’n Kerk wat niks gee nie, niks kos nie en niks opoffer nie, is ook niks werd nie - Die Hervormer
Hierdie aangrypende woorde van ds Kassab sê iets van feitlik alles waaroor in vandeesmaand se uitgawe berig word.
Vir baie jare pla dit my al dat ons in die Kerk dikwels, soos ’n lidmaat dit eenmaal treffend gestel het, “kerk speel”. Ons tel koppe, samel geld is, doen verslag, maar in talle gemeentes en in die lewe van baie lidmate en ampsdraers sien ’n mens Maandag, Dinsdag en die res van die week nie veel van die godsdiens wat Sondag een uur lank in die kerk beoefen is nie.
Verlede maand het ds Colin Hertzog geskryf dat ons moet wegbeweeg van ’n kerkbegrip waar dit gaan oor wat getel kan word, en meer moet konsentreer op dit wat tel. En met groot trots op die Kerk waarvoor ek lief is, ons Kerk, die Nederduitsch Hervormde Kerk, vertel hierdie uitgawe van ’n Kerk wat nie net tel nie, maar die dinge doen wat tel.
Ja, dit is so dat daar in die Kerk al heelwat onsekerheid, agterdog en ongelukkigheid bestaan het oor lidmaatskap van die WGGK. Die feit bly egter dat ons in hierdie jaar 2017, die jaar van die 500ste herdenking van die Hervorming, weer sterk onder die besef kom dat ons nie in isolasie kerk kan wees nie. Nee, soos ds Kassab gepreek het, leer die Hervorming ons dat ons voor God verantwoordbaar is, en leer Luther se bekende woorde ons dat ’n godsdiens wat niks gee nie, niks kos nie en niks opoffer nie, ook niks werd is nie.
Ek is seker dat nie almal ewe opgewonde is oor ons samewerking met ander kerke en groepe nie, maar ek is ook daarvan oortuig dat die tyd in ons wêreld aangebreek het dat ons minder op die verskille en meer op die ooreenkomste moet konsentreer. Die tyd het aangebreek dat ons as Christene oor die grense van kerke en denominasies heen moet saamwerk om ons geloof en beginsels in die wêreld te laat geld.
Hierdie feit word treffend deur ds Gerrie Senekal (11 jaar by beheerliggame betrokke) uitgewys in sy berig oor die uitspraak in die Suid-Gautengse Hooggeregshof oor godsdiens in skole. Ons as gelowige ouers moet meer doen om by ons skole betrokke te raak. Ons moet meer doen om ons onderwysers se hande sterk te maak. Ek was self vir agt jaar voorsitter van twee verskillende skole se beheerliggame en moes my baie maal skaam vir ouers, ook Hervormers, oor die manier waarop hulle onderwysers voor hul kinders afkraak en onderwysers hanteer.
Indien ons as Christene nie gaan leer om saam te werk nie, moet ons nie verwag dat ons Christelike beginsels in ons openbare skole gaan bly bestaan nie. Onthou, die Hervorming het ons geleer dat ons voor God verantwoordbaar is. En ’n godsdiens wat niks gee nie, niks kos nie en niks opoffer nie, is ook niks werd nie.
Ons was almal geskok oor die omvang van die sogenaamde Knysnabrande. ’n Mens kan nie eens probeer om die omvang van die brande te begryp nie. Ds Ferdie Nortje berig dat 1 059 huise afgebrand het, dit buiten al die ander huise wat deur die vuur en wind beskadig is. Dit is onmoontlik om die omvang van so ’n brand in woorde te probeer stel. ’n Mens kan maar net probeer om die mense wat deur die brande geraak is se emosionele seerkry te verstaan.
Deur hierdie tragedie het ons egter gesien dat ons Kerk, die Nederduitsch Hervormde kerk waarvoor ek so lief is, iets verstaan van Luther se woorde uit sy preek van 500 jaar gelede: ’n “Kerk” wat niks gee nie, niks kos nie en niks opoffer nie, is ook niks werd nie.
Toe die mense van ons Kerk hoor van die nood, is daar aan die werk gespring en kos, klere, komberse en selfs hondekos bymekaargemaak en gestuur om versprei te word, om ’n verskil te maak. Meer as R200 000 in kontant is ingesamel. Ek het iets van hierdie gee, omgee en liefde beleef toe twee bejaardes van Gemeente Rustenburg-Suid wat met vakansie in Nylstroom was, met R5 000 by die kerkkantoor opgedaag het om in die noodfonds in te betaal. Ja, ’n kerk wat gee, opoffer, daar is, is ’n kerk wat iets werd is, wat nie net dinge doen wat getel kan word nie, maar wat die dinge doen wat werklik tel.
En in hierdie selfde gees van omgee, opoffer en gee sonder om iets terug te verwag, is ook die Nasionale Kongres van die NHSV gehou. Mev Mari-lizé Beukes, nuutverkose voorsitter, berig oor die gebeure by die Kongres. Sy sluit die berig af met die woorde: Die tema van die 48ste Nasionale NHSV Kongres het ons diep onder die indruk gebring van blydskap te midde van hartseer, hoop wat ontstaan waar wanhoop heers, vergifnis te midde van onvergeeflike dade, dankbaarheid te midde van ondenkbare omstandighede en geloof wat bo alles seëvier! Wanneer Christus in ons leef deur sy Gees, dra ons die vrug van die Gees en versprei ons hierdie lieflike geur van Jesus Christus oral om ons!
Ja, wanneer Christus in ons leef deur sy Gees, dra ons die vrugte van die Gees. As Christus in ons leef, sal ons altyd ’n Kerk wees wat gee, opoffer en dáár is. Dit is ’n kerk wat iets werd is, wat nie net dinge doen wat getel kan word nie, maar wat die dinge doen wat werklik tel.