Nuuskommentaar: Zuma se utopiese nie-rassige ANC-prentjie ver van sy eie werklikheidPres. Jacob Zuma tydens die Vryheidsdagvieringe op 27 April 2017 in KwaZulu-Natal (Foto: GCIS) Daar kan aanvaar word dat daar lank aan pres. Jacob Zuma se toespraak op die vooraand van die ANC se beleidskonferensie gewerk is. Dit was immers ’n gala-geleentheid en die doel was om geld vir die ANC in te samel. Sy adviseurs het stellig hul vermoëns ver gerek om met ’n toespraak vorendag te kom wat aan die nodige vereistes voldoen, en nie koue werklikhede te opvallend weerspreek nie. Vandag is koerante vol positiewe beriggewing voortspruitend uit die toespraak. Die kluitjie wat alles egter ongedaan maak is dat Zuma sê die ANC bly die enigste rytuig in die land wat onder meer ’n nie-rassige Suid-Afrika sal verseker. Die ore tuit behoorlik en ’n mens is in die versoeking om te kyk met hoeveel Zuma se neus gegroei het. Onder die nuusgebeure die laaste paar dae wat luid die teenoorgestelde boodskap uitbasuin (hoewel alles nie ewe veel mediadekking gekry het nie), is dat die internasionale liggaam vir minderheidsregte, die UNPO, besluit het om ’n ondersoek te doen na onder meer die marginalisering van minderheidsgroepe, rassepolarisasie en die lot van die boeregemeenskap in Suid-Afrika. Voorts het Solidariteit Suid-Afrika omvattend by ’n hele aantal internasionale en plaaslike liggame verkla oor rassistiese praktyke, en die kwessie behoorlik nagevors en gedokumenteer. AfriForum het gister kriminele klagte van haatspraak en soortgelyke klagte teen sowat 100 mense gelê wat hulle op sosiale media te buite gegaan het. Die kern van die probleem is onewehandige optrede deur die regering. Zuma is dikwels op die voorpunt van rassistiese aanslae teen wit mense. Die mees onlangse is sy bevordering van die konsep van wit monopolistiese kapitaal. ’n Jaar gelede, met die regering se veldtog teen rassisme, het Zuma by die hoofsaamtrek in Durban verskeie kere na wit mense as “white supremacists” verwys. Dit is in die internasionale konteks soortgelyk as om ’n swart man die “k”-woord te noem. Sy veralgemeende stelling dat wit mense hul grond bekom het deur dit van swart mense te steel, het hom ’n aantal klagtes by die Menseregtekommissie op die lyf laat loop. Dit is waarskynlik billik om te sê die kommissie se hantering van die saak het rassepolarisasie verder aangehelp. Met die eerste #ZumaMustFall-optog het Zuma die optoggangers van rassisme beskuldig, en ’n plakkaat, of plakkate gesien wat niemand anders gesien het nie, wat aandui dat swart mense ape is. Hy is erg deur die nie-rassige organiseerders van die optog verkwalik. Van sy interessantste stories het internasionaal opslae gemaak, soos sy honde-stelling. Hoewel Zuma in baie opsigte uniek is, staan hy binne die dampkring van die ANC wat self vreemde rasverwante praktyke opdis. In 2015 het Suid-Afrika 20 jaar ná die ondertekening daarvan, die internasionale konvensie oor burgerlike, maatskaplike en kulturele regte geratifiseer. Onder die bepalings in die konvensie is ’n verbod op kwotas en ’n sonsondergangsklousule vir regstellende aksie. Maar hoe wyd lê die regering se beleid en die praktyk nie hiervan nie? Zuma is al baie dinge genoem, soos dat hy ’n “wrecking ball” is, maar verwysings dat hy neig om by die waarheid te hou, is aan die skraps kant. Dit lyk of hy neig om sy toesprake aan te pas by sy gehore, en hulle te vertel wat hulle wil hoor. In die pre-koloniale tyd het hoofmanne gewoonlik daarmee weggekom want daar was nie ’n media wat lastig die breë publiek gaan inlig het wat in die kleiner kring gesê is nie. Weersprekings het dus nie so maklik geblyk nie. Maar om nou so te maak is net om geloofwaardigheid in te boet. Zuma se beloftes wanneer hy die heuning probeer aansmeer moet met ’n knippie sout geneem word.