Die aarde se bevrore gebiede krimp 33K vierkante myl per jaar Climate Impact News
Dit beteken dat alle gebiede met bevrore water en grond op aarde gemiddeld tussen 1979 en 2016 gemiddeld ongeveer die grootte van Lake Superior per jaar gekrimp het as gevolg van klimaatsverandering.
Die bevindings kom uit die eerste globale beoordeling van die omvang van sneeu, ysbedekking en bevrore grond op die aarde se oppervlak, 'n kritieke faktor om die planeet deur weerkaatsende sonlig af te koel, en die reaksie daarvan op stygende temperature.
"Ondanks gereelde berigte van 'n 'krimpende' kryosfeer, het vorige skattings slegs gefokus op individuele veranderlikes, soos see -ysgebied of sneeu bedekking omvang, "sê Oliver Frauenfeld, 'n medeprofessor en klimatoloog van die Texas A&M Universiteit se geografie -afdeling.
'Niemand het probeer om 'n wêreldwye skatting van die kryosfeer as 'n geheel op te stel en die omvang van die afname daarvan te kwantifiseer nie. Ons rekord van cryosferiese omvang kan dien as 'n nuttige aanwyser vir klimaatsverandering, soortgelyk aan ander belangrike tekens soos globale temperatuur of seevlak.
Die omvang van die grond wat deur bevrore water bedek is, is net so belangrik as die massa daarvan, omdat die helderwit oppervlak so effektief sonlig weerkaats en die planeet afkoel. Veranderinge in die grootte of ligging van ys en sneeu kan lugtemperature verander, die seevlak verander en selfs seestrome wêreldwyd beïnvloed.
'Die kryosfeer is een van die sensitiefste klimaat aanwysers en die eerste een wat 'n veranderende wêreld demonstreer, 'sê Xiaoqing Peng, fisiese geograaf aan die Lanzhou Universiteit en eerste skrywer van die koerant in Aarde se toekoms. "Die verandering in grootte verteenwoordig 'n groot wêreldwye verandering, eerder as 'n streeks- of plaaslike kwessie."
Meer as seisoenale krimp
Die kryosfeer bevat byna driekwart van die vars water van die aarde, en in sommige bergagtige streke bedreig afnemende gletsers drinkwatervoorrade. Baie wetenskaplikes het krimpende ysplate, afnemende sneeubedekking en verlies van Arktiese see -ys individueel as gevolg van klimaatsverandering gedokumenteer. Maar geen vorige studie het die hele omvang van die kryosfeer oor die aarde se oppervlak en die reaksie daarvan op die verhittingstemperatuur in ag geneem nie.
Peng en sy mede -outeurs van die Universiteit van Lanzhou het die daaglikse omvang van die kryosfeer bereken en gemiddeld daardie waardes gemaak om jaarlikse ramings te maak. Terwyl die omvang van die kryosfeer groei en krimp met die seisoene, het hulle gevind dat die gemiddelde oppervlakte wat deur die aarde se kriosfeer bedek word, sedert 1979 algehele gekrimp het, wat ooreenstem met stygende lugtemperature.
Die krimp het hoofsaaklik in die noordelike halfrond plaasgevind, met 'n verlies van ongeveer 102,000 39,300 vierkante kilometer (ongeveer 14,000 5,400 vierkante myl), of ongeveer die helfte van die grootte van Kansas, elke jaar. Hierdie verliese word effens vergoed deur groei in die Suidelike Halfrond, waar die kryosfeer jaarliks ​​met ongeveer XNUMX XNUMX vierkante kilometer (XNUMX vierkante myl) uitgebrei het.
Hierdie groei het hoofsaaklik plaasgevind in die see -ys in die Rosssee rondom Antarktika, waarskynlik as gevolg van patrone van wind- en seestrome en die toevoeging van koue meltwater van ysplate in Antarktika.
Kryosfeer vries vir minder tyd
Die beramings het getoon dat nie net die wêreldkryosfeer krimp nie, maar dat baie streke vir minder tyd gevries gebly het. Die gemiddelde eerste vriesdag kom nou ongeveer 3.6 dae later voor as in 1979, en die ys ontdooi ongeveer 5.7 dae vroeër.
"Hierdie soort analise is 'n goeie idee vir 'n wêreldwye indeks of aanduiding van klimaatsverandering," sê Shawn Marshall, 'n glacioloog aan die Universiteit van Calgary, wat nie by die studie betrokke was nie. Hy meen dat 'n natuurlike volgende stap sou wees om hierdie data te gebruik om te ondersoek wanneer ys en sneeubedekking die aarde die beste helderheid gee, om te sien hoe veranderings in albedo die klimaat op 'n seisoenale of maandelikse manier beïnvloed en hoe dit mettertyd verander.
Om hul globale skatting van die omvang van die kryosfeer saam te stel, het die skrywers die oppervlak van die planeet in 'n roosterstelsel verdeel. Hulle het bestaande datastelle van wêreldwye see -ys, sneeubedekking en bevrore grond gebruik om elke sel in die rooster as deel van die kryosfeer te klassifiseer as dit ten minste een van die drie komponente bevat. Daarna het hulle die omvang van die kryosfeer daagliks, maandeliks en jaarliks ​​beraam en ondersoek hoe dit gedurende die 37 jaar van hul studie verander het.
"Hierdie skatting van die kryosferiese omvang is 'n belangrike eerste stap," sê Frauenfeld. 'Wat nog beter sou wees, is 'n soortgelyke rekord van cryosferiese volume, omdat dit ons in staat sal stel om die veranderings in die cryosfeer te koppel aan ander gevolge van klimaatsverandering, soos styging in seevlak. Ongelukkig het ons tans nie goed genoeg waarnemings vir alle dele van die wêreld om robuuste ramings van die cryosferiese volume te ontwikkel nie. "
Die skrywers sê dat die globale datastel nou gebruik kan word om die effek van klimaatsverandering op die kryosfeer verder te ondersoek, en hoe hierdie veranderinge die ekosisteme, koolstofuitruiling en die tydsberekening van plant- en dierelewensiklusse beïnvloed.