Gonzo Traveler: God vind op onverwagte plekke - Versamelings
Gonzo Traveler: God vind op onverwagte plekke
Jakera (hallo) aan die skaam, pragtige susters wat by hul ouers woon naby ons klein kamp-oerwoudkamp / Photo Robin Esrock
Diep in die oerwoud ontdek Robin Esrock godsdienstige invloed en het hy sy eie geestelike oomblik met dolfyne.
Volgens die oorgewig sendeling met vlegsels, kom Jesus my vanaand red, diep in die hartjie van die Orinoco-delta.
Nie 'n emissaris nie, maar Jesus self, en hy sou my red, en die primitiewe Warao-mense red, want selfs al is ons baie gelukkig (ek is die reisskrywer, hulle die inheemse bevolking van een van die wêreld se grootste oerwoude) geweet, sy het net geweet dat hy vanaand kom, nie in die gees nie, maar in persoon!
Ek het nadink oor die praktiese aspekte van hierdie wederkoms en 'n goeie poging aangewend om 'n intelligente gesprek te voer, maar as geloof mense verblind, beroof dit hulle van meer as net visie.
Ons gebruik albei hierdie mense, hierdie plek. Ek het gekom om te leer en te skryf, hulle het tot bekering gekom.
'Weet u baie van die Warao-leefwyse,' vra ek, 'hul respek vir die natuur, die gode wat sin maak in hul lewens, in teenstelling met die god wat in u sin maak?'
'O, hulle oefen heksery, maar in hul hart hou hulle van Jesus,' antwoord sy, en my woorde spring van haar kop af soos 'n ooropgeblaasde sokkerbal.
Dit blyk dat die Warao Jesus sal vind of hulle wil of nie.
Wat is die verskil tussen hierdie mislukte misleide sendelinge, volgelinge van 'n 2000-jarige ou Oosterse man / Seun van God met die naam Jesus, en my, 'n gringo met 'n kamera wat foto's neem in 'n eksotiese wêreld wat my nie wil of nodig het nie ?
En in die middel vas: broos, skugter, sonder ideologiese filters en heeltemal kwesbaar vir godsdienstige, kulturele of fisieke aanvalle, is die People of the Canoe - die Warao in die noorde van Venezuela.
Terug Die Begin
Hugo Chavez en Che kyk na / Foto Robin Esrock
Ek gaan die boot terug roei, aan die begin roei en 'n frenetiese aankoms in Caracas, waar die ent baie dik is, en met 'n paar dollar kan die immigrasie-reeks heeltemal oorgeslaan word.
Dit was onmiddellik duidelik dat, hoewel die amptelike geldeenheid die Boliviano is, dit nie Bolivia was nie. Die lughawe was groot en nuut en as u die vyfde grootste oliereserwe ter wêreld het, tel geld vir iets.
Moet net nie die banke gebruik nie. Dit gee u 'n wisselkoers van 2000 tot 1, terwyl byna almal met wie u praat, u graag ongeveer 3200 tot 1 sal gee. Die swart mark floreer, 70% op die dollar, ondanks die beste pogings van president Hugo Chavez, van wie Ek sal later terugkeer.
Daar was geen tyd om op 'n Vrydagaand aan die pret van Caracas deel te neem nie. In 'n wa, en ons vertrek na die noorde, is 'n ses uur busrit na 'n stranddorp genaamd Playa Colorado, en hiervandaan nog vyf uur (hopelik) na die wêreld se tweede grootste delta, die Orinoco.
Caracas het al die tekens van 'n groot Suid-Amerikaanse hoofstad getoon: verkeer, besoedeling, kranksinnige bestuurders, desperaat arme en gewelddadige barrios, sexy meisies van meisie, dreigende reggaeton, liefdeshotelle in neonligte.
Nadat ek tyd in La Paz deurgebring het, was ek desperaat om die stedelike oerwoud uit te haal en na 'n regte een te gaan.
Die snelweg met ses bane draai stadig na vier bane, en uiteindelik in twee. Dit was 23:00; ek was al 16 uur op reis, maar die reis na die oerwoud het eers begin.
Dit laat my dink aan die noorde van Brasilië - die klapperbome, die humiditeit, vroue wat hul seksualiteit dra soos 'n yuppie 'n das op Wall Street dra.
Vet hoenders braai op 'n groot rotisserie by die straatbuffet, en soos die lug in die laatnag, is die ete warm en klewerig. Dit laat my dink aan die noorde van Brasilië - die klapperbome, die humiditeit, vroue wat hul seksualiteit dra soos 'n yuppie 'n das op Wall Street dra.
Na 'n geringe afwisseling met 'n SUV ('n paar dollar van hande verander, ry ons), is ons weer op pad, ek is besig om vooruit te gaan met my iPod om die bestuurder van Harold wakker te hou.
Uiteindelik is Playa Colorado, 'n kamer met 'n paar beddens in 'n vreemde huis, omring deur jong meisies met velkleur bruin suiker te verwelkom. Muskiete is in oorvloed, 'n opwarming van die toekomstige dinge. Ek klim in my slaapblad, plaas die waaier weer, val in totale transito-uitputting.
Ontwaak vir die geluid van kinders wat speel, 'n kamera in my gesig, ons het geslaap, te laat om na die Delta te ry, maar geen kommer nie, Chris het baie beplan om ons besig te hou.
Gaan dan links van die verhoog in, Chris Patterson, die Scot of the Jungle, 'n werklike sigaret-kommersiële man, gasheer vir hierdie weelderige nuwe wêreld.
Die Marlborough Man
Nadat hy tien jaar in die Karibiese Eilande gevaar het, het Chris homself die droomverhaal gevind vir dekadente Russiese miljardêrs, organiseer avonture van miljoene dollar regoor die wêreld vir oligarge, van ballonne oor die Serengeti tot kastele in Ierland, yspaleise in Ysland, tot heliski in Whistler.
Chris, Scot of the Jungle, verduidelik waarheen ons op pad is
Hoe kan die rykes pret hê? Chris weet die antwoord, maar nadat hy 'n paar jaar op die perfekte golf gery het, het hy genoeg gemaak om sy Jakera Lodge te bou - 'n rugsakreisiger-hemel, die skool van die lewe, 'n entjie weg van die Paradys, en net langs die straat van Dreamstraat af.
As ek die slaap van my oë afvee, dwaal ek oor van die oorloophuis na Jakera Lodge om 'n hok te vind vir 'n dosyn Skandinawiese meisies in bikini's wat in hangmatjies swaai.
"Ons het muskietnette rondom al die kaste," verduidelik Chris, "en ons noem hierdie kamer, die Bird Cage."
'U besef dat niemand 'n woord hiervan sal glo as ek dit skryf nie,' sê ek hom met 'n lae stem.
'Wil jy met 'n rivierrivier speel?' hy beweeg aan.
"Seker hoekom nie."
"Ons het dit op Google gevind"
Die Jakera Lodge is 'n koshuis in verskillende soorte (dink hangmatjies in plaas van stapelbeddens), 'n Spaanse skool, 'n Salsa-skool, 'n Scuba-skool, 'n klimskool, 'n skool wat ook al.
Visvang langs die beskuldigdebank
Die kliënte is meestal Europese, hoewel alle nasionaliteite op een of ander tyd deurbraai, en mense bly van 'n paar dae tot ses maande op enige plek. Dit gaan oor onderdompeling in 'n kultuur, in 'n taal.
'N Paar minute hiervandaan is Playa Colorado, 'n strand met rooikleurige sand, klapperbome, turkoois water. 'Ons het gisteraand 'n groot aand gehad,' verduidelik Chris se vennoot Brendan, 'die ouens is 'n bietjie honger'. Dit verklaar die gelooide ledemate wat ek van hangmatjies uittrek.
Tanya van Engeland is al twee maande hier, en vertrek vandag. 'Almal het gedink dat dit gevaarlik sou wees om na Venezuela te kom,' vertel sy. 'Maar dit was heeltemal veilig. Die inwoners is vriendelik en moedig ons aan met ons Spaans. Die mense was dinamies, daar kom altyd vars reisigers, dit is regtig 'n manier van leef. "
Ek vra haar hoe op aarde het sy hierdie plek gevind. 'Google,' sê sy vir my. 'Ek het Spaans en Scuba getik.'
Ek praat met 'n paar ander studente - Nederlandse en Sweedse meisies. Hulle het 'Spaanse lesse in Suid-Amerika' en 'Vrywilligersreis' getik. Ek vra my reisvennoot Julia hoe op aarde het sy hierdie plek gevind.
'Ek het Jungle Adventure in Google ingetik,' antwoord sy.
Ek maak 'n nota om 'n storie te skryf oor die reis deur die krag van Google.
Swem met dolfyne. Brendan organiseer 'n ou houtspoedboot van 'n ou houtpiraat en ons vertrek van die strand, propvol inwoners van die Sondagmiddag.
Daar is amper 'n gringo in sig. Die water het die vonkel van 'n paparazzi-flits op die tand van 'n filmster.
Ek het 'n haai-fobie sedert ek ses van Jaws op 'n strandvakansie gesien het.
'Vandag is jou dag,' sê Chris entoesiasties, en sy dik bruin krul 'n belemmering vir 39-jariges oral (die geheim is aloe vera). En dan sien ons die geboë vin van 'n vlieënde walvis, wat die branding net 'n paar meter van ons af breek.
"Mucho queso estente vista tacos boutros boutros ghali," sê die verweerde seerower van die Karibiese Eilande. "Hy sê dit is 'n goeie teken vir vandag en die reis," vertaal Chris.
Seker genoeg, binne enkele minute kom ons met 'n peul dolfyne voor. Twee van hulle spring in die lug asof hulle ons welkom wil he. Chris gryp die kniebord. Ek is gereed vir die rit van 'n leeftyd. Maar eers twee stukkies persoonlike inligting vir konteks:
1. Ek het 'n haai-fobie vandat ek ses van Jaws op 'n strandvakansie gesien het.
2. Ek het oorprobleme wat my verhinder om te duik, en het my in die verlede verhoed om te swem. As ek dus by water kom, is ek 'n waterbaba.
Dit is toe ek verlede week agterkom dat 'n tierhaai die helfte van die esel by 'n toeris gebyt het. En 'n ander een het 'n week tevore 'n visserman aangeval. Hier by Playa Colorado.
Honger tierhaaie wat rondry en op soek is na lekker toeristiese hoofrol. Maar, skree Robert Plant, "nou is die tyd, die tyd is nou," so ek ignoreer die tjello in my kop en spring in. Die water is net so warm soos die deel van die kindertjies in 'n openbare swembad.
'N Oog met 'n siel
Die boot trek af, en ek word agter gesleep soos 'n stuk aas aan die einde van 'n hengel. Ek het êrens gelees dat dolfyne mense teen haaie beskerm.
Op die punt om met die dolfyne te swem.
Ek weet dat haaie ... 'n dolfyn verskyn 'n paar meter van my regterkant. Dan nog een. Dan verdwyn hulle saam.
Die boot swaai links in 'n boog. Ek kyk so en daar, en dan breek nog drie dolfyne in, en twee van hulle spring in die lug in perfekte eenheid.
Ons swaai weer rond, maar dit lyk asof hulle verdwyn het, totdat 'n minuut later, net toe ek begin dwaal as vlieënierswalvisse gevaarlik is, twee dolfyne weerskante van my opduik.
Vir 'n breukdeel van 'n sekonde staar ek in 'n oog wat dadelik terugkyk na my, 'n speelse oog, 'n oog met siel.
Ek weet dat ek veilig is, ek weet dat ek leef, ek weet nie wat ek weet nie, behalwe dat ek net gekoppel is aan iets, iets egs, iets transendenties, en elke spier gespan en hare opstaan ​​en gil en trane goed opstaan. en organe klink en dit is toccata en fuga op die snare van my siel en in 'n oogwink is dit verby.
Hulle trek my na die boot.
'Jy het net met dolfyne geswem, want mense is bedoel om met dolfyne te swem,' sê Chris. 'In hul ruimte, welkom. 'Iets anders, nè?'
Ek blaas iets in reaksie op die kamera wat dit alles opgeneem het, en besef 'n paar minute dat ek soos 'n groot, skilpad in my besmette water op my kniebord gaan woeker.
Oomblikke nadat ek myself aan boord van die boot getrek het, so ongebalanseerd soos die ou, verweerde seerower wat die buiteboordmotor lei, terwyl Chris besluit het dat hy 'n goeie sportsoort sou wees, en ek met 'n 28 m-waterval in die nabygeleë oerwoud kan ry.