Nadat die dominee goed oor die saak gedink het, gee hy vir sy seuntjie ‘n pak traktaatjies om te gaan uitdeel, en opgewonde vaar die outjie alleen die sopnat strate in.
Daar was byna g’n siel te siene op straat nie, dus loop hy van deur tot deur en deel sy traktaatjies uit. Na twee ure se harde werk het hy nog net een traktaatjie oor. Sopnat gereën en bibberend van die snerpende koue stap hy na ‘n huis toe om sy laaste traktaatjie af te gee. Hy lui die klokkie, maar niemand maak oop nie. Hy lui weer ‘n slag, maar binne is dit doodstil. Dan druk hy die knoppie met méning, en lui en lui, maar binne gebeur absoluut niks.
Uiteindelik draai hy om om te loop, maar dit is asof ‘n stemmetjie binne in hom vir hom sê om terug te gaan. Hy draai om, lui weer die klokkie, en begin om aan die deur te klop, en later te hamer met sy vuis. Dit is asof iets hom by daardie deur hou. Net toe hy wil moed opgee gaan die deur stadig oop. ‘n Ou tannie wat duidelik baie bedroef is vra vir hom of sy hom kan help met iets. Met ogies wat glinster en ‘n glimlag van oor tot oor gee hy vir haar sy traktaatjie: “Ek is jammer ek het Tannie gepla, maar, maar ek wou net vir Tannie kom sê dat Jesus ‘rêrag’ vir Tannie lief is. Hier is my heel laaste traktaatjie vandag – daarop vertel dit alles van Jesus en Sy groot liefde!” En daarmee gee hy vir haar die traktaatjie, draai om en hardloop huistoe.
Die volgende Sondagoggend staan die Dominee op die preekstoel. Sy oë gaan oor sy gemeente, en toe vra hy of daar dalk iemand is wat ‘n getuienis het wat hy wil lewer voor die diens begin. Heel agter in die kerk staan ‘n ouerige dame op, haar gesig stralend.
“Ek kon my oë nie glo toe ek die deur oopmaak nie, want voor my het ‘n seuntjie gestaan – sy gesiggie stralend soos ‘n engel s’n. En daardie glimlag – ek kan dit skaars beskryf! En toe hy begin praat, is dit soos ‘n engel wat met my praat: “Tannie”, het hy gesê, “Tannie, ek kom net vir Tannie vertel dat Jesus vir Tannie ‘rêrag’ liefhet!” My hart wat so morsdood was het in my keel geklop. En toe gee hy vir my hierdie traktaatjie wat ek vashou.”
“Toe hy weg is, vat ek die traktaatjie, en ek lees dit oor en oor – ek het elke woord daarin ingedrink. En toe stap ek op na die solder toe, en ek gaan haal die tou en die stoel, want toe was hulle nie meer nodig nie, want sien, ek is nou ‘n Kind van die Koning. Julle kerk se adres was agter op die traktaatjie, en ek het net vanoggend gekom om te kom dankie sê vir die engeltjie wat my lewe kom red het, en my gered het van die ewige verderf in die hel.”
Teen daardie tyd was daar seker nie ‘n enkele persoon in die kerk wat nie gesit en trane afvee het nie. Die dominee het van die preekstoel afgeklim en sy klein engeltjie styf teen sy bors vasgedruk terwyl die trane vryelik oor sy wange loop. Daar is seker nie ‘n gemeente wat ‘n groter oomblik van glorie beleef het as hierdie een nie, of ‘n pa wat meer vervul was met liefde en eerbetoon vir sy seun as hierdie een nie . buiten Een: hierdie Vader het óók Sy Seun in die donker, koue wêreld ingestuur om die Boodskap van Redding aan die wêreld te bring. Sy Seun was verag, verwerp, gespot, geslaan en aan ‘n kruis vasgespyker. En toe alles verby was, het Hy Sy Seun terug verwelkom en Hom op die troon laat sit om te regeer oor die heelal.
Daardie Seun bring vandag steeds hoop en redding vir die wêreld, maar hy vra vrywilligers soos ek en jy om Sy boodskap met vreugde uit te dra aan mense wat verlore is.