Kookkuns: #Woordfees Kosdemo: Carmen Niehaus se beste resepte
#Woordfees Kosdemo: Carmen Niehaus se beste resepte
Carmen Niehaus is een van die land se mees geliefde en bekendste kosredakteurs.
Niemand ken kos soos Carmen nie en dan is sy ook nog ’n bekwame huiskok.
Vir die eerste keer is al haar gunstelinge nou in een boek saam.
Moenie hierdie demo saam met die koslegende misloop nie.
Datum: 12 Maart 2016, 09:00
Kosdemo: Carmen Niehaus se beste resepte,
30 Januarie 2016. 2
op 1/30/2016 01:18:00 pm Jackie se Stories...Jackie's Stories | Just another WordPress.com site
Jackie se Stories…Jackie's Stories
Generaal Se Vrou – Fort Colt
Beyer Coetzee en sy vrou Margaret, was die toonbeeld van ‘n gelukkige getroude paartjie en die bewondering van al hulle vriende en familie. Beyer het sy basis met ‘n ystervuis regeer en Margaret was ‘n uitmuntende huisvrou wat haar goed van haar taak gekwyt het.
Die egpaar het in ‘n dubbelverdieping huis aan die bo-punt van Fort Colt se heuwel gebly, vanwaar Beyer die hele basis onder sig kon hê, en was dit vir Margaret lekker om saans na die huise se liggies te sit en kyk terwyl hulle elk ‘n skemerkelie geniet het. Na al die jare was dit vir almal so duidelik soos daglig dat dìe twee nog baie gelukig was. Hy was agt-en-veertig jaar oud, lank, bruin, kort, netjiese geskeerde hare en sterk, swaar gebou. Marge, in teenstelling, was kort en fyngebou, kort swart haartjies en groen sielvolle oë. Sy het haar vier-en-veertig jare baie goed gedra.
Beyer en Marge se kinders, negentien-jarige tweeling, Jaco en Johan, het pas met universiteit begin. Jaco gaan Argitektuur swot en Johan Regte. Altwee was baie slim kinders, nes hulle ma, ‘n gekwalifiseerde verpleegkundige.
Tog was Beyer ietwat ontsteld toe hulle nie ook die Weermag of Vloot rigting gekies het nie, nes hy self, hulle oupa en oupa-grootjie het.
Met die twee seuns uit die huis uit, was Marge se daaglikse lewe eweskielik baie stiller. Weg was die dae van rugby-oefeninge, laat-aand partytjies, eksamen-bekommernis, guitar lesse en eindelose meisies. Sy’t haarself nou probeer besig hou met die basis se Dames Oggende, tee-partytjies saam met ander majore en generale se vroue en haar liefdadigheids projek, Shine For Simbamba.
Sy was wel gekwalifiseerd, maar het nooit gaan praktiseer nie. Beyer wou haar by die huis hê en het altyd goed vir haar gesorg. Wanneer hy kon, en tuis was, op sy hande gedra. Marge se eie pa was ‘n groot-kop op een van die vloot basise in die Kaap en as enigste kind, het sy al haar ouers en grootouers se besighede geërf.
Dit is een oggend na nog ‘n tee partytjie, dat Marge in die supermark voel of sy agtervolg word. Sy bly oor haar skouer kyk, maar sien niks. Kyk op na die sekuriteits-speeltjie in die hoeke van die winkel, maar ook niks.
“Nee, jy’s sommer simpel ou Marge. Heeltemal te veel tyd om te dink noudat die seuns hulle nes verlaat het.” Sy skud haar kop en doen verder inkopies.
By die teller pak sy al haar goedjies netjies op die vervoerband, meestal koekbak en bestandele vir Beyer se gunstelling disse. Weer voel iets nie reg nie, maar vrouemense is mos maar geneig om so hiper-sensitief te raak oor goed. Sesde sintuig-sindroom noem die mans dit.
Terwyl sy uitpak stop daar ‘n man met sy trollie langs haar. Sy kyk op om te glimlag, maar kan nie sy gesig sien nie. Dìe is agter een van daardie hoodies wat haar seuns so van hou, verskuil. Hy lyk glad nie verdag nie, maar eerder tipies jongmens.
Marge pak verder haar trollie uit, en nes sy die koekmeel wil aanskyf, en Hoodie sy bottel Coke neersit, raak die twee se hande per ongeluk aan mekaar. ‘n Elektries skokgolf skiet deur Marge. Die man ruk vinnig sy hand weg, en bly afkyk.
“Hallo, ek’s Marge. Is jy nuut hier op Fort Colt?” Die man knik sy kop.
“Wel, aangename kennis.” Marge bewe eintlik, al klink sy koel en kalm.
Die teller lui die laaste goed en Marge betaal met haar kaartjie. Dan sien sy iets wat haar jare terug die verlede in flits, en die hare rys op haar nek: ‘n klein tatoeër merk op die man se regter pols.
Marge wèèt nou wie die man is. Hy sien haar wye oë op sy pols en wys vir haar met sy wysvinger om te “shhhht”. Marge knik, glimlag vir die teller, vat haar pakkies en begin uitloop kar toe. Sy was skaars by die winkel se glydeure uit, of Hoodie is weer langs haar, druk ‘n opgevrommelde klein papiertjie in haar hand, en is dan weg. Alles ‘n blitsvinnige aksie.
Marge weet nie wat om te dink nie. Dis vir haar baie eienaardig en staar seker vir tien-minute aanhoudend na die pappiertjie, tot die karwag haar kom vra of hy kan help.
“Het jy hom gesien?” vra sy bewerig.
“Wie mevrou?” vra Karwag beleefd terug.
“Toemaar, ek’t my seker verbeel.”
Sy stap nou haastig kar toe en Karwag help haar om die paar pakkies in die luukse BMW se kattebak te laai. ‘n Glimlag en knik en karwag is ook weg. Arme man, hy werk ook al jare by die supermark.
“Ongelooflik,” dink sy aan die gebeure terwyl sy haar kop agteroor teen die koprus laat sak.
Dan onthou sy die notatjie en gulsig word die opgevrommelde bondeltjie gelees. Seker drie keer oor. Sy verstaan nie. Dit is ‘n adres van ‘n koffie winkel op die buurt-dorp. Wat beteken dit? Marge wens Beyer was by die huis, maar hy was tans vir ‘n maand opgeroep Pretoria toe, en moes saam met vyf ander generale ‘n amptelike besoek aan die generaal van die Zimbabwiese Weermag doen. Sy was nog altyd ‘n sterk, onafhanklike vrou, maar so iets maak haar bang.
Moet sy gaan?
Volgens die nota moet sy die volgende dag tien-uur daar wees.
Marge bêre die nota in haar handsak, sit haar sitplekgordel aan en ry huistoe.
Daai aand rol sy die heeltyd rond. Sy voel onveilig ten spyte van die wagte om hulle huis, drie Rottweilers en die nuutste sekuriteitstelsel. Daai onaangename gevoel dat iets of iemand haar dophou, wil nie weggaan nie.
Uiteindelik raak sy drie-uur die oggend aan die slaap, maar staan nietemin later die oggende met ‘n besliste besluit in haar hart op.
Sy gaan gaan.
Sy ken tog die man en weet hy sal, sover sy die jare kan terugonthou, haar nie leed aandoen nie.
Marge weet dis een helse groot risiko wat sy vat, om te gaan, maar ook om vir niemand te sê waarhèèn sy ry nie.
Sy trek haarself netjies aan en storm by die voordeur uit.
Kobus wag saam met die ander mans in die swart kombi voor die koffie winkel. Hy was nie eers seker of Marge sou opdaag nie, maar dit was ‘n kans wat hulle moes vat. Hulle kon haar nie op die basis gryp nie, en moes toe ‘n plan beraam om haar van die basis àf te kry.
Hy kan dit nie glo nie, na al die jare se geskuil, agtervolg, spioeneer en beskerming …gaan hy haar uiteindelik weer van aangesig tot aangesig sien.
Hulle wag vir twee-ure lank, en twaalf-uur begin die sweet op sy bo-lip uitslaan. Almal kyk hom skeef en vies aan. Dit was mos sy idee om mevrou Coetzee van die basis af te lok. Vir haar eie veiligheid, en vir die sukses van hulle plan, het hy hulle oortuig.
Die sewe mans sit nog so rukkie en wag en is dit dan Kobus wat eerste die BMW, wat hy al so goed ken, om die draai sien kom. Sy hart begin onstuimig klop en twyfeling maal in sy kop rond. Wat as iets verkeerd gaan?
Hy kan haar nie verloor nie…
Marge stop haar kar netjies voor die koffiewinkel, sien die swart kombi so entjie vorentoe, maar dink niks daarvan nie.
Binne die leë koffie winkel wag daar klaar drie swartgekleed en gemaskerde mans. Elkeen skuil agter ‘n spyskaart en wag dat Marge moet binnekom. Kobus-hulle het vooraf met die eienaar, wat kop-in-een-mus met hulle was, gereel dat hy daardie spesifieke oggend die koffie winkel leeg hou. Juis sodat daar geen getuienisse kon wees nie.
Cafè Carte se klokkie lui toe die deur oopgaan, en ‘n kort, beeldskone en amper middeljarige vroutjie stap in. Sy stap verby die drie mans se tafel en die geklak-klak van haar hakskoene laat hulle glimlag. Uiteindelik is sy hier.
Marge gaan sit by ‘n tafel in die vêr hoek van die winkel, sit haar handsak langs haar neer en kyk die spyskaart op en af. Dit is doodstil en die eienaar hou homself besig by die koffie-masjien. Tog kom sy nie agter dat die koffiewinkel eintlik leeg is nie.
‘n Skadu val oor haar spyskaart en toe sy opkyk, staan daar drie yslike groot mans in swart klere voor haar. Sy wil opspring, maar een druk haar liggies terug.
“Sit mevrou, jy is veilig.”
Marge weet nie hoekom nie, maar iets binne haar sê sy kan hulle maar vertrou, en gaan sit weer.
“Wie is julle?” vra sy sag, kyk om haar rond in die koffiewinkel, en kom toe agter dat hulle alleen is.
“Wat gaan aan? Ek wil nòù weet,” beveel sy.
Die drie mans gaan sit saam met haar. Een langs haar, en twee voor haar. Een van die mans voor haar haal sy masker af en antwoord: “Hy gaan nou hier wees mevrou Coetzee, dan sal hy als verduidelik.”
Sy begin nog te vra van wie en wat hulle praat, toe lui die klokkie weer en die deur gaan oop. Nog ses ander mans stap binne, en agter hulle ‘n swart-krulkop man.
Marge kyk verby die ander ses en stiptelik na hom.
Toe hy sy kop optel, en hulle oë mekaar ontmoet, voel dit of die aarde haar kan insluk. Dit voel of sy in ‘n woeste storm is, met donderweer wat orals om haar slaan.
“Patrick,” fluister sy, “Dit ìs jy…”
Lees gerus volgende keer om uit te vind hoekom Patrick en sy manne Marge wou ontvoer, wie Patrick nou eintlik is, en hoekom Marge so emosioneel geraak het toe sy hom sien.
Liezl is dom. Nee regtig, sy’s die domste girl in die skool. Maar nie net is sy dom nie, sy is donners mooi ook, so flippen mooi, dat elke matriek laaitie haar op ‘n date wil vat. Stupid of te not. Sy’t lang blonde hare en potblou oë. Hoërskool Kleinparadys se eie Barbie.
Maar liezl stel net in een ou belang. Die wilde spanner-swaaier van Springs, Karel Koekemoer, wat elke naweek getrou vir haar kom kuier…mèt of sònder haar Pa se toestemming. Haar Pa, Stefaans, is anyway ‘n backyard mechanic, so die twee het nogal baie om oor te gesels. Karel ry ‘n 2003 shocking pink speedbike, ‘n Ninja, en mens kan hom al van vêr af hoor aankom (die ding kort bietjie olie). Dan weet die hele buurt, ja, ou Spanner is weer hier. O ja, miskien moet ek ook net noem dat Karel bietjie hakkel. Stefaans het al sy dae met sy skoonseun. Mens het soms ‘n Nazi “decoder” nodig om sy gesprekke te ontsyfer. Arme ou.
Liezl se ma het haar ordentlik grootgemaak. Al van kleins af geleer om mooi make-up op te sit. “Die Engelse frase ‘less is more’, is sommer ‘n kak storie my kind, dit geld nie vir ons Brakpanners nie,” het sy altyd gesê. Punt is, jy loop vandat die son opkom, tot sonsondergang met soveel krullers as wat jou hare kan vat, rond. Genade, dit het gelyk of die kleuterskool haar gepaint het, so vol make-up was sy.
Maar anyway, so sou sy dan klein Liezl se haartjies indraai. Ai, wat ‘n patetiese prentjie. ‘n Sigaret wat skeef uit die kant van haar mond hang, en naels so lank, jy’t ‘n grinder nodig om hulle kort te sny.
Nou ja, dit was grootword vir Liezl Visagie. Lang naels, kort rokkies, baie make-up.
Hoe sy dit reggekry het, sal g’n mens weet nie, maar eventually beland Liezl toe in matriek. Hoek or by crook. Dit was seker haar kort rompies en lang blonde hare wat die manlike onderwysers verlei het. Of miskien het die onderwyseresse haar jammer gekry omdat sy nie kon naaldwerk doen in Huishoudkunde nie. Either way, die hoof het haar uit die skool gesoek. En almal het dit geweet, behalwe sy.
Hulle sou wel ‘n plan maak, het die onnies altyd in die personneelkamer vir Liezl bespreek. Êrens sou hulle wèl vir haar punte uitkrap.
Einde van die jaar laat mnr Blesbok Bezuidenhout hulle weet, dat die skool geen vreemdelinge by daai jaar se matriek-afskeid gaan duld nie. Die vorige jaar was ‘n groot vokop toe die saal aan die brand geslaan het. Die wat nie ‘n partner het nie, moet maar alleen gaan. Hy blaas die fluitjie en al die matrieks skarrel om by hulle onderskeie partners uit te kom. Almal, behalwe Liezl en Blikkies Botha, het ‘n partner en die twee staan toe skaam en alleen daar in die vierkant. Liezl wat met haar toon in die grond speel, en Blikkies met sy brilletjies wat sy te-groot-broek nog hoër as sy naeltjie optrek.
Arme Blikkies besef toe dat dit seker up to him is om Liezl na die matriekafskeid toe uit te vra en stap skaam nader.
“Liezl, sal jy my date wees volgende maand?”
“Natuurlik Blikkies,” mompel sy terug. “Solank jy net nie aan my gat vat nie, ek het ‘n ou.”
Blikkies word bloedrooi. Shame, in kontras met Liezl, was hy nogal slim. Noem hom sommer die school-nerd. Vrek lelik, maar flippen slim. Hey, mens kan seker nie alles in die lewe hê nie.
Die aand van die matriek-afskeid bring Blikkies se pa hom in hulle ou geroeste kombi na Liezel se huis toe om fotos te neem. Die jaard het nie veel van ‘n view nie. Met al die enjins, karparte en ou wrakstukke wat rondlê, maar nie te min kry die cheap fotograaf dit reg om ‘n paar ordentlike kiekies by die piesang boom te neem.
Natuurlik was Karel en sy pienk bike ook daar. Hy’t vies eenkant teen sy bike gestaan en kyk hoe ‘n ander ou sy girl om die lyf vat vir fotos.
“Hey, Brilletjies, ek moer jou as jy my girl vry, het jy my gehoor?” Arme Blikkies kon net verskrik knik, skouertjies hoog opgetrek.
Fotos is klaar geneem, die ‘ek-moer-jou’ speech klaar gelewer, en die twee matrieks vertrek weer in die geel kombi oppad skoolsaal toe.
Dit was eintlik nogal ‘n aangename aand. Hulle het hotdogs vir hoofgereg gekry, en jellie en custard vir peoding. Te lekker man. Maar die hoogtepunt natuurlik, was die laaste dans, om tien-uur. Die skool kon die DJ net tot sò laat bekostig.
Blikkies het Liezl gevra om te dans en daar gaan hulle. Ek dink die song was nog Shania Twain se “From This Moment”. Te romantic nê!
Blikkies het nog nooit so ‘n lekker aand saam met ‘n girl gehad nie, en vir eens in haar lewe kon Liezl voel hoe dit voel om op ‘n date te wees waar die ou nie net die heeltyd na haar boobs gekyk het nie. Sy en Blikkies het eintlik lekker gesels. Sy’t hom vertel van haar liefde vir kuns, maar dat haar ouers te arm was om haar vir kunsklasse te stuur. Hy aan die ander kant, het haar vertel van sy belangstelling in die sterre en hemelruimte.
Maar soos alle goeie dinge, moes die aand ook tot ‘n einde kom. Blikkies het sy pa op sy ou Nokia 3310 gebel en gesê hy kan hulle maar kom haal.
Buite die saal moes hulle nog ‘n halfuur vir sy pa wag en sit toe sommer daar op die gras en gesels.
Of dit die aanloklike lig van die maan was, of Liezl se mooi rooi lippies, weet Blikkies nie, maar voor hy hom kon kry, soen hulle. So asof dit die natuurlikste ding op aarde was. Liezl het eerste weggetrek en Blikkies saggies weer op die wang gesoen. “Ek het ‘n ou Blikkies.”
“Ek weet Liezl. Ek is jammer.”
Hulle hoor die ou kombi sukkel-sukkel om die draai kom en staan op om hulle boude af te skud. Liezl kon Blikkies nie in die oë kyk nie, en hy ook nie vir haar nie.
Die geel kombi stop in een groot rook-bol voor Liezl se huis en Blikkies help haar uit.
“Dankie vir ‘n lekker aand Liezl,” sê hy sag en kyk hoe sy deur die hekkie loop.
“Mooi kind daai,” sê blikkies se pa.
“Ja, ek weet pa. Kom ons gaan huistoe.”
Met ‘n vaart en nog drie rookbolle, vertrek hulle weg. Liezl kyk nie eenkeer om nie, maar toe sy uiteindelik wel opkyk, sien sy Spanner op die stoep sit.
“Wat maak jy hier in die donker Karel?” vra sy.
“Ek’t net gewag dat ou Brilletjies jou veilig aflaai, dan sou ek ry. Ek en jou pa het sommer ‘n paar doppe ook gekap. Hy’t so halfuur terug gaan uit-pass.”
“O…ok. Dankie Karel.” En met dit gee sy hom ‘n halwe piksoen op die wang, stap in die huis in en hoor hoe karel op sy motorfiets wegjaag, terug Springs toe. Maar daai aand kan Liezl nie slaap nie. Sy lê die hele tyd wakker en dink hoe lekker sy en Blikkies gelag het, sy ferm lippe op hare, en hoe maklik sy oor haar drome met hom kon gesels. Uiteindelik raak sy huilend aan die slaap, met geen benul wat die dag van more vir haar sou bring nie.
Die volgende dag maak Liezl se boetie haar dou voor dag wakker. “Hey slet, kom kyk hier! Hier is ‘n boks op die stoep met jou naam op!”
Liezl staan vaak en halfhartig uit die bed uit op en skoffel in haar fluffy pantoffels voordeur toe.
Sowaar! Daar staan ‘n yslike boks met haar naam in swart koki-pen geskryf. Sy maak dit versigtig oop en weet eers nie of sy droom, en of dit ‘n grap is nie. Maar dan kry sy die briefie wat langsaan sy oortjie uitsteek:
“Liezl, jy en jou drome is meer werd as goud. Moenie jou talente prysgee nie…Ek het die ander aand baie geniet, dankie dat jy my weer soos ‘n mens laat voel het. Liefde, BB xxx”
Sy vou die handdoek oop en kry allerlei botteltjies, buisies, kwassies en kunsboekies in die groot boks. Nou kan sy haar trane nie meer keer nie. Sy wèèt nou dat sy die liefde van haar lewe gevind het. Net een probleem: Spanner gaan ‘n korinêr skiet!
Die Tjellis – Deel Een van Twee
Die tjello voel vandag koud tussen jou bene. So asof dit ‘n aanduiding is dat iets nie pluis is nie. Of miskien is jy sommer net simpel besluit jy en skud jou kop om duideliker te kan dink.
“Look what the cat just dragged in”, fluister Minuette, die engelse eerste-viool, vir jou.
“Ja ek sien”, fluister jy terug oor jou skouer.
Daar hang ‘n onheilspellende stilte toe die reus van ‘n man vanuit onder die verhoog uit sy verskyning maak.
“Waar’s Peter?” wonder almal oor die dirigent wat die orkes gewoonlik lei.
Nie dat die meisies omgee oor die onverwagse verandering nie. Die spierpaleis wat nou voor julle staan, is terdeë ‘n sexier beeld van ‘n man as die van Peter, die vyf-en-sestig-jarige weduwee. Mens kan die man deur ‘n naald trek, let jy op oor sy swart aandpak en netjiese blink swart skoene.
“Nou ja goed,” bulder die swartkop, hande militêr-styl agter die rug. “Laat ek myself gou voorstel. Ek is Johan de Kock, nuwe dirigent van die Johannesburgse Royal Jeug Orkes. Peter is onverwags in die hospitaal opgeneem en sy kondisie is krities. Hy sal nie weer dirigeer nie. Net ‘n paar reëls. Jou instrument is jou baba. Pas hom op. Hou hom gestem. Hou hom blink en hou hom afgestof. Wees een maal laat en jy speel nooit weer in my orkes nie. Ek verwag dat elkeen sy kant bring en ten minste ses-ure per dag oefen. Geen verskonings. Opvoering-datums sal later aan julle deurgegee word maar verwag dat ons Europa gaan toer. Wees voorbereid. Die wat nie daarvan hou nie, kom se my nou.
Hey, het jy gehoor wat ek gesê het jonge dame?”
Jy skrik jou boeglam. Jissie maar die man is kwaai, jy’t skaars ‘n sekonde weggekyk toe ‘n mot in die lig jou oog vang.
“Jammer Johan,” stotter jy bloedrooi in die gesig, die tjello nog meer koud tussen jou jellie-bene.
“Ek verkies mnr de Kock, dankie,” antwoord hy sarkasties terug en ‘n paar van die manlike bass-spelers lag saam.
“Reg, ek gaan vandag hoor wat julle het om te bied, en gaan daarna dan ‘n paar verskywings maak, sou dit nodig wees. Kry asb die Dvorak Tjello Konsert se bladmusiek reg.”
Johan trek sy baadjie uit, rol sy moue op, kry sy stokkie en toe almal bedaar het en hulle blaaie oop het, waai hy sy arms. Die spiere bult behoorlik soos hy die stokkie heen en weer swaai.
Julle oefen die hele Saterdag deur, tot laat die aand en kwart-voor-twaalf is jou bene stokstyf en seer, jou arm lam, hy wil nie die strykstok verder vashou nie. Johan laat weet dat hy nou genoeg gehoor het en verwag almal die volgende dag, ja Sondag nogal, terug in die saal. Die wat nie daar kan wees nie is sumier geskraap. Woede kook in jou op soos borreltjies swaelsuur. Wie de he’ll dink hy is hy? Maar jy kan nie nou bekostig om winty te raak nie, jy’t hard ge-oefen om te kom tot waar jy is en ander sou hulle linker groot tone verkoop het om ook hier te kon wees. Met daardie haat-en-wraak gedagte lê jy vir Tjellie (jou ma se troetelnaam vir jou tjello) in haar kis neer, gooi haar oor jou skouer en stap saam met die ander die verhoog af maar onthou toe dat jou kar sleutels nog onder die stoel lê waar jy gesit het. Minuette wys dat sy jou buite kry en stap aan. Die trappe word sommer twee-twee betreë om tot op die verhoog te kom maar jy was so ingedagte oor die aand se gebeure, dat jy nie die moeite gedoen het om op te kyk nie, tot jy in ou suurknol vashardloop.
“Vervlaks, jammer Jo…um, jammer mnr De Kock.”
“Wat maak jy nog hier juffrou?” wil hy ongeduldig weet.
“Ek’t my karsleutels onder my stoel vergeet mnr. Ek wil dit net gou kry, dan is ek weg.”
“Wat’s jou naam?”
“Chantelle, meneer,” antwoord jy saggies.
“Nou ja toe-toe-toe, ek is haastig. Maak gou, die saal moet gesluit word” bulder hy weer. Hoekom voel dit of hy alewig skree? Jy’s glad nie gewoond daaraan om so hard mee gepraat te word nie.
“Ja mnr” en jaag die trappe verder op, gryp jou sleutels en skuur weer verskrik teen die muur verby hom, te bang hy sê weer iets vieslik. Twee yskoue sjokelade oë hou jou van agteraf dop en jy voel hoe hul jou rug deurboor.
Buite wag Minuette en ‘n paar ander violiste vir jou. Julle het besluit om sommer na “band practice”, soos Minuette dit in haar mooi suiwer Engels noem, by die padkafee iets te gaan eet. Almal joke oor ou Generaal de Kock, maar jy is stil. Diep binne-in jou voel dit of daar iets meer omtrent die man is, maar jy kan net nie jou vinger daarop plaas nie.
Ag wat, genoeg daaroor ge-stress. Jou koue vingers gryp die stuurwiel vas en julle laat waai padkafee toe.
Vier weke voor dit:
Johan sit langs die hospitaalbed, doodmoeg. Oom Peter is nou al twee dae in ‘n koma nadat hy ‘n onverwagse hartaanval gehad het, en met geen ander familie nie, het al die reëlings, banksake ensovoorts, op Johan se skouers gerus. Toe Peter uiteindelik bykom, het hy Johan se groot, sterk hand bewerig in sy verswakte een gevat.
“My seun, jou pa en ma sou so trots gewees het op jou. Ek is. Ek wil hê jy moet die orkes verder dirigeer, net jy kan. Wees ferm, maar regverdig. Ek ken daai jongmense goed. Elkeen van hulle. Almal het potensiaal en met die regte leier, kan hulle die beste jeug-orkes word wat die wêreld nog ooit gesien het. Die Wêreld Jeugorkes Kampioenskappe is oor ses maande in London…julle sal gereed wees.
So hou oom Peter aan met gesels, so asof hy bang is hy kry nie weer die kans om met Johan te praat nie. Johan kry skaars ‘n woord in. Hy het al baie gedirigeer, maar nog nooit op so groot skaal nie.
“En Johan, jy is nou al agt-en-twintig. Jy kan regtig nou maar begin vrou vat hoor, ek soek ‘n paar tjokkertjies voor ek eendag doodgaan. Ek hoor die Eerste Tjellis is nogal ‘n catch” knik hy vir Johan oog.
“Ag Oom Peter, laat staan tog nou maar daai idee en fokus jy net op gesond word, ok?”
Maar oom Peter het nooit gesond geword nie en is ‘n paar dae daarna aan ‘n tweede hartaanval dood.
“Dis hoekom ek nie weer ‘n vrou soek nie,” dink Johan by sy oom se graf ‘n week later.
“Want almal waarvoor ek omgee, word van my af weggevat.”
Nou sit Johan in sy kar voor die saal na ‘n lang grusame oefening op ‘n Saterdagaand en wonder of hy die regte ding doen. Is hy nie te streng nie? Ja, sy oom was reg, hulle het talent, maar kort nog baie werk. Veral daai parmantige eerste tjellis. Genade die girl irriteer hom uit sy sokkies uit, maar hy moet erken, sy is goed.
Sondag breek aan en almal arriveer stiptelik by die saal soos afgespreek. Johan kondig die nuwe posisies aan en jy wat Chantelle is, is verstom om te hoor dat jy die solo-tjellis vir die tjello opvoering gaan wees.
“Um mnr, jis, ek weet nou nie so mooi nie…” begin jy huiwerig maar die Generaal onderbreek jou.
“Wat verstaan jy nie mejuffrou? As jy dit nie like nie, daar’s die deur.”
Jy bly net stil en gaan sit weer. “Flippen poepol,” dink jy en Minuette sien hoe jy besig is om jou te vererg en wys met vingergebaar vir jou om te “chill”.
Weer oefen julle tot laat die aand en dit is vir jou maklik om verlore te raak in die mooi musiek van die liefdes verhaal. Almal voel jou passie aan en klap toe sommer hande toe jy klaar is. Almal behalwe ou suurknol generaal de Kock.
Ag watokal, jy’t nie sy goedkeuring nodig nie. Jy speel vir die liefde van die saak, dit is al. Later daai aand pak jy weer saam met die res op en onthou gelukkig die keer jou sleutels. Jy is die laaste een wat by die verhoogtrappe wil afgaan toe sy donderweer-stem jou stop.
“Chantelle…” begin hy.
Jy draai skuins om, kyk hom strak in die oë, maar sit nie jou tjello neer nie en sê ook nie ‘n woord nie.
“Um…goed gedoen. Dis al wat ek wil sê.”
“Poepol kan skaars ‘n ordentlike kompliment gee,” dink jy weer geïrriteerd, draai net om stap verder af om Minuette buite te kry.
Johan is verstom, en verbaas. Dit was die mooiste wat hy iemand al ooit hoor tjello speel het. Met elke strykbeweging van Chantelle se stok, het hy al hoe meer meegevoer geraak. Nie net in haar musiek nie, maar in haar. Hy’t fynere detail begin opmerk. Haar mooi, klein en fyn handjies wat die stok sterk hanteer het. Die pragtige kort naeltjies. Die groen ogies wat onder ‘n ligte frons op die bladmusiek voor haar gekonsentreer het, en vir ‘n oomblik toegemaak het toe sy die einde speel…heeltemal een met haar tjello. Haar rooi hare het in ‘n ligte vlegsel oor haar skouer gehang. Maar dit is die rooi tuit-lippies wat hom die meeste vasgevang het. Soenbare lippies…
“Nee man Johan,” tugtig hy homself. “Onthou jou belofte.”
Hy pak sy bladmusiek op en loop ook uit, sluit die deure agter hom toe en stap die koue winter nag in, kar toe. Met elke tree op die gevriesde sypaadjie flits Chantelle se strykbewegings voor hom, en Johan besef meteens dat hy besig is om hard vir haar te val. Vraag is nou net, wat gaan hy daaromtrent doen?
“Ja oom Peter, jy was nog altyd reg, nê?” dink hy en klim met ‘n smile in sy fancy sportmotortjie in…
Die Ballerina En Die Brandweerman – Hele Verhaal
Dik smeulende rook hang laag oor die middestad vir blokke aaneen. Meeste mense verder weg het die twee ontploffings gehoor, maar die wat nader was, sal nou nooit lewe om die storie te kan vertel nie.
Die storie van die dag toe die Staatsteater in Kerkstraat, tot ‘n hopie pyn verminder is. Ja, die eens pragtige gebou, is nou niks meer as ‘n hoop afval van staal en sement nie, die geraamte van eeue se Kuns en Kultuur daarmee heen.
‘n Radius van blokke en blokke vêr om die teater is afgesper, wat die stad kompleet soos ‘n spookdorp laat lyk. Êrens in die rook kan mens ‘n verlate boemelaar uitmaak wat in asblikke loop en grou, in die hoop om iets te ete daar te kry, maar dis maar dit, verder niks. Net stilte, rook en die reuk van as en roet in die lug. Ambulaans, brandweer en polisie serenes is in vêrte hoorbaar, maar hulle gaan nog ‘n rukkie vat om tot hier te kom. Die skade is miljoene rande werd, en almal in Pretoria weet, nà vandag, sal dinge nooit weer dieselfde wees nie…
Jy kan jou opgewondenheid skaars beteul. Vandag is die dag! Die dag waarvoor jy al vyftien jaar wag…en vyftien jaar voor werk! Nie net kry jy die geleentheid om die Prima Ballerina in jou gunsteling ballet opvoering te wees nie, maar ook om saam met die Russiese Ballet Kompanie op te tree! Awesome verby, jy’s ‘n “jitterbug” op adrenalien en sien so baie uit hierna…
Almal van jou balletskool wat vandag saam met die RBK optree, is nou saam in die ontklee kamers. Haastig trek jy jou ballet-sykouse en tutu aan en dan die pienk pointe-skoene. Soos meeste van die ander ballerinas, is jou hakskene en tone rooi, vol blase en neraf na al die oefening die afgelope twee weke, maar niemand steur hulle vandag daaraan nie, want vanmiddag is die openings-middag van die Russiese Ballet Kompanie se “Swan Lake”. Almal wat jy kon nooi, gaan daar wees…
“Meisies!” skree Nathaniel en ‘n paar girls staan giggelend nader. Shame, dit sal hùlle eerste blootstelling ook wees en is duidelik senuweeagtig. Marius, wat die rol van Prins Siegfried vertolk, sleep uiteindelik sy voete daar in, laat soos gewoonlik. ‘n Ongelooflike passievolle danser, maar flippen lui. Hy en Nat loer stilletjies vir mekaar en Nat bloos soos die rooiste tamatie in die kissie. Natuurlik weet almal van hulle love-affair, al dink hulle julle is almal dom.
Versigtig maak jy die laaste lint om jou been vas en staan dan ook nader.
“Ek wil vir ieder en elk vandag dankie sê vir al julle harde werk en oefening die afelope jaar, maar spesifiek die afgelope twee weke. Ek weet julle gaan my vandag soos ‘n trotse pappa laat voel. Julle girls rock!”
Nathaniel was regtig die oulikste moffie en die beste ballet-afrigter en choreograaf in Suid Afrika. Onder sý hand het jy en ‘n paar ander girls geblom in pragtige, fyn en professionele dansertjies.
“Is jy reg my skat?” vra Nat jou eenkant terwyl jy die finale touches aan jou make-up doen.
“So gereed soos ‘n beer in kraam Nat”, antwoord jy en gaan bewerig aan met jou make-up. Nat smile, gee jou ‘n speelse klap op die gat en stap tipies moffie-style daar weg. “See you afterwards darlings! I’ll have the champagne ready!”
Leon, die verhoogbestuurder, kom kondig aan dat julle vyf minute oor het voordat julle moet nader staan verhoog se kant toe. Jy sal saam hulle op stap, maar jou “act” begin eers bietjie later.
Al tien van julle staan gou in ‘n kring en Janine bid , soos altyd voor elke optrede, vir julle talent. Sê dankie vir julle veiligheid en vra Die Hemelse Vader se hand van beskerming oor julle tydens die optrede en daarna.
Dan is dit tyd. Jou hart klop onbeheers vinnig en dit voel of jou kop in honderde verskillende rigtings spin. Dis tyd!
Marius en die eerste act stap verby en dan agtervolg jy hulle. By die verhoogdeur druk julle almal die punte van julle pointe-slippertjies in dans-meel en staan gereed vir wanneer julle moet opgaan.
George, die dirigent, swaai sy arms en die simfonie-orkes begin Tchaikovsky se meesterlike musiekstuk speel.
Jou rol as Odette, die Swan Prinses kom nader en jy doen gou ‘n laaste paar opwarmings-oefeninge voor jy moet optrippel.
Maar dan word alles skielik swart…verwarring en vrees klou om jou hart want jy kan nie beweeg nie…jou oë wil nie oop nie. Jy probeer praat, maar niks kom uit nie. “Help!” roep jy tevergeefs…wat gaan aan? Waar is almal? Hoekom is jou lyf so pap en hoekom is dit so donker? ‘n Warm steekpyn skiet deur jou rug en by jou linkerbeen af. Eina! Eina! Dit voel soos ‘n nagmerrie en jy huil, maar die trane loop nie.
Alles is stil. Alles is swart. Alles is donker…En dan raak jy weg…
Shaun stop sy bike voor die brandweerstasie, gryp sy sak en hol in. Laat, na ‘n lang af-naweek by Sun City, maar uitgerus en reg vir die week.
“Yes kwagga, wat sê jy?” groet hy vir Mike, sy beste vriend en mede vuurvegter, by die storte.
Mike was ‘n yslike man. Gedoop Gentle Giant omdat hy so sterk en gespierd was, maar met die sagste hartjie van al die brandweermanne.
Shaun en Mike het op teenoorgestelde skofte gewerk, Shaun dagdiens en Mike nagdiens, maar dit het hulle nie gekeer om elke moontlike af tydjie saam by die bar te sit en kuier nie. Mike is nou twee jaar getroud en jonger as Shaun, wat nog enkellopend was.
“So Shaun, wanneer vra jy Mariska om te trou? Julle is nou al twee jaar aan en af saam. Wat gaan aan? Dis tyd dat jy settle, en ophou om die arme girl so aan ‘n lyntjie te hou. Jy raak nie jonger nie. Wat, 40?” spot Mike vir Shaun.
“Vyf-en-dertig jou aap. En jy weet hoe ek voel oor trou Mike. Wat help dit? Ons werk is te gevaarlik. Ek wil nie verlief raak, trou en kinders kry met die wete dat ek hulle dalk eendag sal moet alleen agterlaat nie. Dan vry ek liewers in die bondel. No strings attached. En baie lekkerder,” knik hy vir Mike oog.
Mike klik net sy tong en droog verder sy hare af.
Hy was skaars klaar aangetrek toe hulle die noodklok en afkondiging hoor: Die Staatsteater is gebom. Alle moontlike noodpersonneel moet so gou as moontlik daarheen haas om te gaan help.
Shaun en Mike kyk mekaar verslae aan…die STAATSTEATER?! Wat de hel? Dit kan nie wees nie! Hulle kry dan ewe skielik lewe soos die adrenalien begin pomp en hardloop saam lockers toe om hulle gear te gaan kry, jaag wa toe en bondel saam met die res van die span in. Dìt alles binne vyf-minute.
Kabelo, die drywer, skakel die enjin aan, so ook die serene en jaag dan by die jaard uit staatsteater se kan toe.
“Meisie, meisie! Hallo! Kan jy my hoor?”
Jou lyf is lam, pap en seer. Die gevoel in jou bene is heeltmal weg en jy kan nie eers jou tone voel nie. Met ‘n kopseer van hel probeer jy jou oë oopmaak, maar jou ooglede plak swaar teen mekaar vas. Alles is so ongelooflik seer en styf en jy is verward, verstaan nie waar jy is of hoe jy daar gekom het nie.
“Sy kom by!” hoor jy iemand skree.
“Mej, mej kan jy my hoor? Ek is Shaun van Staden, Sentraal brandweer. Jy was in ‘n ernstige bomontploffing betrokke. Wat is jou naam?”
“Waar is ek?” vra jy, meteens bewus van die sterk, warm steekpyn in jou rug. “Eina!”
Jy probeer regop sit maar twee sterk hande keer jou. “Wag mej, ek’t hulp ontbied, lê net stil, hulle is oppad.”
Jy sak moedeloos terug op die harde sement neer. Sovêr kan jy net jou arms beweeg, en voel nou aan jou kop. Die bolla van vroëer is al lankal uit preporsie uit. Orals in jou deurmekaar hare is harde stukke klonte. Semi-droë bloed, maar dit het jy nie toe geweet nie.
“Hoekom kan ek nie my bene beweeg nie?” vra jy hees.
“Moenie nou oor jou bene bekommer nie mej. Wat is jou naam?”
“Michelle” antwoord jy terug en probeer weer jou oë oopmaak. Die skerp lig van Shaun se helmut-liggie skyn in jou oë en jy skadu hulle met jou hand. “Waar is ek?” vra jy weer, meer benoud.
Shaun sug, sak op sy hurke langs jou neer, voel die pols op jou gewrig, en loer dan by jou oë in met ‘n sterker flitsliggie.
“Jy’s in, wat ons vermoed, die kelder van die staatsteater se verhoog Michelle. Bly jy nou net kalm, jy’t baie bloed verloor en kan in skok in gaan as jy nou te veel worry en beweeg.
Daar is ‘n gekap en gepraat van mans stemme vêr agter Shaun en jy draai jou kop stadig in daardie rigting. Nòg skerp ligte en beweging. Dit laat jou dink aan die aand wat julle die disco toneel moes opvoer.
Opvoer? Stadig begin jou brein bietjie helderder word en verstaan jy nou hoekom Shaun praat van die Staatsteater.
Die pyn in jou rug raak erger, dis ondraagbaar en dit voel of jy kan doodgaan so seer is dit . Jy’s dors en jou lippe voel skurf en taai, gekraak en seer, maar jy roer nie, nes Shaun beveel het.
Dan sien jy die gesig van jou redder, die mooiste paar gras-groen oë wat in jou bloues inkyk. Hy smile terwyl hy jou wang liggies in sy groot hand vashou. Dan word alles weer swart en stil. En weer is jy weg…
“Ag nee man damnit!” aanskou Shaun, hande in sy hare, vir Michelle, wat sopas weer flou geword het. Sy helmet lê al lankal eenkant toe gesmyt, teen sy beterwete.
Shaun begin nou bekommerd raak, want Michelle lê in, wat vir hom lyk, na milliliters en milliliters bloed, veral by haar kop en rug. Hy’t probeer kyk om te sien waar die wonde is om kompressie op te sit, maar dis te moeilik en selfs hý weet dis op dìe stadium baie gevaarlik om haar sommer net so te beweeg en skuif. Michelle se bo-lyf het redelik min oorgekom, maar haar bene lê onder ‘n groot blok sement, wat dinge nòg vererger en moeilik maak. Dus hou sy aan aktief bloei en Shaun sit hulpeloos op sy hurke langs haar en kyk hoe sy wegkwyn.
Ongelukkig moes hy sy noodhulp rugsak vroëer agterlaat het, want die spasie was net groot genoeg vir hòm om deur te kom toe alles inmekaar begin tuimel het. Hy’t nie eers ‘n druppel water nou by hom nie.
“Mike! Julle moet nou deksels gou maak man, flippit!! Sy’s weer uit!” skree Shaun benoud vir Mike en sy span wat deur ‘n hoë hoop sement en staal probeer deurbreek om by hulle uit te kom. Shaun kon vroëer deurkom, maar toe stort alles ineen en is die gat nou heeltemal toe. Al wat nou sigbaar is, is ‘n paar flitse van Mike-hulle se ligte en die gekap soos hul probeer deurbreek…
Arme Mike moes eintlik al lankal by die huis gewees het na sy lang nagskof, maar elke vry hand is Kerkstraat toe ontbied. Hy dryf nou maar op pure adrenalien.
Uiteindelik, na nog twintig-minute se gesukkel, gekap en geskuif, stoot Mike-hulle deur, maar was nie bewus van die lang stuk staal wat die hele dak nog regop gehou het nie. Met die laaste stoot het die paal stadig begin meëgee, en het gelyk of dit binne sekondes gaan omtuimel. Sou dìt gebeur, was hulle almal dood.
Mike besef dit en skree vir die ander mans, wat intussen begin rondkyk het vir nog slagoffers, om te kom help oplig aan die swaar blok sement wat op die nogsteeds bewustelose Michelle gelê het.
“Right boys, op drie! Een, twee, drie!” skree hy en almal lig soos een man die blok op, maar dis ‘n aaklige toneel wat hulle in die oë staar. Michelle se hele onderlyf is bloedrooi geweek, papnat van die bloed. Dis ‘n wonder dat sy nog asemhaal.
Mike hulle gooi die blok eenkant toe en sien hoe die dak aan die einde van die rommelhoop hard inmekaar begin val…
“Oraait Mike,” sê Shaun,”tyd vir dinge volgens die boek doen, is daar nou nie meer nie. Sy lèwe nog en sò gaan ons haar hier uitkry, hoor jy my? Ons het nie tyd om verder te hanna-hanna nie.”
Twee ander brandweermanne het elk al ‘n lewelose slagoffer oor die skouer en begin deur die gat te klim. Hulle kan nou niks verder doen as om te probeer ontsnap nie.
Mike help vir Shaun om Michelle op te tel en wou haar vat, maar Shaun keer hom. “Los Mike, ek sal self. Daar lê nog iemand, vat jy hom” sê hy met ‘n stem wat wil breek en voel hoe die water in sy oë begin opdam. Sy hart klop tien keer vinniger as normaalweg en hy’s te bang om af te kyk na Michelle toe, te bang hy verloor haar…
Bitter lanklaas het hy sò oor ‘n slagoffer gevoel. Nee, nog noòit het hy so oor ‘n slagoffer gevoel nie. Nie te praat van ‘n meisie nie. Maar dis vandat hy in daardie oseaan-helder blou oë van haar gekyk het dat sy hart sumier gesmelt het. Dìt was die omkeerpunt in Shaun se yskoue hart…sogenaamde self-geproklameerde gigolo.
Natuurlik was sy baie jonk, hy skat haar so een-en-twintig, maar soos hy haar stadig deur die gat probeer dra het, het hy homself belowe dat terwyl hý in beheer was, niks met haar sou gebeur nie. Hy’t kompleet soos haar beskermheer gevoel. Selfs toe die paramedic haar by hom wou vat, het hy geweier.
“Waar is jou ambulaans? Ek sal haar self soentoe dra.”
“Agtervolg my, die voertuie staan daar parkeer” antwoord die medic en hardloop solank vooruit om die ambulaans se draagbaar reg te kry.
Mike loop agterna met ‘n lewelose slagoffer, ‘n kind, in sy sterk arms en nie een van die twee uiter ‘n woord nie. Hulle stap net stadig en in stilte aan ambulaans toe. Michelle se bolla het intussen losgekom wat haar lang, blonde, maar bloed-bevlekte hare tot amper op die grond laat val het en vir Shaun het hulle soos ‘n goue waterval gelyk. Sy brandweer-pak was deurtrek met die bloed, so ook sy handeskoene. Michelle se kosbare bloed…
Met die hulp van twee ambulans manne lê Shaun haar huiwerig, tog saggies daar neer en word toe eenkat toe geskuif sodat hulle by haar kon uitkom, maar hy kry dit darm reg om haar klein, fyn handjie in sy massiewe een te bly vashou.
Almal weet outomaties wat om te doen. Een sit ‘n drip op. Ander een spuit morfien en vir ‘n oomblik kom Michelle duiselig by en knyp Shaun se hand styf in hare vas. Dan word hy gedwing om haar te los toe hulle haar in die ambulaans wil instoot. “Bly by my,” hoor hy haar sagte stemmetjie en dit breek Shaun om haar net so te los, maar hy moet. Dan slaan die deure toe en jaag hulle al skreeuende-serene daar weg.
Soos hulle daar wegry, voel dit vir Shaun of sy siel uitmekaar geruk word. Verpletterd en vertrap. Dis net genade en krag van Bo wat keer dat hy nie agterna hardloop nie…Vir hom is dit ‘n vreemde gevoel en hy weet nie wat om daarvan te maak nie. Hulpeloos en in twee geskeur, staan hy die ambulaans en agterna kyk soos dit wegjaag, totdat dit om die hoek verdwyn. Dan trek Mike hom aan die skouer en sê saggies: “Kom pêl, daar’s nou niks wat jy verder vir haar kan doen nie. Ander het jou meer nodig. Kom.”
Verdwaas draai hy om en gaan help verder na nog slagoffers soek.
In kontras met die rook, rommel en roet van die Staatsteater, word jy ‘n maand daarna wakker in ‘n rustige, sonnige hospitaal-kamertjie.
“Hallo,” groet die borrelende stem van die fisioterapeut jou. “Ek is Fancy, djou se fisio. Noem my sommer die Fêncy Fisio. Wêlkom terug!”
Fancy is omtrent kort, dink jy en glimlag skeef vir haar. Maar die oulikste kleurlingetjie, Capey stem en al.
“Hallo. Waar is ek?” fluister jy vir haar en wonder of sy jou kon hoor. Duidelik was watokal sy besig was om op haar walkman te luister, baie meer interessant.
Jou oë sak weg van haar gesig af en volg haar arms. Fancy was besig om passiewe oefeninge op jou bene te doen, wat jy eweskielik agterkom jy glad nie kon voel nie. Jy probeer jou tone beweeg, maar niks gebeur nie.
“Wat de he’ll gaan met my bene aan?” vra jy verskrik en begin huil.
Fancy kyk op en sien die strome trane by jou wange afloop, haal die oorfone uit haar ore uit en gooi die walkman eenkant toe op die stoel neer.
“Djy moet rustig sussie. Die dokter sal nog met djou kom prat. Al wat ek djou kan sê is, is dat ek djou nou al vier weke lank elke dag sien en oefen.”
“Nee!” skree jy, “Ek wil NOU weet wat aangaan! Wat’s fout met my bene?”
Fancy sug, trek die stoel nader en kom sit langs jou.
“Girla, die Djirre moes daai dag an djou kant gewies het. Ek weet nie veel nie…” rafel haar stem uit.
“Vertel my,asb?” prewel jy terug.
“Nou goed dan…wat ek weet en gehoor het, is dat djy in die basement van die Staatsteater gevind is. Dìe is mos gebom. Nasty terrorists. Maar anyway. Een of ander dapper brandweerman en sy span het djou net betyds daar uitgekry. Niemand weet wie hy is nie, want daar was so baie daai dag. Toe ongevalle jou hier ontvang het, was jy so te sê op Dood se doorstep. Hulle het vyftien-ure aan djou ge-operate. Eers aan djou kop, en toe djou rug en bene.”
Met die noem van kop gaan jou hand instinktief na jou hare toe.
“Waar’s al my hare?”
“Hulle moes als afsny vir daai brein operation my meisie. Nou kan djy dit lekker spiky dra,” knik sy oog.
Fancy gaan aan om te vertel hoe lank hulle jou in ‘n kunsmatige koma gehou het omdat jy swelling op jou brein gehad het, ‘n paar noue-ontkominge, en van die span top dokters, susters en die klein, maar pragtige en besige privaat hospitaaltjie in Pretoria.
“Die ding is my meisie, jy’t wat ons in die spinaal eenheid noem ‘n onvolledige letsel. Die senuwee in die middel van jou rug het erg seergekry, maar daar was net drukking op, hy’s nie heeltemal af nie. So, met baie oefening, inspanning en moeite van ons albei se kante af, sal djy dalk weer kan loop. Ons weet net nie hoe lank dit gaan vat nie, dit kan ek djou nie sê nie.”
Fancy bly ‘n rukkie stil om kans te gee vir die nuus om in te sink.
“Wat van die ander?” wil jy half bang weet.
“Ek wiet nie my meisie, djy was die enigste een wat hulle na òns hospitaal toe gebring het, die groter hospitale was klaar vol. Maar volgens gerugte, is baie dood.”
Met dit staan sy op en sê weer in daai borrel-Capey-stemmetjie, “Kom girla, ek gaan djou wys watse oefeninge djy self kan doen. Ek is al die pad saam djou, moenie afraid wees nie.” Sy druk jou hand en dit bring weer trane na hoë.
Met Shaun gaan dit baie sleg. Vir maande lank het Michelle se kristal-blou oë by hom bly spook. Hy’t op menigte “one-night stand” dates gegaan, in die hoop om van Michelle te vergeet. Maar tevergeefs. Elke keer as hy ‘n meisie se hand sou vat, het hy Michelle se sagte handjie in syne gevoel. Wanneer hy ‘n meisie wou soen, was dit Michelle se gekraakte bloedrooi lippies wat hy onder syne gevoel het. So erg was dit, dat selfs Mike kon agterkom dat Shaun ernstige hulp nodig gehad het. Dìt nadat hy een oggend in ‘n woede-bui, ‘n gat deur die werk se badkamer deur geslaan het. En dit oor iets kleins.
“Nee man my maat, wat gaan aan? Jy’s besig om al hoe meer agteruit te gaan. Kyk hoe lyk jy! Kom half-dronk werk toe, vuil klere, vloek, skêl en gaan tekere. Wat gaan aan? Jy beter jouself regruk, hulle gaan jou nog afdank.”
“Ag gaan preek vir jou ma man! F-of en los my uit!” Shaun kan skaars regop staan en tipies een-voet-voor-twee-voete-agtertoe slinger hy toilette toe. Maar Mike het nou genoeg gehad, gryp Shaun van agteraf aan sy blou uniform-trui en gee hom een harde pot met sy baksteen-vuis.
Shaun lê so paar sekondes lights-out, en toe hy weer bykom, sit Mike op sy hurke langs hom.
“Dit was die laaste pêl, nou gaan jy regkom, hoor jy my?”
Mike help Shaun op en vat hom kantoor toe om skoongemaak te word. Die ander brandweermanne sê niks, almal weet wat aangaan en bly maar liefs daar uit.
Terwyl Mike Shaun se blou-geslaande lip behandel en skoon kry, maak Shaun sy hart oop. Oor Michelle.
“Shaun,” sê Mike agterna, “dis tyd dat jy afskeid neem. Asseblief my vriend, dis nie jou lewe en beroep die moeite werd om so aan te gaan nie. Vat ‘n paar dae af en gaan dink mooi. Ek’t klaar met Kaptein gepraat. Ons sal reg wees vir die volgende maand lank.”
Shaun weet nie wat om te sê nie. Hy’t nie besef dinge was so erg nie. Maar as hy nou so daaraan dink, kon hy agterkom hoe erg dinge geraak het hoe nader hy aan die sewende Maart gekom het. En nou, ‘n dag voor die eerste erdenking van daardie tragiese dag by die Staatsteater, was dit die laagste punt vir hom.
“Jy’s reg pêl. Dankie,” is al wat hy uit kry. Shaun kyk verslae op en hy en Mike omhels mekaar broederlik.
Die volgende dag word Shaun met ‘n kloppende kopseer wakker. Hy eet sy normale ontbyt van spek en eiers, drink twee Panado’s en gaan sit buite op die stoep die vêrte en instaar terwyl hy rook. Minky, sy poodle, kom krap liggies aan sy been en hy vryf haar koppie halfhartig.
“Dis tyd Minky, Mike is reg. Ek moet gaan afskeid neem.
Hy rook klaar, klim op sy motorfiets, en jaag Kerkstraat toe.
Die stadsraad het toe intussen die blok mooi skoongemaak en ‘n goue plaatjie op ‘n klein pilaartjie opgesit ter nagedagtenis van die slagoffers van 7 Maart 2013. Dit sou nou die eerste keer wees wat Shaun daarheen gaan, en wou eers omdraai, maar onthou toe Mike se woorde die vorige dag. Afskeid.
Shaun stop sy motorfiets so paar meter van die nou plat en skoon sement blad af, en haal sy helmet af. Soos presies ‘n jaar gelede begin sy hart onstuimig klop.
Eers merk hy nie die persoon in die rolstoel op wat agter die pilaar sit nie, maar toe hy nader stap, sien hy dis ‘n skraal meisie met kort blonde bob-haartjies. Sy sit net en staar voor haar, hande in haar skoot.
Hy stap stadig nader en gaan staan so entjie van haar af weg, maar kon nog nie in haar gesig afkyk nie. So staan hy ook net daar na die pilaar-en-plaatjie en kyk, tot die meisie sê: “Ek’t albei my ouers en sussie verloor. Dit sou die grootste dag van my lewe gewees het. Maar nou’t ek alles wat vir my belangrik was, in ‘n oogwink verloor.”
Nogsteeds kyk Shaun nie na haar nie, bly net strak voor hom na die plaaitjie en staar.
“Al my vriende is dood,” gaan sy aan. “Almal wat ek uitgenooi het. Ek’t vandag kom baai sê…”
Die meisie rem haar rolstoel se wiele vas, plaas haar hande aan weerskante van die pilaar, wat haar omtrent by die bors pas, en begin stadig en wankelrig opstaan. Haar een been gee mee en sy verloor haar balans. Wil net-net val, maar Shaun vang haar blitsvinnig en help haar terug in haar stoel in.
“Dankie,” sê sy skaam, en kyk dan op.
Vir die tweede keer in sy lewe voel dit vir Shaun of die lewe uit hom uitgesuig word. Daai bekende potblou ogies kyk nou op na hom asof hulle nog nooit weg was nie.
“Michelle, dis jy!” roep hy.
“Shaun, o Shaun! Ek’t so na jou gesoek!” snik Michelle.
Shaun val op sy knee voor haar neer en druk haar klein lyfie styf teen syne vas. “My engel, die lewe was hel. Ek’t ook na jou gesoek! Elke dag. Maande lank! En nou is jy hier, jy is terug!”
“Bly by my,” fluister sy saggies in sy oor, en weer, soos daardie middag ‘n jaar terug, vat hy haar gesiggie in sy groot hande, lig haar kennetjie dan op, en soen haar saggies…
Mike staan met sy vrou en ses-maande oue babatjie na die trou uitnodiging en kyk.
“Nou toe nou, wat nog meer. Ou Shaun gaan trou! Hoe sê hulle? ‘Another one bites the dust’ ” en sy vroutjie klap hom liefs op die bors.
Michelle en Fancy het aanhou hard werk, en presies ‘n jaar en half na die tragiese middag in Kerkstraat, stap sy op kansel toe, na haar brandweerman en liefde toe.
Die Ballerina En Die Brandweerman – Finaal
Pizza En Bier
Dis nie die eerste keer nie. Inteendeel, teen dìe tyd moes jy al gewoond gewees het daaraan, maar nog eenkeer, kan eenkeer te veel word.
Jou werk as ‘n suster by ‘n besige privaat hospitaaltjie is baie veeleisend. Meeste aande werk jy tot sewe-uur en kom dan eers na agt by die huis.
Tog is jy gelukkig en werk soms ook half-dag. Soos vandag. Vrydag. Einde van die maand.
Jy stop jou ou krok van ‘n volla agter die aitsa Bmw in die driveway en grinnik. Huh! Manlief is weer vroeg by die huis. Jy laai maar jou pakkies, werksak en bietjie inkopies uit die kar uit en sukkel die paadjie op huis se kant toe. Niemand sal tog uitkom om jou te kom help dra nie. Nee wat, jy’s mos net die wit ousie in die huis.
Van vêr af al hoor jy die televisie. Kliphard. Supersport. En weet sommer wat vir jou wag.
Na werk was jy gou Checkers toe om ‘n paar goedjies vir aandete te kry, en is dit nou al na vyf.
Die groceries, pakkies en werksak word sommer netso by jou voete neergedompel en grou jy in jou handsak vir die voordeur se sleutels. Vader alleen weet hoekom die deur in elkgeval gesluit moes word. Maar nou ja.
Soos jy die sleutel in die gat draai begin jou woede opbou, want jy kan tot hier hoor wat op die tv aangaan. Rugby. En pappie is duidelik nie alleen nie. Te oordeel aan die luidrugtige toejouery en geskreeuery in die sitkamer.
Jy tel die pakkies voor die deur geïrriteerd op, stap in, en neek sommer die deur met jou voet agter jou toe. Kliphard. Asof die boysclub in die sitkamer jou kan hoor met die ref wat so hard telling hou. Etsebet het sopas nog ‘n drie gedruk.
“Hallo Johan,” groet jy jou man vanuit die eetkamer, maar hy hoor of sien jou nie.
So staan jy nog ‘n rukkie met jou hande huisvrou-style in jou sye tot een van sy half-dronk chommies jou gewaar en Johan in sy sy stamp. “Viswyf is hier,” fluister hy vir Johan, eintlik hard genoeg vir jou om te hoor.
Pappie draai in die bank om, arm oor die lening. Oë bloedbesope. Die res steur hulle nie aan jou nie en suip en skree net verder.
“Hallo my ding,” en hy waai vir jou met ‘n bottel Blacklabel in die hand.
“Lekker gewerk?” Dan draai hy terug en kyk die game verder.
“Liefde loop weer dik vanaand,” dink jy.
Kyk, teen die tyd is jy smoorkwaad en kan tien katte kraam, maar sê niks nie. Loop net kombuis toe en smyt alles in die yskas, wat driekwart vol bier is. Elke getroue rugby ondersteuner se stapelvoedsel. Maar jy is nou gatvol. Klaarblyklik het Pappie en sy kroos klaar geëet. Een kyk na die sitkamer en pizzabokse en bierbottels orals sien lê.
Oor aandete gaan jy nou nie verder worry nie en klim die trappe twee-twee op kamer toe, trek jou uniform uit en tap vir jou ‘n lekker Radox-borrelbad. Te hel met daai klomp boemelaars in jou sitkamer. Jy gaan nou relax.
Die partytjie in jou sitkamer duur tot laat voort en jy’t al begin insluimer toe pappie met sy bier-asem hier langs jou kom inkruip het. Meer s oos ‘n slang ingesyl.
Volgende oggend 6uur word jy vroeg wakker en wou net uit die bed uitklim toe jy aan ‘n blinkplan dink: jou ma.
“Engel,” probeer jy dronkgat wakker maak.
“Engel,” kom ons gaan vir die dag na my ma toe, asseblief?” en loer vir hom met jou helder potblou onskuldige ogies.
Net soos Lazarus uit die dood uit opgestaan het, word dronkie skielik wakker toe jy Ma se naam noem.
“Ag nee my skat, kan ons nie ‘n ander keer gaan nie?”
Nog so paar minute kerm en kla jy tot Johan uiteindelik vang wat aangaan.
“Ok skat, wat wil jy hê?” Dit laat jou glimlag. Nou’t jy hom presies waar jy hom wil hê, in jou greep.
“Wat van ‘n lekker ontbyt, waarna jy die sitkamer springclean, skottelgoed was en asblikke almal uitgooi?”
Skattie trek homself moeg en lam op, gooi sy bene uit die bed en soek sy boxers. Stap dan al plonk-plonk en swaar gemoed by die trappe af om te begin.
Wat ‘n man nie sal doen om sy skoonma te vermy nie. Jy smile en lê rustig terug met ‘n boek.
Vandag gaan ‘n lekker dag wees!
Die Ballerina en Die Brandweerman – Deel Twee