Parkinson se siekte: ons het nog geen geneesmiddel nie, maar behandelings het al ver gekom Magtige natuurlike
Chrystalina Antoniades, medeprofessor in neurowetenskap, Universiteit van Oxford
Sorg het 'n lang pad geloop. Shutter / Photographee.eu
Britse omroeper Jeremy Paxman het geopenbaar hy is een van meer as 10 miljoen mense leef wêreldwyd met Parkinson se siekte. Dit is die neurologiese toestand wat die vinnigste groei in terme van diagnose en gevalle wat lei tot gestremdheid en dood.
Alhoewel daar nog geen geneesmiddel is nie, het behandelings vir die siekte 'n lang pad geloop sedert dit meer as 200 jaar gelede vir die eerste keer ontdek is. Mense met Parkinson het nie genoeg van die chemiese dopamien nie, want sommige van die senuweeselle wat dit maak, is dood. Dopamien laat toe dat boodskappe na die dele van die brein gestuur word wat beweging koördineer.
Ons wil graag die bestuur van Parkinson beskou as 'n tafel wat op vier bene rus. Daar is middels wat die ontbrekende dopamien of boots die gevolge daarvan na; daar is diep breinoperasies; baie verskillende soorte sorg; en dan is daar die belangrikheid daarvan om pasiënte en hul gesinne goed ingelig en betrokke te hou.
Parkinson is die gevolg van die agteruitgang van neurone in 'n deel van die brein wat die basale ganglia genoem word - 'n groep kerne diep onder die brein korteks (of die buitenste laag van die brein). Hierdie neurone is verantwoordelik vir die verwerking van inligting oor bewegings- en fyninstellingsaktiwiteite asook vir 'n verskeidenheid kognitiewe en emosionele funksies.
'N Afname in dopamien veroorsaak 'n verskeidenheid motoriese simptome, waaronder bewing, stywe ledemate en 'n algemene verlangsaming van beweging. Dopamientekort lei ook tot 'n wye verskeidenheid nie-motoriese simptome - wat minder sigbaar is, maar steeds erg verswakkend is - soos kognitiewe agteruitgang, depressie, pyn, urinêre inkontinensie en hardlywigheid.
Die geskiedenis van Parkinson's
Parkinson se siekte was eerste gedefinieër as 'n "skuddende verlamming" in 1817 deur James Parkinson. 'N Halfeeu later, in 1872, was die Paryse neuroloog Jean-Martin Charcot die term Parkinson se siekte geskep.
Alhoewel Parkinson die eerste persoon was wat die siekte in moderne medisyne beskryf het, het Charcot en sy kollegas 'n omwenteling in die behandeling in die Verenigde State gedoen middel 19de eeu.. Parkinson was 'n voorstander van bloeduitlaat van die nek in 'n poging om inflammatoriese patogene af te sif en te verhoed dat hulle die brein bereik. Maar Charcot en sy kollegas het die voorkeur gegee aan farmaseutiese benaderings rondom anticholinerge middels, wat die werking van 'n neuro-oordragstof, asetielcholien, blokkeer. anticholinergiese word vandag nog gebruik.
Omstreeks dieselfde tyd is 'n aantal ander behandelings in 'n hospitaal in Parys ondersoek. Hyoscyamine, 'n medisyne wat deur plante verkry word, is in brood gesit en aan pasiënte gevoer. Ander medisyne, soos 'n afgeleide van kinien, is gemeng met 'n stroop oranje skil.
Charcot beweer ook dat die simptome van pasiënte met Parkinson se verbetering gesien word as hulle per trein en perdekar reis. Hy het 'n voorstander geword van vibrasie terapie, waar pasiënte se liggame en koppe kragtig deur 'n tuigmotor geskud is.
Parkinson's word veroorsaak deur agteruitgang in die basale ganglia. Shutterstock / Grayjay
Moderne behandelings kan verdeel word in farmaseutiese en chirurgiese ingrepe, sowel as 'n wye verskeidenheid nie-farmakologiese intervensies.
Daar is ses hoofklasse of farmaseutiese behandelings.
Een hiervan, bekend as dopamienterapie, sluit die steunpilaar levodopa in. Hierdie middels bied 'n eksterne bron van dopamien, wat as vervanging in uitgeputte gebiede optree. 'N Ander soort, wat dopamienagoniste genoem word, boots die werking van dopamien na. Dit laat neurone toe om kommunikasie te handhaaf.
Ander soorte dwelms probeer die bron van die probleem bestry, deur die afbreek van dopamien te voorkom of deur die produksie daarvan te verhoog.
Chirurgie vir Parkinson's, en 'n aantal bykomende neurologiese toestande, is aan die begin van die maand populêr gemaak 20th eeu. Chirurgie behels die verwydering van 'n area van die brein - soos die serebrale korteks - of die verwydering van ander areas (met behulp van elektrisiteit om brandwonde in spesifieke breingebiede te veroorsaak). In die veertigerjare was hierdie prosedures die primêre bewys om die presiese ligging van die siekte - die basale ganglia - vas te stel.
Moderne chirurgiese tegnieke, soos diep brein stimulasie, teiken dieselfde area.
Dun drade is diep in die brein geryg, met die punte in spesifieke streke van die basale ganglia. Die drade word om die buitekant van die skedel gemanoeuvreer en onder die nekspiere gevleg tot 'n pasaangeër-agtige kragopwekker wat onder die vel in die boonste bors sit.
Draadloze beheer van die kragopwekker laat pulse van elektrisiteit toe aan die deel van die brein waar die siekte voorkom. Net soos 'n hartpasaangeër, word hierdie elektriese pulse gebruik om breinaktiwiteit te reguleer. Chirurgie soos hierdie bied simptomatiese verligting, maar stop nie die progressie van die siekte nie.
Baie studies is aan die gang om nuwe terapieë te vind. Verskeie medisyne word getoets, van stamselbehandelings tot probiotika, en sommige toets selfs die moontlikheid om hipoksie te gebruik - die beperking van mense se suurstofvlakke.
Baie nuwe proewe fokus op 'n spesifieke proteïen, genaamd alfa-synuclein, wat beïnvloed word deur die agteruitgang van die neurone wat Parkinson veroorsaak. Die hoop is dat die fokus op die proteïen die vordering van siektes kan stop.
Stimuleringstegnieke wat vibrasies gebruik, begin ook in die moderne medisyne terugkeer, hoewel die bewyse om dit te ondersteun nog in die vroeë dae is.
Parkinson's is baie bekend daarvoor verskillende by elke pasiënt, wat dit 'n goeie kandidaat vir persoonlike medisyne - pas sorg aan vir die individu. Onlangse navorsing het getoon dat oefening kan help om die motoriese simptome van Parkinson se siekte te onderdruk, soos 'n dwelm. Daar is aanvanklike bewyse wat daarop dui dat dit selfs kan help om die vordering van Parkinson te vertraag.
Mense begin die belangrikheid van 'n holistiese benadering besef deur te fokus op die behandeling van die pasiënt hulself en nie net die siekte nie. Sulke behandelings behels fisieke, toespraak en kognitiewe gedragsterapieë. Alhoewel hierdie terapieë nie die vordering van die siekte verander nie, kan dit hul lewensgehalte aansienlik verhoog deur simptome wat spesifiek op pasiënte teiken te rig.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op Die gesprek
'N Nuwe studie gebruik genoomwye assosiasie studies vir 'n reeks verskillende eienskappe en afwykings wat verband hou met nikotienafhanklikheid en verklaar 3.6% van die variasie in nikotienafhanklikheid.
by Ralph N. Martins, professor en voorsitter in veroudering en Alzheimersiekte, Edith Cowan Universiteit
'N Nuwe middel vir die behandeling van Alzheimer se siekte is verlede week deur die Amerikaanse voedsel- en dwelmadministrasie versnel.
Slegs 1 uit 10 ouer volwassenes in 'n groot nasionale opname wat bevind het dat hulle kognitiewe gestremdheid het wat ooreenstem met demensie, het 'n formele diagnose van die toestand gerapporteer.
Lewensduur van 130 jaar kan hierdie eeu moontlik wees
Ekstreme langlewendheid sal waarskynlik aan die einde van hierdie eeu stadig styg, volgens nuwe navorsing, met ramings wat aantoon dat 'n lewensduur van 125 jaar, of selfs 130 jaar, moontlik is.
Verslag: Positiewe neigings in veroudering, maar nie vir almal nie
Meer ouer Amerikaners kan sonder hulp hul daaglikse versorgingsbehoeftes bevredig, blyk uit 'n verslag, maar daar is nog steeds leemtes vir ouer swart en Spaanse mense.
COVID-19 sal miskien nooit verdwyn nie, maar praktiese kudde-immuniteit is binne bereik
by Caroline Colijn, professor en Kanada 150 navorsingsleerstoel, Departement Wiskunde, Universiteit Simon Fraser
As mense sê dat ons nie 'kudde-immuniteit' vir COVID-19 sal bereik nie, verwys hulle gewoonlik na 'n ideaal van 'volle' bevolkingimmuniteit: as soveel mense immuun is, is daar meestal ...