Boeke om te lees as die weer koud is - Inligting
As u uself deesdae op die hoër breedtegrade van die noordelike halfrond bevind, bring u hierdie tyd van die jaar 'n sekere koue rigting. My vriende in Montreal praat van sneeustortings wat u nie kan ry nie; vanaf hierdie skrywe is dit -33C in Novosibirsk, en dit is nogal koud in Nunavut (om eerlik te wees, is dit altyd nogal koud in Nunavut.)
As 'n klein kindjie, was een van my gunsteling dinge op baie koue en sneeu-dae om onder 'n kombers op te krul en boeke oor veraf plekke en avonture te lees uit die gemak van my warm dekmantels. As u ooit wil dieselfde doen, is vyf boeke wat hiertoe geskik is:
Die atlas van afgeleë eilande: vyftig eilande wat ek nog nooit besoek het nie en nooit sal doen niedeur Judith Schalansky
As u van kaarte en verafgeleë plekke hou, is dit 'n triomf - dit is 'n pragtige liefdesbrief met 'n hardeband en lap aan kartografiese en afstandsbediening. Die skrywer het in Oos-Duitsland grootgeword en het haar dae deurgebring deur die ou atlas van die ouers buite die muur te verbeel.
Hier is sy met die hand geteken vyftig kaarte van eilande in die middel van die see, van Paaseiland tot Rusland se Lonely Island of die Dissapointment-eilande (vernoem deur Magellan, wie se mans hier in die 16de eeu 'n bietjie uitgehonger het). Sy vind hierdie vergete kolletjies en vertel ons daarvan. Die boek is gevul met verhale van skeepswrakke, klein koninkryke en bisarre anekdotes. Ek kan my nie voorstel dat 'n sneeu middag beter spandeer word nie.
Om vuil te eetdeur Charlotte Gill
Dit is 'n fantastiese boek met die doel om onder die buiteblaaie op te krul en te lees oor ander se ongemak. Charlotte Gill was 20 jaar as treeplanter - iemand wat geld verdien om bome met die hand te plant om die grond wat deur die bosboubedryf in Kanada geoes is, te herbos. Sy beskryf die lewe in die afgeleë Kanadese agterland, kompleet met bere, klam wolkouse, gebreekte vragmotors en hoekige mans met indrukwekkende baarde. (Soms is haar beskrywings geneig tot die gekneusde: sy beskryf op een of ander tyd almal se "deurborende oë" en "beitelde kakebeen", maar die boek is aangenaam vir ander aspekte).
Sy praat oor die tragedie van afgeleë houtdorpe, die geskiedenis van die ou groeiende woude in Brits-Columbië, oor die absurditeite wat in die houtkapbedryf is, en skryf ook anekdoties oor haar eie ervarings. Dit is juis hierdie kombinasie van die persoonlike en algemene wat dit 'n dwingende boek maak.
Ander plantplante vind haar beskrywings van klam wol, kwaadwillige kraaie wat u middagete eet, sopnat toebroodjies en goedkoop bier wat gemaklik vertroud is, maar verhale van bere en helikopters en antieke woude is miskien interessant vir mense met geen ervaring in hierdie soort dinge nie.
Wind, sand en sterredeur Antoine de Saint-Exupéry
Die man wat veral beroemd geword het vir die geïllustreerde kinderboek Little Prince, was in die dertigerjare 'n vlieënier vir die Franse poslugdiens Aéropostale. Dit is 'n boek oor daardie dae. Die stygende liriek en die digterlike sentimentaliteit van Saint-Exupery lyk amper te veel as dit nie die onderwerp is nie: vliegende vliegtuie vlieg oor onbeskaafde bergpasse, deur die sterre gaan en in konstante gevaar leef net om die pos af te lewer.
Hy skryf van baanbrekersvliegtuie wat in die Andes neergestort het, dat hulle sonder kos of water in die uitgestrektheid van die Sahara-woestyn gestrand was, en van die uitsig bo die wolke op sterre-aande. Ek het hierdie boek op my pouses gelees terwyl ek in Montréal as posman gewerk het, en dit het 'n aangename gevoel van valse avontuur by my smerige posroetes gevoeg. Die Franse oorspronklike naam is Terre des Hommes, en deur dit in die boekwinkel te lees, het dit my laat wens dat ek beter Frans sou praat.
Sewe jaar in Tibetdeur Heinrich Harrer
Dit is die bekende outobiografiese verhaal van Harrer van sy toevallige reise deur Tibet gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Harrer was 'n Oostenrykse bergklimmer wat van 'n ekspedisie na Nanga Parbat in Indië teruggekeer het toe hy deur die Britte ontdek is en na 'n aanhoudingskamp gestuur is. Hy en 'n vriend het ontsnap en te voet oor Tibet getrek en daarin geslaag om sonder die nodige dokumentasie in die eksklusiewe land te beland.
Harrer bereik uiteindelik die hoofstad van Lhasa en raak bevriend met die jong Dalai Lama. Die boek is tegelyk 'n dwingende avontuurverhaal en 'n insig in die Tibetaanse kultuur - die Dalai Lama het dit geprys as 'n voertuig vir westerlinge om uit te vind oor Tibet. Dit is ook gemaak tot 'n taamlik beroemde rolprent met Brad Pitt, wat alles baie goed en goed is, maar heeltemal nutteloos is om onder die buiteblad te lees.
Wit slagtand of The Call of the Wilddeur Jack London
Hierdie kanonieke klassieke mense is miskien die beste avontuurboeke - hul skrywer het immers in 'n afgeleë hut diep in die Yukon-woestyn gewoon. Dit is moontlik dat u, soos ek, gedwing is om te lees The Call of the Wild in die sesde klas, maar dit beteken nie dat dit nie die moeite werd is om weer te lees en tyd met sleehonde en setlaars deur te bring nie.
Ek hou daarvan, ek hou van die eenvoudige gevoel van vryheid en avontuur wat die skryfwerk van Londen deurdring, hoewel sy boeke my bly maak dat ek tee in my warm bed drink en nie vries in 'n koue hut êrens aan die Witrivier nie.