‘Dié fliek is vir jou, pa Gé’ - Linda Korsten oor Liefling die Movie
JY LEES NOU ‘Dié fliek is vir jou, pa Gé’ - Linda Korsten oor Liefling die Movie
Liefling, die movie het einde 2010 in SA teaters gedraai. Vir Linda Korsten is dit ekstra spesiaal, want dis ook ’n huldeblyk aan haar pa, Gé Korsten
Dis die eerste Afrikaanse musiekfliek in dertig jaar – en nog voordat die teks geskryf is, was die naam reeds daar: Liefling.
Paul Krüger, vervaardiger, was op soek na liedjies wat sou werk vir die fliek. Toe gee sy medevervaardiger, Linda Korsten, vir hom ’n hoop van haar pa, Gé, se CD’s. Sy’t daarop aangedring dat “Liefling”, een van Gé se bekendste liedjies, in die fliek moet wees, want dis vandag nog gewild.
“Toe sê Paul dit is dan sommer die naam van die fliek, hy gee nie om hoe ons met die draaiboek daarby uitkom nie,” lag Linda.
Die fliek lê Linda na aan die hart. Nie net omdat dit die eerste een is waaraan sy gewerk het nie, maar ook omdat Paul besluit het Liefling, die movie word opgedra aan haar pa. Gé het juis in die jare sewentig in musiekflieks gespeel. Nou, jare later, is Linda deel van die oplewing van ’n nuwe generasie musiekflieks.
Liefling begin op 19 November in SA draai, twee jaar nadat die idee in ’n motor op pad Bloemfontein toe gebore is. Paul, eienaar van die produksiemaatskappy Hartiwood Films, het saam met Christa van der Walt (nou Liefling se produksiebestuurder) gery om in die Rosestad te gaan werk. Christa het vir Paul die musiekblyspel Mamma Mia! se klankbaan gespeel. Net daar het hy besluit dis tyd vir ’n musiekfliek in Afrikaans.
Hy het Linda gebel met die idee – hulle werk al nege jaar saam aan TV-programme. Daarna het Erik Holm (Rian in Binneland Sub Judice) aan die draaiboek begin skryf en Linda-hulle het verder daaraan geskaaf. Drie van Gé se liedjies, “Liefling”, “Ek kyk graag so diep in jou oë” en “Lied van die lewe” word in die fliek gehoor.
“My pa sou einde vanjaar 83 geword het,” vertel Linda. “Ek het nou die dag deur al sy plakboeke geblaai – van 1951 tot diep in die jare tagtig – en ek ’t net weer besef wat hy vir Afrikaanse musiek gedoen het. Dis hartseer dat hy nie die fliek kan meemaak nie. Ek vermoed hy sou gedink het dis nogal nice."
“Gewoonlik het ek ’n probleem met toekennings en huldeblyke aan iemand wat reeds weg is. Hoekom vier jy hom nie terwyl hy hier is nie? Maar sommige mense gaan voor jy dink dis hul tyd.”
Gé het in 1999 op 71 by sy huis op Wildernis selfmoord gepleeg. Hy het hom net buite die kombuis met ’n pistool in die kop geskiet toe hy vir hom en sy vrou, Elna, gaan tee maak het. “Ons het ná die tyd uitgevind hy het aan depressie gely, maar hy wou nie medikasie daarvoor gebruik nie,” vertel Linda. “Hy was blykbaar by die dokter, maar ons het dit nie geweet nie. My ma het agtergekom hy raak vergeetagtig. ’n Maand voor sy dood het ons ’n familie-byeenkoms gehou. Al vyf ons kinders was daar. Ons het my ma gevra wat gaan aan met Pa? Hy lyk so snaaks."
"Ons het nie besef iets is drasties fout nie. Ma het net gesê hy’s nie lekker nie. “My pa was soms ’n op-sy-eie-mens,” onthou Linda. “Hy was nie baie spontaan nie, al het mense anders gedink. Jy’t nie altyd geweet wat in sy kop aangaan nie.”
Haar ma het haar pa se dood moeilik verwerk. “Dit was net so hartseer, die manier waarop hy gegaan het. My ma het eers nie besef hy het homself geskiet nie. Sy het gedink hy het geval. Dit het haar hard getref. Sy sit op George. Alleen.” Linda self het dit beter hanteer. “Ek is ’n verskriklik realistiese mens, nie baie emosioneel nie. Ek is ’n ruk lank hartseer en dan is dit verby, dan gaan ek aan. Vir my was dit makliker as vir van my ander broers en susters.”
Nou en dan praat sy nog met haar pa, sê Linda, want sy kon altyd met haar probleme na hom toe gaan. “Mense sê gereeld vir my dit moes lekker gewees het om met ’n famous pa groot te word. Maar vir ons was dit gewoon. “Ons het nie dikwels na sy konserte gegaan nie. My ma moes ons grootmaak terwyl my pa die pot aan die kook gehou het. Ons het wel ’n plekkie op Ballito in KwaZulu-Natal gehad en het graag almal saam see toe gegaan.”
Linda het twee broers en twee susters. Almal is musikaal, maar dis net hul jongste broer, Gérard, wat ’n loopbaan daarvan gemaak het. Hy is al jare ’n dirigent in Europa. Linda se oudste suster, Elsa, werk in die IT-bedryf. Gerda, die jongste suster, is onderwyseres. En Victor het jare lank in die suiwelbedryf gewerk."
Linda sou destyds musiek aan die Universiteit van Pretoria gaan studeer het, maar toe sy die dag moes inskryf, het sy vir haar ouers gesê sy is te lui om klavier te oefen. Toe swot sy onderwys. Ná sewe maande as juffrou het sy vir die SAUK gaan werk as produksie-sekretaresse in die Afrikaanse verskeidenheidsafdeling. Later jare het sy kinderprogramme soos Pumpkin Patch en Kideo vervaardig.
Vandag is kinderprogramme nog haar passie. Sy vervaardig hoofsaaklik Carike Keuzenkamp se kinder-DVD’s. Tog sal sy in die toekoms eerder flieks wil maak. Linda sê haar ma het hulle vyf kinders met ’n ysterhand grootgemaak.
“Ons was banger vir Ma as Pa, want hy was min by die huis. Wanneer hy huis toe gekom het, was hy lovey-dovey.” Sy onthou hoe haar ma eenkeer gesê het sy gaan ’n oom oplaai wat vir hulle kom kuier. Sy was in graad vier en Gé het sang in Wene studeer. “Dit was toe nie ’n oom nie, maar my pa! My ma was nog altyd ’n sterk vrou. Sy het 100% agter hom en ons gestaan. Eers toe al die kinders uit die huis is, kon sy saam met hom reis en na konserte gaan.”
Linda se jongste seun, Gustav, ’n kameraman, het ook aan Liefling gewerk. “Hy het nogal ’n ding oor sy oupa, hoewel hy hom nie baie gesien het nie,” vertel sy. “Gustav luister na al sy CD’s. Ek dink hy’s vreeslik trots omdat hy so baie van die fliek kon verfilm.”
Liefling, ’n eenvoudige liefdesverhaal met ’n paar kinkels, speel af in die Hartbeespoort-omgewing. Lika Berning (Hannah in Binneland Sub Judice) en sanger Bobby van Jaarsveld vertolk die hoofrolle.
Rouel Beukes, Elize Cawood, Kurt Darren, Sonja Herholdt, Paul du Toit en Anna Davel is ook in die fliek. “Paul het geweet Bobby is ons ster,” vertel Linda. “En hy’s ’n hit. Sy toneelspel gaan jou verstom. Wat ’n lieflike jongman. Ek het net nou die dag met ’n 70-jarige vrou gesels en iets oor Bobby gesê, en sy’t opgemerk, hy’s stunning! Mense van alle ouderdomme is mal oor hom.”
Lika, wat Liefling speel, het by die oudisie die rol perfek gespeel. Maar toe sê sy sy kan nie sing nie! Die musiekvervaardiger, Johan Heystek, se gesig het geval, onthou Linda. “Hy het aan Lika se sang geskaaf en vir haar gesê, girl, ons gaan jou maak sing. En sy síng, seker ses liedjies!”
Om die musiek vir Liefling te kies was die grootste uitdaging. Hulle moes aanvanklik uit 1 800 kies, en uiteindelik is net 24 in die fliek gebruik. “Jy hoor musiek wat in die sewentigs bekend was tot liedjies soos Bobby se ‘Spieëltjie’ en Kurt se ‘Kaptein’. Die verwerking van die liedjies was ’n groot werk. Ou liedjies moes hedendaags gemaak word sonder om die oorspronklike gevoel te verloor en dit moes by die akteurs se stemme pas.” Liefling is ’n viering van Afrikaans, sê Linda.
“Almal wat aan die fliek gewerk het, is verskriklik passievol oor Afrikaans. Ons sing, act, lag en huil in Afrikaans. Dis ook ’n goedvoel-fliek. Ons wil hê mense moet uit die teater stap en lekker voel.”
Maar hoekom so lank wag vir ’n musiekfliek in Afrikaans? Die laaste een, Sing vir die harlekyn, met Sonja Herholdt, was in 1980. “Ek weet nie. Dis vreemd dat niemand dit nog gedoen het nie. Dis uniek. Jy kan nie Liefling vergelyk met flieks soos Jakhalsdans of Susanna van Biljon se storie nie. Ons het musicals gekyk dat dit by ons ore uitkom om te sien hoe dit aanmekaargesit word: Mamma Mia!, High School Musical, Moulin Rouge, Across the Universe met The Beatles se musiek . . .
“Nou is daar ’n oplewing van musiekflieks. Sean Else is besig met een waarin Lianie May en Bok van Blerk gaan speel, en ek hoor Kurt Darren speel ook in een [P.S. Ek lief jou]. Dis lekker. Wat is die lewe tog nou sonder musiek?”
Dis nie die liedjie “Liefling” wat vir haar emosioneel is wanneer sy na die fliek kyk nie, vertel Linda, maar wanneer Rouel Beukes “Lied van die lewe” sing. “Hy sing dit nie soos my pa nie, maar op sy eie manier. My pa het die woorde self geskryf, en elke keer wanneer ek daarna luister, huil ek. Die woorde is so spesiaal: Van mense wat ouer word en die lewe wat verbygaan.”
FOTO: Van links is Linda, Victor, pa Gé, Elsa, Gerda, ma Elna en Gérard, wat vandag 'n wêreldbekende dirigent is.