Die genre van 'n film of boek is die vorm waarin die inhoud gegiet word om 'n sekere karakter daaraan te verleen. Die bepaling van die genre van enige boek of film is uiters belangrik tydens die verstaansproses. Filmgenre word vanuit die literatuurteorie afgelei (kyk Stam 2007:14). Gewoonlik word filmgenres volgens die ideologiese ruimte of dekor waarteen die film afspeel ingedeel, wat op sy beurt weer 'n bepalende invloed het op die stemming (mood) wat by kykers gewek word.
Ek gebruik Van Aarde (2006a:660) se definisie van genre in my ontleding van die film. Hy definieer dit soos volg: 'Wat die term genre betref, verwys dit na die generiese kenmerke van 'n bepaalde literêre soort, dit wil sê na die teks se vorm.' Net soos 'n teks sekere kenmerke het wat tydens die hermeneutiese proses waardevol kan wees, so het 'n film ook sekere 'kinematiese' kenmerke. In hulle boek oor retoriek, Writing in three dimensions, wys Linda Woodson en Margaret Batschelet (1995) daarop dat 'n literatuurteoretikus bewus moet wees dat kommunikatiewe strategieë op meer as een vlak voorkom, te wete die mondelinge, skriftelike en visuele vlakke. 'n Eendimensionele benadering in die hermeneutiek is te eensydig perspektiwisties en mis die grotere konteks waarbinne kommunikasie plaasvind. Daar is meer as een perspektief van waar 'n hermeneut taalgebeure (wat Gerhard Ebeling [in Albrecht Beutel 2012:258-263] in sy 'hermeneutische Theologie' 'n 'Sprachereignis' noem -kyk Ebeling  1967:319-348) kan benader. Dit sluit volgens Woodson en Batschelet se 1995-werk die volgende moontlikhede in: refleksie, beskrywing, instruksie, suggestie ('proposing'), evaluasie, verduideliking en argumentvoering. Indien die visuele nie saam met die mondelinge en skriftelike vlakke in kommunikasie in ag geneem word nie, sal enige een van hierdie perspektiewe onvolledig wees.
'n Film soos As it is in heaven moet ook as narratief verstaan word, omdat dit dieselfde kenmerke bevat, naamlik 'n verteller, 'n storie en lesers, of in hierdie geval, kykers. As it is in heaven word deur die meeste filmresensies as 'n buitelandse drama beskryf (vgl. New York Times 2004 en Rotten Tomatoes 2004). Die genre van musiek en sang speel 'n groot rol, en alhoewel hierdie film nie as 'n musiekblyspel geklassifiseer kan word nie, het die liedere wat deur die koor gesing word, 'n geweldige impak op die boodskap van die film. In sommige van die Psalms in die Christelike Bybel kan 'n leser die smagting na verlossing aanvoel, in ander is daar 'n gevoel van angs en onsekerheid, en in ander blydskap en vreugde. In Spirituality of the Psalms toon Walter Brueggemann (2002) dat die Psalms deur middel van religieuse ervaring 'n balans tussen verlies en die ontvang van genade skep.
Volgens oorlewering is die uitspraak van Augustinus, '[w]anneer ons sing, bid ons twee keer,' (vgl. Wikipedia n.d.) in die konteks van sy uitleg van Psalm 148:14 gemaak (kyk Eckermann 1999:164-165; vgl. Benson 2007). In As it is in heaven is die lied van Gabriella so 'n voorbeeld. Haar angs en smagting na verlossing uit die mishandeling binne haar huwelik kon sy nie in woorde vir iemand vertel nie. Daniel skryf egter vir haar 'n lied wat sy dan by die konsert op die dorp sing. In hierdie lied hoor 'n mens hoe sy haar emosies en verlange uiter en geleidelik die moed kry om haar lewe te leef. Thomas (n.d.) noem dit 'n soort magnificat: