Ek jag die (ander) loch-monster in Morar, Skotland - Diverse
Ek jag die (ander) loch-monster in Morar, Skotland
Foto hierbo: gregw66; Al die ander: skrywer
Matador Nights se redakteur, Tom Gates, neem ons op soek na Nessie se veel skraler - maar miskien meer dwingende - neef.
MORAG IS 'n LOCH-MONSTER met 'n vreeslike publisist. Alhoewel dit in Skotland effens beroemd is, het verhale van Morag nie in kleurboeke of Hollywood-films versprei nie. 'N Bietjie sensasie in die laat sestigerjare, die dier se tuiste van Loch Morar het weggehou om waarnemings te publiseer en is nogal nie geïnteresseerd in 'n toerismebedryf wat bultige waterdiere betrek nie.
Skrywer se hoaxfoto. Nie oortuigend nie. Ja, dit is basiliekruid.
Die geval vir 'n monster in Morar is egter dwingend en waarskynlik sterker as die bespreking van wat moontlik in die naburige Loch Ness woon.
Vir die begin is Loch Morar die diepste liggaam vars water in Europa en bereik dieptes van meer as 1000 voet.
Dit is grotendeels onbewoon, omring deur 'n pad wat slegs 'n kwart van sy omtrek beslaan - dit maak bykans geen verkeer rondom die meer moontlik nie, wat die gebrek aan toeriste-waarnemings kan verklaar.
Belangriker nog, dit is die omgewing vir waarnemings so sensasioneel soos almal wat uit Nessietown gekom het.
Verhale van 'n monster het die Morar-gebied al eeue deurgemaak, eers as verhale gespin tydens ''n sluwe seisoen' ', die verskriklike winters as Skotse hooglanders hulself voordoen, verhale vertel en 'n bietjie versap word.
Volgens vroeë verhale was "Mhorag" die gees van die loch, wat slegs in die vorm van 'n meermin verskyn het toe 'n lid van die Gilles-stam op die punt was om te skop. Later word daar stories vertel van 'n waterpaard (of 'kelpie') wat ruiters op sy rug sou lok en dit dan verdrink en op hul oorskot peusel.
As jy lag, is jy waarskynlik nie in die 1700's gebore toe dit redelik was om die meeste van hierdie verhale as 'n feit te beskou nie.
Monsterjagte in die Harry Potter-era moes moeilik wees. Byna tagtig jaar na die eerste beriggewing in Loch Ness, het die dier sy seks-appèl begin verloor, verbeel deur Pixar en dies meer.
Die romanse van 'n lochmonster is dalk dood en begrawe, selfs as die dier nog leef en swem.
Tog wou ek uitvind of dit wat ek gehoor het, waar was; as 'n ander loch 'n meer waarskynlike kandidaat vir 'n soort beastie was as die berugte by Inverness. Ek het direk na Skotland se loch-monster-kenner gegaan, Adrienne Shine, in die hoop om 'n bietjie meer te leer voordat ek self na Morar vertrek.
Niemand sou beter weet as Shine nie, wat in 1974 met sy eie Morar-ondersoek begin het. Hy is aangespoor deur die beroemdste weergawe van die loch, wat koerante regoor die wêreld gemaak het. Sê Shine
Dit was die ontmoeting in 1969 wat my belangstelling gewek het. Ek het gedink as Loch Ness nie die enigste plek was waar hierdie tradisies bestaan ​​nie, is die kans groter dat dit werklik is.
Hy huur 'n roeiboot en ry snags met 'n kragtige lig op 'n kamera in die hoop om die ontmoeting te herhaal. Nadat dit niks anders was as 'n valse waarneming in die vorm van 'n rots nie ("dit het my geleer om nie die bewyse van my eie oë te glo nie."), Het Shine besluit om onder die water te gaan. In 1975 het hy missies in 'n tuisgemaakte dompelpad in die dieptes van 'n sloot beman, tydens wat hy 'die onderwaterfase van my werk' noem.
Dit is moeilik om 'n glans te vind as hy die uiteindelike vraag vra oor wat daar is, meestal omdat hy geen definitiewe bewyse het nie. Hy sê: 'Ek het niemand teorie nie, omdat baie diere en fisiese gevolge daartoe bygedra het om waarnemings te maak.' As hy gevra word oor sy gunsteling verduideliking, bied hy dit aan
Ek word beskuldig van die Shine Theory. Die af en toe migrasie van steur in vars water het moontlik die tradisie van waterperde begin.
Alhoewel baie mense argumenteer dat so 'n vis nie in hierdie vlaktes kan woon nie, kan dit redelik betwis word dat geen vis ooit soos 'n perd soos 'n steier gelyk het nie.
Shine is eerlik oor die rede waarom hy die nou beroemde dier begin jag het, en hy het dit eers gesien as ''n sagte opsie vir roem en glorie'.
Vyf en dertig jaar later het dit vir hom veel meer as dit geword. Hy is ontelbare ekspedisies in Loch Ness, veral met 1987's Operasie Deepscan, waartydens dosyne sonar-gewapende bote die hele Loch Ness geskandeer en gekarteer het. Dit was onoortuigend.
As 'n man soos Shine geen monster kon vind nie, hoe sou ek? Daar was een ding wat Shine gesê het wat my aan die gang gehou het.
Waar dit lyk asof hierdie tradisies nou na vore kom, is daar altyd 'n persepsie dat hulle Loch Ness kopieer.
Dit was sy manier om te sê dat Morar as kopieër afgeskryf is.
Kan Morar net 'n plek wees wat oor die hoof gesien is? Dit het 'n bietjie dieper in die geskiedenis van die gebied gegrawe en dit was heeltemal moontlik.
Ek het The Search For Morag, 'n geskiedenis van al die bekende verhale van die monster, gelees. Skaars 'n topverkoper, ek moes hierdie beëindigde titel by 'n versamelaarswinkel bestel en duur daarvoor betaal. Die hardeband is in 1972 deur Elizabeth Montgomery Campbell geskryf, en dokumenteer alles wat oor Morar bekend is, en herinner hom aan meer as 100 jaar se waarnemings en ondersoek die uiteindelike vraag.
Die boek stel nie die teleurstelling nie en vertel waarnemings wat, in die woorde van een onderwerp, 'buite verduideliking of definisie' was. Verslae beskryf oor die algemeen 'n bultige, "palingagtige of slangagtige" wese, met 'n "swart en blink" vel. Dit word oor die algemeen gesien op sonnige en rustige dae, wanneer die water minder pap is en die reën van Skotland nie besig is om af te sak nie.
Die bekendste waarneming - die een wat Shine in 1969 se aandag getrek het - was twee mans, Duncan McDonell en William Simpson. In die verslag beskryf hulle 'n wese wat per ongeluk in hul boot vasgeloop het terwyl hulle die oppervlak gebreek het. Hulle aanvanklike vrees was dat dit die boot kan omhels. Nadat hy probeer het om dit met 'n spaan te beskerm, het Simpson sy geweer in die rigting van die dier gevuur. Hy beweer,
Ek het daarna gesien hoe dit stadig wegsink en dit was die laaste wat ek gesien het.
Die hele saak sou maklik gewees het om af te skryf as daar nie talle ander waarnemings voor en na was nie.
Morar is presies dieselfde as wat Campbell dit in 1972 beskryf het. Die stad bestaan ​​uit 'n hotel, 'n treinplatform en ongeveer tien huise.
Die Morar Hotel is een van daardie vreesaanjaende ou wit huise, die soort met pieperige vloere, 'n geheimsinnige personeel en muur-tot-muur-tapyt. Ek het by die aankoms 'n sambreel gekry en gewaarsku dat reën gereeld kom, en dit dikwels.
Onder sorgvuldige aanwysings van die hotel het ek onder die water afgevaar ("Draai links by die huis met die satelliet wat na God toe wys.") En kyk. Dit was onheilspellend, buierig en onpeilbaar stil. Die lug het donker geword en gedreig om emmers te mors. Niks wat op of om die meer beweeg het nie. Die oorkantste oewer was minstens 'n kilometer ver en daar kon nie een boot op die water gesien word nie. Die loch was verlate.
Die dag het die water wakker geword, meestal as gevolg van die komende en weerweer. Ek kon maklik sien hoekom daar soveel vals waarnemings in hierdie dele was - elke rots of golf het soos iets gelyk. Een van die algemeenste monsterfoute was die verkeerde interpretasie van 'n bootwakker. Ek kon sien hoekom - 'n aantal van hulle het my oog gevang en my ook beledig.
Rotse wek bedrieglik.
Die reën het uiteindelik begin val, terwyl ek my bes probeer het om die paadjie om die loch te loop. Dit sou onmoontlik gewees het om in een dag te sirkel, so my plan was om dit halfpad om te sit, ongeveer 'n uur later van waar die pad geëindig het.
In die loop van ses uur het ek drie mense, sewe motors en ongeveer tien huise gesien. Daar was net nie veel lewe op die loch nie, behalwe die lammers of skape wat af en toe kom.
My oë het op die water gebly. Dit was nie soveel dat ek gehoop het om 'n reuse-slang te sien nie, maar meer as dat die loch 'n soort trek gehad het, 'n stil krag wat aandag gevra het. Daar was geen twyfel in my kop dat, as daar ooit iets ontdek sou word, dit hier gevind kon word nie, eerder as in 'n bevolkte plek soos Loch Ness.
'N Half dag later was ek terug by die hotel, het die monsterverhaal gesit en versuip.
Maar is daar iets?
Niemand sou met my praat nie.
'N Paar mense is hieroor gewaarsku, maar dit was verbasend waar: die stad het geen belangstelling in die verhaal van toerusting en toeriste nie. Dit wil voorkom asof die roem van die waarneming van 1969 genoeg was vir almal.
Ek het wel met een vrou gepraat wat anoniem wou bly. Sy het gesê dat die gebied grootliks deur een van die ouer gesinne bestuur word en dat hulle niks meer wil hê as dat die wêreld hulle (en hul skape) alleen sou laat nie.
Die mandaat was dat as u sou praat, daar hel sou wees om te betaal. Sy het self iets in die water gesien, maar het dit so vinnig as uit haar mond gesmeer. 'Dit was waarskynlik niks.'
Die waarnemings in Die soeke na Morag is alles wat nog van die jag in hierdie land oorbly en kan dien as die einde van enige formele ondersoek. Maar hulle is nog steeds dwingend tot vandag toe. Daar is die verhaal van John MacVarish:
Wat ek gesien het, was 'n lang nek van vyf tot ses voet uit die water met 'n klein kop daarop, wat redelik stadig van die kant af kom.
En Charles Fishburne:
Dit het binne dertig en vyftig meter oorgegaan na die hawe ... drie groot, swart bultvormige voorwerpe wat vinnig deur die water beweeg.
Of Kate MacKinnon:
Dit was eerder soos 'n groot paling ... die nek was ongeveer een voet in deursnee en swart van kleur.
Al hierdie verhale moet jou laat wonder of daar iets is wat daar is en, indien wel, wat dit kan wees. Daar is nog baie verkenning oor om in hierdie waters te doen, en baie stories wat uitgevee moet word.
As u belangstel om u hand te probeer, kan u nie 'n beter plek vind as Loch Morar nie. Draai net links by die satelliet wat na God gerig is en hou aan loop.
As u eie soeke na die Loch Morar-monster kortkom, verdrink u hartseer deur Boozing Through 5 Whisky Distillery Tours in Skotland.