Jun J – Bali Drome
Author travel460Posted on Junie 30, 2017 6 Kommentare op As mens jou eie smaak ontwikkel.
Dit klink amper soos iets uit Deon Meyer se boek Koors, sy baie vreemde boek wat ek op die oomblik lees. Daarin praat hy van Die Jaar van die Hond.
Maandag olie ek hierdie enorme Bali deure wat in die winkel staan, van bo tot onder. Vir ñ ietwat onfikse lyf, is dit harde werk. Dinsdag kom sit ñ kliënt by my met prentjies van deure, en ons twee werk presies uit wat sy wil bestel.
Gister skryf ek op my blog oor die nuwe deure. En vanoggend vroeg gaan verdwaal ek vir ñ wyle op Booking.com, met my beplande oortog later vanjaar in gedagte. Haak toe vas by ñ lieflike blyplek in Penestanan, Ubud.
Hoekom trek dit my aandag…?
Sowaar. Stap by ontvangs in, ja mevrou, jy sal sien, daar by die blou deur. Trek asb agter jou toe, as jy nie omgee nie…
Die gesprek sal natuurlik in ñ amper onverstaanbare Engels geskied, en omdat jy so moet konsentreer op wat gesê word, kom jy nie die komiese agter nie.
Maar meer nog as hierdie twee deure, die vyf klip-musiekante wat daar sit. Eendag gaan ek hulle nog vir ons eie plekkie huis toe bring. Egte Balinese musiekmakers.
Hulle het jare gelede al my hart gesteel. Kon net ñ foto van drie opgespoor kry.
Om terug te kom na ‘die week van die deure’, hierdie verblyf lyk vandag vir my baie aantreklik.
Tot jou eie swembad ook op die koop toe. En natuurlik jou deur…vir privaatheid???☺
Die uitsig op die reislande, en dit wat alles daarmee gepaard gaan, wat meer kan jy vra? Na ñ dag van aankope; al wat jy hoef te doen is om met ñ glasie wyn jouself buite gemaklik te gaan maak, en siedaar.
Laaste, maar nie die minste nie, glad nie, ñ snoesige kamer met ñ mooie hemelbed in die vooruitsig.
Veral as jy weet die bed gaan sy taak deur die nag verrig, naamlik om gediertetjies en hulle mis op te vang sodat jy rustig kan slaap.(hier skimp ek nou op ñ vorige storie wat oor hemelbeddens gegaan het). En jy weet jou deur is gesluit…
Soos Poerdez in haar kommentaar op my blog skryf: die deure in ons winkel is so mooi, dit laat jou voel asof jy na ander wêrelde kan ontsnap.
Ja. Die week van die deur.
Author travel460Posted on Junie 29, 2017 Junie 29, 2017 4 Kommentare op Die week van die deur.
As ‘jok’ ñ sonde is, is eerlikheid altyd reg? Die waarheid? Selfs jou waarheid?
Vandag gaan ek ñ stukkie van mý waarheid neerskryf, en sit en wag om te kyk of dit sonde is.
Ek wil nie hoef te praat nie. Gesels ja, enige tyd.
Maar nie berading nie.
Daar. Dit is uit.
Ek sit nou en kyk na hierdie woorde, en wonder of ek moet “back space”, of ek moet uitwis. Is dit veiliger op papier? Lyk dit minder verkeerd as wat dit klink?
My woorde is nie op nie, ook nie weg nie. Ek twyfel in niks; ek ken die Gawes van die Gees. Ek vloei in die Gawes van die Gees. Ek hoor God se stem. Ek ken Sy hart. Hy het myne, ten volle.
Ek sal langs jou sit. Ek sal langs jou kniel. Jou hand vashou, jou ophelp.
Ek sal na jou woorde luister, so lank as wat jy wil.
Maar ek wil nie meer geluide maak nie. Ek wil nie kurses inhoud herroep sodat ek dit vir jou moet sê nie. Ek wil nie vir jou die stappe opnoem, of selfs versies opsê nie.
Ek wil nie meer my eie stem hoor nie.
My gedagtes neerskryf, ja. Dit oorlees en verander, ja. Dit teen die Woord van God gaan toets, ja. My ‘dink’ vat en vir God gee, en glo dat Hy my sal lei. Ja.
My praat het minder geword. My reageer op ander, selfs met ons kinders, het anders geword. Die woorde kom lê binne my, en dit bly. Lê.
Soms los dit op. Meestal halveer dit, en raak sag.
Daarom dat ek dink. Nie sê nie. Dink.
Ek wil nie meer berading doen nie.
Author travel460Posted on Junie 25, 2017 Julie 18, 2017 8 Kommentare op Om nie woorde te wil sê nie.
Getuienis – http://wp.me/p8oize-4a
Author travel460Posted on Junie 24, 2017 Leave a comment on Shared from WordPress
Author travel460Posted on Junie 23, 2017 9 Kommentare op As ek ñ keuse kon hê…
Author travel460Posted on Junie 22, 2017 Junie 23, 2017 27 Kommentare op Vertel my. Ek wil weet.
Nee, ek dink nie so nie… Nee, ek is nie.
Terwyl die kinders in die huis was, kon ek hierdie sin glad nie sê nie. Wou dit nie gevra word nie, want sê nou net die duiwel hoor!
Die gedagte dat ek die dogters alleen moes los was vir my werklik ñ nagmerrie. Daar was geen plan wat ek vir myself in my kop kon uitwerk, wat my enigsins gerus kon stel nie.
Ek kon eenvoudig nie doodgaan nie.
As die Here my net sou spaar tot hulle drie op hul voete was. Tot hulle nie meer so geheel en al emosioneel afhanklik van my is nie.
Een van die openbarings wat ek gekry het, was dat hulle so jonk as moontlik ñ baie sterk verhouding met God moet hê. Dit was al wat ek geweet het sal help. As Hy net my plek in hul lewens kon inneem, kon Hy my kom haal.
Dalk vir die verkeerde rede…maar dalk tog nie. Ander ouers het dalk oor baie meer sinvolle redes hul kinders by God uitgebring. Hierdie was myne.
As ñ geskeide ma het ek ander probleme voorsien. Geweet die kinders sou na hul eie pa toe moes gaan, weg uit hul bekende omgewing uit. Bertus sou niks kon doen nie.
En al was hul eie pa goed vir hulle, ek het geweet. Dit sou net ñ sterk afhanklikheid van God kon wees wat hulle anderkant sou uitbring.
Die PLAN is in werking gestel, hierdie plan tussen my en God. Bertus het voortou geneem, en ons het voluit vir ons Here begin leef. “In hindsight” besef ek ons kon die kinders dalk teen die kerk laat draai het met ons totale toewyding. Maar ons het nie, deur God se genade! Ons was erg. Ons reëls streng.
Op ñ dag, toe ek vir die soveelste keer die vliegtuig bestyg vir die elle lange vlug Indonesië toe, was dit anders. Die ‘koorsigheid’ was weg. My hart het saam geglimlag, want dit was ons geheim. Hierdie wete.
Dat as die vliegtuig sou val, as dit my tyd was, was ek só gereed. Met Indonesië se hoë getal binnelandse vliegongelukke, was die vrees altyd iewers in my agterkop.
Nie hierdie keer nie. Ek kon by die venster uittuur en my in die wolke massa verlustig. As ons val, as…as…as.
Dan is ek ok. Want as ons val, val ek reg in my Vader se uitgestrekte hand in. Nie dalk nie. Defnitief. Daar sal geen ander uitweg wees nie, nie duisende kilometers bo die see nie. As ons val, kan ek my oë toeknyp en weet.
En Bertus en die meisies sal weer regkom. Want Hy het hulle ook.
Author travel460Posted on Junie 21, 2017 23 Kommentare op Bang om dood te gaan…?