Die Fat Cats Kitchen het ‘n buite-lug restaurant gedeelte ook. Die weer was egter nie so lekker vir buite eet nie, tensy jy dalk ‘n eskimo is.
Hierdie ouens bly reg oorkant die kerk. Hulle kan nie eintlik kla dat die kerk te ver is vir bywoning nie…
Ek doen nie eintlik vreemdelinge en celebrities nie, so ek gaan soek nie eintlik ouens om mee te praat nie. Maar deur die loop van die aand kruis mens se paaie by die drinks tafel met sommige van hierdie skrywers. Dan maak jy maar praatjies. Ten minste het jy ‘n aanknopingspunt as jy al iets gelees het wat hulle geskryf het. Die wat ek wel mee praat vind ek baie plat op die aarde mense. Gewone mense wat cool boeke skryf.
Mid-sentence bars ‘n dame tussen ons deur, gryp die skryfster aan die arm en begin met ‘n: “O, ja, weet jy, ek wou jou tog vertel het……” asof hulle nou pas nog in gesprek was. Sy skaak die hele gesprek, en staan fisies tussen ons en die skryfster, met haar rug na ons toe, asof ons bloot nie daar is nie.
Ek dog iemand is besig om haar te molesteer. Ek draai om. Nee, sy is in gesprek met haar omtrent vyf-jaar oud dogtertjie.
“No, you can’t!!” Die dogtertjie moet sleg hardhorend wees dat die ma so hard met haar moet praat. Ek wonder of hulle nie maar liewers vir die kind ‘n gehoorstelletjie moet kry nie. Ek het vir ‘n oomblik oorweeg om dit voor te stel. Ek meen nou maar, ek weet mos, ek het self so ‘n phonetjie, maar ek dra dit amper nooit – ek sit hom net is as ek wil hoor. Maar dan weer, mens steek nie onnodig jou neus mos in ander mense se sake nie. En daai vrou was groter as ek.
Gelukkig is die partytjie in die speelarea wat redelik eenkant is, so as jy die laaities loslaat met hulle kaartjies vir die rides, dan kan jy redelik ontspan.
Ek hou ‘n dogtertjie dop. Seker vier jaar oud. Voortandjies is weg, maar ek aanvaar dis net gewissel en nog nie getrek nie. Daai gesiggie elke keer as die toestel haar laat val, en die laggie wat daar uitkraai is te pragtig.
In die volgende ride ry Pierre. Hy is ‘n fris mannetjie. Pierre ry daai hele ride met ‘n totale dead-pan gesig. Dis nie asof hy sy maats probeer beïndruk nie, want hy is alleen op die toestel. Daai ding kan maar val, skielik opgaan, stilstaan, whatever. Pierre bekyk die wêreld daar van bo af sonder ‘n sweempie van ‘n verandering in sy gesigsuitdrukking nie.
Ons het die naweek bietjie weggebreek na die Riebeek Vallei toe. Eintlik op pad St Helenabaai toe vir ‘n ete-afspraak.
Ek is nou net bietjie onseker watter kant toe Do-Do is. Ek het in elk geval gedog hulle het uitgesterf.
Vroegaand gaan soek ons ‘n eetplek. Ons mik vir downtown Riebeek-Kasteel. Dié is self nie onnodig besig nie. Dis nou nie asof jy net agter die geraas aan kan ry om ‘n kuierplek te kry nie.