Ambivalensie van gevoelens in verhoudings, voorbeelde van ambivalensie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
ambivalensie - Dit is 'n teenstrydige verhouding tot die vak of ambivalente ondervinding wat deur 'n individu of 'n voorwerp veroorsaak word. Met ander woorde, 'n voorwerp kan in 'n persoon die gelyktydige voorkoms van twee antagonistiese gevoelens uitlok. Hierdie konsep is voorheen deur E. Bleuler ingestel, wat as menslike ambivalensie beskou word as 'n sleutel teken van skisofrenie, waardeur hy drie van sy vorme geïdentifiseer het: intellektueel, emosioneel en volwaardig.
Emosionele ambivalensie word geopenbaar in die gelyktydige sensasie van positiewe en negatiewe emosies na 'n ander individu, voorwerp of gebeurtenis. Verhoudings tussen kinders en ouers kan dien as 'n voorbeeld van die manifestasie van ambivalensie.
Die doelbewuste ambivalensie van 'n persoon word gevind in die eindelose spoed tussen die polêre oplossings, in die onmoontlikheid om 'n keuse tussen hulle te maak. Dikwels lei dit tot die opskorting van die opdrag van 'n aksie om 'n besluit te neem.
Die intellektuele ambivalensie van 'n persoon bestaan ​​in alternatiewe antagonistiese, teenstrydige of wedersyds eksklusiewe menings in die gedagtes van die individu.
Die eietydse van E. Bleuler, Z. Freud, het 'n heeltemal ander betekenis in die term menslike ambivalensie. Hy beskou dit as die gelyktydige sameksistansie van twee hoofsaaklik eienaardige teenoor die persoon wat opponerende aansporingsmotiewe teenstaan, waarvan die mees fundamentele oriëntasie op die lewe en die drang na die dood is.
Ambivalensie van gevoelens
Dikwels kan jy paartjies ontmoet waarin jaloesie heers, waar die gekke liefde met haat inmekaar val. Dit is 'n manifestasie van ambivalensie gevoelens. Ambivalensie is in die sielkunde 'n kontroversiële innerlike emosionele ervaring of staat wat 'n verband het met 'n tweeledige verhouding tot 'n onderwerp of voorwerp, voorwerp, gebeurtenis en gekenmerk word gelyktydig deur die aanvaarding en verwerping daarvan, verwerping.
Die term ambivalensie van gevoelens of emosionele ambivalensie is deur E. Bleuer voorgestel aan 'n Switserse psigiater met die doel om die eienskap van individue met skisofrenie, ambivalensie en houding aan te dui, wat mekaar vinnig vervang. Hierdie konsep het gouer geword in die sielkundige wetenskap. Komplekse tweeledige gevoelens of emosies wat in die vak ontstaan ​​as gevolg van die diversiteit van sy behoeftes en die veelsydigheid van die verskynsels wat hom direk omring, gelyktydig aan hom aantrek en bang maak en positiewe en negatiewe sensasies veroorsaak, word ambivalent genoem.
In ooreenstemming met die begrip van Z. Freud, is die ambivalensie van emosies tot sekere perke die norm. Terselfdertyd praat 'n hoë graad van sy manifestasie van die neurotiese toestand.
Ambivalensie is inherent aan sekere idees, konsepte wat gelyktydig simpatie en antipathie, plesier en ontevredenheid, liefde en haat uitdruk. Dikwels kan een van hierdie gevoelens onbewustelik onderdruk word, ander maskers. Vandag in die moderne sielkunde is daar twee interpretasies van hierdie konsep.
By ambivalensie word psigoanalitiese teorie verstaan ​​as 'n komplekse stel gevoelens wat 'n persoon oor 'n onderwerp, 'n ander onderwerp of verskynsel voel. Die voorkoms daarvan word as normaal beskou in verhouding tot daardie individue wie se rol dubbelsinnig is in die lewe van 'n persoon. En die teenwoordigheid van uitsluitlik positiewe emosies of negatiewe gevoelens, dit wil sê unipolariteit, word geïnterpreteer as idealisering of 'n manifestasie van waardevermindering. Met ander woorde, die psigoanalitiese teorie stel voor dat emosies altyd ambivalent is, maar die onderwerp self verstaan ​​dit nie.
Psigiatrie beskou ambivalensie as 'n periodieke globale verandering in die houding van 'n individu tot 'n bepaalde verskynsel, individu of vak. In die psigoanalitiese teorie word so 'n verandering in houding dikwels die ego genoem.
Ambivalensie in sielkunde is 'n teenstrydige gevoel dat mense amper gelyktydig voel, en nie gemengde gevoelens en motiewe wat afwisselend ervaar word nie.
Emosionele ambivalensie, volgens Freud se teorie, kan die voorgenitale fase van die verstandelike vorming van die krummels oorheers. Terselfdertyd is die kenmerkendste dat aggressiewe begeertes en intieme motiewe gelyktydig ontstaan.
Bleuler was op baie maniere ideologies naby aan psigoanalise. Daarom is dit juis daarin dat die term ambivalensie die mees gedetailleerde ontwikkeling ontvang het. Freud beskou ambivalensie as 'n letterlike benaming deur Bleuler van teenstellende neigings, wat dikwels in vakke uitgedruk word as 'n gevoel van liefde, saam met haat van een gewenste voorwerp. In sy werk oor die teorie van intimiteit het Freud teenstellende neigings beskryf wat verband hou met persoonlike intieme aktiwiteit.
Tydens die studie van die fobie van 'n vyfjarige kind het hy ook opgemerk dat die emosionele wese van individue uit opposiete bestaan. Die uitdrukking van 'n klein kind van een van die antagonistiese ervarings met betrekking tot die ouer belet hom nie om die teenoorgestelde ervaring gelyktydig te toon nie.
Voorbeelde van ambivalensie: 'n baba kan 'n ouer liefhê, maar terselfdertyd wens hom om te sterf. Volgens Freud, as daar 'n konflik ontstaan, word dit opgelos deur die kind se voorwerp te verander en een van die interne bewegings na 'n ander persoon oor te dra.
Die konsep van ambivalensie van emosies is ook deur die stigter van die psigoanalitiese teorie gebruik in die studie van so 'n verskynsel as oordrag. In baie van sy geskrifte het Freud die teenstrydige aard van die oordrag beklemtoon, wat 'n positiewe rol speel en terselfdertyd 'n negatiewe rigting het. Freud het aangevoer dat die oordrag vanselfsprekend ambivalent is, aangesien dit 'n vriendelike houding omhels, dit wil sê 'n positiewe en 'n vyandige aspek, dit is 'n negatiewe wat betref die psigoanalis.
Die term ambivalensie is vervolgens wyd in die sielkundige wetenskap gebruik.
Ambivalensie van gevoelens word veral uitgespreek in die puberteitperiode, aangesien hierdie tyd 'n keerpunt in volwassenheid is as gevolg van puberteit. Ambivalensie en paradoksale aard van 'n tiener manifesteer in 'n aantal teenstrydighede as gevolg van 'n krisis van selfkennis, die oorwinning van die individu wat 'n individualiteit verkry (die vorming van identiteit). Toenemende egosentrisme, aspirasie na die onbekende, onvolwassenheid van morele houdings, maksimalisme, ambivalensie en paradoksale aard van die adolessent is eienskappe van adolessensie en verteenwoordig risikofaktore in die vorming van geviktimiseerde gedrag.
Ambivalensie in verhoudings
Die menslike individu is die mees komplekse wese van 'n ekosisteem, as gevolg van watter harmonie en gebrek aan teenstrydigheid in verhoudings eerder die standaarde is waarop individue gerig word, eerder as die kenmerkende eienskappe van hul innerlike werklikheid. Die gevoelens van mense is dikwels teenstrydig en ambivalent. Terselfdertyd kan hulle hulle gelyktydig met dieselfde persoon voel. Sielkundiges noem hierdie kwaliteit ambivalensie.
Voorbeelde van ambivalensie in verhoudings: wanneer 'n gade terselfdertyd 'n gevoel van liefde voel met haat teenoor 'n maat as gevolg van jaloesie, of onbeperkte teerheid vir jou eie kind in kombinasie met irritasie wat veroorsaak word deur oormatige moegheid of 'n begeerte om nader aan ouers te wees in samewerking met drome wat klim in die lewe van 'n dogter of seun.
Die dualiteit van verhoudings kan ewe beide inmeng met die onderwerp en help. Wanneer dit ontstaan ​​as 'n teenstrydigheid, enerzijds, tussen stabiele gevoelens teenoor 'n lewende wese, werk, verskynsel, onderwerp en anderzijds korttermyn-emosies wat deur hulle veroorsaak word, word so 'n dualiteit as 'n ooreenstemmende norm beskou.
So 'n tydelike antagonisme in verhoudings ontstaan ​​dikwels in 'n kommunikatiewe interaksie met 'n noue omgewing waarmee individue stabiele verhoudings met 'n plusteken verbind en waaraan hulle 'n gevoel van liefde en liefde ervaar. As gevolg van verskeie redes kan soms naby omgewing egter prikkelbaarheid in individue veroorsaak, 'n begeerte om kommunikasie met hulle te vermy, en dikwels selfs haat.
Ambivalensie in verhoudings is met ander woorde 'n gemoedstoestand waarin elke stel deur sy teenoorgestelde gebalanseer word. Antagonisme van gevoelens en houdings as 'n sielkundige konsep moet onderskei word van die teenwoordigheid van gemengde sensasies in verhouding tot 'n voorwerp of gevoelens rakende 'n individu. Op grond van 'n realistiese assessering van die onvolmaakthede van die aard van 'n voorwerp, verskynsel of onderwerp, ontstaan ​​gemengde gevoelens, terwyl ambivalensie 'n diep emosionele karakter is. In so 'n opset volg antagonistiese verhoudings vanuit 'n universele bron en is dit verwant.
K. Jung gebruik ambivalensie vir die doel van karakterisering:
- verband tussen positiewe emosies en negatiewe gevoelens rakende 'n voorwerp, voorwerp, gebeurtenis, idee of ander individu (hierdie gevoelens kom van een bron en vorm nie 'n mengsel van eienskappe wat kenmerkend is van die onderwerp waarvoor hulle gerig is nie);
- belangstelling in die veelvoud, fragmentasie en impermanensie van die psigiese (in hierdie opsig is ambivalensie slegs een van die state van die individu);
- self-ontkenning van enige posisie wat hierdie konsep beskryf;
- houdings, in die besonder, op die beelde van ouers en in die algemeen op argetipes beeldspraak;
- universaliteit, aangesien dualiteit oral teenwoordig is.
Jung het aangevoer dat die lewe self 'n voorbeeld van ambivalensie is omdat dit in baie wedersyds eksklusiewe konsepte bestaan ​​- goed en kwaad, sukses val altyd op nederlaag, hoop word gepaard gegaan met wanhoop. Alle genoteerde kategorieë is ontwerp om mekaar te balanseer.
Ambivalensie van gedrag word afwisselend gevind in die manifestasie van twee polêre opponerende motiverings. Byvoorbeeld, in baie soorte lewende wesens word die aanvalle van die aanval vervang deur vlug en vrees.
Uitgesproken ambivalensie van gedrag kan ook waargeneem word in die reaksies van mense na onbekende individue. Die vreemdeling veroorsaak die opkoms van gemengde emosies: 'n gevoel van vrees saam met nuuskierigheid, 'n begeerte om gelyktydig met hom te interaksie met die begeerte om kontak te vestig.
Dit is 'n fout om te veronderstel dat die teenoorgestelde gevoelens 'n neutraliserende, intensiverende of verswakkende invloed van mekaar het. By die vorming van die ondeelbare emosionele toestand behou antagonistiese emosies egter min of meer hul eie individualiteit in hierdie ondeelbaarheid.
Ambivalensie in tipiese situasies is te danke aan die feit dat sekere eienskappe van 'n komplekse voorwerp verskillende effekte op die behoeftes en waarde-oriëntasie van die individu het. Byvoorbeeld, 'n individu kan gerespekteer word vir harde werk, maar terselfdertyd veroordeel hom vir sy humeur.
Die ambivalensie van 'n persoon in sommige situasies is 'n teenstrydigheid tussen stabiele emosies in verhouding tot die onderwerp en situasionele sensasies wat daaruit voortspruit. Byvoorbeeld, 'n belediging word gebore in gevalle waar emosioneel positief geëvalueerde vakke onoplettend aan hom toon.
Sielkundiges noem vakke wat dikwels ambivalente gevoelens oor een of ander gebeurtenis hoogs ambivalent het, en minder ambivalent is diegene wat altyd 'n duidelike opinie soek.
Baie studies bewys dat in sekere situasies hoë ambivalensie nodig is, maar in ander sal dit net inmeng.
Kyk na die video: Varsgedruk 41, Skadu's van gister, deur Marzanne Leroux-Van der Boon (November 2019).