Marieta – Die Namib Skryf – sonder grense
Hoe slu besluip die kettings my
en klou my enkels, besitlik;
‘n ruie verstrikking teen my voortstromp’ling.
Hulle bloedsleep my boos en honend,
my vingers slym papperig in die klei,
die waarheid word ‘n lugspieëling
soos water op die warm teer…
waarom voel ek jou so ver?
Sal ek soos ‘n brute
keelstootkragtend beur teen kettings?
Het my liggaam maar aanhou knik
in ritme van oorwinning en nie verpoos
by die bou van moddermonumente nie!
Hoe sal ek, stof-en-moddermens,
in stofloosheid verrukking vind?
Hoe smag ek om die korrels van my klein geloof
uiteindelik in die kelk te skink!
Toe is my God nie meer so ver nie.
Kettings kom gly soos palings om my voete.
Ek verrys uit die slym
en stip my spiere op die laaste strek en einde –
sterker as met elke struikeling tevore.
Gepubliseer op 18th Desember 2018 18th Desember 2018 Skrywer MarietaKategorieë PoësieSleutelwoord Christenskap, Geloof, HoopLewer kommentaar op Wedloop van geloof
hoe bly jy staande? jy’s dan
net ‘n opgepofde bondeltjie dons op
een rooi rietjiebeentjie
die ander kloutjie gevou in ‘n vuis
teen jou lyf terwyl jy kywie hou
ek dink ek weet wat jy maak as jy waarskuwend
kras in crescendo accelerando
jy het ‘n kippa op jou kop
jy het ‘n kippa en jy bid en bly staande
Gepubliseer op 20th Oktober 2018 20th Oktober 2018 Skrywer MarietaKategorieë Poësie1 Kommentaar op Kippakiewiet