Romeine 7:7-25. – Liplekker
IS DIE WET DAN SONDE?
Die afgelope ruk gesels ons oor die wet (bedoelende die instruksies van God), en dat die wet vir ons die verdoemenis bring, en dat ons dit nie kan onderhou nie, en dat ons daarvan bevry moet word ens. ens. Dit het by jou die gedagte laat ontstaan dat die wet eintlik 'n bose ding is.
Dieselfde geld deesdae vir die Kerk: Geleerde teoloë stry oor hoe 'n mens die Bybel moet verklaar. Die een sê dat ons die Bybel letterlik moet opneem met sy wonderwerke en al. Die ander sê weer dat al hierdie dinge net geestelik gesien moet word, en hulle gaan selfs so ver as om te beweer dat Jesus nie waarlik opgestaan het nie, en dat daar nie 'n maagdelike geboorte was nie. Dan is daar die Kerkeenheid: Baie lidmate wil graag 'n eenheid sien tussen verskillende kerkgenootskappe, byvoorbeeld dat die drie susterkerke een word. Maar die teoloë skop vas en weier. Al hierdie dinge dryf mense weg van die Kerk af, en veroorsaak dat sommige mense selfs dink dat die Kerk iets boos is, en dat hulle maar op hulle eie vir God moet probeer dien.
Paulus kom in hierdie gedeelte en stel die saak reg. Die wet is nie 'n bose ding nie, maar dien 'n baie goeie doel. Paulus kom hier en deel met ons iets van sy persoonlike worstelling. Soos almal seker weet, was Paulus 'n Fariseër voor sy bekering. Nou is dit ook bekend dat die Fariseërs hulle daarop toegelê het om die wet tot in die fynste besonderhede te onderhou. En waar dit onmoontlik was, het hulle 'n ander wet gemaak om hierdie moeilike een te omseil! Dit was vir Paulus 'n groot worstelstryd om met hierdie gedagte waarmee hy grootgeword het, en wat so verskriklik integraal deel van sy lewe was, dat jy die saligheid kon verkry alleen deur die wet te onderhou, te breek.
Paulus het geworstel om die wet te onderhou, soos wat dit vir ons ook maar 'n worstelstryd is. Hoe harder jy probeer, hoe meer kom jy agter dat jy hopeloos faal. As ek goed probeer doen, dan doen ek presies die teenoorgestelde! In vers 24 skreeu Paulus dit moedeloos uit: "Ek, ellendige mens! Wie sal my van hierdie doodsbestaan verlos?" Diepgewortelde sonde in sy lewe maak hom 'n totaal verlore mens. Hy kan net eenvoudig nie God se vryspraak verdien nie. Daar is net eenvoudig te veel wette om te probeer onderhou, en sodra hy die een onder die knie het, dan duik 'n ander een weer elders op. Maar dan sug hy verlig in die volgende vers: "Aan God die dank! Hy doen dit deur Jesus Christus ons Here."
Paulus verduidelik in hierdie gedeelte dat die sonde die wet gebruik wat inherent goed is, omdat dit jou na die regte verhouding met God wou lei, en verslaaf die mens deur die aanhoudende oortreding van dit wat die wet voorskryf. Die sonde bereik deur die goeie die slegte! Daar is egter niks verkeerd met die wet nie. Inteendeel, in vers 12 sê hy: "Die wet is dus heilig, en sy voorskrifte is heilig en reg en goed." Die wet moet dien as 'n riglyn vir my lewe. As ek nie die wet gehad het nie, sou ek nie geweet het wat 'n dankbaarheidslewe is nie. Alhoewel ek nie God se vryspraak kan verkry deur die wet te onderhou nie, is die wet daar om my lewe te rig wanneer ek reeds Sy vryspraak gekry het. Daarom word die wet ook gelees, sodat ons kan nadink daaroor en ons lewe daarvolgens kan rig. Maar dit dien ook 'n ander doel: dit herinner ons daaraan hoe ver ons tekort skiet, en hoe verlore ons werklik is. Dan kom die genadeverkondiging, dat God ons vrygespreek het van al ons sondes, uit genade alleen, omdat Jesus aan die kruis vir ons daardie vryspraak verwerf het.
Dan kan ons ook begin besef dat die Kerk as instelling reg en goed is, en dat die struwelinge wat in die Kerk heers slegs menslik en vol sonde is. Dit beteken dat ek en jy deel van die Kerk moet wees, ten spyte van sy foute. Ons is immers die Kerk, en sonder ons kan dit nie bestaan nie!
Kom ons ruk hierdie Sondag in groot getalle op na die Erediens, en bring iemand wat nie gewoonlik daar is nie, saam om te deel in die vreugde van Christen-wees.