Steeds min hoop vir ’n Afrika-herlewingFoto: Esté Meyer Jansen/Maroela Media. Die Afrika-kontinent en sy 54 lande is nie juis bekend vir demokratiese politieke stelsels nie. ’n Aantal gebeure die afgelope tyd het die politieke persepsie oor Afrika in verskillende rigtings getrek. Is Afrika as kontinent besig om in die regte of verkeerde rigting te beweeg? Die onlangse verkiesing in Zimbabwe was sekerlik meer vry en regverdig as vorige verkiesings toe Robert Mugabe nog aan die mag probeer klou het. Die gewelddadige wyse waarop opposisiebetogings in Harare egter kort ná die verkiesing onderdruk is, het bevestig dat die huidige regime in Zimbabwe nie sal skroom om met geweld teen opposisiegroepe op te tree nie. In die Demokratiese Republiek van die Kongo, ’n land waar ’n mens nie deur die woord “demokrasie” in sy naam geflous moet word nie, was daar op 8 Augustus groot vreugde toe president Joseph Kabila aangekondig het dat hy nie gaan probeer om tot ’n onkonstitusionele derde termyn as president verkies te word nie. Die DRK verkeer reeds sedert 2011 in ’n politieke krisis toe Kabila met die een slim politieke proses ná die ander begin het om sy heerskappy oor die land, verby die grondwetlike bepaling van ’n maksimum van twee termyne as president, te verleng. Gedurende 2015 en 2016 het duisende mense aan vreedsame prodemokrasie-betogings in die hoofstad Kinshasa deelgeneem. Die regering het met geweld geantwoord en tientalle betogers is doodgeskiet. Sedertdien plaas die internasionale gemeenskap druk op Kabila om uit te tree en om toe te laat dat demokratiese verkiesings kan plaasvind. Die DRK is een van die armste lande in Afrika en groot dele van die land, veral in die ooste, word deur voortdurende geweld geteister. Tydens die regering se aankondiging dat Kabila gaan uittree, is ook aangekondig dat die sekretaris-generaal van sy party as presidentskandidaat in ’n verkiesing, wat hopelik later vanjaar sal plaasvind, sal staan. Die Kabila-kliek wat die DRK oor die afgelope paar jaar gestroop het, is waarskynlik reeds gerat om na Kabila met die strooptog voort te gaan. Hoewel ’n vredesooreenkoms onlangs in Suid-Soedan onderteken is, verkeer dié land steeds grootliks in chaos. Dieselfde kan van talle ander Afrika-lande insluitende Somalië, Libië en Mali gesê word. Die onlangse verkiesing in Mali is gekenmerk deur geweld en swak deelname en daar is steeds groot kommer oor die kanse vir vrede nadat terreurgroepe groot dele van die land oor die afgelope paar jaar gedestabiliseer het. Hoewel min lande in Afrika tans in volskaalse oorlog verkeer, soos wat nog twee of drie dekades gelede die geval was, is gewelddadige konflik deel van die lewens van mense in die meeste Afrikalande. Terwyl sommige Afrikalande soos Tunisië, die Ivoorkus, Malawi en Guinee-Bissau oor die afgelope dekade meer demokraties geraak het, het talle Afrikalande soos die DRK, Egipte en Kameroen weer in die rigting van outokrasie beweeg. Afrika is steeds ’n kontinent van groot potensiaal. Die huidige uitdagings van interne konflik, swak demokratiese praktyke en instellings en ’n onvermoë om hulpbronne in volhoubare ekonomiese groei te omskep, sal eers oorkom moet word, voordat daar werklik van ’n omvattende Afrika-herlewing gepraat kan word.