Tipes konflik - die konsep, voorbeelde, tipes gedrag in die konflik - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Soorte konflikte. Moderne sosioloë en konflikkundiges klassifiseer konflikte as 'n reël deur die onderwerp van opposisie, dit wil sê deur individue of gemeenskappe van vakke wat as teenstanders in 'n konfrontasie optree. Daarbenewens word konflikte ook gegroepeer volgens die aard van nukleasie, deur erns, deur die gebruik van die resolusie metode, ensovoorts. Sedert elke dag word 'n persoon gekonfronteer met individue wat 'n ander opvoeding het, die stelsel van waardes, houdings, houdings, doelwitte, temperament en konfrontasies is onvermydelik. Verskillende individue mag anders reageer op dieselfde stellings. Daarom is dit nie genoeg om die weë van teenstrydighede op te los nie. Dit is ook belangrik om die tipes en oorsake van konflikte in aanmerking te neem vir die moontlikheid om die foute van teenstanders wat aan die konfrontasie deelneem, betyds te analiseer en 'n bevoegde besluit te neem.
Onbetwisbaar is die stelling dat elke onderwerp herhaaldelik situasies van konfrontasie moet in die gesig staar. Konflikkonflikasie word gevind in die aktiwiteite van absoluut alle sosiale groepe, groepe, instellings, in die interaksie van mense.
Daar is dus vier kernsoorte persoonlikheidskonflikte:
- konflik wat binne die individu voorkom
- konfrontasie tussen individue;
- Konfrontasie tussen die individu en die span;
- die teenstrydigheid tussen groepe.
Intra-persoonlike konflik word beskou as die interne toestand van ontevredenheid van die individu deur sommige omstandighede van sy bestaan, wat verband hou met die teenstrydige aspirasies van die individu, belange, behoeftes, stres en invloed opwek. In intrapersoonlike konfrontasies is die betrokke partye verskillende faktore van die innerlike inhoud van die persoonlikheid, dikwels die teenoorgestelde: behoeftes, waardes, doelwitte, gevoelens en nie ander persoonlikhede nie.
Interpersoonlike konfrontasie word die onbegryplike teenstrydigheid genoem, wat veroorsaak word deur die onverenigbaarheid van mense se sienings, die afwyking van hul belange, die uiteenlopende doelwitte en behoeftes. Hierdie tipe konfrontasie word as die algemeenste beskou. Dit manifesteer in verskillende omstandighede anders. Byvoorbeeld, in organisasies kan interpersoonlike konfrontasie veroorsaak word deur die stryd om hulpbronne: produksiegebiede, arbeid en materiële hulpbronne. Elkeen van hul opponerende mededingers glo dat sodra daar 'n tekort aan hulpbronne is, moet hy alles moontlik doen om die owerhede te oortuig om die beskikbare hulpbronne aan hom te gee.
Interpersoonlike konfrontasie manifesteer hom as 'n botsing van individue. Aangesien mense verskillende karaktertrekke het, het verskillende sienings en waardes, is hulle dikwels nie in staat om met mekaar saam te werk nie. Interpersoonlike konfrontasie kom dikwels voor tydens die professionele interaksie van mense.
Afhangende van die motiverende aspek van konfrontasie word die volgende tipes interpersoonlike konflikte onderskei:
- Konfrontasie as 'n aggressiewe reaksie wat ontstaan ​​as gevolg van die blokkade van die noodsaaklikheid om belangrike doelwitte van werk te bereik;
- konflik wat ontstaan ​​as 'n aggressiewe reaksie op die sluit van persoonlike behoeftes wat direkte verband hou met produksie-aktiwiteite;
- Konfrontasie wat verband hou met voldoening aan die standaarde wat in die organisasie aangeneem word, vind plaas wanneer persoonlike konflikte gekenmerk word deur die onverenigbaarheid van waardes, oortuigings van individuele werknemers van die organisasie wat nie direk verband hou met die produksieproses nie.
- die konfrontasie tussen die vak en die span word gebore wanneer die individu 'n posisie neem wat radikaal verskil van die groep se sienings. In die loop van die groep se funksionering word groepstandaarde en gedragsreëls gevorm wat alle deelnemers moet volg. Aanvaarding of nie-aanvaarding van 'n vak deur 'n groep word verseker deur die nakoming van groepnorme.
Daarbenewens onderskei 'n aantal sielkundiges, afhangende van die realiteit van konfrontasies of hul valsheid, sulke tipes interpersoonlike konflikte:
- ware konfrontasie, wat regtig en voldoende beskou word;
- willekeurige of voorwaardelike opposisie, afhangende van veranderende omstandighede, wat nie altyd voldoende deur die deelnemers erken word nie;
- ontheemde konflik, wat 'n implisiete, maar 'n diep teenstrydigheid is;
- wangedragte konfrontasie tussen deelnemers wat foute verstaan ​​en interpreteer
- latente botsing, dit is nog nie in oop vorm (bewusteloos deur die deelnemers nie);
- 'n valse konflik ontstaan ​​as gevolg van persepsie of interpretasie foute, dit wil sê, dit het geen objektiewe faktore nie.
Intergroep konflik vind plaas tussen verskillende groepe, tussen kleingroepe wat deel vorm van een groot gemeenskap, tussen individuele akteurs wat die belange van die groep verteenwoordig. As gevolg van verskille in aspirasies begin funksionele groepe binne 'n organisasie dikwels met mekaar in konflik.
Menslike konfrontasies is onvermydelik, dus moet jy die tipe konflikoplossing bestudeer wat jou in staat sal stel om die optimale gedragstrategie in 'n konfrontasie situasie te kies en die probleem effektief op te los.
R. Kilmenn en K. Thomas het die volgende tipes konflikoplossing geïdentifiseer: kompetisie (wedywering), ontduiking, aanpassing (aanpassing), samewerking en kompromie.
Mededinging impliseer die bevrediging, in die eerste beurt, van jou eie behoeftes en belange deur die belange van die deelnemers in die konfrontasie te onderdruk, en dwing die teenstanders om 'n besluit te neem wat by die individu pas.
Ontduiking kan waargeneem word wanneer die onderwerp nie sy eie regte verdedig nie en nie saam met die deelnemers aan die konfrontasie werk om 'n enkele oplossing vir die probleem uit te werk nie, met ander woorde, hy weier om 'n besluit te neem.
Aanpassing word uitgedruk in gesamentlike aksies waarin deelnemers nie vir hul eie belange veg nie. Hierdie tipe gedrag is nie geskik vir gebruik in situasies waar een kant deur belange gekompromitteer word nie en die ander gaan dit nie doen nie.
Samewerking is die mees produktiewe tipe konflikoplossing. Dit is ook die mees komplekse tipe gedrag. Die implementering daarvan impliseer begrip van beide deelnemers in die konfrontasie van die onderwerp en die oorsaak van die konflik en die beskikbaarheid van geleenthede om gesamentlik nuwe alternatiewe te vind om aanvaarbare kompromieë vir alle deelnemers uit te werk.
Kompromis impliseer 'n mate van toegewing om die persoonlike belange van alle betrokkenes te ontmoet.
Die term "sosiale konflik" word dikwels deur sosioloë verwys as situasies wat 'n verskil in die belange van die vakke impliseer, waardeur hulle sulke belange verdedig en mekaar in die gesig staar.
Die konsep en tipes konflikte
Sosiale konfrontasie verwys na oop konfrontasie, die kloof van twee of meer vakke van kommunikatiewe interaksie, die basis waarop onderlinge eksklusiewe waardeoriëntering, teenstrydige behoeftes, onverenigbare en teenstrydige belange is.
Die volgende is die hoof tipes persoonlikheidskonflikte:
- Konfrontasie, dit wil sê inaktiewe teenstand van deelnemers, gekenmerk deur teenstrydige sosio-ekonomiese belange of onverenigbare politieke motiewe (impliseer druk en die teenwoordigheid van onvermydelike verskille);
- wedywering met betrekking tot die stryd om erkenning deur die samelewing, die kollektiewe, die organisasie van hul eie kreatiewe potensiaal en persoonlike prestasies (die doel van konfrontasie in hierdie geval word aangetref in die bewys van superioriteit, die bereiking van beter posisies deur die oorwinning van gesogte doelwitte);
- kompetisie, wat behels winste, voordele of toegang tot onvoldoende hulpbronne of skaars goedere;
- veg, wat die oriëntering van teenstanders impliseer uitsluitlik op die bereiking van oorwinning, as gevolg van die onversoenbaarheid van hul verskille.
Sosiale konfrontasies en konfrontasies is 'n onlosmaaklike deel van die sosiale wese van die individu. Hulle word omskep in 'n probleem slegs as gevolg van onkonstruktiewe beheer oor hulle of as gevolg van die totale gebrek aan beheer. Algemene beginsels en 'n gepaste strategie vir die bestuur van sosiale teenstrydighede, die tipes en oorsake van konflikte, bepaal 'n konstruktiewe of vernietigende uitkoms van die konfrontasie.
Die sleutelwaarde van die konfrontasie is vervat in die aktiwiteite van individue binne 'n aparte, meer omvattende stelsel van interkonneksies, wat vernietig kan word of integendeel onder die invloed van konfrontasie versterk kan word.
Mense wat in verskillende organisasies, maatskappye, instellings werk, is nie dieselfde tussen hulle nie, sodat hulle die omstandighede van professionele funksionering op verskillende maniere beskou. Die verskil in persepsie veroorsaak die ontstaan ​​van meningsverskille in houdings en verskille in posisies.
In ondernemings word konflikte veroorsaak deur die teenstrydigheid tussen die bewuste gedrag van een opponerende kant en die belange van 'n ander deelnemer.
Dit word algemeen aanvaar dat bestuurders gemiddeld sowat 20% van hul arbeidstyd spandeer om konfrontasies te reguleer en om hulle op te los. Om effektief botsings te bestuur wat voortspruit uit die interaksie van vakke, moet 'n mens weet watter konflikte is, tipes konflikte, voorbeelde van hulle, maniere van voorkoms en oplossing.
Afhangende van die faktore wat die ontstaan ​​van 'n situasie van konfrontasie veroorsaak, identifiseer sosioloë die volgende tipes: botsing van doelwitte, afwyking van menings, konflik van gevoelens.
In die geval van 'n konflik van doelwitte verteenwoordig die deelnemers aan die proses die verwagte stand van die organisasie in die toekoms. Die afwyking van sienings, die inkonsekwentheid van idees, verskillende middele wat gebruik word om probleme op te los, is die tweede tipe. Om konflikte van hierdie tipe te hanteer, verg meer tyd as om die probleem wat deur die uiteenlopende doelwitte veroorsaak word, op te los. Die derde tipe word gebore in situasies waar die partye gekenmerk word deur verskille in gevoelens en emosies wat die basis vorm van hul verhouding met mekaar.
Konflikkundiges en moderne bestuurders stem saam dat enige konfrontasie binne 'n organisasie nie noodwendig 'n vernietigende funksie sal hê nie (vernietigende opposisie). Dikwels in organisasies het konflikte 'n positiewe uitwerking. Sulke konflikte word opbouend genoem. Selfs wanneer hulle 'n negatiewe impak op die span het, belemmer die bevrediging van behoeftes en, in die algemeen, die bereiking van die maatskappy se doelwitte, konflikte het nog steeds 'n positiewe aspek, byvoorbeeld deur die diversiteit van standpunte te openbaar, 'n meer optimale produksiestrategie te ontwikkel.
Soorte gedrag in die konflik
Vind twee identiese individue wat absoluut dieselfde gewoontes, smake, soortgelyke belange het, dus tussen individue in die loop van langdurige interaksie-meningsverskille, botsings, teenstrydighede, konfrontasie situasies.
Sodanige situasies kan bestaande verhoudings benadeel en terselfdertyd verryk, wedersydse begrip bevorder en vertroue opbou.
Ten einde die bestaande konfrontasies suksesvol te oorkom, is dit nodig om die tipe konflikte, voorbeelde van konflikgedrag, style van gedragsrespons in situasies van konfrontasie in ag te neem.
Dikwels tree mense in konfliksituasies op die enigste bekende manier vir hulle, omdat hulle nie eens vermoed dat hulle anders kan optree nie, omdat hulle nie ander maniere ken om probleme op te los nie.
Sielkundige K. Thomas het al die maniere van gedragsreaksie op situasies van konfrontasie gegroepeer volgens twee hoofkriteria, naamlik die aspirasie van die individu om persoonlike belange te beskerm (dit is assertiwiteit) en die individu se strewe om die belange van 'n ander vak te erken (samewerking). Op grond van bogenoemde kriteria het hy vyf hoof tipes gedragsituasies van konfrontasie geïdentifiseer: kompetisie of kompetisie, vestiging of aanpassing, ontduiking of vermyding, samewerking en kompromie.
Elk van die beskryf tipes gedrag word gekenmerk deur die teenwoordigheid van voordele, sowel as negatiewe eienskappe, kan voldoen aan die vereistes van een situasie en absoluut nie met ander ooreenstem nie.
Daarbenewens kan mense verdeel word in "denkers", "praktisyns" en "gesprekke" in ooreenstemming met hul gedrag in konflikte.
Dinkers word met omsigtigheid in woorde en optrede onderskei, hulle gee meer aandag aan dink deur middel van 'n eie gedragstrategie, bou 'n komplekse struktuur van bewyse om hul onskuld en die mislukking van 'n teenstander te bewys.
Praktisyns volg die reël: Aanval is die beste verdediging. Hulle is geneig om die uitkoms van die konfrontasie te onderskat weens die doeltreffendheid van hul eie motiewe, hul begeerte om die gewenste resultaat op enige manier te bereik.
Interlokuteurs is inherent in sosibiliteit, waardeur hulle vatbaar is vir veranderinge in die emosionele bui van 'n maat. Daarom probeer hulle 'n misverstand op 'n tydige manier uitwerk, om spanning in verhoudings te verminder.