Die presidensiële vergifnis wat teruggekeer het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die presidensiële verskoning wat teruggekeer het
President Donald Trump het die afgelope tyd 'n paar bewerings gemaak oor presidensiële kwytskelding. Op 22 Julie 2017 het hy getwiet dat 'die Amerikaanse president volkome mag het om te vergewe'.
Maar voordat die leier van die vrye wêreld evalueer wat moontlik is in terme van vergifnis van sy familielede en hulpverleners, wil hy dalk terugkyk op die presidensiële vergifnis wat Washington, DC in die sewentigerjare geskud het.
Na die berugte Watergate-skandaal wat president Richard Nixon gedwing het om op 8 Augustus 1974 te bedank, het die pas beëdigde president Gerald Ford sy voorganger vergewe vir sy misdaad, slegs 'n maand nadat hy sy amp aangeneem het.
Die besluit om Nixon van enige vervolging te verskoon, was 'n poging om die land saam te trek in die nasleep van wat hy Amerika se 'lang nasionale nagmerrie' genoem het. Dit het teruggekap. Deur Nixon te vergewe, het Ford se goedkeuring verlaag - slegs 38 persent van die Amerikaners was dit eens dat Ford Nixon moes vergewe, terwyl 53 persent van mening was dat Nixon nie begenadig moes gewees het nie, volgens 'n Gallup -peiling wat in September 1974 gedoen is.
Die besluit deur Ford was vermoedelik 'n faktor in sy onsuksesvolle bod vir herverkiesing in 1976. President Trump, wat reeds lae goedkeuringskoerse onder Amerikaanse kiesers in die gesig staar, wil die optrede van Ford as 'n les neem as hy hoop om het 'n kans om in 2020 herverkies te word.
Die geskiedenis van die presidensiële kwytskelding
President Trump se vergifnis van die voormalige balju Joe Arpaio het 'n geskreeu veroorsaak. Professor Andrew Rudalevige van die Bowdoin -universiteit plaas hierdie vergifnis in historiese konteks vir ons gasheer A Martinez.
'N Opvolging nou van president Trump se vergifnis van die voormalige sheriff in Arizona, Joe Arpaio. Arpaio is skuldig bevind aan kriminele minagting omdat hy 'n hofbevel verontagsaam het om immigrante in aanhouding te hou omdat hulle onwettig in die land is. Nou het die kwytskelding die hele spektrum aan die brand gesteek. En een kritikus, voormalige etiese beampte van die regering, Walter Shaub, het gesê dat dit afwyk van prosedurele norme. Wat is die prosedurele norme vir vergifnis in die Amerikaanse geskiedenis? Ons volgende gas het 'n paar antwoorde op die vraag. Hy is Andrew Rudalevige, professor in die regering aan die Bowdoin College in Maine. Professor, welkom.
ANDREW RUDALEVIGE: Dankie dat jy my gehad het. Dit is 'n plesier om by jou te wees.
MARTINEZ: Nou, het Trump verlede maand getwiet, almal is dit eens dat die Amerikaanse president die volle bevoegdheid het om te vergewe. Hoe het die Founding Fathers bedoel dat die presidensiële kwytskelding toegepas sou word?
RUDALEVIGE: Wel, hulle het dit op verskeie maniere gesien. Hulle het natuurlik 'n stelsel opgestel met redelik robuuste kontrole en saldo's. En die kwytskelding was bedoel om deel daarvan te wees. Waar die regstelsel 'n regsmisbruik veroorsaak het, kon die president inskakel en 'n tjek teen die geregtelike tak lewer. Of beeldhouers soos Alexander Hamilton het die kwytskelding as 'n beleidsinstrument beskou. Weet u, as u 'n opstand of 'n opstand het, kan die aanbod van genade die rustigheid in die Statebond herstel, soos hy dit gestel het. Daar was dus beide redes vir individuele genade en 'n breër openbare beleid wat die gebruik van die kwytskeldingsvermoe oor tyd heen gemotiveer het.
MARTINEZ: Hoe verskil die vergiffenis van Joe Arpaio dan ander presidensiële kwytskelding?
RUDALEVIGE: Wel, daar was in die verlede beslis omstrede begenadiging. Ons kan regtig terugdink net aan 2001 toe president Clinton Marc Rich, wat op die vlug was buite die VSA, vergewe het en vervolging weens belastingontduiking vermy het. Die kwytskelding was veral omstrede omdat Rich se eksvrou 'n groot skenker van die Clinton Presidensiële Biblioteek was. Ek dink hierdie verskoning is anders, omdat dit nie in ons normale kategorieë pas nie, reg? Dit is nie 'n kwessie van genade nie, veral omdat die balju nog nie eens gevonnis is nie. Hy is pas verlede maand skuldig bevind. Aan die ander kant, as 'n beleidsaangeleentheid, is dit 'n bietjie problematies, want dit wat die balju skuldig bevind is, was om nie 'n hofbevel te gehoorsaam nie. U weet, as 'n regsbeampte, is dit iets waaroor hy veral besorg moet wees.
MARTINEZ: Nou, Walter Shaub, voormalige Amerikaanse hoof van etiek, noem Arpaio se vergifnis 'n voorbode van nog erger. Wat dink jy dui hierdie vergifnis aan?
RUDALEVIGE: Wel, daar was beslis kommentaar - mnr. Shaub en ander wat bekommerd was dat die kwytskelding ten minste gedeeltelik bedoel is as 'n teken dat hy nie baie bekommerd is oor die gebruik van sy vergifnisbevoegdhede op polities omstrede maniere nie. Dit kan natuurlik ter sprake kom in die ondersoek van mnr. Mueller na moontlike Russiese betrokkenheid by die 2016 -verkiesing en die moontlike betrokkenheid van Trump -veldtogpersoneel. Dus, as die boodskap bedoel is om aan mense wat deur mnr. Mueller ondersoek word, te kenne te gee dat hulle, as hulle net styf sit, begenadig kan word, kan dit 'n problematiese boodskap wees om te stuur.
MARTINEZ: Nou word balju Arpaio baie bewonder deur president Trump. Baie van sy ondersteuners bewonder hom ook. Senator John McCain, aan die ander kant, het gesê dat die kwytskelding die eis van die president ondermyn om die oppergesag van die reg te respekteer. Ek wonder, professor, verwag u 'n langdurige politieke uitval hieruit?
RUDALEVIGE: Wel, ek bedoel, die president, ek dink, het sedert die begin van sy administrasie duidelik gekies om 'n beroep op sy basiese kiesers te doen eerder as om die land wyer te probeer verenig. En hierdie kwytskelding is 'n groot deel van die strategie. Dus, ek bedoel, dit sal in sommige oorde gewild wees. Ek dink nie dat die aksie sal voldoen aan wat Alexander Hamilton gehoop het nie; dit is dat u in werklikheid die rustigheid in die republiek sou herstel.
MARTINEZ: Andrew Rudalevige doseer die regering aan die Bowdoin College. Baie dankie.
(SOUNDBITE OF MILOSH SONG, "HOU MY")
Kopiereg en kopie 2017 NPR. Alle regte voorbehou. Besoek ons ​​webwerf se gebruiksvoorwaardes en toestemmingsbladsye op www.npr.org vir meer inligting.
George Wilson kom vroeg op die lys, nie noodwendig omdat sy kwytskelding skokkend was nie, maar as gevolg van wat gebeur het nadat hy kwytskelding gekry het. In 1892 beroof George Wilson en James Porter 'n Amerikaanse posdraer. Hulle is later gearresteer en verhoor. Beide mans is skuldig bevind op ses aanklagte, insluitend die inbreuk op die lewe van die bestuurder en diefstal van die pos. Die mans is ter dood veroordeel deur ophanging wat op 2 Julie 1830 geskeduleer was.
Wilson, in teenstelling met sy vennoot in misdaad, het 'n paar baie kragtige vriende in Washington gehad. Hierdie vriende het die destydse president Andrew Jackson gesmeek om George Wilson te vergewe van sy misdade of die minste die doodsvonnis. Met baie versoeke wat na hom gekom het, het Andrew Jackson besluit om George genadig te wees. In 1830 het Andrew Jackson Wilson vergewe vir die misdade wat tot sy doodsvonnis gelei het, maar die res laat staan. George Wilson sou lewe, maar hy sou twintig jaar in die tronk moes sit om te betaal vir die misdade waaruit hy nie begenadig is nie.
Op die oog af lyk dit vir George Wilson na 'n goeie dag, maar toe doen hy iets wat niemand verwag het nie. Hy het die kwytskelding geweier. Dit was ongehoord en niemand het geweet wat om daaraan te doen nie. Andrew Jackson het gevoel dat George Wilson geen ander keuse gehad het as om die kwytskelding te neem nie en Wilson het aangevoer dat die kwytskelding geen waarde het as hy dit nie aanvaar nie. Die saak het tot by die Hooggeregshof gegaan. Die regters weeg die argumente en besluit dat 'n kwytskelding 'n eiendom is, net soos enigiets anders.
Hulle het beslis dat Wilson nie gedwing kan word om die kwytskelding te neem nie en as Wilson nie die kwytskelding aanvaar nie, het dit geen waarde nie. Daarom bly die oorspronklike skuldigbevinding van Wilson en rsquos en word sy doodsvonnis uitgevoer. George Wilson is opgehang vir sy misdade, net soos sy medepligtige en die pogings van sy vriende en president Jackson het misluk. Daar is geen duidelike verduideliking waarom Wilson verkies het om eerder opgehang te word as om 20 jaar in die gevangenis te sit nie, maar hy is nie die enigste persoon wat die presidensiële versagting verwerp nie. Arnold Ray Jones het geweier dat sy vonnis in 2016 deur president Obama versag word, omdat dit die voorwaarde gehad het om vir 'n residensiële dwelmbehandelingsprogram in te skryf.
Die presidensiële verskoning het 'n lang geskiedenis, maar Trump het dit verander
Die presidensiële kwytskelding was onlangs terug in die nuus met berigte dat die stigter van Wikileaks, Julian Assange, 'n presidensiële kwytskelding aangebied is in ruil vir die bewys dat Rusland nie betrokke was by die inbraak van e -posse van die Demokratiese Nasionale Komitee nie. Hierdie e -posse is tydens die presidensiële veldtog in 2016 uitgelek.
Dit is 'n ander in 'n rits kwytskelders in die administrasie van president Donald Trump. Van sy vergifnis van Maricopa, die AZ -balju Joe Arpaio tot sy kommutasie van die vonnis van die politieke grapper en jarelange vriend Roger Stone, het Trump nuus byna elkeen van sy 38 vergifnis en kommutasies gemaak.
'N Verskoning vergewe mense vir die misdade wat hulle gepleeg het. Dit is asof die skuldigbevinding nooit gebeur het nie en hul volle regte herstel word. 'N Kommutasie verminder of skakel net 'n gevangenisstraf uit, maar die skuldigbevinding bly steeds staan.
In albei gevalle beteken al die aandag wat Trump gekry het vir sy 27 kwytskelding en 11 kommutasies tot dusver nie dat hy genade verleen teen 'n ongekende koers nie. Dit is die manier waarop Trump vergifnis verleen het, en aan wie dit die wenkbroue laat lig het.
'Wat hy so ongewoon gedoen het, wat nie een van sy voorgangers wat na die burgeroorlog teruggekeer het, gedoen het nie, is om die adviesstelsel wat onder president Lincoln ingestel is heeltemal opsy te sit om die president te help om die kwytskelding te gebruik,' verduidelik Margaret Love, wat van 1990 tot 1997 as Amerikaanse kwytskelding -prokureur gedien het. En daarvoor kan gewone mense wat om vergifnis wil aansoek doen, wat dit in die verlede kon doen en billik oorweeg is, dit nie meer doen nie. Dit is wat anders is oor hierdie president. "
Love het gesê: wat hier ongekend is, is dat Trump die vergifnisproses heeltemal oorslaan en slegs vergifnis uitreik aan mense wat hy ken, mense van wie hy gehoor het, en nie mense wat spesifiek 'n petisie -versoek ingedien het nie.
'N Bietjie presidensiële vergifnisgeskiedenis kan hier in orde wees. Alhoewel dit lyk asof die gee van die president onbeperkte bevoegdheid om iemand sonder omskrywing te vergewe, meer na 'n monargie as 'n demokrasie klink, het Alexander Hamilton sterk aangevoer dat hy dit in die federalisme 74 probeer gee het. Hamilton het twee redes. Een, Hamilton het geskryf dat 'sonder 'n maklike toegang tot uitsonderings' geregtigheid ontbreek. Tweedens het Hamilton gesê dat 'die rustigheid van die Gemenebest' herstel kan word deur 'goed tydige' kwytskelding aan rebelle tydens rebellies en opstande. Trouens, die eerste kwytskelding is deur George Washington tydens die Whiskey Rebellion uitgereik. Hulle het na boere gegaan wat die regering se reg om whisky te belas, betwis het.
Deur die jare is die presidensiële kwytskelding amper gebruik soos bedoel - om gewone mense te help wie se straf te wreed geag is, en om die land te help deur wonde van onenigheid te genees. Tydens die burgeroorlog het Abraham Lincoln baie kwytskeldings verleen en is dit as 'n maklike aanraking beskou. Dit was moontlik omdat hy baie van die pardon-seekers en hul gesinne in die Withuis ontmoet het.
Die proses van vergifnis het op hierdie tydstip begin verander en deel geword van die departement van justisie. Die idee was om 'n deel van die kwytskelding van die president se skouers te verwyder. Die president het nog steeds ja of nee gesê, maar die griffier en later die kwytskelding -prokureur het alles nagegaan.
Die proses het baie veranderings deurgemaak, maar het alledaagse Amerikaners toegang vergewe, ondanks 'n paar duidelike voorbeelde van toegang tot die Withuis wat sekere mense 'n been gegee het. Bill Clinton se laaste minuut van Marc Rich is 'n voorbeeld. Maar die 45ste president het laasgenoemde die reël gemaak, nie die uitsondering nie.
"Onlangse presidente van albei politieke partye het gewoonlik, met enkele uitsonderings op groot skaal, genade gebruik om vonnisse af te dwing of kwytskeldings toe te ken aan oortreders wat hulle nie ken nie en nie 'n duidelike verband het nie," het Jeffrey Crouch van die Amerikaanse universiteit gesê. 'n toonaangewende kenner van presidensiële kwytskelding. "Presidents wat genade gebruik om hul vriende of medewerkers te help, misbruik my na my mening."
Crouch het gesê dat die manier waarop die presidensiële kwytskelding in die Trump -era toegepas word, nie die oorspronklike doel van die stigters weerspieël nie.
'Hulle wou hê presidente moet genade gebruik om barmhartigheid te bewys of om die openbare welsyn te dien,' het Crouch gesê. 'Ek twyfel of hulle tevrede sal wees met 'n president wat genade gebruik om beroemdes, sy vriende en sy ondersteuners by te staan. In teenstelling met verskeie van sy onlangse voorgangers, neem president Trump egter ten minste sy omstrede besluite oor genade in 'n tyd dat hy nog aanspreeklik is by die stembus. "
Volgens die voormalige prokureur van Pardon Love, het die kwytskelding vir almal onder Trump tot stilstand gekom.
'Dit bestaan ​​nie meer nie,' het Love gesê. 'Hopelik kom dit tot 'n einde. As ons 'n nuwe president kry, moet ons kyk of hy weer wil begin of nie. En as hy dit nie doen nie, is dit goed. En ek sou hom nie blameer nie. Maar dan moet hy die funksie wat die vergifnisprogram deur die jare gespeel het, vervang. Die hele proses is op hierdie stadium so agterstallig dat ek dink dat daar amper geen persentasie is om dit te probeer red nie. "
Liefde is 'n sterk voorstander van die vergifnis- en kommutasieproses. Maar, het sy gesê, die afgelope vier jaar toon dat die hele proses wetgewende fokus nodig het sodat alle Amerikaners kan baat by die krag van vergifnis.
'Waarop ek sou fokus, is om te besluit wat u wil hê dat 'n kwytskelding moet doen, en dan 'n wet moet aanvaar om dit so te laat gebeur, het Love gesê.
'As u regte en geleenthede vir mense met 'n kriminele rekord wil herstel, moet u 'n wet aanvaar om dit te doen. Besluit waar die mag behoort te wees - waarskynlik in die howe - en doen dit, en laat die president doen wat hy wil. Laat hom dit as 'n persoonlike speelgoed gebruik soos hierdie president, want dit maak nie daarna saak nie. "
Presidensiële kwytskelding: interpretasie van die Grondwet
Soos geskryf in artikel II, afdeling 2 van die Amerikaanse grondwet, lyk die president se bevoegdheid om te vergewe byna onbeperk:
& quot [Die president] het bevoegdheid om veroordeling en vergifnis toe te staan ​​vir misdrywe teen die Verenigde State, behalwe in gevalle van beskuldiging. & quot
Die besonderhede van die presidensiële kwytskelding is egter deur die howe en die nalatenskap van voormalige uitvoerende hoofde uitgevoer. Aangesien die Grondwet verwys na en onderhoude teen die Verenigde State, is die president se bevoegdheid tot vergifnis slegs beperk tot federale oortredings. Staatsbestuurders het soortgelyke gesag om genade (die breër term vir die bevoegdheid van 'n uitvoerende gesag om 'n straf te verminder) genade te verleen aan diegene wat skuldig bevind is aan staatsmisdade.
Die Amerikaanse hooggeregshof het die presidensiële kwytskelding in 'n saak van 1866 verduidelik (Ex Parte Garland) om die vergifnis van 'n voormalige Konfederale soldaat deur president Andrew Johnson uit te daag. In sy mening het die Hof verklaar dat hierdie bevoegdheid tot elke oortreding wat die wet ken, strek en te eniger tyd na die inwerkingtreding daarvan uitgeoefen kan word, hetsy voor regsgedinge, of tydens hul hangende, of na skuldigbevinding en vonnis. & Quot
Presidente kan ook voorafgaande kwytskelding uitreik-of liewer 'n kwytskelding vir enige misdaad wat 'n individu doen moontlik begaan het of moontlik aangekla is. President Gerald Ford het byvoorbeeld uittredende president Richard Nixon kwytgeskeld, alhoewel Nixon op daardie stadium nog nie van federale misdade aangekla is nie.
Boonop kan die president hierdie bevoegdheid gebruik om voorwaardelike kwytskelding (soos uitdien van 'n mindere vonnis) of kommutasies toe te staan ​​of om kwytskelding (boetes) van boetes of verbeurdverklarings en vergoedings (dws vertraging van vonnis) toe te staan.
Richard Nixon is een van die bekendste kwytskeldings in die Amerikaanse geskiedenis. Dit was een waarmee mense saamgestem het of heeltemal daarteen was; daar was baie min tussenin en dit beïnvloed die politieke kultuur van die land tot die volgende verkiesing. Gerald Ford was in 'n moeilike posisie waarin sy vriend en die voormalige president straf opgelê word vir misdade teen die land en 'n verhoor wat die stabiliteit van die land kan bedreig. 'N Verhoor waarin 'n Amerikaanse president 'n misdadiger was, kan blywende gevolge in en uit die Verenigde State hê.
Richard Nixon bedank op 9 Augustus 1974 en toe Gerald Ford die presidentskap neem, was een van sy eerste besluite wat hy met Nixon moes doen. Hy het geweet dat 'n kwytskelding grootliks ongewild sou wees, maar het steeds gevoel dat dit die regte ding was om te doen. Hy het Nixon gekontak, wat aanvanklik nie seker was of hy die kwytskelding wou aanvaar nie, en hy wou nie 'n berouverklaring onderteken nie. Nixon het steeds gevoel dat hy niks verkeerd gedoen het nie en wou daarom niks teken wat verklaar dat hy skuldig is nie. Ford stem saam met Nixon en op 8 September 1974 gee hy 'n volledige kwytskelding wat enige moontlikheid van aanklag verwyder.
Die kwytskelding het ondersoek ingestel en selfs daartoe gelei dat Gerald Ford geroep is om te getuig voor die Huis van Verteenwoordigers. Baie het geglo dat 'n korrupte winskopie aangegaan is waarin Nixon ingestem het om te bedank, sodat Ford die presidentskap kon neem in ruil vir 'n volledige kwytskelding. Ford en Nixon het dit ontken, maar die gerugte het voortgegaan en Ford & rsquos se goedkeuring het nooit herstel nie. Ford sou later erken dat die kwytskelding 'n groot rede was waarom hy die verkiesing in 1976 verloor het.
Gerald Ford sou altyd spook oor die uitkoms van die kwytskelding. Hy dra 'n gedeelte van die teks van Burdick teen die Verenigde State in sy beursie. Die saak was 'n beslissing van die Hooggeregshof wat daarop dui dat kwytskelding 'n impak van skuld en die erkenning van skuld moet meebring en dat die aanvaarding van 'n kwytskelding dieselfde is as om skuld te erken. Deurdat Nixon die kwytskelding aanvaar het, erken hy op 'n klein manier sy skuld vir die misdade waarvoor hy waarskynlik gestraf sou word. Gerald Ford sou later die John F. Kennedy Profile in Courage -toekenning kry vir die kwytskelding. Ted Kennedy het erken dat hy teen die kwytskelding was toe dit gebeur het, maar het later gesê dat dit die regte stap was.
Wat was die ergste kwytskelding ooit? Hierdie historikus sê jy sal verbaas wees
Politieke kenners en sprekende hoofde op televisie het wyd en syd bespiegel oor wie Donald Trump sal vergewe voordat hy op 20 Januarie 2021 sy amp verlaat. Sal hy Rudy Giuliani kwytskeld? Paul Manafort? Steve Bannon? Sy kinders? Hyself?
Dit is gebruiklik dat 'n uittredende president 11de uur kwytskeldings verleen, soms aan verrassende ontvangers. Maar Donald Trump is alles behalwe die gebruiklike, en daarom bied die spel vir kwytskelding 'n goudmyn van interessante en in sommige gevalle kommerwekkende bespiegelinge oor wie en waarom.
Hierdie geskenkgeskenk vir Kerstyd wys ons hoe waardevol 'n presidensiële uitstappiekaart kan wees. Boonop gee dit 'n president geleenthede om verskeie persoonlike en politieke doelwitte te bereik.
Natuurlik word nie alle presidensiële kwytskelding gelyk nie. Om seker te wees, geregtigheid en barmhartigheid is waardige en af ​​en toe doelwitte. Maar die beëindiging van die termyn onthul dikwels ander, minder hartige doelwitte. Sommige kwytskelding word blykbaar gegee in ruil vir geld (direk of as belastingvrye skenkings aan 'n presidensiële biblioteekfonds of 'n ander rede vir die uittredende president), sommige om tellings te vereffen, ander om partydige lojaliste te beloon.
Die president se vergifnisbevoegdheid is breed en is afkomstig van die Amerikaanse grondwet. Die enigste twee gebiede waar die kwytskelding verbode is, is a) in gevalle van beskuldiging en b) vir staatsoortredings, eerder as federale. Die kwessie van kwytskelding voor 'n aanklag of skuldbevinding is beslis in die geval van die Nixon -kwytskelding in 1974, toe Gerald Ford sy voorganger 'n 'volledige, gratis en absolute vergifnis' verleen, nog voordat Nixon formeel van 'n misdaad aangekla is. (hy is egter aangewys as 'n "onaangetaste mede-samesweerder" in 'n strafsaak wat verskeie mense in sy administrasie in die tronk laat beland het).
Die voornemens van die Framers of the Constitution het die nuut uitgevinde president die vergifnisbevoegdheid gegee om geregtigheid te verseker en, soos Alexander Hamilton 'n paar jaar na die aanneming van die Grondwet opgemerk het, 'die binnelandse rustigheid van die Statebond herstel'. Maar nie elke stigter steun die absolute mag van die president nie. George Mason, 'n kongresafgevaardigde van Virginia, het gewaarsku dat 'n president dit 'gevaarlik kan gebruik' deur misdade te vergewe waarin hy moontlik 'n mede-samesweerder is.
Die vroeë kwytskelding is inderdaad gebruik om genade te verseker en vyandigheid teenoor die nuwe regering, wat in die vroeë stadiums van legitimiteit was, te onderdruk. Maar dit het nie lank geduur voordat die kwytskeldings twis gekry het nie.
James Buchanan, die president wat voorsitter was vir die verbrokkeling van die vakbond voor die burgeroorlog, vergewe Brigham Young en ander Mormone wat betrokke was by revolusionêre optrede teen die regering in die gebied van Utah. Buchanan was tereg bekommerd daaroor dat Young and the Mormons van plan was om uit die VSA weg te breek en hul eie 'teokratiese nasie' te vorm. As deel van 'n kompromie het Buchanan vergifnis gelewer en Young en sy volgelinge het hul revolusionêre aktiwiteite gestaak.
Net na die burgeroorlog het Andrew Johnson 'n Kersdag 1868 -kwytskelding aan die meeste Suid -Afrikaners uitgereik. Johnson wou die Konfederate maklik teëkom, terwyl lede van die kongres straf gevra het teen die rebelle. Om sake te vererger, vergewe Johnson dr. Samuel Mudd, wat John Wilkes Booth gehelp het om te ontsnap. Dit het te veel geword, 'n groot terugslag het plaasgevind, en Johnson het feitlik alle steun van die kongres verloor terwyl hy die eerste president was.
In 1921 het president Warren G. Harding die sosialistiese leier, Eugene V. Debs, vergewe. Debs het verskeie kere as president verkies en selfs in 1920 byna 'n miljoen stemme gekry, maar het 'n beroep op Amerikaners gedoen om die ontwerp in die Eerste Wêreldoorlog te weerstaan. . Harding verleen Debs 'n volledige kwytskelding, wat teen die algemene opinie was.
Op Oukersaand 1971 het Richard Nixon die arbeidsbaas Jimmy Hoffa, wat skuldig bevind is aan bedrog en omkopery, vergewe. Nixon het probeer om arbeidskiesers aan die Republikeinse Party te werf, en het Teamsters openlik die hof gemaak voor sy bod om herverkiesing in 1972. Hoffa verdwyn vier jaar later na 'n ontmoeting met bekende lede van die skare. In 1982 is hy wettiglik dood verklaar.
Vir baie is Gerald Ford se vergifnis van Richard Nixon die ergste ooit. Ford word daarvan verdink dat hy ingestem het tot 'n ooreenkoms met Nixon wat Nixon versoek het om te bedank in ruil vir 'n kwytskelding. Met verloop van tyd is die konsensus dat daar eintlik geen ooreenkoms was nie, en Ford het Nixon vergewe om beide "Watergate agter ons te kry", en uit kommer oor die gesondheid van die voormalige president.
Ander moderne twyfelagtige vergifnis sluit in Jimmy Carter se vergifnis vir almal wat die konsep tydens die Viëtnam-oorlog ontwyk het, Bill Clinton se vergifnis vir sy halfbroer Roger, wat skuldig bevind is aan dwelmkoste, Clinton se omstrede kwytskelding van skenker Marc Rich, wat skuldig bevind is aan belasting bedrog (die eks-vrou van Rich was 'n mega-skenker van die Demokratiese Party), George W. Bush se vergifnis van Lewis "Scooter" Libby, die voormalige stafhoof van visepresident Dick Cheney wat skuldig bevind is aan meineed en obstruksie vir lieg oor die uitstappie van die CIA-agent Valerie Plame, Barack Obama se begenadiging van privaat Chelsea Manning, wat skuldig bevind is aan die vrylating van geklassifiseerde dokumente, en die vergifnis van Donald Trump van die balju Joe Arpaio, 'n amptenaar teen immigrante in Arizona wat toesig gehou het oor die harde behandeling van immigrante-aangehoudenes. onder onmenslike omstandighede. Ander noemenswaardige Trump -kwytskelding is een vir Mike Flynn, sy adviseur vir nasionale veiligheid, wat onder eed gelieg het, en die voormalige vlootseël Eddie Gallagher, wat skuldig bevind is aan die pleeg van oorlogsmisdade.
Die enigste persoon wat NIE 'n presidensiële kwytskelding aanvaar het nie, was George Wilson, wat in 1829 skuldig bevind is aan roof met die pos. Sonder om 'n verduideliking te gee, weier Wilson die kwytskelding. Die hooggeregshof het uiteindelik 'n uitspraak hieroor gelewer en beslis dat dit meneer Wilson se reg is om 'n kwytskelding te verwerp. Hy is tereggestel deur nie lank daarna te hang nie.
Volgens die getalle het die moderne presidente baie verskil in die aantal kwytskeldings wat hulle toegestaan ​​het. FDR (wat vier keer verkies is) het die meeste toegestaan ​​(2 819). Sy opvolger Harry Truman was ook genadiglik en het 1 913 uitgereik. Ike het 1 110 toegestaan. Sedertdien het presidente die toegekende kwytskelding aansienlik verminder. In dalende volgorde het Kennedy 472, Clinton 396, Reagan 393, Ford 382, ​​Obama 212, GW Bush 189 en GHW Bush 74 uitgereik.
Die interessantste vergifnis is miskien deur Harry Truman, wat in 1952 die vonnis van Oscar Collazo, wat Truman probeer vermoor het oor die kwessie van Puerto Ricaanse onafhanklikheid, omskep het.
Oorweeg Donald Trump, en kan hy dit, selfverskoning? Op 14 Junie 2018 kondig hy aan "Ek het die absolute reg om myself te vergewe." Maar kan hy dit wettiglik doen? Dit is onduidelik, aangesien geen president ooit 'n selfverskoning uitgereik het nie (niemand het 'n groot behoefte gehad nie), daarom is dit nog nooit in die hof getoets nie. Die twee sentrale probleme van selfverskoning is 1) dat dit iemand toelaat om in sy eie saak die regter te wees en 2) dat dit 'n president bo die wet stel. Selfverskoning skend albei hierdie noodsaaklike elemente van ons regspraak. Die naaste aan 'n geregtelike presedent kom uit 1974, toe die departement van justisie 'n memorandum oor hierdie vraag uitgereik het. Die waarnemende adjunk -prokureur -generaal, Mary C. Lawton, het beweer dat 'n president kon nie gee selfverskoning. Sulke memorandums word in die Departement van Justisie as regskrag beskou. Onder die huidige uitspraak kon president Trump homself dus nie kwytskeld nie. U kan dus die vraag beantwoord deur te sê dat die president absoluut, onomwonde, waarskynlik kan nie selfverskoning uitreik nie.
'N Verskoning vir familielede is 'n ander saak. Daar is geen wettige rede waarom hy nie kon nie (maar baie regs- en morele redes waarom hy dit nie moes doen nie) aan sy gesin 'die beste kersgeskenk ooit' gee: 'n volledige, gratis en absolute vergifnis!
Sou 'n Trump-selfverskoning die ergste kwytskelding ooit wees? Waarskynlik, maar tot en met Trump homself vergewe, sou ons argumenteer dat die ergste presidensiële kwytskelding ooit deur George H.W. Bush aan die voormalige sekretaris van verdediging, Caspar Weinberger. Weinberger staan ​​op die punt om verhoor te word in die Iran-Contra-skandaal van die Reagan-administrasie, waar Bush as vise-president van Reagan gedien het. 'N Deel van die saak teen Weinberger het betrekking op die gebruik van inskrywings uit sy dagboek oor die neem van besluite wat gelei het tot onwettige aktiwiteite in beide Iran (die verkoop van wapens aan terroriste) en die Contras (die onwettige finansiering van 'n rebellie teen die regering van Nicaragua). Vise -president Bush het reeds onder eed getuig dat hy nie kennis dra van hierdie aktiwiteite nie, maar Weinberger se dagboeke het anders gesê. Hulle bevat materiaal wat Bush diep by die besluite betrek het, en kon gebruik gewees het om die voormalige VP vir meineed te verhoor. Op Oukersaand 1992 (Oukersaand is 'n baie gewilde tyd vir presidente om vergifnis uit te reik - om voor die hand liggende redes), verleen Bush Weinberger 'n kwytskelding. Dus, deur Bush te vergewe, was Bush in staat om die aktiwiteite geheim te hou en gee homself in werklikheid vergifnis. Was dit die eerste presidensiële selfverskoning? Op 'n manier, ja.
Die manier om die misbruik van presidensiële kwytskelding te beëindig, is deur 'n grondwetlike wysiging aan te neem wat selfvergewe en kwytskelding vir 'n president se familielede verbied. U kan ook 'n wysiging aanvaar wat die kongres 30 dae laat stem om 'n presidensiële kwytskelding goed te keur, met 'n meerderheid van beide huise die vermoë om 'n kwytskelding te voorkom wat vir hulle onvanpas lyk. Vergifnis speel wel 'n positiewe rol. Maar hulle geruite geskiedenis roep ons op om 'n paar klein aanpassings aan te bring om nader aan die ideaal te gaan.
Hierdie Delta Force -redding was die eerste aanval van 'Operation Just Cause'
Geplaas op 28 Januarie 2019 18:41:18
Terwyl die Verenigde State besig was om voor te berei om die inval in Panama uit te voer, genaamd "Operation Just Cause, ", was daar 'n baie werklike probleem wat opgelos moes word voordat 'n betekenisvolle operasie teen die Panamese sterkman Manuel Noriega kon plaasvind.
Die regime het 'n Amerikaanse gyselaar in sy gevangenis gehad, en die wagte waar hierdie gyselaar aangehou is, het bevele om hom dood te maak as Amerika aanval.
Volgens 'n rekening wat op SpecialOperations.com geplaas is, het Kurt Muse seerowerradio -uitsendings gemaak totdat hy vroeg in 1989 gearresteer is. pen of twee.
Muse sou daagliks Noriega se boewe hoor - of sien - dat hulle gevangenes in die gevangenis martel.
'N MH-6 Voëltjie wat troepe op die stut dra, soortgelyk aan die tegniek wat tydens Operasie Acid Gambit gebruik is. (DOD foto)
Namate die spanning toeneem, is Muse besoek deur 'n militêre offisier, later geïdentifiseer as kolonel van die lugmag James A. Ruffer, wat verslae aan Delta Force sou deurgee. Die spesiale operateurs het 'n volskaalse voorbeeld van die gevangenis opgestel waar Muse gevange gehou is, en die Delta-kommando's het talle repetisies uitgevoer.
Op 19 Desember 1989 sou Muse sy laaste besoek ontvang. In die teenwoordigheid van verslaggewers, tronkbewaarders en ander het die kolonel vir Muse gevra of hy bewus is dat Noriega bevele uitgevaardig het om hom dood te maak as die Verenigde State militêre optrede teen Panama sou uitvoer.
Die kolonel het toe 'n verklaring afgelê dat niemand in die gevangenis lewend sou verskyn as Muse beseer sou word nie.
'N Amerikaanse weermag MH-6 Little Bird. (DOD foto)
Muse het geweet dat daar iets aan die gang was.
Om 12:45 die oggend van 20 Desember, 15 minute voor die amptelike U-uur, het twee AH-6 Little Bird-helikopters 'n aanval op 'n nabygeleë militêre verbinding uitgevoer met behulp van M134 Miniguns en Hydra-vuurpyle. Een van die helikopters sal beskadig word en noodgedwonge neerstort, terwyl die bemanning ontsnap.
Twee AC-130H Specters het toe hul eie aanval op die verbinding uitgevoer met behulp van 'n taktiek genaamd "Top Hat.
Terwyl dit aangaan, het MH-6 Little Birds op die dak van die gevangenis beland en Delta-kommando's neergesit. Die operateurs het deur die gevangenis gegaan en almal wat die redding verset het, vermoor. They reached Muse's cell, forced it open, bundled Muse into body armor and a helmet, then began their exfil.