Die Politieke Teorie en Praktyk van Absolutisme
Absolutisme is 'n politieke teorie en vorm van regering waar onbeperkte, volledige mag gehou word deur 'n gesentraliseerde soewereine individu, sonder tjeks of saldo's van enige ander deel van die nasie of regering. In effek het die regerende individu 'absolute' mag, sonder regs-, kies- of ander uitdagings vir daardie mag. In die praktyk argumenteer historici oor of Europa enige ware absolutistiese regerings gesien het, of hoe ver sekere regerings absoluut was, maar die term is reg of verkeerd toegepas op verskeie leiers, van die diktatorskap van Hitler tot monarges soos Louis XIV van Frankryk, aan Julius Caesar .
Die Absolute Ouderdom / Absolute Monargieë
As daar oor die Europese geskiedenis gepraat word, word die teorie en praktyk van Absolutisme oor die algemeen gepraat oor die "absolutistiese monarges" van die vroeë moderne era (16de tot 18de eeu); Dit is baie minderwaardig om enige bespreking van die twintigste-eeuse diktators as absolutistiese te vind. Vroeg-moderne absolutisme word vermoedelik bestaan ​​in Europa, maar hoofsaaklik in die weste in state soos Spanje, Pruise en Oostenryk. Dit word beskou as sy verskoning onder die heerskappy van die Franse koning Louis XIV vanaf 1643 - 1715, hoewel daar verskillende menings is - soos Mettam - wat daarop dui dat dit meer 'n droom as 'n werklikheid was. Inderdaad, teen die laat 1980's was die situasie in historiografie so dat 'n historikus kon skryf: "Daar is 'n konsensus ontstaan ​​dat die absolutistiese monargies van Europa nooit daarin geslaag het om hulself te bevry van beperkinge op die effektiewe uitoefening van mag nie ..." (Miller, ed ., The Blackwell Encyclopaedia of Political Thought, Blackwell, 1987, bl.
Wat ons nou oor die algemeen glo, is dat Europa se absolute monarges steeds erken en erken het - laer wette en kantore, maar het die vermoë om hulle te oorreed, onderhou as dit die koninkryk sou bevoordeel. Absolutisme was 'n manier waarop die sentrale regering die verskillende wette en strukture van gebiede wat deur middel van oorlog en erfenis aangewend kon word, kan sny om die inkomste en beheer van hierdie soms uiteenlopende besit te maksimeer.
Die absolutistiese monarges het hierdie mag gesien as sentraliseer en uitbrei omdat hulle heersers geword het van moderne nasiestate, wat uit meer Middeleeuse vorme van regering ontstaan ​​het, waar adellike, rade / parlemente en die kerk magte gehad het en as tjeks opgetree het, indien nie opregte mededingers, op die oeroue monarg .
Dit het ontwikkel tot 'n nuwe staatstyl wat gehelp is deur nuwe belastingwette en sentrale burokrasie wat staande leërs toelaat wat afhanklik is van die koning, nie adelaars nie, en met konsepte van die soewereine nasie. Inderdaad, die eise van 'n ontwikkelende militêre is nou een van die meer gewilde verklarings waarom absoluteisme ontwikkel het. Nobels is nie presies opsy gesit deur absolutisme en die verlies van hul outonomie nie, aangesien hulle baie baat kon vind by werk, honneurs en inkomste binne die stelsel.
Daar is egter dikwels 'n verwarring van absolutisme met despotisme, wat polities onaangenaam vir moderne ore is. Dit was iets wat absolutistiese era teoretici probeer onderskei, en die moderne historikus John Miller maak ook probleme daarmee. Hy argumenteer hoe ons die denkers en konings van die vroeë moderne era beter sal verstaan: "Absolute monargies het gehelp om 'n gevoel van nasie tot uiteenlopende gebiede te bring , om 'n mate van openbare orde te vestig en voorspoed te bevorder. Ons moet dus die liberale en demokratiese voorvattings van die twintigste eeu bevredig en eerder dink aan 'n arm en onvoorsiene bestaan, van lae verwagtinge en van onderwerping aan die wil van God en aan die koning ... "(Miller, ed., Absolutism in Seventeenth Century Europe, Macmillan, 1990, p.
Tydens die Verligting het verskeie 'absolute' konings - soos Frederik I van Pruise, Katarina die Grote van Rusland , en Habsburg-Oostenrykse leiers - gepoog om Verlichting-geïnspireerde hervormings in te voer terwyl hulle steeds hul nasies streng beheer. Serfdom is afgeskaf of verminder, meer gelykheid onder vakke (maar nie met die monarg nie) is ingestel, en sommige vrye spraak toegelaat. Die idee was om die absolutistiese regering te regverdig deur die krag te gebruik om 'n beter lewe vir die vakke te skep. Hierdie styl van reël het bekend geword as 'Verligte Absolutisme'. Die teenwoordigheid van enkele toonaangewende Verligte denkers in hierdie proses is gebruik as 'n stok om die Verligting te verslaan deur mense wat graag terug wil gaan na ouer vorme van beskawing. Dit is belangrik om die dinamika van die tyd en die wisselwerking van persoonlikhede te onthou.
Die einde van die absolute monargie
Die ouderdom van die absolute monargie het in die laat agtiende en negentiende eeu tot 'n einde gekom, aangesien gewilde roering vir meer demokrasie en aanspreeklikheid gegroei het. Baie voormalige absolutiste (of gedeeltelik absolutistiese state) moes grondwette uitreik, maar die absolutistiese konings van Frankryk het die hardste geval, een wat uit die mag verwyder is en tydens die Franse Revolusie uitgevoer is . As Verligtingskenners die absolute monarges gehelp het, het die Verlichtingsdenke wat hulle ontwikkel het, hul latere heersers vernietig.
Die mees algemene teorie wat gebruik word om die vroeë-moderne, absolutistiese konings te ondersteun, was 'die goddelike reg van konings', wat afgelei is van Middeleeuse idees van koningskap. Dit het beweer dat die monargs hul gesag direk van God gehou het, dat die koning in sy koninkryk as God in sy skepping was en die absolutistiese monarge in staat gestel het om die krag van die kerk uit te daag en hulle effektief te verwyder as 'n mededinger met die soewereine en hul mag te maak meer absolute. Dit het hulle ook 'n ekstra legitimiteit gegee, hoewel nie een wat uniek is vir die absolutistiese era nie. Die kerk het gekom, soms teen hulle oordeel, om absolute monargie te ondersteun en om uit die weg te kom.
Daar was 'n ander gedagtegang, wat deur sommige politieke filosowe aangewend is, dat van die 'natuurlike wet', wat daar gehou is, sekere onveranderlike natuurlik voorkomende wette was wat die lande wat geraak het. In die werk van denkers soos Thomas Hobbes is absolute krag gesien as 'n antwoord op probleme wat deur die natuurwet veroorsaak word. Die antwoord is dat lede van 'n land sekere vryhede gegee het en hul mag in die hande van een persoon plaas om orde te beveilig en gee sekuriteit.