Kubaanse missielkrisis - definisie, datum en feite - GESKIEDENIS - Inligting
Kubaanse missielkrisis - definisie, datum en feite
1. Die U-2 lugfoto's is ontleed in 'n geheime kantoor bo 'n gebruikte motorhandelaar.
Die kritieke foto's wat deur U-2-verkenningsvliegtuie oor Kuba geneem is, is vir ontleding gestuur na 'n hoogs geheime CIA-fasiliteit op 'n baie onwaarskynlike plek: 'n gebou bokant die Steuart Ford-motorhandelaar in 'n afgeslote gedeelte van Washington, DC Terwyl verkopers van gebruikte motors was terwyl hy op 15 Oktober 1962 op die onderste verdieping rondry en handel, het die CIA-ontleders op die boonste verdieping in die moderne National Photographic Interpretation Center 24 uur per dag gewerk om honderde korrelige foto's te soek vir bewyse van 'n Sowjet-ballistiese raketterrein wat in aanbou is.
2. Die Sowjette het staatgemaak op geruite hemde en stywe woonbuurte om duisende troepe na Kuba te sluip.
In die somer van 1962 het die Sowjette 'n uitgebreide manier gebruik, met die naam Operasie Anadyr, om duisende gevegstroepe na Kuba te stuur. 'N Paar duisend soldate het geruite hemde aangetrek om as burgerlike landbouadviseurs voor te kom. Baie meer is arktiese toerusting uitgereik om die reuk af te gooi, aan boord van 'n vloot van 85 skepe gestuur en daarna aangesê om onder die dekke te bly vir die lang reis om ongemerk te bly. Toe die CIA op 20 Oktober 1962 beraam het dat 6 000 tot 8 000 Sowjet -troepe in Kuba gestasioneer was, was die werklike getal meer as 40 000.
3. Om te voorkom dat die nuus van die krisis lek, is 'n koue verkoue die skuld vir president Kennedy se kansellasie van openbare geleenthede.
Om te voorkom dat die publiek kommer in die eerste dae van die krisis wek, het Kennedy probeer om sy amptelike skedule te handhaaf, insluitend 'n beplande veldtog van sewe state voor die middeltermynverkiesings. Op 20 Oktober 1962 vlieg hy egter skielik terug van Chicago na Washington. Die dokter van die president het 'n verhaal saamgestel dat Kennedy se stem die vorige aand 'skelm' was en dat hy aan 'n verkoue en 'n effense koors ly. Terwyl assistente aan die pers gesê het dat Kennedy die res van die dag in die bed sou deurbring, het hy eerder vyf uur vergaderings met adviseurs gehad voordat hy besluit het om 'n vlootblokkade van Kuba in te stel. Vise -president Lyndon Johnson gee ook die skuld vir die verkoue omdat hy 'n reis na Honolulu kortgekeer het om na Washington terug te keer.
4. President Kennedy se assistente het 'n toespraak opgestel waarin 'n militêre inval in Kuba aangekondig word.
In 'n dramatiese toespraak op 22 Oktober 1962, het Kennedy die land in kennis gestel van die vlootblokkade rondom Kuba. 'N Alternatiewe toespraak met 'n heel ander boodskap is egter dae tevore opgestel, maar as die president verkies het vir 'n militêre aanval. 'Vanoggend het ek die weermag onwillig beveel om die kernopbou in Kuba aan te val en te vernietig,' begin die toespraak wat JFK nooit gelewer het nie.
5. 'n Sowjet -spioen was 'n waardevolle mol.
Kolonel Oleg Penkovsky, 'n Sowjet -militêre inligtingsbeampte, het belangrike spioenasie oor Sowjet -missielstelsels - insluitend tegniese handleidings - aan die CIA en Britse intelligensie -amptenare oorgedra. Hierdie kennis was uiters waardevol vir die CIA -agente wat die lugfoto's wat oor Kuba geneem is, ontleed. Op 22 Oktober 1962 het KGB -amptenare Penkovsky in Moskou gearresteer, en daar word geglo dat hy skuldig bevind is aan spioenasie en in 1963 tereggestel is.
6. Daar was Amerikaanse gevegsterftes.
Op 27 Oktober 1962 het 'n oppervlak-tot-lug-missiel wat deur Sowjet voorsien is, 'n Amerikaanse U-2-vliegtuig neergeslaan en sy vlieënier doodgemaak. Majoor Rudolf Anderson Jr., president Kennedy, het hom postuum die Distinguished Service-medalje toegeken. Vier dae voor Anderson se dood het 'n C-135-lugmagtransport wat voorrade na die Guantanamo Naval Air Station op Kuba gebring het, neergestort en die bemanning van sewe mense doodgemaak.
7. Albei kante het gekompromitteer.
Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Dean Rusk, het oor die Kubaanse missielkrisis gesê: "Ons het oog tot oogbal, en ek dink die ander een het net geknip." Die beoordeling is te eensydig. Terwyl die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof op 28 Oktober 1962 beveel het om Sowjet -kernmissiele uit Kuba te verwyder, was dit nie 'n eensydige stap nie. Die Amerikaners het ook in die geheim belowe om tussentydse kernmissiele uit Turkye terug te trek en nie om Kuba binne te val nie.
8. Geheime agterdeur-diplomasie, eerder as brinkmanskap, het die krisis ontlont.
Nadat Kennedy die blokkade aangekondig het, was die Amerikaners en Sowjette gereeld in verbinding. Die ooreenkoms van 28 Oktober is die vorige aand gehamer in 'n geheime vergadering tussen prokureur -generaal Robert F. Kennedy en die Sowjet -ambassadeur Anatoly Dobrynin. Die prokureur -generaal se uitreiking en aanbod om missiele uit Turkye te verwyder was so klandestien dat slegs 'n handjievol presidensiële adviseurs destyds daarvan bewus was.
9. Die Kubaanse missielkrisis het meer as net 13 dae geduur.
Ja, dit was 13 dae nadat Bundy Kennedy die inkriminerende U-2-foto's gewys het tot die aankondiging van Radio Moskou oor die besluit van Chroesjtsjof om die missiele te verwyder, en die nommer is in die geskiedenis ingedruk met Robert Kennedy se postume memoires "Thirteen Days" en die mosie van 2000 gelyknamige prentjie. Maar alhoewel die wêreld 'n sug van verligting geslaan het ná die nuus van die 13de dag, het die gespanne situasie nie skielik bedaar nie. Die Amerikaanse weermag het nog drie weke op sy hoogste staat gebly terwyl hy die verwydering van die missiele gemonitor het.
10. Alhoewel die Kennedy -administrasie gedink het al die Sowjet -kere was weg, was dit nie so nie.
President Kennedy, tevrede met die Sowjet-versekering dat alle kernwapens verwyder is, het die Kubaanse blokkade op 20 November 1962 opgehef. Onlangs het Sowjet-dokumente wat opgegrawe is, onthul dat terwyl Chroesjtsjof die missiele van medium en middelafstand afgetakel het wat die Kennedy bekend was administrasie, het hy ongeveer 100 taktiese kernwapens gelaat - waarvan die Amerikaners nie bewus was nie - vir moontlike gebruik om enige indringende Amerikaanse magte af te weer. Chroesjtsjof was van plan om die Kubane op te lei en die missiele aan hulle oor te dra, solank hulle hul teenwoordigheid geheim hou. Sowjet -kommer oor die vraag of Castro vertrou kan word met die wapens wat aangebring is, en die Sowjette het op 1 Desember 1962 uiteindelik die laaste van die kernkragkoppe uit Kuba verwyder.
10 feite oor die Kubaanse missielkrisis
Laat ek 'n interessante konfrontasie tussen die Verenigde State en Kuba toon Feite oor die Kubaanse missielkrisis. Hierdie gebeurtenis is baie belangrik in die geskiedenis omdat die kernoorlog amper plaasgevind het. Die belangrikste kwessie hou verband met die implementering van die Sowjetunie se ballistiese sending in Kuba. Die krisis het 13 dae geduur. Dit begin op 16 Oktober 1962 en eindig op 28 Oktober 1962. Die ander name van die Kubaanse missielkrisis is die missielskrik, die Karibiese krisis of die oktoberkrisis. Kyk hieronder na ander feite oor die Kubaanse missielkrisis:
'N Jong Fidel Castro
Castro, gebore in 1926 in Mayarí, Kuba, het grootgeword in 'n stewige middelklashuis. Hy studeer aan die Universiteit van Havana in 1950 met 'n regsgraad. Gedurende die meeste van die vroeë jare van Castro regeer Fulgencio Batista y Zaldívar (1901–1973), 'n onderdrukkende diktator ('n leier wat geweld en terreur gebruik om beheer te behou), Kuba. Batista was sedert 1933 in volle beheer van die eiland, hetsy direk of deur ander presidente. Batista se ekonomiese beleid het gehelp om ligte nywerhede, soos blikkieskuns, te vestig, en het buitelandse ondernemings, baie uit die Verenigde State, toegelaat om hul ondernemings in Kuba te bou. Amerikaanse korporasies het die suikerbedryf, olieproduksie en ander belangrike aspekte van die eiland se ekonomie oorheers. Die grootste deel van die rykdom van Kuba was in besit van 'n klein persentasie van die bevolking, die meeste Kubaanse burgers het in ernstige armoede geleef. Onder hierdie omstandighede was Kuba ryp vir revolusie, en Castro, die aantreklike, intense jong advokaat, was 'n charismatiese leier.
In 1953 het Castro probeer om Batista omver te werp en is hy tronk toe gestuur. Na sy vrylating in 1955, is Castro na Mexiko en het dadelik rebelle bymekaargemaak. In Desember 1956 het Castro en sy manne in Kuba geland en die guerrilla, of onreëlmatige en onafhanklike, aanvalle op die weermag van Batista uitgevoer. Die mense van Kuba, veral die wat in armoede geleef het, het toenemend die jong revolusionêre ondersteun, of diegene wat radikale verandering soek. Op 1 Januarie 1959 vlug Batista uit Kuba. Binne enkele weke het Castro hom as premier aangestel.
Aanvanklik het die Verenigde State Castro ondersteun, wat destyds nie 'n kommunis was nie. Kommuniste glo dat die beste ekonomiese stelsel een is wat privaat eienaarskap van eiendom uitskakel. Onder hierdie stelsel word die geproduseerde goedere en die opgeboude rykdom in teorie deur almal gelyk gedeel. 'N Enkele party, die Kommunistiese Party, beheer die regering en byna alle ander aspekte van die samelewing. Kommunisme staan ​​in direkte kontras met die waardes van demokratiese, kapitalistiese lande soos
die Verenigde State. 'N Demokratiese regeringstelsel vereis dat regeringsleiers en ander wat 'n openbare amp beklee, deur die burgers verkies word tydens algemene verkiesings. Kandidate verteenwoordig verskillende politieke partye - en uiteindelik al die mense wat daarvoor stem. Kapitalistiese ekonomiese stelsels laat private eienaarskap van eiendom en besighede toe. Mededinging in 'n vrye, of oop, mark bepaal pryse, produksie en verspreiding van goedere.
Die Amerikaanse media, insluitend Lewe en Reader's Digest tydskrifte, wat Castro as 'n geleerde, gewaagde, vasberade soldaat beskou het. Castro wou die Kubane uit armoede ophef. Hy het huurgeld verlaag, verbeterde onderwys en gesondheidsorg voorgestel, en hervorming van die boerdery ingestel, of dramatiese verandering. Hy het groot boedels in kleiner pakkies verdeel vir gewone burgers om te boer. Hy het ook probeer om Amerika se oorheersing van die Kubaanse ekonomie te beëindig. Castro het egter geen beweging gemaak om vrye verkiesings op te stel nie, wat hy vroeër beloof het om te doen. Ontsteld oor Castro se optrede het baie middelklas en welgestelde Kubane na die Verenigde State gevlug. Van daar af het hulle 'n anti-Castro-veldtog begin om die Kubane wat agtergebly het, te beïnvloed. Tot Castro se ontsteltenis het die Verenigde State niks gedoen om die poging teen Castro te stop nie. Toe Castro hulp soek vir sy hervormings van die Verenigde State, is hy geweier. Gedurende 1960 het Kuba se betrekkinge met die Verenigde State vinnig afgeneem. Die Sowjetunie was gereed en kon ingryp en in Februarie 1960 'n handelsooreenkoms met Castro onderteken.
Die Kubaanse missielkrisis word goed bedien deur onlangse algemene oorsigte, waarvan die meeste daarna streef om Sowjet- en Kubaanse perspektiewe sowel as Amerikaanse perspektiewe op te neem. Die belangrikste is Dobbs 2008 en Naftali en Fursenko 1997. Beide boeke is boeiend geskrewe verslae wat baie op vars bronne put. Colman 2016 gebruik dokumente uit argiewe regoor die wêreld om die missielkrisis in sy breër internasionale en chronologiese konteks te plaas. Die ontleding in Garthoff 1989 word verryk deur die ervaring van die skrywer as 'n amptenaar wat leiding gee aan die Withuis. George 2013, Munton en Welch 2012 en White 1997 is baie geskik vir voorgraadse studente, net soos die politieke wetenskaplike klassieke Allison en Zelikow 1999 (oorspronklik gepubliseer in 1971). Holsti, et al. 1964 bied 'n ander belangrike politieke wetenskaplike verslag.
Allison, Graham en Philip Zelikow. Die essensie van die besluit: verduidelik die Kubaanse missielkrisis. 2de uitg. New York: Longman, 1999.
Opgedateerde weergawe van 'n politieke wetenskapstandaard, met drie teoretiese modelle om te verstaan ​​wat aangaan.
Colman, Jonathan. Die Kubaanse missielkrisis: oorsprong, verloop en nagevolge. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2016.
Stel die krisis voor as 'n internasionale gebeurtenis buite die Verenigde State, die Sowjetunie en Kuba, en ondersoek sommige van die gevolge tot 1970.
Dobbs, Michael M. Een minuut tot middernag: Kennedy, Khrushchev en Castro op die rand van die kernoorlog. New York: Knopf, 2008.
Benut uitgebreide nuwe navorsing om daagliks 'n oortuigende verslag te gee van die krisis, insluitend onthullings soos Sowjet-voorbereidings om die Amerikaanse vlootbasis in Guantanamobaai in Kuba te vernietig.
Garthoff, Raymond L. Besinning oor die Kubaanse missielkrisis. Eerwaarde red. Washington, DC: Brookings Institution, 1989.
Beklemtoon die gevare van 'onbeheerde gebeurtenisse', probeer om reg te laat geskied aan die Kubaanse rol en gee 'n aantal Amerikaanse dokumente weer.
George, Alice L. Die Kubaanse missielkrisis: die drempel van kernoorlog. New York: Routledge, 2013.
Gedetailleerde uiteensetting van die missielkrisis wat die episode in sy breër Koue Oorlog -konteks plaas, en beweer dat die oorlog in Viëtnam spruit uit 'n misplaaste geloof in Washington na Oktober 1962 in die Amerikaanse vermoë om sy wil op te lê.
Holsti, Ole, Richard Brody en Robert North. "Meting van affek en aksie in internasionale reaksiemodelle: empiriese materiaal uit die Kubaanse krisis van 1962." Journal of Peace Research 1.3–4 (1964): 170–189.
'N Vroeë invloed op krisisnavorsers.
Munton, Don en David Welch. Die Kubaanse missielkrisis: 'n bondige geskiedenis. 2de uitg. Oxford: Oxford University Press, 2012.
'N Goeie vertelling wat gebiede van historiese debat beklemtoon, sowel as weglatings in die verslag.
Naftali, Timothy en Aleksandr Fursenko. "One Hell of a Gamble": Khrushchev, Castro, Kennedy and the Cuban Missile Crisis, 1958–1964. Londen: John Murray, 1997.
'N Omvattende multi-argief opname. Een van die argumente is dat Chroesjtsjof se hoofmotief vir die opstel van missiele in Kuba was om die regime daar te verdedig.
Wit, Mark J. Rakette in Kuba: Kennedy, Chroesjtsjov, Castro en die 1962 -krisis. Chicago: Ivan R. Dee, 1997.
'N Duidelike en innemende inleiding wat Sowjet en Kubaanse gebruik, saam met Amerikaanse materiaal.
1962, groot koue oorlog koue Oorlog,
term wat gebruik word om die veranderende stryd om mag en aansien tussen die Westerse moondhede en die kommunistiese blok te beskryf vanaf die einde van die Tweede Wêreldoorlog tot 1989. Van wêreldwye omvang was die konflik stilswyend in die ideologiese verskille tussen kommunisme en
. Klik op die skakel vir meer inligting. konfrontasie tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. In reaksie op die Bay of Pigs Invasion Invasie van Bay of Pigs,
1961, 'n onsuksesvolle inval in Kuba deur Kubaanse ballinge, ondersteun deur die Amerikaanse regering. Op 17 April 1961 beland 'n gewapende mag van ongeveer 1500 Kubaanse ballinge in die Bah & iacutea de Cochinos (Baai van varke) aan die suidkus van Kuba.
. Klik op die skakel vir meer inligting. en ander Amerikaanse optrede teen Kuba sowel as teen president Kennedy Kennedy, John Fitzgerald,
1917 󈞫, 35ste president van die Verenigde State (1961 󈞫), geb. Brookline, Mass. Seun van Joseph P. Kennedy. Vroeë lewe
Terwyl hy 'n voorgraadse student was aan Harvard (1936 󈞔), dien hy kortliks in Londen as sekretaris van sy vader, wat
. Klik op die skakel vir meer inligting. Met die opbou in Italië en Turkye van Amerikaanse strategiese kernkragmagte met die eerste-aanval aanval op die Sowjetunie, het die USSR sy steun aan Fidel Castro verhoog Castro, Fidel
(Fidel Alejandro Castro Ruz), 1926 �, Kubaanse revolusionêr, premier van Kuba (1959 󈞸), president van die Raad van State en van die Ministerraad (1976 �).
. Klik op die skakel vir meer inligting. se Kubaanse regime. In die somer van 1962, Nikita Chroesjtsjov Chroesjtsjov, Nikita Sergejevitsj
, 1894 �, Sowjet -kommunistiese leier, premier van die USSR (1958 󈞬), en eerste sekretaris van die Kommunistiese party van die Sowjetunie (1953 󈞬).
. Klik op die skakel vir meer inligting. in die geheim besluit om kernwapende ballistiese missiele in Kuba te installeer. Toe Amerikaanse verkenningsvlugte die klandestiene konstruksie van raketlanseerplekke onthul, het president Kennedy die Sowjet -optrede in die openbaar veroordeel (22 Oktober 1962). Hy het 'n vlootblokkade op Kuba opgelê en verklaar dat enige missiel wat uit Kuba gelanseer is, 'n grootskaalse weerwraakaanval deur die Verenigde State teen die Sowjetunie sou regverdig. Op 24 Oktober het Russiese skepe wat missiele na Kuba vervoer het, teruggedraai, en toe Chroesjtsjof ingestem het (28 Oktober) om die missiele terug te trek en die missielplekke uitmekaar te haal, eindig die krisis so skielik as wat dit begin het. Die Verenigde State het op 20 November sy blokkade beëindig, en teen die einde van die jaar is die missiele en bomwerpers uit Kuba verwyder. Die Verenigde State het in ruil daarvoor belowe om Kuba nie binne te val nie, en daarna, ter nakoming van 'n geheime ooreenkoms met Chroesjtsjof, die ballistiese missiele wat in Turkye geplaas is, verwyder.
Sien ER May en P. D. Zeilkow, The Kennedy Tapes: Inside the White House during the Cuban Missile Crisis (1997) R. F. Kennedy, Dertien dae (1969, herh. 1971) A. Chayes, Die Kubaanse missielkrisis (1974) R. Garthoff, Besinning oor die Kubaanse missielkrisis (1989) A. Fursenko en T. Naftali, "Een hel van 'n waagstuk" (1997) M. Frankel, Middag in die Koue Oorlog (2004) M. Dobbs, Een minuut tot middernag (2008) S. M. Stern, Die Kubaanse missielkrisis in Amerikaanse geheue (2012) M. J. Sherwin, Dobbel met Armageddon: Nuclear Roulette van Hiroshima na die Kubaanse missielkrisis (2020).
Die week waarin die wêreld nog gestaan ​​het: Die Kubaanse missielkrisis en eienaarskap van die wêreld
Die wêreld het 50 jaar gelede in die laaste week van Oktober stilgestaan, vanaf die oomblik toe hy verneem dat die Sowjetunie kernwapens in Kuba geplaas het totdat die krisis amptelik beëindig is, maar slegs amptelik onbekend vir die publiek.
Die beeld van die wêreld wat stilstaan, is die frasewisseling van Sheldon Stern, voormalige historikus by die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek, wat die gesaghebbende weergawe van die opnames van die ExComm -vergaderings gepubliseer het waar Kennedy en 'n noue kring van adviseurs gedebatteer het hoe reageer op die krisis. Die vergaderings is in die geheim deur die president opgeneem, wat daarop dui dat sy standpunt gedurende die opgetekende sessies relatief gematig is in vergelyking met ander deelnemers, wat nie bewus was dat hulle met die geskiedenis praat nie.
Stern het pas 'n toeganklike en akkurate resensie van hierdie kritiek belangrike dokumentêre rekord gepubliseer, wat uiteindelik in die laat 1990's gedeklassifiseer is. Ek sal hierby hou. Nooit voor of sedertdien nie, " sluit hy af, " was die voortbestaan ​​van die menslike beskawing op die spel in 'n paar kort weke van gevaarlike beraadslaging, en 'n hoogtepunt in " die week het die wêreld stilgestaan. "
Daar was goeie rede vir die wêreldwye kommer. 'N Kernoorlog was te dreigend, 'n oorlog wat die noordelike halfrond kan vernietig, en president Dwight Eisenhower het gewaarsku. Kennedy se eie oordeel was dat die waarskynlikheid van oorlog so hoog as 50%kon gewees het. Die ramings het hoër geword namate die konfrontasie sy hoogtepunt bereik het en die " geheime ondergangsplan om te verseker dat die regering se voortbestaan ​​in Washington in werking tree, soos beskryf deur joernalis Michael Dobbs in sy goed nagevorsde topverkoper oor die krisis (alhoewel hy verduidelik nie waarom dit baie sinvol is om dit te doen nie, gegewe die waarskynlike aard van kernoorlog).
Dobbs haal Dino Brugioni aan, 'n belangrike lid van die CIA -span wat die opbou van die Sowjet -missiel monitor, en#8221 wat geen uitweg kon sien nie, behalwe die oorlog en volledige vernietiging, terwyl die klok na 'n minuut tot middernag beweeg het, en #8221 die titel van sy boek. Die nabye medewerker van Kennedy, historikus Arthur Schlesinger, beskryf die gebeure as die gevaarlikste oomblik in die geskiedenis van die mensdom. Robert McNamara, minister van verdediging, het hardop gewonder of hy nog 'n Saterdagaand sou sien erken dat ons 'n paar geluk gehad het " — skaars.
"Die gevaarlikste oomblik "
'N Nader kyk na wat plaasgevind het, dra by tot hierdie oordele, met nagalm tot die huidige oomblik.
Daar is verskeie kandidate vir " die gevaarlikste oomblik. " Een daarvan is 27 Oktober, toe Amerikaanse vernietigers wat 'n kwarantyn rondom Kuba afdwing, diepteaanklagte op Sowjet -duikbote laat val. Volgens Sowjet -verslae, berig deur die National Security Archive, is duikbote se bevelvoerders genoeg gesukkel om te praat oor die afvuur van kern torpedo's, waarvan die 15 kiloton plofbare opbrengste die bom benader wat Hiroshima in Augustus 1945 verwoes het. "
In een geval is 'n aangemelde besluit om 'n kerntorpedo bymekaar te maak vir strydgereedheid op die laaste minuut deur die tweede kaptein Vasili Arkhipov, wat moontlik die wêreld van 'n kernramp gered het, afgebreek. Daar is min twyfel wat die Amerikaanse reaksie sou gewees het as die torpedo afgevuur is, of hoe die Russe sou gereageer het toe hul land besig was om te rook.
Kennedy het reeds verklaar dat die hoogste kernwaarskuwing kort na die bekendstelling was (DEFCON 2), wat "NATO -vliegtuie met Turkse vlieëniers … [of ander] … gemagtig het om op te styg, na Moskou te vlieg en 'n bom te laat val, &# 8221 volgens die goed ingeligte Harvard-universiteit se strategiese ontleder Graham Allison, wat in die groot establishmentjoernaal skryf Buitelandse sake.
'N Ander kandidaat is 26 Oktober. Daardie dag is gekies as die gevaarlikste oomblik deur B-52-vlieënier majoor Don Clawson, wat een van die NAVO-vliegtuie bestuur het en 'n opvallende beskrywing gee van die besonderhede van die Chrome Dome-missies tydens die krisis — "B-52's op waarskuwing in die lug " met kernwapens " aan boord en gereed om te gebruik. "
26 Oktober was die dag waarop die land die naaste aan kernoorlog was, en hy skryf in sy eerbiedige staaltjies van 'n vlieënier van die lugmag, en#8221 Is dit iets wat die bemanning moet weet? Op daardie dag was Clawson self in 'n goeie posisie om 'n moontlike terminale ramp te veroorsaak. Hy kom tot die gevolgtrekking: "Ons was baie gelukkig dat ons die wêreld nie opgeblaas het nie, en nee dankie aan die politieke of militêre leierskap van hierdie land."
Die foute, verwarring, bykans ongelukke en wanbegrip van die leierskap wat Clawson berig, is verstommend genoeg, maar niks soos die operatiewe bevel-en-beheer-reëls nie, of 'n gebrek daaraan. Terwyl Clawson sy ervarings vertel tydens die 15 24-uur-CD-missies wat hy gevlieg het, het die amptelike bevelvoerders nie die vermoë gehad om te verhoed dat 'n skelm bemanning of bemanningslid hul termonucleaire wapens kan bewapen en loslaat nie, &# 8221 of selfs van die uitsending van 'n missie wat die hele lugwaarskuwingsmag sou gestuur het sonder dat dit herroep kon word. hulle almal sonder verdere insette van die grond af. Daar was geen remmer op enige van die stelsels nie. "
Ongeveer 'n derde van die totale mag was in die lug, volgens generaal David Burchinal, direkteur van planne oor die lugpersoneel by die lugmag se hoofkwartier. Dit lyk asof die Strategic Air Command (SAC), tegnies in beheer, min beheer gehad het. En volgens Clawson se verslag is die burgerlike nasionale kommando -owerheid deur die SAC in die duister gehou, wat beteken dat die besluitnemers van ExComm " wat oor die lot van die wêreld nadink, nog minder weet. Die mondelinge geskiedenis van die Burchinale is nie minder haarroeiend nie en onthul nog groter minagting vir die burgerlike bevel. Volgens hom was daar nooit twyfel oor Russiese kapitulasie nie. Die CD -operasies was bedoel om dit vir die Russe glashelder te maak dat hulle skaars eens aan die militêre konfrontasie deelneem en vinnig vernietig kon word.
Uit die ExComm -rekords kom Stern tot die gevolgtrekking dat president Kennedy op 26 Oktober neig na militêre optrede om die missiele in Kuba uit te skakel, gevolg deur 'n inval, volgens Pentagon -planne. Dit was toe duidelik dat die daad moontlik kon lei tot terminale oorlog, 'n gevolgtrekking wat deur baie later onthullings versterk is dat taktiese kernwapens ontplooi is en dat Russiese magte veel groter was as wat Amerikaanse intelligensie berig het.
Terwyl die ExComm -vergaderings om 18:00 tot 'n einde was. op die 26ste het 'n brief van die Sowjet -premier Nikita Chroesjtsjof, direk aan president Kennedy, gekom. Sy boodskap het duidelik gelyk, en Stern skryf: " die missiele sou verwyder word as die VSA beloof het om nie Kuba binne te val nie. "
Die volgende dag, om 10:00, het die president weer die geheime band aangeskakel. Hy lees 'n draaddiensverslag wat pas aan hom oorhandig is, voor: Premier Chroesjtsjof het vandag in 'n boodskap aan president Kennedy gesê dat hy aanvallende wapens uit Kuba sou onttrek as die Verenigde State sy vuurpyle uit Turkye sou onttrek en#8221 — Jupiter -missiele met kernplofkoppe. Die verslag is spoedig geverifieer.
Alhoewel die komitee dit as 'n onverwagte uit die bloute ontvang het, was dit eintlik verwag: "Ons het geweet dat dit 'n week kan kom," het Kennedy hulle meegedeel. Dit sou moeilik wees om openbare toestemming te weier, besef hy. Dit was verouderde missiele, wat reeds vir onttrekking bestem was, wat binnekort vervang sal word deur veel meer dodelike en effektief onaantasbare Polaris -duikbote. Kennedy erken dat hy in 'n " sou weesnie ondersteunbaar nie posisie as dit 'n voorstel van [Chroesjtsjov word], ", beide omdat die Turkse missiele nutteloos was en in elk geval teruggetrek word, en omdat dit aan enige man by die Verenigde Nasies of enige ander rasionele man, dit sal na 'n baie billike handel lyk. "
Hou die Amerikaanse krag onbeperk
Die beplanners het dus voor 'n ernstige dilemma te staan ​​gekom. Hulle het twee ietwat verskillende voorstelle van Chroesjtsjof in die hand om die bedreiging van 'n katastrofale oorlog te beëindig, en elkeen lyk vir 'n billike handel 'n billike handel. Hoe om dan te reageer?
Een moontlikheid sou gewees het om 'n sug van verligting te slaag dat die beskawing kan voortbestaan ​​en albei aanbiedinge om aan te kondig dat die VSA die volkereg sou nakom en die bedreiging om Kuba binne te val, gretig aanvaar en die onttrekking van die verouderde missiele in Turkye voortgaan , verloop soos beplan om die kernbedreiging teen die Sowjetunie op te gradeer na 'n veel groter en natuurlik slegs 'n deel van die wêreldwye omsingeling van Rusland. Maar dit was ondenkbaar.
Die basiese rede waarom daar nie oor so 'n gedagte gedink kan word nie, is deur die nasionale veiligheidsadviseur McGeorge Bundy, voormalige dekaan van Harvard en na bewering die helderste ster in die uitspansel van Camelot, uiteengesit. Hy het daarop aangedring dat die wêreld moet besef dat die huidige bedreiging vir vrede die huidige is nie in Turkye, dit is in Kuba, " waar missiele teen die VSA gerig is die westelike halfrond en verder kan getuig van talle ander, die slagoffers van die voortslepende terreuroorlog wat die VSA toe teen Kuba gevoer het, of diegene wat opgevee is in die veldtog van haat in die Arabiese wêreld wat so verbaas was Eisenhower, hoewel nie die Nasionale Veiligheidsraad nie, wat dit duidelik verduidelik het.
Die idee dat die VSA deur internasionale reg beperk moet word, was natuurlik te belaglik om te oorweeg. Soos onlangs verduidelik deur die gerespekteerde links-liberale kommentator Matthew Yglesias, is een van die belangrikste funksies van die internasionale institusionele bestel juis om wettig die gebruik van dodelike militêre mag deur westerse moondhede, wat beteken dat die VSA ongelooflik naïef is, en dat dit inderdaad redelik is, om voor te stel dat dit die internasionale reg moet gehoorsaam of ander voorwaardes wat ons aan die magteloses stel. Dit was 'n openhartige en welkome uiteensetting van werkende aannames, refleksief as vanselfsprekend aanvaar deur die ExComm -vergadering.
In die daaropvolgende gesprek het die president beklemtoon dat ons in 'n slegte posisie sou wees as ons sou besluit om 'n internasionale verwoesting aan die gang te sit deur voorstelle te verwerp wat vir oorlewendes redelik sou lyk (indien enige omgee). Hierdie "pragmatiese " standpunt was omtrent sover morele oorwegings kon bereik.
In 'n oorsig van onlangs vrygestelde dokumente oor die terrorisme in die Kennedy-era, merk die Latyns-Amerikaner van die Harvard-universiteit, Jorge Domínguez, op: 'Slegs een keer in hierdie byna duisend bladsye dokumentasie het 'n Amerikaanse amptenaar iets geopper wat lyk soos 'n dowwe morele beswaar teen terrorisme wat deur die Amerikaanse regering geborg word' #8221: 'n lid van die personeel van die Nasionale Veiligheidsraad het voorgestel dat aanvalle wat onskuldiges gevaarlik is en doodmaak, 'n slegte pers in sommige vriendelike lande kan beteken. "
Dieselfde gesindhede heers tydens die interne besprekings tydens die missielkrisis, soos toe Robert Kennedy gewaarsku het dat 'n grootskaalse inval in Kuba vreeslik baie mense sal doodmaak, en ons gaan vreeslik baie hitte daaroor neem . " En hulle heers tot die hede, met slegs die skaarsste uitsonderings, soos maklik gedokumenteer.
Ons sou miskien selfs 'n slegter posisie gewees het as die wêreld meer geweet het van wat die VSA destyds gedoen het. Pas onlangs is verneem dat die VSA ses maande tevore in die geheim missiele in Okinawa ontplooi het, feitlik identies aan dié wat die Russe na Kuba sou stuur. Dit was sekerlik gerig op China op 'n oomblik van verhoogde plaaslike spanning. Tot vandag toe bly Okinawa 'n groot aanvallende Amerikaanse militêre basis oor die bittere besware van die inwoners wat tans minder entoesiasties is oor die versending van ongelukgevoelige V-22 Osprey-helikopters na die militêre basis Futenma, in die hartjie van 'n swaarbevolkte stedelike sentrum.
'N Onsedelike respek vir die menings van die mensdom
Die beraadslagings wat gevolg het, is onthullend, maar ek sal dit hier opsy sit. Hulle het wel tot 'n gevolgtrekking gekom. Die VSA het belowe om die verouderde missiele uit Turkye terug te trek, maar sou dit nie in die openbaar doen of die aanbod op skrif stel nie: dit was belangrik dat Chroesjtsjof sou kapituleer. 'N Interessante rede is aangebied en word aanvaar as redelik deur geleerdheid en kommentaar. Soos Dobbs dit stel: As dit blyk dat die Verenigde State die missielbasisse eensydig afbreek, onder druk van die Sowjetunie, kan die [NAVO] alliansie breek of 'n bietjie meer akkuraat herformuleer as die Die VSA het nuttelose missiele vervang met 'n baie meer dodelike bedreiging, soos reeds beplan, in 'n handel met Rusland wat enige rasionele man as baie regverdig sou beskou, dan kan die NAVO -alliansie breek.
As Rusland ongetwyfeld 'n afskrikmiddel teen 'n voortgesette Amerikaanse aanval en 'n ernstige bedreiging het om die direkte inval in die lug in te gaan en stilweg van die toneel af weg te gaan, sou die Kubane woedend wees ( dit was eintlik verstaanbaar). Maar dit is 'n onregverdige vergelyking om die standaardredes: ons is mense wat saak maak, terwyl hulle bloot mense is, om die nuttige sin van George Orwell aan te pas.
Kennedy het ook 'n informele belofte gemaak om Kuba nie binne te val nie, maar met voorwaardes: nie net die terugtrekking van die missiele nie, maar ook die beëindiging, of ten minste 'n groot vermindering, en#8221 van enige Russiese militêre teenwoordigheid. (Anders as Turkye, aan die grense van Rusland, waar niks van die aard bedink kan word nie.) As Kuba nie meer 'n gewapende kamp is nie, sal ons waarskynlik nie binnedring nie, en in die president " #8217s woorde. Hy het bygevoeg dat Kuba, as hy hoop om vry te wees van die bedreiging van die Amerikaanse inval, sy politieke ondergrawing in Latyns -Amerika moet beëindig. "Political subversion" had been a constant theme for years, invoked for example when Eisenhower overthrew the parliamentary government of Guatemala and plunged that tortured country into an abyss from which it has yet to emerge. And these themes remained alive and well right through Ronald Reagan's vicious terror wars in Central America in the 1980s. Cuba's "political subversion" consisted of support for those resisting the murderous assaults of the U.S. and its client regimes, and sometimes even perhaps — horror of horrors — providing arms to the victims.
On October 25, the aircraft carrier USS Essex and the destroyer USS Versnellingattempted to intercept the Soviet tanker Bucharest as it crossed over the U.S. quarantine of Cuba. The Soviet ship failed to cooperate, but the U.S. Navy restrained itself from forcibly seizing the ship, deeming it unlikely that the tanker was carrying offensive weapons. On October 26, Kennedy learned that work on the missile bases was proceeding without interruption, and ExCom considered authorizing a U.S. invasion of Cuba. The same day, the Soviets transmitted a proposal for ending the crisis: The missile bases would be removed in exchange for a U.S. pledge not to invade Cuba.
These events serve as the inspiration for Die koerier, the new film starring Benedict Cumberbatch as Wynne and Georgian actor Merab Ninidze as Penkovsky, out in theaters on March 19. The film's screenwriter, Tom O'Connor, found Wynne's story of a nobody suddenly becoming a somebody compelling. "He just was an ordinary man who got thrust into this just extraordinary, life-altering situation that was going to define his existence forever," says O'Connor. "The burden of that is hard to imagine."
But as he began researching Wynne's story, he learned that this ordinary man could also tell some extraordinary lies. In the late 1960s, after he had been imprisoned for his spycraft and could no longer assist MI6 nor the CIA, the amateur spy authored a pair of books: The Man From Moscow: The Story of Wynne and Penkovsky en The Man From Odessa, that were riddled with falsehoods.
O'Connor makes clear that Die koerier is "not a documentary," even as he explains that he took pains to stick to the facts as much as they could be ascertained—drawing on works such as Jerrold L. Shecter and Peter S. Deriabin's The Spy Who Saved the World: How a Soviet Colonel Changed the Course of the Cold War and other accounts that could be trusted more than Wynne's own inventions.
Wynne also enthusiastically embraced his role, enjoying the part of a daring secret agent where he could apply his salesman skills to a higher-stakes game. During their visits, Penkovsky and Wynne would get out on the town, visiting restaurants, nightclubs and shops under the cover of talking business, with each man proudly showing the other around his home country. They made an odd contrast—the short, energetic, and thinly mustachioed Wynne alongside the military bearing of Penkovsky—but there seemed to be genuine affection between the two, and this friendship is a central focus of Die koerier.