Marco Tulio Cicero en Robert Graves. Van Rome en met Rome in die bloed. | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | Toets, skrywers, Novela
Marco Tulio Cicero het in Rome gewoon, Robert Graves het ons laat leef Roma. Die twee het die ewige stad as inspirasie gedeel hulle is dieselfde dag oorlede, op 7 Desember. Die eerste, en op 'n baie slegte manier, in die 43 vC C., die tweede in 1985. Albei, onderwysers van die woord en skryf met tweeduisend jaar tussenin. Vandag, in sy ewige herinnering, deel ek van syne frases en brokkies Van sy werke.
1.1 Stukkies en frases
1.1.3 Oor retoriek
2.1 Ek, Claudio
2.2 Die wit godin
2.3 Die god Claudius en sy vrou Messalina
Weinig te sê oor 'n bekende soos hierdie regsgeleerdeRomeinse politikus, filosoof, skrywer en redenaar. Oorweeg die grootste retorikus en stilis van prosa in Latyn van die Romeinse Republiek, geleef in een van die mees fassinerende tye van die oudheid en toe mag versprei is in die wêreldname soos Caesar of Pompeius. Diegene van ons wat dit ook in ons universiteitsdae moes vertaal, onthou dit ook Katilinaries, Byvoorbeeld.
Sy lewe en werk is gekenmerk deur sy onveilige en beïnvloedbare karakter, sy verdediging van die republiek en sy stryd teen die diktatuur van Caesar. Daardie karakter het ook sy posisies laat verander na gelang van die politieke klimaat en hom gelei tot die tragiese einde wat hy gehad het. 'N Fiktiewe portret van sy geskiedenis, sowel as die van sy tyd, kan gesien word in Roma, die manjifieke HBO-reeks van enkele jare gelede.
Stukkies en frases
Hoe lank, Catilina, sal u ons geduld misbruik? Hoe lank moet ons nog die speelbal van u woede wees? Waar sal die uitbarstings van u ongebreidelde waaghalsigheid stop? Wat! Het u vermetelheid nie die wag wat die hele nag op die Palatynheuwel waak, of diegene wat die stad beskerm, of die skrik van die volk of die sameswering van alle goeie burgers of die versterkte tempel waarin die Senaat staan, beperk nie? vandag, ook nie die senuweeagtige en verontwaardigde gesigte nie? Het u dit nie verstaan ​​nie, sien u nie dat die sameswering ontdek is nie? Sien u nie dat u sameswering vir niemand 'n geheim is nie en dat almal dit reeds as vasgeketting beskou?
«Gegewe my situasie, kon ek ontspanning geniet en groter voordele daaruit behaal as die ander, vanweë die verskeidenheid studies wat my kindertyd van vreugde gemaak het (...) Maar met alles het ek 'n oomblik gehuiwer in om myself bloot te stel aan die hewigste storms, en ek sou selfs vir weerlig sê, om my medeburgers te red en alle ander te verseker, sonder om enige gevaar te spaar, 'n vreedsame lewe.
«Die tussenspreker, wat ek matig en gematig noem, deur slegs sy kragte voldoende toe te rus, sal nie die dubbelsinnige en onsekere gevare van welsprekendheid vrees nie; Selfs as u nie baie suksesvol is nie, soos wat dikwels die geval is, is u egter nie in groot gevaar nie; want dit kan nie van baie hoog val nie. Maar hierdie spreker van ons, aan wie ons die voorrang verleen, wat ernstig, voortvarend, vurig is, as hy alleen hiervoor gebore is, of slegs hierin geoefen het, of slegs hierop toegepas het, sonder om sy oorvloed met die ander twee style verdien die grootste minagting. Want die eenvoudige spreker, omdat hy met presisie en senioriteit praat, is al sinvol, die gemiddelde spreker, aangenaam; maar hierdie ander baie oorvloedige, as dit niks meer as dit is nie, lyk gewoonlik moeilik.
"In die ure van gevaar is wanneer die land die karaat van sy kinders ken."
"Vriendskap begin waar dit eindig of wanneer belangstelling eindig."
'Ek weet nie of die gode met die uitsondering van wysheid die mens iets beter as vriendskap gegee het nie.'
Hierdie Brit gebore in Wimbledon, digter van die Eerste Wêreldoorlog omskep in romanskrywer, het tot sy krediet 'n titel wat hom tot glorie verhef het: Ek, Claudio. Onmoontlik om u aanpassing in een van die mees onthou-reeks van die televisie af. Maar dit was baie meer historiese werke wat hy onder die hemelruim geskryf het Majorca wat gesien het hoe hy op 90-jarige ouderdom oorlede is.
Sy lewe is ook gekenmerk deur persoonlike skandale wat lank weggesteek was. Maar hy het sy nalatenskap agtergelaat poësie van die oorlog en historiese titels soos Die wit godin, Die kos van die sentaurs, Belisarius, Die Trojaanse Oorlog, Koning jesus o Die goue vlies.
En miskien het ek oorleef, want die siektes kon nie ooreenkom oor wie van hulle die eer sou hê om my af te handel nie. Om mee te begin, is ek vroeg gebore, op sewe maande se swangerskap, en dan het die melk van my verpleegster my nie goed gesit nie, en daar het 'n verskriklike uitslag oor my hele vel uitgebreek, en toe het ek malaria en masels gehad wat my gelaat het effens doof van een oor, en erysipelas en kolitis, en uiteindelik infantiele verlamming, wat my linkerbeen so verkort het dat ek tot 'n permanente slap veroordeel is.
Die wit godin
«Vandag is 'n beskawing waarin die belangrikste embleme van poësie beskaam word. Waarin die slang, die leeu en die arend ooreenstem met die sirkustent, die os, die salm en die wilde varke aan die inmaakfabriek; die perd en die windhond na die weddenskaparena en die heilige bosveld na die saagmeule. Waarin die maan verag word as 'n satelliet van die aarde en die vrou beskou word as 'hulppersoneel van die staat'. Waarin geld byna alles kan koop, behalwe die waarheid, en byna almal behalwe die digter wat die waarheid besit.
Die god Claudius en sy vrou Messalina
"Daar is niks wat 'n man in die oë van 'n vrou so haatlik en onaangenaam maak as jaloesie nie."
«Die meeste mans is nie deugsaam nie, maar ook nie sleg of sleg nie. Hulle is iets van een ding en 'n bietjie van 'n ander ding, en vir 'n lang tyd niks: onnodige middelmatighede.
Moet nooit mense herinner aan die dienste wat u in die verlede vir hulle gedoen het nie. As hulle dankbare en eerbare mans is, het hulle geen herinnering nodig nie, en as hulle ondankbaar en oneerlik is, sal die herinnering nutteloos wees. '
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » Marco Tulio Cicero en Robert Graves. Van Rome en met Rome in die bloed.