Hierdie koppeling tussen ‘getrou’ en ‘regverdig’ in vers 1 dui vir sommige op God se trou aan sy verbond. Dié verbond waarin Hy vir Israel gesê het, ‘Jy is myne en Ek is joune’. Ons kan egter ook die spanning tussen ‘die getroue God’ en ‘die God wat oordeel’ handhaaf want dit benadruk die psalmskrywer se dilemma. Hy smag na God se nabyheid, maar is van sy eie eindigheid en gebreke bewus.
Alhoewel ons die spanning en angs van die skrywer in Psalm 143 kan aanvoel, weet ons nie wat dit veroorsaak het nie. Geen konkrete inligting word verskaf nie en dít is nogal tipies van die psalms. Elke psalm is eerder ’n teks-vir-alle-tye en kan nie so maklik aan ’n spesifieke konteks vasgemaak word nie. In elke psalm hoor ons eerder die stemme van vele mense wat in verskillende tye van Israel se bestaan gebid, geworstel en God geloof het. Elke psalm is amper soos ’n venster wat op die ervaringe, egte lewenservaringe van gewone mense oopmaak.
En tog word in Psalm 143 van vyande gepraat. Hy praat vaag en algemeen daaroor, maar dit was waarskynlik ’n groep mense wat sy lewe vergal het. Hulle het hom in die grond getrap en hom in die donker gevange gehou (vs 3). Die Hebreeuse woord vir ‘trap’ dui op ’n kragtige handeling waarin iemand se lewe in die grond getrap, vertrap en vernietig word (Kraus 1979:161-167). Vir die skrywer van Psalm 94:5 is dié vernietiging so erg dat hy by God hieroor gekla het: ‘Hulle vertrap U volk, Here, hulle verdruk die volk wat aan U behoort’. In Psalm 143:3 kry ’n mens dieselfde magtelose gevoel van vernedering en vernietiging waaraan die skrywer niks kan doen nie (Kraus 1972b:655).
Vir die skrywer van Psalm 143 was dinge nie so eenvoudig nie. Die ervaring van sy ellende was so groot dat hy in frustrasie sy hande in gebed na God toe uitgesteek het. Hy het sy gevoel van magteloosheid en alleenheid met die uitdrukking ‘uitgedroogde land’ verwoord (vs 6). Hy was soos ‘n dorre, droeë stuk land waarop niks kon groei nie (Hossfeld & Zenger 2011:575).
Te midde van al die spanning doen die skrywer van Psalm 143 iets merkwaardigs: hy het oor die geskiedenis nagedink. Hy het nuwe moed gekry toe hy oor God se verlede met hom en Israel begin dink het: ‘Ek dink aan die verre verlede, ek peins oor alles wat U gedoen het en oor die werk van u hande dink ek na’ (Ps 143:5). Mooi vertel die skrywer van Psalm 77:6-7 dat ook hy in sy diepste ellende juis met die God van die geskiedenis besig was: ‘Ek dink oor die dae van die voortyd, oor die ou, ou jare’ (vs 6 –OV),
Waarom was die geskiedenis dan vir Israel so belangrik? In hulle gisters het hulle die tekens van God se liefde raakgesien. Omdat Hy vir hulle lief was, het Hy hulle uit die swaarkry van Egipte gelei. Omdat Hy so intens vir hulle omgegee het, het Hy hulle in die moordende woestyn soos ‘n goeie pa versorg. Omdat Hy hulle in sy hart gekoester het, het Hy sy beloftes aan Abraham nagekom en Israel ‘n mooi land gegee. Dié geskiedenis moes ín hulle geleef het. Oor al die groot gebeure moes hulle altyd weer nagedink het. Hulle moes dit as ‘t ware binne-in hulself herleef het. En telkens wanneer dié verlede naby aan hulle gekom het, moes hulle God se liefde opnuut ervaar. In die allergrootste ellende het die herinnering aan God se deernisvolle omgang met Abraham, sy erbarming in Egipte en sy sorg in die woestyn mense moed gegee.
In Psalm 17 kry ons dieselfde gedagte: ‘As ek wakker word, sal ek my verbly in u teenwoordigheid’ (Ps 17:15). Die woorde ‘wakker word’, ‘verbly’ en ‘u teenwoordigheid’ in hierdie vers is belangrik. Volgens die psalmskrywer was elke oggend se wakker word iets besonder. Teenoor die nag se angste was die oggend telkens ’n nuwe ervaring. Niks van die nag se donkerte en swarigheid het in sy gemoed oorgebly nie. Vir elke dag het hy nuwe moed gehad. En die rede daarvoor lê in die woordjie ‘teenwoordigheid’ opgesluit. By die tempel is God wel intens ervaar, maar in die sleurgang van die lewe was Hy ook naby. Dít het die psalmskrywer ook ondervind. Vrees het hom uitgeput, maar op God se ‘wonderlike trou’ het hy steeds gereken en op sy beskerming gehoop (vs 8). En terwyl die spanning opgebou het, het hy aan God bly vashou.