Waarom het mense in die 18de eeu pruike gedra? - Inligting - 2022
Waarom het mense in die 18de eeu pruike gedra?
In baie films (en ook tekeninge) wat in die 18de eeu afspeel, gebruik mense pruike. Hoekom? Was dit nodig?
Paryke het byna onmiddellik mode geword nadat Lodewyk XIII in 1624 een begin dra het om sy kaalheid te verberg, en teen die begin van die 18de eeu amper universeel was vir die Europese hoër- en middelklasmanne. Hul hoofdoel was om hare wat terugtrek of grys word, te masker, en as 'n mode -item.
Een uitstekende bron is die baie gedetailleerde dagboek van Samuel Pepys (1633 - 1703), waar hy verskeie kere sy en ander se pruike noem:
Saterdag 9 Mei 1663
Middag by die huis geëet met 'n swaar hart vir die arme man en na ete uitgegaan na my broer en daarvandaan na Westminster, waar ek by meneer Jervas, my ou kapper, twee of drie grense en perriwiggs probeer het, wat beteken dra een; en tog het ek geen maag nie, maar dat die pyn om my hare skoon te hou so groot is.
Saterdag 29 Augustus 1663
In die buiteland met my vrou per water na Westminster, en haar daar by die huis van my Heer gelos, en ek na die kapper van Jervas. met 'n paar gedagtes, hoewel ek nog nie 'n groot begeerte of besluit het om dit te dra nie, en ek het dit 'n rukkie uitgestel.
Maandag 26 Oktober 1663
Vandaar Creed en ek na een of twee periwigg -winkels oor die tempel, want ons was baie ontevrede oor een wat ons die oggend by Jervas gesien het, 'n kop vetterige en ou vrou. en daar dink ek ek sal pas by 'n baie mooi gemaakte.
Vrydag 30 Oktober 1663
Toe per bus saam met my vrou na die New Exchange, en daar verskeie dinge gekoop en betaal, en dan terug, na my periwigg-makers gebel, en daar vir my vrou gewys wat die periwigg vir my gemaak het, en sy hou baie daarvan, en so vir my broer, en om 'n paar boddice vir haar te koop, en so huis toe, en laat by my kantoor, en dan huis toe vir my vrou, met die voorneme om saam met haar na 'n nuwe rekenkundige les te gaan.
Saterdag 31 Oktober 1663
En ook twee perriwiggs, waarvan die een my 3l kos, en die ander 40's. - Ek het nog nie gedra nie, maar sal God se wil volgende week begin.
Maandag 2 November 1663
Die koning het so lank gebly dat ons nie met die hertog kon praat nie, en daarom het ons geskei. Ek het die hertog hoor sê dat hy 'n perriwigg gaan dra; en hulle sê dat die Koning ook sal. Ek het tot vandag toe nog nooit opgemerk dat die Koning magtig grys is nie.
Dinsdag 3 November 1663
Langsaam kom Chapman, die periwigg-maker, en na my smaak het ek sonder meer opgetrek, en daar het hy my hare afgesny, wat my tans 'n bietjie in die hart val om daarvan te skei; maar as dit verby is, en my periwiggie aan, betaal ek hom 3l. vir dit; en hy het weggegaan met my eie hare om 'n ander een op te maak, en ek het af en toe, nadat ek al my kale dit laat sien het; en hulle besluit dat dit my word; alhoewel Jane baie ontsteld was oor my afskeid van my eie hare, en so ook Besse, het ek na die Koffiehuis gegaan, en teruggekeer na sir W. Pen en daar gesit saam met hom en kaptein Cocke tot laat in die nag, waaroor Cocke praat sommige van die Romeinse geskiedenis baie goed, hy het 'n goeie geheue. Sir W. Pen het sterk gewaarsku en baie gepraat toe ek my hare afsny, soos hy doen oor alles wat my aangaan, maar dit is verby, en so sien ek na 'n dag of twee dat dit geen groot saak sal wees nie.
Sondag 8 November 1663
Ek het agtergekom dat my koms in 'n perriwigg nie so vreemd vir die wêreld was as wat ek bang was nie, want ek het gedink dat die hele kerk tans hul oë op my sou rig, maar ek het niks daarvan gevind nie.
Maandag 9 November 1663
Ek was baie goed daar, en per bus na White Hall en daar ontmoet ek al my mede -offisiere, en so ook vir die hertog, waar ons in ons kas kom vertel dat meneer Pepys so verander het met sy nuwe perriwigg dat hy hom nie ken nie.
Vrydag 13 November 1663
Na die ete kom my perriwigg-maker en bring vir my 'n tweede periwigg, gemaak van my eie hare, wat tot 21's kom. 6d. meer as die waarde van my eie hare, sodat hulle albei op 4l kom. 1s. 6d., Wat hy gesê het my twee jaar sal dien, maar ek vrees dit.
Terwyl die eerste aanhaling higiëniese redes impliseer, handel elke ander aanhaling oor mode en persoonlike ydelheid ("Ek het tot vandag toe nog nie opgemerk dat die koning magtig grys is nie."). Hans Zinsser, in Rats, Lice and History, dui daarop dat pruike, of meer akkuraat die feit dat mans hul koppe geskeer het om hulle te dra, hulle teen luise beskerm het. Samuel Pepys stem egter nie saam nie; hy moes gereeld sy pruike van luise skoonmaak:
Maandag 18 Julie 1664
Daarvandaan na Westminster na my kapper, om my Periwigg te hê, het hy my die laaste tyd van die netjies laat skoonmaak, wat my wreed gepla het dat hy so iets in my hande moes steek.
Woensdag 27 Maart 1667
Nadat ek hom voorberei het op die reis, het ek na die Swan gegaan, en ek het vir Jervas, my ou periwigmaker, gestuur, en hy het vir my 'n periwig gebring, maar dit was vol nette, net soos ek was was ontsteld om dit te sien (dit was sy ou skuld) en het hom gestuur om dit skoon te maak
Donderdag 4 April 1667
Op en af ​​kry ek die kapper van Jervas met 'n periwigg wat ek nou die dag by Westminster laat goedkoop het, maar dit was vol nette, soos voorheen sy werk, maar ek het dit nou geweier omdat ek elders gekoop het.
Eerstens was dit die ouderdom se mode.
Maar die hoofdoel was om die onhigiëniese hare te bedek. Die algemene higiëne was regtig laag in Europa vanaf die begin van die donker eeue tot aan die einde van die 19de eeu, toe mense begin besef het dat die meeste siektes voorkom kan word deur eenvoudige metodes soos om te bad, hande te was en om die leefruimte skoon te hou.
U kan verwante bronne op wikipedia van Hygenie lees, en ek sal die bronne aanbeveel op 'n ander Wikipedia -skakel waar hulle die pruike uit die 18de eeu beskryf, en in die afdeling 16de en 17de eeu verduidelik hulle die gesondheidskwessies van die hare in hierdie eeue. ook geldig vir die 18de eeu.
Voeg by die ander wonderlike antwoorde (gestem):
Sommige gidse in 'n paleis uit die 18de eeu (lees: Ek het nie 'n goeie bron nie) het my eenkeer vertel dat dit ook deels 'n pragmatiese ding was.
Mense is toegelaat om hul eie hare te gebruik om goeie haarmode te skep. Daar is verskillende redes waarom 'n pruik 'n baie beter keuse was:
Hulle eie hare was dalk nie goed genoeg nie. As gevolg van luise of iets, of omdat u nie meer hare het nie (moontlik as gevolg van slegte medisyne).
Verskillende haarmode vir verskillende geleenthede: as u 'n nuwe haarstyl wil dra, kan u u eie hare gebruik en nou en dan styl, of eenvoudig haal 'n ander pruik uit die kas.
Sommige feeste/balle het om 3 uur die nag begin. U kan die hare in die namiddag styl en nie gaan slaap voordat dit begin het nie, en moontlik 'n dutjie in 'n stoel neem om die haarstyl nie te steur nie. Wel, of neem die pruik en klaar. Die balle het so laat begin as gevolg van kerse: As honderde van hulle ophou om aan te steek, kan 'n mens die bal stop, probeer om alles tegelyk te vervang of die bal te skeduleer sodat die oggendlig op die regte tyd kom.
Ek het in 'n boek gelees (ek het die titel vergeet, ek sal na die biblioteek moet gaan om dit weer te vind) dat dit goed is as u eie hare langs die pruik sigbaar is. Dit pas ook op een of ander manier by die pragmatiese siening van dinge.
Waarom het mense in die 18de eeu pruike gedra? - Geskiedenis
Hierdie webwerf dek 'n wye verskeidenheid onderwerpe wat verband hou met die daaglikse lewe in die 18de eeu. Hierdie vakke sluit dorpe, landbou, huise, klere, ontspanning, vervoer, godsdiens, medisyne, kuns, wetenskap en onderwys in. Elke vak het verskillende skakels wat verband hou met ander soortgelyke onderwerpe. Die webwerf bevat baie spesifieke inligting vir elke kategorie, maar slegs 'n beskeie bedrag vir elke kategorie. Dit verduidelik die industriële revolusie van Europa (veral Brittanje). Die meeste kategorieë is goed ontwikkel en spesifiek. Die beste van hierdie webwerf is dat dit soveel onderwerpe dek. Dit dek nie die verskillende sosiale klasse van die 18de eeu nie, maar al die ander op die webwerf is baie insiggewend.
Hierdie webwerf is 'n breë oorsig van die 18de eeu en dek twee belangrikste sosiale groepe, kleinboere en aristokrate. Die webwerf is verdeel in 3 afdelings, een vir elk van die sosiale groepe en een vir die lewenswyse van die adel. Die eerste afdeling fokus op Europa en die daaglikse lewe van die gemiddelde boer. Die tweede afdeling fokus op die kleinste sosiale klas, die aristokrate. Hierdie klas besit slegs 2-3% van die bevolking en besit die hele grond. Die laaste afdeling fokus op die adel se lewenswyse. Dit is 'n goeie bron vir Europese sosiale klasse, hoewel dit die burgerlike (middelklas) weglaat.
Hierdie webwerf bevat baie kategorieë wat verband hou met die lewe van die 18de eeu. Die webwerf bevat inligting oor kos, mode, sport, godsdiens, wetenskap en 'n afdeling vir die daaglikse lewe. Dit bevat selfs 'n afdeling vir invloedryke mense gedurende die verligtingstyd. 'N Paar gedeeltes soos mode en wetenskap is 'n bietjie skaars, maar die meeste is ordentlik. Die inligting is redelik breed en slegs 'n paar plekke word spesifiek. Die tydsperiode van die inligting wissel van 1714 tot 1811. Die webwerf is goed georganiseer in spesifieke kategorieë inligting en die meeste inligting is gefokus op die aristokrate.
Die lewe van Amerikaners uit die 18de eeu
Dit is 'n webwerf oor die lewe van Amerikaners uit die 18de eeu, spesifiek in Virginia. Alhoewel hierdie webwerf slegs 'n klein plek beslaan, is hierdie webwerf 'n baie georganiseerde en deeglike bron van inligting wat ons help om meer te leer oor die lewe in Amerika uit die 18de eeu. Hierdie webwerf bevat spesifieke inligting oor die kleredrag en mode van die tyd, asook inligting oor tuinmaak, leefstyl en belangrike mense en plekke uit die 18de eeu. Binne die kategorie 'Mense' vind u noukeurige inligting oor individue van elke ras, geslag en selfs beroep. Alhoewel dit ongelukkig slegs Amerikaners, of 'Euro -Amerikaners' bevat, bevat hierdie webwerf geen inligting oor belangrike mense uit Europa nie. Die kategorie 'Plekke' bevat baie besonderhede, sodat u kan kies uit 'Gemeenskap en munisipaliteit', 'Godsdiens en opvoeding', 'Gesinshuise' en nog vele meer. Binne hierdie kategorieë vind u 'n bladsy vir elke gebou, wat baie nuttig is as u meer wil leer oor die daaglikse lewe van Virginians gedurende die 18de eeu. Ek wil ook noem dat daar onder 'Kleding' verskeie gedetailleerde bladsye is oor klere uit die 18de eeu, van bediendes tot die hoër klas, sowel as 'n interaktiewe spel wat mense help om te onderskei tussen die kleding van elke afsonderlike sosiale klas van 'Veldslawe' 'na' Gentry '.
Gemeenskap onder die Franse boerdery
Dit is 'n eenvoudige webwerfartikel oor die Franse boerdery. Ongelukkig vind u hier geen prettige foto's of interaktiewe aktiwiteite nie, maar hierdie webwerf is 'n goeie, basiese skryfstuk oor die leefstyl van kleinboere in die 18de eeuse Frankryk. Dit verduidelik in maklik verstaanbare terme die gevoel van afhanklikheid en gemeenskap van die boere wat hulle gehelp het om hul harde, argitektoniese werk te oorleef en hul huise en plase te behou. Oor die algemeen praat hierdie artikel oor die interafhanklikheid van boere, ekonomies en sosiaal, en dit is 'n goeie webwerf om te gebruik om basiese kennis van die 18de eeuse boere te verkry. (Alhoewel 'n mens nie moet aanvaar dat kleinboere in elke land presies dieselfde as die Franse het nie.)
Met die industrialisasie het die Britse middelklas groter en invloedryker geword namate die aantal finansiers, fabriekseienaars en kapitalistiese boere toegeneem het. Die hoër klas het nog steeds die grond en titels besit, maar die industriële middelklas het die geld. Gedurende die hele 18de eeu het die landelike aristokrasie, wat die parlement grotendeels beheer het, elke poging van die middelklas om mag te verkry, sterk weerstaan.
Maar rykdom sou politieke invloed meebring, en die nuwe kapitaliste het hard gewerk om die regering se inmenging in die sakewêreld uit te skakel en om 'n gunstige klimaat vir voortgesette nywerheidsuitbreiding te verseker.
Die nuwe nyweraars het nie net 'n nuwe sakestyl ontwikkel nie, maar ook 'n nuwe leefstyl. Sommige van hulle het aristokrasie nageboots deur landgoedere te koop en sport soos jag en perdewedrenne te beoefen. Ten tyde van die Industriële Revolusie het die middelklas egter net ontspanning waardeer as dit werkvaardighede en gesinslewe bevorder en aristokrasie gekritiseer het vir ledigheid en dobbelary.
Baie van die middelklasse was betreklik goed opgelei. Baie mense in die middelklas het baie aandag aan godsdiens gegee en geglo dat dit 'n goeie manier is om moraliteit in te boesem. Hulle beskou oor die algemeen harde werk as die sleutel tot 'n goeie lewe en tot sosiale sukses. Hulle het arm mense gekritiseer omdat hulle nie hard genoeg gewerk het nie en was huiwerig om die armes te help op grond daarvan dat dit slegte gewoontes onder behoeftiges aanmoedig.
As die ekonomie van Brittanje sou bly uitbrei, sou die land die markte in die buiteland moes soek, terwyl die lewenstandaard tuis gehou moes word om produksiekoste laag te hou. Die plig van die armes was duidelik: dit was nie hul taak om meer te bestee nie. Hulle was net meer. 'N Gedetailleerde en behoorlik gedokumenteerde studie van die arbeidsklasse was nodig om uit te vind wat hul behoeftes is en waarom hulle nie hul uitgawes by hul inkomste aangepas het nie. Teen hierdie tyd was agbare Engelse mense seker dat die probleem nie armoede was nie, maar skelmheid. Sommige destydse skrywers val dronkenskap aan, sommige dobbel. Sommige het hervorming gesoek deur opvoeding, veral deur middel van Sondagskole, wat nie die produktiwiteit van die ander ses dae sou belemmer nie. Ander het geglo dat dit bereik kan word deur 'n wyer verkondiging van die evangelie, of deur wetgewing en regeringsinmenging. Maar hulle was almal dit eens oor een ding: as die armes nie in staat is om 'n behoorlike bestaan ​​te verdien nie, moet hulle konsentreer om meer spaarsaam te lewe eerder as om hoër verdienste te soek.
Toe, in 1797, verskyn uiteindelik die gedetailleerde en behoorlik gedokumenteerde studie wat die situasie vereis het, in die vorm van Frederick Morton Eden se epogmakende werk en The State of the Poor ". Vir die eerste keer in die geskiedenis kon die besete klasse van Engeland sien hoe die armes leef. Met ysige presisie sny Eden deur die kante oor nederigheid en onthul die waarheid oor armoede. Hy het gesinsinkomste en gesinsbegrotings opgesom en getoon dat daar vir die groot meerderheid van die arbeidsklasse min ruimte vir luukse was. Die verdwyning wat die armes kan bekostig, af en toe dronkenskap of die fladdering op die lotery, kan inderdaad eindig deur die hele gesin in die werkshuis te laat neerslaan. Maar daar was geen waarborg dat onthouding van sulke ondeugde dit uit hierdie grimmige instelling sou hou nie.
Vir Thomas Malthus, wat sy somber "Essay on Population " in 1798 gepubliseer het, was dit nie soseer 'n probleem van hoe die armes geleef het nie, maar een van hoeveel van hulle geleef het. Hy voorsien 'n wêreld waarin die goedbedoelde pogings van die filantrope daartoe lei dat meer en meer mense aan die lewe gehou word, terwyl die voedselbronne in die land voortdurend agterbly by hierdie toename in bevolking. In plaas daarvan om die rykdom van die land te vergroot, het kapitalisme bloot sy probleme vergroot. Volgens die tradisionele sedelikheid het eiendomsmanne dit reggekry om meer werk aan die armes te verskaf, om hul nood te verlig, om hulle aan te spoor om meer spaarsaam te leef sodat hulle en hul kinders vermeerder en vermeerder het, maar volgens die nuwe moraliteit van Malthus dit was verkeerd. Uiteindelik moet dit lei tot 'n rampspoedige krisis van oorbevolking. Industriële uitbreiding en morele hervorming, wat die moraliste gedink het dat mense sou lewe en dit in oorvloed kan hê, kan net op 'n enorme skaal tot dood en lyding lei.
Die nuwe leërs van maatskaplike hervormers het, sonder om afgeskrik te word deur die donker voorgevoelens van Malthus, steeds maniere bedink waarop armes meer spaarsaam, gelukkiger en winsgewender kan lewe. Die jare van onbesorgdheid was verby: dit was nou net so modieus om opinies te hê oor die toestand van die werkersklasse as wat dit eens was om menings oor kuns en musiek en letterkunde te hê.
Die meeste hervormers het aan hulleself gedink as bevryders, wat die ou geboorte- en voorregtehindernisse afgebreek het en regte in die naam van vrye onderneming, vrye denke en vrye handel geplaas het. Hulle wou 'n samelewing skep wat gebaseer is op kontrak eerder as op status, 'n wêreld waarin die enigste plig van die mens teenoor sy werkgewer is.
Agter hierdie oënskynlike besorgdheid oor vryheid was daar egter 'n nuwe en ongekende belangstelling in rigting en regulering. Jeremy Bentham, wat later as een van die profete van die negentiende-eeuse vryheid gepraat sou word, was veral gefassineer deur die probleme van die interaksie tussen werk en ontspanning: een van sy planne het betrekking op 'n wipplank vir kinders wat verband hou met pomp masjinerie sodat spel na nuttige doeleindes oorgedra kan word. Dit het skynbaar nie by hom opgekom dat sy uitvinding 'n wêreld voorspel het waarin spel meer soos werk sou lyk nie, eerder as 'n waarin werk meer soos spel sou word.
Soortgelyke vindingrykheid is reeds op diere toegepas: aangesien honde oefening nodig gehad het en hardloop, moes mans hulle in 'n loopband langs warm vure sit, sodat hulle voortdurend kon braai.
Bentham het ook sy vindingrykheid uitgebrei oor die probleme van hedendaagse gevangenisse, waar sy idees vir konstante regulering en organisasie meer effektief toegepas kan word as in die wêreld van vrye mans. Sy ordelike verstand is beledig deur die onhigiëniese ongemak en onsistematiese geweld in die tronk. Reeds in 1778 stel hy voor om dit alles te vervang met iets meer ordelik, 'n gevangenis waarin mans en vroue vir baie van die vier en twintig uur hard gewerk moet word omdat die vraag na maaltye en slaap onbetrokke is. 8221. Hulle moes die ongedierte lappe wat as standaard gedra is, in die tronke van die agtiende eeu gooi en in plaas daarvan spesiaal ontwerpte klere aantrek wat daarop gemik was om hulle so veel as moontlik te verneder. As 'n laaste manifestasie van ordelike welwillendheid moes hulle hul name en die adresse van hul tronke met onuitwisbare chemiese wasgoed op hul gesig laat druk.
Teen die einde van die eeu raak Bentham behep met sy plan vir 'n Panopticon ", 'n sirkelvormige gebou wat so ontwerp is dat 'n opsiener wat in die middel gestasioneer was, alles kon sien wat in die segmente van die sirkel gebeur het. Alhoewel die Panopticon besonder geskik was om as gevangenis gebruik te word, het Bentham ook bedoel dat dit baie ander gebruike sou hê: fabrieke, skole, werkhuise, weeshuise en vele ander instellings kon op dieselfde manier gebou word. Waar toesig en regulering nodig was, hetsy van werk of van ontspanning, sou die Panopticon dit makliker en doeltreffender maak. Net soos die Christelike moraliste daarop gemik was om die werkersklas te alle tye te laat voel dat die oog van God op hulle was, so sou die rasionalis Bentham verseker dat die blik van die rede - verpersoonlik in die opsiener - tot elke uithoek van hul lewens sou deurdring. Op hierdie manier, het hy beweer, sou dit moontlik wees om tot dusver 'n groot hoeveelheid wind oor die gemoed te kry sonder 'n voorbeeld ".
Namate die ouderdom van verwaarlosing meegegee het vir die ouderdom van toesig, het meer en meer eiendomsmanne betrokke geraak by die beplanning van die samelewing en by die toesig oor die optrede van ander mans. 'N Groot en belangrike deel van die bevolking het hul bestaan ​​verdien deur die manier waarop ander mense hulle s'n verdien, te reguleer.
Die lewe onder die besadigde klasse was nie meer net 'n kwessie van 'n goeie weg in die wêreld nie, en dan om dit te geniet sodra dit gemaak is, was dit 'n kwessie van die uitvoering van 'n plig, om vir die werk te werk, om die onvergewensgesinde minuut met die uitvoering van die moeite werd take.
15 Revolting & Nare feite oor die lewe in die 18de eeu sal u heeltemal uit die sak jaag!
Het u al ooit gedink hoe die lewe in die 18de eeu was? Hier is alles wat u moet weet, ten minste ten opsigte van die lewensomstandighede. U sal hiervan hou as u 'n netheidsfreak is.
Huise in die 18de eeu het geen dreinering nie; hulle het sake gedoen in kamerpotte en die uitwerpsels wat dae lank ingesamel is sonder om skoongemaak te word totdat iemand die moeite gehad het om dit by die venster uit te gooi. Eintlik ruik elke huis na gemors.
Weeluise laat ons vandag uit ons beddens spring, maar in die 18de eeu was dit baie algemeen. Dit het gelei tot die verspreiding van baie siektes, en om dit te bekamp, ​​sou vroue die lakens met petroleum afvee om die weeluise dood te maak.
Dit was eers in die later deel van die eeu beskikbaar en tot dan gebruik die rykes linne terwyl die armes lappe, blare en selfs hul kaal hande gebruik het. Die Romeine het 'n lap op 'n stok gebruik wat hulle in ontwatering in water gedompel het.
4. Menstruele gewoontes
Nou het vroue die gemak van verskillende sanitêre produkte, maar destyds het vroue 'n gewone lap gebruik wat hulle sou hergebruik en dan was en saam met die ander klere was om te droog. Sommige het dit net aan swaartekrag oorgelaat.
Skokkend bad daardie dae was nie eers 'n gewoonte nie. Mense het geglo dat dit ongesond is om u liggaam in water te week en dat u kaal vel met warm water in aanraking kom, sodat siektes op die liggaam kan versprei. Hulle het met hul klere gaan bad.
Ook dit het eers aan die einde van die eeu gebeur, so 'n persoon wat na 'n stinkdier ruik, was baie normaal. Eers in 1888 kom die eerste kommersiële deodorant op die mark. Dit is "Mamma" genoem.
Vroue het hulself gedurende hierdie eeu nie versorg nie, en hierdie tendense het eers na die 1920's gekom. 'N Harige vrou was tydens hierdie ouderdom nie 'n ongewone plek nie.
Sonder dreinering in die meeste stede was die meeste bedek met ontlasting van diere en mense en verrottende plantmateriaal. Mans sou vroue beskerm teen die spatsels wat veroorsaak word deur waens wat verbygaan.
Nie verrassend nie, na alles wat ons tot dusver gelees het, maar almal, of die meeste mense, het aan luise besmetting gely. Iemand het voorgestel dat kwik die oplossing is. Die enigste probleem was dat aangesien sommige mense die kwik sou inneem, wat beteken dat dit nie net die luise doodgemaak het nie, maar ook die persoon doodgemaak het.
Alhoewel die Italianers gedurende die 1700's met tandepasta uitgekom het, was dit nie noodsaaklik nie. Die rykes het dit gebruik terwyl die armes net 'n tandestokkie gebruik het of hoogstens hul tande en tandvleis met 'n lap afgevee het. Vroue was slegter daaraan toe as gevolg van vitamienverlies tydens swangerskap.
Onderklere vir mans en vroue het eers in die twintigerjare ontstaan, so kommando was die gewone in hierdie eeu.
12. Menstruele bloed
Mense in hierdie eeu beskou die reuk van menstruele bloed as die reuk van volwassenheid en beskou dit ook as eroties.
13. Skandalige handelinge
In hierdie eeu was dit meer skandalig vir 'n vrou om haar enkels bloot te stel as haar borste.
Die sterftesyfer vir babas was super hoog in hierdie eeue weens hul onhigiëniese praktyke. Die gemiddelde ouderdom was vyf en dertig, terwyl vyftig as 'n ryp ouderdom beskou is.
15. Pirates En Privateers
Daar was geen verskil tussen die twee met betrekking tot hul posbeskrywing nie; hulle het albei die onskuldige en geplunderde skepe doodgemaak; die enigste verskil was dat privaatheid ' wettig was en die staatsgesag gehad het om dit te doen.
Verandering en kontinuïteit
Geskiedkundiges het sterk verskil oor die impak wat hierdie kommersiële en kulturele innovasies op die Britse samelewing as geheel gehad het. Sommige het aangevoer dat slegs 'n minderheid van mans en vroue deur hulle geraak is en dat die platteland, wat die meerderheid van die bevolking bevat, voortgaan op sy tradisionele maniere en waardes. Dit geld beslis dele van Brittanje. Die Skotse Hooglande, die bergagtige sentrale streke van Wallis en sommige Engelse streke soos East Anglia het oorwegend landelik en landbougebly. Ou oortuigings en bygelowe het daar en elders gebly, dikwels tot in die laat 19de eeu. Alhoewel die parlement die wette teen heksery in die 1730's herroep het, het baie mans en vroue, en nie net die ongeletterdes nie, aanhou glo in die mag daarvan. (John Wesley, die stigter van die Metodisme, was oortuig dat hekse en die duiwel 'n ware liggaamlike bestaan ​​op aarde het.) Dit is ook waar dat baie van die nuwe verbruikersgoedere wat die lewensgehalte van die welvarende mense verbeter het - porselein -porselein , leunstoele, fyn spieëls, koerante en vervaardigde speelgoed - was buite die ekonomiese bereik van die armes. En hoewel nuwe style vir binnenshuise versiering die wonings van die gelande en handelsmerk-klasse verander het-die verkoop van muurpapier het byvoorbeeld gestyg van 197 000 meter in 1713 tot meer as twee miljoen meter in 1785, 'n 10-voudige toename-dit kom selde voor die armes bereik het. Sommige landbouarbeiders en mynwerkers het net een stel klere gehad en het in modderbeklede kothuise, grotte of kelders gewoon. Bedelaars, rondlopers en werkloses besit moontlik nie eers hierdie basiese handelsware nie.
Tog sou dit verkeerd wees om 'n te sterk kontras in lewenstyle tussen die stad en die platteland, tussen die rykes en die laer orde te stel. Die raakpunte tussen die verskillende lae van die Britse samelewing het in hierdie tyd eintlik toegeneem. Meer en meer grondeienaars, hul vroue en hul bediendes het beswyk (sonder 'n vermoede, te veel moeite) om elke jaar 'n paar maande lank die plesier van hul provinsiale stad te ondersoek, raadgewers en finansiële agente te raadpleeg en neerbuigend te wees sy winkels. Baie stedelike handelaars, wat voordeel trek uit beter paaie en busdienste, het op die platteland gaan woon terwyl hulle hul ondernemings in die stad behou het. Laer op sosiale vlak het smouse en smouse (rondreisende handelaars) goedere wat deur die stad vervaardig is, na die landgebiede vervoer en dit daar verkoop. Omgekeerd het die groeiende vraag na voedsel in stedelike gebiede mans en goedere van die platteland ingesuig. Engelse drovers het die ou Romeinse paaie en wankelende toompaadjies aangedurf, die enigste roetes wat in Walliese provinsies soos Caernarvon en Anglesey beskikbaar was, om vleisbeeste vir Londen en ander dorpe aan te skaf. Elke jaar is tienduisende swart beeste van die Skotse Hoogland suidwaarts gedryf totdat hulle die vleismark Smithfield in Londen bereik het. Die vraag na vervaardigde goedere het die verspreiding van binnelandse handel bevorder, net soos die toenemende nywerheidspesialisasie in die verskillende Britse streke. Daniel Defoe het hierdie punt geïllustreer deur die veelvuldige herkoms van 'n welgestelde man se kleredrag te beskryf:
'N Laag wollen doek uit Yorkshire, 'n onderbaadjie van cullamancoe uit Norwich, broeke van 'n sterk drugget uit Devizes en Wiltshire, kouse van garing uit Westmoreland, 'n filthoed uit Leicestershire, leerhandskoene van Somerset, skoene van Northampton, knope van Macclesfield , of, indien metaal, van Birmingham, kousebande uit Manchester, en 'n hemp van handgemaakte linne uit Lancashire of Skotland.
Kortom, Brittanje was nie 'n statiese samelewing nie, en die dorpe en die platteland was nie heeltemal afsonderlike sfere nie. Mans en vroue het beweeg om plesier te soek, sake te doen, goedere te verkoop, om te trou of om werk te vind en hul idees en indrukke het mettertyd verander.
Hoe die kriminele "Christelike" Kerk spesiale merke vir Jode ingebring het om intergodsdienstige seksverhoudings te voorkom
Jood met Joodse kenteken in geel ringvorm (ronde kenteken), Worms 16de eeu
Joodse vrou met Joodse kenteken in geel ringvorm (ronde kenteken), Worms 16de eeu
uit: Badge, Jewish In: Encyclopaedia Judaica 1971, vol. 4
aanbieding deur Michael Palomino (2007)
& ltBADGE, JODS, kenmerkende teken wat verplig deur Jode gedra word.
Die eerste godsdienstige merke is deur Moslemheersers opgelê
[Vestimentêre onderskeidings van verskillende kleure]
Die bekendstelling van 'n punt om mense te onderskei wat nie tot die godsdienstige geloof van die meerderheid behoort nie, het nie sy oorsprong in die Christendom, waar dit later radikaal opgelê is nie, maar uit Islam. Dit lyk asof kalief Omar II (717-20), nie Omar I nie, soos soms gesê word, die eerste heerser was wat beveel het dat elke nie-Moslem, die dhimmi, vestimentêre onderskeid moet dra (genoem giyar, dws onderskeidende tekens) van 'n ander kleur vir elke minderheidsgroep. Die verordening is ongelyk nagekom, maar dit is heruitgegee en versterk deur kalief al-Mutawakkil (847-61).
Daarna bly dit deur die eeue van krag (kol. 62)
[sedert 887/8: merke op die huis se deure: varke vir Christene en esels vir Jode - en geel gordels en spesiale hoede vir die Jode]
887/8 het die Christene gedwing om hul kledingstukke aan te trek en 'n lap in die vorm van 'n varke aan te trek, en die Jode om 'n soortgelyke teken in die vorm van 'n esel aan te bring. Daarbenewens was die Jode verplig om geel gordels en spesiale hoede te dra. & Gt (kol. 63)
1215: Lateraanse Raad doen 'n beroep op maatreëls teen seks tussen die godsdienste
Alhoewel daar nog steeds 'n tekortkoming bestaan ​​uit geskrewe dokumentêre getuienis aangaande kenmerkende tekens wat Jode uit die 12de eeu gedra het (prent 63)
tydperk, veral in die Germaanse lande, stel die punthoed bekend. Dit word vervolgens die 'Joodse hoed' genoem, wat deur Jode gedra is of in allegoriese voorstellings van Judaïsme ('Synagoga') uitgebeeld word. Dit wil egter voorkom asof hierdie onderskeid deur die Jode self ingestel is.
Joodse balhoed 01
Joodse balpunt hoed 02
Daar is 'n paar dubbelsinnige verwysings na die verpligte oplegging van kenmerkende Joodse kledingstukke in dokumente van die begin van die 13de eeu (Charter of Alais, 1200: Sinodale reëls van Odo, biskop van Parys, ongeveer 1200).
Die konsekwente rekord kan egter slegs teruggevoer word tot kanon 68 van die Fourth *Lateran Council (1215):
"In verskeie provinsies onderskei 'n vestingsverskil die Jode of die Sarasene van die Christene, maar in ander het die verwarring sulke afmetings bereik dat 'n verskil nie meer waargeneem kan word nie. Daarom het dit soms gebeur dat Christene seksuele omgang gehad het As ons verkeerdelik met Joodse of Sarasynse vroue en Jode of Sarasene met Christenvroue verkeer, beveel ons dat hulle [Jode en Sarasene] van beide geslagte nie meer ontduiking of dekking onder die voorwendsel van dwaling sal vind nie alle Christelike lande en te alle tye sal in die openbaar van die res van die bevolking onderskei word deur die kwaliteit van hul kledingstuk, veral omdat dit deur Moses bepaal is. "
Sowel die sinspeling op die Bybelse wet (Lev. 19), as die opname van die kanon onder 'n reeks ander wat die Joodse posisie reguleer, dui daarop dat die besluit veral teen die Jode gerig was.
Die uitvoering van die besluit van die raad wissel in die lande van die Weste, beide in die vorm van die kenmerkende teken en die datum waarop dit toegepas word. & Gt (kol. 64)
Joodse merke in Engeland: kentekens en hoede sedert 1215 - tabula sedert 1253
[sedert 1215: Sterk regulasies in Engeland met die hoed - ryk Jode kan van die reëls loskoop]
In Engeland was die pouslike invloed in hierdie tyd besonder sterk. Die aanbevelings van die Lateraanse Raad is herhaal in 'n bevel van 30 Maart 1218 [[en die Joodse hoed is ingevoer]]. Kort voor lank het die welvarende Jode, en later die hele gemeenskappe, betaal om vrygestel te word, ondanks die herhaling van die bevel deur die bisdomraad van Oxford in 1222.
[1253: Kentekens en tabula volgorde]
In 1253 is die plig om die kenteken te dra, egter hernu in die tydperk van algemene reaksie deur Henry III, wat beveel het dat die tabula in 'n prominente posisie gedra moet word.
[1275: Geel kentekenbestelling in tabletvorm]
In die statutum de Judeismo van 1275 het Edward I die kleur van die kenteken bepaal en die grootte vergroot. Elke Jood ouer as sewe jaar moes 'n stuk geel taaf, ses vingers lank en drie breed, bo die hart dra. In Engeland het die kenteken die vorm aanneem van die wetstablette, wat beskou word as die Ou Testament, in watter vorm dit in verskillende karikature en portrette van Engelse Jode in die Middeleeue gesien kan word. & Gt (kol. 64)
Encyclopaedia Judaica: Badge, vol. 4, kol. 63, 'n "Tablets of the Law" -kenteken wat uitgebeeld word in hierdie Engelse karikatuur van die Jood "Aaron, seun van die duiwel", gedateer 1277. Aaron dra die tipiese Joodse kappie (lap hoed). Londen, Openbare Rekordkantoor.
Joodse merke in Frankryk: Geel en rooi-wit kentekens
Talle kerkrade (Narbonne 1227, Rouen 1231, Arles 1234, B ziers 1246, Albi 1254, ens.) Herhaal die instruksies vir die dra van die kenteken, en 'n algemene edik vir die hele Frankryk is uitgereik deur Louis IX (Saint Louis) op 19 Junie 1269.
Hierdie bevel is onderskryf deur Philip the Bold, Philip the Fair, Louis X, Philip V, en ander, en deur die rade van Pont-Audemer (1279), Nimes (1284), ens.
[Kentekenvariasies: geel of wit en rooi - strawwe as die kenteken nie gedra word nie]
Die sirkelplaatjie moes gewoonlik op die bors gedra word. Sommige regulasies vereis ook dat 'n tweede teken op die rug gedra moet word. Soms is dit op die enjinkap [[dop]] of op die vlak van die gordel geplaas. Die kenteken was geel van kleur, of van twee skakerings, wit en rooi. Dit was verpligtend vanaf die ouderdom van sewe of dertien jaar.
Enige Jood wat sonder die kenteken gevind is, het sy kledingstuk aan sy afwyser verbeur. In gevalle van 'n tweede oortreding is 'n ernstige boete opgelê.
Op reis was die Jood vrygestel van die kenteken dra. Philip the Fair trek fiskale voordele uit die verpligte dra van die kenteken deur die jaarlikse verspreiding van die kentekens deur die koninklike tollenaars teen 'n vaste prys. & Gt (kol. 65)
& ltSPAIN. Die verpligting om die kenteken van skande te dra, is kort ná die bekendmaking van die verordeninge van die Lateraanse Raad deur die sekulêre owerhede in Spanje aangeneem, en in 1218 het pous Honorius III die aartsbiskop van Toledo opdrag gegee om toe te sien dat dit streng toegepas word. Die Spaanse Jode het hulle nie passief hieraan onderwerp nie, en sommige van hulle (kol. 65)
gedreig het om die land te verlaat vir die gebied onder Moslemregering. Gevolglik het die pous gemagtig dat die handhawing van die regulasie opgeskort word. Die verpligting is inderdaad sporadies herhaal (byvoorbeeld in Aragon 1228, Navarra 1234, Portugal 1325).
[Jode met 'invloed' kan lewe sonder kenteken reël - Castilië 1263: strafwet onder Alfonso X - Aragon 1268: geen kentekenreël nie, maar kaapvoorstel onder Jakobus I]
Dit is egter nie konsekwent toegepas nie, en Jode wat 'n invloed by die hof gehad het, sou dikwels spesiale vrystelling verkry. Alfonso X die wyse van Kastilië in sy Siete Partidas [[sewe handveste]] (1263) het 'n boete of 'n boesem opgelê as die straf vir 'n Jood wat die bevel versuim het. In 1268 stel Jakobus I van Aragon die Jode vry om die kenteken te dra, en vereis dat hulle aan die ander kant 'n ronde kappie (capa rotunda) moet dra.
[Kastilië 1405: kentekenregulasie - 1412: wet op klere en rooi kentekens - en wet op hare en baard - Aragon 1393: klerereël vir Jode]
In Kastilië het Henry III (1390-1406) in 1405 toegegee aan die eis van die Cortes en vereis dat selfs sy Joodse hofdienaars die kenteken moes dra.
As gevolg van die opwinding van Vicente *Ferrer, is die Jode in 1412 beveel om kenmerkende klere en 'n rooi kenteken te dra, en hulle moes verder hul hare en baard laat groei. Die opvolgers van Henry III hernu die (kol. 66)
dekrete oor die kenteken.
In Aragon het Johannes I, in 1393, spesiale klere vir die Jode voorgeskryf.
[Barcelona 1397: spesiale terreur teen Jode met merke]
In 1397 beveel koningin Maria (die gemaal van koning Martin) al die Jode in Barcelona, ​​inwoners sowel as besoekers, om 'n sirkelvormige stuk geel lap op hul bors te dra, 'n span in deursnee, met 'n rooi "bull's eye" in die sentrum. Hulle moes slegs in bleekgroen klere aantrek - as teken van rou oor die ondergang van hul tempel, wat hulle gely het omdat hulle die rug op Jesus gedraai het - en hul hoede moes hoog en breed wees met 'n kort, wye cuculla. Oortreders sou 'n boete van tien biblioteke opgelê word en hul klere gestroop word waar hulle ook al gevang word. Toe koning Martin in 1400 die Jode van L rida 'n handves van voorregte verleen, het hy hulle verplig om die gebruiklike kenteken te dra.
In 1474 wou die burgers van Cervera die plaaslike Jode 'n ronde kenteken van 'n ander as die gebruiklike vorm afdwing. In die tydperk voor die uitdrywing van die Jode uit Spanje in 1492, is die dra van die Joodse kenteken byna universeel toegepas, en sommige persone het geëis dat dit ook na Conversos uitgebrei moes word. & Gt (kol. 67)
Joodse merke in Italië: kentekens, hoede en kerchieves - eerste getto in 1555
[Verskillende reëls in gesplete Italië 1221-22: 'n blou "T" en baardwet op Sicilië - kenteken in Pisa]
& ltITALIE. Vermoedelik is die bevel van die Lateraanse Raad baie gou na die bekendmaking daarvan in 1215 in Rome uitgevaardig, maar dit is beslis nie konsekwent toegepas nie. In 1221-22 (kol. 67)
die "verligte" keiser Frederik II Hohenstaufen beveel al die Jode van die koninkryk van Sicilië om 'n kenmerkende blouerige kenteken in die vorm van die Griekse letter T te dra en ook baard te laat groei om makliker van nie-Jode te onderskei. In dieselfde jaar is die kenteken in Pisa en waarskynlik elders opgelê.
[sedert 1257: Pouslike state: sirkelvormige geel kenteken vir Jode - twee blou strepe op die sluier vir vroulike Jode]
In die pouslike state is die verpligting eers spesifiek opgelê, sover bekend deur Alexander IV in 1257. Daar bestaan ​​'n aangrypende boetgedig wat by hierdie geleentheid deur Benjamin b. Abraham *Anav het die hartstogtelike verontwaardiging van die Romeinse Jode by hierdie geleentheid uitgespreek. Die kenteken het die vorm aanneem van 'n sirkelvormige geel pleister met 'n handspan in deursnee om op 'n prominente plek op die buitekleed gedra te word: vir die vroue twee blou strepe op die voorhangsel.
[sedert 1360: Rome: rooi pet vir Jode - rooi voorskoot vir vroulike Jode - en streng beheer]
Rooi Joodse hoed 01
Rooi Joodse hoed 02
In 1360 het 'n verordening van die stad Rome vereis dat alle manlike Jode, met die uitsondering van dokters, 'n growwe rooi mantel dra, en alle vroue 'n rooi voorskoot, en inspekteurs is aangestel om die regulasie af te dwing. Nienakoming is gestraf met 'n boete van 11 scudi -informante wat daarop gewys het dat oortreders op die helfte van die boete geregtig was. Die verordening is in 1402 hersien, wat die beloning vir die inligting en die vrystelling van die Jode van die spesiale kledingstuk in die ghetto [[sedert 1555]] uitgeskakel het.
Op Sicilië was daar van vroeg af 'n custos rotulae wie se funksie dit was om te verseker dat die verpligting nie nagelaat word nie.
Elders in Italië was die handhawing egter sporadies, hoewel dit voortdurend deur fanatiese predikers geëis en soms tydelik uitgevaardig is.
Encyclopaedia Judaica: Badge, vol. 4, kol. 67, ronde kenteken gedra deur Italiaanse Jode. Detail uit 'n 15de-eeuse skildery deur 'n onbekende Italiaanse kunstenaar van die Madonna and Child. Die vier Joodse figure is Daniel Norsa en sy gesin. Mantua, Kerk van Sant 'Andrea. Foto Alinari, Florence.
Encyclopaedia Judaica: Badge, vol. 4, kol. 66, ronde kenteken gedra deur 'n Italiaanse Joodse bruidegom. Onderste helfte van 'n aanvanklike woordpaneel uit die "Hamburg Halakhah Miscellany", Padua, 1477. Hamburg, Staats- und Universittsbibliothek (Munisipale en Universiteitsbiblioteek). Kabeljou. Heb. 337 (scrin 132), fol. 75v.
[1555-1792: Eerste ghetto -stelsel in die pouslike state - met die kenteken]
Die keerpunt het gekom met die bul Cum nimis absurdum van pous *Paul IV in 1555, wat die ghetto -stelsel ingewy het. Dit het die dra van die kenteken (genoem deur die Italiaanse Jode scimanno, uit Hebr. Siman) vir die pouslike state afgedwing, wat later in Italië nageboots moes word (behalwe in Leghorn) en tot die tydperk van die Franse Revolusie [[in 1792] toegepas word. ]].
[Rome: geel hoede en geel kerchieves - Venesië: rooi hoede en rooi kerchieves - Kreta: kentekens in die winkels - David d'Ascoli gestraf vir weerstand]
In Rome sowel as in die pouslike state in die suide van Frankryk het dit die vorm aanneem van 'n geel hoed vir mans, 'n geel doek vir vroue. In die Venesiese gebied was die kleur rooi.
In Candia (Kreta), die onder Venetiaanse bewind, moes Joodse winkels onderskei word deur die kenteken.
David d'Ascoli, wat in 1559 'n Latynse protes teen die vernederende regulasie gepubliseer het, is swaar gestraf en sy werk is vernietig. & Gt (kol. 68)
Joodse merke in Duitsland: hoede, kentekens, klokkies, sluiers, krae]
[Heilige Romeinse Ryk: Die puntige hoed]
Duitse Joodse hoede op die Naumburger Lettner in die Naumburg -katedraal, 13de eeu
Duitse Joodse hoed van Nikodemus (regs) met Jesus (links) op die doopvont van Lippoldsberg (Lippoldsberger Taufstein) in die Lippoldsberg abdijkerk, 13de eeu
DUITSLAND. In Duitsland en die ander lande van die Heilige Romeinse Ryk was die spitshoed die eerste keer as 'n kenmerkende teken gebruik. Dit is amptelik eers in die tweede helfte van die 13de eeu opgelê (Schwabenspiegel, art. 214, (kol. 68)
c. 1275 Weichbild-Vulgata, art. 139, tweede helfte van die 13de eeu vgl. Council of Breslau, 1267 Wenen, 1267 Olmuetz, 1342 Praag, 1355, ens.).
Die kerkrade van Breslau en Wene, wat albei in 1267 gehou is, het van die Jode van Silezië, Pole en Ausdtria vereis dat hulle nie 'n kenteken dra nie, maar die puntige hoed wat kenmerkend is van die Joodse kledingstuk (die pileum cornutum).
'N Kerkraad wat in 1279 in Ofen (Boedapest) gehou is, het bepaal dat die Jode 'n ronde pleister in die vorm van 'n wiel op die bors moes dra.
Duitse Joodse hoed, Regensburg Pentateuch 01, 1300 ongeveer.
Duitse Joodse hoed, Regensburg Pentateuch 02, 1300 ongeveer.
Encyclopaedia Judaica: Badge, deel 4, kol. 67, Joodse puntmuts in Duitsland van ongeveer 1300,
hier uitgebeeld in die Regensburg Pentateug, 'n Hebreeuse verligte manuskrip,
Duitsland, 1300. Jerusalem, Israel Museum, mej. 180/52, fol. 154v.
Die kenteken is in 1434 vir die eerste keer in Augsburg opgelê, en Nicolaus van *Cusa en John van *Capistrano het die algemene handhawing daarvan vereis. In 1530 is die verordening toegepas op die (kol. 69)
heel Duitsland (Reichspolizeiordnung, art. 22). In die loop van die 15de eeu is 'n Joodse kenteken, benewens die Joodse hoed, in verskillende vorme in Duitsland ingebring.
'N Kerkraad wat in 1418 in Salzburg vergader het, het Joodse vroue beveel om klokkies aan hul rokke te heg sodat hulle benadering van ver gehoor kon word.
Duitse Joodse hoed op 'n standbeeld van die portaal van die Maria Strassengel -kerk naby Judendorf in Steiermark (Oostenryk)
[1434: Augsburg: geel sirkels en geelpunte sluiers]
In 1434 word in Augsburg die Joodse mans beveel om geel sirkels aan hul klere aan die voorkant te heg, en die vroue is beveel om geel puntige sluiers te dra.
[Neurenberg: Spesiale kappies vir besoekers]
By die besoek aan Neurenberg moes Jode 'n tipe lang, wye kappie dra wat oor die rug val, waarmee hulle van die plaaslike Jode onderskei kon word.
[1530: algemene kentekenregulering in Duitsland - 1551: algemene kentekenregulering in Oostenryk]
So laat as in die regering van Maria Theresa (1740-80) moes die Jode van Praag geel krae oor hul jasse dra.
[Middeleeuse Geel Joodse kentekens tot en met die Franse Revolusie 1791]
Encyclopaedia Judaica: Badge, vol. 4, kol. 69, 'n dekreet uitgevaardig in Wene, 1551, deur Ferdinand I, keiser van Oostenryk, wat vereis dat Jode 'n kenmerk moet dra "naamlik op die buitenste jas of kleed oor die linkerbors 'n geel ring, omtrek en deursnee van die sirkel soos hierin voorgeskryf en nie smaller of kleiner nie, gemaak van geel doek. "Freiburg, Stadtarchiv (munisipale argief), XII .
[Joodse regulasies wat van streek tot streek afhang - byna geen regulering in Pole]
In die nuwe gemeenskappe wat sedert die einde van die 16de eeu in Wes -Europa (en later Amerika) gevestig geraak het, was die dra van die Joodse kenteken nooit opgelê nie, hoewel dit soms deur fanatici voorgestel is.
In Pole, waarskynlik deels omdat die Jode 'n duidelike etniese element was, was dit ook feitlik onbekend, behalwe in sommige groot stede onder Duitse invloed. Net so kon die Jode van Duitsland nie hul funksie verrig nie, tensy hulle soos ander mense aangetrek was.
[18de eeu: Joodse kenteken word in groot dele van Europa verwaarloos - Venesië met rooi hoede]
Alhoewel daar in die loop van die 18de eeu geen amptelike wysiging van die gevestigde beleid was nie, word die dra van die Joodse kenteken oor 'n groot deel van Europa verwaarloos. In Venesië het die rooi hoed deur ou konserwatisme steeds deur bejaardes en rabbi's gedra.
Vanaf die 17de eeu was daar 'n paar plaaslike skorsings van die kenmerkende teken in Duitsland, soos ook vir die Jode van Wene in 1624 en vir die van Mannheim in 1691.
[Joodse emansipasie en Franse rewolusie einde 18de eeu: alle wette op kentekens en hoede word afgeskaf - pouslike ghetto -stelsel eers in 1797 afgeskaf]
Dit is aan die einde van die 18de eeu afgeskaf met (kol. 70)
Joodse emansipasie. Op 7 September 1781 is die geel "wiel" deur keiser Josef II op alle gebiede van die Oostenrykse kroon afgeskaf.
In die pouslike state in Frankryk is die geel hoed in 1791 afgeskaf nadat die Franse rewolusie die gebied bereik het, hoewel sommige persone dit behou het totdat dit deur amptelike proklamasie verbied is. In die pouslike state in Italië, daarenteen, is die verpligting tot 1793 weer ingestel. Toe die leërs van die Franse revolusie in 1796-97 Italië binnegaan en die ghetto's afgeskaf is, verdwyn die verpligting om die Joodse kenteken te dra.
Die herinstelling daarvan is bedreig, maar nie uitgevoer tydens die reaksionêre tydperk na die val van Napoelon nie, en dit het toe gelyk asof die Badge of Shame slegs 'n slegte herinnering aan die verlede was.
- G. Rezasco: Segno degli ebrei (1889)
- U. Robert: Signes d'Infamie. (1891)
- F. Singermann: Kennzeichnung der Juden im Mittelalter (1915)
- Kisch, in: JH, 19 (1957), 89ev.
- Lichtenstadter, in: JH, 5 (1943), 35vv.
- Strauss, in: JSOS, 4 (1942), 59
-A. Cohen: Anglo-Joodse plakboek (1943), 249-59
-Aronstein, in: Zion, 13-14 (1948-49), 33ev.
- B. Blumenkranz: Le Juif m di val au miroir de l'art chr tien (1966)
- S. Grayzel: Kerk en die Jode in die XIIIde Eeu (1966), indeks
-Baron, Social, 11 (1967), 96-106
- A. Rubens: History of Jewish Costume (1967), indeks. & Gt (kol. 73)
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 62
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 63-64
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 65-66
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 67-68
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 69-70
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 71-72
Encyclopaedia Judaica (1971): Badge, vol. 4, kol. 73-74
- Joodse balhoed 01: http://www.farbenundleben.de/kultur/trennfarben.htm
- Joodse balhoed 02: http://www.alainamiel.com/signedistinctifs/signesdistb.html
-Joodse knophoed, Engeland, 13de eeu: http://www.pbs.org/wnet/heritage/episode4/presentations/4.3.6-1.html
- Franse Joodse klere: http://www.peti.pl/wiki/History_of_the_Jews_in_France
- Flavio Josefo/Flavius ​​Josephus mit Judenhut: http://mural.uv.es/cruzague/losprotagonistasdemasada.htm
-rooi Joodse hoed 01: http://www.albert-ottenbacher.de/kaulbach/kau5.htm
-rooi Joodse hoed 02: http://www.albert-ottenbacher.de/kaulbach/kau5.htm
-Duitse Joodse hoed, Regensburg Pentateuch 01, 1300 ca .: http://www.zwoje-scrolls.com/zwoje15/text17.htm ook i n: Encyclopaedia Judaica 1971, vol. 4, kol. 67
- Duitse Joodse hoed, Regensburg Pentateuch 02, 1300 ca .: http://cja.huji.ac.il/Index_pres/00001.htm
- Joodse vrou met Joodse kenteken in geel ringvorm, Worms 16de eeu:
Marie-Joseph dite Angelique is omstreeks 1700 gebore in die kolonie Madeira, Portugal. Dit is onduidelik of sy as slaaf gebore is of as slaaf gebore is, maar sy is eers verkoop aan Nichus Block (Nicholas Bleeker) wat haar een of ander tyd na Noord-Amerika geneem het & hellip Lees meer Marie-Joseph dite Angelique (1700-1734)
George Town, geleë op die eiland Grand Cayman, is die hoofstad van die Kaaimanseilande, Brits -Wes -Indië. Daar was geen argeologiese bewyse van 'n inheemse teenwoordigheid in die Kaaimanseilande voor die aankoms van die Europeërs nie. Die eerste Europese waarneming van en hellip Lees meer George Town, Kaaimanseilande (1700-)
Die groot ontwaking en verligting in koloniale Amerika
Gedurende die laat sewentiende en vroeë agtien eeue het koloniale Amerika groot veranderinge beleef. Amerikaanse stede het belangrike hawens geword, en die suidelike deel van Amerika het uiteindelik die grootste bydraer tot die koloniale ekonomie in Amerika geword. Boonop het die bevolking eksponensieel toegeneem met immigrante wat in groot getalle kom en as gevolg van die groei van plantasies.
Gedurende hierdie ekonomiese bloeitydperk het die koloniale Amerika twee groot herlewings beleef wat 'n blywende uitwerking op die land gehad het ten opsigte van godsdiens, regering en menslike natuur. Die Verligting fokus daarop om die rol van godsdiens en goddelike reg uit te daag, en die Groot Ontwaking was verantwoordelik vir die vereniging van kolonies en die aanvaarding van godsdienstige verdraagsaamheid.
Die Verligting in koloniale Amerika
Die Verligting het eintlik in Europa begin en dit bereik koloniale Amerika meer as 'n eeu later. In Europa was die Verligting verantwoordelik vir die inspirasie vir herleefde belangstellings in onderwys, wetenskap en letterkunde. Die voorstanders van hierdie beweging beklemtoon die krag van mense om te redeneer om vooruitgang te bevorder. Sommige geestelikes het ook uiteindelik die liberale teologie aangeneem wat bekend staan ​​as Rasionele Christendom. Hier was die oortuiging dat God vir almal redding gegee het en nie net 'n uitverkore groep nie. Die aanhangers van hierdie geloofwaardigheid het geglo dat God se grootste geskenk aan die mensdom die rede was wat mense toegelaat het om die morele leerstellings van Jesus te volg.
Die Verligting het die rol van godsdiens en goddelike reg uitgedaag, en dit het koloniale Amerika gehelp om te sien dat dit moontlik was om die koning en goddelike reg uit te daag. Die beweging het uiteindelik 'n wetenskaplike benadering tot die wêreld en die menslike natuur aangeneem. Die beweging het die rol van God uitgedaag en mense toegelaat om te sien dat hulle belangrik is en die vermoë het om hul eie lewens te vorm. Die beweging het gelei tot die stimulering van nuwe belangstellings in onderwys, wetenskap en letterkunde, en gevolglik is baie nuwe kolleges gestig.
Die groot ontwaking in koloniale Amerika
In die middel van die 1700's het die kolonies baie geestelike en godsdienstige herlewings beleef. Dit het daartoe gelei dat gemeenskaplike sienings deur die noorde en suide gedeel is en geloof oor rasse verkondig is. Die meeste evangeliste het uiteindelik slawerny as sonde veroordeel. By die eerste algemene konferensie van metodisme is daar beslis bepaal dat 'n slaaf 'n onmiddellike uitsetting sou veroorsaak.
Die beweging vervul mense se behoefte aan gerusstelling, leiding en godsdienstige doelwitte, wat andersins ontbreek het. Mense verenig hulle in die verstaan ​​van die Christelike geloof en lewe. Die Groot Ontwaking het egter die belangrikheid van geestelikes verswak namate gelowiges op hul eie gevolgtrekkings begin vertrou het. Die beweging het ook gelei tot die skepping van verskillende sektes en denominasies, en het godsdiensverdraagsaamheid bepleit. Hierdie beweging het die tradisionele gesag van die geestelikes uitgedaag en uiteindelik het dit dit makliker gemaak om die gesag van die koning uit te daag.
In die koloniale Amerika van die 18de eeu was die samelewing uiteenlopend en kompleks. In die drie belangrikste geografiese gebiede, die Suide, die Noorde en die Mid-Atlantiese Oseaan, was sosiale klasse heeltemal anders as gevolg van die natuurlike omgewing en sosiale beleid. Meer ..
Die pogings van die Manchu -heersers, vanaf die begin van hul bewind, om in die Chinese kultuur geassimileer te word, het sterk konserwatiewe konfuciaanse politieke en kulturele houdings in die amptelike samelewing veroorsaak, en het 'n groot periode van insameling, katalogisering en kommentaar op die tradisies van die verlede gestimuleer. Dekoratiewe kunsvlyt het tot herhalende ontwerpe afgeneem, hoewel tegnieke, veral in jade -snywerk, 'n hoë vlak bereik het. Baie argitektuur oorleef, hoewel dit dikwels grootliks bedink word, maar dit is geneig tot 'n inerte massa met oorverwerkte versiering. Die twee belangrikste visuele kunsvorme van die tydperk was skildery en porselein.
Ondanks die heersende houding van konserwatisme, was baie kunstenaars uit die Qing -dinastie individualisties en vernuwend. Gebaseer op die voorskrifte van 'n laat Ming-dinastie-kunstenaar-kritikus, Dong Qichang, word Qing-skilders geklassifiseer as 'individualistiese' meesters (soos Daoji en Zhu Da) en 'ortodokse' meesters (soos die Ses Meesters van die vroeë Qing-tydperk) ). Daarbenewens is daar 'skole' vir skilderkuns (alhoewel skilders wat so ingedeel is, meer 'n gemeenskaplike plek as 'n enkele styl het), soos die vier meesters van Anhui, die agt eksentrieke van Yangzhou en die agt meesters van Nanjing. Die houding wat die meeste kunstenaars deel, ten spyte van duidelike verskille, was 'n sterk voorkeur vir 'literaturskildery' (wenrenhua), wat veral die persoonlike uitdrukking beklemtoon het.
Qing -porselein toon 'n hoë tegniese bemeestering, selfs tot byna die totale uitwissing van enige merk van die pottebakker se hand. Onder die innovasies van die tydperk was die ontwikkeling van gekleurde glaseersels, soos koperrooi, wat 'rooi geblaas' (jihong) deur die Chinese en 'osbloed' (sang-de-boeuf) deur die Franse, en twee klasse geverfde porseleinware, in Europa bekend as famille verte en famille rose, uit hul oorheersende groen en rooskleure.
Die literatuur van die Qing -dinastie lyk soos dié van die voorafgaande Ming -tydperk, aangesien baie daarvan op klassieke vorms gefokus was. Die Manchu het in die 18de eeu 'n literêre inkwisisie uitgevoer om subversiewe geskrifte uit te skakel, en baie vermoedelike werke is vernietig en hul skrywers is in die tronk gestop, verban of doodgemaak. Romans in die volksmond - verhale oor romanse en avontuur - het aansienlik ontwikkel. Nadat Chinese hawens in die middel van die 19de eeu oopgemaak is vir buitelandse handel, het die vertaling van buitelandse werke in Chinees dramaties toegeneem.
In musiek was die belangrikste ontwikkeling van die dinastie waarskynlik die ontwikkeling van jingxi, of Peking -opera, oor etlike dekades aan die einde van die 18de eeu. Die styl was 'n samesmelting van verskeie plaaslike musiekteatertradisies wat aansienlik meer instrumentale begeleiding gebruik het, wat bygevoeg het by fluit, geplukte luit en klappers, verskeie tromme, 'n dubbele rietblaasinstrument, simbale en gongs, waarvan een so ontwerp is om vinnig in toonhoogte te styg wanneer dit geslaan word, wat 'n 'gly' tonale effek gee wat 'n bekende kenmerk van die genre geword het. Jingxi- wie se wortels eintlik in baie streke is, maar nie in Beijing nie - gebruik minder melodieë as ander vorme, maar herhaal dit met verskillende lirieke. Daar word vermoed dat dit gestalte gekry het as gevolg van beskerming deur die keiserin -weduwee Cixi van die laat Qing, maar dit was lank reeds baie gewild onder gewone mense.
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Amy McKenna, senior redakteur.
Kyk die video: Een pruik in de zomer dragen? Dat kan met Climhair, de temperatuurregelaar! (Januarie 2022).