wat uitgeskop is uit die akademies vanweë hulle gekheid & die publikasie van odes oor die vensters van die skedel,
wat gehurk het in ongeskeerde kamers in onderklere, en hulle geld in vullismandjies verbrand het luisterend na die Vrees deur die muur,
totale intellekte uitgebraak in volslae onthou vir sewe dae en nagte met briljante oë, vleis vir die Sinagoge uitgesmyt op die sypaadjie,
wat dit alleen gemaak het deur die strate van Idaho op soek na visioenêre indiese engele wat visioenêre indiese engele was,
wat getjank het op hulle knieë in die moltrein en van die dak af gesleep is terwyl hulle geslagsdele en manuskripte rondgewuif het,
wat die ganse nag lank geloop het met hulle skoene vol bloed op die sneeubedekte dokke wagtend vir ‘n deur in die East River om oop te maak op ‘n kamer vol stoomhitte en opium,
wat groot selfmoorddramas geskep het op die woonstelkranse van die Hudson onder die oorlogtydse blou soeklig van die maan; en hulle koppe sal met lourierblare gekroon word in vergetelheid,
wat op hulle knieë geval het in katedrale sonder hoop biddend vir mekaar se redding en lig en borste, totdat die siel sy hare vir ‘n oomblik verlig het,
wat deur hulle gedagtes getuimel het in die tronk op wag vir onwaarskynlike misdadigers met goue koppe en die sjarme van realiteit in hulle harte en wat soet blues gesing het vir Alcatraz,
a, Carl, solank jy nie veilig is nie is ek nie veilig nie, en nou’s jy regtig in die totale dieresop van tyd –
en wat daarom deur die ysige strate gehardloop het behep met ‘n skielike flits van die alchemie van die gebruikvan die ellips die katalogus die metrum & die vibrerende vlak,
die malman boemelaar en engel hou Tyd, onbekend, skryf nietemin hier neer wat mag oorbly om te sê in die tyd wat voorlê ná die dood,
waar jy hamer op die katatoniese klavier die siel is onskuldig en onsterflik dit behoort nooit godvergete
waar jy die hemele bo Long Island splyt en jou lewende menslike Jesus laat herrys van die bomenslike graf
Ek het hierdie vertaling in 1997 begin, sowat ‘n jaar voor Ginsberg se dood, & dit is nog steeds ‘n werk onder konstruksie. Die vertaling van poësie is eintlik ‘n onbegonne taak & om Ginsberg se legendariese & uiters idiosinkratiese gedig in Afrikaans te probeer weergee, is onmoontlik. Ek hoop nietemin ek het daarin geslaag om plek-plek 'n glimmering van die oorspronklike vas te vang en lesers 'n gevoel te gee van 'n grootse, werklik tydlose, rewolusionêre gedig. 'n Profetiese gedig wat vandag nog net so relevant is as toe dit geskryf is in 1955. Vir my vertaling het ek die 1986-uitgawe van die teks gebruik & waar nodig dankbaar Ginsberg se verhelderende annotasies geraadpleeg.