Sy (1985-1986) wys daarop dat wat op 'n sekere tydstip as "letterlike" taal gesien word binne 'n bepaalde woordeskat, net so veel aan 'n sisteem van kategorieë en "family resemblances" (Wittgenstein; sien ook Hesse 1988) gebonde is as metaforiese taalgebruik. Die verskil tussen die twee vorme van taalgebruik, is dat letterlike taal met kategorieë werk wat geyk is, deur konvensie en tradisie vasgelê is en meestal met die eerste oogopslag herken word as die standaard woordeboekbetekenis. Hesse stel dat die onderskeid tussen letterlik en metafories 'n pragmatiese onderskeiding is en nie 'n semantiese nie.
Die letterlike betekenis is dikwels die woordeboekbetekenis van 'n woord en die mees frekwente gebruik van 'n woord wat aangeleer is; dit is die wyse waarop sprekers 'n taal aanleer; dit is die betekenis wat ostensief gedefinieer kan word en 'n direkte fisiese toepassing het in verwysing na die relatief-stabiele "natuurlike" tipes waarmee ons in die natuur omring word. 'n Taal word aangeleer deur op te let na die objektiewe ooreenkomste tussen dinge en deur te konformeer aan die sosiale gebruik; deur dinge te klassifiseer in letterlike referente (relatief-stabiele tipes). Letterlike beskrywinge is net so gestratifiseer as metaforiese beskrywinge. Die wortel van die spanning tussen letterlik en metafories is die basiese ontologiese struktuur van verskille en ooreenkomste waarop alle predikasie rus. As dit die geval is, verg letterlike taalgebruik net soveel aandag as metaforiese taalgebruik.