Vir Charles Fryer, uitgewer, digter, skrywer en in die algemeen ‘n diep seun met ‘n groot gees, het ons vanoggend in die NG kerk Panorama gegroet. Hy is op 68 oorlede nadat hy reeds 12 jaar gelede deur ‘n massiewe beroerte neergevel is en daarna ‘n dapper stryd gestry het.
In ‘n ander Charles Fryervers wat ook by die roudiens gefigureer het, is dit veral die skrynende slot wat deur sy dood nuwe impak gegee is. Die titel is “Oulaas”. Dit handel oor die dood van sy vader in 1970:
Ek het Charles sedert ons Naspersdae saam nie weer gesien nie, maar ons saamwerk aan Scoops en Skandes en die genot wat die boekie my gegee het, het onuitwisbare herinneringe aan die talentvolle boekekollega by my ingeprent. Met daardie boekie het hy my boonop die eer aangedoen om oor die koeranthumor daarin ‘n Saterdaghoofartikel vir Die Burger te skryf. Die hoofartikel hang geraam in my woonkamer.
Vandag se blog gaan nie oor my karre of karre in die algemeen nie. Ek skryf oor bande. Oor die onderwerp het ek in my 73ste jaar nuwe kennis opgedoen wat nie my bydra tot my lewensvreugde nie.