme note geword en die note het nes kom skop in my oordrom.
Tonele van stormwaterdreine, oorlog en liefdesdriehoeke het hulself voor my afgespeel. In vervoering het ek weggeraak in die vorteks van verwondering wat homself voor my opgetower het.
Ek het vergeet van die opgeblaasde maag wat ek onder ‘n los rok wou wegsteek en het met sterre in my oë na die donker kolle voor my gestaar. Ek het my nie gesteur aan die vrou wat langs my sit en kug-kug-kug het nie, want die viole en blokfluite en klawers vanuit die geheime gat in die gehoor het my sintuie oorgeneem. Die feit dat my linkergroottoon se naellak besig is om af te kom, het nie een keer in my gedagtes opgeduik nie, want die ligte het allerhande fantasieë in my wakker gemaak.
Ek verstaan hoe Alice moes voel toe sy in daardie haas se holte ingeglip het. Dehidrasie, hartpalpitasies en hallusinasies. Trane wat vrylik vloei, rymwoorde wat uit my buik vloei en ‘n mymering wat my immergroen boei. Ek is verslaaf.
Ek snuif die reuk van ‘n vol gehoor, spuit myself in met die ontroering wat ‘n teatersaal bied en trek die rook van ‘n deinserige verhoog diep in my longe in. Akteurs wat verdwyn agter die maskers van hul karakters en dan oplos in die dialoog. Ek is verslaaf aan die ontvlugting wat die dramatiese kuns vir my bring. Ek sal my laaste sente pand vir ‘n vertoning wat nie vervolg nie. Ek weet ek gaan oor drie dae ‘n depressie van dinamiese proporsies tref. Ek verstaan ek gaan ontrekkingsimptome ontwikkel en nagmerries kry en in angsweet uitslaan. Maar dit was die moeite werd. Vir vanaand gaan ek net sit en teug aan die smaak wat Les Miserable in my mond los. My byvoeglike naamwoorde los my alleen… die dwelm is eenvoudig te sterk. Victor Hugo, ek salueer jou en jou repertoire van resonansie in hierdie woestynland.
Ek het dwelms gebruik en dit was nie my laaste keer nie.
2 thoughts on “Dwelm”
November 21, 2016 at 4:51 vm
So ontstellend, tog goed om dit so realisties te lese te kry
November 20, 2016 at 7:18 vm
My kommentaar van gister op hierdie post, het alweer net verdwyn. Kom ek probeer weer…Jy het van so ñ interessante hoek as gekom met jou vertelling! Ek moes 2 keer lees voor ek kon insien waaroor dit gaan. Het eers effens geskok gewonder.☺☺