Die Van der Watts is tans in Suid-Afrika op hulle driejaarlikse besoek van drie maande. Stéphan kry my op Stellenbosch vir ’n cappuccino. In goeie Japannese tradisie, bring hy ’n keu­rige geskenk saam: ragfyn skryfpapier. En miniatuur houtstokkies, waarmee die Japannese vrugte eet – elk in sy eie papierslopie, versier met geparste blomme­tjies. Dit is gemaak deur gestremdes van ’n sentrum waar­by hulle kerk betrokke is.
Ek het soveel vrae: Hoe lyk kerk in so ’n vreemde, anderste kultuur? Hoe hanteer hulle die druk in so ’n vreeslik gedrewe samelewing, met so ’n werk-tot-die-dood-ingesteldheid en verstommende produksievermoë? Hoe kom hulle reg met die taal – ek hoor dis so moeilik om aan te leer? Hoe pas ’n groot Afrika-lyf in daai klein Oosterse ruimtetjies in? Hoe maak ’n mens jou kinders daar groot? En hoekom Japan van alle vreemde plekke?
Stéphan, ’n Humansdorper, voel vir my so gemaklik bekend, soos ’n boerseun-buurseun. Hy lag. “Hoekom Japan? Die kort antwoord is: Beslis nie omdat my skoonouers (Tobie en Annalie de Wet) daar gewerk het en onlangs afgetree en teruggekom het Suid-Afrika toe nie. Eenvoudig net omdat ek en Carina van har­te oortuig is die Here roep ons om daar te wees.”
“Dit was in 2007. Ons was al ’n jaar of wat getroud. En het die vorige jaar ’n maand lank gaan vakansie hou by my skoonouers, wat toe nog in Japan was. Jy moet onthou, ek het so min van Japan geweet, toe ek Carina ontmoet het, het ek nog gedink Hong Kong is Japan se hoofstad!
“Dit was vir my lekker om daar te kuier, fassinerend vir ’n vakansie, maar ek het nooit gedink ons gesin sou daar gaan bly nie. Ons was daardie tyd predikantspaar in Aliwal-Noord. Boonop het ek ’n pastorale hart. My fokus lê op die binnekant van ’n gemeente. Ek het myself dus nie as ’n sendeling gesien nie.”
Die eilande van Japan was onmiddellik voor sy geestesoog. Die verdere woorde – “Die Here het my ’n belangrike opdrag gegee … Hy het gesê: Dit is nie genoeg dat jy my dienaar is om die stamme van Jakob te herstel en om die Israeliete wat gered is terug te bring nie; Ek maak jou ’n lig vir die nasies sodat die redding wat Ek bewerk, die uithoeke van die aarde sal bereik …” – het Stéphan se hart beetgekry. En net nie weer laat los nie.
“So ’n lewensveranderende besluit neem ’n mens nie ligtelik nie. Jy moet onthou, Japan staan bekend as ‘die begraafplaas van sendelinge’”.
Vir Carina, wat weens haar grootwordagtergrond nie so veranker aan plek is soos Stéphan nie, was dit dalk ’n bietjie makliker.
Vir hom: “Aanvanklik so oorweldigend. ’n Mens het net geweet: Hierdie gaan taai wees.” Die eerste twee jaar verstaan ’n mens glad nie die taal nie. En hoewel sy skoonouers help brûe bou het, was dit steeds met tye uiters frustrerend en dreinerend.
By die teologiese skool het elke student ’n storie. Een van hulle vertel van ’n Japannese predikant wat baie jare gelede saam met ’n Amerikaanse sendeling ge­werk het en wat gedink het hulle werk was totaal vrugteloos.
Ek ontmoet Carina op Stilbaai waar sy en die kin­ders, Annlie, Cornelius, Lodewyk en Stephan, by haar ouers kuier terwyl Stéphan sy deputasie doen. Sy is nog verrassend energiek ná ’n hele oggend se tuis­onderrig.
Sy beduie opgewonde met klein handjies en glinste­rende oë, vol leef-lus, terwyl sy vertel: “Ek is ‘made in Japan’. Ons het daar gewoon tot ek vyf was. Toe moes my ouers terugkom Suid-Afrika toe weens sanksies teen die NG Kerk. Na my studies op Stellenbosch het ek weer vir twee jaar daar gaan Engels gee. Dit was dus vir my makliker as vir Stéphan toe ons soontoe trek. Ten minste was die reuk van soja en die swael van die baie warmbronne vir my bekend.”
Carina staan baie skoene vol: Hoewel Stéphan ’n baie betrokke en dienende pa is, sluk taalstudies en sy werk baie van sy tyd in. Sy is dus hoofsaaklik verantwoordelik vir hulle vier kinders (nou tussen 10 en drie jaar oud) se tuisonderrig.
Benewens “skool”, is hulle huis ook dikwels kuier- en oorslaapplek vir Japannese vriende of buitelandse besoekers. “Ons nooi mense aspris in. Japannese ken nie sulke gasvryheid nie. Dit is ’n demonstrasie van die evangelie. By ons en by die kerk is die enigste plek waar hulle kan ontspan oor hulle Christenskap en oor wie hulle is.”
By hulle vorige gemeente in Tokushima op die Suid-eiland, het Carina ’n baie suksesvolle bediening met kleuters gehad, genaamd Happy Kids. Sy is ook betrokke by die kinderbediening in Kobe, waar hulle sedert einde 2015 woon. En sy gee Engelse klasse vir die kweekskoolstudente.
“Ja, daar is soms baie chaos, maar gelukkig is ek ’n goeie organiseerder,” lag sy toe ek verwonderd vra: Hoe dóén jy dit?
Stéphan en Carina maak die beeld van ’n Japannese kersieboom in my gedagte-tuin staan: ’n Sterk stam met wye sambreel-takke, wat gul uitnooi, skuiling bied. Lieflike blinkswart lyne wat in komplekse patrone kartel. Omgewe van ligte, bewegende bloeisels; asof ’n swerm sagte vlinders by die boom tuiskom.