Kom ons kyk na drie vroue: Mary Calkins, May Sinclair en Hilda Oakeley. Al drie filosowe het groot 'idealistiese' bewussynsteorieë gevorder. Shutter
Vra iemand om 'n filosoof te noem en hulle sal waarskynlik 'n man noem. Laat ons dus die kollig op drie vroue sien: Mary Calkins, May Sinclair en Hilda Oakeley. Hulle het elkeen 'verdedig'idealisme'- die idee dat die bewussyn die heelal waarin ons leef, saamstel, of op een of ander manier deurdring.
Groot bewussynsteorieë is tans neigend. Ekoloë soos Suzanne Simard betoog bome kan “praat”, en filosowe soos Philip Goff argumenteer elementêre deeltjies basiese vorme van bewussyn te toon. Hierdie vroue moet onthou word as deel van hierdie bloeiende tradisie.
Mary Whiton Calkins, ongeveer 1920s. Notman-ateljee, Boston
Mary Calkins het sielkunde en filosofie aan Harvard studeer. Alhoewel sy haar PhD-vereistes voltooi het, het Harvard geweier om dit toe te ken weens haar geslag. Desondanks lewer Calkins groot bydraes tot die filosofie, waaronder haar verdediging van idealisme in die 1907-boek Persistent Problems of Philosophy.
Ongeveer hierdie tyd het filosowe soos Francis Herbert Bradley en Josiah Royce aangevoer vir 'Absolute idealisme' - die idee dat die heelal ervaring of bewussyn is, 'n soort reuse-gees. Omdat dit alles bevat, word hierdie bewussyn die 'Absolute' genoem. Calkins het Absolute idealisme aanvaar, maar 'n nuwe vier-stap argument daarvoor gevoer.
Eerstens beweer sy dat daar geestelike, nie-fisiese dinge is. Baie filosowe aanvaar dit. Byvoorbeeld, "dualists'Soos Descartes glo dat ons gedagtes nie-fisiese stowwe of eienskappe is. Calkins argumenteer dat ons geestelike dinge direk beleef: persepsies, verbeeldings, gevoelens. Sy redeneer dat ons piepagtige grys breine nie ons gevoelens kan wees nie, daarom moet hulle nie-fisies wees.
Tweedens beweer Calkins dat geestelike dinge altyd 'n self behels. Waar daar geestelike aktiwiteite is - voel, droom - ervaar die self daardie aktiwiteit. Sy ondersteun dit deur menslike bewussynservaring te gebruik. As ek introspekteer, vind ek nie 'geluk' of 'hartseer' nie. In plaas daarvan ervaar ek daardie gevoelens: ek, my self, voel gelukkig of hartseer.
Derdens argumenteer sy dat die heelal “deur en deur geestelik” is. Hoe is dit moontlik? Calkins beweer dat rotse en blomme nie soos ons bewus is nie, hulle is “onoplettend, verdwaas, onaktief”. Haar argument trek op George Berkeley se idealisme, wat die rol van die gees in die persepsie beklemtoon.
As al die kraaie wat u ooit gesien het swart was, sou u glo dat alle kraaie swart is. Net so het Calkins aangevoer dat ons as bewuste wesens slegs geestelike dinge ervaar: persepsies, gedagtes, gevoelens. As bewuste wese is dit onmoontlik om die wêreld sonder geestelike dinge te ervaar: 'n totaal bewustelose persoon ervaar niks. Aangesien mense slegs geestelike dinge ervaar, is dit die rede waarom ons glo dat daar slegs geestelike dinge is. Calkins kom tot die gevolgtrekking dat indien dit so is, die heelal geestelike dinge moet wees: bewussyn.
Ten slotte, op grond van haar eie vroeëre redenasie, argumenteer sy dat aangesien die heelal geestelike dinge is, dit ook 'n self is. Vir Calkins is die Absolute 'n wêreldgrootte, oneindige self wat langs ons mini-selle bestaan.
Mei Sinclair (1863 – 1946)
May Sinclair was die skuilnaam van die Engelse romanskrywer Mary Amelia St. Clair. Anoniem via Wikimedia Commons
May Sinclair, die “leesbare modernis”, Is veral bekend as romanskrywer en suffragette. Sy het egter ook filosofie geskryf, en haar 1922 Die Nuwe Idealisme argumenteer vir Absolute idealisme vanuit die aard van die tyd.
Vir Sinclair bestaan ​​die tyd uit onverdeelbare oomblikke, soortgelyk aan filmrolle of vroeëbewegingsfotografie.
Elke individuele raam vertoon 'n statiese see. Tog dwars in die reeks, brand golwe. Baie filosofieë uit die 20-eeu het op hierdie manier die tyd bedink.
As ons aanvaar dat tyd soos 'n filmrol is, bied Sinclair 'n legkaart. Hoe word oomblikke van tyd met mekaar verbind? Waarom is dit asof die tyd van die een oomblik na die volgende beweeg? Sy argumenteer daar is niks betyds wat hierdie oomblikke saam kan brei nie. Die enigste ding met daardie krag is bewussyn.
Uit ons eie innerlike ervaring weet ons dat gedagtes die verlede kan onthou en die toekoms kan voorspel. Op hierdie manier beweer Sinclair dat gedagtes 'onmiddellik tot onmiddellik' aansluit, van verlede tot hede in die toekoms. Om die oneindige tydsbestek saam te breek, verg 'n oneindige bewussyn: die Absolute.
Hilda Oakeley het nie haar Oxford-graad ontvang toe sy dit voltooi het nie, omdat sy 'n vrou was. Nietemin het sy ses filosofieboeke gepubliseer; en onderrig aan McGill, Manchester, en King's College in Londen. Sy het 'n ander soort idealisme verdedig.
'Ontologiese' (realiteitsgebaseerde) idealiste, soos Calkins en Sinclair, sê die werklikheid is geestelike dinge. In teenstelling daarmee, sê “epistemiese” (op kennis gebaseerde) idealiste dat bewussyn alles deurdring wat ons van die werklikheid weet. Byvoorbeeld, Immanuel Kant het aangevoer dat ons dinge in ruimte en tyd sien, maar dinge op sigself is miskien nie ruimtelik of tydelik nie. Oakeley bewonder Kant se epistemiese idealisme, maar stem nie saam oor die besonderhede nie.
Teen Kant beweer Oakeley dat tyd 'n ware kenmerk van die wêreld is. haar 1928 Studie in die filosofie van persoonlikheid berus hierdie siening in die menslike ervaring van tyd. Ons persepsies is voortdurend “voortspruitend uit die onbekende, wat as die roman opduik”. Dit dui daarop dat ons gedagtes nie ons persepsies tyd afstaan ​​nie - eerder plaas die buitewêreld tyd op ons.
Oakeley argumenteer ook dat ons herinneringe “kreatief” is en ons ervarings vorm. Stel jou voor dat 'n kind by 'n werkswinkel ingaan. Sy sien kepe van metaal, lae hout en blink lakens, grys geknars. Stel u voor dat 'n timmerman dieselfde werkswinkel binnegaan. Sy sien kloue hamers en sae, blokvliegtuie en veerplanke, houtskroewe, klontpenne, vlerkmoere.
Anders as die kind, herken die timmerman die voorwerpe - onthou hy dit. Oakeley beweer dat haar geheue haar persepsies verander. Die kind sien knoppe, maar die timmerman sien hamers en skroewe. Sekerlik, sommige antropoloë verdedig 'n soortgelyke teorie: jou kultuur vorm jou werklikheid.
Waarom word hierdie filosowe verwaarloos?
Hierdie vroue is filosofies waardeer. Calkins se volgehoue ​​probleme het vyf uitgawes deurgemaak, en sy het die eerste vrouepresident van die American Philosophical Association geword. Bertrand Russell het Sinclair se Nuwe Idealisme geprys. Oakeley het die derde vrouepresident van die Aristotelian Society geword.
Desondanks is hul filosofie nie bekend nie. Hulle het nie inskrywings in die Stanford Encyclopaedia of Philosophy, en word weggelaat uit baie geskiedenisgeskiedenisse.
Een waarskynlike rede vir hierdie verwaarlosing is dat idealisme uit die mode geval het. 'N Ander een is verkeerd. En ek bied 'n verdere rede: hul argumente gebruik introspeksie of innerlike ervaring, waarskynlik 'n soort "intuïsie". In 1912 het Russell aangeval Henri Bergson vir sy 'anti-intellektuele' gebruik van intuïsie.
Miskien het Russell se aanval hierdie vrouens per ongeluk geteer en hul idealistiese argumente 'onfilosofies' gemaak. Filosowe debatteer steeds oor die waarde van intuïsie. Maar oor die afgelope paar dekades het bewussynstudies die gebruik van introspeksie langs groot bewussynsteorieë. Dit kan die lotgevalle van Calkins, Sinclair en Oakeley nog herstel.
Emily Thomas, medeprofessor in filosofie, Durham Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Drie vroulike filosowe waarvan u waarskynlik nog nooit gehoor het op die gebied van groot bewussyn nie