Geweer, Napoleont - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die Napoleontiese oorloë het die begin van die geweer die belangrikste wapen van infanterie geword. Dit wil nie sê dat die geweer teen die einde van die tydperk die standaardwapen was nie, dit was nog ver. Die gewere van die Napoleontiese oorloë was nog redelik skaars en het dieselfde beginsels as die muskiet met 'n gladde boor gebruik, maar het 'n spiraalvormige groef of geweer in die loop, sodat die bal draai toe dit die snuit verlaat, wat 'n groter akkuraatheid gee. Hierdeur kon spesifieke beamptes vir die eerste keer geteiken word en teen die bemanning van artilleriebatterye soos by Badajoz geskiet word. Berigte oor die akkuraatheid van die gewere en gegewens ondersteun blykbaar bewerings soos getoon deur die beroemde Britse wapensmid Ezekiel Baker wat 34 skote op 100yds en 24 op 200 yds afgevuur het en elke keer 'n manlike teiken getref het. Die geweer was die gewildste in die Duitse leërs, soos die Pruisiese en Brunswick -magte, en hierdie leërs het die voortou geneem in geweertaktieke met hul 'Jager' of jagter -eenhede. In ander leërs is die geweer deur spesialis -troepe gebruik of in die geval van die Franse wat glad nie gebruik is nie. Dit was omdat die geweer van die tyd verskeie nadele gehad het, die belangrikste was dat dit baie stadiger was as 'n muskiet om weer te laai as gevolg van die stywe pas van die bal in die loop, en ook 'n goeie geweer het aansienlike opleiding geverg. Met die Duitse, Portugese en Britse magte is spesifieke geweer -eenhede geskep (95ste en 60ste geweer in Britse diens), maar in ander leërs soos die Russe is die nuwe wapen die beste skote in 'n eenheid uitgereik. Die paar geweer muskiete wat in Franse diens uitgereik is, is in 1807 teruggetrek, nie verbasend in 'n leër wat gebaseer was op vinnige opleiding en massaformasies nie. Die gewere met 'n korter loop kon die gewere gebruik maak van 'n natuurlike dekking en selfs 'n vatbare vuurposisie, en hier sien ons die geboorte van die moderne sluipskutter. Die beroemdste geweer van die tydperk, die 'Baker' geweer, is deur Britse gewere en Portugese Cacadores gebruik, en teen die einde van die Napoleontiese oorloë is meer as 30 000 vervaardig.
Die Lewis en Clark -ekspedisie soos uitgebeeld in 'n skildery van Newman Myrah getiteld "Ruil blou krale vir Otter gewaad". 'N Girandoni -luggeweer is op die ekspedisie geneem en die inheemse Amerikaners baie beïndruk. Skildery met vergunning van die Amerikaanse weermag
Die alpiene streek Tirol, 'n grensland tussen Italianers en Duitsers, het lank reeds vaardige jagters en taai bergkrygers geteel. Rondom 1778 het 'n Tiroolse meester-wapensmid, Bartolomeo Girandoni (1729-1799), die luggeweer Girandoni uitgevind, wat die aandag van Joseph II, die Oostenrykse keiser, getrek het.
Luggewere is sedert die 16de eeu gebruik, hoofsaaklik om klein wild te jag. Hulle was 'n gunsteling van stropers, want die gebrek aan geraas en rook het beteken dat hulle in die geheim gebruik kon word.
Die buitengewone ontwerp van Girandoni het twee innovasies gehad wat dit 'n formidabele militêre wapen gemaak het, eerder as 'n sportgeweer vir welgestelde adellikes. Eerstens was dit 'n stutlaaier met 'n buisvormige tydskrif van 20 ronde langs die loop. Om die wapen te laai, lig die gebruiker eenvoudig die snuit op en druk op 'n veerbelaaide skuifbalk wat 'n bal opgetel het en dit op sy plek vasgeklem het. Om die tydskrif weer te laai, het die gebruiker 'n prop aan die voorkant van die tydskrif oopgemaak en die inhoud van 'n "snellaaier" daarin leeggemaak. Tweedens gebruik dit 'n baie hoë druk: 544 atmosfeer, of 5515,8 kPa, 800 psi wat in 'n vasgeklemde yster-drukfles gehou is wat die wapen se boude gevorm het. 'N Volaaide drukfles was goed vir tot 80 skote.
Girandoni Air Rifle was 'n innoverende ontwerp wat sy tyd vooruit was. Foto van die National Firearms Museum
Die voordele van die wapen sluit in 'n hoë vuurtempo, geen rook, relatief lae terugslag en minder geraas as 'n muskiet. Omdat daar geen swart poeier oorbly om die gat te vuil nie, was dit minder skoon. Skieters kon laai en vuur terwyl hulle plat lê.
Maar daar was beduidende nadele: die meganisme was kompleks en broos. Soos die meeste gewere van die era, was dit te broos om 'n bajonet te monteer. Dit het 1 500 houe op 'n handpomp (soortgelyk aan 'n moderne fietspomp) geneem om die lugsilinder te laai. Die wapen het nutteloos geraak as die pomp verlore geraak of beskadig is. Maar bowenal was die Girandoni eenvoudig nie verenigbaar met die taktiese leerstelling van die era nie. Net soos wapens of terrein, vorm die leer die gedrag van leërs.
Aan die einde van die 18de eeu was swartkruitgewere presiese sluipskutterwapens. In die geveg het gewapende mans aristokratiese offisiere geteiken, opvallend in hul spoggerige uniforms. Die beamptes vind die hele idee afstootlik en onsportief. Dapper soldate het in die oopte opgestaan ​​en muskietvlugte verhandel. Napoleon Bonaparte het die geweer -eenhede van die Franse weermag in 1807 eintlik ontbind, omdat hy gewere te duur en te traag beskou het om te laai en af ​​te vuur.
Die Girandoni, wat aan 'n paar eenhede Tiroolse skerpskutters uitgereik is, het geveg teen die Turke, maar blykbaar nooit in Oostenryk se Napoleontiese oorloë nie. Teen 1815 is dit uit diens geneem. Omstreeks 1803 het een van hierdie wapens in Philadelphia, Penn, gelikwideer. 'N Assistent vir president Thomas Jefferson, kapt. Meriwether Lewis (1774-1809), het die stuk verkry. Toe Jefferson 'n ekspedisie stuur om die nuut gekoopte Louisiana -gebied te verken, het Lewis die Girandoni saamgeneem om die inheemse stamme wat hy teëgekom het, te beïndruk. Dit word herhaaldelik in die tydskrifte van Lewis en Clark genoem.
My luggeweer ... verstom hulle baie, hulle kan dit nie verstaan ​​nie en skiet so gereeld en sonder poeier … "
-Meerwether Lewis 24 Januarie 1806
Op een of ander manier het hierdie windbuks oorleef en uiteindelik deur 'n versamelaar gekoop. 'N Wapensmid het 'n opdrag gekry om 'n paar replika's van hoë gehalte te maak. Toe die wapen gedemonteer is, het hy gevind dat die hoofveer presies herstel is soos beskryf in die tydskrifte van Lewis en Clark. Hierdie historiese wapen word nou geleen aan die museum van die National Rifle Association in Fairfax, Va.
Die Girandoni-geweer is 'n voetnoot van die militêre geskiedenis. Elkeen is met die hand gemaak deur meester-wapensmede, wat dit baie duur maak. Waarskynlik is daar nooit meer as 1500 gebou nie. Sommige van die materiaal en tegnieke wat gebruik is, is sorgvuldig bewaak "handelsgeheime" wat saam met die vakmanne gesterf het.
Die Girandoni -luggeweer word in die National Firearms Museum vertoon. Foto van die National Firearms Museum
Op dieselfde tyd toe die Oostenrykse weermag sukkel om die Girandonis in herstel te hou, het 'n Amerikaanse uitvinder, Eli Whitney (1765-1825) probeer om muskiete te vervaardig met bewegende dele wat so presies gemasjineer is dat dit 'uitruilbaar' sou wees tussen wapens van dieselfde tipe. Dit was 'n revolusionêre idee in 'n wêreld waar elke komplekse meganisme afsonderlik ingedien en pas. Die ontwikkeling van presiese masjiengereedskap en meters in die vroeë 19de eeu het nog nie ver genoeg gevorder om Whitney se droom tot sy werklikheid te laat realiseer nie. As die briljante ontwerp van Girandoni met die verwisselbare onderdele van Whitney verband gehou het, sou leërs wat met massa-vervaardigde rooklose tydskrifgewere toegerus was, vinnig gedwing moes word om hul taktiek en leerstellings aan te pas, en die daaropvolgende geskiedenis sou moontlik 'n heel ander pad gevolg het.
Royal Green -baadjies [wysig | wysig bron]
In 1948 was die KRRC vir administratiewe doeleindes saam met die Ox & amp Bucks Light Infantry en die Rifle Brigade om die Green Jackets Brigade te vorm.
In 1958 is die regiment herdoop tot die 2de groen baadjies, The King's Royal Rifle Corpsnet soos die twee ander regimente van die Green Jackets Brigade, wat onderskeidelik die eerste en derde Green Jackets herdoop is.
In 1966 is die drie regimente saamgevoeg om die drie bataljons van die Royal Green Jackets Regiment (RGJ) te vorm.
In 1992 is die 1ste Bataljon, Royal Green Jackets ontbind, en die KRRC is die 1ste Bataljon herbenoem, met die 3de Bataljon (voormalige Rifle Brigade) wat die 2de Bataljon word.
In 2007 is die twee-bataljon RGJ-regiment saamgevoeg met die oorblywende regimenten van die Ligte Infanterie, om die vyf gereelde en twee territoriale bataljons van The Rifles te vorm.
Die tradisies van die regiment word bewaar deur die 2de Bataljon, The Rifles, wat 'n herbenaming van die 1ste Bataljon, Royal Green Jackets, is.
Geweerbrigade tydens WW1
Sedert 1815 is die magsbalans in Europa deur 'n reeks verdrae gehandhaaf. In 1888 is Wilhelm II gekroon as 'Duitse keiser en koning van Pruise' en het hy oorgegaan van 'n beleid om die status quo te handhaaf na 'n meer aggressiewe posisie. Hy het nie 'n verdrag met Rusland hernu nie, Duitsland in lyn gebring met die dalende Oostenryk-Hongaarse Ryk en 'n vloot begin bou wat ooreenstem met dié van Brittanje. Hierdie optrede het die bure van Duitsland baie geraak, wat vinnig nuwe verdragte en alliansies gesluit het in geval van oorlog. Op 28 Junie 1914 word Franz Ferdinand, die erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse troon, vermoor deur die Bosnies-Serviese nasionalistiese groep Young Bosnia wat pan-Serviese onafhanklikheid wou hê. Franz Joseph se die Oostenryk-Hongaarse keiser (met die steun van Duitsland) reageer aggressief en stel Serwië voor 'n opsetlik onaanvaarbare ultimatum om Serwië in 'n oorlog te lok. Serwië stem in tot 8 van die 10 termyne en op 28 Julie 1914 verklaar die Oostenryk-Hongaarse Ryk oorlog teen Serwië, wat 'n kaskade-effek in Europa veroorsaak. Rusland wat deur verdrag aan Serwië gebind is, verklaar oorlog met Oostenryk-Hongarye, Duitsland verklaar oorlog met Rusland en Frankryk verklaar oorlog met Duitsland. Die Duitse leër het na neutraal België gegaan om Parys te bereik, wat Brittanje gedwing het om oorlog te verklaar met Duitsland (weens die Verdrag van Londen (1839) waardeur Brittanje ingestem het om België te verdedig in geval van inval). Teen die 4de Augustus 1914 het Brittanje en 'n groot deel van Europa deelgeneem aan 'n oorlog wat 1,566 dae sou duur, 8,528,831 lewens sou kos en 28,938,073 slagoffers of aan beide kante vermis was.
Die regiment het altesaam 28 bataljons gevorm tydens die Eerste Wêreldoorlog, benewens die vooroorlogse oprigting van twee gewone en twee militia en twee territoriale bataljons. Die regiment het 11,575 manskappe verloor wat tydens die oorlog gedood is en 52 slagoffers ontvang, waaronder 10 Victoria Crosses.
04.08.1914 Gestasioneer te Colchester as deel van die 11de Brigade van die 4de Afdeling.
18.08.1914 Verhuis na Harrow School.
23.08.1914 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Havre en neem deel aan verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Die Slag van Le Cateau, Die Slag van die Marne, Die Slag van die Aisne, Die Aanval op Ploegsteert Wood.
Des 1914 Hierdie bataljon het deelgeneem aan die Kersfeesstilstand van 1914.
Die Tweede Slag van Ieper.
Die Duitse gasaanval by Ieper, die Slag van Le Transloy.
Die Slag van Arras, Die Slag van Broodseinde, Die Slag van Poelcapelle.
Slag van die Somme, Slag van Lyes, Duitse onttrekking by Hinges, Die Slag van Drocourt-Queant, Slae van die Hindenburg-lyn.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Frankryk, Haspres N.W. van Solesmes.
04.08.1914 Gestasioneer te Kuldana, Pakistan.
20.09.1914 Aanboord na Engeland vanaf Bombay en arriveer by Liverpool 22.10.1914 en verhuis dan na Hursley Park, Winchester om by die 25ste brigade van die 8ste afdeling aan te sluit.
06.11.1914 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Havre en was besig met verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Die Slag van Neuve Chapelle, Die Slag van Aubers Ridge, die Slag van Loos,
Slag van die Somme, die aanval naby Le Transloy,
Aanval naby Gouzeaucourt, Vang van Gonnelieu, Die Slag van Pilkem, Aanval op Westhoekrif, Die Slag van Langemarck, in loopgrawe by Passchendaele.
Slag van die Somme naby Pargny en Morchain
11.11.1918 Beëindig die oorlog in België, Pommeroeul Wes van Mons.
04.08.1914 Gestasioneer te Cork as deel van die 17de Brigade van die 6de Afdeling, verhuis daarna na Cambridge en daarna na Newmarket.
12.09.1914 Gemobiliseer vir oorlog en beland in St. Nazaire en was besig met verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Die aksies op die Aisne -hoogtes, Attack on Perenchies.
14.10.1915 oorgeplaas na die 17de Brigade van die 24ste Afdeling.
Die Slag van Loos.
Aksie van die Bluff, slag van Devlin Wood.
Battles of Arras, Battle of Messines, The Battle of Pilkem Ridge, aanval op Passchendaele.
Slag van die Somme by Falvy Bridge en Vrely, aanval op St. Aubert.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Frankryk, Bavai.
04.08.1914 Gestasioneer te Dagshai, Indië en vertrek in Oktober na Engalnd vanaf Bombay en arriveer in Devonport, Plymouth 18.11.1914. Hulle verhuis daarna na Magdalen Hill, Wincghester om by die 80ste brigade van die 27ste afdeling aan te sluit.
21.12.1914 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Havre en was besig met verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Aksie by St. Eloi (Ieper gebied), Slag van St. Julien, Slag van Frezenberg, Slag van Bellewaarde.
25.11.1915 Die afdeling is beveel om na Salonika te verhuis en was betrokke by verskeie aksies teen die Bulgaarse leër, insluitend
Die vang van Karajakois, Die vang van Yenikoi, die slag van Tumbitza Farm.
Die vang van Homondos, die vang van die Roche Noir Salient, die gang van die Vardar -rivier en die strewe na die Strumica -vallei.
30.09.1918 Beëindig die oorlog in Masedonië, Rabrovo N.W. van die Doiran -meer.
5de (Reserwe) Bataljon
04.08.1914 Gestasioneer by Winchester by die uitbreek van die oorlog en verhuis daarna na Minster, Isle of Sheppey en bly daar tot aan die einde van die oorlog.
6de (Reserwe) Bataljon
04.08.1914 Gestasioneer by Winchester by die uitbreek van die oorlog en verhuis daarna na Sheerness, Isle of Sheppey en bly daar tot aan die einde van die oorlog.
7de (Diens) Bataljon
21.08.1914 Gestig in Winchester as deel van die Eerste Nuwe Leër (K1) en verhuis daarna na Aldershot om by die 41ste Brigade van die 14de Afdeling aan te sluit.
November 1914 verhuis na Farnham en dan terug na Aldershot.
20.05.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike front, insluitend
Die Duitse gasaanval by Hooge.
Die Slag van Delville Wood, Die Slag van Flers-Courcelette.
Slag van Arras, verloof by Inverness Copse.
27.04.1918 Verminder tot opleidingskader.
17.06.1918 Keer terug na Engeland met die afdeling wat by Pirbright gestasioneer is en word dan opgeneem in die 33ste bataljon van die Londense regiment.
8ste (Diens) Bataljon
Die Slag van Flers-Courcelette.
27.07.1918 oorgeplaas na die 117ste Brigade van die 39ste Afdeling.
03.08.1918 Ontbind in Desvres Frankryk.
9de (Diens) Bataljon
21.08.1914 Gestig in Winchester as deel van die Eerste Nuwe Leër (K1) en verhuis daarna na Aldershot om by die 42ste Brigade van die 14de Afdeling aan te sluit.
November 1914 verhuis na Petworth en dan terug na Aldershot.
21.05.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike front, insluitend
Die Duitse gasaanval by Hooge, The Battle of Loos.
27.06.1918 oorgeplaas na die 117de brigade van die 39ste afdeling.
03.08.1918 Ontbind in Desvres Frankryk
10de en 11de (Diens) Bataljon
September 1914 Beide vorm in Winchester as deel van die Tweede Nuwe Leër (K2) en verhuis na Blackdown om by die 59ste Brigade van die 20ste Divisie aan te sluit en verhuis daarna na Witley en daarna na Hamilton Camp, Stonehenge.
21.07.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike front, insluitend
Die Slag van Guillemont.
Aanval op Steenbeek, Aanval op Rue Des Vignes, The Cambrai Operations.
05.02.1918 Die 10de ontbind naby La Clytte en personeel word na die 3de 11de 12de en 13de bataljon oorgeplaas. Die 11de het steeds deelgeneem aan verskillende aksies, insluitend
Die Slag van St Quentin, die aksies by die Somme -kruisings, die Slag van Rosieres, die Slag van die Selle, die Slag van Valenciennes, die Slag van die Sambre en die deurloop van die Grand Honelle.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Frankryk, Jenlain wes van Bavai
12de (Diens) Bataljon
Sept 1914 Gestig in Winchester as deel van die Tweede Nuwe Leër (K2) en verhuis na Blackdown om by die 60ste Brigade van die 20ste Afdeling aan te sluit en verhuis daarna na Witley en verder na Larkhill.
Slag van Loos, aanval naby Montauban,
Die Cambrai Operations.
Slag van die Somme en verower die dorp Mezieres.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Frankryk, Bettignies noord van Maubeuge.
13de (Diens) Bataljon
Oktober 1914 Gestig te Winchester as deel van die Derde Nuwe Leër (K3) en verhuis na High Wycombe om by die 111ste Brigade van die 37ste Afdeling aan te sluit en daarna na Andover.
31.07.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike front, insluitend
Aanval naby Pozieres, Slag van Guillemont. Slag van Ancre.
Slag van Arras, Die Tweede Slag van die Scarpe, Capture of Achiet Le Grand en Bihucourt.
Die gevegte van die Hindenburg -lyn, aanval naby Briastre.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Frankryk, Caudry S.E. van Cambrai
14de en 15de (Reserwe) Bataljonne
Oktober 1914 Gestig te Southend as 'n diensbataljon vir die Vierde Nuwe Leër (K4) en om by die 92ste Brigade van die 31ste Afdeling aan te sluit.
10.04.1915 Word die 2de Reserwe Bataljons in die 4de Reserwe Brigade, wat na Purfleet verhuis.
Van Junie tot September 1915 verhuis na Belhus Park, Aveley na Essex en die Seaford.
01.09.1916 Word die 19de en 20ste opleidingsreservebataljon van die 4de opleidingsreservaatbrigade.
16de (Diens) Bataljon (St. Pancras)
02.04.1915 Gestig in St. Pancras deur die parlementêre werwingskomitee.
19.07.1915 oorgeneem deur die Oorlogskantoor en verhuis na Hursley Park, Winchester en sluit aan by die 117ste Brigade van die 39ste Afdeling.
September 1915 verhuis na Aldershot en die Witley.
08.03.1916 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Havre en neem deel aan verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Aanval naby Festubert,
Die Slag van Pilkem Ridge, Aanval op Steenbeek, Die Slag van die Menin Road Ridge.
Aanval op Wytschaete Ridge.
16.05.1918 Verminder tot opleidingskader.
16.08.1918 oorgeplaas na die 66ste afdeling.
29.09.1918 Verdediging van die kommunikasielyne as deel van die 197ste Brigade by Haudricourt S.W. van Aumale.
17de (Diens) Bataljon
Oktober 1915 Gestig in Charrington Hall uit die depotkompanies van die 16de Bataljon as 'n plaaslike reservaatbataljon en het daarna by die 26ste Reserwe Brigade aangesluit.
Jan 1916 verhuis na Banbury en daarna Wimbledon.
01.19.1916 Word die 112ste opleidingsreservaatbataljon van die 26ste reserwe -brigade.
18de (Londen) 23ste (Noordwes) en 24ste (Battalions) Battalions Territorial Force
28.11.1915 Gestig uit Supernumerary Territorial Force Company om territoriale eenhede onder leiding van die Army Council Instruction te maak as deel van Army Order 187.
Hierdie bataljons is gebruik vir garnisoenplig van kwesbare punte in Indië.
19de (Westerse) en 20ste (Noordelike) Bataljon se territoriale mag
Hierdie bataljons is gebruik vir die garnisoenplig van kwesbare punte in Egipte en Palestina.
21ste (Midland) Battalions Territorial Force
Hierdie bataljons is gebruik vir garnisoenplig van kwesbare punte in Egipte en daarna Indië.
22ste (Wessex en Wallies) Bataljon se gebiedsmag
Hierdie bataljons is gebruik vir garnisoenplig van kwesbare punte in Egipte en daarna Salonika en het by die 228ste Brigade aangesluit onder bevel van die Griekse Kreta -afdeling
25ste (Reserwe) Garrison Battalion Territorial Force
Aug 1916 Gestig in Falmouth en bly daar tot aan die einde van die oorlog.
51ste (gegradueerde) bataljon
27.10.1917 Gestig te Welbeck uit die 237ste gegradueerde bataljon (voorheen die 19de opleidingsreservebataljon en voor dit die 14de geweerbrigade) en sluit aan by die 206ste brigade van die 69ste afdeling.
Jan 1918 verhuis na Aldershot en word oorgeplaas na die 201ste Brigade van die 67ste Afdeling in Ipswich.
Junie 1918 verhuis na Foxhall Heath.
52ste (gegradueerde) bataljon
27.10.1917 Gestig te Clipstone uit die 241ste afgestudeerde bataljon (voorheen die 21ste opleidingsreservaatbataljon en voorheen die 11de East Surrey Bataljon) en sluit aan by die 207ste brigade van die 69ste afdeling.
Feb 1918 verhuis na Colchester en word oorgeplaas na die 202ste Brigade van die 67ste Afdeling in Ipswich.
53ste (Jong Soldaat) Bataljon
27.10.1917 Gestig in Northampton uit die 18de Young Soldier Bataljon (voorheen die 15de King's Royal Rifle Corps) as deel van die 4de Reserwe -brigade.
The Ferguson Rifle - Die Britse wapen wat die uitkoms van die Amerikaanse rewolusie kan verander het
DIT WAS DIE geweer dit kon het die Amerikaanse rewolusie vir die Britte gewen. 'N Tegniese wonder meer as 50 jaar voor sy tyd, hierdie stutlaaier het op 1 September 1777 sy vuurdoop by Brandywine Creek buite Philadelphia ontvang.
Majoor Patrick Ferguson, die uitvinder van die wapen, het sy eksperimentele geweer op sy skouer gesit en die visier op 'n hooggeplaaste Amerikaanse offisier in blou en blou gesentreer. Ferguson, wat beskou word as een van die beste skerpskutters in die Britse leër, het geweet dat dit 'n maklike skoot was, en die teiken was net meer as 100 meter ver en hy het 'n duidelike siglyn. Ferguson het sedert die man se rug omgedraai het geen idee wie die vyandoffisier was nie, maar hy was beïndruk deur die hoogte en dra van sy vyand. Op die laaste sekonde laat sak Ferguson sy wapen neer, en besluit dat die saak van 'n behoorlike Britse offisier 'n eerbare geveg is, en nie die opposisie van bevelvoerders nie. George Washington sou lewe.
Ferguson, gebore in 1744 in Aberdeenshire, Skotland, is net so respek vir sy menswees as sy inisiatief. Hy het grootgeword in Edinburgh in 'n gesin wat meer bekend was vir sy afstamming as sy fortuin, en hy was bekend met baie van die sleutelfigure van die Skotse Verligting. Lord Cornwallis noem hom 'briljant' en voel dat die geweer wat na hom vernoem is, nooit die erkenning ontvang nie.
Ferguson het sy buitengewone wapen ontwikkel nadat hy in 1774 met ligte infanterie -opleiding begin het. Hy was onder die indruk van die stomp jaeger gewere in diens van geallieerde Duitse skermutselingseenhede. Alhoewel dit dodelik akkuraat was, was dit te stadig om te laai. In teenstelling met konvensionele gladde muskiete wat deur gewone soldate gedra word, het muilgewere nodig dat houthakkies die bal in die geweergroewe neergeslaan het. Op grond van die ontwerpe van die Franse wapensmid Isaac de Chaumette en die Engelse uitvinder John Warsop, het Ferguson hom voorgestel dat 'n stuitlaaier wat nie 'n ramrod nodig het nie, tydens die loop herlaai kan word en meer as twee keer die omvang van 'n gewone musket het. Terwyl drie skote per minuut goed was vir 'n Brown Bess, kon 'n bedrewe bestuurder van die Ferguson baie beter vaar.
Die geheim van Ferguson se geweer was 'n beweegbare stuitblok. Anders as vroeëre stuitblokke, het sy wapen 'n skroefmeganisme in die sneller beskut, met 'n handvatsel wat nie kan losmaak, verlore raak of in die pad kan val as dit nie gebruik word nie. Hy het ook 'n unieke skroef met 12 drade vir die stuitstop ontwikkel. Die skroef is tapse en gegolf: die diagonale drade laat toe dat die stutstuk heeltemal oopgemaak kan word met 'n afwaartse draai van die handvatsel. 'N Draai opwaarts met die kloksgewys draai die stuitjie verseël. Toe die stut gesluit is, het dieselfde drade 'n goeie gas seël gegee, omdat bypassende skroefdraad in die loop ingebou is. Deur 'n mengsel van talg en byewas by die drade te voeg, is die doeltreffendheid van die seël verder verbeter.
Toe die stut oop was, het die skieter die wapen effens vorentoe gekantel en 'n .648-duim-bal in die loop geplaas. Daarna het hy poeier bygevoeg en die stuitjie verseël, sodat oortollige poeier eenvoudig kon wegval. Die bal hoef nie toegedraai te word nie; dit is stewig vasgehou omdat dit effens groter was as die .645-duimvat. Toe dit afgevuur is, het die bal saamgepers om by die agt lande en groewe van die seskantige loop te pas: een volle draai in 60 duim.
Besmetting wat veroorsaak word deur onverbrande poeier was 'n probleem vir alle swart poeierwapens, maar die Ferguson het ook in hierdie opsig 'n voordeel geniet. Toe die stuitblok verlaag is, het die meeste vuilgoed weggeval en die res kon maklik afgevee word.
Die voorste en agterste visier is gekalibreer vir 'n reeks van 100 tot 500 meter, hoewel 300 waarskynlik die effektiewe limiet daarvan was.
Alhoewel die meeste gewere van die era nie 'n bajonet geneem het nie, het Ferguson 'n bajonet van 30 duim aanvaar.
Gebaseer op 'n gewapende man se wapen in die museum in Morristown National Historical Park, het die Ferguson 6,9 pond geweeg. Dit was 49 3/8 duim lank en het 'n 34 1/8 vat. Die afmetings het die benaderde van die Baker Rifle, wat bekendheid verower het in die Napoleontiese oorloë. En net soos die Baker, was die Ferguson kort genoeg om uit verskillende posisies herlaai te word.
Op 2 Oktober 1776 het Ferguson 'n oortuigende demonstrasie van sy geweer vir King George in Woolwich gegee. In 'n reënbui wat die voorlaaiers onbruikbaar sou maak, het hy tien minute lank vier skote per minuut afgevuur. Om die demonstrasie af te sluit, het hy die pas aangeneem en ses rondes in 'n minuut behaal.
Op 'n stadium het hy toegelaat dat die reën die oopstorting vul, en hy kon die water in 'n paar oomblikke weer opruim.
As beloning vir die plesier van die koning kon Ferguson 'n eksperimentele geweerkorps van 100 man saamstel. Sy debuut was ook sy laaste optrede. Toe Ferguson ernstig gewond is by Brandywine, is die korps verbreek. Die mans het hulself na gewone eenhede oorgeplaas en die meeste van hul wapens is in die geskiedenis verlore.
Ferguson sterf heroïes tydens die Slag van King's Mountain in Suid -Carolina in 1780. Alhoewel daar net meer as 100 Fergusons vervaardig is, is daar vandag slegs vyf voorbeelde in die VSA: die beste bewaarde is die van kaptein Fredric de Peyster wie se afstammelinge dit geskenk het aan die Smithsonian Institution. As iemand in 'n redelike toestand in die nabye toekoms op die antieke mark verskyn, sal dit waarskynlik sewe syfers haal.
Twee faktore het die Ferguson daarvan weerhou om 'n revolusionêre wapen in 'n revolusionêre oorlog te word: koste en konserwatisme.
Die vervaardiging van die wapen was duur en die Britse regering was baie besorg oor spaarsaamheid. Die Ferguson het die grense van die beskikbare tegnologie gestrek en het 'n wapensmid met veel meer as gemiddelde vaardigheid nodig gehad. 'N Brown Bess kan 'n ru -wapen wees, maar wapens kan 20 kos vir die koste van een Ferguson.
Die destydse hoofde van die Ordnance was skepties oor innovasie, en het verkies om by beproefde wapens te bly. Die aanvaarding van die Ferguson in groot getalle sou 'n omvattende en volledige herwaardering van die taktiek en maneuvers van die dag vereis het: 'n uiters moeilike ding om te doen in oorlogstyd. Daar moet onthou word dat die herhalende Colt -rewolwer aanvanklik deur die Amerikaanse weermag verwerp is om dieselfde redes dat die Ferguson nooit algemene aanvaarding gekry het nie.
Die Ferguson was die merkwaardige skepping van 'n merkwaardige man. Vandag word dit as 'n nuuskierigheid onthou: 'n moontlikheid wat die nasionale veldwagters 'n verhaal gee wat toeriste op King's Mountain eindeloos oortuigend vind. Alhoewel dit 'n voetnoot van die geskiedenis is, eerder as 'n spelwisselaar, moet ons dit nie waarneem nie: 'n groot sprong vorentoe in die ontwikkeling van vuurwapens.
OOR DIE SKRYWER: John Danielski is die skrywer van die Tom Pennywhistle -reeks romans oor 'n Royal Marine -offisier in die Napoleontiese oorloë. Boek vyf van die reeks, Bellerophon se kampioen: Pennywhistle by Trafalgar is in Mei deur Penmore Press gepubliseer. Besoek www.tompennywhistle.com vir meer inligting of besoek hom op Amazon.
As 'n gevegsvegter sou swaar kavallerie van pantser afhang om melee -wapens te blokkeer sodra hulle binne bereik was, en dit alleen sou die gebruik daarvan regverdig. Wat die doeltreffendheid teen vuurwapens betref, is die beste wapenrusting van destyds effens effektief teen handwapens en muskiete op afstand, alhoewel muskiete maklik van naby kon dring. Alhoewel ek nie die presiese afstande kon vind nie, sou ek verwag dat dit ook aan Heavy Cavalry 'n reeks gebiede gegee het waar die muskietvuur ondoeltreffend was en hulle sou kon sluit voordat infanterie kon herlaai.
Die gewere van die tydperk het 'n groter reikwydte gehad en dit het langer geneem om te herlaai, wat daarop dui dat dit meer effektief was teen wapenrusting, hoewel dit moontlik was as gevolg van langer herlaai -tye, maar ek kan nie daaraan voldoen nie. Gewere en geweermaatskappye was destyds ook baie minder algemeen, so die besluit om wapens te dra, was waarskynlik meer gebaseer op die stryd teen gewapende soldate, aangesien dit die meer algemene teenstander was.
Sonder om te veel betrokke te raak by 'n bespreking van terminale ballistiek, bied die wapenrusting van die Napoleontiese tydperk beslis beskerming teen vuurwapens, maar dit was tot op 'n stadium effektief. Hierdie foto toon 'n Franse kavaleriekuiras ('n borsplaat wat as lyfwapen gedra word) uit Waterloo te sien in die Musée de l'Armée:
'N Kanonkogel van 'n Britse kanon van 9 pond kan baie skade aanrig!
Verder op die skaal kan 'n eenvoudige muskietbal ook 'n gepantserde kavalleris destyds doodmaak. Dit is die klank van luitenant -kolonel Achambault:
As u na die toestand van sy kuiras kyk, sal u waarskynlik nie verbaas wees om te hoor dat hy tydens die Frans-Pruisiese oorlog in 1870 vermoor is terwyl hy die 9de Cuirassiers gelei het nie.
Nou het ek ook baie gevalle gesien waar die wapenrusting van die Napoleontiese tydperk duike toon van muskietballe wat nie deurdring het nie. In daardie gevalle het dit beslis lewens gered en ernstige beserings voorkom. Die man in hierdie cirass het waarskynlik hierdie skoot oorleef:
Sonder die wapenrusting sou hy beslis 'n baie erger dag gehad het.
Net om 'n aantekening oor kanonne by te voeg: fragmentasie is 'n baie algemene bron van besering - of dit nou houtsplinte, been, gesteentes of granaatsels uit die dop is - skakel, grafiese beelde van wonde. Hierdie kon het 'n impak op die begeerte om pantser te dra. Wikipedia en Body Armor: Cuirass en Helmet dui egter aan dat fragmentasie/granaat glad nie 'n faktor was in die dra van wapenrusting nie.
As hierdie skakel werk, sien die prentjie van 'n Napoleontiese era Cuirass (borsplaat van die gewapende kavalerist) met 'n gat daarin wat deur 'n kanonbal gemaak word, blykbaar by in- en uitgang:
Ek twyfel of die cuirassier dit gedra het.
Wat muskiete betref, het ek beslis gelees hoe mans in die slag by Waterloo, toe Franse swaar kavallerie, met gepantserde borsplate soos die cirass hierbo en metaalhelms, die Britse infanterie konfronteer, 'n kenmerkende ratelgeluid van musketballe opspring wat van die metaal afbons wapens, wat daarop dui dat dit wel beskerm is teen vuurwapens.
Sover ek weet, was mans, anders as in die Middeleeue, nooit van voet tot been gepantser nie, en het perde ook nie pantsers gehad nie. Ek vermoed net dat die wapenrusting in hierdie tydperk veral was, hoewel dit nie uitsluitlik bedoel was vir die beskerming teen die swaarde en lansies van vyandelike kavallerie nie.
Laasgenoemde, wat op ongeveer dieselfde hoogte aangeval het en teen die teenhoue gewaak het, sou gewoonlik slae op die boonste deel van die lyf van die ruiters laat val, en daarom was die wapenrusting hoofsaaklik op die bors, rug en kop. Die arms is vermoedelik minder beskerm omdat hulle vryer moes wees om die leisels vas te hou en 'n swaard te dra.
Die Baker Rifle in die Pitt Rivers Museum
Die geweer wat in die geweerkas vertoon word, het 'n etiket wat aandui dat die wapen 'n Baker Rifle van ongeveer 1800 is wat aan die begin van die 19de eeu aan spesialisgeweerregimente uitgereik is. Hy het verder gesê dat dit met die huidige tegnologie te duur was vir algemene weermagkwessies. Verder was dit die eerste Britse militêre vuurwapen wat gewerp is. Dit het 'n toetredingsnommer van 1884.27.39. Die geweer is in 1884 deur Augustus Henry Lane Fox geskenk (en dus deel van die Founding Collection), maar dit is versamel voor 1874. Dit is oorspronklik in Bethnal Green en Kensington Museums (V & ampA) vertoon.
Gestempel op die silwerkleurige metaalslot van die geweer is 'Tower' en 'GR met kroon'. Op die slot is ook 'n slotbewysmerk van 'n kroon bo 'n pyl of chevron wat na onder wys. Op die koper is die tang '14/9 "CRR 'gestempel. Die wapen is 1165 mm lank. Soos later sal blyk, is die geweer in werklikheid 'n 1806 Tower Pattern Infanteriegeweer (gemaak na 1806 ) en moontlik uitgereik aan die Ceylon Rifle Regiment (CRR) wat in 1817 gevorm is, geklee in groen, en van 'n geweer voorsien is wat ook 'n swaardbajonet gebruik het. Regimentele merke is dikwels op die boude van gewere gestempel.
Op die loop gestempel (sien illustrasie) is 'n stel bewysmerke. Die kroon en GR verskyn altyd bo -aan die kroon en die gekruiste septersimbool. Die simbole wat op die bak van hierdie Baker -geweer gekombineer is, dui aan dat dit bewyse van die Georgiese regering van 1815 tot 1830 is (Bailey, 1986). Die vat is deur die regering vervaardig. As die vat privaat gemaak is en slegs deur die Ordonnansie -bewyse huis bewys is, sou die kroon en skeppers twee keer gestempel word. Hierdie volgorde van bewysmerke kom altyd voor saam met gewere wat deur die regeringsbevel gemaak en bewys is. Dit toon ook aan dat hierdie geweer, met sy bewysmerke, na 1815 gemaak is en voordat dit aan die Ceylon Rifle Regiment (CRR) omstreeks 1817 gelewer is.
Die oorsprong van die Baker -geweer
Die eerste stuitlasgeweer wat vir die weermag gebruik is, was die Ferguson-geweer wat in 1774 ontwerp is. Gewere is deur sommige eenhede van die burgermag in verskeie aksies met sukses gebruik. Die Ordnance Board het in 1796 'n paar gewere van die beroemde geweermaker Durs Egg gekoop. Hierdie wapen het soos 'n muskiet gelyk en 'n vat van 39 duim met 'n gat van 0,704 duim. Dit was die feit dat die Britse Raad op Ordnansie kennis geneem het. Die Ordnance Board van die laat 18de eeu was 'n aparte afdeling van die Britse leër wat ondersoek ingestel het na die verkryging van die beste wapens, en gevestig in kantore in Horse Guards. Hulle het die algemene verantwoordelikheid gehad om vas te stel watter wapenregimente gebruik word, asook die vereistes van die artillerie -vloot. As sodanig was die Raad 'n wetenskaplike en professionele organisasie. Dit was hul bedoeling om die beste geweer te bekom om 'n elite en spesiaal opgeleide geweerkorps sowel as reeds bestaande geweer -eenhede soos die 5de Bataljon van die 60ste Regiment of Foot toe te rus.
In Januarie 1800 ontvang kolonel Coote Manningham 'n brief van die adjudant -generaal van die weermag, wat hom meedeel dat die hertog van York van plan was om hom bevel te gee oor 'n korps afdelings van 14 regimente van die lyn. Dit was vir die uitdruklike '. met die doel dat dit onderrig word in die gebruik van die geweer en in die oefenstelsel wat deur gewapende soldate aangeneem word. ' (WO 3/21 aangehaal in Blackmore, 1994). Hierdie korps van gewere in Woolwich, soos Manningham ingelig is, was nie 'n aparte of permanente eenheid nie, maar was 'n '. Korps van eksperiment en onderrig. ' (WO 3/32 aangehaal in Blackmore, 1994).
Gedurende die eerste week van Februarie is 'n reeks geweereksperimente uitgevoer in Woolwich naby Londen. Afgesien van die woorde van Ezekiel Baker en die aangetekende reiskoste van die Master Furbisher, bestaan ​​daar geen verslag oor die geweertoetse nie. Die proewe van baie voorleggings het daartoe gelei dat Ezekiel Baker se vat as die eerste uitgawe van die Britse geweer aangeneem is. Soos Baker self van mening was 'In die jaar 1800 is die vernaamste geweermakers in Engeland deur die agbare raad van ordonnansie aangesê om die beste geweer moontlik aan te skaf vir die gebruik van 'n geweerkorps (die 95ste regiment) wat deur die regering opgerig is. Onder diegene wat by hierdie geleentheid gekies is, wou ek dit bywoon: en 'n komitee van veldoffisiere is aangestel met die oog op die ondersoek en verslagdoening volgens hul oordeel. Daar was ook baie gewere uit Amerika en verskillende dele van die kontinent wat gelyktydig vervaardig is. Dit is alles in Woolwich beproef toe my vat, net 'n kwart draai in die geweer, deur die komitee goedgekeur is. ' (Baker, 1823). Die aanvanklike ontwerp was nie innoverend nie, maar weerspieël die beter kenmerke van kontinentale voorbeelde. Baker se eerste twee voorleggings is deur Manningham van die hand gewys omdat dit van 'n muskietgrootte en -boring was en te omslagtig was, maar die derde model is goedgekeur en dit het uiteindelik die eerste geweerpatroon geword wat die Britse weermag aangeneem het. Soos Baker self gesê het: 'Toe die 95ste regiment vir die eerste keer opgewek word, het ek 'n paar gewere van dieselfde grootte gemaak, sodat ammunisie, indien noodwendig, van enige infanterieregiment wat naby hulle was, voorsien kon word.Die bevelvoerder, kolonel Manningham, sowel as al die offisiere van die regiment, het egter sterk beswaar daarteen teëgekom omdat hulle te veel inspanning verg en die manne teister vanweë hul oormatige gewig. Hulle is gevolglik onmiddellik prysgegee en twintig van die pond vervang. ' (Baker, 1823).
Dit lyk asof Manningham, die vader van die denkende geweer, 'n belangrike rol gespeel het in die besluitnemingsproses van die raad. Dit was Manningham wat 'n Duitse Jaeger -geweer aan Baker gegee het met die aanbeveling dat hy dit kopieer. Die finale keuse van die patroon van Baker was dus een met die Jaeger -vat van 30 cm lank. Die geweer wat deur die direksie in gebruik geneem is, het ook 'n 'karabinaanboring' van 0,625 duim met 'n kwartdraai -sewe groefgeweer. Die geweer lyk inderdaad soos die Duitse Jaeger -model, sowel as ander kontinentale gewere, maar die werklike vernuwing, gegewe die geweer, was Baker se kwartdraai -geweer, wat beweer word dat dit meer akkuraatheid gee. Die keuse van die derde geweerpatroon van Ezekiel Baker as die wapen van die nuwe geweerkorps was 'n proses wat twee jaar duur.
In Oktober 1800 is 'n ander saak afgehandel na baie argumente. Die elite Corps of Riflemen is amptelik op 25 Augustus gestig met hul toebehore en kenmerkende groen uniforms wat vir agt maatskappye goedgekeur en gemagtig is, en hulle was deurgaans toegerus met die Baker Rifle. In Maart het die Ordnance Board aan Ezekiel Baker 'n versoek vir sy patroonvate en gewere voorsien. Hierdie eerste bondel was vir 800, veral vir die 95ste Regiment of Foot, en is by wapensmede in Londen en Birmingham bestel. Hierdie vervaardigingsstelsel van die Ordnance het 'n netwerk van kontrakte vir vate en slotte van die geweermakers Egg, Nock, Baker, Pritchett, Brander, Wilkes, Bennett, Harrison en Thompson tot stand gebring. Die eerste gewere kos 36 sjielings vir diegene met lappies in die boude en 32 sjielings vir diegene sonder.
Ezekiel Baker en sy geweer
Ezekiel Baker het oorspronklik sy vakleerlingskap by die geweermaker Henry Nock gedien en daarna by hierdie meester gewerk. In 1794 word Baker egter geweerkontrakteur by die British Board of Ordnance. Hy was gevestig in 'n klein werkswinkel in die Londense Minories en was besig om slotte en vate te vervaardig. Baker was 'n rukkie in vennootskap met 'n slotmaker genaamd James Negus. Baker het ook regeringskontrakte aangegaan vir muskiete en pistole met gladde bore en het die agbare Oos -Indiese Kompanjie verskaf.
Die monstergeweer wat volgens sy spesifikasies gemaak is en vir eksperiment voorgelê is, is in 1800 gekies vir die destyds pas opgewekte geweerkorps. Dit was daarna dat hy sy 'Opmerkings oor geweergewere' geskryf en gepubliseer het. Soos bekend, Baker. het sy uitvindings meerderwaardig getoon in mededingende proewe wat deur die Board of Ordnance georganiseer is. ' (Urban, 2004). Verder hierna, vir wat uiteindelik as die essensie van die Baker -geweer beskou is, dit '. Daar word ook opgemerk dat die vat minder geneig is om gereeld te skiet as die driekwart of halfdraaie in die hoeke van die geweer, wat as groot voordeel vir die korps beskou word, veral as dit besig was, hulle sou nie so gereeld uitspuit as wat die groter hoeke sou vereis nie en het tog die voordeel van die ander geweer ten opsigte van akkuraatheid en sterkte om op driehonderd meter afstand te skiet. Om al hierdie redes het die komitee aan my 'n voorkeur gegee en aan die agbare raad van ordonnansie aanbeveel om hul gewere op 'n soortgelyke konstruksie te laat vervaardig. ' (Baker, 1823). Hieruit kan gesien word dat die geweersnelheid slegs 'n kwart draai in die geweer gehad het. So 'n geweer het 'n baie vinniger draai aan die ronde voorbal gegee en het in teorie groter akkuraatheid gebied. Die vat van Baker se geweer was slegs 30 sentimeter lank en dus een draai in 120 duim. Aangesien elemente van kontinentale gewere in die patroon opgeneem is, was dit, soos Baker self uitgewys het, slegs die vernuwende geweerstelsel wat hy as sy eie beweer het. Bakers se belangrikste verbeterings was om die vatlengte en die totale grootte en gewig te verminder, en ook om die geweergat tot 'n standaard van 0,625 duim tot 'n standaard te verminder.
In 1805 het Ezekiel Baker sy eie produksiefasiliteite op Whitechapelweg 24 in Londen gevestig. Aan die een kant was daar Size Yard en aan die agterkant 'n groot pakhuis wat hy omskep het in 'n fabriek en sy eie proefhuis. Baker het onder die aandag van die prins van Wallis en hierdie koninklike beskermheer gekom, aangesien kolonel van die 10de Dragoons die aanneming van Baker se kavaleriegeweer vir daardie regiment gereël het. Binnekort is Baker aangestel as hofwapenmaker. Verdere aanmoediging deur die Prins van Wallis het daartoe gelei dat Baker sy eie bewyshuis gestig het, waardeur hy sy gewere aan sy spesiale 'vuur-, water- en teiken' -bewys- en spesiale bewysstempels onderwerp het. Ezekiel Baker se privaat winkel en fabriek het ontwikkel tot 'n mededinger van die ander vuurwapenmakershuis.
Ezekiel Baker was verantwoordelik vir die verbetering van vuurwapens, insluitend die ontwerp en aanpassing van die bajonet, pistoolgrepe, spesiale slotte, vatramme. Die Society for the Encouragement of Arts and Manufactures het hom drie silwer medaljes oorhandig vir sy ontwikkeling in veiligheidslotte en sy koeëlvorms. Nie net het Baker se geweer sy verbeterde en betroubare akkuraatheid getoon nie. daarin geslaag om die vooroordeel teen sulke wapens te oorkom deur robuust genoeg te wees vir velddiens. ' (Urban, 2004).
Die ontwikkeling van die Baker -geweer
Aangesien die Baker Rifle, volgens die voorwaardes van die regeringskontrak, in baie wapensmidwinkels in Londen en Birmingham gemaak is, is dit nie verbasend dat daar subtiele variasies tussen individuele wapens te sien is nie. Boonop is die geweer gedurende sy hele lewe as diensgeweer aan sekere wysigings onderworpe.
Die vordering van die Napoleontiese oorlog het gelei tot veranderinge in die Baker Rifle. 'N Tweede patroon was toegerus met die' Newland' -slot en 'n derde patroon verskyn in 1806 met 'n pistoolgreep. Boonop het dit 'n boude van vier en 'n half duim (of lappie -boks) met 'n kenmerkende afgeronde voorkant. Dit is die tipe wat in die Pitt Rivers Museum -geweerkas vertoon word. Ook opmerklik in patroon 3 was die 5 duim lange plat slotplaat, 'n half waterdigte pan, 'n stewige veiligheidsbout en 'n plat ringhaan. Teen 1809 was gewapendes toegerus met die derde patroon wat in 1806 bekendgestel is, wat teen 1823 'n standaarduitgawe geword het. Soos met die Pitt Rivers -voorbeeld, was die geweer van koper gemaak van meubels (bv. 'N tang, 'n bord, 'n syplaat, 'n sneller). 'N Slinger is aan die geweer vasgemaak en dit is 200 meter lank waargeneem.
Die kwaliteit van die Baker Rifle het egter verskil. Dit hang af van die tipe vuursteen wat aangebring is, of dit in Birmingham of Londen gemaak is, maar die betroubaarheid van die diens verseker egter produksie tot 1838. Die meeste gewere wat tussen 1800 en 1815 vervaardig is, is vervaardig onder die Tower of London System, nie deur Ezekiel Baker nie . Die stelsel het beteken dat Baker die produksie aan ongeveer 20 of meer wapensmede onderkontrakteer. Vir die tydperk 1805-1815 het Baker slegs 712 gewere gemaak. 'N Aantal variasies sluit in die 1801-patroon Wes-Indiese geweer ('n vereenvoudigde weergawe minus 'n kolfbak), die 1809-patroon met sy 0,75 duim muskietkaliber en 1800/15 patroongeweer wat verander is om 'n bajonet te neem in plaas van die gewone swaard. bajonet.
Tussen 1805 en 1808 het die Board of Ordnance ongeveer 10.078 Engels gemaakte Baker -gewere in sy winkels opgeneem. Teen die einde van die Napoleontiese oorlog het dit tot 14 000 toegeneem. Dit was vanaf 1813 dat die Baker -kavaleriekarabine aan die 10de Light Dragoons uitgereik is, terwyl 'n kavaleriekarabyn wat deur Ezekiel Baker gemaak is, in 1801 aan die Life Guards uitgereik is. Gemiddeld is 2000 Baker Rifles van verskillende patrone in Londen vervaardig en Birmingham -geweerwinkels tussen 1804 en 1815. Hiervan het Birmingham 14 615 volledige gewere plus 32 582 vate en 37 338 geweerslotte verskaf.
Die Baker Rifle en sy patroonvariasies was in diens van die Britse leër tussen 1801 en 1838. Die wapen was 'n standaardgeweer met 'n kaliber (ammunisiegrootte) van 0,625 duim (15,9 mm) of 'karabynboring'. Dit het ongeveer nege pond (4,08 kg) geweeg. Dit was tussen 1798 en 1800 ontwerp en was 'n totale lengte van 1162 mm, maar die camouflage -bruin vat was slegs ongeveer 762 mm lank. Die totale lengte van die Pitt Rivers Baker Rifle is 1165 mm. Met 'n snuit gelaai, het dit deur vuursteunontsteking 'n loodbal met 'n deursnee van 0,615 duim afgevuur (vandaar die noodsaaklikheid van gesmeerde linne of leer kolle), maar later was ammunisie 'n balpatroon. Ontsteking is verskaf deur 'n TOWER -gemerkte slot (afvuurmeganisme) wat ook gemerk is met 'n kroon bo GR voor die slot. 'N Bekwame geweer kan 'n tempo van drie rondes per minuut behaal, en 'n halfgeskoolde man kan twee rondes per minuut verdien. Baker -gewere, soos Brown Bess -muskiete, was volledig gevul met die hout wat die lengte van die vat strek.
Die Baker Rifle -voorrade is gemaak van Engelse okkerneut en bestaan ​​uit twee klastipes. Vorige weergawes het 'n groot boks met twee kompartemente. Die tweede tipe voorraad word nie geboor nie, maar gesny om 'n behuising vir die stamper te huisves, en het 'n kleiner kolfbak. Die Pitt Rivers Museum Baker Rifle is van hierdie tweede tipe. Die agterste boks van die tweede tipe was bedek met 'n koperplaat of deksel van 4 en 'n half duim. Dit dek 'n enkele kompartement vir die gereedskap wat nodig is vir gereelde en noodsaaklike onderhoud. Hierdie funksie dui ook daarop dat die boude in die latere weergawe nie meer 'n lappie was nie, maar die nuwe integrale balpatroon kon bevat.
Die offisiere van die geweerkorps het hul mans toegelaat om hul gewere op hul eie manier of voorkeur te laai. Dit is toegelaat op voorwaarde dat hulle kan aantoon dat dit akkuraat was om standaarde te stel. In die praktyk is lewendige ammunisie gebruik, en gewere kon twee tot twee meter per minuut 'n afstand van 150 tot 200 meter bereik. Dit is 'n voorheen onbekende akkuraatheidsgraad in vergelyking met die onbetroubaarheid van die standaarduitgawe, maar 75 meter verder. Die akkuraatheid van die geweer was nodig om 'n vyandelike soldaat, op 'n afstand groter as die van die vyandelike muskiet, êrens oor sy persoon te tref. Sekerlik met die bedoeling om hom te bestry, indien nie dood of dodelik gewond nie. Van die geweer, wat voëls en konyne op 'n sekere afstand akkuraat kon skiet vir kos, moes natuurlik bewegende Franse of ander troepe skiet, met 'n goeie mate van akkuraatheid en gereeldheid. Vir hierdie doel het die Baker Rifle twee besienswaardighede, voor en agter, aan sy vat gesweis. Die agterkyk het bestaan ​​uit 'n blok wat 7 sentimeter voor die inbreuk geleë was en wat met 'n V -kerf gesny is. Die voorkant is gemaak van 'n ysterlem op 'n dun reghoekige basis. Die voorkant van die voorbeeld van die Pitt Rivers Museum blyk van koper te wees. Die loop wys hoe die kamoeflering verbruin wat bedoel was om te verhoed dat skittering die posisies van skerpskutgeweerders blootstel.
Volgens die Duitse styl is die Baker Rifle ontwerp om 'n swaardbajonet van ongeveer 24 sentimeter lank te aanvaar. Daarom was die eerste bajonet vir die Baker Rifle 'n enkelsnydende plat swaard van 23 cm lank. Dit is van koper gehanteer met 'n knokkelboog en vasgeknyp op 'n snuitstaaf. Dit het 2 pond geweeg en, soos later berigte bevestig het, het dit moeilik geword om te skiet wanneer dit aan die geweer se snuit geheg was. Die vervaardiging van die swaardbajonette is uitgekontrakteer aan die Birmingham-swaardkapper Henry Osbourne. Die swaardbajonet was 'n kenmerk van die geweer tydens die Skiereilandoorlog, maar is na 1815 vervang met 'n ligter bajonet. Hedendaagse dagboeke en briewe van gewere dui daarop dat hulle van hul swaard hou, alhoewel dit selde om verskillende redes vir hand -tot -hand -gevegte gebruik is. Die swaardbajonet was 'n laaste wapen, dit was te kort om effektief te wees, veral omdat gewere per definisie skerpskutters was. Die swaardbajonet was egter baie handig om hout te kap, gate te grawe, vleis te sny en te rooster en vele ander take.
Die swaardbajonet het 'n onvermydelike gevolg geword van die ontwikkeling van die Baker Rifle. Dit het tot 1815 onveranderd voortgegaan met die lengte van die swaardbajonet wat as 'n geweer en swaard bedoel is om die konsep van musket en bajonet te ewewydig. Die swaardbajonet van die Pitt Rivers Museum (Toetredingsnommer 1884.28.43) behoort aan die Baker Rifle (1884.27.39). Alhoewel dit nie vertoon word nie, word die wapen beskryf as 'n swaardbajonet, reguit en plat, enkelkantige koperhandvatsel en dwarsbalk wat 'n boogskerm vorm, plaat van wag oor met veer en knoppie. Daar word gesê dat dit in 1801 in Birmingham gemaak is, hoewel die Baker Rifle wat na 1806 te sien was, gemaak is.
Die Baker Rifle, die Britse leër en ander eenhede
Skirmishers was 'n kenmerk van die vroeë gevegte wat tydens die Franse rewolusie gevoer is. Gevolglik het die Britse leër dit oorweeg om dié van sy eenhede uit te brei wat in verspreide volgorde kon veg. Gevolglik sou 'n geweer van sulke eenhede voorsien moes word.
Die Baker Rifle is aanvanklik uitgereik aan Manningham's Experimental Corps of Riflemen in 1800. Die vraag na meer Baker Rifles het gou die aanvanklike bevel vir 800 uitgereik om die enkele bataljon van die 95ste Regiment of Foot toe te rus. 'N Verdere twee bataljons elk vir beide die 60ste en 95ste regimente het teen 1806-1810 Baker-gewere gehad. Die Baker Rifle is amptelik slegs aan geweerregimente verskaf, en die gebruik daarvan is beperk tot die eenhede wat as elite -eenhede beskou word. Dit sluit in die 5de Bataljon van die 60ste, en geweerkompagnieë van die 6de en 7de Bataljon van die 60ste Regiment of Foot. Gewere is uitgereik aan die 3 bataljons wat bestaan ​​uit die 95ste Regiment of Foot (wat tussen 1808 en 1814 in die Skiereilandoorlog onder Wellington gedien het). Baker Rifles is gebruik deur die 3de Bataljon van die 95ste in die oorlog van 1812 sowel as tydens die Slag van New Orleans. Weer deur die 95e wat hul stand gehou het tydens die Slag van Waterloo in 1815.
Die Baker Rifle is ook versprei na die Light Troops van die King's German Legion toe hulle in 1804 gestig het. Ander Duitse eenhede soos die Brunswick Oels het Baker Rifles ontvang, net soos die Portugese Cacadores. Vrywillige eenhede ook, net soos die agbare Oos -Indiese Kompanjie met die ontvangs van sy eerste bestelling in 1802. Variasies van die Baker Rifle (in sy karabynpatroon) is aan die 10de Huzaren uitgereik. Na die einde van die Napoleontiese Oorlog is Baker Rifles aan ander ligte voetregimente uitgereik. Die 21ste Royal Scots Fusiliers gebruik Baker Rifles toe hulle tussen 1833 en 1840 in Australië gestasioneer is. Inderdaad, die Baker Rifle is uiteindelik in baie lande gedurende die eerste helfte van die 19de eeu gebruik, onder meer deur Mexikaanse troepe tydens die Slag van die Alamo .
Wat die geweerregimente betref, is hulle rekrute gekies vir hul kwaliteite. Die meeste gewere kon lees en skryf, en die oorlewende dagboeke en briewe getuig hiervan. Daarbenewens het elke geweerman 'n sak vir gereedskap met 'n baltrekker, wurm, tommiestang en draaiskroef saamgedra, sowel as ekstra vuurstene en gesmeerde kolle, indien nodig. Dit is opmerklik, in vergelyking met die struktuur van ander lynregimente, dat geweerbeamptes gereeld saam met hul manne geëet het en hulle sodoende goed leer ken het. Op die veld Skirmisher -gewere wat Baker Rifles gebruik, het hul teenstanders dikwels in pare gekonfronteer. Meer ervare gewere het geoefen en geoefen in tegnieke om hulle in staat te stel om hardlopende soldate te skiet. Dit is gehelp in die veld deur hul vermoë om konyne en voëls te skiet en te jag. Gewere het ook spesiaal gemaakte bewegende teikens gebruik om hul vaardigheid in die tref van bewegende soldate op afstand te verhoog. Terwyl die Baker Rifle 'n gemiddelde akkuraatheid van 1 uit 20 skote wat die teiken bereik het, kon bereik, was dit in die veld in vergelyking met 1 op 200 vir die muskiet.
Die Baker Rifle is ontwerp as 'n militêre wapen wat deur soldate bewys is om die massaproduksie te vergemaklik, en was 'n baie suksesvolle geweer met 'n lang diens. Dit is uiteindelik uitgereik aan eenhede oor groot geografiese afstande - soos die Pitt Rivers Museum Baker Rifle aandui dat dit moontlik 'n tyd na 1815 diens in die Ceylon Rifle Regiment gesien het, nadat dit 'n tyd na 1806 gemaak is.
Daar was basiese vereistes waaraan hierdie geweer moes voldoen. Dit was: (1) dit aanvaar 'n bestaande en gevestigde militêre kaliberbal (2) sy vuurtempo was redelik vinnig vir die slagveldtoestande (3) dit was oor die algemeen akkuraat in die geveg tot (en dikwels verder as) 150 meter, en (4 ) Dit was sterk genoeg om die stryd en stryd teen militêre diens te weerstaan. Die akkuraatheid van die Baker Rifle kan getuig word deur die optrede van een Rifleman Plunkett van die 1ste Bataljon van die 95ste Regiment. Tydens die terugtog na Corunna het Plunkett deur die kop geskiet en die Franse generaal Colbert op 'n geskatte afstand van 600 meter doodgemaak. Toe hy ontken dat dit 'n gelukskoot was, het hy 'n aide-de-camp geskiet wat Colbert te hulp gesnel het.
Alhoewel daar gedink word dat die vriendskap van die Prins van Wallis Baker se sukses gehelp het met sy Infanteriepatroongeweer wat nou na hom vernoem is, het die geweer dit egter baie aanbeveel. Die Baker Rifle was 'n groot verbetering op die gladde muskiet met die bynaam die Brown Bess, wat al meer as 'n eeu lank gestandaardiseer is as die vuurwapen van die weermag. In vergelyking met die 57 sentimeter lange Brown Bess die spesialis -kwessie, was die relatief kort Baker Rifle 'n innoverende en handige wapen.
Sedert die bekendstelling daarvan in 1800, het die slot van die Baker Rifle verskeie verbeterings ondergaan tot aan die einde van die Napoleontiese Oorlog. Dit was in gemeen met die meeste ander dele van die tydperk. Die voordele van die Baker Rifle bo sy mededingers was dat dit eenvoudig was om te herlaai en dat dit minder geneig was om na ongeveer 25 skote te skiet. Die Baker -geweer is ook langs die korter vat waargeneem, wat oënskynlik groter akkuraatheid oor langer afstande moontlik gemaak het.
Onlangs het 'n reeks romans en televisiereekse wat die bedrywighede van 'n fiktiewe 95ste regimentbeampte - ene Richard Sharpe - en sy metgeselle tydens die skiereilandoorlog, die geskiedenis van die Baker Rifle en die 95ste Regiment of Foot under Lord gewild gemaak het Wellington. Die geweer wat hierdie mans in die televisiereeks gedra het, is 'n replika van die 1806 Third Pattern Baker -geweer. Dit kan herkenbaar word aan die latere patroonbak met afgeronde koperplaat voor. As sodanig is die replika byna identies, indien nie identies nie, met die Baker Rifle wat in die geweerkas van die Pitt Rivers Museum verskyn.
Bakker, E. Opmerkings oor geweergewere. 8 de uitg. Londen, 1823.
Bailey, D. W. Britse militêre langarms, 1715-1865. Londen (1986)
Blackmore, H. L. Britse militêre vuurwapens 1650-1850. Greenhill, 1994
Haythornthwaite, P J. & Hooke, C. Britse geweer, Osprey, 2002.
Bewapen die geweer. Regimentele hoofkwartier. Royal Green Jackets Museum, Winchester, 2000.
Peterson, H. L. 'Encyclopaedia of Firearms', Die kenner, Londen, 1964.
Vuurwapens [wysig | wysig bron]
Wat die infanteriesoldaat self betref, het Napoleon sy leër hoofsaaklik toegerus met die Musket Model 1777 Charleville - 'n produk van perfeksie uit ouer ontwerpe en modelle.Die Charleville, wat tydens die Franse Revolusie en die Napoleontiese oorloë gebruik is, was 'n 0,69-kaliber, (soms 0,70 of .71), 1,5 meter lange, 160 meter lange snuit met 'n muilband. Die behoorlik opgeleide Franse infanterie sou na verwagting drie sarsies per minuut kon afvuur. 'N Opgeleide soldaat kan 'n doelwit van 80 meter bereik, maar alles verg 'n toenemende hoeveelheid geluk, en die muskiet was op lang afstand baie onakkuraat. Franse offisiere was gewoonlik gewapen met 'n .69 -pistool as 'n sekondêre wapen van hul swaard. Dit moes nog met 'n snuit gelaai word en met 'n vuursteen gesluit word voordat dit herlaai word. Behalwe gewere het soldate 'n verskeidenheid swaarde, bajonette en snoeke gebruik vir nabye of nabygevegte. Kavalerie, offisiere, sersante en ander hooggeplaaste amptenare het hoofsaaklik swaarde gebruik, terwyl die bajonette toegerus was vir die meerderheid infanteriesoldate. Ondanks die vrees wat hulle by teenstanders veroorsaak het, was bajonette ietwat onprakties en word dit as 'n laaste uitweg gebruik. Die kavallerie en ingenieurs van die weermag het in wese dieselfde musket as die infanterie gedra. By 10 en 160 duim korter was die karabyn en die musketoon minder omslagtig, wat hulle meer geskik maak vir die mobiliteit wat perderuiters benodig, maar ten koste van die akkuraatheid. Behalwe vir die gebruik van die vuurwapens, het die ligte kavalerie tipies geboë sabels met 'n 33-duim-lem (840 mm), en die swaar kavalerie, reguit sabels met 'n 38-duim-lem (970 mm). Ώ ] Beide vuurwapen en swaard het die nodige bloedbad verskaf wat die kavallerie van Napoleon met hul aanvalle hanteer het.
Gedurende die Napoleontiese oorloë is gewere ook op die slagveld ingebring. Gewere was aansienlik meer akkuraat met 'n maksimum reeks van 200 treë, omdat die vat die koeël laat draai het. ΐ ] Ten spyte van hierdie voordeel, was gewere duurder en neem dit langer om te laai - iets waaroor Napoleon nie mal was nie en 'n rede waarom hy dit nie in sy leër opgeneem het nie. In plaas daarvan besluit hy op die spoed van die muskiet, aangesien dit sy vinnige maneuvers moontlik maak. Die Britte het wel die geweer gebruik, veral met die oprigting van 'n hele elite -geweerregiment, die 95ste Regiment (Rifles). Gewere is ook in kleiner getalle deur Jäger -ondernemings in verskeie Duitse state gebruik. Een rede vir die afkeer van gewere, wat nie aan die Amerikaanse kant van die Atlantiese Oseaan gedeel is nie en moontlik die Britse gebruik beïnvloed het, was dat hulle doelbewus 'doelgerigte' wapens was. Die doelbewuste moord op offisiere is in Europa afgekeur, veral omdat die offisierklas as 'n elite sosiale klas beskou is. Dit het die Britse 95ste Rifles egter nie daarvan weerhou om die Franse generaal Auguste François-Marie de Colbert-Chabanais in 1809 tydens die Skiereilandoorlog af te haal nie. Die Britte self sou in 1814 generaal Robert Ross, self 'n veteraan van die Skiereilandoorlog, aan Amerikaanse geweervuur ​​verloor.
Die Oostenrykse leër het die Girandoni -luggeweer as 'n spesialiswapen bekendgestel en dit in die Napoleontiese oorloë gebruik. Dit was 'n multi-shot stuitlader en het slegs 'n effektiewe laaibereik van ongeveer 150 meter. Aangesien dit byna stil was en geen rook of geraas gemaak het nie, het dit ook 'n stealth -komponent gehad. Dit was egter ingewikkeld en het 'n aansienlike infrastruktuur nodig gehad om dit te ondersteun, so dit het ná 1815 buite gebruik geraak, aangesien meer konvensionele wapens in die algemeen beter was en in slegs 'n paar dekades sou alle soldate geweer toegerus wees.
Martini-Henry: Die geweer wat gehelp het om die Britse ryk 'n werklikheid te maak
Baie skote is regoor die wêreld gehoor. En elke keer is dit uit 'n ander geweer gevuur. Gedurende die Victoriaanse era was die geweer die Martini-Henry.
Aan die einde van die film van 1964 Zoeloe, wat die gebeurtenisse van die byna berugte grenspos van Rorke's Drift langs Zoeloeland beskryf, waar ongeveer 100 Britse soldate 'n aanval deur ongeveer vierduisend Zoeloe -krygers afweer, antwoord Stanley Baker dat die oorwinning nie net 'n wonderwerk was nie, maar eerder 'n Boxer Henry .45-kaliber wonderwerk. " Of die werklike luitenant John Chard ooit gesê het dat so 'n stelling beslis die geskiedenis verlore gaan, maar die feit bly staan ​​dat die patroon en die wapen wat die koeëls afgevuur het 'n baie deurslaggewende rol gespeel het by die bepaling van die uitslag.
Op baie maniere word die Britse konflik met die Zoeloe net so baie deur die geweer van die dag gesimboliseer as die rooi baadjies en tropiese sonhelms wat die Europese vegters gedra het. Hierdie geweer is die Martini-Henry, en vandag is dit 'n gunsteling onder versamelaars.
Belangriker nog, as dit die Colt Peacemaker was wat die Amerikaanse Weste getem het, dan was dit die Martini-Henry wat gesien kon word as die wapen wat orde regoor die wêreld handhaaf. Van die donker kontinent van Afrika tot die juweel van Indië tot die Verre Ooste, die son het nooit ondergegaan op die Britse Ryk of sy krygers wat die Martini-Henry in die tweede helfte van die negentiende eeu gehad het nie.
Dit was baie meer die 'voog' van die Ryk - want teen die tyd dat dit bekendgestel is, bereik die Britse Ryk reeds sy hoogtepunt.
Na die afsluiting van die Napoleontiese oorloë, het die ouderdom van die gladde muskiet tot 'n einde gekom, en in die loop van die volgende vyftig jaar sou vuurwapens met geweervate en stuitstoot die moderne oorlogvoering verander. Dit was eweneens 'n tyd van groot uitbreiding deur die Europese moondhede, en niemand so groot soos die magtige Britse Ryk nie.
Die Enfield Rifle, wat in 1853 bekendgestel is, was 'n spuitvullende, geweerde muskiet wat 'n reikafstand van ongeveer 1000 meter gehad het. In 1867 opgedateer as die Snider-Enfield Rifle, bevat dit 'n stuitstelsel wat deur Jacob Snider van New York uitgevind is. Dit behels die verwydering van twee duim van die agterkant vir 'n stuitstelsel waarmee die nuwe ammunisie van koperpatroon gebruik word. Die spasie agter die patroon is toegemaak met 'n yster stuitblok wat aan die regterkant van die loop vasgemaak is.
Die 1860's en vroeë 1870's was 'n tyd van groot konflik en die Britte het die oorloë regoor die wêreld fyn dopgehou, waaronder die Amerikaanse burgeroorlog (1861 tot 1865), die Deens-Pruisiese oorlog (1864), die Oostenryk-Pruisiese oorlog (1866), en natuurlik die Frans-Pruisiese Oorlog (1870 tot 1871). Die aanvaarding van die Pruisiese naaldgeweer en die Franse Chassepot Rifle was aanduidings dat die verouderde Enfield Rifle opgedateer moet word. Die gevolg was die stopgaping Snider-Enfield as 'n tussentydse maatreël en het die groot voorraad P53's wat die Britte besit, goed gebruik. Alhoewel hierdie wapens vandag as klassiekers as geweerversamelaars beskou word, was dit vir militêre beplanners van die dag duidelik dat 'n geskikte plaasvervanger nodig was.
Die vervanging sou die Martini-Henry wees, 'n geweer wat volgens sommige mense behoorlik die Peabody-Martini-Henry moet wees. Dit is eintlik 'n Peabody-patroon-'n geweer wat in Amerika ontwerp is, wat die eerste keer in 1862 gepatenteer is, maar te laat volledig ontwikkel is om 'n impak op die Amerikaanse burgeroorlog te hê-wat verder aangepas is in 'n selfhakende hamerlose ontwerp van Friederich von Martini van Frauenfeld, Switserland, saam met die geweerontwerp van die Edinburgh -wapensmid Alexander Henry.
Die vuurwapen is 'n sentrale vuurwapen, wat beteken dat die patroon (of koeël) in 'n kamer aan die agterkant van die geweer gelaai word. Dit stel die soldaat in staat om vinnig te herlaai en meer rondtes af te skiet as die vorige snyplaaimetodes wat vereis het dat die projektiel in die loop gelaai word. 'N Klein hefboom het die stutblok bedien en laat sak, en 'n patroon kan in die kamer geplaas word, wat die hefboom terugbring na die vorige posisie en die stuitstop toemaak. Die stuitstok word sentraal deurboor om die vuurpen te akkommodeer, wat vorentoe gedryf is deur die sneller te trek. As u die hefboom laat sak, word die afgevuurde patroon uitgeskakel en kan 'n nuwe een geplaas word. So kan nog 'n paar rondes per minuut afgevuur word, en 'n soldaat kan in die krom of neigende posisie bly, wat 'n voordeel bied bo die tradisionele vuurwapen met 'n snuit.
Die Martini-Henry weeg ongeveer nege pond en is net meer as vier voet lank. Dit vuur 'n geharde loodkoeël af met 'n muilsnelheid van 1,350 voet per sekonde, en die wapen word tot 1000 meter waargeneem. Anders as die Snider-Enfield was dit ook die eerste Engelse diensgeweer wat ontwerp was as 'n agterlaai-geweer. Latere weergawes van die Martini-Henry het die ontwerp verbeter deur ander geweerpatrone in te sluit, insluitend die Metford System en selfs 'n stelsel wat deur Enfield ontwerp is. Daar word dikwels na hierdie latere weergawes verwys as Martini-Enfields en Martini-Metfords.
Die eerste ware Martini-Henry, wat vir diens in die Britse leër aangeneem is en die merk I in Junie 1871 aangewys het. Drie addisionele geweervariasies is bekendgestel en sluit in die Mark II, Mark III en Mark IV, sowel as 'n 1877 Carbine -weergawe, met sy eie variasies. Dit sluit in 'n Garrison Artillery Carbine, sowel as Artillery Carbine Mark I, Mark II en Mark II. Daar was selfs weergawes, kleiner in omvang, ontwerp as oefengewere vir militêre kadette.
Oorspronklik het die Britte die Short Chamber Boxer-Henry .45-kaliber swartpoeierpatroon aangeneem-die een wat Stanley Baker se Lt. Chard blykbaar soveel vertroue in het-en later is dit vervang deur .402-kaliber ammunisie, en selfs die latere .303-kaliber. As gevolg van die opgradering van die bestaande voorraad gewere en omskakelings, word hierdie wapens vandag in verskillende kalibers aangetref. En aangesien hierdie gewere geneig is om meer as 100 jaar oud te wees, moet dit vandag met groot omsigtigheid geskiet word. Soos met enige antieke geweer, moet 'n bekwame wapensmid die wapen inspekteer om te bevestig dat dit veilig is om te skiet.
Die Ryk verdedig
Wat die Martini-Henry so 'n duursame en selfs versamelbare stuk gemaak het, is die feit dat dit 'n uiters goed ontwerpte vuurwapen was. Dit was nie revolusionêr nie, maar vuurwapens hoef nie so te wees om suksesvol te wees nie.
Alhoewel dit nie werklik groot tegnologiese vordering ten opsigte van vuurwapenontwerp ingebring het nie, het dit die vervaardigingsproses vergemaklik. Die Britte was vasbeslote om die produksie te vergemaklik, en die Martini-Henry is die gevolg van die keuse van 'n ontwerp wat die minste bewegende dele moontlik gebruik. Die eenvoudige ontwerp het hierdie gewere goedkoper en makliker gemaak om te bou, en belangriker nog: 'n verbeterde vuurtempo en uitstekende akkuraatheid.
Teen die tyd dat die Martini in gebruik geneem is, was herhaaldelik gewere soos die Winchester wyd beskikbaar, maar die Britse weermag het gevind dat die gewilde Amerikaanse geweer te kompleks en onbetroubaar was om te oorweeg vir wydverspreide militêre uitreiking. Die Britse militêre leiers het ook nie omgegee vir die lomp ballistiese kenmerke van hierdie herhalers nie.
Vir koningin Victoria se klein oorloë oor die hele wêreld, sou die gewere, enkelgeskiet soos hierdie, geskik wees teen die verskillende magte waarmee die Britse leër in die veld te kampe het. Na die Martini-Henry het die nasies van Europa hulle tot massa-vervaardigde wapens van kleiner kaliber gewend wat vinniger kon skiet, maar sonder groot swaar rondtes.
Dit was die einde van die era.
Die Martini-Henry het diens oor die hele wêreld gesien, maar meestal onder die Union Jack, aangesien die geweer uitsluitlik in diens van Groot-Brittanje was. Die kortlys van konflikte sluit Afghanistan, Oostenryk, België, Turkye, Japan, Roemenië, Nepal, Egipte en Soedan in.
Soos aangeraak, ondergaan die Martin-Henry verskeie kaliberaanpassings tydens sy diens in die leër van die koningin, en die laaste verandering het plaasgevind toe die Martini omgeskakel is na die kleiner ammunisie van .402-kaliber. Trouens, die finale weergawe, die Martini-Henry Mark IV, het eintlik begin as Enfield-Martini .402-kaliber gewere, toe die Britte die voordele van die hoër snelheid, kleiner kaliber rondes gesien het bo die massiewe, maar stadig bewegende .450 koeëls. As gevolg hiervan moes die Britte hulle bekommer oor die voorraad vir .303, .402 en .450. Die besluit is dus geneem om die Enfield-Martinis terug te keer na die .450-kaliber en hierdie Martini-Henry Mark IV's aan troepe in die verre kolonies te verskaf.
Na die eerste Soedan -oorlog is die besluit geneem om 'n kleiner geweer met 'n hoër snelheid aan die troepe te voorsien. In 1887 is die Lee-Metford-geweer aangeneem. Dit bevat 'n tydskrif met agt rondes, terwyl die Mark II -weergawe die tydskrifkapasiteit tot 10 rondes sou verhoog. Die Lee-Metford sou in 1895 vervang word deur die Lee-Enfield, met die Metford-stelsel die laaste Britse geweer wat 'n swart poeierdryfmiddel gebruik het.
Alhoewel dit nooit 'n voorste wapen was teen 'n ander Europese leër nie, sal dit waarskynlik onthou word as een van die belangrikste instrumente wat die Ryk bymekaar gehou het en die soldate van die koningin gedien het.
Die Enfield -patroon 1853 -geweer het sy weg in die geskiedenisboeke geblaas
Tussen 1853 en 1867 is ongeveer 1,5 miljoen patroon 53 -gewere vervaardig.
Hier is wat u moet weet: Van die Krim tot Indië was hierdie geweer effektief teen infanterie-, kavalerie- en selfs artillerieposisies.
Die Enfield Pattern 1853 -geweer is betyds ontwikkel vir gebruik deur die Britse leër in sy eerste groot oorlog in dekades en was waarskynlik die katalisator van 'n ander konflik wat sy koloniale ryk amper vernietig het. Alhoewel die gebruik daarvan as die belangrikste geweer van korte duur was, duur dit net dertien jaar, maar dit was 'n bewese wapen wat 'n reputasie vir betroubaarheid verdien het toe dit tydens beide die Amerikaanse burgeroorlog gebruik is. Hierdie geweer het nie die Britse Ryk gebou nie, maar dit het gehelp om die fondament in stand te hou en het die weg gebaan vir toekomstige vuurwapenontwikkeling.
Die skote het om die Ryk gehoor
Soos die spreekwoord sê, het die son nooit ondergegaan op die Britse Ryk nie. En uit die koel, klam Britse Eilande is die grootste ryk gebou op grondmassa wat die wêreld ooit geken het. Die Eerste Britse Ryk (1583–1783) het groot tegniese vernuwing in vlootontwikkeling en handwapens beleef. Dit was gedurende hierdie tyd dat "Brown Bess" - tensy dit algemeen bekend staan ​​as die Land Pattern Musket - bekendgestel is.
Hierdie spesifieke muskiet en sy afgeleides het 'n .75 kaliber bal afgevuur en die standaard lang geweer van die Britse Ryk gebly van 1722 tot 1838. Dit was die muskiet wat tydens die Amerikaanse Revolusie en in die konflikte teen Napoleon Bonaparte gebruik is. Dit was dus die wapen wat gehelp het om die Tweede Britse Ryk (1783–1815) te bou en die keiserlike eeu van Brittanje (1815–1914) ingelui het.
Na meer as 125 jaar se gebruik, is die Brown Bess vervang deur 'n gladde muskiet met 'n slagdop. Baie van hierdie ouer vuursteenblokke is omskep vir gebruik met die nuwe slagstelsel wat bekend gestaan ​​het as die Pattern 1839 Musket. 'N Brand by die Tower of London in 1841 het egter baie muskiete vernietig voordat dit omgeskakel kon word, maar dit was duidelik dat die ouderdom van die muskiet in die geskiedenis vervaag het.
Namate die Britse Ryk meer wêreldwyd geword het, het die Brown Bess wêreldwyd steeds gebruik gemaak. Terselfdertyd het die tegniese vooruitgang van die industriële tydperk nuwe produksiemetodes ingelui, en dit het gelei tot die ontwikkeling van wat een van die belangrikste vuurwapens in die geskiedenis van die Britse Ryk sou wees - die Enfield Pattern 1853 -geweer.
Die oorsprong van die geweer gaan eintlik terug na die vroeëre era van die Britse Ryk, toe die Europese militêre ontwerpers voorgestel het dat 'n vat met gleuwe binne die akkuraatheid sou verbeter. In 1567 is hierdie groewe bygevoeg — eers om die laai te vergemaklik en om splete vir die kruitreste te voorsien. Binne 'n paar dekades is vasgestel dat die groewe, of die geweer, die bal meer reguit kon laat vlieg.
Vir die volgende eeu was die meeste verfynings in vuurwapens beperk tot duurder "sport" of jaggewere, en die gewone soldaat het grouer vuurwapens agtergelaat. Selfs die lang gebruikte Brown Bess, wat meer as 100 jaar lank Britse "Red Coats" regoor die wêreld bedien het, was glad. Alhoewel die voordele van geweer vasgestel en verstaan ​​is, was daar 'n lang standpunt in die Britse leër na die val van Napoleon dat "wat goed genoeg was by Waterloo, nou goed genoeg is." Teen die 1840's kon dit nie meer aanvaar word nie.
Ironies genoeg, selfs gedurende die Napoleontiese oorloë, was daar genoegsame bewyse dat die muskiet regtig nie goed genoeg was nie, maar Britse militêre beplanners was nie vinnig aan die verander nie, selfs al was die bewyse aan die hand dat daar ruimte was vir verbetering. Hedendaagse studies het getoon dat ongeveer 8 000 vyandige soldate tydens die Slag van Salamanca gewond of doodgemaak is - maar daar is ongeveer drie en 'n half miljoen patrone afgevuur. Net een skoot in 437 het duidelik 'n effek gehad; daar was ruimte vir verbetering.
Die ontoereikendheid van die gladde muskiet is verder onder die aandag gebring tydens die proewe wat uitgevoer is toe die patroon 1842-muskiet-een van die na-bruin Bess-perkussiemuts wat aangeneem moet word-deur kaptein McKerlie van die Royal Engineers in 1846 getoets is. opgemerk in luitenant -kolonel H. Bond's Verhandeling oor militêre handwapens en ammunisie, waar hy opgemerk het dat die toets bevind het dat die geweer "nooit meer as 150 meter en beslis nie meer as 200 meter moet oopmaak nie".
As gevolg hiervan is baie Muskette van patroon 1842 in gewere omskep, terwyl die Britse leër die regulasiepatroon 1851 Minié -geweer aangeneem het, wat 'n groot tegnologiese stap vorentoe was, maar net effens anders was as patroon 1842. Na verdere verfynings het die Pattern 1853 Rifled Musket aangebreek. Dit het gekom omdat die oorspronklike idee was om twee verskillende waarnemingsreëlings te hê, een vir 'gewone' soldate en een vir geweerregimente. Die term "geweer-musket" is ook gebruik, aangesien dit beteken dat die geweer dieselfde lengte het as die muskiet wat dit vervang het.
Dit is gedoen omdat 'n langer geweer destyds as noodsaaklik beskou is, sodat die snuiters van die tweede rang van soldate buite die gesigte van die mans aan die voorkant kon uitsteek, terwyl dit ook verseker dat die wapens lank genoeg sou wees. 'n bajonet wat van krag is teen kavallerie. Dit het beslis 'n rol gespeel in die Britse gebruik van vierkante wat so suksesvol was teen kavallerie -aanvalle by gevegte soos Waterloo.
Die patroon 53 -ontwerp
Tussen 1853 en 1867 is ongeveer 1,5 miljoen patroon 53 -gewere vervaardig. Die wapen is ontwerp deur RSAF Enfield, en dit was 9,5 pond geweeg en was ongeveer 55 sentimeter lank - laer as baie soldate wat dit in die geveg gedra het. Dit bevat 'n vat van 39 duim met drie bome met 'n geweerwending van 1:78. Die loop is deur drie metaalbande aan die voorraad vasgemaak, en daarom word daar soms ook na die geweer verwys as 'n 'drie -band' -model. Die gebruik van ysterbande om die vat te behou, was sedert die middeljare van die agtiende eeu algemeen by Franse wapens en daarom word hierdie model dikwels bekend vir Franse invloede.
Die geweer het 'n verstelbare leer agter -aansig met trappe van 100 meter, wat beskou word as die 'gevegsafstand', 200 yards, 300 yards en 400 yards. Vir groter afstande is 'n verstelbare opklapbare lem van 900 tot 1250 meter gegradeer.
Britse soldate van die era is opgelei om 'n teiken van ses voet by twee voet met 'n twee meter deursnee van 'n afstand van 600 meter te bereik.'N Ander doelwit is van 650 tot 900 meter gebruik, en dit bied 'n drie voet lange oogopslag. Elke man wat sewe punte met 20 rondes op daardie reeks behaal het, is aangewys as 'n skerpskutter!
Die geweer bevat patrone met 68 korrels swart poeier en 'n bal wat tipies 530-korrel Pritchett of Burton-Minié was. Die patroon 53 -geweer het 'n snelheid van ongeveer 850 tot 900 per sekonde.
'N Ander Franse invloed op hierdie model is in die bajonet gevind. Terwyl die Britse bajonette met voetstukke op 'n sogenaamde "zig-zag" -gleuf gesteun het om dit aan die snuit vas te maak-wat dikwels die vooruitskouing geblokkeer het-het Patroon 53 'n Franse metode gebruik wat 'n roterende sluitring op die bajonet se voet ingesluit het. Hierdeur kon die bajonet maklik aangebring word en met 'n effense draai op 'n manier vasgemaak word wat verhinder dat dit loskom.
Van die Krim tot Indië
Die geweer Enfield Pattern 1853 het aangekom net toe dit nodig was, en dit was duidelik dat wat by Waterloo gewerk het, nie voldoende sou wees in die komende konflik nie. Groot -Brittanje het 'n oorlog met Rusland aangetrek en talle regimente is na die Krim gestuur, toegerus met die patroon 1851 Minié -geweer, maar baie het nog steeds die gladde muskiet van 1842 gedra. Die Britse oorlogsdepartement het die patroon 53 goedgekeur net toe die land op pad was, maar dit sou eers in Februarie 1855 sy amptelike vuurdoop hê, meer as vyf maande nadat die eerste Britse troepe aan die suidwestelike kus van die Krim -skiereiland.
Patroon 53 was effektief teen infanterie-, kavalerie- en selfs artillerieposisies. Die era van die gladde muskiet - wat by Waterloo 'goed genoeg' was - was werklik 'n wapen waarvan die tyd verby was. Die ouderdom van die geweer het begin.
Terwyl die stof duisende kilometers ver in die Krim gaan lê het, was daar nog 'n oorlog, en ironies genoeg was die geweer wat deel was van tegnologiese vooruitgang die katalisator in die Jewel of the Crown, die Britse Ryk.
Die verhaal is al talle kere vertel dat die Indiese munisipaliteit begin het toe Sepoys - die Indiese soldate wat by die agbare Oos -Indiese Kompanjie dien - met patrone uitgegee is wat met beestalg of varkvet gesmeer is en in opstand gekom het. Die waarheid is dat daar baie ander faktore ver buite die patrone was, maar dit was weliswaar 'n belangrike rol in die begin van die opstand wat die Britse Ryk amper vernietig het.
Die Enfield Pattern 53 -geweer, wat die Britse leër goed op die Krim gedien het, is bekendgestel aan die Indiese troepe wat in die Oos -Indiese Kompanjie diens gedoen het. Dit is eerstens opmerkenswaardig dat die onderneming op grond van handel begin het, maar in die vroeë negentiende eeu het die unieke geopolitieke situasie eintlik vereis dat drie onafhanklike leërs van die maatskappy se presidensies gevorm is. Alhoewel hierdie eenhede uit Britse soldate bestaan ​​het, was hierdie leër destyds nog nie deel van die Britse leër nie. Britse offisiere het by die maatskappy se eie Addiscombe Military Academy opgelei.