Moederskap, ’n edele roeping(Foto: Guille Pozzi/Unsplash.) Die nuwe jaar het skaars aangebreek en ons is al reeds in ŉ roetine. 2023 het met ŉ groot slag begin. Ons is nog skaars terug van die Bosveld af, toe begin ons volspoed hardloop. Die oggend van 11 Januarie maak ek en my man ons klein dogtertjie wakker met: “Veels geluk met jou verjaarsdag, liefste Kaley”. My gedagtes dwaal terug na dieselfde dag sewe jaar gelede toe ek moeder geword het in die Wilgers Hospitaal. My gedagtes wandel weer tussen die vrees en opwinding van daardie dag, my absolute verwondering aan die Here se skepping en my blydskap toe ek haar die eerste keer hoor huil. O aarde, en dan gaan my gedagtes na die afgelope sewe jaar en hoe vinnig dit verbygevlieg het. Ek wonder in dieselfde gedagtegang hoe ek ŉ beter mamma kon gewees het en hoe ek soms dinge anders kon doen. En ek dink aan hoe ek soveel meer wou gee en wees. Dan besef ek net weer, terwyl ek na haar kyk waar sy met blydskap in haar ogies lê oor die verjaarsdagliedjie en -koek: Ek is ŉ goeie mamma. En ek dank die Here vir sy krag en genade wat dit vir my moontlik maak om ŉ goeie mamma te wees. Wat ŉ edele roeping. Kaley word sewe en gaan skool toe. So in die donker oggendure van beurtkrag steek ons die verjaarsdagkoek se kersies aan – al sewe van hulle – en ons sing. Ons sing al is dit donker om ons. Ons sing al voel ons mismoedig oor die beurtkrag. Want in die donker vind ons steeds die mooi van hierdie lewe en van hierdie baie kosbare dag. Daar was net 20 minute om ŉ bietjie te speel met die nuwe speelgoed waarvoor sy al ŉ jaar lank vra. Daarna is sy in rooi getooi en lyk so mooi in haar nuwe graadeen-skoolrokkie. Hierdie mamma se hart wil bars van trots. My trane oor my enigste wat graad een toe gaan, hou ek terug terwyl sy alte trots na haar klas toe stap met bokse vol verjaarsdagkolwyntjies vir haar nuwe klasmaats. Terug in die bakkie stroom die trane oor my wange. Snaaks genoeg is dit nie trane van hartseer nie, maar trane van dankbaarheid teenoor my Hemelse Vader wat hierdie dag moontlik gemaak het. Natuurlik kom die aand ook – en weereens pikdonker, want dis weer ons beurt om ons krag te deel. Ons trek aan vir die jaar se eerste atletiekbyeenkoms, vir die eerste atletiekbyeenkoms in haar lewe. Op pad skool toe kan ek sien hoe sy haarself motiveer en dat sy werklik uitsien daarna. Net so vinnig soos die beurtkrag donkerte gebring het, het die kinders se gees en ywer weer lig gebring en almal se gemoed gelig. Daar is steeds lig ten spyte van donker. “Jamblikke, visblikke, drie by drie; ons is, ons is weet julle wie…” So raas die skare kinders en die kleintjies hardloop dat die stof staan. Ek staan langs die baan en lyk seker vir die ander mammas so mal soos ŉ haas. Maar ek kan nie minder omgee nie, want my meisiekind hardloop haar hartjie uit. Na al die opwinding van die eerste skooldag moet ek ook terugkeer werk toe. Of kom ek sê eerder ek WIL terugkeer werk toe om by Solidariteit Helpende Hand se hoofkantoor in te stap en tuis te voel. Die personeelkamer sit propvol toe die eerste personeelvergadering vir 2023 begin. Nou is dit my beurt om myself, net soos my dogtertjie, met ŉ hart vol opwinding te motiveer. Waar ek staan en kyk na ons ywerige personeel besef ek weer dat die krag maar kan afgaan, die lig in ons Helpende Hand-harte sal nooit ophou skyn nie. Ons roeping is om nou hier te wees en om nou te help waar ons kan. Net soos wat my moederskap vir my ŉ edele roeping is, is die roeping om voorspoed te verseker in ons Afrikaner-kultuurgemeenskap ook vir my en die res van Helpende Hand ŉ edele roeping. Ek sien uit na 2023 waar die mammas van ons Afrikaner-kultuurgemeenskap nederige, opregte, hardwerkende kinders gaan grootmaak wat ook eendag hardop sal sê: “Hier’s my hand. Hoe kan ek help?” My niggie sê altyd vir my: “Ons maak sterk meisiekinders groot”. Mag my roeping as mamma en as ŉ lid van Helpende Hand altyd edel en opreg wees en mag dit my dogtertjie ook beïnvloed om eendag as ŉ sterk vrou na vore te tree, al is dit in die middel van die donker. Waar staan die gelowige Afrikanervrou ten opsigte van moederskap? Hierdie 23 minute lange dokumentêr kyk na moederskap vanuit die ervarings en oortuigings van diegene wat smag na ŉ enkele kind tot diegene wat geseën is met 12 kinders. Die gevolge wat lae kindergetalle vir kerk en volk inhou, word onder die loep geneem. Vervaardig deur Gustav en Ina Opperman van Woorde uit sy Woning, in opdrag van Solidariteit Helpende Hand.