Widemouth haai: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Widemouth haai: habitat en eienskappe
Widemouth haai: habitat en eienskappe
Omdat die grootbekhaai te stadig is, word hy dikwels aangeval deur die haai, wat stukke van sy vel kan afskeur.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez 07 Julie 2021.
Laaste opdatering: 07 Julie 2021
Die grootbekhaai (Megachasma pelagios) is een van die skaarsste en die minste bekende spesies ter wêreld. Sedert dit in 1976 ontdek is, is slegs 117 waarnemings aangemeld en die meeste daarvan kom van organismes wat op die strand gestrand is of per ongeluk visvang. Een van die belangrikste kenmerke is sy reuse bek, en daarom word dit '' grootbekhaai 'genoem.
Hierdie kraakbeenvis is 'n naaste familielid van die walvishaai, so dit is redelik opvallend, maar dit is nie 'n gevaarlike spesie nie. As u meer oor hierdie organisme wil ontdek, moet u aanhou lees.
Habitat van die breëbekhaai
Ondanks die gebrek aan inligting wat oor die dier bestaan ​​- omdat dit nie maklik is om hierdie haai te vind nie - is sommige van die eienskappe daarvan gedateer. Die rekords van die plekke waar hierdie spesie gevind is het getoon dat dit kosmopolities is, omdat dit versprei word in see met tropiese temperature en klimaat.
Daar is vasgestel dat hierdie haai in ten minste 3 van die 5 oseane van die wêreld kan lewe: die Stille Oseaan, die Atlantiese Oseaan en die Indiër. Monsters is selfs geïdentifiseer op plekke soos Japan, Taiwan en die Filippyne, waar ontmoetings met hierdie dier toegeneem het.
Hul gewoontes is gelyk aan pelagiese spesies, omdat hierdie dier konstante bewegings na die oppervlak bring. Boonop leef dit in 'n gemiddelde diepte van 20 meter snags en 150 meter bedags.
Oorsprong en klassifikasie
In 1976, toe die Amerikaanse vloot sy drywende anker lig, 'n 4,46 meter lange verstrengelde haai is gevind. Die monster weeg 750 kilogram en blyk 'n filtreersoort te wees, aangesien die maag vol krill was. Van toe af het sy gevangenes na hom verwys as megamouth, vanweë sy groot mond.
Die tweede ontmoeting met hierdie dier was eers in 1984 in Kalifornië, waar op dieselfde manier 'n grootbekhaai in 'n visnet gevang is. By hierdie geleentheid het die haai nog gelewe toe hulle dit gevind het, en dit weeg 700 kilogram en meet 4,5 meter. Trouens, die monster word bewaar en beskikbaar in die Los Angeles County Museum of Natural History.
In 1983 beskryf Taylor, Compagno en Struhsaker die grootbekhaai. Sedertdien, Dit is geleë in die volgorde van die Lamniformes, as 'n nabye neef van spesies soos die walvishaai of die haai.
Weens die skaarste aan inligting is die evolusionêre oorsprong daarvan nie bepaal nie, maar daar is twee hipoteses. Die eerste is gebaseer op die morfologie van sy kroonvormige tande, wat hierdie organisme in staat sou stel om die waters van 36 miljoen jaar gelede te bewoon. Die teorie is gebaseer op die veelvuldige fossielrekords wat op die spesie lyk.
Die tweede hipotese is gebaseer op molekulêre analise, waarin sy oorsprong deur sy DNA na raming 100 miljoen jaar gelede is. Hierdie teenstrydighede beteken nie dat een of die ander toepassings verkeerd is nie, maar dat dit onmoontlik is om die oorsprong daarvan met die huidige inligting te definieer. Beide hipoteses het hul grondslag, so dit is 'n kwessie van tyd voordat hierdie raaisel opgelos word.
Alhoewel hierdie organisme 'n wye verspreiding het, word dit waarskynlik beïnvloed deur seisoenale patrone. Dit wil sê, die teenwoordigheid daarvan in verskillende oseane kan toeneem of afneem, afhangende van die tyd van die jaar. Dit is omdat dit lyk asof hul bewegingspatrone gekoppel is aan die beskikbaarheid van voedsel.
Kenmerke van die breëbekhaai
Een van die belangrikste kenmerke van die breëbekhaai is sy groot grootte, dan kan meer as 5 meter lank bereik. Trouens, wyfies kan tot 7 meter lank word, wat 'n duidelike voorbeeld is van seksuele dimorfisme van die spesie.
Sy lyf is sag en slap om aan te raak, terwyl die vorm soortgelyk is aan dié van 'n kikkervis, met 'n groot kop en 'n lyf wat tap as dit by die stert kom. Sy bek is baie groot, met afgeronde rande en strek agter die oë. Boonop het dit klein kroonvormige tande, met rye van 85 tot 100 in elke kakebeen.
Die kieue -splete is redelik lank, benewens die aanbieding twee klein rugvinke en een anale vin. Die kleur is tipies van hierdie elasmobranches, met skakerings tussen swartblou en grys, met wit mae.
Hierdie organisme verkies gewoonlik om vlak te swem, aangesien dit in die nag slegs tussen 12 en 25 meter diep is. Dit kan in elk geval gedurende die dag tot 120 of 166 meter diep beweeg, terwyl hy voortdurend beweeg om homself te voed. Hierdie gedrag volg blykbaar die vertikale migrasie van dierplankton, wat 'n groot deel van hul dieet uitmaak.
Die kenmerke van die breëbekhaai maak dit 'n stadige spesie wanneer jy swem, aangesien dit 'n snelheid van minder as 1 meter per sekonde bereik. Dit is verstaanbaar, aangesien die spiere redelik swak is, die vinne te sag is en dit nie 'n kiel het nie.
Die basis van die dieet van hierdie organisme is krill, maar dit verbruik ook 'n paar kosluise en dierplankton. Dit klassifiseer dit ook as 'n filtersoort suig van die water in om sy kos op te vang.
Die grootbekhaai trek voordeel uit sy groot bek om soveel as moontlik voedsel op te neem. Alhoewel dit, in teenstelling met ander - en vanweë die swak fisiologie - sy prooi moet suig eerder as om aktief te jaag, net soos die haai.
Reproduksie van die breëbekhaai
Dit lyk asof hierdie spesie volwassenheid bereik wanneer dit 4 meter lank by mans of 5 meter by wyfies bereik. Het voortplantingsaktiwiteite regdeur die jaar en baar naby tropiese streke.
Die tipe bevrugting wat hierdie kraakbeenvisse gebruik, is intern en het kopulerende ontmoetings wat letsels kan laat. Hierdie haai is 'n ovoviviparous spesie, so sy kinders voed op eiergeel in hul moeders.
Beskermings- en bewaringstatus
Hierdie organisme Dit word gelys as 'n spesie van die minste kommer, Dit is egter te wyte aan die gebrek aan inligting oor hul bevolkings. Dit is waarskynlik dat die spesie ten spyte hiervan 'n stabiele populasie het, aangesien die ontmoetings met hierdie dier sedert sy ontdekking stadig toegeneem het.
Die planeet word bedek deur byna driekwart water, dus kan die hoeveelheid watersoorte wat daar bestaan ​​baie hoog wees. Dit is moontlik dat ons in die toekoms steeds meer seediere sal ontdek wat ons kan verras, soos hierdie haai. Dit is nie nodig om hulle te vrees nie, maar om hulle te ken en te verstaan.