Tuis Vroue wat Glo GELOOF kenner Soek jy na ander se goedkeuring?
Ek wonder hoeveel dinge ons anders sou gedoen het as ons nie omgegee het wat ander van ons dink of sê nie… Ons lewens sou beslis minder gekompliseerd gewees het.
Kliek hier en laai Liesel Krause-Wiid se toepassing (app) vir jou slimfoon af. Slegs R100 vir ‘n jaar se oordenking.
Vorige artikelPieter en Lotie Koen gesels oor die Nuwe Jy-fees 2016
Volgende artikelJou groeiproses na innerlike genesing Die dag toe ‘n boek Google bloedneus geslaan het – dalenatjie se sketsblad
06/05/2013 dalenatjie	Afrikaanse Skryfgids, gedig, Pro Patria, tipografie, Willem Boshoff Volume 9, Issue 2, 2012 Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Volume 9, Issue 2, August 2012 Navigate this Journal About Current issue Previous issues Submit a paper Contact the Editor OA African Journal Archive Volumes & issues
Volume 13 (2016) Volume 12 (2015) Volume 11 (2014) Volume 10 (2013) Volume 9 (2012) Volume 8 (2011) Volume 7 (2010) Volume 6 (2009) Volume 5 (2008) Volume 9, Issue 2, August 2012 (0)
Enumerasie van self-ortonogale Latynse vierkante met simmetriese ortogonale maats : natuurwetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 1 –24 (2012)
In hierdie artikel enumereer ons verskeie ekwivalensieklasse van self-ortogonale Latynse vierkante met simmetriese, ortogonale maats (SOLVSOMs), &apos;n probleem wat nog nie in die literatuur oor kombinatoriese ontwerpe aangespreek is nie. In die besonder bepaal ons die getal (ry, kolom)-paratoopklasse van SOLVSOMs van orde n ≤ 10 deur inligting in bestaande, uitputtende databasisse van self-ortogonale Latynse vierkante en simmetriese Latynse vierkante met behulp van &apos;n boomsoektog met terugkering (Eng: backtracking) te kombineer. Ons bepaal ook die getal verskillende SOLVSOMs, SOLVSOMs in standaardvorm en transponentisomorfismeklasse van SOLVSOMs van ordes n ≤ 10 deur gebruikmaking van standaard tegnieke uit abstrakte algebra. In die proses beantwoord ons &apos;n 34 jaar-oue oop bestaansvraag oor SOLVSOMs van orde 10 deur aan te toon dat geen so &apos;n ontwerp bestaan nie. Aangesien &apos;n SOLVSOM van orde n in standaardvorm ekwivalent is aan &apos;n spelskedule vir &apos;n gadevermydende gemengde-dubbels rondomtalie-tennistoernooi vir n getroude pare, dui hierdie resultaat daarop dat geen so &apos;n toernooi vir 10 getroude pare geskeduleer kan word nie.
Antimikrobiese nanovesels vir waterbehandeling : poli(vinielalkohol)- en poli(akrielonitriel)-nanovesels met silwer-nanopartikels : natuurwetenskappe
Danielle Du Plessis,
Leon Milner Theodore Dicks and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 25 –41 (2012)
Epigenetika : die skakel tussen genetika en omgewing : natuurwetenskappe
Gerrit Koorsen and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 42 –72 (2012)
Epigenetika verwys na oorerflike en verbygaande variasie in geenuitdrukking en proteïenvouing wat nie bepaal word deur variasie in DNA-basisvolgorde of proteïenaminosuurvolgorde nie. Epigenetiese variasie word moontlik gemaak deur DNA-metilering, histoonmodifikasie, regulering deur verskeie vorme van niekoderende RNA en prionbemiddelde variasie in proteïenvouing. DNA-metilering, histoonmodifikasies en niekoderende RNA is nukleïensuurverwante epigenetiese meganismes wat geenuitdrukking beïnvloed. Prions, daarenteen, verteenwoordig &apos;n proteïenverwante epigenetiese meganisme wat proteïenvouing en gevolglik proteïenfunksie beïnvloed. Die genoom, epigenoom en omgewing saam bepaal die fenotipe. Moduleerders van die epigenoom het die grootste impak tydens oorgangsfases in ontwikkeling, byvoorbeeld rondom bevrugting en vroeë fases van die embrio, anders as hul impak op die epigenoom van gedifferensieerde selle. Epigenetiese "littekens" wat vroeg in die lewe deur omgewingsfaktore geïnduseer word, hou implikasies in vir gesondheid in volwassenheid. Kennis oor die verhouding tussen die epigenoom, omgewing en siekte is steeds vaag. Dit is onduidelik of die omgewing &apos;n direkte of indirekte impak op die epigenoom het en of klein veranderinge in die epigenoom die oorsaak of gevolg van siekte is. Epigenetiese variasie geassosieer met siektes kan gebruik word as biomerkers vir siektevatbaarheid indien dit teenwoordig is in die voorafbestaande epigenoom. Epigenetiese variasie deur siekte geïnduseer kan gebruik word om die erns en duur van siekte of die uitkoms van behandeling te monitor. &apos;n Verskeidenheid molekulêr-biologiese en biochemiese tegnieke word gebruik om epigenetiese variasie te bestudeer. Die keuse van tegniek is afhanklik van die tipe epigenetiese meganisme wat bestudeer word, die doel van die studie, en, in die geval van nukleïensuurverwante meganismes, of die modifikasie op genoom-wye, streek- of lokus-spesifieke vlak bestudeer word. In hierdie oorsigsartikel word epigenetika bespreek onder die temas: agtergrond, tipes, oorerflikheid, moduleerders, gesondheid en siekte, en metodes ter bestudering.
Deliktuele staatsaanspreeklikheid weens polisieverkragting : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 73 –99 (2012)
Die polisiediens verkeer in &apos;n haglike toestand onder meer weens die pleeg van geweldsmisdade soos verkragting deur polisiebeamptes. Uiteraard behoort die burgery teen sodanige misdadige optrede beskerm te word. In hierdie verband het ons reg ver gevorder om die nodige beskerming deur middel van deliktuele aanspreeklikheid te verskaf, en het die Grondwet met sy invloedryke handves van regte &apos;n deurslaggewende rol gespeel. Dit blyk duidelik uit die toonaangewende uitsprake van die konstitusionele hof in K v Minister of Safety and Security 2005 6 SA 419 (KH) en F v Minister of Safety and Security 2012 1 SA 536 (KH) dat die staat in beginsel middellik aanspreeklik is vir die verkragting waaraan polisiebeamptes hulle skuldig maak. Middellike aanspreeklikheid hang daarvan af of daar in &apos;n bepaalde geval &apos;n voldoende noue verband tussen die verkragting en die polisielid se werk bestaan het. In die algemeen dui grondwetlike en statutêre imperatiewe om die publiek - veral kwesbare groepe soos vroue en meisies - teen geweldsmisdaad te beskerm, op die bestaan van so &apos;n verband. In die besonder kan die volgende faktore aanduidend wees van &apos;n voldoende noue verband: die staat se kontrole oor polisiebeamptes, die publiek se vertroue dat die polisiediens hulle sal beskerm, die feit dat die polisieverkragter deur die gebruik van polisietoerusting in staat gestel is om die verkragting te pleeg, die wisselwerking tussen die positiewe daad van verkragting en die versuim om die slagoffer te beskerm, en die risiko wat die staat skep deur die aanstelling en indienshouding van onbetroubare polisielede.
Aantekeninge : die reg op kennis van die eie afstamming : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 100 –116 (2012)
Vonnisbespreking : beskrywing van geskenkte onroerende goed wat met &apos;n verband beswaar is: Scholtz v Scholtz 2012 1 SA 382 (WKK); Scholtz v Scholtz (209/2011)  ZASCA 9 : regte
Johan Lotz and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 117 –133 (2012)
Hierdie vonnisbespreking handel oor die vraag of die feit dat onroerende goed wat geskenk word met &apos;n verband beswaar is, &apos;n wesenlike beding is wat in die skenkingskontrak vervat moet word ten einde aan die geldigheidsvereistes van artikel 5 van die Algemene Regswysigingswet 50 van 1956 en artikel 2(1) van die Wet op Vervreemding 68 van 1981 te voldoen. Na oorweging van die twee Scholtz-sake in die lig van relevante positiewe reg en wetgewing argumenteer die skrywers dat die bestaan van &apos;n verband en die wyse waarop na die skenking daarmee gehandel word nie noodwendig wesenlike bedinge van die skenking is nie. Of sodanige inligting ingesluit moet word, is &apos;n feite- en nie &apos;n regsvraag nie en sal van die omstandighede van elke saak afhang. Dit sal dus verkeerd wees om die insluiting daarvan in alle skenkingskontrakte van onroerende goed te vereis.
Begrafnisregte in die konteks van die Afrikagewoontereg en die rol van die testamentopsteller : regte
George Pelser and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 134 –175 (2012)
Die politiek van die estetiese in &apos;n postkoloniale konteks : menswaardigheid en vryheid van uitdrukking in die debat rondom Brett Murray se skildery The Spear : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 176 –201 (2012)
Hierdie artikel behels &apos;n regsfilosofiese bespreking van die polemiek oor die uitstalling en publikasie van Brett Murray se skildery The Spear. Die artikel plaas die skildery binne die Suid-Afrikaanse postkoloniale konteks en binne die parameters van die postkoloniale kritiek as &apos;n benadering tot die skildery. Vervolgens word die regsposisie aangaande die vermeende konflik tussen die reg op vryheid van spraak en die reg op beskerming van menswaardigheid krities bespreek. Die skrywers kom tot die gevolgtrekking dat die reg op vryheid van spraak hoogstens in hierdie konteks as &apos;n geregverdigde beperking van die reg op beskerming van menswaardigheid beskou kan word. Die artikel sluit af met &apos;n bespreking van die spanning tussen etiek en regspolitiek. In hierdie verband word die geweld van representasie (mimesis) bespreek en word die slotsom bereik dat The Spear se steun op koloniale kategorieë van uitbeelding sigself (as doeltreffende politieke kommentaar in die naam van die Ander) vernietig het.
Die nuwe ondernemingsreddingspraktisyn : geneesheer of begrafnisondernemer? &apos;n Ondersoek na die kwalifikasies van die reddingspraktisyn : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 202 –228 (2012)
Die artikel handel in hoofsaak oor die besigheidsreddingspraktisyn, &apos;n sleutelfiguur in enige korporatiewe reddingspoging. Die doel van die navorsing is om vas te stel of die bepalings aangaande die kwalifikasieveresistes van sodanige praktisyn, soos vervat in die Maatskappywet 71 van 2008, verbeterings teweegbring ten opsigte van die bepalings van die vorige reddingsmodel, naamlik geregtelike bestuur.
Die geregtelike bestuurder en ondernemingsreddingspraktisyn word met mekaar vergelyk wat betref kwalifikasies, kennis, vaardigheid en persoonlike eienskappe. Daar word telkens ook aandag geskenk aan die internasionale standaard soos vervat in die wetgewende gids insake insolvensiereg van die Verenigde Nasies se Kommissie oor Internasionale Handelsreg (UNCITRAL).
Daar word tot die gevolgtrekking gekom dat die nuwe reddingsmodel poog om betergekwalifiseerde persone in hierdie belangrike amp te plaas.
In the current economic climate, where more and more companies find themselves under financial strain, an effective business rescue system is essential. A system is needed which affords the company an opportunity to become a successful concern and carry on business on a solvent basis again.
South Africa&apos;s business rescue provisions are contained in the Companies Act 71 of 2008. This business rescue procedure replaces the judicial management procedure of the previous Companies Act 61 of 1973. Judicial management as a business rescue procedure was largely unsuccessful, due to a number of factors. As a result of the inefficacy of judicial management the new rescue procedure comes under intense scrutiny. The key role player in the business rescue procedure is the person on whom the duty to rescue the company rests, namely the business rescue practitioner.
This article is aimed at evaluating the provisions pertaining to the qualifications of the rescue practitioner contained in the 2008 Companies Act in order to ascertain whether the new provisions constitute improvements or not. This is done by comparing the current provisions with the provisions contained in the previous Companies Act and the international guidelines provided for in the United Nations Commission on International Trade Law&apos;s (UNCITRAL) Legislative guide on insolvency law. A comparison is made of the qualifications, knowledge, experience and personal qualities of the judicial manager and the business rescue practitioner.
Riglyne om die reg op gelykheid toe te pas : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 229 –265 (2012)
Vonnisbespreking : die uitwerking van &apos;n bevel vir skuldherstrukturering op &apos;n kredietgewer se reg op skuldafdwinging waar kennis van beëindiging van skuldhersiening voor verlening van die bevel gegee is
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 266 –283 (2012)
&apos;n Wêreldklasuniversiteit in Suid-Afrika : ideaal, wenslik, haalbaar, werklikheid, hersenskim? : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 284 –308 (2012)
Hierdie artikel ondersoek Suid-Afrikaanse hoër onderwys met betrekking tot die strewe na die vestiging van wêreldklasuniversiteite, wat in baie lande van die wêreld nagestreef word. Die artikel begin met &apos;n begripsverheldering van die woord wêreldklasuniversiteit, en by gebrek aan &apos;n definisie in die wetenskaplike literatuur word &apos;n model van &apos;n wêreldklasuniversiteit gebou wat dien as verwysingsraamwerk vir die res van die ondersoek. Die woord wêreldklasuniversiteit verwys na &apos;n komplekse verskynsel, met baie faktore. Die beste beskikbare instrumente om die wêreldklasstatus van universiteite mee te meet is die talle universiteitsgraderingstelsels wat in omloop is, ofskoon hulle almal ontoereikend is en nie reg laat geskied aan die kompleksiteit van die begrip van &apos;n wêreldklasuniversiteit nie. Selfs aan &apos;n streng maatstaf gemeet, beskik Suid-Afrika oor universiteite wat as wêreldklasuniversiteite kwalifiseer. Die aandrang vir die uitbouing van wêreldklasuniversiteite is in Suid-Afrika net so dringend aanwesig as elders ter wêreld; tog sal &apos;n verdere summiere konsentrasie van openbare hulpbronne ter bevordering van wêreldklasuniversiteite onwys wees, gesien in die lig van sekere kontekstuele werklikhede. Die behoefte aan uitbreiding en diversifikasie is sterker in die laer strata van die hoëronderwyspiramide, ten einde uitsig en uitkoms te bied aan die groeiende getal werklose jeugdiges. In dié verband skyn gemeenskapskolleges die mees belowende model op die internasionale hoëronderwyslandskap te wees. Met sterk aandrang om sowel wêreldklasuniversiteite as minder eksklusiewe vorme van hoër onderwys uit te bou, is die voor die hand liggende oplossing om die privaatsektor toe te laat om &apos;n groter rol in hoëronderwysvoorsiening te speel. Internasionale ondervinding toon ook dat die gedagte van &apos;n Afrikaansmedium- en/of missiegedrewe wêreldklasuniversiteit nie &apos;n hersenskim hoef te wees nie.
&apos;n Kritiek op &apos;n normatiewe vergelyking van die 2003- en 2011-weergawes van die South African Languages Bill aan die hand van sosiolinguistiese beginsels van taalwetgewing : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 309 –353 (2012)
"ek het &apos;n liggaam, daarom is ek" : outobiografiese elemente in Antjie Krog se Verweerskrif : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 354 –391 (2012)
Antjie Krog is bekend as grensverskuiwende digter, maar met die publikasie van Verweerskrif (2006) ontlok sy moontlik die hewigste kritiek ooit in haar poëtiese loopbaan. Die kritiek sentreer op die uitdagende omslag, asook op onontginde temas in die Afrikaanse digkuns: menopouse en die ouer vrou se seksualiteit. Uit talle kritici en lesers se menings in die media blyk dat hierdie taboe-deurbrekings nie slegs as digkuns gelees word nie, maar direk met die digter verbind word. Die talle ooreenkomste tussen die liriese "ek" in die gedigte en die outobiografiese "ek" van die digter dra by tot die interpretasie van Krog se verse as outobiografies en is dus meer ontstellend vir diegene wat die temas onder bespreking as taboe beskou. In hierdie artikel word die outobiografiese elemente, soos verstaan deur die "outobiografiese pakt", in Krog se verse ondersoek en word verskeie taboe-deurbrekings op taal- en tematiese vlak uitgelig. Philippe Lejeune (1995) se term outobiografiese pakt dui op die ingebedde outobiografiese kode, oftewel outobiografiese elemente in &apos;n teks, wat ooreenstem met die skrywer of digter. Wanneer digters sulke elemente inbed in hul werk, is dit &apos;n uitnodiging aan die leser om hul werk op meer as net &apos;n kunsvlak te interpreteer - dit is &apos;n uitnodiging tot &apos;n outobiografiese lesing. Aangesien gedigte nie ewe veel outobiografiese kenmerke weerspieël nie, en sommige outobiografiese merkers meer verhuld as ander is, onderskei ek tussen vier kategorieë: direk outobiografiese, indirek outobiografiese, universele en algemene gedigte. Vir die doel van hierdie artikel fokus ek op direk en indirek outobiografiese gedigte. Die direkte variant bevat name of plekname wat met die digter skakel; gedigte wat deur agtergrondskennis van die digter se lewe &apos;n outobiografiese dimensie verkry, heet indirek outobiografiese gedigte. Daar is egter talle nuanses in hierdie kategorieë, weens digterlike vryheid en die onbepaalbaarheid van feite.
Die impak van revisie op vertaalde eksamenvraestelle in &apos;n hoëronderwysomgewing : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 392 –412 (2012)
Die onakkurate vertaling van eksamenvraestelle in &apos;n hoëronderwysomgewing kan studentesukses benadeel, byvoorbeeld as die vertaling dubbelsinnig is of as onbekende terminologie gebruik word. Een van die metodes om vertalings van hoë gehalte te verseker, is om die konsepvertaling wat deur &apos;n eerste vertaler geskep is deur &apos;n tweede vertaler te laat nagaan. Hierdie prosedure word revisie genoem en die doel daarvan is om moontlike foute uit te skakel en die gehalte van die konsepvertaling te verbeter. Empiriese studies (Arthern 1983; Künzli 2006 en 2007) toon egter dat die tweede vertaler (reviseur) nie net soms van die eerste vertaler se foute oorsien nie, maar nuwe foute maak en selfs die gehalte van die vertaling kan verlaag. Die tweeledige doel van die loodsstudie wat in hierdie artikel beskryf word, is om te bepaal watter impak revisie op die gehalte van vertaalde eksamenvraestelle in &apos;n hoëronderwysomgewing het en om die kostedoeltreffendheid van revisie te bepaal. Twee konsepvertalings is deur vier reviseurs nagegaan met die opdrag om enige foute uit te skakel en die gehalte van die konsepvertalings te verbeter. Hierdie "verbeterde" weergawes en die konsepvertalings (sonder revisie) is aan drie evalueerders gestuur. Die evalueerders het die vertalings geëvalueer met behulp van &apos;n assesseringsinstrument (Colina 2009) wat op grond van die funksionalistiese vertaalbenadering (Nord 1997, 2002 en 2005) ontwikkel is. Die resultate toon dat revisie &apos;n groter impak op &apos;n swak konsepvertaling as op &apos;n goeie konsepvertaling het, maar dat &apos;n ervare reviseur nie noodwendig &apos;n beter vertaalproduk lewer as &apos;n onervare reviseur nie. Dit is ook duidelik dat revisie nie altyd kostedoeltreffend is nie, aangesien reviseurs tyd aan revisie afstaan, selfs al verbeter dit geensins die gehalte van die vertalings nie. Die artikel bevestig die behoefte aan duideliker riglyne vir revisie, asook verdere navorsing oor verskillende revisiemetodes.
The impact of revision on translated examination papers in a higher education environment
The inaccurate translation of examination papers in a higher education environment can have a detrimental effect on student success, for example if the translation is ambiguous or if incorrect terminology is used. One method of ensuring high-quality translations is to have the draft translation created by a first translator checked by a second translator. This process is known as revision and its aim is to eliminate possible errors and to improve the quality of the draft translation. Revision has become more prominent since being mentioned pertinently as one of the quality assurance methods in two overseas quality standards that are aimed specifically at translation services. These are the German DIN 2345 on translation contracts, which was introduced in 1998 (Chesterman and Wagner 2002:84) and the European EN 15038 Translation services - Service requirements (Biel 2011:62) which replaced it in 2006. Both quality standards mention a number of steps that can be taken to ensure the quality of the translation product. While DIN 2345 emphasises the importance of revision (IAMLADP 2004:2), EN 15038 goes one step further by establishing this procedure as an obligation. The latter quality standard is currently being implemented in about 30 countries, including Belgium, France, Germany, the Netherlands and the United Kingdom (CEN 2009).
Om &apos;n deeglike "aanmaning van sterflikheid" te kry : katabasis, relasionaliteit en retrovisie in Die benederyk van Ingrid Winterbach : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 413 –441 (2012)
Met verwysing na Kaja Silverman se boek Flesh of my flesh (2009), waarin sy insigte oor relasionaliteit, kunstenaarskap en die dood indringend verken en uiteensit aan die hand van die mite van Orfeus en Euridike, betoog ek in hierdie artikel dat Die benederyk binne die teoretiese raamwerk van relasionaliteit en retrovisie gelees kan word. Relasionaliteit manifesteer in die roman eerstens as &apos;n ontologiese verwantskap op persoonlike vlak tussen mense op grond van sterflikheid. Katabasis maak op verskillende wyses &apos;n verskyning in die roman, maar die opvallendste verwysings is deurgaans na Stefaans Adendorff wat "die duisternis afgegaan het en lank verlore was". Daar word tweedens aangetoon dat Die benederyk terselfdertyd &apos;n narratief-filosofiese besinning oor die aard, die waarde en funksie van kuns en die artistieke proses is. Winterbach besin by monde van die sentrale kunstenaarkarakter, Aaron, wie se lewensverhaal ook getuig van ondergang en redding, oor die plek van die Suid-Afrikaanse kunstenaar binne &apos;n groter wêreldorde en sy verwantskap met voorgangerkunstenaars binne die kunstradisie. Sy onderneem saam met Aaron &apos;n reis deur die Westerse kunstradisie, en deur middel van retrovisie word talle dooie kunstenaars "lewend" gemaak, van wie Joseph Beuys en Francisco Goya die opvallendste is.
Die relatiewe welvaart van die vroeë Kaapse setlaars : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 442 –467 (2012)
Die tradisionele beskouing van die 18de-eeuse Kaapkolonie as &apos;n armoedige bestaansekonomie moet heroorweeg word. Deur van 2 577 onlangs gedigitaliseerde boedelinventarisse gebruik te maak, toon hierdie artikel dat die gemiddelde Kaapse setlaarshuishouding relatief welaf was aan die begin van die 18de eeu en dat hierdie rykdomvlakke oor tyd toegeneem het, al het dit ook gepaard gegaan met &apos;n toename in ongelykheid binne die setlaarsbevolking. Kaapse setlaarshuishoudings kon selfs kers vashou met huishoudings in streke wat gedurende die 18de eeu as die mees welvarende beskou is - Nederland en Engeland.
&apos;n Inligtingstegnologie-gesentreerde gebruikerskoppelvlak vir navorsingsdoeleindes binne die geesteswetenskappe met spesifieke verwysing na die Afrikaanse letterkunde : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 468 –499 (2012)
Die aard van ekopoësie teen die agtergrond van die ekokritiese teorie met verwysing na enkele gedigte van Martjie Bosman : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 500 –523 (2012)
Die omskrywing en definiëring van die begrip ekopoësie binne die groter raamwerk van ekokritiek het nog weinig aandag in die Afrikaanse literatuurteorie ontvang. Ondersoeke na die aard en omvang van die ekokritiese beweging is, in die woorde van Buell (2005:1), "an increasingly heterogeneous movement" en loop &apos;n pad "bestrewn by obstacles both external and self-imposed". As kritiese teorie het ekokritiek nog nie dieselfde status as byvoorbeeld postkolonialisme of postmodernisme bereik nie en die heterogene en interdissiplinêre aard daarvan maak presiese omskrywing moeilik. Die fokus is op &apos;n ondersoek na die aard van ekopoësie teen die agtergrond van die ekokritiese teorie en die daarstelling van &apos;n omvattende definisie. Vanuit hierdie teoretiese raamwerk word daar in die laaste, kleiner afdeling van die artikel enkele gedigte uit Martjie Bosman se bundel Toevallige tekens ontleed. As deel van &apos;n eerste, ondersoekende artikel word &apos;n aantal kenmerkende eienskappe gedefinieer en word daar nagegaan hoe hierdie eienskappe konseptueel en visueel in die geselekteerde gedigte gemanifesteer word. Die definisie en onderskeidende kenmerke van ekopoësie wat in hierdie artikel voorgestel word, kan gesien word as deel van &apos;n uitgebreide stel merkers wat verdere navorsing noodsaak en as vertrekpunt kan dien vir die daarstelling van &apos;n ekopoëtiese teorie in Afrikaans.
As far back as 1611 the metaphysical poet John Donne described the relationship between man and nature in his poem "An anatomy of the World", words that resound in the many current debates on man&apos;s abuse of the non-human world which surrounds him. Donne claims that other creatures - a phrase which can be read as referring to the whole non-human world - are subjected to the mercy and instrumental use of man. Later in the same poem he describes how the world is broken apart and how connection and interconnectivity are lost - a thought that is currently resonating in global discussions on ecology.
Lawrence Buell, one of the pioneers of the ecocritical movement, writes in his study The future of environmental criticism (2005:1-2) that the earliest stories of mankind were those that dealt with earth and creation and with God and man&apos;s transformative interference with it, which is an indication of the fact that environmental consciousness and criticism as a developing discipline has ancient roots.
Demokrasie en demokratisering in Afrika : deel 1
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 9, pp 524 –543 (2012)
Die verval van Marxisme-Leninisme in die Sowjetunie en sy Oos-Europese satellietstate aan die einde van die tagtigerjare van die 20ste eeu het &apos;n golf van demokratisering tot gevolg gehad wat politieke ontwikkelings regoor die wêreld diepgrondig beïnvloed het. Terwyl die demokratiseringsproses in die meeste wêrelddele met aansienlike sukses geïnisieer en gekonsolideer is, was dit in Afrika nie die geval nie. Meer as 20 jaar sedert die proses begin het, word slegs die klein eilandstaat Mauritius as &apos;n volwaardige demokrasie beskou. Die oorblywende 53 state word geklassifiseer as gebrekkige demokrasieë, hibriede stelsels, of volslae outokrasieë. Afgesien van die Midde-Ooste word Afrika steeds as die mees ondemokratiese en swaks-geregeerde streek in die wêreld beskou. Dit is dus nie vreemd dat die demokratiese transformasieproses in Afrika deur sommige navorsers as oorgang sonder verandering beskryf word nie. In hierdie artikel word, aan die hand van &apos;n literatuurstudie, die belangrikste politieke-kultuur-, politieke-elite-keuse- en makrostrukturele faktore bespreek wat die problematiek verbonde aan die demokratiseringsproses ten grondslag lê. Die politieke-kultuur-faktore wat behandel word, is die bestaan van &apos;n onderworpe politieke kultuur gekombineer met parogiale politieke oriëntasies en die bestaan van onderontwikkelde en ongeorganiseerde burgerlike samelewings. Die politieke-elite-keuse-faktore is die voortgesette konsentrasie van mag in die hande van die uitvoerende gesag (president); die versuim van politieke partye om as demokratiseringsagente op te tree; die begrensing van mediavryheid deur die politieke elite onder die dekmantel van veiligheid, ontwikkeling of openbare belang; en die aftakeling deur die politieke elite van die skeiding tussen staat en regerende party. Die makrostrukturele faktore wat behandel word, is die lae vlakke van sosioekonomiese ontwikkeling, die voorkoms van konflik en geweld, en die verdelende effek van etnisiteit. Ten einde die bespreking van die onderskeie faktore in perspektief te stel sal die konsepte demokrasie en demokratisering aan &apos;n saaklike ontleding onderwerp word. Dit word gevolg deur &apos;n uiteensetting van die belangrikste demokratiseringsteorieë en die teoretiese benadering wat hier gevolg word. Daarna volg &apos;n historiese oorsig van Afrika se politieke ontwikkeling. Laastens word die huidige stand van demokrasie op die vasteland beskryf.