Patton the Legend - GESKIEDENIS - Inligting
Patton the Legend - GESKIEDENIS
Die generaal verlaat die venster en gaan sit weer by sy lessenaar, leun agteroor in sy draaistoel en speel met 'n lang potlood tussen sy wysvingers.
Kapelaan, ek glo sterk in gebed. Daar is drie maniere waarop mans kan kry wat hulle wil deur te beplan, deur te werk en deur te bid. Elke groot militêre operasie verg deeglike beplanning of denke. Dan moet u goed opgeleide troepe hê om dit uit te voer: dit werk. Maar tussen die plan en die operasie is daar altyd 'n onbekende. Daardie onbekende spel neerlaag of oorwinning, sukses of mislukking. Dit is die reaksie van die akteurs op die beproewing wanneer dit werklik kom. Sommige mense noem dat ek die pouse kry, ek noem dit God. God het Sy deel, of kant in alles, dit is waar gebed inkom. Tot dusver, in die Derde Leër, was God baie goed vir ons. Ons het nooit teruggetrek nie; ons het geen nederlae, geen hongersnood, geen epidemies beleef nie. Dit is omdat baie mense tuis vir ons bid. Ons was gelukkig in Afrika, op Sicilië en in Italië. Bloot omdat mense gebid het. Maar ons moet ook vir onsself bid. 'N Goeie soldaat word nie net gemaak deur hom te laat dink en werk nie. Daar is iets in elke soldaat wat dieper gaan as om te dink of te werk-dit is sy & quotguts. & Quot Dit is iets wat hy daar ingebou het: dit is 'n wêreld van waarheid en mag wat hoër is as hyself. Goeie lewe is nie net die resultaat van denke en werk nie. 'N Man moet ook eet. Ek weet nie wat jy is nie, maar ek noem dit Godsdiens, Gebed of God.
Hy het oor Gideon in die Bybel gepraat, gesê dat mans moet bid, ongeag waar hulle was, in die kerk of daaruit, dat as hulle nie bid nie, hulle vroeër of later sou opknap. & Quot. een van die belangrikste opleidingsdoelwitte van my kantoor was om soldate te help herstel en hul lewens effektief te maak op hierdie derde gebied, gebed. Dit sal geen kwaad wees om hierdie opleiding op kapelane weer te beïndruk nie. Ons het destyds ongeveer 486 kapelane in die Derde Leër gehad, wat 32 denominasies verteenwoordig. Nadat die Derde Leër in werking getree het, was my kontakmetode met die kapelane hoofsaaklik deur middel van opleidingsbriewe wat van tyd tot tyd aan die kapelane in die vier korps en die 22 tot 26 afdelings uit die derde leër uitgestuur is. Elkeen behandel 'n verskeidenheid onderwerpe van korrektiewe of opleidingswaarde aan 'n kapelaan wat met troepe in die veld werk. [Patton vervolg:]
Ek wens u sou 'n opleidingsbrief oor hierdie onderwerp van gebed aan al die kapelane oor niks anders uitstuur nie, net die belangrikheid van gebed. Laat ek dit sien voordat u dit stuur. Ons moet nie net die kapelane nie, maar ook elke man in die Derde Leër laat bid. Ons moet God vra om hierdie reën te stop. Hierdie reën is die marge wat 'n nederlaag of oorwinning behou. As ons almal bid, sal dit wees soos wat Dr Carrel gesê het [die verwysing was 'n persaanhaling 'n paar dae tevore toe dr. Alexis Carrel, een van die voorste wetenskaplikes, gebed en kwotas beskryf het, een van die kragtigste vorme van energie wat die mens kan genereer & quot], sal dit wees soos om 'n stroom aan te sluit waarvan die bron in die hemel is. Ek glo dat gebed daardie kring voltooi. Dit is krag.
Daarmee kom die generaal uit sy stoel, 'n teken dat die onderhoud beëindig is. Ek het na my veldbank teruggekeer, opleidingsbrief nr. 5 getik terwyl die & quotcopy & quot; & quot; 'n paar of al die generaal se eerbied oor gebed aangeraak het, en nadat die personeel dit verwerk het, die volgende dag aan generaal Patton voorgehou. Die generaal lees dit en sonder om te wys dat dit nie net aan die 486 kapelane versprei word nie, maar ook aan elke bevelvoerder van die organisasie tot en met die regimentvlak. Drie duisend tweehonderd eksemplare is aan elke eenheid in die Derde Leër versprei oor my handtekening as Derde Leërkapelaan. Streng gesproke was dit die brief van die weermagbevelvoerder, nie myne nie. Omdat die bevel direk van generaal Patton afkomstig was, is die verspreiding voltooi op 11 en 12 Desember voor die datumlyn, 14 Desember 1944. Onder die titel "Opleidingsbrief nr. 5," met die heilsame "kapteins van die Derde Leër, & quot die brief vervolg: & quot In hierdie stadium van die operasies sou ek 'n beroep doen op die kapelane en die manne van die Derde Amerikaanse weermag om hul aandag te vestig op die belangrikheid van gebed.
Ons wonderlike opmars van die Normandië -strand in Frankryk na waar ons staan, voor en anderkant die Siegfried -lyn, met die wrak van die Duitse leër agter ons, moet die skeptiesste soldaat wat God met ons vaandel gery het, oortuig. Pes en hongersnood het ons nie geraak nie. Ons het voortgegaan in eenheid van doel. Ons het geen ophou gehad nie en ons leierskap was meesterlik. Die Derde Weermag het geen rooster van terugtogte nie. Nie een van nederlae nie. Ons onthou nie 'n verlore stryd om ons kinders uit hierdie groot veldtog te oorhandig nie.
& quot Maar ons stop nie by die Siegfried Line nie. Moeilike dae kan ons voorlê voordat ons ons rantsoene in die kanselarij van die Deutsches Reich eet.
& quot As kapelane is dit ons saak om te bid. Ons verkondig die belangrikheid daarvan. Ons doen 'n beroep op die praktyk daarvan. Maar die tyd is nou om ons geloof in gebed te versterk, nie alleen met onsself nie, maar met elke gelowige man, Protestant, Katoliek, Jood of Christen in die geledere van die Derde Amerikaanse weermag.
Die wat bid, doen meer vir die wêreld as diegene wat veg, en as die wêreld van erger na erger gaan, is dit omdat daar meer gevegte as gebede is. 'Hande opgehef,' sê Bosuet, 'breek meer bataljons as hande wat slaan.' Gideon van Bybelse roem was die minste in die huis van sy vader. Hy kom uit die kleinste stam van Israel. Maar hy was 'n kragtige dapper man. Sy krag lê nie in sy militêre mag nie, maar in die erkenning van God se regte aansprake op sy lewe. Hy het sy leër van twee-en-dertigduisend tot driehonderd man verminder, sodat die Israeliete nie sou dink dat hulle dapperheid hulle gered het nie. Ons is nie van plan om ons groot slagkrag te verminder nie. Maar ons moet elke vegtende man aanspoor, onderrig en indoktrineer om te bid sowel as om te veg. In Gideon se tyd, en in ons eie, dra geestelik wakker minderhede die laste en bring hulle die oorwinnings.
Smeek al u mans aan om te bid, nie alleen in die kerk nie, maar oral. Bid as jy ry. Bid wanneer jy veg. Bid alleen. Bid saam met ander. Bid in die nag en bid bedags. Bid vir die ophou van matige reën, vir goeie weer vir Battle. Bid vir die nederlaag van ons goddelose vyand wie se vaandel onreg is en wie se goed onderdrukking is. Bid vir oorwinning. Bid vir ons leër en bid vir vrede.
& quot Ons moet saam marsjeer, almal uit vir God. Die soldaat wat 'kraak', het nie soveel simpatie of vertroosting nodig as wat hy krag nodig het nie. Ons probeer nie die beste van hierdie dae maak nie. Dit is ons taak om die meeste daarvan te benut. Dit is nie nou die tyd om God van ver af te volg nie. Hierdie leër het die versekering en die geloof nodig dat God met ons is. Met gebed kan ons nie misluk nie.
& quot Wees verseker dat hierdie boodskap oor gebed die goedkeuring, aanmoediging en entoesiastiese ondersteuning van die Derde Amerikaanse leërbevelvoerder het.
Met elke goeie wens aan elkeen van julle vir 'n baie gelukkige Kersfees en my persoonlike gelukwense met julle wonderlike en moedige werk sedert julle op die strand beland het, onderteken ek die derde leërbevelvoerder.
Terwyl generaal Patton sy afdelings noord van die Saarvallei na die verligting van die beleërde Bastogne noordwaarts gehaas het, is die gebed verhoor. Op 20 Desember, tot die ontsteltenis van die Duitsers en die vreugde van die Amerikaanse voorspellers, wat ewe verras was oor die omwenteling, het die reën en die mis opgehou. Vir 'n beter deel van 'n week het helder helder lug en perfekte vlieënde weer gekom. Ons vliegtuie het met tiene, honderde en duisende gekom. Hulle het honderde tenks uitgestamp, duisende vyandelike troepe in die Bastogne doodgemaak en die vyand gehaas terwyl hy dapper versterkings wou opdoen. Die 101ste Airborne, met die 4de, 9de en 10de Pantserdivisies, wat Bastogne gered het, en ander afdelings wat so dapper gehelp het om die Duitsers huis toe te jaag, sal getuig van die groot steun wat ons lugmagte verleen het. Generaal Patton het gebid vir mooi weer vir Battle. Hy het dit gekry.
Dit was laat in Januarie 1945 toe ek die weermagbevelvoerder weer sien. Dit was in die stad Luxemburg. Hy staan ​​reg voor my, glimlag: & quot Wel, Padre, ons gebede het gewerk. Ek het geweet dat hulle dit sou doen. & Quot Toe kraak hy my aan die kant van my staalhelm met sy rygewas. Dit was sy manier om te sê: "Welgedaan."
Weet nie of dit waar is nie, maar hier is dit. Ek wonder hoe pynlik 'n generaal vandag sou wees as so 'n opleidingsopdrag gegee sou word.
Ek waardeer u vriendelike woorde, Cap Huff.
Soms herwin ons ons vasberadenheid wanneer ons oor die helde van die verlede lees.
George Smith Patton Jr. is gebore op 11 November 1885,   in die Los Angeles -voorstad San Gabriel, Kalifornië, aan George Smith Patton Sr. en sy vrou Ruth Wilson, die dogter van Benjamin Davis Wilson. Patton het 'n jonger suster, Anne, gehad met die bynaam 'Nita'.  Nita het in 1917 verloof geraak met John J. Pershing, Patton se mentor, maar die verlowing het geëindig weens hul skeiding tydens Pershing se tyd in Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog.
As kind het Patton moeite gehad om te leer lees en skryf, maar het dit uiteindelik oorkom en in sy volwasse lewe was hy bekend as 'n ywerige leser. [Nota 1] Hy is van die huis af tot op elfjarige ouderdom onderrig, toe hy ses jaar lank by Stephen Clark's School for Boys, 'n privaatskool in Pasadena, ingeskryf was. Patton word beskryf as 'n intelligente seuntjie en is wyd gelees oor die klassieke militêre geskiedenis, veral die prestasies van Hannibal, Scipio Africanus, Julius Caesar, Joan of Arc en Napoleon Bonaparte, sowel as dié van familievriend John Singleton Mosby, wat gereeld gestop het by die Patton -gesinshuis toe George 'n kind was.  Hy was ook 'n toegewyde perderuiter. 
Patton trou op 26 Mei 1910 in Beverly Farms, Massachusetts, met Beatrice Banning Ayer, die dogter van die Boston -nyweraar Frederick Ayer. Hulle het drie kinders, Beatrice Smith (gebore Maart 1911), Ruth Ellen (gebore Februarie 1915) en George Patton IV (gebore Desember 1923).  Patton se vrou, Beatrice, sterf op 30 September 1953 aan 'n gebreekte aneurisme  nadat sy saam met haar broer en ander op die perd op haar perd gery het by die Myopia Hunt Club in South Hamilton, Massachusetts. 
Patton het nooit 'n ander loopbaan as die weermag ernstig oorweeg nie.  Op sewentienjarige ouderdom soek hy 'n afspraak by die United States Military Academy in West Point, New York. Hy het by verskeie universiteite aansoek gedoen met die Reserve Officer's Training Corps -programme, en is by die Princeton College aanvaar, maar uiteindelik besluit hy op Virginia Military Institute (VMI), wat sy pa en oupa bygewoon het.  Hy het die skool van 1903 tot 1904 bygewoon, en hoewel hy met lees en skryf gesukkel het, presteer hy buitengewoon in uniform- en voorkomsinspeksie sowel as militêre oefening. Terwyl hy by VMI was, het 'n senator uit Kalifornië hom genomineer vir West Point.  Hy was 'n ingewyde van die Beta -kommissie van Kappa Alpha Order. 
In sy eerste jaar op West Point het Patton maklik by die roetine aangepas. Sy akademiese prestasie was egter so swak dat hy gedwing was om sy eerste jaar te herhaal nadat hy wiskunde geslaag het.  Hy het uitgeblink tydens militêre oefeninge, alhoewel sy akademiese prestasie gemiddeld gebly het. Hy was kadetsersant -majoor tydens sy junior jaar, en die kadet -adjudant sy senior jaar. Hy het ook by die sokkerspan aangesluit, maar hy het sy arm beseer en verskeie kere opgehou speel. In plaas daarvan het hy probeer vir die swaardspan en baan en veld en gespesialiseer in die moderne vyfkamp.  Hy het aan hierdie sport deelgeneem aan die Somerspele 1912 in Stockholm, en hy eindig op die vyfde plek - reg agter vier Swede. 
Patton behaal op 11 Junie 1909 nommer 46 uit 103 kadette by West Point  en ontvang 'n kommissie as tweede luitenant in die kavallerietak van die Amerikaanse weermag.  
Die Patton-familie was van Ierse, Skots-Ierse, Engelse, Skotse, Franse en Walliese afkoms. Sy oumagrootjie kom uit 'n aristokratiese Walliese familie, afkomstig van baie Walliese here van Glamorgan,  wat 'n uitgebreide militêre agtergrond gehad het. Patton het geglo dat hy vroeër as soldaat lewe het en was trots op mistieke bande met sy voorouers.     Alhoewel dit nie direk van George Washington afstam nie, het Patton sommige van sy Engelse koloniale wortels na die oupagrootjie van George Washington teruggevoer.  Hy was ook afstammelinge van Engeland se koning Edward I deur Edward se seun Edmund van Woodstock, 1ste graaf van Kent.  Volgens die familie was die Pattons afkomstig van sestien baronne wat Magna Carta onderteken het.  Patton het in reïnkarnasie geglo en verklaar dat hy voor sy tyd in vorige gevegte en oorloë geveg het, en sy afkoms was ook baie belangrik vir hom, wat 'n sentrale deel van sy persoonlike identiteit uitmaak.  Die eerste Patton in Amerika was Robert Patton, gebore in Ayr, Skotland. Hy emigreer na Culpeper, Virginia, uit Glasgow, in óf 1769 óf 1770.  Sy grootvader was George Smith Patton, wat die 22ste Virginia Infanterie onder Jubal vroeg in die burgeroorlog beveel het en in die Derde Slag van Winchester vermoor is, terwyl sy oomom Waller T. Patton tydens die Slag van Gettysburg in Pickett's Charge vermoor is. Patton stam ook af van Hugh Mercer, wat tydens die Amerikaanse Revolusie tydens die Slag van Princeton dood is. Patton se pa, wat aan die Virginia Military Institute (VMI) gegradueer het, het 'n prokureur geword en later die distriksprokureur van Los Angeles County. Patton se oupa aan moederskant was Benjamin Davis Wilson, 'n handelaar wat die tweede burgemeester van Los Angeles was. Sy pa was 'n welgestelde boer en prokureur wat 'n plaas van 400 ha naby Pasadena, Kalifornië, besit het.   Patton is ook 'n afstammeling van die Franse Hugenoot Louis DuBois.  
Patton se eerste plasing was by die 15de Kavalerie in Fort Sheridan, Illinois, , waar hy hom gevestig het as 'n hardnekkige leier wat met sy toewyding indruk gemaak het op die meerderes.  Aan die einde van 1911 is Patton na Fort Myer, Virginia, oorgeplaas, waar baie van die leiers se senior leiers gestasioneer was. Patton was bevriend met die oorlogssekretaris Henry L. Stimson en was sy assistent by sosiale funksies bo sy gewone pligte as kwartiermeester vir sy troep. 
1912 Olimpiese Spele wysig
Vir sy vaardigheid om te hardloop en te omhein, is Patton gekies as die toelating van die weermag vir die eerste moderne vyfkamp tydens die Olimpiese Spele van 1912 in Stockholm, Swede.  Patton was die enigste Amerikaner onder die 42 vyfkampers, wat almal militêre offisiere was.  Patton het die een-en-twintigste plek op die pistoolbaan geplaas, sewende in swem, vierde in omheining, sesde in die ruiterkompetisie en derde in die voetspoor, en algeheel vyfde en eerste onder die nie-Sweedse deelnemers.  Daar was 'n mate van omstredenheid oor sy prestasie in die pistoolskietkompetisie, waarin hy 'n pistool van die Amerikaanse weermag van 0,38 kaliber gebruik het, terwyl die meeste van die ander deelnemers 0,22 kaliber vuurwapens gekies het. Hy beweer dat die gate in die papier van sy vroeë skote so groot was dat 'n latere koeël daardeur deurgegaan het, maar die beoordelaars het beslis dat een van sy koeëls die teiken heeltemal misgeloop het. Moderne kompetisies op hierdie vlak gebruik gereeld 'n bewegende agtergrond, spesifiek om verskeie skote deur dieselfde gat te volg.   As sy bewering korrek was, sou Patton waarskynlik 'n Olimpiese medalje in die byeenkoms gewen het.  Die regters se beslissing is gehandhaaf. Patton se enigste opmerking oor die saak was:
Die hoë gees van sportmanskap en vrygewigheid wat deurgaans tot uiting kom, spreek boekdele vir die karakter van die amptenare van die huidige tyd. Daar was nie 'n enkele voorval van 'n betoging of 'n onsportiewe gekibbel of baklei vir punte nie, wat ek kan sê, het sommige van die ander burgerlike kompetisies tydens die Olimpiese Spele bederf. Elke man het sy bes gedoen en die geluk wat hulle gestuur het, geneem soos 'n ware soldaat, en uiteindelik het ons almal meer soos goeie vriende en kamerade gevoel as teenstanders in 'n ernstige kompetisie, maar hierdie gees van vriendskap het op geen manier afbreuk gedoen aan die ywer waarmee almal streef na sukses. 
Na die Olimpiese Spele van 1912 reis Patton na Saumur, Frankryk, waar hy omheiningstegnieke geleer het by adjudant Charles Cléry, 'n Franse 'wapenmeester' en omheiningsinstrukteur by die kavallerieskool daar.  Deur hierdie lesse terug te bring na Fort Myer, herontwerp Patton die sabelgevegsleer vir die Amerikaanse kavalerie, wat die aanvalle bo die standaard snymaneuver bevoordeel en 'n nuwe swaard ontwerp vir sulke aanvalle. Hy is tydelik by die kantoor van die weermaghoof van die weermag aangestel, en in 1913 is die eerste 20 000 van die Model 1913 Kavalerie -sabel - in die volksmond bekend as die "Patton -sabel" - beveel. Daarna keer Patton terug na Saumur om gevorderde tegnieke te leer voordat hy sy vaardighede na die Mounted Service School in Fort Riley, Kansas, bring, waar hy 'n student sowel as 'n omheiningsinstrukteur sou wees. Hy was die eerste weermagoffisier wat aangewys is as "Meester van die swaard",   'n titel wat die skool se voorste instrukteur in swaardmanskap aandui.  By sy aankoms in September 1913 het hy ander kavalleriebeamptes omheining onderrig, van wie baie hom in rang was.  Patton studeer aan hierdie skool in Junie 1915. Hy was oorspronklik bedoel om terug te keer na die 15de Kavalerie,  wat na die Filippyne was. Uit die vrees dat hierdie toewysing sy loopbaan sou belemmer, reis Patton gedurende 11 dae verlof na Washington, DC en oortuig invloedryke vriende om vir hom 'n herplasing na die 8ste Kavalerie in Fort Bliss, Texas, te reël, in die verwagting dat onstabiliteit in Mexiko moontlik kan uitloop 'n volskaalse burgeroorlog.  Intussen is Patton gekies om aan die Somerspele 1916 deel te neem, maar die olimpiade is weens die Eerste Wêreldoorlog gekanselleer. 
In 1915 word luitenant Patton aangewys as grenspatrolliediens by A Troop of the 8th Cavalry, gebaseer in Sierra Blanca.   Gedurende sy tyd in die stad het Patton sy M1911 Colt .45 in sy gordel gedra eerder as 'n holster. Sy vuurwapen het een nag per ongeluk in 'n salon afgestorm, en hy het dit verruil vir 'n Colt Single Action Army-rewolwer wat met ivoor hanteer is, 'n wapen wat later 'n ikoon van Patton se beeld sou word. 
In Maart 1916 het Mexikaanse magte lojaal aan Pancho Villa na New Mexico gegaan en die grensstad Columbus toegeslaan. Die geweld in Columbus het verskeie Amerikaners doodgemaak. In reaksie hierop het die VSA die Pancho Villa -ekspedisie na Mexiko geloods.Geplaagd om te ontdek dat sy eenheid nie sou deelneem nie, het Patton 'n beroep op die ekspedisiebevelvoerder John J. Pershing gedoen en is hy as sy persoonlike hulp vir die ekspedisie aangewys. Dit het beteken dat Patton 'n rol sou speel in die organisering van die poging, en sy gretigheid en toewyding aan die taak het Pershing beïndruk.  ​​ Patton het 'n groot deel van sy leierskapstyl gemodelleer na Pershing, wat sterk, beslissende optrede en kommando van voor was.   As medewerker het Patton toesig gehou oor die logistiek van Pershing se vervoer en het hy as sy persoonlike koerier opgetree. 
In die middel van April het Patton vir Pershing gevra om die geleentheid te kry om troepe te beveel, en is hy by Troep C van die 13de Kavallerie aangewys om te help met die soektog na Villa en sy ondergeskiktes.  Sy aanvanklike gevegservaring kom op 14 Mei 1916 in wat die eerste gemotoriseerde aanval in die geskiedenis van Amerikaanse oorlogvoering sou word. 'N Mag van tien soldate en twee burgerlike gidse, onder bevel van Patton, met die 6de Infanterie in drie Dodge -toermotors, het drie van Villa se manne verras tydens 'n voer -ekspedisie en Julio Cárdenas en twee van sy wagte vermoor.   Dit was nie duidelik of Patton persoonlik een van die mans vermoor het nie, maar dit was bekend dat hy al drie gewond het.  Die voorval het Patton sowel Pershing se goeie guns as wydverspreide media -aandag gewek as 'n "bandietmoordenaar".   Kort daarna is hy bevorder tot eerste luitenant terwyl 'n deel van die 10de Kavalerie op 23 Mei 1916.  Patton het tot aan die einde van die jaar in Mexiko gebly. President Woodrow Wilson het die ekspedisie verbied agressiewe patrollies dieper in Mexiko uit te voer, en dit het vir 'n groot deel van die tyd in die Mexikaanse grensstate kamp opgeslaan. In Oktober gaan Patton kort na Kalifornië terug nadat hy deur 'n ontplofbare gaslamp verbrand is.  Hy het permanent teruggekeer van die ekspedisie in Februarie 1917. 
Na die Villa -ekspedisie is Patton aan Front Royal, Virginia, in kennis gestel om toesig te hou oor die aankoop van perde vir die weermag, maar Pershing tree namens hom in.  Nadat die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog betree het, en Pershing aangewys is as bevelvoerder van die American Expeditionary Force (AEF) aan die Westelike Front, het Patton versoek om by sy personeel aan te sluit.  Patton word op 15 Mei 1917 bevorder tot kaptein en vertrek na Europa, onder die 180 man van Pershing se vooraf partytjie wat op 28 Mei vertrek en op 8 Junie in Liverpool, Engeland aankom.  As persoonlike hulp van Pershing beskou, Patton het tot September toesig gehou oor die opleiding van Amerikaanse troepe in Parys, verhuis daarna na Chaumont en word aangestel as 'n posadjudant, onder leiding van die hoofkwartier wat toesig hou oor die basis. Patton was ontevrede met die pos en begin belangstel in tenks, aangesien Pershing hom bevel wou gee oor 'n infanteriebataljon.  Terwyl hy in 'n hospitaal vir geelsug was, ontmoet Patton kolonel Fox Conner, wat hom aangemoedig het om met tenks te werk in plaas van infanterie. 
Op 10 November 1917 is Patton aangestel om die AEF Light Tank School te stig.  Hy het Parys verlaat en gerapporteer by die Franse leër se tenkopleidingskool by Champlieu naby Orrouy, waar hy met 'n Renault FT -tenk gery het. Op 20 November het die Britte met 'n ongekende aantal tenks 'n offensief begin na die belangrike spoorsentrum van Cambrai.  Aan die einde van sy toer op 1 Desember is Patton na Albert, 48 myl van Cambrai, om ingelig te word oor die resultate van hierdie aanval deur die stafhoof van die British Tank Corps, kolonel JFC Fuller .  Op pad terug na Parys besoek hy die Renault -fabriek om te sien hoe die tenks vervaardig word. Patton word op 26 Januarie 1918 tot majoor bevorder.  Hy ontvang die eerste tien tenks op 23 Maart 1918 by die tenkskool Bourg, 'n klein dorpie naby Langres, Haute-Marne-departement. Die enigste Amerikaanse soldaat met ervaring met tenkbestuur, Patton het persoonlik sewe van die tenks uit die trein gerugsteun.  In die pos het Patton tenkspanne opgelei om te werk ter ondersteuning van infanterie, en het dit die aanvaarding daarvan bevorder onder trae infanteriebeamptes.  Hy word op 3 April 1918 bevorder tot luitenant -kolonel en woon die Command and General Staff College in Langres by. 
In Augustus 1918 is hy in beheer van die Amerikaanse 1ste voorlopige tenkbrigade (herontwerp die 304ste tenkbrigade op 6 November 1918). Patton se Light Tank Brigade was deel van kolonel Samuel Rockenbach se Tank Corps, deel van die Amerikaanse Eerste Weermag.  Persoonlik het toesig gehou oor die logistiek van die tenks tydens hul eerste gevegsgebruik deur Amerikaanse magte, en self die doelgebied vir hul eerste aanval herken, het Patton beveel dat geen Amerikaanse tenk oorgegee moet word nie.   Patton was bevelvoerder van die Renault FT-tenks met 'n Amerikaanse bemanning tydens die Slag van Saint-Mihiel,  wat die tenks van voor af gelei het vir 'n groot deel van hul aanval, wat op 12 September begin het. Hy het voor die tenks geloop na die dorpie Essey wat in Duitsland gehou is, en het tydens die aanval in Pannes bo-op 'n tenk gery en probeer om sy manne te inspireer. 
Die brigade van Patton is daarna op 26 September verplaas om die Amerikaanse korps in die Meuse-Argonne-offensief te ondersteun.  Hy het persoonlik 'n trok tenks deur dik mis gelei toe hulle 8 myl in Duitse linies gevorder het. Omstreeks 09:00 is Patton gewond terwyl hy ses mans en 'n tenk gelei het tydens 'n aanval op Duitse masjiengewere naby die stad Cheppy.   Sy ordelike, privaat eersteklas Joe Angelo, het Patton gered, waarvoor hy later die Distinguished Service Cross toegeken is.  Patton het die geveg nog 'n uur vanuit 'n skulpgat beveel voordat hy ontruim is. Alhoewel die 35ste afdeling (waarvan Patton se tenkgroep was) uiteindelik Varennes gevang het, het dit dit met groot verliese gedoen.  In sy poging om sy reserwe tenks vorentoe te skuif en beheer oor sy humeur te verloor, word daar gesê dat Patton moontlik een van sy eie mans vermoor het, en verklaar: "Sommige van my reserwe tenks sit vas deur 'n paar loopgrawe. Daarom het ek teruggegaan en sommige Amerikaners wat in die loopgrawe skuil, grawe 'n gang. Ek dink ek het een man hier vermoor. Hy sou nie werk nie, so ek het hom met 'n graaf oor die kop geslaan ". 
Patton het by 'n agterste kommando gestop om sy verslag in te dien voordat hy na 'n hospitaal gegaan het. Sereno E. Brett, bevelvoerder van die Amerikaanse 326ste tenkbataljon, het bevel oor die brigade geneem by afwesigheid van Patton. Patton het in 'n brief aan sy vrou geskryf: "Die koeël het in die voorkant van my linkerbeen geloop en net by die onderkant van my onderkant ongeveer twee sentimeter links van my rektum uitgekom. Dit is op ongeveer 50 m afgevuur. gat omtrent die grootte van 'n [silwer] dollar waar dit uitgekom het. " 
Terwyl hy van sy wond herstel, is Patton op 17 Oktober na kolonel in die Tank Corps van die Amerikaanse nasionale leër gestuur. 1918.  Vir sy optrede in Cheppy het Patton die Distinguished Service Cross ontvang. Vir sy leierskap van die brigade en tenkskool is hy met die Distinguished Service Medal toegeken. Hy is ook bekroon met die Purple Heart vir sy gevegswonde nadat die versiering in 1932 geskep is. 
Patton verlaat Frankryk na New York op 2 Maart 1919. Na die oorlog word hy na Camp Meade, Maryland, gestuur en keer hy terug na sy permanente rang as kaptein op 30 Junie 1920, hoewel hy die volgende dag weer tot majoor bevorder word. . Patton het daardie jaar tydelike plig in Washington DC gekry om in 'n komitee te dien wat 'n handleiding oor tenkbedrywighede skryf. Gedurende hierdie tyd ontwikkel hy 'n oortuiging dat tenks nie as infanterieondersteuning gebruik moet word nie, maar eerder as 'n onafhanklike vegmag. Patton ondersteun die M1919 -tenkontwerp wat deur J. Walter Christie geskep is, 'n projek wat weens finansiële oorwegings opgehou is.  Terwyl hy in Washington in 1919 aan diens was, ontmoet Patton Dwight D. Eisenhower, , wat 'n enorme rol in Patton se toekomstige loopbaan sou speel. Tydens en na Patton se opdrag in Hawaii, het hy en Eisenhower gereeld ooreengekom. Patton het Eisenhower -aantekeninge en hulp gestuur om hom te help studeer aan die General Staff College.  Saam met Christie, Eisenhower en 'n handjievol ander offisiere het Patton aangedring op meer ontwikkeling van gepantserde oorlogvoering in die tussenoorlogse era. Hierdie gedagtes het aanklank gevind by oorlogsekretaris Dwight Davis, maar die beperkte militêre begroting en die voorkoms van reeds gevestigde takke van die infanterie en kavallerie het beteken dat die VSA eers in 1940 sy pantserkorps sou ontwikkel. 
Op 30 September 1920 het die destydse majoor Patton die bevel van die 304ste tenkbrigade prysgegee en is hy na Fort Myer as bevelvoerder van die 3de eskader, die 3de Kavalerie heraangestel.  Hy was 'n afsku van plig as vredespersoneel, en bestee baie tyd aan die skryf van tegniese referate en toesprake oor sy gevegservarings by die General Staff College. 
In Julie 1921 word Patton lid van die American Legion Tank Corps Post No. 19.  Van 1922 tot middel 1923 het hy die veldoffisierkursus by die Cavalry School in Fort Riley bygewoon, daarna het hy die Command and General Staff College bygewoon. van middel 1923 tot middel 1924,  behaal die 25ste plek uit 248.  In Augustus 1923 het Patton verskeie kinders van verdrinking gered toe hulle van 'n seiljag afgeval het tydens 'n seereis van Salem, Massachusetts. Hy het die Silver Lifesaving Medal vir hierdie aksie ontvang.  Hy is tydelik aangestel by die General Staff Corps in Boston, Massachusetts, voordat hy in Maart 1925 as G-1 en G-2 van die Hawaiiaanse afdeling by die Schofield Barracks in Honolulu aangestel is. 
Patton is etlike maande lank G-3 van die Hawaiiaanse afdeling, voordat hy in Mei 1927 oorgeplaas is na die kantoor van die Chief of Cavalry in Washington, DC, waar hy die konsepte van gemeganiseerde oorlogvoering begin ontwikkel het. 'N Kortstondige eksperiment om infanterie, kavallerie en artillerie saam te voeg tot 'n gekombineerde wapenmag, is gekanselleer nadat die Amerikaanse kongres befondsing verwyder het. Patton verlaat hierdie kantoor in 1931, keer terug na Massachusetts en volg die Army War College en word 'n 'Distinguished Graduate' in Junie 1932. 
In Julie 1932 was Patton (nog steeds majoor) uitvoerende beampte van die 3de Kavalerie, wat deur die weermag -stafhoof, generaal Douglas MacArthur, na Washington beveel is. Patton neem die bevel oor die 600 troepe van die 3de Kavalerie, en op 28 Julie beveel MacArthur die troepe van Patton om met traangas en bajonette te protesteer teen veterane, bekend as die 'Bonus Army'. Patton was ontevrede met die optrede van MacArthur, aangesien hy die wettigheid van die veterane se klagtes erken het en vroeër geweier het om die bevel uit te reik om gewapende mag te gebruik om die veterane te versprei. Patton het later verklaar dat, hoewel hy die plig as 'die onaangenaamste' gevind het, hy ook van mening was dat die optog van die optoggangers 'n opstand voorkom en lewens en eiendom gered word. Hy het persoonlik die 3de Kavalerie in Pennsylvania Avenue gelei en die betogers versprei.   Patton het ook sy voormalige ordelike, Joe Angelo, teëgekom as een van die optoggangers en hom met geweld beveel om weg te gaan, uit vrees dat so 'n vergadering die nuus kan haal. 
Patton is op 1 Maart 1934 bevorder tot luitenant-kolonel in die gewone weermag en is vroeg in 1935 na die Hawaiiaanse afdeling oorgeplaas om as G-2 te dien. Patton het die groeiende vyandigheid en veroweringsaspirasies van die militante Japannese leierskap gevolg. Hy het 'n plan geskryf om die Japannese wat op die eilande woon te interniseer in die geval van 'n aanval as gevolg van die gruweldade wat Japanse soldate op die Chinese in die Sino-Japannese oorlog uitgevoer het. In 1937 skryf hy 'n referaat met die titel "Surprise", wat 'n verrassingsaanval deur die Japannese op Hawaii voorspel het, met wat D'Este 'koue akkuraatheid' noem.  Depressief oor die gebrek aan vooruitsigte vir nuwe konflik, het Patton sterk gedrink en na bewering 'n kort verhouding met sy 21-jarige niggie, Jean Gordon, begin.  Hierdie vermeende aangeleentheid het sy vrou ontstel en het byna tot hul skeiding gelei. Daar word gesê dat Patton se pogings om haar terug te wen een van die min gevalle was waarin hy gewilliglik berou of onderwerping betoon het. 
Patton het in hierdie tyd verder polo gespeel en geseil. Nadat hy in 1937 teruggekeer het na Los Angeles vir lang verlof, is hy deur 'n perd geskop en sy been gebreek. Patton het flebitis ontwikkel as gevolg van die besering, wat hom amper doodgemaak het. Die voorval het Patton amper uit diens gedwing, maar 'n administratiewe opdrag van ses maande in die Akademiese Departement by die Cavalry School in Fort Riley het hom gehelp om te herstel.  Patton word op 24 Julie 1938 bevorder tot kolonel en kry ses maande lank bevel oor die 5de Kavalerie by Fort Clark, Texas, 'n pos wat hy geniet het, maar hy word in Desember weer na Fort Myer as bevelvoerder van die 3de Kavalerie. Daar ontmoet hy stafhoof George C. Marshall, wat so beïndruk was met hom dat Marshall Patton as 'n uitstekende kandidaat vir bevordering tot generaal beskou het. Maar in vredestyd sou hy 'n kolonel bly om in aanmerking te kom vir 'n regiment. 
Patton het 'n persoonlike skoener genoem Wanneer en as. Die skoener is ontwerp deur die beroemde vlootargitek John G. Alden en is gebou in 1939. Die naam van die skoener kom van Patton en sê dat hy dit sal vaar "wanneer en as" hy uit die oorlog terugkeer. 
Na die inval van die Duitse leër in Pole en die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in Europa in September 1939, het die Amerikaanse weermag 'n tydperk van mobilisering binnegegaan, en kolonel Patton wou die mag van Amerikaanse pantsermagte opbou. Tydens maneuvers wat die Derde Leër in 1940 uitgevoer het, dien Patton as skeidsregter, waar hy Adna R. Chaffee Jr. Chaffee is aangewys as bevelvoerder van hierdie mag  en het die eerste en tweede gepantserde afdelings sowel as die eerste gekombineerde wapenleer geskep. Hy noem Patton bevelvoerder van die 2de Pantserbrigade, deel van die 2de Pantserdivisie. Die afdeling was een van min wat georganiseer was as 'n swaar formasie met baie tenks, en Patton was verantwoordelik vir die opleiding daarvan.  Patton word op 2 Oktober tot brigadier -generaal bevorder, in November waarnemende afdelingsbevelvoerder, en op 4 April 1941 word hy weer bevorder tot generaal -majoor en word hy kommandant -generaal (CG) van die 2de Pantserdivisie.  Toe Chaffee uit die bevel van die I Armored Corps tree, word Patton die prominentste figuur in die Amerikaanse wapenrustingsleer. In Desember 1940 het hy 'n opspraakwekkende massa-oefening gehou waarin 1 000 tenks en voertuie van Columbus, Georgia, na Panama City, Florida, en terug gery is.  Hy het die oefening met sy hele afdeling van 1300 voertuie die volgende maand herhaal.  Patton het 'n vlieënierslisensie verwerf en tydens hierdie maneuvers die bewegings van sy voertuie uit die lug waargeneem om maniere te vind om dit effektief in gevegte te ontplooi.  Sy dade het hom 'n plek op die voorblad van Lewe tydskrif. 
Generaal Patton het die afdeling gelei tydens die Tennessee Maneuvers in Junie 1941, en is geprys vir sy leierskap en het 48 uur se beplande doelwitte in slegs nege uitgevoer. Tydens die Louisiana -maneuvers in September was sy afdeling deel van die verlore Rooi Leër in Fase I, maar is in Fase II aan die Blou Leër toegewys. Sy afdeling het 'n eindloop van 400 myl (640 km) om die Rooi Leër uitgevoer en Shreveport, Louisiana, gevange geneem. Gedurende die Oktober -November Carolina -maneuvers het Patton se afdeling Hugh Drum, bevelvoerder van die opponerende leër, gevange geneem.  Op 15 Januarie 1942 het hy bevel gekry oor I Armoured Corps, en die volgende maand het hy die Desert Training Center  in die Coachella Valley -streek van Riverside County in Kalifornië gestig om oefensessies uit te voer. Hy het aan die einde van 1941 met hierdie oefeninge begin en dit voortgesit tot in die somer van 1942. Patton het 'n woestyngebied van ongeveer 40 km suidoos van Palm Springs gekies.  Vanaf sy eerste dae as bevelvoerder beklemtoon Patton sterk die noodsaaklikheid dat gepantserde magte voortdurend in kontak bly met opponerende magte. Sy instinktiewe voorkeur vir offensiewe beweging word gekenmerk deur 'n antwoord wat Patton tydens 'n perskonferensie in 1944 aan oorlogskorrespondente gegee het. In reaksie op 'n vraag of die vinnige offensief van die Derde Leër in Frankryk vertraag moet word om die aantal Amerikaanse ongevalle te verminder, het Patton geantwoord: "As u iets vertraag, mors u menselewens."  Dit was omstreeks hierdie tyd dat 'n verslaggewer, nadat hy 'n toespraak gehoor het waar Patton gesê het dat dit 'bloed en brein' verg om in 'n geveg te wen, hom 'bloed en ingewande' begin noem het. Die bynaam sou hom die res van sy lewe volg.  Dit was soms bekend dat soldate onder sy bevel 'ons bloed, sy ingewande' uitgedaag het. Tog was dit bekend dat hy wyd bewonder was deur die mans onder hom. 
Noord -Afrikaanse veldtog Redigeer
Onder luitenant -generaal Dwight D. Eisenhower, die opperbevelhebber van die geallieerde, is Patton aangestel om te help met die beplanning van die geallieerde inval in Frans -Noord -Afrika as deel van Operasie Torch in die somer van 1942.   Patton was bevelvoerder van die Western Task Force, bestaande uit 33 000 man in 100 skepe, in landings gesentreer in Casablanca, Marokko. Die landings, wat op 8 November 1942 plaasgevind het, is deur die Franse magte van Vichy teëgestaan, maar Patton se manne het vinnig 'n strandkop gekry en deur hewige weerstand gestoot. Casablanca val op 11 November en Patton onderhandel oor 'n wapenstilstand met die Franse generaal Charles Noguès.   Die sultan van Marokko was so beïndruk dat hy Patton die Orde van Ouissam Alaouite voorgehou het, met die aanhaling "Les Lions dans leurs tanières tremblent en le voyant approcher"(Die leeus in hul holtes bewe by sy benadering).  Patton het toesig gehou oor die omskakeling van Casablanca in 'n militêre hawe en was gasheer vir die Casablanca -konferensie in Januarie 1943. 
Op 6 Maart 1943, na die nederlaag van die U.S. II Corps deur die Duitse Afrika Korps, onder bevel van Generalfeldmarschall Erwin Rommel, tydens die Slag van Kasserine Pass, vervang Patton generaal -majoor Lloyd Fredendall as kommandant -generaal van die II Korps en word bevorder tot luitenant -generaal. Kort daarna laat hy generaal -majoor Omar Bradley as sy adjunk -bevelvoerder na sy korps toewys.  Met bevele om die gehawende en gedemoraliseerde formasie binne tien dae in aksie te neem, het Patton onmiddellik ingrypende veranderings aangebring, wat alle soldate beveel om uniforme, gedrukte en volledige uniforms te dra, streng skedules op te stel en streng militêre protokol te vereiste. Hy het deurlopend deur die kommando beweeg en met mans gepraat en probeer om hulle tot effektiewe soldate te vorm. Hy het hulle hard gestoot en probeer om hulle goed te beloon vir hul prestasies. Sy kompromislose leierskapstyl word bewys deur sy bevele vir 'n aanval op 'n heuwelposisie naby Gafsa, wat na bewering eindig deur te sê: 'Ek verwag dat sulke ongevalle onder beamptes, veral personeelbeamptes, sal sien dat dit my sal oortuig dat 'n ernstige poging is aangewend om hierdie doelwit te bereik. " 
Patton se opleiding was effektief, en op 17 Maart het die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie Gafsa ingeneem, die Slag van El Guettar gewen en 'n Duitse en Italiaanse pantsermag twee keer teruggestoot. Intussen verwyder hy op 5 April generaal -majoor Orlando Ward, onder bevel van die 1ste Pantserdivisie, na sy swak prestasie in Maknassy teen numeries minderwaardige Duitse magte. Deur op Gabès te vorder, het die korps van Patton druk op die Mareth Line gelê.  Gedurende hierdie tyd rapporteer hy aan die Britse generaal sir Harold Alexander, bevelvoerder van die 18de leërgroep, en kom in botsing met ondervismaarskalk Sir Arthur Coningham oor die gebrek aan noue lugondersteuning aan sy troepe. Toe Coningham drie beamptes na die hoofkwartier van Patton stuur om hom te oortuig dat die Britte genoegsame lugondersteuning bied, val hulle onder die Duitse lugaanval tydens 'n vergadering, en 'n deel van die plafon van die kantoor van Patton stort om hulle in duie. Later oor die Duitse vlieëniers wat toegeslaan het, het Patton opgemerk: "as ek die seuns van tewe kry wat met die vliegtuie gevlieg het, sou ek elkeen 'n medalje stuur."  Teen die tyd dat sy mag Gabès bereik het, het die Duitsers dit laat vaar. Daarna het hy die bevel oor die II Korps aan Bradley prysgegee en teruggekeer na die I Armoured Corps in Casablanca om Operasie Husky, die Geallieerde inval in Sicilië, te help beplan. Uit vrees dat Amerikaanse troepe van die kantlyn sou word, oortuig hy die Britse bevelvoerders om hulle toe te laat om tot die einde van die Tunisië -veldtog deur te veg voordat hulle hierdie nuwe opdrag verlaat.  
Sicilië veldtog wysig
Vir Operasie Husky, die inval in Sicilië, sou Patton die sewende Amerikaanse weermag, wat die Westelike Taakmag genoem is, beveel tydens die landings by Gela, Scoglitti en Licata om landings deur Bernard Montgomery se Britse agtste leër te ondersteun. Patton se I Armored Corps is amptelik herontwerp vir die Sewende Leër net voordat sy mag van 90 000 voor dagbreek op D-Day, 10 Julie 1943, op strande naby die stad Licata geland het. Die armada is belemmer deur wind en weer, maar ten spyte hiervan het die drie Amerikaanse infanteriedivisies, die 3de, 1ste en 45ste, hul onderskeie strande verseker. Hulle het daarna teenaanvalle by Gela afgeweer, , waar Patton sy troepe persoonlik teen Duitse versterkings van die Hermann Göring -afdeling gelei het. 
Patton het aanvanklik bevel gekry om die linkerkant van die Britse magte te beskerm, en Alexander het toestemming verleen om Palermo te neem nadat Montgomery se magte op die pad na Messina vasgeval het. As deel van 'n voorlopige korps onder generaal -majoor Geoffrey Keyes, het die 3de Infanteriedivisie onder generaal -majoor Lucian Truscott in 160 uur 160 myl afgelê en op 21 Julie in Palermo aangekom.  Hy het 'n amfibiese aanranding gesoek, maar dit was vertraag weens 'n gebrek aan landingsvaartuie, en sy troepe het eers op 8 Augustus by Santo Stefano geland, teen die tyd dat die Duitsers en Italianers reeds die grootste deel van hul troepe na die vasteland van Italië ontruim het. . Hy het op 10 Augustus meer landings deur die 3de Infanteriedivisie beveel, wat groot ongevalle opgedoen het, maar die Duitse magte teruggestoot het en die opmars op Messina versnel het.  'n Derde landing is op 16 Augustus voltooi, en om 22:00 daardie dag val Messina op sy magte. Teen die einde van die geveg het die 200 000 man se sewende leër 7,500 slagoffers gely en 113 000 as-troepe doodgemaak of gevange geneem en 3500 voertuie vernietig. Tog het 40 000 Duitse en 70 000 Italiaanse troepe met 10 000 voertuie na Italië ontsnap.  
Patton se optrede in hierdie veldtog het verskeie kontroversies opgelewer. Hy was ook gereeld onenig met Terry de la Mesa Allen Jr. en Theodore Roosevelt Jr. 
Toe Alexander op 19 Julie 'n uitsending stuur wat die aanval van Patton op Messina beperk, beweer sy stafhoof, brigadier -generaal Hobart R. Gay, dat die boodskap 'verlore gegaan het' totdat Messina geval het.
In 'n voorval op 22 Julie, terwyl 'n Amerikaanse pantserkolom van Duitse vliegtuie aangeval is, het hy 'n paar muile doodgeskiet wat gestop het terwyl hy 'n wa oor 'n brug getrek het. Die wa blokkeer die pad van die kolom. Toe hul Siciliaanse eienaar protesteer, val Patton hom met 'n kierie aan en laat sy troepe die twee muilkarkasse van die brug afstoot. 
Toe hy in kennis gestel word van die Biscari -slagting van gevangenes, wat deur troepe onder sy bevel was, het Patton in sy dagboek geskryf: 'Ek het aan Bradley gesê dat dit waarskynlik 'n oordrywing was, maar om in elk geval aan die offisier te sê om te bevestig dat die dooie mans skerpskutters was. of probeer het om te ontsnap of iets, aangesien dit 'n stank in die pers sou maak en ook die burgers mal sou maak. Hulle is in elk geval dood, so daar kan niks aan gedoen word nie. "  Bradley het Patton se voorstelle geweier. Patton het later van plan verander. Nadat hy verneem het dat die inspekteur -generaal van die 45ste afdeling "geen provokasie van die gevangenes gevind het nie. Hulle is geslag", het Patton gesê: "Probeer die bastards." 
Slaanvoorvalle en nasleep Redigeer
Twee opspraakwekkende voorvalle waarin Patton ondergeskiktes getref het tydens die veldtog op Sicilië, het nasionale omstredenheid tot gevolg gehad na afloop van die veldtog. Op 3 Augustus 1943 het Patton privaat Charles H. Kuhl in 'n ontruimingshospitaal in Nicosia geklap en misken mishandel nadat hy aan 'strydmoeidheid' gely het.  Op 10 Augustus het Patton onder soortgelyke omstandighede vir privaat Paul G. Bennett geklap.  Beide soldate beveel terug na die voorste linies,  Patton het teen lafhartigheid geveg en bevele aan sy bevelvoerders uitgereik om enige soldaat te dissiplineer wat soortgelyke klagtes maak. 
Die nuus van die voorval het Eisenhower bereik, wat Patton privaat berispe en aangedring het dat hy om verskoning vra.  Patton het beide soldate afsonderlik om verskoning gevra, sowel as dokters wat die voorvalle aanskou het,  en later al die soldate onder sy bevel in verskeie toesprake.  Eisenhower het die voorval in die media onderdruk,  maar in November het die joernalis Drew Pearson dit op sy radioprogram onthul.  Kritiek op Patton in die Verenigde State was hard, en het lede van die kongres en voormalige generaals ingesluit, waaronder Pershing.   Die standpunte van die algemene publiek bly gemeng oor die saak,  en uiteindelik het oorlogsekretaris Henry L. Stimson gesê dat Patton as bevelvoerder behoue ​​moet bly vanweë die behoefte aan sy 'aggressiewe, wenende leierskap' in die bittere gevegte wat voor die finale oorwinning kom. " 
Patton het 11 maande lank nie 'n mag in 'n geveg beveel nie.  In September is Bradley, wat Patton se junior was in rang en ervaring, gekies om die eerste leër van die Verenigde State in Engeland te beveel om voor te berei op Operasie Overlord.  Hierdie besluit is geneem voordat die klapvoorvalle bekend gemaak is, maar Patton blameer hulle omdat hy die opdrag geweier is.  Eisenhower meen die inval in Europa is te belangrik om enige onsekerheid te waag, en dat die klapvoorvalle 'n voorbeeld was van Patton se onvermoë om dissipline en selfbeheersing uit te oefen. Terwyl Eisenhower en Marshall beide Patton as 'n bekwame gevegsbevelvoerder beskou het, het hulle gevoel Bradley was minder impulsief en minder geneig om foute te maak.  Op 26 Januarie 1944 het Patton formeel bevel gekry oor die Amerikaanse Derde Leër in Engeland, 'n nuutgestigte veldleër, en hy is aangestel om sy onervare soldate voor te berei vir gevegte in Europa.   Hierdie plig het Patton gedurende die eerste helfte van 1944 besig gehou. 
Phantom Army Redigeer
Die Duitse hoëkommando het meer respek vir Patton as vir enige ander geallieerde bevelvoerder en beskou hom as sentraal in enige plan om Europa uit Engeland binne te val.  As gevolg hiervan word Patton gedurende die eerste helfte van 1944 'n prominente figuur in die bedrogoperasie, Fortitude, gemaak.  Deur die Britse netwerk van dubbelagente het die Geallieerdes die Duitse intelligensie 'n bestendige stroom valse berigte gevoed. oor waarneming van troepe en dat Patton aangewys is as bevelvoerder van die First Army Army Group (FUSAG), alles bedoel om die Duitsers te oortuig dat Patton hierdie massiewe bevel voorberei vir 'n inval in Pas de Calais. FUSAG was in werklikheid 'n ingewikkelde, opgeboude fiktiewe leër van lokfotos, rekwisiete en valse radiosignaalverkeer rondom Dover om Duitse verkenningsvliegtuie te mislei en om leiers van die as te laat glo dat 'n groot mag daar was. Dit het gehelp om die werklike ligging van die inval in Normandië te verdoesel. Patton is beveel om 'n lae profiel te hou om die Duitsers te mislei om te dink dat hy die hele vroeë 1944 in Dover was, toe hy eintlik die Derde Leër opgelei het.  As gevolg van Operation Fortitude het die Duitse 15de leër by die Pas de Calais gebly om te verdedig teen die vermeende aanval van Patton.  Hulle oortuiging was so sterk dat dit die belangrikste landingsgebied was dat die Duitse weermag sy posisie daar beklee het, selfs na die inval van Normandië op 6 Junie 1944. Patton vlieg 'n maand later na Frankryk en keer daarna terug na die gevegsbevel. 
Aanval vir uitbreek in Normandië
Deur die hele Julie na Normandië te vaar, vorm die derde leër van Patton regs (wes) van die geallieerde landmagte  [Nota 2] en word op 1 Augustus 1944 om middernag operasioneel onder Bradley se twaalfde Amerikaanse weermaggroep. Die Derde Weermag val gelyktydig wes in Bretagne, suid, ooswaarts in die rigting van die Seine en noord aan, en help om 'n paar honderdduisend Duitse soldate in die Falaise -sak tussen Falaise en Argentan vas te trek.  
Patton se strategie met sy weermag bevoordeel spoed en aggressiewe offensiewe optrede, hoewel sy magte minder opposisie beleef het as die ander drie geallieerde veldleërs in die eerste weke van sy opmars.  Die Derde Leër het tipies voorwaartse verkenners -eenhede in diens geneem om die vyand se sterkte en posisies te bepaal. Selfaangedrewe artillerie het met die spietkopseenhede beweeg en was goed vorentoe, gereed om beskermde Duitse posisies met indirekte vuur te beklee. Ligte vliegtuie soos die Piper L-4 Cub het gedien as artillerie-spotters en het verkenning in die lug verskaf. Sodra dit gevind is, sou die gepantserde infanterie aanval met behulp van tenks as infanterieondersteuning. Ander gepantserde eenhede sou dan deur vyandelike linies breek en die daaropvolgende oortreding ontgin, en voortdurend druk op terugtrekkende Duitse magte plaas om te voorkom dat hulle 'n samehangende verdedigingslinie hergroepeer en hervorm.  Die Amerikaanse wapenrusting het gevorder met behulp van verkenning deur vuur, en die .50 kaliber M2 Browning -swaar masjiengeweer was effektief in hierdie rol, en spoel dikwels uit en vermoor Duitse panzerfaust -spanne wat in 'n hinderlaag wag, sowel as die opbreek van Duitse infanterie -aanvalle teen die gepantserde infanterie. 
Die spoed van die opmars het Patton se eenhede gedwing om sterk op lugverkenning en taktiese lugsteun staat te maak.  Die Derde Leër het baie meer militêre intelligensie (G-2) offisiere by die hoofkwartier wat spesifiek aangewys is om lugaanvalle te koördineer as enige ander weermag.  Die aangehegte ondersteuningsgroep van die lug was XIX Tactical Air Command, onder bevel van brigadier -generaal Otto P. Weyland. Oorspronklik ontwikkel deur generaal Elwood Quesada van IX Tactical Air Command vir die Eerste Weermag in Operasie Cobra, is die tegniek van 'gepantserde kolomdekking', waarin noue lugondersteuning deur 'n lugverkeersleier in een van die aanvallende tenks gelei is, op groot skaal gebruik deur die Derde Leër. Elke kolom is beskerm deur 'n staande patrollie van drie tot vier P-47- en P-51-vegvliegtuie as 'n gevegspatrollie (CAP). 
In sy opmars van Avranches na Argentan, het die Derde Weermag binne slegs twee weke 97 myl afgelê. Patton se mag is aangevul met Ultra-intelligensie, waarvoor hy daagliks ingelig is deur sy G-2, kolonel Oscar Koch, wat hom ingelig het oor Duitse teenaanvalle en waar hy sy magte moes konsentreer.  Net so belangrik vir die vordering van kolomme van die Derde Leër in Noord -Frankryk, was die vinnige vooruitgang van die aanbod. Derde weermag se logistiek is onder toesig van kolonel Walter J. Muller, Patton se G-4, wat die buigsaamheid, improvisasie en aanpassing van die derde weermag se verskaffersvlak beklemtoon het sodat voorwaartse eenhede vinnig 'n deurbraak kon benut. Patton se vinnige rit na Lorraine toon sy groot waardering vir die tegnologiese voordele van die Amerikaanse weermag. Die belangrikste voordele van die VSA en die Geallieerdes was mobiliteit en lug superioriteit. Die Amerikaanse weermag het meer vragmotors, meer betroubare tenks en beter radiokommunikasie gehad, wat alles bygedra het tot 'n uitstekende vermoë om vinnig en vinnig aan te val. 
Lorraine -veldtog Redigeer
Patton se offensief het op 31 Augustus 1944 tot stilstand gekom toe die Derde Weermag brandstof opgedoen het naby die Moselrivier, net buite Metz. Patton het verwag dat die teaterbevelvoerder brandstof en voorrade sou laat vloei om suksesvolle vordering te ondersteun, maar Eisenhower was 'n "breë front" -benadering ten opsigte van die grondoorlogse poging, en glo dat 'n enkele stoot die flankbeskerming sal moet laat vaar en vinnig sal verloor sy punch. Nog steeds binne die beperkings van 'n baie groot poging in die algemeen, het Eisenhower aan Montgomery en sy Twenty First Army Group 'n hoër prioriteit gegee vir voorraad vir Operation Market Garden.  Gekombineer met ander vereistes vir die beperkte hulpbron, het dit daartoe gelei dat die Derde Leër sy brandstofvoorraad opgebruik het.  Patton het geglo dat sy magte naby genoeg aan die Siegfried Line was, dat hy aan Bradley opgemerk het dat hy met 400 000 liter petrol binne twee dae in Duitsland kon wees.  Einde September is 'n groot Duitse Panzer -teenaanval wat uitdruklik gestuur is om die opmars van Patton se Derde Leër te stop, deur die Amerikaanse 4de Pantserdivisie in die Slag van Arracourt verslaan. Ten spyte van die oorwinning, het die Derde Weermag op sy plek gebly as gevolg van die bevel van Eisenhower. Die Duitse bevelvoerders het geglo dit was omdat hul teenaanval suksesvol was. 
Die stilstand van die Derde Leër gedurende September was genoeg om die Duitsers die vesting van Metz te versterk. In Oktober en November was die Derde Weermag vasgevang in 'n amper-dooiepunt met die Duitsers tydens die Slag van Metz, wat aan albei kante swaar ly. 'N Poging van Patton om Fort Driant net suid van Metz te gryp, is verslaan, maar middel November het Metz die Amerikaners te beurt geval.  Patton se besluite oor die neem van hierdie stad is gekritiseer. Duitse bevelvoerders wat na die oorlog ondervra is, het opgemerk dat hy die stad kon omseil en noordwaarts na Luxemburg verhuis het waar hy die Duitse sewende leër sou kon afsny.  Die Duitse bevelvoerder van Metz, generaal Hermann Balck, het ook opgemerk dat 'n meer direkte aanval sou lei tot 'n meer besliste geallieerde oorwinning in die stad. Die historikus Carlo D'Este het later geskryf dat die Lorraine -veldtog een van Patton se minste sukses was, en hom skuldig gemaak het dat hy nie sy afdelings meer aggressief en beslissend ontplooi het nie. 
Met 'n lae voorraad en prioriteit aan Montgomery totdat die hawe van Antwerpen oopgemaak kon word, bly Patton gefrustreerd oor die gebrek aan vordering van sy magte. Van 8 November tot 15 Desember het sy leër nie meer as 64 km gevorder nie. 
In Desember 1944 het die Duitse weermag, onder bevel van die Duitse veldmaarskalk Gerd von Rundstedt, 'n laaste aanval in België, Luxemburg en noordoostelike Frankryk geloods. Op 16 Desember 1944 het dit 29 afdelings op 'n swak punt in die geallieerde linies in totaal 290000 manskappe versamel, en gedurende die vroeë stadiums van die daaropvolgende Slag om die Bulge het dit gedurende 'n erge winter aansienlike vordering gemaak na die Maasrivier. Eisenhower het die oggend van 19 Desember 'n vergadering van alle senior Geallieerde bevelvoerders aan die Westelike Front by 'n hoofkwartier naby Verdun belê om strategie en reaksie op die Duitse aanval te beplan. 
Destyds was Patton se Derde Weermag besig met hewige gevegte naby Saarbrücken. Met die idee van die bedoeling van die geallieerde bevelvergadering, het Patton sy personeel beveel om drie afsonderlike operasionele noodopdragte te maak om elemente van die Derde Leër van sy huidige posisie te ontkoppel en aanstootlike operasies te begin vir verskeie doelwitte op die gebied van die bult wat deur Duitse magte beset is.  Tydens die konferensie van die opperbevel het Eisenhower die vergadering gelei, waarby Patton, Bradley, generaal Jacob Devers, generaal -majoor Kenneth Strong, adjunkhoof van die opperbevelhebber, lugmagmaarskalk Arthur Tedder, en verskeie stafoffisiere bygewoon het.  Toe Eisenhower vir Patton vra hoe lank dit hom sou neem om ses afdelings van sy Derde Leër te ontkoppel en 'n teenaanval in die noorde te begin om die Amerikaanse 101ste lugafdeling wat in Bastogne vasgekeer was, te verlig, antwoord Patton: 'Sodra u deur met my. "  Patton verduidelik toe dat hy reeds op 21 Desember 'n operasionele bevel vir 'n teenaanval deur drie volledige afdelings opgestel het, dan slegs 48 uur weg.  Eisenhower was ongelowig: "Moenie moedeloos wees nie, George. As u so vroeg probeer gaan, sal u nie al drie afdelings gereed hê nie, en u gaan stukkend." Patton het geantwoord dat sy personeel reeds 'n bevel vir gebeurlikheidsbedrywighede gereed het. Eisenhower was nog steeds nie oortuig nie en het Patton beveel om die oggend van 22 Desember aan te val deur minstens drie afdelings te gebruik. 
Patton verlaat die konferensiekamer, bel sy bevel en spreek twee woorde: "Speel bal." Hierdie kodefrase het 'n voorafbepaalde operasionele bevel met Patton se personeel begin, wat drie afdelings - die 4de pantserdivisie, die Amerikaanse 80ste infanteriedivisie en die Amerikaanse 26ste infanteriedivisie - van die derde leër gemobiliseer het en hulle noordwaarts na Bastogne beweeg het.  In totaal sou Patton ses volledige afdelings, US III Corps en US XII Corps, van hul posisies aan die Saarrivierfront herposisioneer langs 'n lyn wat strek van Bastogne tot Diekirch en na Echternach, die stad in Luxemburg wat aan die suidelike einde van die aanvanklike "Bulge" frontlinie op 16 Desember  Binne 'n paar dae is meer as 133,000 voertuie van die Derde Weermag herlei na 'n offensief wat 'n gemiddelde afstand van meer as 18 km per voertuig afgelê het. deur ondersteuningsplase met 62 000 ton (61 000 lang ton 68 000 kort ton) voorraad. 
Op 21 Desember ontmoet Patton Bradley om die dreigende vooruitgang te hersien, en begin die vergadering met die opmerking: "Brad, hierdie keer het die Kraut sy kop in die vleismolen gesteek, en ek het die handvatsel vasgehou."  Patton het toe aangevoer dat sy Derde Leër na Koblenz moet aanval, die bult by die basis afsny en die hele Duitse leërs wat by die offensief betrokke was, moet vang. Nadat hy dit kortliks oorweeg het, het Bradley 'n veto uitgespreek omdat hy minder besorg was oor die dood van 'n groot aantal Duitsers as wat hy gereël het vir die verligting van Bastogne voordat dit oorskry word.  Met die begeerte om goeie weer vir sy opmars, wat die nabye ondersteuning van die US Army Air Forces se taktiese vliegtuie moontlik maak, beveel Patton die kaptein van die Derde Leër, kolonel James Hugh O'Neill, om 'n geskikte gebed saam te stel. Hy het geantwoord met:
Almagtige en barmhartige Vader, ons smeek U, van U groot goedheid, om hierdie matige reën waarmee ons te kampe gehad het, te beperk. Gee ons mooi weer vir Battle. Luister genadiglik na ons as soldate wat U aanroep dat ons, gewapend met u mag, van oorwinning tot oorwinning kan vorder en die onderdrukking en boosheid van ons vyande kan verbrysel en u geregtigheid onder mense en nasies kan vestig. Amen. 
Toe die weer kort daarna opklaar, het Patton ter plaatse 'n Bronze Star -medalje aan O'Neill toegeken. 
Op 26 Desember 1944 het die eerste spietkopseenhede van die Derde Leër se 4de Pantserdivisie Bastogne bereik en 'n gang oopgemaak vir verligting en hervoorsiening van die beleërde magte. Patton se vermoë om gedurende die middel van die winter ses afdelings van die voorste linies te ontkoppel en dan noordwaarts te ry om Bastogne te verlig, was een van sy merkwaardigste prestasies tydens die oorlog.  Hy het later geskryf dat die verligting van Bastogne "die briljantste operasie was wat ons tot dusver uitgevoer het, en dit is na my mening die uitstaande prestasie van die oorlog. Dit is my grootste stryd." 
Vooruit na Duitsland Edit
Teen Februarie was die Duitsers in volle toevlug. Op 23 Februarie 1945 het die Amerikaanse 94ste Infanteriedivisie die Saarrivier oorgesteek en 'n belangrike brughoof by Serrig gevestig, waardeur Patton eenhede na die Saarland gestoot het. Patton het aangedring op 'n onmiddellike oorsteek van die Saarrivier teen die advies van sy offisiere. Geskiedkundiges soos Charles Whiting het hierdie strategie as onnodig aggressief gekritiseer. 
Weer het Patton gevind dat ander opdragte prioriteit geniet op petrol en voorrade.  Om dit te bekom, het die derde weermag se ordonnansie -eenhede as personeel van die Eerste Weermag afgekom en in een voorval het hulle duisende liter petrol by 'n Eerste Weermag se stortingsterrein bekom.  Tussen 29 Januarie en 22 Maart het die Derde Weermag Trier, Coblenz, Bingen, Worms, Mainz, Kaiserslautern en Ludwigshafen ingeneem en 99,000 doodgemaak of gewond en 140,112 Duitse soldate gevange geneem, wat feitlik al die oorblyfsels van die Duitse Eerste verteenwoordig het. en Sewende leërs. 'N Voorbeeld van Patton se sarkastiese verstand is uitgesaai toe hy bevele ontvang om Trier te omseil, want daar is besluit dat vier afdelings nodig sou wees om dit te vang. Toe die boodskap kom, het Trier reeds geval. Patton antwoord nogal versigtig: "Het ek Trier met twee afdelings geneem. Wil jy hê ek moet dit teruggee?" 
Die Derde Weermag het die Ryn begin oorsteek nadat hy op 22 Maart 'n pontonbrug gebou het, twee weke nadat die Eerste Weermag dit by Remagen oorgesteek het, en Patton die aand 'n afdeling oor die rivier gegly het.  Patton het later gespog dat hy in die rivier geurineer het toe hy oorgesteek het. 
Op 26 Maart 1945 stuur Patton die Task Force Baum, bestaande uit 314 man, 16 tenks en ander voertuie, 80 myl agter Duitse linies om die krygsgevangenekamp OFLAG XIII-B, naby Hammelburg, te bevry. Patton het geweet dat een van die gevangenes sy skoonseun, luitenant-kolonel John K. Waters, was. Die aanval was 'n mislukking, en slegs 35 mans het teruggekeer, die res is doodgemaak of gevang, en al 57 voertuie het verlore geraak. Patton berig hierdie poging om Oflag XIII-B te bevry as die enigste fout wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog begaan het.  Toe Eisenhower van die geheime sending verneem, was hy woedend.  Patton het later gesê dat hy van mening was dat die korrekte besluit sou wees om 'n Combat Command, wat ongeveer drie keer groter is, te stuur. 
Teen April het die verset teen die Derde Leër versleg, en die belangrikste pogings van die magte was om die bestuur van ongeveer 400 000 Duitse krygsgevangenes te bestuur.  Op 14 April 1945 word Patton bevorder tot generaal, 'n promosie wat Stimson lank voorgestaan ​​het ter erkenning van Patton se gevegsprestasies gedurende 1944.  ​​Later daardie maand het Patton, Bradley en Eisenhower ook deur die Merkers -soutmyn getoer. as die konsentrasiekamp Ohrdruf, en om die omstandighede van die kamp eerstehands te sien, het Patton groot afsku veroorsaak. Derde leër is beveel in die rigting van Beiere en Tsjeggo -Slowakye, in afwagting van 'n laaste stand van Nazi -Duitse magte daar. Na berig word was hy ontsteld om te verneem dat die Rooi Leër Berlyn sou inneem, met die gevoel dat die Sowjetunie 'n bedreiging is vir die opmars van die Amerikaanse weermag na Pilsen, maar deur Eisenhower voorgekeer het om Praag, Tsjeggo -Slowakye, te bereik voor VE -dag op 8 Mei en aan die einde van die oorlog in Europa. 
In sy opmars van die Ryn na die Elbe het die derde leër van Patton, wat op 'n gegewe tydstip tussen 250,000 en 300,000 man getel het, 32,763 vierkante myl (84,860 km2) van die Duitse grondgebied ingeneem. Die verliese was 2 102 dood, 7 954 gewondes en 1 591 vermiste. Duitse verliese in die gevegte teen die Derde Weermag beloop 20 100 dood, 47 700 gewondes en 653 140 gevange. 
Tussen die operasie in Normandië op 1 Augustus 1944 en die einde van die vyandelikhede op 9 Mei 1945 was die Derde Weermag 281 dae lank aanhoudend in stryd. In daardie tyd het dit 24 groot riviere oorgesteek en 'n oppervlakte van 211 000 km2, waarvan meer as 12 000 stede en dorpe ingesluit is, ingeneem. Die Derde Weermag beweer dat hy 1,811,388 Duitse soldate doodgemaak, gewond of gevange geneem het, ses keer soveel as sy personeel.  Die hersiening van Fuller oor die rekords van die derde leër verskil slegs in die aantal vyande wat gedood en gewond is, en verklaar dat tussen 1 Augustus 1944 en 9 Mei 1945 47.500 van die vyand gedood, 115.700 gewond en 1.280.688 gevange geneem is, vir 'n totaal van 1 443 888. 
Patton het 'n bevel in die Pacific Theatre of Operations gevra en smeek Marshall om hom op enige moontlike manier na die oorlog te bring. Marshall het gesê dat hy dit slegs sou kon doen as die Chinese 'n belangrike hawe vir sy toetrede sou bekom, 'n onwaarskynlike scenario.  Half Mei vlieg Patton na Parys, daarna Londen vir rus. Op 7 Junie het hy in Bedford, Massachusetts, aangekom vir lang verlof met sy gesin en is deur duisende toeskouers begroet. Patton het daarna na Hatch Memorial Shell gery en met ongeveer 20 000 gepraat, waaronder 'n skare van 400 gewonde veterane uit die Derde Leër. In hierdie toespraak wek hy 'n mate van kontroversie onder die Gold Star Mothers toe hy verklaar dat 'n man wat in die geveg sterf 'gereeld 'n dwaas is,  en voeg by dat die gewondes helde is. Patton het tyd in Boston deurgebring voordat hy in Denver besoek en gepraat en Los Angeles besoek het, waar hy met 'n skare van 100,000 by die Memorial Coliseum gepraat het. Patton het 'n laaste stop gemaak in Washington, DC, voordat hy in Julie na Europa teruggekeer het om in die besettingsmagte te dien. 
Op 14 Junie 1945 besluit die oorlogsekretaris Henry L. Stimson dat Patton nie na die Stille Oseaan gestuur sou word nie, maar sou terugkeer na Europa in 'n besettingsleëropdrag. 
Patton is aangestel as militêre goewerneur van Beiere, waar hy die Derde Leër gelei het in pogings tot ontkenning.  Patton was veral ontsteld toe hy hoor van die einde van die oorlog teen Japan, en skryf in sy dagboek: "Nog 'n oorlog het tot 'n einde gekom, en daarmee my nut vir die wêreld."  Ongelukkig met sy standpunt en bedruk deur sy oortuiging dat hy nooit in 'n ander oorlog sou veg nie, het Patton se gedrag en uitsprake toenemend wisselvallig geword. Verskeie verklarings buite sy teleurstellings is op hierdie stadium vir Patton se gedrag voorgestel. Carlo D'Este het geskryf dat "dit feitlik onvermydelik lyk. Patton het 'n soort breinskade opgedoen as gevolg van te veel kopbeserings" uit 'n leeftyd van talle motor- en perdverwante ongelukke, veral een wat in 1936 gely het terwyl hy polo gespeel het. [132 ]
Patton se niggie Jean Gordon verskyn weer; hulle was 'n tydjie saam in Londen in 1944, en weer in Beiere in 1945. Gordon was eintlik lief vir 'n jong getroude kaptein wat haar moedeloos verlaat het toe hy in September 1945 huis toe gegaan het.  Patton herhaaldelik spog met sy seksuele sukses met Gordon, maar sy biograwe is skepties. Hirshson het gesê dat die verhouding toevallig was.  Showalter is van mening dat Patton, onder ernstige fisieke en sielkundige spanning, bewerings van seksuele verowering gemaak het om sy viriliteit te bewys.  D'Este stem saam en sê: "Sy gedrag dui daarop dat die teenwoordigheid van die jong en aantreklike Jean in 1936 [in Hawaii] en 1944–45 'n manier was om die angs van 'n middeljarige man te versag sy viriliteit en 'n vrees vir veroudering. " 
Patton het kontroversie as militêre goewerneur gewek toe opgemerk is dat verskeie voormalige lede van die Nazi -party steeds politieke poste in die streek beklee.  Toe hy op die pers oor die onderwerp reageer, vergelyk Patton herhaaldelik Nazi's met Demokrate en Republikeine deur op te let dat die meeste mense met ervaring in infrastruktuurbestuur verplig was om by die party aan te sluit in die oorlog, wat negatiewe persstaat veroorsaak en Eisenhower kwaad maak .   Op 28 September 1945, na 'n hewige gesprek met Eisenhower oor sy uitsprake, is Patton onthef van sy militêre goewerneurskap. Hy is op 7 Oktober onthef van die bevel van die Derde Leër, en in 'n sombere bevelwisseling het Patton sy afskeidsopmerkings afgesluit: "Alle goeie dinge moet tot 'n einde kom. Die beste wat my nog ooit oorgekom het, is die eer en voorreg om die derde leër te beveel. " 
Patton se laaste opdrag was om die Amerikaanse 15de leër, in Bad Nauheim, te beveel. Die 15de leër het op hierdie stadium slegs bestaan ​​uit 'n klein personeel in die hoofkwartier wat 'n geskiedenis van die oorlog in Europa opgestel het. Patton het die pos aanvaar vanweë sy liefde vir die geskiedenis, maar het vinnig belangstelling verloor. Hy begin reis, besoek Parys, Rennes, Chartres, Brussel, Metz, Reims, Luxemburg en Verdun. Daarna is hy na Stockholm, waar hy met ander atlete van die Olimpiese Spele in 1912 herenig is.  Patton besluit dat hy sy pos by die 15de weermag sal verlaat en nie na Europa sal terugkeer sodra hy op 10 Desember vertrek vir Kersverlof nie. Hy was van plan om met sy vrou te bespreek of hy in 'n staatspos sou bly of uit die weermag sou tree. 
Ongeluk en dood Redigeer
Patton se stafhoof, generaal -majoor Hobart Gay, nooi hom uit op 'n fisantjagreis van 9 Desember naby Speyer om sy gemoedere op te hef. Patton het verlate motors langs die pad gesien en gesê: "Hoe vreeslik is oorlog. Dink aan die afval." Oomblikke later het sy motor teen 'n lae spoed met 'n Amerikaanse weermagvragmotor gebots.  
Gay en ander is net lig beseer, maar Patton slaan sy kop op die glasafskorting op die agtersitplek. Hy het begin bloei van 'n sny in die kop en het gekla dat hy verlam is en sukkel om asem te haal. Na 'n hospitaal in Heidelberg is daar ontdek dat Patton 'n kompressiefraktuur en ontwrigting van die derde en vierde werwels van die serviks gehad het, wat 'n gebreekte nek en servikale rugmurgbesering tot gevolg gehad het wat hom van die nek af laat verlam het. 
Patton was die grootste deel van die volgende 12 dae in die ruggraat om die druk op sy ruggraat te verminder. Alle nie-mediese besoekers, behalwe Patton se vrou, Beatrice, wat uit die VSA gevlieg het, is verbied. Patton, wat meegedeel is dat hy geen kans het om ooit weer perd te ry of 'n normale lewe te hervat nie, het op 'n stadium gesê: 'Dit is 'n helse manier om dood te gaan.' Hy sterf in sy slaap aan longoedeem en kongestiewe hartversaking omstreeks 18:00 op 21 Desember 1945 op 60 -jarige ouderdom. 
Op 24 Desember is Patton begrawe op die Luxemburgse Amerikaanse begraafplaas en gedenkteken in die Hamm -distrik van Luxemburg, saam met 'n paar oorlogsgevalle van die Derde Leër, in ooreenstemming met sy versoek om 'saam met [sy] manne begrawe te word'.  Na die diens is mev. Patton onmiddellik na Parys gevlieg waar sy op 'n C-54-vervoer klim om huis toe te vlieg.
Patton: 'n Biografie en#8211 Boekresensie
Boekresensie: Patton: 'n biografie. Groot Generaal -reeks
Terwyl ons op die laaste Gedenkdag met gesinne en vriende vergader het, het ons gedink aan ons veterane wat nou dien en na diegene wat in die verlede gedien het, en veral aan diegene wat die uiteindelike opoffering gebring het en wat ons eer, maar wie het in die toekoms nie teruggekeer om saam met ons fees te vier nie. Terwyl ons al ons veterane eer, is daar 'n spesiale plek vir spesiale militêre leiers in ons geskiedenis wat die veterane na glorie en oorwinning lei. Palgrave Books het die Groot Generaal reeks om die verhale van vooraanstaande militêre leiers wat die geskiedenis in die VSA en in die buiteland verander het. Hulle het die reeks begin met 'n biografie van generaal George Patton.
Daar is geen twyfel dat generaal George S. Patton, Jr., een van ons kleurrykste generaals van die Tweede Wêreldoorlog was, indien nie van enige tyd in die Amerikaanse militêre geskiedenis nie. Afhangende van met wie u gepraat het, het dit gelyk asof mense Patton liefhet of hom verafsku. Sy sukses op die slagveld was duidelik legendes. Sy vriende en vyande sal daaroor moet saamstem. Wat dit 'n uitstekende biografie maak, is die feit dat dit Patton, die generaal sowel as die man van Patton, ondersoek.
So 'n groot leier of generaal soos Patton, was hy nog steeds 'n man met sterk punte, swakhede en emosies. Soos die boek sê & quotons bewonder die kaptein Patton, ons geniet die legende van Patton, maar ons is ten minste ongemaklik met Patton, die man. & quot Patton is gebore uit 'n gesin met 'n lang tradisie van militêre diens en George was bestem om hierdie tradisie te volg. As 'n toegewyde student in militêre geskiedenis, het hy begin as 'n kadet by VMI, net soos ander in sy familie. Deur die gesinsinvloed te gebruik, kon hy in West Point kom, en natuurlik het hy gegradueer. Gedurende hierdie tye het Patton uitgeblink in sport, perdry en omheining. Dit was ook hier dat Patton gedemonstreer het dat hy gedryf is om as militêre offisier te slaag en bo sy eweknieë uit te styg. Hy het geglo in reïnkarnasie en dat hy 'n vegter in ander lewens was. Hier het hy ook getoon dat hy minder dan verdraagsaam was teenoor diegene wat nie sy & quot -standaarde nakom nie en dikwels 'te militêr' was.
Patton trou in 'n gesin wat geld gehad het en wat deel was van die "hoë samelewing". Deur die kontak met sy vader en sy vrou, kon hy sy loopbaan baie beïnvloed deur kontak met hooggeplaaste amptenare in die weermag. Patton het sy eerste smaak van geveg gekry as 'n kavalerie -offisier wat Pancho Villa agtervolg onder die bevel van generaal Pershing, wat Patton sou bevriend en hom sou modelleer. Genl Pershing was beïndruk deur Patton en sou hom in die toekomstige pogings in sy binnekring bring. Terwyl hy in Mexiko op soek was na Villa, het Patton 'n konflik met die bandiete gewen terwyl hy met motors gery het, en het hy baie bekendheid verwerf, sowel as publisiteit vir die stryd van die media.
Hierdie behoefte aan stryd, sowel as roem en glorie, blyk 'n obsessie te wees vir Patton, wat hom die res van sy loopbaan sou volg. Patton het die geluk gehad om betrokke te raak by tenks aan die begin van hul betrokkenheid by die Amerikaanse weermag en die vooruitskouing om te sien hoe dit in die toekoms gebruik sou word. Hy het ook geweet dat die tradisionele gevegswapens bestand sou wees teen die gebruik van tenks, en hy was slim genoeg om die tenks as hulpmiddel vir die infanterie aan te bied, nie as 'n plaasvervanger nie. Patton gaan voort om die weermagskool vir tenks op te rig en hulle in die stryd te laat beland. Patton kon deur sy blote wilskrag deur sy voorbeeld lei om sy soldate op te lei en te stoot om hul vermoëns en sukses te demonstreer. Hy was 'n stokperdjie vir dissipline, opleiding, militêre hoflikheid, voorkoms, ens. Van al sy troepe en offisiere. Alles wat hy van sy soldate geëis het, het hy ook van homself geëis. Hy het deur voorbeeld gelei en voor gelei. Alhoewel baie troepe nie van Patton gehou het nie, is daar geen twyfel dat hy hulle gemotiveer het nie. Die taktiese sukses van Patton op die slagveld sou hom volg van 'n luitenant in WWI na 'n generaal -offisier in die Tweede Wêreldoorlog. Op ander gebiede was Patton egter minder suksesvol. Terwyl die rit van Patton tot herhaalde oorwinning op die slagveld sou lei, sou dieselfde rit hom seermaak tydens tye van vrede of in opdragte wanneer hy nie direk in 'n geveg betrokke was nie. Terwyl hy uitgeblink het as bevelvoerder en afrigter, het hy altyd die opleiding van sy manne vervolmaak, die taktiek en leerstelling van gemeganiseerde wapenrusting vervolmaak as 'n wapen van moderne oorlog, asook sy persoonlike bekwaamheid as 'n kryger gedemonstreer.
As man was hy egter agtervolg deur persoonlike demone van 'n kombinasie van impulsiwiteit, roekelose persoonlike gedrag, gevoelens van waardeloosheid en direkte depressie. Natuurlik weet almal van die & quot klapvoorvalle & quot. Dit was hierdie tipe voorvalle wat die loopbaan van Patton sou help. Genl. Eisenhower, wat gedurende hul loopbane vriende was met Patton, het Patton in baie gevalle gered, maar Ike het geglo dat die eienskappe wat Patton vinnig en aggressief in die geveg gemaak het, ook 'n sekere onstabiliteit en onbestendigheid veroorsaak wat skaars onder beheer was. Maar uiteindelik kon selfs Ike nie die loopbaan van Patton red nie. Sy herhaaldelike konflikte met die kommandoketting en veral die politieke leierskap, sowel as sy konflikte met sy geallieerde eweknieë, sou hom dikwels minder rolle in die groot plan laat speel. Sy grootste wonde is afkomstig van sy ontmoetings met die media. Sy kommentaar was wat ons vandag sou noem & quot polities inkorrek & quot. Hy is na 'n nie-gevegsbevel oorgeplaas en sou kort daarna sterf as gevolg van 'n motorongeluk. Sy ontydige dood sou lei tot die legende van genl Patton.
Daar is geen sprake van die bydraes wat genl Patton gelewer het op die gebied van bevelaanwesigheid, taktiek, militêre professionaliteit, die opdatering van die kavalerie -idee, gekombineerde wapenbenadering, die beginsel van spoed, vermindering van kollaterale skade, opleiding en leierskap.
Terwyl baie van ons die legende van genl Patton ken, gee hierdie boek nuwe insig in Patton die man.
gepos op 25/06/2004 20:31:46 PDT deur xzins
MARTIN ELLJMENSON is 'n bydraende redakteur van ARMY Magazine. Hy is die redakteur van The Patton Papers en die skrywer van Patton: The Man Behind the Legend, 1885-1945.
Toe George C. Scott, in 'n weermag uniform. bedek met medaljes, verskyn voor die enorme Amerikaanse vlag by die opening van die film en hy stuur 'n onmiddellike boodskap aan sy gehoor. Hy wou hê dat almal moet weet dat hy 'n legende uitbeeld. In die uitbeelding van Scott van die begin van die film af was genl. George S. Patton Jr. 'n man groter as die lewe, 'n mitiese reus in Amerikaanse volksleer, 'n held, amper 'n god. ] Deur Scott as Patton te sien, het die harte vinniger laat klop. By kykers wat die plek van Patton in die Amerikaanse geskiedenis en kultuur herinner het, het dit 'n snak na herkenning ontlok. Sy prestasies op die slagveld was wonderlik. Sy leierskap was natuurlik en oortuigend. Volgens Dwight D. Eisenhower was Patton onontbeerlik vir die oorwinning in die Eerste Wêreldoorlog.
Daar is 'n mistiek oor genl Patton. 'N Deel daarvan kom uit die dinge wat Patton eintlik gedoen het. 'N Deel daarvan spruit uit verhale, meestal oordrewe, oor hom vertel.
'N Deel daarvan spruit voort uit die oorweldigende ontsag wat hy geïnspireer het en nog steeds doen.
Hoe het die Patton -legende begin? Wat het dit gevoed? Soos veldmaarskalk Erwin Rommel eenkeer gesê het, kan 'n bevelvoerder wondere verrig as hy die verstand gehad het om 'n soort legende rondom homself te skep.
Daar was tekens van grootheid, miskien bloot eksentrisiteit, tydens die optrede van Patton by West Point. Hy verdien sy brief in die hekkies, maar was beter bekend vir sy vaardigheid met die breëwoord. Terwyl hy in die kuipe op die skietbaan werk, staan ​​hy skielik regop in 'n koeëlreën om self te kyk of hy die gevoel van vrees oorwin het. Hy het voetbal gespeel, nooit die universiteit behaal nie, maar was so roekeloos in die praktyk dat hy albei arms gebreek het. Hy was altyd foutloos geklee, en sy oordrewe aandag aan sy kleredrag dek 'n menigte karaktertekorte wat hy seker was. Byvoorbeeld, ek het myself nog altyd as 'n lafaard beskou, en hy het aan sy vader erken.
Tydens 'n lesing oor elektrisiteit, toe die professor 'n induksiespoel met 'n 12-duim-vonk demonstreer, het 'n student gevra of die dood sou lei as die vonk deur iemand se liggaam sou gaan. Die professor het die jongman genooi om te eksperimenteer, maar hy het geweier. Die nuuskierigheid van Patton het gewek, hy het die professor na die klas gekonfronteer en gesê dat hy hom sou onderwerp. Dit het amper nie seergekry nie, maar sy arm was 'n week lank styf.
Wat sy vriende die meeste opgeval het, is die erns waarmee hy die militêre beroep beskou het. Toe kadette van die een klas na die ander op die kampus marsjeer, was daar onvermydelik gedempte grappe en grappe. "Toe ek in bevel is, " Patton skryf, " stop die dwaasheid. " Die legende het 'n paar maande na die gradeplegtigheid by sy eerste diens begin. By Fort Sheridan, naby Chicago, het die jong luitenant op stabiele diens 'n perd gevind wat nie vasgemaak was nie en nadat hy die man aan die ander kant opgesoek het. Ek het hom gevat en toe vir hom gesê om af te hardloop en die perd vas te maak en dan terug te hardloop. Dit laat die ander mans vir hom lag, en 'n uitstekende straf. Die man het my nie verstaan ​​nie en het nie gedink dat hy dood sou wees nie, en hy het vinnig begin loop. Ek het kwaad geword en geskree, 'Run, damn you. Hardloop. ' Hy het dit gedoen, maar toe dink ek dat dit 'n belediging is wat ek hom aangedoen het, en ek bel hom toe voor die mans wat my hoor vloek en smeek. ' aan 'n aangewese man in die openbaar was ongehoord, en die soldate moes die voorval breedvoerig in die kaserne bespreek het. Watter soort persoon was hierdie luitenant?
'N Paar maande later sien die aangewese mans iets vreemds: maar hierdie keer het hulle net bewondering gehad vir Patton se gedrag. Hy het sy kavalleriesoldate geboor terwyl hy op sy perd gery het toe iets die dier skrik, en hy het gebuk gegaan. Patton is gegooi. Hy beland op sy hand en knie.
Hy skakel dadelik terug. Die perd buk weer en gaan dan af. Patton het op hom gebly en, toe hy sy been onder die dier uitgehaal het, gaan staan ​​oorkant die dier. Met Patton in die saal en vorentoe leun, staan ​​die perd op, steek sy kop om en slaan Patton op die wenkbrou en breek die vel.
Hy was nie bewus van die besering nie, tot ek die bloed in my mou sien loop het.#148 Ek het gehaat om daaraan aandag te skenk, en ek het gehaat om ongeveer 20 minute te boor sonder om eers af te vee my gesig. " Hy lyk, het hy gesê, " soos 'n vark wat vasgesteek het. " Aan die einde van die sessie het hy die mans ontslaan, daarna na die troep se hoofkwartier gegaan en sy gesig gewas. Hy het sy geskeduleerde klas by die onderoffisierskool aangebied.
Daarna het hy sy eie klas bygewoon. Uiteindelik sien hy die dokter en laat die snit toe maak.
Die getuies was meer as beïndruk deur die beampte wat ondanks sy bloeding soos 'n vark vasgesteek het, stoeries aangegaan het. Die verhaal maak sy rondtes terwyl dit deur die kaserne flits en al hoe duideliker besonderhede kry. Maar die oorheersende gedagte was: hier was 'n leier waarop 'n mens kon reken as dit moeilik was.
Hy het twee jaar in Fort Sheridan gebly, 'n korter as normale toer, want hy wou elders wees, spesifiek Washington, DC, waar die belangrike mense gewoon het, en die naaste God, soos hy gesê het. Sy verbindings, plus dié van sy vrou, het die oordrag geskep. Hulle was albei bly om uit die provinsies te wees, weg van die stof en die modder van 'n tipiese leërpos.
Toe hy in Desember 1911 in die hoofstad van die land aankom, het Patton vinnig verneem van die hoë sosiale status van die Metropolitan Club en het hy aangesluit. Hy en sy vrou het lede geword van die sjiek Chevy Chase Club. Hy het spoedig ontmoet en perde gery vir oefening saam met die minister van oorlog, Henry L. Stimson, stafhoof van die Amerikaanse weermag, genl. Leonard Wood en ander hooggeplaastes wat hoë posisies in die regering en die weermag beklee het.
Na vier maande by Fort Myer oorkant die Potomacrivier in Virginia, word Patton oorweeg vir 'n baie interessante plig. Daar word oor hom gepraat as 'n moontlike deelnemer aan die Olimpiese Spele wat hy in 1912 in Stockholm gehou het. Patton is gekies om aan die moderne vyfkamp deel te neem. Die wedstryd, wat ontwerp is om die geskiktheid van die man tydens 'n oorlog te toets, het bestaan ​​uit vyf geleenthede: pistoolskiet, swem, omheining, 'n trap jaag en hardloop.
Hy het vroeg in Mei begin oefen, 'n dieet geneem en hom van alkohol en tabak onthou. Saam met sy vrou, sy ouers en sy suster vaar hy middel Junie uit New York. Aan die einde van die maand het hulle Stockholm bereik. Die vyfkamp het op 7 Julie begin en 'n week geduur. Patton eindig vyfde onder 42 deelnemers.
Alhoewel die grootste deel van die persdekking in Amerikaanse koerante gegaan het na Jim Thorpe, die groot Amerikaanse Indiese atleet van Carlisle, Pa. Sy foto verskyn. Sy statuur in die weermag het gestyg.
Patton het al die skermers wat hy ontmoet het, gevra wie die beste in Europa is. Hulle noem adjudant Clery, kunsmeester en omheiningsinstrukteur aan die Cavalry School in Saumur, Frankryk, die professionele kampioen van Europa in die foelie, die tweestrydende swaard en die sabel. Na 'n paar dae se sien in Duitsland, reis Patton en sy vrou na Saumur. Twee weke lank, totdat hulle in Augustus op hul skip moes klim om terug te keer huis toe, het Patton daagliks lesse by Clery geneem, nie net om sy omheining te vervolmaak nie, maar ook om te leer hoe Clery sy studente geleer het.
Weer in Washington skryf Patton 'n verslag aan die adjudant -generaal en beklemtoon die voordele van die Clery ' -stelsel bo die metodes wat in die Amerikaanse weermag gebruik word. Die koerant was helder en goed geskryf, en dit het uiteindelik sy loopbaan gevorder. Sy hoër offisiere by Fort Myer wou hê dat hy sy verslae oor die Olimpiese Spele en die sabel moet uitbrei tot 'n artikel vir die Army and Navy Journal. Hulle het gepraat oor die aanneming van 'n nuwe sabel wat hy vir die kavalerietak ontwerp het.
Namate sy vaardigheid en ervaring as swaardvegter wyer geldeenheid verkry het, het Patton 'n artikel geskryf wat in die Cavalry Journal gepubliseer is. In Maart 1913, as 'n kenner van die swaard, is hy vir drie dae in die Springfield Armory in Massachusetts in diens geneem om seker te maak dat die spesifikasies gevolg word by die vervaardiging van die nuwe swaard genaamd die Patton -sabel.
Op 25 Junie 1913, vier jaar uit West Point en nog 'n tweede luitenant, ontvang Patton 'n bevel van die oorlogsdepartement wat hom opdrag gee om na Frankryk te gaan met die doel om jouself in swaardmanskap te vervolmaak. " Sy reis was om geen koste vir die regering nie. Hy sou terugkeer na die Verenigde State en nie later nie as 1 Oktober in Fort Riley, Kan.
Die veldtog wat hy by Fort Myer en die oorlogsdepartement gevoer het, het tot stand gekom. Hy het die idee verkondig om 'n kursus in swaardmanskap aan te bied by die Mounted Service School (later herdoop tot die Cavalry School). Sy gepubliseerde artikels oor die sabel en sy werk met die ontwerp van die nuwe model het aangedui dat hy die nuwe kursus self moes voer.
Patton en sy vrou seil in Julie 1913. Hulle bereik Saumur aan die einde van die maand. Patton het tot en met Augustus saam met Clery gewerk.
Hulle klim op hul skip om op 10 September terug te keer huis toe. Twee jaar lank by Fort Riley het Patton die verhewe titel Master of the Sword gehad. Hy was die eerste wat so genoem is. Hy was nog steeds 'n tweede luitenant. Hy het swaardmanskap aan die Cavalry School gegee. Hy was terselfdertyd 'n student in die eerste en tweede jaar van die gevorderde studie
Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 in Europa het hom opgewonde gemaak. Toe hy weet dat sy regiment in 1915 na die Filippynse eilande gestuur moet word, en sonder om rede te sien om aan die ander kant van die aarde te wees, gebruik Patton sy trek en werk hy na die 8ste Kavalerie, wat by Fort Bliss in El gestasioneer was. Paso, Texas. In bevel van die pos was brig. Genl John J. Pershing.
Verskeie noemenswaardige gebeurtenisse het daar plaasgevind. Patton het die bevorderingstoetse geslaag en 'n eerste luitenant geword. Sy suster Anita het besoek afgelê, en sy en Pershing het verlief geraak. Patton leer Pershing voldoende leer ken om as 'n nie -amptelike assistent aangestel te word en om Pershing in 1916 na Mexiko te vergesel op die strafekspedisie.
Die hoogtepunt van 'n eentonige en vervelige veldtog teen Pancho Villa, 'n poging sonder nuuswaardige items, was die ontginning van Patton op die Rubio Ranch. Gestuur om koring te koop, het Patton, onder bevel van drie motors en nege mans, drie Villista -soldate vasgekeer en vermoor tydens 'n skietgeveg. Mans van Patton het die lyke oor die kappies van hul motors vasgemaak en met hul trofeë teruggekeer. By gebrek aan iets anders wat op nuus lyk, het die korrespondente met Pershing die voorval bespeel. Die koerante regoor die land het twee weke lank foto's van Patton en uitbundige opmerkings, sowel as die tevredenheid van Pershing.
Patton het in 1917 saam met Pershing na Frankryk gereis nadat Amerika die oorlog betree het. Hy was die eerste persoon wat by die Tank Corps, American Expeditionary Forces, aangesluit het. In bevel van die ligte tenks het Patton aan die hoof van 'n skool gelei en sy tenkwaens opgelei vir gevegte. Sy handelsmerke vir soldate - netheid, dissipline en militêre hoflikheid - was meer as duidelik in die kamp. Sy soldate het hom aanbid. Met 'n hoë moraal was hulle angstig en gretig om te veg, om aggressief vorentoe te gaan en om met die vyand te sluit. Hulle het besonder goed gevaar toe hulle in die stryd gewikkel was.
Tydens die St. Mihiel -offensief het Patton bygedra tot sy legende. Terwyl hy langs die voorkant geloop het en seker gemaak het dat sy tenkwaens aanval, het hy opgemerk dat vyandelike skulpe sommige van sy tenks verhinder om 'n brug oor te steek en die dorp Essey binne te gaan. Hy haas hom daarheen en verneem dat die Duitsers die struktuur ontgin het en dit voorberei het vir die sloping. Met inagneming van die inligting, stap Patton oor. Niks het gebeur nie. Geen plofstof het ontplof nie. Die tenkwaens, wat verwag het dat Patton hemelhoog sou waai, het hom vinnig in die dorp gevolg waar talle vyandelike soldate oorgegee het. Toe die manne daarna oor Essey praat, was hulle altyd met groot bewondering opgewonde oor die heldhaftigheid van Patton.
By die Meuse-Argonne-offensief het Patton hom weer onderskei. Saam met sy ordelike en 'n ander offisier, terwyl masjiengeweerkoeëls om hulle spatsel, kry Patton soldate om die kante van twee enorme loopgrawe af te grawe sodat vyf tenks, wat by die hindernis gestop is, kan voortgaan. Wonderbaarlik ongedeerd volg hulle die tenks teen 'n heuwel op. Met ongeveer 100 infanteriesoldate uit verskillende eenhede wat ag slaan op sy stem, lei Patton hulle bo -oor. Inkomende vuurwapen het hulle op die grond laat duik. Na 'n oomblik staan ​​Patton. Hy waai met sy kierie en skree "Kom, ons stap vorentoe. Ses mans was saam met hom, totdat hulle een vir een gewond of doodgemaak is. Uiteindelik het Patton ook 'n koeël deur sy bobeen geneem. Hy het geval. Sy ordelike, nog steeds ongeskonde, het hom gehelp om in 'n skulpgat te kom, sy broek af te sny en Patton se wonde te verbind. Patton het die stryd in sy omgewing voortgegaan deur die ligging van die nabygeleë vyandelike masjiengeweerposisies aan te dui.
Uiteindelik, 'n paar uur later, toe die skietery dood is, het vier mans Patton drie kilometer op 'n draagbaar gedra na 'n ambulansstasie. Hy dring daarop aan om na die hoofkwartier van die afdeling wat sy tenkwaens ondersteun, te stuur, sodat hy oor die situasie kan verslag doen soos hy dit sien. Daarna is hy ontruim na 'n hospitaal aan die agterkant.
Aan die einde van die oorlog was Patton 'n volle kolonel. Hy is versier met die Distinguished Service Cross vir buitengewone dapperheid in die geveg. Hy het die Distinguished Service Medal ontvang vir uitnemendheid in die uitvoering van pligte van hoë verantwoordelikheid.
Gedurende die tussenoorlog was Patton min bekend buite die weermag. Onder die beamptes word hy beskou as 'n polospeler, 'n ruiter en 'n seiljagvaarder. Sy hoë jinks, uitbundigheid en grootheid was die tekens van 'n eksentrieke, 'n playboy, 'n socialite. Tog bly sy toewyding aan sy beroep vas. Hy lees breedvoerig. Hy het ernstige idees met ander gemotiveer. Hy het sy vermoë behou om diegene wat saam met hom gewerk het, te inspireer.
Uiteindelik in Junie 1940, nadat die Duitsers Pole, Denemarke, Noorweë, Holland, België, Luxemburg en Frankryk oorgeplaas het, saam met sy ou vriend Henry L. Stimson weer die oorlogsekretaris en sy kollega uit die Eerste Wêreldoorlog genl. George C. Marshall die Die Amerikaanse weermaghoof, Patton, is geroep om weer met tenks te dien.
Sy styging in bevel was vinnig, van brigade tot afdeling tot korps. Hy het 'n groot woestynopleidingsentrum in die suidwestelike deel van die Verenigde State geopen en bestuur, en volgens die soldate wat deurgeloop het, was Patton tegelyk oral. Tydens die maneuvers van 1941 het hy weer prominent geword. Verhale oor hom sowel as sy foto verskyn in die pers, en die legendes ontstaan ​​rondom hom. Hy het vermoedelik brandstof vir sy tenks by vulstasies aangeskaf en bougies en onderdele by Sears Roebuck gekoop. Sy vloekwoord het plofbaar geword.
Sy landings in Marokko het sy roem verhoog. Sy diens in Tunisië het 'n verslaan en gedemoraliseerde II Korps omgedraai en dit in 11 dae vaardig gemaak vir die geveg. Hy hardloop op Sicilië los en betree Messina voor genl Bernard L. Montgomery. Hy het 'n plaaslike deurbraak in Normandië omskep in 'n teaterwye uitbreek en jaag na die vyand tot by die Duitse grens. Hy het sy Derde Leër 90 grade na die noorde geswaai, sonder moeite, en sonder vooraf verkenning, op paaie wat glad is met ys en met sneeu bedekte velde, het hy die omringde en beleërde Amerikaners in Bastogne verlig. Hy het na Duitsland, Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye gesny.
Kort na die einde van die oorlog, in Desember 1945, het 'n motorongeluk hom noodlottig beseer. Hy het 11 dae lank vertoef voordat hy in die hospitaal gesterf het. Gedurende die pouse voor sy dood herinner die nuusmedia regoor die wêreld hul lesers en luisteraars aan Patton se prestasies, aan sy persoonlikheid, aan sy legendariese wese.
In Augustus 1944 het 'n radio -omroeper Patton op uitspattige wyse beskryf. 'N Fiksieskrywer kon hom nie skep nie. Die geskiedenis self pas hom nie by nie. Hy is kleurvol, fantasties. Hy is dinamiet. hy is 'n strydende, brullende komeet. sy oë glinster en hy brul bemoediging, bevele, advies en eed tegelyk. Ja, Patton sal 'n legende wees. "
Hy is genoem Blood and Guts, Georgie, Buck Rogers, Flash Gordon, die Green Hornet, die Man van Mars en Iron Pants.
Meer aansienlik bereik sy reputasie die oorkant van die heuwel. Patton was die geallieerde generaal in die Tweede Wêreldoorlog vir wie die Duitsers die meeste gevrees het. Soos veldmaarskalk Gerd von Rundstedt onmiddellik na die oorlog tydens 'n ondervraging erken het, was hy jou beste. "
'N Vriend het hom beoordeel kort nadat Patton oorlede is: Hy het geëksperimenteer en die kuns van die skouspelagtige net so ernstig en doelgerig bewerkstellig as wat hy sy bemeestering in wapens, taktiek, militêre geskiedenis en strydpsigologie ontwikkel het. [Hy] het elke vorm van persoonlike gevaar ingehaal om uit sy eie hart die oorblyfsels van die vrees wat hy weet die grootste vyand in die oorlog was, uit sy eie te verwyder; en hy is ook gemaak vir vriendskap, vriendelike liefde en simpatie met die underdog. [Hy verlaat] 'n vakature wat nie gevul kan word nie, behalwe deur na te dink oor sy heroïese voorbeeld. "
Soos 'n lid van sy Derde Leër verduidelik het, is die ware basis van Patton se agting onder die rang en leier. [die rede waarom] hy 'n gretig bevelvoerder was [was] nie vanweë sy teater nie, maar bloot omdat hy ongetwyfeld bewys het dat hy weet hoe om die Duitsers beter te lek as enigiemand anders. "
Hy het uiteindelik 'n man van geweld en teregstelling geword, sowel as 'n mite.
Robert Heinlein se "Future History", wat hy in die veertigerjare begin het, het Patton twee termyne as president gedien.
Generaal Patton was waarskynlik die beste generaal van die Tweede Wêreldoorlog. Disleksie het hom nooit gestuit nie.
Patton, wat altyd besorg was oor die vorming van sy openbare beeld volgens sy eie ligte, wou nie aandag gee aan sy disleksie nie.
Generaal George S. Patton, Jr., was een van die mees flambojante en omstrede figure van die Tweede Wêreldoorlog. Sy loopbaan was ook een van die mees gedokumenteerde van enige van die groot bevelvoerders van die oorlog.Geskiedkundiges het 'n skatkamer materiaal tot hul beskikking gehad, aangesien Patton 'n produktiewe skrywer was, persoonlike dagboeke gehou het en feitlik elke papiertjie wat hy ooit hanteer het, gered het. Boonop het sy familie en erfgename baie moeite gedoen om die artefakte van sy bestaan ​​te bewaar. Selfs met sulke omvangryke, gedetailleerde en dikwels uiters persoonlike materiaal wat op Patton beskikbaar was, het historici eers in die tagtigerjare 'n duidelike beeld begin vorm van die verborge elemente waaruit die man bestaan ​​het.
Historici sal onvermydelik die verlede deur die lens van hul eie tyd ondersoek, en historiese figure stel hulself voor aan hul tydgenote volgens die kennis en vooroordele van hul tydperk. Patton, wat altyd besorg was oor die vorming van sy openbare beeld volgens sy eie ligte, wou nie aandag gee aan sy disleksie nie, en ook nie diegene wat oor sy verwoestende bedrywighede as tenkbevelvoerder in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog geskryf het nie, wou ook ondersoek instel na die onderwerp, ondanks sulke rooi vlae as die gereelde simptomatiese eienaardighede in sy spelling en leestekens. Gegewe die toestand van die mediese wetenskap in die veertigerjare en die naoorlogse era, kon Patton nie daarvan bewus gewees het dat hy moontlik ook gely het onder 'n aandoening wat vandag bekend staan ​​as aandaggebreksversteuring (ADD), wat baie disleksies ly nie, en historici kon ook nie die toestand geïdentifiseer het nie. tot onlangs. Selfs die belangrikheid van die vroeë gesinslewe van Patton, wat daartoe gelei het dat hy oorlog waardeer en homself as die erfgenaam van sy heldhaftige Konfederale voorouers beskou, is tot onlangs verwaarloos.
Martin Blumenson het die generaal se disleksie onder die aandag gebring in sy biografie van 1985 Patton: Die man agter die legende. Die historikus Carlo D'Este het uitgebrei oor Blumenson se baanbrekerswerk in sy 1995 -studie Patton: 'n genie vir oorlog'n duideliker prentjie van 'n vreemd funksionerende Patton -gesin wat Patton se hele lewe gevorm het en hom uiteindelik in staat gestel het om sy disleksie te oorkom of 'n minste te hanteer en 'n militêre loopbaan te begin.
In die poging om Patton se loopbaan te verstaan, kan ons dit nie bekostig om die aspekte van sy lewe wat lank agter sy krygsbloesem weggesteek was, te verdiskonteer nie. Patton se disleksie en miskien ADD, sy onmiddellike voorouers, sy ongewone opvoeding en sy vroeë sosialisering het die jong Patton ontwikkel tot wat D'Este ''n genie vir oorlog' genoem het.
Bewyse van Patton se toestande
Die feit dat Patton disleksie gehad het, word deur sy familie ondersteun en deur Blumenson en D'Este gedokumenteer. Dat Patton ook ADD gehad het, sal waarskynlik 'n kwessie van veronderstelling en bespiegeling bly, hoewel hy in sy openbare lewe baie van die gedragsimptome van die siekte toon: sy buigsaamheid en bereidwilligheid om van strategie te verander, soos die vinnige ooreenkoms wat hy in Casablanca gesluit het, wat die voormalige Vichy toelaat dwing om voort te gaan met die beheer van Marokko onder geallieerde gawes in November 1942, sy onvermoeidheid toe hy 'n tasbare doelwit nastreef, soos toe hy in Februarie 1943 die bevel oor die doodsoorwinnende II -korps in Tunisië neem en dit vinnig omskep in 'n formidabele stryd, sy verveling met alledaagse take , uitgedruk in 'n brief van 1916 tydens die garnisoning van die Mexikaanse stad Dublan toe hy sy pa geskryf het: "Ons word almal vinnig mal oor 'n gebrek aan beroep en daar is geen hulp in sig nie" en sy verrassende vermoë om idees te visualiseer en konkreet te maak. .
Ander simptome van ADD sluit in swak impulsbeheer, uiterste gemoedswisselings in reaksie op gebeure en kort oormatige humeur, wat almal Patton as bevelvoerende offisier vertoon het, soms berug, soos met sy berugte klapvoorvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog waarin hy beskuldig word van mishandelde aangewese mans. Die frustrasies wat 'n persoon met disleksie of ADD ondervind, kan oorweldigend wees en kan dikwels lei tot ernstige selfvertroue, gevoelens van ontoereikendheid, aanvalle van onbeheerbare woede en emosionele hipersensitiwiteit.
Disleksie, wat dikwels gekenmerk word deur moeilik lees en deur die omskakeling van letters of syfers, word beskou as 'n leerstoornis. Disleksie beteken egter nie dat 'n persoon nie intelligensie het nie. Inteendeel, baie disleksies is uiters intelligent en sukkel sterk met die simptome van die siekte. Die dislektiese persoon het dikwels 'n ander of unieke ingesteldheid, is dikwels begaafd en produktief, maar leer en sien op 'n ander manier as ander.
Beide disleksie en ADD het 'n genetiese komponent. Hulle is oorerflik en kom in gesinne voor. In hierdie lig is die genealogie van George Patton miskien belangriker as wat hy hom selfs gedink het.
Word groot in Lake Vineyard
Patton is op 11 November 1885 in San Gabriel, Kalifornië, naby Los Angeles, gebore om ouers uit 'n finansieel gemaklike agtergrond te beleef. Sy pa was verskeie termyn as distriksprokureur van Los Angeles en voer onsuksesvolle veldtogte vir ander openbare ampte, waaronder een as 'n Demokratiese kandidaat vir die Kongres. In 1885, die jaar van George se geboorte, het hy die regspraktyk laat vaar om die sake van sy oorlede skoonpa se sakereyk oor te neem in 'n poging om dit te red van die wanbestuur van 'n ander familielid. Teen 1899 was die onderneming onder die knie en die nuwe eienaar het die ouer Patton jare lank as bestuurder teruggeneem. Ondanks alle probleme, is Patton se pa geen moeite ontsien om 'n 'behoorlike' en inderdaad aristokratiese opvoeding vir sy kinders te bied nie.
Gedurende George se jeug het die Patton -gesin in Los Angeles en Lake Vineyard gewoon, die landgoed van sy oorlede oupa, Benjamin "Don Benito" Wilson, 'n vroeë Amerikaanse pionier in Kalifornië voordat die gebied deel van die Verenigde State geword het.
Blumenson erken Don Benito 'n deel van die genetiese samestelling van die toekomstige generaal, insluitend voorkoms, dryfkrag en volharding. D'Este se werk onthul Don Benito as 'n uiters eksentrieke en fisies robuuste individualis. Sy prestasies het ingesluit om grizzlybere te vermoor en dood te maak, die pyl van 'n Amerikaanse Indiër te oorleef en die koppe van opstandige Indiane in 'n vlegmandjie te lewer aan die goewerneur van Kalifornië. Patton sou hierdie prestasie herhaal toe hy General Pershing tydens die strafekspedisie van 1916 aan die lyke van drie van Pancho Villa se manne voorgee. in die Tweede Wêreldoorlog, generaal Dwight D. Eisenhower.
Don Benito was 'n man met 'n skrikwekkende humeur wat nie dwase gely het nie en uiteindelik opgehou het om 'n geweer te dra sodat hy nie 'n uitslag doen nie. Daar is meer as net 'n voorstel dat George S. Patton, Jr., baie geneties aan Don Benito te danke het.
Sy omgewing het die jong Patton net so gevorm as sy oorerwing. Die atmosfeer van sy kinderjare het die voortdurende herhaling van familielede ingesluit wat deelname aan verlore sake soos die Konfederasie en die stryd om Skotse onafhanklikheid onder sy meer verre voorouers verheerlik en die Pattons se bande met die suidelike plantaristokrasie beklemtoon het. Daar was ook 'n deurlopende blootstelling aan die groot militêre leiers van geskiedenis en letterkunde, van wie George geleer het terwyl hy deur sy familie voorgelees is deur Walter Scott, Rudyard Kipling, Homerus en ander skrywers. Boonop het 'n parade van beroemde krygsfigure sy huis besoek as gaste van sy ouers.
Die boustene van die generaal se persoonlikheid is in Lake Vineyard, 'n plek van oop ruimtes, perde en buitelugaktiwiteite, gelê. 'N Kenner ruiter op 'n vroeë ouderdom het hom as 'n risiko-vatbare ongeluk in sy ry- en kinderoorlog gevestig speletjies. Hy het gedurende sy militêre loopbaan 'n magneet vir ongelukke gebly, van 'n tentbrand wat tydens die Mexikaanse ekspedisie van 1916 sy gesig gesing het tot motorongelukke in die kwynende maande van die Tweede Wêreldoorlog. Die militêre neiging van Patton het op 'n vroeë ouderdom duidelik geword. Sy pa het vir hom 'n houtswaard gesny, en die seuntjie het voortdurend met sy suster en 'n oorvloed neefs en vriende gespeel wat die landgoed Vineyard besoek het. Patton het eenkeer gesê: "Ek moet die gelukkigste seun ter wêreld wees."
Een van die meer eksentrieke toebehore in die Patton -huishouding was tante Nannie van George. Toe Ruth Wilson met die seuntjie se pa, George Patton II, trou, was haar suster, Annie, platgeslaan. Annie het diep verlief geraak op George II. Haar gesonde verstand was nie heeltemal ongeskonde nie en haar liefde onbeantwoord, tant Nannie, soos sy bekend was, het haar egter aan die pasgetroude paartjie geheg en hulle nooit verlaat nie. D'Este vertel dat sy alles in hul huwelik behalwe die bed gedeel het.
Terwyl sy ouers op George gewag het, was tant Nannie versot op hom. Sy het 'n surrogaatmoeder geword wat hom skaamteloos bederf het. Nannie was die onbetwiste, dikwels tiranniese heerser van die Patton -huishouding, en probeer dikwels die Pattons se geduld met haar weiering om toe te laat dat George gestraf word.
Terwyl George se pa hom geamuseer het deur die Ilias en die Odyssee, Tannie Nannie, nadat sy besluit het dat George 'delikaat' is, begin hy vir hom klassieke voorlees, soos Plutarch se lewens en Die Maart van Xenophon en verhale oor Alexander die Grote en Napoleon. D'Este beweer dat dit Nannie was wat sy vroeë opvoeding sterk beïnvloed het. George was 'n gewillige deelnemer wat aandagtig geluister en diep geabsorbeer het. Die invloedrykste werk wat Nannie aan George voorgehou het, was die Bybel, wat sy drie of vier uur per dag vir hom gelees het. Jesus het uit haar eksegese na vore getree as die voorbeeld van menslike moed.
Geskiedenis Legends of War: Patton in die vuurlyn
Die onderneming wat die legende van die Tweede Wêreldoorlog verteenwoordig, dagvaar die onbekende uitgewer weens die gebruik daarvan.
History Legends of War: Patton het in 2012 met min fanfare begin.
Dit is 'n strategie-speletjie wat op beurt gebaseer is, waarin u die pad volg van die Amerikaanse leërlegende, generaal George Patton, tydens die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog. Ons vriende by Xbox buite het die spel 'n draai in die video hieronder gegee.
Nou, twee jaar later, dagvaar CMG, 'n onderneming in Indiana, die uitgewer Max, gebaseer in Kalifornië, oor die gebruik van generaal Patton. Dit beweer valse goedkeuring, onregverdige mededinging en die skending van Patton se publisiteitsregte. Kortom, die spel het na bewering Patton se naam, gelykenis, beeld en persoonlikheid sonder toestemming gebruik - en CMG is ontsteld.
"CMG het die saak ingedien omdat ons daartoe verbind is om ons kliënte se intellektuele eiendom af te dwing, en hierdie optrede teen Maximum Family Games om die regte van wyle generaal Patton en sy gesin te beskerm, verskil nie," het Mark Roesler, uitvoerende hoof, in 'n e -pos aan Eurogamer gesê verklaring.
Die kwessie van die eerlike gebruik van 'n beroemdheid in 'n videospeletjie het onlangs die nuus gekry, die voormalige militêre diktator Manuel Noriega het Call of Duty-vervaardiger Activision gedagvaar oor die gebruik van sy gelykenis in die eerste persoon shooter Call of Duty: Black Ops 2 van ontwikkelaar Treyarch. Die regsgeding is uiteindelik van die hand gewys.
Inbreuk op Patton?
Die beroemdheid Lindsay Lohan dagvaar tans die vervaardiger Rockstar van Grand Theft Auto 5 en beweer dat 'n karakter in die spel op haar gebaseer is. Lohan beweer dat Rockstar haar beeld, stem en kleredrag vir die karakter gekopieer het, iets wat die ontwikkelaar uitgelag het om aandag te skenk. "Haar eis is so wettig verdiensteloos dat dit nie 'n goeie trou-basis het nie en slegs vir reklamedoeleindes ingedien kon word," het Rockstar gesê.
Maar die geval van History Legends of War: Patton is uniek omdat dit 'n oorlede historiese figuur behels.
Volgens hofstukke wat by die federale hof in San Francisco ingedien is, het CMG gesê dat dit die regte op Patton verseker het deur "verskillende ooreenkomste met die Patton -familie", en as gevolg hiervan 'die uitsluitlike verantwoordelikheid en gesag ten opsigte van die handhawing van generaal Patton se intellektuele eiendom' regte ".
'N Vinnige blik op die CMG -webwerf onthul 'n groot kliëntelys met onder meer James Dean, Andre the Giant en Mark Twain.
GeneralPatton.com is die outeursreg "Boedel van generaal George S. Patton Jr.". Dit noem CMG Worldwide as die sake -verteenwoordiger van die landgoed, met die oog op die samewerking met maatskappye wat die naam of gelykenis van Patton op kommersiële wyse wil gebruik. Dit skakel selfs na 'n besigheidstoepassing vir lisensiëringsgeleenthede.
Terug na CMG se saak teen Maximum: 'Verbruikers sal maklik verstaan ​​dat Maximum se gebruik van die naam, beeld en gelykenis van General Patton in verband met die inbreukmakende videospeletjie 'n verwysing is na generaal Patton.
"Inderdaad, Maximum verwag en is van voorneme dat verbruikers dit sal verstaan ​​as deel van sy bemarkingspogings."
CMG het blykbaar die probleem buite die howe probeer oplos, maar dit het misluk. Nou wil CMG 'n verbod op Maximum se gebruik van die Patton -naam en skadevergoeding verbied. Maximum het nog nie gereageer op die versoek van Eurogamer om kommentaar nie. Ons sal die artikel opdateer as dit besluit om te reageer.
CMG is moontlik vol vertroue in sy saak, maar dit kan in stryd wees met 'n verweer van die eerste wysiging. Volgens Video Gamer Law, as die afweging van 'n individu se publisiteitsregte teen 'n verweer van die eerste wysiging fokus howe oor die algemeen op die manier waarop die verweerder die gelykenis van die beroemde persoon gebruik het.
As die gebruik voldoende 'transformerend' is (dit wil sê, as die beeld of persoonlikheid van die beroemdheid verander of verdraai word), sluit die eerste wysiging 'n aanspraak op publisiteitsreg uit omdat die gelykenis slegs 'n komponent van 'n nuwe uitdrukking is, stel VGL voor.
Aan die ander kant, as die rou beeld van die beroemdheid die 'som en inhoud' van die betrokke werk is, belet die eerste wysiging nie 'n aanspraak op publisiteitsreg nie.
Militêre geskiedenis boekresensie: Patton- 'n biografie
Nie te verrassend nie, toe Palgrave Macmillan 'n 'Great Generals Series' met kort biografieë bekendstel, was George S. Patton Jr., nommer een op die lys van onderwerpe, wat ondanks die onpolitieke dade en verklarings wat hom die senioriteit ontneem het, het steeds daarin geslaag om een ​​van die invloedrykste militêre leiers in die Amerikaanse geskiedenis van die 20ste eeu te word. Alan Axelrod, wat ook die boek geskryf het Patton oor leierskapslaag daarin om die generaal se lewe op te som en uitbuitings op 'n manier wat sy persoonlike swakhede in balans bring met sy werklike prestasies - net soos hy moet, aangesien hierdie tweespalt 'n integrale deel van die Patton -legende is. Nóg Axelrod, nóg die reeksredakteur -generaal Wesley K. Clark gee egter om by legendes te bly, maar ondersoek eerder die aksies en beginsels wat Patton relevant gemaak het - en nog steeds maak.
Die laaste hoofstuk van Axelrod se biografie fokus op al die tegnieke, lesse en voorbeelde wat deur Patton gestel is en wat steeds van toepassing is. Die skrywer skryf byvoorbeeld oor sy invloed op taktiek: "As alle groot generaals 'n effektiewe bevelaanwesigheid voorspel, is die meeste ook belangrike strategiste. Dit was nie die geval met George S. Patton nie, 'n feit wat sy seniors erken het. Patton, het hy daarop gewys, was gewoonlik tevrede om 'n ondergeskikte rol te speel in die uitvoering van die strategie wat deur ander opgestel is, mits hy die vrye hand kry om dit te doen: 'Hy het geglo dat 'n briljante strategie nooit kan kompenseer vir onvoldoende taktiek nie, maar omgekeerd, hy het opreg geglo dat goeie taktiek, vaardig en gewelddadig uitgevoer, selfs kan vergoed vir swak strategie. " Tog erken Axelrod die feit dat hoewel Patton se klem op die belangrikheid van tyd in die geveg takties belangriker is as ooit in die hoë-tegnologie 21ste eeu, die opstand teen Amerikaanse magte in Irak sedert 2003 sy strategiese beperkings openbaar: 'Patton se taktiek was ontwikkel op en vir groot slagveldruimtes wat deur groot konvensionele leërs beset is. Hulle is nie doeltreffend in asimmetriese oorlogvoering, waarin tyd, wat 'n vasberade opstand byna onbepaald kan onttrek, vir die veel groter indringende mag 'n vyand word as 'n bondgenoot. "
Wat ook al die beperkings van Patton - wat steeds 'n voortdurende bron van lewendige debat is - het generaal Dwight D. Eisenhower veral sy vaardighede erken en sy uiterste bes gedoen om die omstrede bevelvoerder in staat te hou om die instrumentale rol te speel wat hy in die geallieerde oorwinning in Europa in die Tweede Wêreldoorlog. Sy konsepte van opleiding, gekombineerde wapentaktiek en leierskap - nog steeds van toepassing op enige leër - is gepas saamgevat deur een van sy luitenante in die Derde Weermag, John Ingles, wat gesê het dat "ons weet wat generaal Patton van ons verwag om te doen, en ons het geglo dat as ons dit doen, ons sal wen. "
Oorspronklik gepubliseer in die September 2006 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
Geskiedenisles: Die laaste dae van generaal Patton
Alles wat u nog altyd wou weet oor 'n ware legende.
Een van Patton se laaste dade voordat hy die bevel oorhandig het, was om 'n Silver Star toe te ken aan sy bestuurder van meer as vier jaar, meester sersant John Mims. Die toekenning van 'n silwer ster aan Mims, wat teruggekeer het na die Verenigde State vir demobilisasie, is verbasend omdat hierdie medalje bedoel was om "vir dapperheid in aksie ... nie die toekenning van 'n Erepenning of Distinguished Service Cross" te regverdig nie. " As bestuurder van 'n generaal, selfs Patton, was dit duidelik dat Mims nooit in direkte kontak met die vyand was nie, en daarom kon hy kwalik dapper gewees het in aksie.
'N Mens kan vergewe word as jy vermoed dat Patton dit as 'n toekenning aan homself beskou het - die Silver Star was immers opvallend deur sy afwesigheid onder sy vele versierings. Hierdie vermoede word versterk deur 'n opmerking in 'n brief aan Beatrice van 24 November: 'Ek het uiteindelik 'n DSM vir al my mense gekry, in totaal tien. Ek dink dit is amusant dat niemand vir my [medaljes] probeer kry nie. Ek het niks vir Tunisië gekry nie, niks vir Sicilië en niks vir die Bulge nie. Brad en Courtney [Hodges] is albei versier vir hul mislukkings in hierdie operasie. "
Patton het in die vroeë oggendure van 8 Oktober by sy nuwe hoofkwartier aangekom. Genl Leven Allen, voormalige stafhoof van Bradley. Patton se openingswoorde was: "Wel, jy weet verdomp, ek het nie vir hierdie werk gevra nie, nie waar nie?"
Die hoofkwartier was in 'n ou hotel in Bad Nauheim, en Patton se aankoms in die gemors vir middagete is begroet deur ongeveer 100 beamptes wat op aandag was. In 'n baie suksesvolle poging om die ys te breek, was Patton se eerste woorde: 'Daar is gevalle waar ek met waarheid kan sê dat ek nie so 'n jol is soos ek dink nie. Dit is een van hulle. "
Allen het later geskryf: "Die verligte personeel brul van verbaasde vreugde.Van toe af was dit vir hom net so van harte as die personeel van die Derde Weermag. " Maar Patton was nie regtig geïnteresseerd in 'n weermag sonder wapens of 'n gevegsmissie nie en bestaan ​​hoofsaaklik uit historici en administratiewe personeel. Hy het aangekondig dat hy voornemens is om teen Maart 1946 terug te keer na die Verenigde State en dat hy verwag dat al die nodige verslae oor die Europese veldtog teen daardie tyd voltooi sal wees. Tog het hy min belangstelling in die werk gehad, behalwe om volgens Eisenhower se seun John, 'n luitenant van die vyftiende leërpersoneel, te verseker dat "Patton's Army ongeveer drie keer so gereeld as enige ander genoem word" - alhoewel John Eisenhower homself "gevoel dat die Eerste Leër meer tot die oorwinning bygedra het as die Derde." Min onbevooroordeelde militêre historici sal nie saamstem met die siening nie.
So, wat het Patton met sy tyd gedoen? Hy het deur Frankryk gereis om volgens sy medewerker genoeg sertifikate van ere -burgerskap te versamel uit stede soos Avranches, Rennes en Chartres "om die mure van 'n kamer te papier", en hy het middagete saam met die eenparig verkose president van die voorlopige Franse regering, Charles De Gaulle, en ete saam met die stafhoof van die Franse leër. Die meeste van sy tyd is egter bestee aan die voorbereiding van sy boek Oorlog soos ek dit geweet het. Deel van Douglas Southall Freeman se inleiding tot Oorlog soos ek dit geweet het, wat in November 1947 gepubliseer is, lui: "Hy het hierdie klein boekie onderneem na die einde van vyandelikhede en hy het baie inligting uit sy [dagboek] gekry. Sommige bladsye van die vertelling is byna woordeliks die teks van die dagboek, met persoonlike verwysings wat verminder of uitgeskakel word. "
Alhoewel dit moontlik geestelik bevredigend was, het sulke aktiwiteite nie veel vir die moraal van Patton gedoen nie en het hy gou humeurig en gespanne geword. Generaal Hobart "Hap" Gay, 'n getroue vriend en sy stafhoof, en ander personeellede het opgemerk dat hy teruggetrokke raak, dikwels self lank ry, min te sê gehad het tydens etes en vroeg huis toe gegaan het. Een personeelbeampte het later geskryf: 'Dit was duidelik dat hy diep en knaende onstuimigheid ondergaan het.'
Iewers in Oktober besluit Patton om 'op te hou, nie af te tree nie ... Vir die jare wat aan my oorgebly het, is ek vasbeslote om vry te leef soos ek wil en te sê wat ek wil. " Dit het Gay onvermydelik bekommerd gemaak, wat amper seker korrek vermoed het dat Patton van plan was om hom te verweer teen die hantering van die veldtog in Europa en teen ander senior offisiere, soos Bedell Smith, Hodges en selfs Bradley. Gay het Patton aangeraai om Beatrice en ander familielede te raadpleeg voordat hy so 'n drastiese stap geneem het, maar dit lyk asof hy besluit het.
Op 11 November, Patton se 60ste verjaardag, was hy opgewonde toe hy sien dat sy personeel 'n verrassingspartytjie gereël het. Dit het die vorm aanneem van 'n gala -aand in die balsaal van die Spa Hotel in Bad Nauheim, en Patton bevind hom weer omring deur vriende en die middelpunt van die aandag. En toe, twee weke later, was hy weer opgewonde om 'n uitnodiging te ontvang om na Swede te gaan om die Sweedsk-Amerikaanse genootskap toe te spreek. Die reis, wat die reis met 'n spesiale trein wat eens deur die Duitse president Paul von Hindenburg gebruik is, blyk egter veel meer te wees as net 'n spreekbeurt. Patton is begroet deur die stafhoof van die weermag en agt voormalige lede van die 1912 Olimpiese vyfkampspan en is later deur die koning en die kroonprins ontvang. Hy het ook saam met graaf Bernadotte ontbyt gekry en kon 'n spesiaal opgevoerde yskarnaval en hokkiespel in die Olimpiese stadion geniet. Die hoogtepunt was miskien 'n herontmoeting van die Olimpiese pistoolkompetisie van 1912 - Patton het tweede gekom, "13 punte beter as wat ek in 1912 gemaak het."
Die Sweedse reis was die laaste hoogtepunt in Patton se lewe. Sy laaste dagboekinskrywing, gedateer 3 Desember, beskryf 'n middagete wat deur Bedell Smith aangebied is vir Eisenhower se opvolger, McNarney. Sy bitterheid is baie duidelik: 'Generaal Clay [Ike se adjunk] ... en generaal McNarney het nog nooit iets beveel nie, insluitend hul eie selfrespek ... Die hele middagete het my laat dink aan 'n vergadering van die Rotary Club in Hawaii, waar almal 'n klap op die rug kry terwyl hulle op soek was na 'n geskikte plek om die mes te druk. Ek erken ek is skuldig aan hierdie praktyk, hoewel ek op die oomblik geen geskikte wapen het nie. "
Twee dae later skryf Patton sy laaste brief aan sy vrou en vertel dat hy huis toe kom vir Kersfees. 'Ek het 'n maand verlof, maar is nie van plan om terug te keer na Europa nie. As ek regtig 'n goeie werk kry, sal ek bly, anders gaan ek aftree. " Die plan was om na Londen te vlieg en dan van Southampton aan boord van die cruiser USS te vaar Augusta. Die Augusta was die vlagskip van die Westelike Taakmag tydens die inval in Marokko.
Die aand van 8 Desember het Gay aan Patton voorgestel dat hulle die volgende dag fisantskiet in 'n gebied wat bekend is dat dit ryk is aan wild ongeveer 100 myl suidwes van die hoofkwartier, moet deurbring. Patton aanvaar met entoesiasme. Hy kon geen beter manier bedink om sy laaste Sondag in Europa deur te bring as om saam met 'n ou en betroubare vriend te jag nie.
Patton en Gay het op 9 Desember omstreeks 0900 uur uit Bad Nauheim vertrek in Patton se Model 75 Cadillac uit 1939, bestuur deur Pfc. Horace Woodring. 'N Jeep wat deur die tegniese sersant Joe Spruce bestuur is, het die gewere en 'n geweerhond gevolg. Omstreeks 1145 uur, in die noordoostelike voorstede van Mannheim, swaai 'n aankomende vragmotor van twee en 'n half ton oor die pad van Patton's Cadillac in 'n poging om in 'n Quartermaster-depot te verander. Woodring kon nie betyds stop nie, en die twee voertuie het teen 'n hoek van 90 grade gebots, terwyl die regter voorste buffer van die vragmotor die verkoeler en buffer van die Cadillac stukkend geslaan het.
Nie een van die bestuurders is beseer nie, en Gay het slegs ligte kneusplekke opgedoen. Patton aan die ander kant, alhoewel hy by sy bewussyn was, het baie gebloei van kopwonde wat hy gekry het toe hy vorentoe gegooi is teen die staalraam van die glasafskorting wat die voorste en agterste sitplekke skei en dan weer agteruit in sy sitplek. Daar was natuurlik geen veiligheidsgordels in daardie dae nie, en terwyl Gay en Woodring, nadat hulle die aankomende vragmotor gesien het, hulself vir die impak voorberei het, het Patton, wat deur die syruit gekyk het, dit nie gedoen nie. Hy het geweet hy is ernstig beseer en het blykbaar gemurmureer: "Ek dink ek is verlam," en later: "Dit is 'n helse manier om dood te gaan."
Die ambulans, wat uiteindelik met twee mediese beamptes op die toneel aangekom het, het Patton na die 130th Station -hospitaal in Heidelberg, 15 myl daarvandaan, geneem, waar hy om 1245 uur opgeneem is. Hy was verlam van sy nek af en het 'n ernstige traumatiese skok gehad; sy polsslag was 45 en hy het 'n bloeddruk van 86/60 gehad. Met bloed wat sy gesig en kopvel bedek het van snye wat tot in die been deurgegaan het, is daar by hom gediagnoseer dat hy ''n breuk van die derde nekwerwel, met 'n posterior ontwrigting van die vierde nekwerwel'. Of die rugmurg getransekteer is of bloot getraumatiseer is, bly 'n raaisel.
Eisenhower het 'n week later na Beiere teruggekeer na berigte oor slegte toestande in sommige van die DP -kampe daar. Die berigte was waar. Ike het nie net haglike omstandighede gevind nie, maar Duitse wagte, waarvan sommige voormalige SS -manne was. Patton het probeer verduidelik dat die kamp goed was voor die aankoms van die huidige Joodse bewoners wat "oral rondgepis en gekrap het". Ten spyte daarvan dat hy gesê is: 'Hou stil, George', het hy blykbaar verder gesê dat daar 'n leë dorpie in die omgewing was wat hy van plan was om vir hulle in 'n konsentrasiekamp te verander. Eisenhower se reaksie is onopgeteken.
Teen hierdie tyd het Bedell Smith, Adcock en ander tot die gevolgtrekking gekom dat Patton geestelik ongebalanseerd was. Adcock se burgerlike adjunk, Walter Dorn, was 'n professor in geskiedenis met verlof van die Ohio State University. Van Duitse oorsprong was hy vasbeslote om Duitsland van alle spore van Nazisme te bevry. Toe Patton hom uiteindelik op 28 September ontmoet, beskryf hy hom as 'n 'gladde, slim akademiese tipe'. Akademies of nie, het Dorn spoedig sy aandag gevestig op die sukses van die ontbindingsprogram in Beiere. Hy het ontdek dat die Duitse organisasie wat namens Patton ingestel is om Beiere te administreer, deurspek is met voormalige Nazi's. Patton het so min belang gestel in die nuwe administrasie dat hy nie eens kon onthou dat hy sy minister -president, dr. Fritz Schaeffer, ontmoet het nie.
As gevolg van Dorn se ontdekkings en die PW Camp 8 -voorval, het hy en Adcock, vermoedelik met Bedell Smith se ooreenkoms, gereël dat 'n sielkundige, vermom as 'n voorraadbeampte, na die hoofkwartier van Patton gestuur word om sy gedrag te bestudeer - en, ongelooflik, vir Patton se telefone moet afgeluister word en sy woning is bederf. Dit is nie duidelik of of wat die psigiater gerapporteer het nie, maar dit is onnodig om te sê dat dit nie lank duur voordat die luisteraars hul onderwerp gehoor het wat gewelddadig anti-Russiese standpunte uitspreek en selfs voorstel dat oud-lede van die Wehrmacht heropgemaak en gebruik moet word om die VSA te help nie. Weermag dwing die Rooi Leër "terug in Rusland". In 'n gesprek met Ike se adjunk, McNarney, het hy na bewering so ver gegaan as om te sê: 'Oor tien dae kan ek genoeg voorvalle kry om ons in 'n oorlog met die tewe seuns te kry en dit na hul skuld te laat lyk.'
Patton het die volgende maand twee rampspoedige perskonferensies gehou. Aanvanklik, in Frankfurt op 27 Augustus, het hy hom "teen die Russe uitgespreek en 'n brief onderteken waarin hy voorstel dat sommige Nazi -geïnterneerdes vrygelaat word". Dit het Eisenhower blykbaar so woedend gemaak dat hy gesê het dat Patton geëis het om die ontknopingsprogram volgens die bevel uit te voer "in plaas daarvan om die verdomde Nazi's te mollycoddling". Maar Patton gaan twee dae later nie verander nie, en hy skryf in sy dagboek: 'Die Duitsers is die enigste ordentlike mense wat in Europa oor is. As dit 'n keuse is tussen hulle en die Russe, verkies ek die Duitsers. "
Erger was om te volg. Op 22 September het Patton ingestem om vrae van verslaggewers te beantwoord na sy normale oggendbriefing by Bad Tölz. Toe hy gevra is waarom Nazi's in die regeringsposisies in Beiere behou word, het hy geantwoord: 'Ek verag en verafsku Nazi's en Hitlerisme net soos enigiemand anders. My rekord daaroor is duidelik en onbetwisbaar. Dit kan gevind word op slagvelde van Marokko tot Bad Tölz ... Nou, meer as die helfte van die Duitsers was Nazi's, en ons sou in 'n groot moeilikheid wees as ons alle Nazi -partylede uit hul amp verwyder. Soos ek dit sien, is hierdie Nazi -vraag baie soos 'n demokratiese en republikeinse verkiesingstryd. Om dinge in Beiere te doen, moes ons na die volledige disorganisering en ontwrigting van vier jaar se oorlog 'n bietjie met die duiwel kompromitteer. Ons het geen alternatief gehad as om na die mense te kyk wat weet wat om te doen en hoe om dit te doen nie. Dus, vir eers doen ons 'n kompromie met die duiwel ... Ek hou nie meer van die Nazi's as jy nie. Ek verag hulle. In die afgelope drie jaar het ek my uiterste bes gedoen om soveel as moontlik van hulle dood te maak. Nou gebruik ons ​​dit by gebrek aan iemand beter totdat ons beter mense kan kry. "
Nodeloos om te sê, die pers het hierdie verhaal gehelp, veral die demokraat teenoor Republikeinse analogie. Toe dit vir Eisenhower duidelik word dat die persberigte basies akkuraat was, was hy ontsteld en beveel Patton om by Frankfurt aan hom te rapporteer. Die weer was te sleg om te vlieg, en toe Patton op die 28ste aankom, na 'n sewe uur lange motorreis in swaar reën, was hy ongewoon geklee in 'n gewone kakiebaadjie en 'n GI-broek. Sy normale kavaleriebroek, swaggerstok en pistole is agtergelaat.
Patton het geweet hy was in die moeilikheid. Tydens hul twee uur lange ontmoeting was Eisenhower 'meer opgewonde as wat ek hom ooit gesien het', onthou Patton in sy dagboek. In 'n stadium is die beampte wat verantwoordelik was vir USFET Civil Affairs, Clarence Adcock, ontbied en hy het professor Dorn saam met hom na die kamer gebring. Laasgenoemde het toe vaardig en genadeloos getoon dat die Fritz Schaeffer -administrasie in Beiere vol voormalige Nazi's was.
Toe hulle weer alleen was, het Patton voorgestel dat hy 'eenvoudig verlig moet word', maar Ike het gesê dat hy nie van plan was om dit te doen nie en dat daar geen druk van die Verenigde State op was nie. 'Ek het toe gesê dat ek toegelaat moet word om die bevel van die Derde Leër en die regering van Beiere voort te sit,' onthou Patton. Maar Eisenhower se gedagtes was besluit. Patton is bevel gegee oor die vyftiende leër - slegs 'n leër in naam omdat sy enigste doel was om 'n geskiedenis van die oorlog in Europa voor te berei! Die enigste alternatief was bedanking.
Hy aanvaar die pos by die vyftiende leër en verduidelik dit in sy dagboek deur te skryf dat "ek my selfrespek sou red ten koste van my reputasie, maar ... te gou 'n martelaar sou word." Hy het in sy dagboek voortgegaan om sy aanvaarding van die vyftiende leërbevel soos volg te regverdig: 'Ek was eintlik onwillig om deel te wees van die vernietiging van Duitsland onder die skyn van ontkenning ... Ek glo dat Duitsland nie vernietig moet word nie, maar eerder herbou moet word as 'n buffer teen die werklike gevaar wat die bolsjewisme uit Rusland is. "
Eisenhower het die vergadering afgesluit deur vir Patton te vertel dat hy voel dat hy so vinnig as moontlik na Bad Tölz moet terugkeer en dat sy persoonlike trein gereed was om hom om 1900 uur te neem. Patton se dagboekinskrywing eindig met die woorde: "Ek het die trein geneem."
Die volgende dag bel Bedell Smith Patton en lees vir hom 'n brief van Eisenhower. Dit het hom meegedeel dat hy sy nuwe aanstelling op 8 Oktober sou aanvaar. Sterre en strepe, lees "PATTON FIRED." Sommige koerante was simpatiek met die New York Times het geskryf: 'Patton het oorgegaan van die huidige omstredenheid in die geskiedenis. Daar sal hy 'n geëerde plek kry ... Hy was duidelik in 'n pos wat hy nie geskik was vir temperament, opleiding of ervaring om te vervul nie. Dit was 'n fout om te veronderstel dat 'n vryswaaiende vegter oornag die vermoë van 'n wyse administrateur kan bekom. Sy verwydering deur generaal Eisenhower was 'n erkenning van die fout ... Vir al sy spoggerigheid was hy 'n wetenskaplike soldaat, 'n deeglike militêre student ... Hy het geen louere uit die vrede gepluk nie, maar diegene wat hy in die oorlog gewen het, sal nog lank groen bly. "
Patton se brief aan Beatrice, geskryf die dag na sy ontmoeting met Ike, dui op die onrus in sy gemoed: "Die geraas teen my is die enigste manier waarop Jode en kommuniste probeer en met goeie sukses 'n verdere verbrokkeling van Duitsland implementeer." Hy het dit afgesluit deur te sê dat hy geen begeerte wou hê om "beul te wees vir die beste wedloop in Europa nie."
Wat die noodlottige perskonferensie van 22 September betref, het Patton later geskryf: 'Hierdie konferensie het my die bevel van die Derde Leër gekos, of liewer, van 'n groep soldate, meestal rekrute, wat hulle dan verheug het oor die historiese naam, maar ek was opsetlik direk, want ek het geglo dat dit dan tyd is dat mense weet wat aangaan. My taal was nie besonder polities nie, maar ek het nog nie gevind waar politieke taal 'n suksesvolle regering veroorsaak nie ... My grootste belang by die vestiging van orde in Duitsland was om te verhoed dat Duitsland kommunisties gaan. Ek is bevrees dat ons dwase en uiters dom beleid hulle beslis by die Russe sal laat aansluit en sodoende 'n kommunistiese staat in Wes -Europa sal verseker. Dit is vir my nogal hartseer om te dink dat my laaste geleentheid om my salaris te verdien, verby is. Ek het ten minste my bes gedoen soos God my die kans gegee het. "
Patton het op 7 Oktober 1945 die bevel oor sy geliefde Derde Leër aan 'n ander kavalleris, generaal Lucian Truscott, oorhandig. Dit was 'n nat dag en die seremonie is nogal onvanpas in 'n gimnasium gehou. Patton het 'n kort afskeidsrede gehou, wat begin het met die woorde "Alle goeie dinge moet tot 'n einde kom" en eindig met 'Tot siens en God seën u.' 'N Band speel toe' Auld Lang Syne ', die vlag van die derde leër is oorhandig, en Patton het oorgegaan na die musiek van die optog van die Derde leër en' He's a Jolly Good Fellow '. Na 'n ete ter ere van hom, vertrek hy in die trein van die Derde Leër na sy nuwe hoofkwartier in Bad Nauheim, 20 kilometer noord van Frankfurt.