Sonder om holisme as sodanig onder die loep te neem, beredeneer ek dat menslike lewe nie toereikend in terme van slegs liggaam en siel (en/of gees) beskryf kan word nie. Meer nog, dat die mens selfs nie eers bevredigend as 'n menslike persoon gedefinieer kan word nie. Die term wat ek eerder voorstaan, is habitat of biotoop. Habitat behoort onlosmaaklik deel van ons antropologie te wees (Gregersen 2000). Ons moet uiteindelik by 'n eko-teologiese verstaan van menswees uitkom. Dit is dus konstitutief vir lewe om omgewing, sosiologies sowel as ekologies, te begryp. Vir ons teologiese verstaan van menswees, bepleit ek nie alleen die herontdekking van die biologiese wortels van die menslike persoon soos gemanifesteer binne 'n bio-kulturele nis nie, maar ook die erkenning van die verweefde omgewingseffek wat die wisselwerking tussen die genotipe en die fenotipe op die menslike persoon het.
Moontlik illustreer die kwessie van die menslike embrio in die kliniese Petri-bakkie die gevaar van reduksie en die daaruit voortspruitende atomistiese verstaan van menswees, die beste. Is dit afdoende om te aanvaar dat ons reeds met 'n mens te doen het die oomblik wanneer die sperm die oösiet binnedring? Ter opheldering: in die voorbereiding van 'n kloningsprosedure word die DNS (deoksiribonukleïnesuur)-draende kern uit die sitoplasma van verskillende oösiete gesuig en in 'n ander se mitochondria geplaas. Deur middel van 'n elektriese impuls word 'n fusie veroorsaak en die sel verdeel tot 'n volwaardige embrio. Aanvanklik word die verbinding eers as 'n kultuur in die laboratorium gekweek, waarna dit in die baarmoeder geplaas word om verder te ontwikkel (Buitendag 2004:404).
Die teorie agter definisies is nie so voor die hand liggend as wat 'n mens dalk mag dink nie. Dit word allerweë aanvaar dat onderskei moet word tussen leksikale (stipulatiewe) en legislatiewe definisies (Gayon 2010:233). Eersgenoemde verduidelik die betekenis van 'n woord deur na die sogenaamde eintlike betekenis te verwys, terwyl laasgenoemde weer die omgekeerde doen en pertinente betekenis aan 'n woord toesê. Dit word arbitrêr gedoen en kan, maar hoef nie, een of meer van die betekenisvelde van die oorspronklike woord in die definisie opneem. Wetenskaplike definisies is merendeels stipulatief van aard.
Epistemologies is die teorie van definisies baie belangrik. Karl Popper (1966) wys daarop dat essensialisme die pretensie het dat die eintlike kern (aard) van 'n saak gevind kan word en dat dit gevolglik die taak van die wetenskap is om hierdie werklikheid aan te dui en te beskryf: