Die silwer randjie | Slaai Sonder Blare
En toe… →
Die silwer randjie
Jy wen R500. Jy is ekstaties. Tot jy by Woolworths se betaalpunt kom en dan R40 moet bylas om vir jou drie karige sakkies te betaal. Die vreugde is van korte duur.
Jy verloor R500. Nie op die perde nie. Jy misplaas eenvoudig die koevertjie. Jy is woedend. Vir jouself, vir die onregverdigheid van die lewe en vir hierdie nare negatiwiteit wat oor jou pad gestrompel het. Vir maande lank kan jy nie daardie koevertjie vergeet nie… dis asof R500 by jou spook.
Navorsing het deur die dekades heen, telkemale bewys dat slegte herinneringe nie net langer onthou word nie, maar dat mens dit in groter detail kan beskryf en meer spesifiek kan onthou. Dit het blykbaar te doen met ons brein se oorlewingstegnieke. Ons moet ons foute onthou, sodat ons hulle nie weer sal maak nie… en dus langer sal kan leef.
Ons ou aarde word bewandel deur 'n klomp smartvrate. Vra bietjie 'n kollega of vriend wat die hoogtepunt van hul dag gister was. Statistiek bewys dat soveel as 81% eerder 'n laagtepunt sal aanhaal as 'n hoogtepunt. Mense sukkel om te begryp dat elke dag ook hoogtepunte het. Jy het wakker geword (duisende mense sterf elke aand in hul slaap), toe kon jy tande borsel onder lopende kraanwater, iets waartoe slegs 38% van mense toegang het. Daar was heel waarskynlik ontbyt, 'n veilige rit per motor (daar is elke sekonde drie noodlottige motorongelukke) en 'n beroep ter sprake in jou oggend. Ongeag finansiële stres, politieke onrus en geestelike nood, is die feit dat ons op sosiale media kan swerf, nie 'n reg nie, maar 'n voorreg. Suid-Soedan, Somalië en Sirië ervaar, soos ek hier tik, ernstige hongersnood en die Verenigde Nasies voorspel dat ongeveer 1.4 kinders onder 7 jaar oud, in 2017, die stryd teen honger gaan verloor. Slegs 7% van die wêreld se bevolking besit hul eie voertuig. Byna 210 miljoen mense sukkel om werk te kry, terwyl meer as 53% van alle Suid-Afrikaners met minder as R4 per dag moet oorleef.
Maar die kak dag wat jy gister beleef het, toe die gastekamer se badkamerpyp gebars het… en toe het jou Land Rover boonop 'n oliekol op die motorhuis se geteëlde vloer gelos het… en toe jou IPhone se skerm soos die buurvrou se reputasie gekraak het… en toe jou bloedjie se Wiskundejuffrou al weer nie die toetse kon merk nie… en toe jou baas jou ingeroep het oor die spelfout op jou voorlegging… en toe? Toe niks.
So jaar gelede het ek 'n pienk notaboek in 'n "Liewe Dagboek" Dankbaarheidsjoernaal omskep. Iewers in die laaste paar maande het ek van hom vergeet, maar vandag het ek hom herontdek. Wat 'n getuienis van silwer randjies. Daar was dae waar ek bloot vreugde ervaar het oor ek biltong geëet het. Die dag toe ons in Dubai drie bottels Crosse en Blackwell mayonaisse opgespoor het. Die oggend toe ons die babaduifie uit die pad kon red. Die middag toe Lehja haar eerste tand verloor het. Toe ek na drie dae se behandel, eindelik die rooiwynvlek van my wit tafeldoek uitgewas het. Toe ek nog rooiwyn kon gaan koop…
Ek is nie verantwoordelik vir die wêreld se probleme nie. Ek kan nie aanspreeklik gehou word vir armoede of misdaad nie, maar ek kan na my eie gemoed omsien. Ek kan dankbaarheid kies… bò kerm en kla. Ek kan nederigheid belangriker ag as aansien. Ek kan die ander wang draai, wegloop van 'n sinnelose geveg, my gesin as my eerste prioriteit stel, spaarsamig lewe, ontslae raak van die negatiewe en fokus op my hier en nou. Natuurlik is daar donker wolke. Maar as jy regtig mooi kyk… staar… soek… glo… SAL jy die silwer randjie sien… tot hy jou verblind. As ek dus stil raak en net kyk… weet dat ek nie R500 soek nie, maar probeer om tot agter die donker wolk te kan sien.