Die Masedoniese Phalanx, Richard Taylor - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Masedoniese Phalanx, Richard Taylor
Tussen die opkoms van Masedonië onder Filips II en die uiteindelike nederlaag van die Hellenistiese koninkryke deur die Romeine, was die gewapende Masedoniese falanks van 'n snoek 'n wapen wat 'n geveg wen. Ondanks die feit dat dit die etlike eeue die dominante militêre formasie was, is die werklike werking van die falanks nog steeds redelik onduidelik. Hierdie boek kyk na elke aspek van die falanks en probeer om die mees relevante bronne te gebruik om 'n akkurate beeld van hoe dit gewerk het, te gee.
Die skrywer stem nie saam met baie van die ortodokse standpunte oor die Masedoniese falanks nie, maar hy baseer sy siening stewig op die dokumentêre bewyse, en maak 'n baie goeie saak vir die meeste van sy argumente. Ek het sy siening oor die natuurlike van falanksoorlogs gevind, waar hy 'n baie goeie saak maak teen die idee van 'stootwedstryd' of 'rugbyskrum', veral oortuigend. Een van sy mees oortuigende punte hier is dat die hele punt van die Macedoniese falanks was dat dit 'n muur van spiese geskep het wat baie moeilik was om deur te kom, maar die 'skuif' -teorie berus oor die algemeen daarop dat beide kante die voordeel prysgee en regs opkom. mekaar op, kom skild tot skild en druk net.
Een groot voordeel hier is dat die skrywer baie versigtig is om bewyse oor die Masedoniese falanks te skei van bewyse vir die vroeëre Griekse klassieke hopliet. Dit is nogal verbasend hoe gereeld bewyse met betrekking tot die een gebruik word om 'n argument oor die ander te regverdig, maar die twee tipes was eintlik baie anders. Die skrywer maak ook deeglik gebruik van latere bewyse oor die vroeë moderne snoek, 'n soortgelyke wapen wat seker dieselfde probleme as die sarissa moes veroorsaak het.
Ek voel dat die skrywer die idee dat die Masedoniese falanks 'n strydgewende wapen teen die Romeinse legioen kon wees, effens oordryf. Die Romeine het al die groot gevegte wat hulle teen die Masedoniërs en Seleukiede gevoer het, gewen, en het beroemde koning Phyrus tot stilstand gebring in hul eerste ontmoetings daarmee. Alhoewel 'n ononderbroke falanks inderdaad die Romeine in 'n botsing van aangesig tot aangesig kon weerhou, was dit slegs een deel van 'n groter geveg, en in elk geval is die falanks uiteindelik verslaan. Die skrywer verduidelik baie goed hoekom dit gebeur het, en kyk na hoe die meer buigsame Romeinse formasies beter gebruik kon maak van vlugtige geleenthede op die slagveld, om gapings in die vyandelike lyn te kry of om ander dele van die leër te verslaan.
Die skrywer maak 'n baie goeie punt oor die grense van eksperimentele argeologie wat verband hou met die antieke slagveld - dit is heeltemal moontlik om die wapens en wapens van 'n ou leër te herskep en in lyn te kom soos beskryf in ons bronne, maar op die oomblik dat die 'geveg' die akkuraatheid begin, aangesien die her-enactors versigtig moet wees om mekaar nie te beseer nie. 'N Baie belangrike deel van die werklike aard van infanterie -oorlogvoering is dat die twee partye mekaar aktief probeer doodmaak het, en dit is iets wat ons regtig nie kan herskep nie! In die geval van falanksbotsings elimineer dit die werklike botsing van snoeke grootliks. As gevolg hiervan kan hulle nie regtig help om ons te vertel hoe die saaklike einde van die gevegte werklik plaasgevind het nie (alhoewel hulle 'n goeie idee gee van hoe intimiderend die Masedoniese falanks moes gewees het, en 'n duidelike idee gee van hoe anders dit was was afkomstig van die Griekse hopliet falanks, met sy baie korter spiese).
Ek het 'n twis in die afdeling oor die aard van die geveg - die gereeld herhaalde idee dat mense nie aktief kon veg vir 'n lang tyd nie. Ek kon beslis nie, maar weg van die werk werk ek vrywillig saam met die personeel van die National Trust and Forestry Commission, en hul sterkte en uithouvermoë verdwyn absoluut myne. Ek ken mense wat die hele dag swaar heiningspale teen 'n berg kan opdra en sonder twyfel 'n snoek vir 'n lang tyd kan dra. Ek dink ons ​​is geneig om te onderskat hoe fisies goed gebore ou soldate sou gewees het. 'N Mens kry dieselfde indruk as jy outobiografieë lees oor oorlogsgetroue, wat dikwels beskryf hoe fikser hulle is na 'n paar weke se opleiding.
Dit is 'n uitstekende ondersoek na hierdie strydwinnende eenheid, deur die beskikbare bronne goed te gebruik om baie van die onseker aspekte van hierdie beroemde eenheid te verduidelik en om te help verduidelik hoe dit slagvelde van die Adriatiese See tot by die grense van Indië kon oorheers.