Anthony Eden en Suez - Verloop van Geskiedenis - 2021
Anthony Eden was eerste minister tydens die Suez-krisis van 1956. Ondanks die Amerikaanse druk om nie 'n militêre oplossing vir Nasser se nasionalisering van die kanaal te begin nie, het Eden geglo dat dit die enigste uitweg was nadat Nasser geweier het om terug te trek uit die kanaal. Op 30 Oktoberste 1956 spreek Eden die House of Commons aan:
"Daar is gisteraand nuus ontvang dat Israeliese magte die grens oorgesteek het en diep in Egiptiese gebied binnegedring het. Haar regering en die Franse regering het dienooreenkomstig ooreengekom dat alles moontlik gedoen moet word om vyandelikhede so gou as moontlik te beëindig met die oog op 'n onmiddellike vergadering van die Veiligheidsraad. As gevolg van die konsultasies wat vandag in Londen gehou is, het die Verenigde Koninkryk en die Franse regerings intussen 'n dringende kommunikasie aan die regerings van Egipte en Israel gerig. Hierin het ons albei kante versoek om alle oorlogagtige optrede deur land, see en lug onmiddellik te stop en hul militêre magte terug te trek tot 'n afstand van tien kilometer van die kanaal af. Om die oorlogsbeamptes van mekaar te skei en om die vryheid van vervoer deur die skepe van alle nasies te waarborg, het ons die Egiptiese regering gevra om saam te stem dat die Anglo-Franse magte tydelik - ek herhaal tydelik - in sleutelposisies in Port moet beweeg Said, Ismailia en Suez.
Die regerings van Egipte en Israel is gevra om hierdie kommunikasie binne twaalf uur te beantwoord. Dit is aan hulle duidelik gemaak dat, indien die een of albei na die verstryking van die tyd nie onderneem het om aan hierdie vereistes te voldoen nie, beide Britse en Franse magte sal ingryp in watter krag ook al nodig mag wees om aan die vereistes te voldoen. "
In 1960 skryf Eden, nou die graaf van Avon, in sy memoires:
"Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het op die oggend van 2 November vergadernd. Sir Pierson Dixon het die saak vir ons polisie-optrede met sy gebruiklike helderheid en ywer gerepeteer. Maar die vergadering was emosioneel. Daar was sprake van kollektiewe optrede teen die Franse en onsself. Dit was nie Sowjet-Rusland of enige Arabiese staat nie, maar die regering van die Verenigde State wat die leiding geneem het in die Vergadering teen Israel, Frankryk en Brittanje. Die Staatssekretaris het gesê dat hy die resolusie met 'n swaar hart verskuif. Daar is geen rekening gehou met die gebeure wat die aksie voorafgegaan het nie. Daar was geen voorstel om na die wortel van die saak te gaan, of om die Anglo-Franse ingryping tot 'n goeie doel te gebruik nie, hetsy om 'n effektiewe internasionale mag te skep of om 'n internasionale ooreenkoms vir die kanaal te onderhandel nie.
Die resolusie plaas vrede in 'n seestraatjas. In teenstelling met Anglo-Franse ingryping sowel as gevegte, verklaar dit dat alle partye moet instem tot 'n onmiddellike wapenstilstand. "