Marlene van Niekerk bewys wel dat sy oor die digterlike allure beskik om woede te koppel aan digterlike drif. “ek berei ŉ slaai voor die oë van my vader” (opgeneem in die Versindaba-uitgawe) voorspel ŉ welkome terugkeer na die digkuns. Ek kan, maar ek wil nie. ŉ Mens word geskroei tot poësie skryf. 29 het julle dan nie navraag gedoen by die reisigers nie (hulle bewyse kan julle tog nie loën nie!): “”Dit is nie net vir ons Birmaanse mense, maar ook die kerk,”” het hy gesê. “”Ons wil om te wys ons is familie. Om sommige menings van gebruikers te lees, gaan na die DiabloMiner-amptelike forum. skryf sedert Oktober oor Bitcoin en die altuin universum. Op hierdie manier, hoop hy, sal hulle sy valse messias aanvaar en aanbid en sodoende totaal van die ware God vervreemd raak. ’n Omvattende program is ingestel vir die geestelike misleiding van Israel. Intertekstuele spore, soos in jou vorige werk, is volop en skyn deel te wees van jou omgang met ’n groter kenniswêreld wat jy baie subtiel met jou lesers deel. Reeds in die tweede gedig kry die dood konkreet gestalte in die gedaante van die dooie duif in die swembad wat jy ook baie behendig skilder. Die verwysing na die gedig van Gerard Manley Hopkins (“margaret ons wonder / are you grieving”) bring moontlik die tema van verandering, die verbygaan van dinge en verlies in die bundel in. Is verlies hier ter sprake as tema en ook in die res van die bundel?