Marlise Joubert se splintervlerk (2011) is ’n voorbeeld binne die Afrikaanse digkuns wat hierdie verantwoording van lyflike verwonding verwoord. Die leser verkry ’n blik op hoe die digter se lewe deur ernstige pyn omvergewerp is.
In “die aarde weet dit” (9) word die digter se liggaam ’n skrikwekkende wese; ’n danteske demoon: “bek gesper / die gifgroen spleet in die vuurpyltong” wat kulmineer in ’n “intensiewe folterkamer”. Haar lewe word verder vergal tot ’n ingeperkte gesondheidsregime:
“lumbale mikrodiskektomie” (13) verwys na ’n mediese prosedure wat uitgevoer word nadat die tussenwerwel- of kraakbeenkussinkies as’t ware oopgekraak of gebars het en die splinters kraakbeen teen die pasiënt se beensenuwee druk wat gevolglike inflammasie en onuitspreeklike pyn veroorsaak. Hierdie kraakbeenkussinkies word as “ontsteekte vlerkies / vlak bo die boud se naat” geskets wat die leser die direkte skakel met die titel van die bundel in verbinding laat tree.
In “blomtong” (20) word die liggaamlike verbrokkelingsproses gelykgestel aan losgeknipte irisse wat in ’n vaas staan: “agter die glaspot se riffelpatroon / hang afgeknipte slagare los in die water”. Joubert lei die leser deur ’n visuele kragtoer wat ook ’n skildery sou kon wees (sy is weliswaar ook ’n suksesvolle waterverfskilder). Die pers vlinders en irisse versterk die idee van kneusing voor en na die operasie en gevolglike lyflike indringing wat ’n traumatiese litteken laat:
In die bundel se gelyknamige gedig (46) bring Hammond seks en siekte saam wat ’n ooglopende paradoks teweeg bring. ’n Interessante wending hier is die omkering van geslagsrolle; gewoonlik word pyn wat in seks geïnisieer word met die man in verband gebring en die ontvanger daarvan gewoonlik die vrou. Hier is die manlike spreker die ontvanger van seksuele pyn. Hammond maak ook gebruik van makabere self-spot wat die idee van selfbejammering ondermyn:
Nou is dit weer die ander P se beurt… Die pantoen kom in verskeie vorms voor en in ‘n eietydse konteks breek digters die reëls links en regs, maar in die suiwer vorm hou die gedig by 16 reëls bestaande uit 4 kwatryne. Dus, 4 stansas van 4 reëls elk met ‘n ABAB- rymskema (deesdae kies die digter of ‘n rymskema toegepas gaan word of nie).
Die tweede en vierde reëls van die eerste stansa word die eerste en derde reëls van die tweede stansa…ensovoorts…tot en met die laaste stansa waar die derde en eerste reëls respektiewelik die tweede en laaste reëls van die finale stansa word.