Oregon Trail - GESKIEDENIS - Inligting
Sendelinge Blaze the Oregon Trail
Teen die 1840's het die Manifest Destiny Amerikaners in die Ooste gretig om hul horisonne uit te brei. Terwyl Lewis en Clark van 1804 tot 1806 na die weste gekom het, was handelaars, handelaars en vangmanne ook een van die eerste mense wat 'n pad oor die kontinentale kloof gesmee het.
Maar dit was sendelinge wat die Oregon -roete regtig aangevuur het. Handelaar Nathan Wyeth het die eerste sendinggroep in 1834 wes gelei waar hulle 'n buitepos in die huidige Idaho gebou het.
Die dokter en die protestantse sendeling, Marcus Whitman, was vasbeslote om die Christendom aan die Amerikaanse Indiane aan die grens te versprei, in 1835 te perd uit die noordooste om te bewys dat die westelike roete na Oregon veilig en verder as ooit tevore kon word.
Whitman se eerste poging het hom tot by die Green River Rendezvous geneem, 'n ontmoetingsplek vir bontvangers en handelaars in die Rocky Mountains naby die huidige Daniel, Wyoming. By die tuiskoms trou Whitman en vertrek weer, hierdie keer saam met sy jong vrou Narcissa en nog 'n protestantse sendelingpaar.
Die partytjie het die Green River Rendezvous gehaal, en daarna 'n uitmergelende reis langs inheemse Amerikaanse paadjies oor die Rockies onderneem, met behulp van Hudson Bay Company -trappers as gidse. Hulle het uiteindelik Fort Vancouver, Washington, bereik en sendingposte in die omgewing gebou - Whitman se pos was in Waiilatpu te midde van die Cayuse -Indiane.
Whitman se klein partytjie het bewys dat mans en vroue weswaarts kon reis, hoewel dit nie maklik was nie. Die verhale van Narcissa oor die reis is in die Ooste gepubliseer en stadig het meer sendelinge en setlaars hul pad gevolg, wat bekend staan ​​as die Whitman -sendingroete.
In 1842 is die Whitman -sending deur die Amerikaanse Sendingraad gesluit, en Whitman is te perd terug na die Ooste, waar hy hom beywer vir voortgesette finansiering van sy sendingwerk. Intussen het sendeling Elijah White meer as 100 pioniers oor die Oregon -roete gelei.
Groot emigrasie van 1843
Toe Whitman weer weswaarts op pad was, ontmoet hy 'n groot wa wat vir Oregon bestem was. Die groep het 120 waens, ongeveer 1 000 mense en duisende vee ingesluit. Hul trek begin op 22 Mei en duur vyf maande.
Dit het die sluise van pioniermigrasie langs die Oregon -roete effektief oopgemaak en bekend geword as die Groot Emigrasie van 1843.
By die terugkeer van Whitman na sy missie, het sy hoofdoelwit verskuif van die bekering van Amerikaanse Indiane na die hulp van blanke setlaars. Namate meer intrekkers aangekom het, het die Cayuse gegrief en vyandig geword.
Nadat 'n maselsepidemie in 1847 uitgebreek het, is die bevolking van Cayuse gedemineer, ondanks dat Whitman sy mediese kennis gebruik het om hulle te help.
In die voortdurende konflik is Whitman, sy vrou en sommige van die sendingpersoneel dood; baie meer is meer as 'n maand lank as gyselaars geneem. Die voorval het gelei tot 'n sewe jaar lange oorlog tussen die Cayuse en die federale regering.
Lewe op die Oregon -roete
Dit was geen maklike taak om 'n reis van vyf tot ses maande oor ruwe terreine te beplan nie, en dit kan tot 'n jaar duur. Emigrante moes hul huise, besighede en besittings verkoop wat hulle nie kon saamneem nie. Hulle moes ook honderde pond voorraad koop, insluitend:
gewere en ammunisie
Verreweg die belangrikste item vir 'n suksesvolle lewe op die roete was die bedekte wa. Dit moes stewig genoeg wees om die elemente te weerstaan, maar tog klein en lig genoeg om 'n span osse of muile dag na dag te trek.
Die meeste waens was ongeveer ses voet breed en twaalf voet lank. Hulle was gewoonlik gemaak van gesoute hardehout en bedek met 'n groot, geoliede doek wat oor houtrame gespan was. Benewens voedselvoorrade, was die waens gelaai met watervate, teeremmers en ekstra wiele en asse.
In teenstelling met wat algemeen geglo is, was die meeste waens wat die Oregon -roete gery het, prairieskeppers en nie groter, swaarder Conestoga -waens nie.
Dit was van kritieke belang dat reisigers in April of Mei sou vertrek as hulle gehoop het om Oregon te bereik voordat die wintersneeu begin. Die laat lente het ook verseker dat daar genoeg gras op die pad was om vee te voed.
Namate die Oregon Trail gewild geword het, was dit nie ongewoon dat duisende pioniers tegelykertyd op die pad was nie, veral tydens die California Gold Rush. Afhangende van die terrein, het waens langs mekaar of 'n enkele lêer gery.
Daar was effens verskillende paaie om Oregon te bereik, maar meestal het setlaars die Great Plains oorgesteek totdat hulle hul eerste handelspos by Fort Kearney bereik het, gemiddeld tussen tien en vyftien kilometer per dag.
Vanaf Fort Kearney het hulle die Platte -rivier meer as 600 myl tot by Fort Laramie gevolg en daarna die Rocky Mountains bestyg waar hulle warm dae en koue nagte in die gesig gestaar het. Somer donderstorms was algemeen en het die reis stadig en verraderlik gemaak.
Die setlaars sug van verligting as hulle teen Independence Rock - 'n groot granietrots wat die halfpad van hul reis was - teen 4 Julie bereik, omdat dit beteken dat hulle op skedule was. Soveel mense het hul naam by die rots gevoeg dat dit bekend geword het as die 'Groot register van die woestyn'.
Nadat hulle die Independence Rock verlaat het, het setlaars die Rocky Mountains na die Suidpas geklim. Daarna het hulle die woestyn oorgesteek na Fort Hall, die tweede handelspos.
Vandaar het hulle deur die Snake River Canyon en 'n steil, gevaarlike klim oor die Blue Mountains gegaan voordat hulle langs die Columbia -rivier na die nedersetting Dalles en uiteindelik na Oregon City beweeg het. Sommige mense het suidwaarts na Kalifornië gegaan.
Gevare op die Oregon -roete
Sommige setlaars kyk met 'n idealistiese oog na die Oregon -roete, maar dit was alles behalwe romanties. Volgens die Oregon California Trails Association het byna een uit elke tien wat die roete aangepak het, nie oorleef nie.
Die meeste mense sterf aan siektes soos dysenterie, cholera, pokke of griep, of in ongelukke wat veroorsaak word deur onervareheid, uitputting en nalatigheid. Dit was nie ongewoon dat mense onder wawiele gedruk of per ongeluk doodgeskiet is nie, en baie mense verdrink tydens gevaarlike rivieroorgange.
Reisigers het dikwels waarskuwingsboodskappe gelaat aan diegene wat agter hulle aan was as daar siektes, slegte water of vyandige Amerikaanse Indiese stamme in die omgewing was. Namate meer en meer setlaars weswaarts op pad was, het die Oregon-roete 'n goed geslaan pad geword en 'n verlate rommelwerf van besittings wat oorgegee is. Dit het ook 'n begraafplaas geword vir tienduisende pioniermanne, vroue en kinders en talle vee.
Met verloop van tyd het die toestande langs die Oregon -roete verbeter. Brûe en veerbote is gebou om wateroorgange veiliger te maak. Langs die pad verskyn nedersettings en bykomende voorraadposte, wat vermoeide reisigers 'n plek gegee het om te rus en te hergroepeer.
Roetegidse het gidsboeke geskryf, sodat setlaars nie meer 'n begeleier op hul reis moes saamneem nie. Ongelukkig was nie al die boeke akkuraat nie, en sommige setlaars het verlore geraak en die voedsel kon opraak.
Die einde van die Oregon -roete
Met die voltooiing van die eerste transkontinentale spoorweg in Utah in 1869, het wa -treine weswaarts aansienlik afgeneem namate setlaars die vinniger en meer betroubare vervoermiddel gekies het.
Terwyl dorpe langs die Oregon -roete gevestig is, het die roete steeds duisende emigrante bedien met 'goudkoors' op pad na Kalifornië. Dit was ook tussen 1866 en 1888 'n hoofweg vir massiewe beesritte.
Teen 1890 het die spoorweë die noodsaaklikheid om duisende kilometers in 'n onderdakwa te ry, uitgeskakel. Setlaars uit die ooste was bly om 'n trein te haal en binne 'n week in plaas van ses maande in die Weste aan te kom.
Alhoewel moderne vooruitgang die behoefte aan die Oregon -roete beëindig het, kon die historiese betekenis daarvan nie geïgnoreer word nie. Die National Park Service noem dit in 1981 'n National Historic Trail en leer die publiek steeds oor die belangrikheid daarvan.
Eerste emigrante op die Michigan Trail. Oregon California Trails Association.
Lewe en dood op die Oregon -roete: voorsiening vir geboortes en dodelike omstandighede. Oregon California Trails Association.
Marcus Whitman (1802-1847) Narcissa Whitman (1808-1847). PBS Nuwe perspektiewe op die Weste.
Oregon Donation Land Act. Die Oregon -ensiklopedie.
Oregon of Bust. Arizona Geographic Alliance.
Oregon -roete. Die Oregon Ensiklopedie.
Basiese roetes: die beginpunt. Nasionale Oregon California Trail Center.
Trail Basics: The Wagon. Nasionale Oregon California Trail Center.
Waar het die Oregon -roete gegaan? Bereik die Willamette -vallei van Oregon. Oregon California Trails Association.
Whitman -sending: huis toe reis met die groot migrasie. Nasionale Parkdiens.
Whitman-sendingroete, 1841-1847. Oregon Historic Trails Fund.
Die Oregon -roete
Van die wyd oop ruimtes van die Weste tot die digte stedelike chaos van die Ooste, bied hierdie roete die langste en mees betrokke padreis in Road Trip VSA. Deur 'n buitengewoon uiteenlopende reeks plekke te verbind en 'n totaal van meer as 5.311 km (meer as drie moontlike ompaaie, sypaadjies en parallelle roetes) in te neem, neem US-20 van alles in beslag tydens sy tweespoorpaadjie vanaf Oregon se ruwe kus na die heerlike see en sand van Cape Cod.
Uitstekende besienswaardighede sluit ten minste twee wonders van die wêreld in, New York's Niagara waterval en Wyoming's Yellowstone Nasionale Park die groot stede van Boston en Chicago en twee roemryplekke, een in Cleveland wat rock 'n 'roll vier, die ander in Cooperstown wat die nasionale tydverdryf vereer, bofbal. Vreemde museums, klassieke eetplekke, idilliese dorpe en aangrypende post-industriële verval-jy vind dit oral op hierdie groot langpad.
Die roete begin in die Weste en is plek -plek regoor die breë pad wat die Oregon -roete gevorm het. Die landskap oorkant Oregon, Idaho, en Wyoming langs US-20 en 'n parallelle snelweg, US-26, is nog steeds so eensaam soos meer as 150 jaar gelede, toe pioniergesinne hierdie eenrigtingroete weswaarts na die beloofde lande van die Stille Oseaan-kus gevolg het. Halfpad regoor die land kan u twee Amerikaans-monumente besoek, Mount Rushmore en Carhenge.
U kan ook die wysheid van Walt Whitman toets, wat geskryf het: 'Terwyl ek weet dat die standaardaanspraak is dat Yosemite, Niagara -waterval, die boonste Yellowstone en dies meer die grootste natuurskoon bied, is ek nie so seker nie, maar die Prairies and Plains duur vul die estetiese sin voller, gaan die res vooraf en maak Noord -Amerika se kenmerkende landskap. " Ry oor die Sandheuwels van die noorde Nebraska op pad verby Iowa's Veld van drome, en kyk self wat is so wonderlik aan die Great Plains.
US-20 kruis die Mississippi-rivier by Dubuque, wat, net soos Galena, aan die kant van Illinois, een van die oudste nedersettings was aan wat eens die westelike grens van die land was. Dit stop dan om te kyk Chicago voordat hy ooswaarts kronkel deur die nuut opkomende, voormalige "Rust Belt" langs die Groot Mere. Hierdie digbevolkte streek het ook 'n paar perfek bewaarde historiese terreine, wat wissel van landelike Amish -landerye tot motoraanlegte wat verantwoordelik is vir die land se voorste motors.
In die staat New York, ons volg US-20 oor 'n historiese middeweg, tussen die stadige bote van die Erie-kanaal en die hoëspoed-tolpad van die I-90 New York Thruway, kronkel langs die noordelike rand van die lieflike Vinger mere voordat hy die Hudsonrivier oorsteek na die Berkshires of western Massachusetts. Die historiese Mohawk-roete bring ons verby Lexington en Concord en na Boston, en volg Paul Revere se historiese rit-omgekeerd-voordat ons ou US-6 tot by die punt volg Kaapse kabeljou by die lieflike en lewendige oord Provincetown, waar die pelgrims regtig het in 1620 in Amerika aangekom.
Die Oregon Trail gebruik die sleutelbord sleutels.
The Oregon Trail is 'n rekenaarspeletjie wat oorspronklik ontwikkel is deur Don Rawitsch, Bill Heinemann en Paul Dillenberger in 1971 en vervaardig deur MECC in 1974. Die oorspronklike spel is ontwerp om skoolkinders te leer oor die werklikhede van die 19de eeuse pionierslewe op die Oregon Trail. Die speler neem die rol aan van 'n wa -leier wat sy groep setlaars lei vanaf Independence, Missouri, na Oregon's Willamette Valley oor die Oregon Trail via 'n Conestoga -wa in 1848. Die spel is sedert die oorspronklike weergawe deur verskeie ontwikkelaars in baie uitgawes vrygestel. uitgewers wat regte op die spel verkry het.
'N Belangrike aspek van die spel was die vermoë om te jag. Met behulp van gewere en koeëls wat in die loop van die wedstryd gekoop is, kies spelers die jagopsie en jag wilde diere om dit by hul voedselreserwes te voeg. In die oorspronklike weergawe was daar geen grafika nie, en spelers het vasgestel hoe vinnig hulle 'BANG', 'WHAM' of 'POW' kon tik, met verkeerde woorde wat tot 'n mislukte jag kon lei. Later sou spelers 'n mannetjie beheer wat in staat was om 'n geweer in agt rigtings te rig en enkele skote op diere te skiet. In latere weergawes het spelers gejag met 'n draad wat deur die muis beheer word. Bison was die teikens wat die stadigste beweeg het en het die meeste kos opgelewer, terwyl konyne en eekhorings vinnig was en baie klein hoeveelhede kos aangebied het. Hert (oostelike gedeelte) en elande (westelike gedeelte) was in die middel wat spoed, grootte en voedselopbrengs betref, tussen bison en takbokke in al drie eiendomme. Alhoewel die hoeveelheid wilde wild wat tydens 'n jaguitstappie geskiet word, beperk word deur slegs die speler se koeëls, is die maksimum hoeveelheid wat terug na die wa vervoer kan word 100 pond in vroeë weergawes van die spel. In latere weergawes, solank daar ten minste twee lewende lede van die wa -partytjie was, kon 200 pond na die wa vervoer word. Dit was uiters algemeen dat spelers diere van 'n paar duisend pond doodmaak, net om die grootste deel daarvan te mors. Sommige sou dit as 'n realistiese voorstelling van die wilde weste beskou. Ook in die latere weergawe kan u in verskillende omgewings jag. Byvoorbeeld, jag gedurende die winter sal grafika toon van gras wat met sneeu bedek is.
Deur die loop van die spel kan lede van u groep siek word en aan verskillende oorsake sterf, soos masels, slangbyt, dysenterie, tifus, cholera en uitputting. Mense kan ook sterf as gevolg van verdrinking of 'n gebreekte been. Jou osse was ook onderhewig aan siekte en dood. As een van u partylede sterf, word daar kortliks 'n begrafnis gehou, waarna u 'n geskikte grafskrif kan skryf, waarna u verder kan loop.
Aan die einde van die reis word punte toegeken volgens 'n formule geweeg deur die gekose beroep (punte verdubbel vir 'n timmerman en verdriedubbel vir 'n boer), die aantal en gesondheid van oorlewende familielede, oorblywende besittings en kontant byderhand.
Daar was geen standaard pioniervoorsieningsrantsoen nie. Met verloop van tyd het die kos wat hulle gebring het effens verander, verskillende reisboeke het effens verskillende dinge aangeraai en elke gesin sou die voorrade volgens hul smaak aanpas.
Dit gesê, hulle het almal 'n paar algemene dinge gedeel. Elke wa het gewoonlik vier mense, twee volwassenes en twee kinders. Hierdie gesin van vier sal 'n verstommende 800 pond meel bring - wat meer as 1/3 van hul totale voorraad uitmaak.
Gewoonlik sal dit tydens 'rusdae' brood gemaak word as die wa nie ry nie. Die meel wat hulle gebruik het, was bekend as 'kortbroek' en was 'n mengsel van growwe semels en growwe meel. Kortbroek is meestal gebruik omdat dit goedkoper was as ander meel, maar ook omdat dit 'n goeie hoeveelheid vesel vir die opbrengs verskaf het.
Brood was een van die belangrikste kaloriebronne, maar hardtack is ook verteer. Hierdie gebakte koekie, wat deur 'n groot deel van die geskiedenis bestaan, was soortgelyk aan 'n kraker en was byna universeel verafsku - die pioniers was geen uitsondering nie. Hulle bring ook mieliemeel, wat pannekoeke of Amerikaanse koekies maak. Sommige rekeninge bevat ook akkermeel. Hulle sou hulle kos gemaak, gemaal en tot rudimentêre brood gebak het toe die voorraad opraak.
Alhoewel die pioniers van wilde giste gebruik kon maak, het hulle blykbaar 'n stof genaamd 'saleratus' verkies, 'n soort voorloper vir bakpoeier wat eers in die 1840's in die handel begin raak het. Ongeveer 2 pond saleratus is per persoon op die roete gebring, maar as dit opraak, het die pioniers 'n vernuftige truuk. Hulle gebruik water uit die 'natuurlike koeldrankbronne' wat naby Sweetwaterrivier in Wyoming gevind is, en verskeie verslae getuig daarvan dat dit sterk genoeg was om hul brood op te wek.
Die Oregon-, Mormon Pioneer- en Kalifornië -roetes kruis almal Wyoming in die sentrale en gewildste gang van die transkontinentale migrasie van die 1840's, 1850's en 1860's. Die roetes volg die riviere North Platte en Sweetwater wes tot by South Pass, waarna hulle verdeel word in verskillende roetes wat na Oregon, Utah of Kalifornië moet ry. Soveel as 'n halfmiljoen mense het moontlik in die 19de eeu deur hierdie gang gereis. Vir baie het die omgewings van die Great Plains, Rocky Mountains en Great Basin gelyk na 'n ander planeet vol vreemde en vreemde landskappe.
Emigrasie-roetes is in die 1810's-1840's deur vangers, handelaars, die weermag en vroeë pioniers ondersoek. Namate die Weste gevestig is, het bestemmings vermeerder, wat 'n komplekse netwerk van roetes nodig gehad het. Emigrante het na beter roetes gesoek, aangesien die enorme verkeer op die hoofroetes die natuurlike hulpbronne van die brose steppe en woestyn belemmer het. Geïsoleerde wa-spore regoor die Weste het vinnig gegroei tot 'n verreikende kapillêre stelsel.
Die Oregon/Mormon Pioneer/California Trails is bestudeer en beoordeel volgens die National Trails System Act van 1968 en is aangewys as National Historic Trails. Aanduiding as 'n National Historic Trail (NHT) is in wese 'n ere -onderskeid, wat min beskerming bied aan enige van die roetes. Hierdie identifikasie erken egter uitdruklik die nasionale betekenis van hierdie roetes en stel die federale regering in staat om te help met die bestudering en opvoeding van die publiek oor hierdie belangrike plekke. Die wet stel die beperkte gesag van die federale regering ook in staat om gedeeltes van hierdie paadjies van gewillige verkopers te bekom.
In ons pogings om by te dra tot openbare gesondheid en standaarde vir die versagting van koronavirus, is ons tydelik gesluit.Ons sien daarna uit om weer oop te maak wanneer dit veilig is. Meer plaaslike koronavirus -inligting kan hier gevind word.
Nuwe en opwindende programme kom binnekort!
U kan steeds ons uitvoerende direkteur, Gail Yazzolino, kontak met enige vrae by [email protected]
Einde van die Oregon Trail Interpretive & amp vir besoekersinligtingsentrum
1726 Washington Street, Oregon City, OF 97045 | (503) 657-9336
SKENK Klik hier om uit te vind hoe u ons kan ondersteun en 'n skakel na ons aanlyn skenkingsknoppie kan kry.
"Editor 's Choice Award: Waarom Oregon City 'n moet-besoek bestemming is vir paartjies wat van geskiedenis hou "
Reisigers kan hul kredietkaartbelonings inbetaal om die einde van die Oregon Trail te verken
Stories Hier Podcast
Live weer kamera
Oregon Mt Hood Territory: Moderne pioniers
Webwerf geskep deur WORD Marketing – Kopiereg © 2021 Historiese Oregon City. Alle regte voorbehou.
Oregon Trail - GESKIEDENIS
Foto van Oregon Trial van die ekspedisie van die Hayden -opname in 1870 deur William H. Jackson.
Besoekerstatistieke Oregon -roete
Scotts Bluff National Monument 166,007 besoekers, #201 mees besoekte
2.952 hektaar (federaal)
42.892 besoekers, #295 mees besoekte
832 hektaar (federaal)
48 481 besoekers, #286 mees besoekte
Hagerman Fossil Beds NM 23,768 besoekers, #333 mees besoekte
4,335 hektaar (federaal)
Bron: NPS 2019 NPU (National Park Unit). Ranglys onder 378 Nasionale Parkeenhede.
Scotts Bluff Nasionale Monument
$ 3 Individueel, $ 5 Motor - 7 dae
Skoorsteen Rock NHS
$ 3 Volwasse, kinders gratis 18 en onder
Hagerman fossielbeddens nasionale monument - gratis
Foto bo: Conestoga -wa terwyl hy op die Oregon -roete by die Scotts Bluff National Monument sit, tydens 'n herontmoeting in 1961. Foto met vergunning van NARA. Regs: Independence Rock op die Oregon Trail in Wyoming. Foto van Hayden Survey, William H. Jackson, 1870.
Die paaie van westelike uitbreiding, die roetes van die veehandel, Indiese paaie van die somer tot die winterkwartiere, die roete vir Lewis en Clark, die roetes wat waentreine van oos na St. Louis lei, dan wes na die kus. Van die Chisholm -roete tot by die Oregon -roete het hierdie paadjies Europese setlaars oor gevaarlike Indiese lande gelei, 'n skandeskandaal deur die Amerikaanse regering laat deurdring toe Indiese lande gekonfiskeer of gekoop of ruil is vir dorpe, plase, landstormloop, en wat sommige vooruitgang sou noem.
Oregon Trail Dan
Daar was geen twyfel dat die geskiedenis van die Oregon Trail een van die mees dinamiese in die geskiedenis van die Verenigde State is nie. Terwyl baie oostelinge weswaarts vlug en op soek is na 'n beloofde land wat hulle nog nie eens gesien het nie, sommige deur die romanse van dime store -romans van westerse helde en ander getrek deur lande waar u honderd -en -sestig hektaar kan huisves vir 'n aansoek van $ 18 vergoeding, die manne wat die waentreine oor 'n ruwe land gelei het, was karaktereienskappe. En dit was 'n les wat die geskiedenis van die Verenigde State verlief geraak het op, tydens sy optrede, in verhale en later op filmskerms. Selfs vandag nog weet baie mense van die Oregon -roete uit die mees moderne vermaaklikheidsgebeure, 'n videospeletjie, of vir diegene wat 'n bietjie meer egtheid wil verkry, uit die herontwikkeling van die tydperk, soos getoon op die foto van die wa hierbo as 'n berg man lei Conestoga -waens verby 'n rotsformasie vanaf die Scotts Bluff National Monument in die vroeë 1960's.
Die Oregon Trail -landroete is ontwikkel as 'n makliker alternatief vir die Lewis- en Clark -roete in 1803, met Lewis en Clark wat oor die westelike deel van die Oregon -roete gereis het tydens hul trek in 1805. Robert Stewart van die Astoriaanse pelshandelgroep was die eerste om hierdie roete in 1810 te kruis tydens sy tien maande lange reis van Fort Astoria na St. Die roete was 2170 myl lank, begin in Independence, Missouri, en draai verby Fort Kearney in Nebraska na Fort Laramie, Independence Rock en South Pass in Wyoming, langs die Snake River in Idaho, daarna in Washington na Marcus Whitman's Mission en Fort Vancouver, voordat hy die Willamette -vallei in Oregon binnegaan. Independence Rock, 'n bekende landmerk op die roete, wat die name bevat van bekende trappers, reisigers en ontdekkingsreisigers wat hulle van 1835 af in die rots geëts het.
Die voltooiing van die roete was 'n moeisame toets van uithouvermoë, wat ses maande in 'n onderdakwa geneem het om al die verraderlike kilometers af te lê, 'n gebrek aan voedsel en water, Indiese aanvalle en siekte te verduur. Ontdekkers en pelshandelaars het aanvanklik die spoor gevolg met die eerste wa -trein wat in die 1830's onderhandel het oor die Suidpas, en die presbiteriaanse sendelinge van Marcus Whitman en sy vrou, Narcissa, het Walla Walla in 1836 bereik. eerste sukses in 1841, maar begin ernstig in 1843 toe 'n duisend ledetrein van Independence, Missouri, die Suidpas oorsteek en na Oregon kom. Immigrasie met behulp van die Oregon -roete bereik 'n hoogtepunt in die 1850's, maar setlaars het die roete gebruik om die land tot in die 1860's oor te steek.
The Oregon Trail - Foto bo links. Van die top van 'n berg wat weswaarts kyk oor Devil's Gate in Fremont County, Wyoming, met die vlaktes van die Sweetwater, Oregon Trail en die Seminole Mountains in die agtergrond. Opmetings vir ekspedisiewaens onder in die vallei. Hierdie foto is geneem tydens die ekspedisie van die Hayden Survey in 1870, foto deur William H. Jackson.
Foto bo: Karre wat by die Scotts Bluff -museum geparkeer was met Eagle Rock op die agtergrond, 1937. Met vergunning van National Park Service. Onder: Uitsig vanaf die sendingwerf by Whitman Mission National Historic Site. Met dank aan National Park Service, Stephanie Martin.
Oregon Trail nou
U kan vandag nog die Oregon -roete opspoor, en u kan nog steeds baie dele van die vervalle verdiepings sien waar die wawiele van die westelike uitbreidingsvoorouers gedraai het. Daar is 'n verskeidenheid besienswaardighede, baie begin nou in die Oregon National Historic Trail -projek van die National Park Service ingesluit word, wat motorroetes insluit, sommige nog in die ontwikkelingsfase.
Die magdom historiese terreine langs die Oregon -roete bied talle geleenthede vir erfenistoerisme, met museums, staproetes, perdry en baie interessante uitlegterreine en natuurlike uitsigte wat daar tydens pionierdae was. Besoek die Oregon National Historic Trail -webwerf by die National Park Service vir meer inligting oor die poging van die roete om 'n paar interessante plekke langs die pad te koördineer. Behalwe die wat daar gelys is, bevat die bestaande National Park Service -eenhede en State Historic Sites ook 'n deel van die verhaal van die mans, vroue en hul gesinne wat die tog gemaak het. Hieronder is 'n paar opvallende in die afdeling Wat is daar nou, maar die werklike lys is beslis baie langer.
Gebore: 6 Mei 1886.
Oorlede: 27 Julie 1972. Begrawe op Lee Mission Cemetery in Salem.
Feite: Duerksen was een van die stigters van Deaconess Hospital, 'n voorganger van die Salem -hospitaal. 'N Groep manne het in 1916 na Salem gekom en 'n hospitaal met 12 beddens in 'n ou hotel in Winterstraat geopen. Suster Anna, 'n gegradueerde van die Evangelical Deaconess Hospital School of Nursing in St. Louis, Mo., was een van vier Mennonitiese susters in die Kuratorium. Die susters het 20-uur dae gewerk en geen salaris gekry totdat Social Security in 1935 begin is nie. Vir hulle was dit 'n roeping, nie 'n werk nie. Duerksen was die enigste narkotiseur van die hospitaal. Sy het in die kelder gewoon en nie net vir pasiënte gesorg nie, maar ook gekook en huishouding gedoen. Sy trou met die tuinier van die hospitaal en werk tot in die vyftigerjare by die hospitaal. In 1947 het die Mennoniete die hospitaal oorgegee aan 'n raad van Salem -burgers, en die naam is verander na Salem Memorial Hospital. Dit het in 1969 saamgesmelt met die Salem General Hospital om die hospitaal te skep wat vandag bestaan.
Opmerklik: In 1957 word Duerksen erken deur die Oregon Nurses Association met 'n lewenslange lidmaatskap vir haar lang leiding in die verskaffing van gesondheidsorg.
Aanhalings: Haar nalatenskap is goed gedokumenteer in die annale van die Salem-hospitaal. Ted Stang, 'n jarelange administrateur van die plaaslike hospitaal, het Duerksen ontmoet nadat hy in 1968 by Salem gekom het. Sy was in die 80's. Hy het ook baie verhale gehoor van die kleinseun van die eerste administrateur van Deaconess Hospital. 'Sy was klein, stil, beskeie,' het Stang gesê. "Maar seun, was sy 'n kragstasie. Mense het geluister na wat suster Anna te sê het, al was sy nie die administrateur nie. Suster Anna het baie gewig by die instelling gedra."
Bronne: Salem History Online, Oregon -staatsman, Salem -hospitaal
Sarah Winnemucca (Foto: Statesman Journal -lêer)
Oregon Trail tydlyn 1792-1815
Op kaarte begin die Oregon -roete net wes van St. Louis, Missouri. Mettertyd is die begin van die roete 'n bietjie moeiliker om te plaas.
Die eerste wa -trein het in 1841 op die roete gerol en emigrante het uiteindelik die pad na 'n groot snelweg gedra, op sommige plekke honderd voet breed en tien voet diep. Maar voorheen het baie reisigers op verskillende maniere na Oregon gekom: vroeë ontdekkingsreisigers en handelaars uit die weste deur die see Franse Kanadese en Britse emigrante oor die land van die noordelike maatskappye van handelaars uit die Spaanse Kalifornië uit die suide en, agter die pels aan handel, 'n klein aantal Amerikaanse trappers en sendelinge uit die ooste.
'N Aantal paadjies het Oregon reeds gekruis voor die aankoms van die eerste Europeërs. Die vroegste Oregon -nuwelinge het gevind dat kusstamme, wat nog nooit blankes gesien het nie, reeds oor 'n paar gewere, messe, ketels en selfs silwer lepels beskik. Inheemse Amerikaners van die Oregon -plato het wes van die Cascades en oos van die Bitterootberge handel gedryf terwyl kusstamme ver binnelands gereis het vir 'n lewendige jaarlikse handel op tradisionele plekke aan die Columbia -rivier.
VERSTOP IN DIE REën
Tradisioneel begin die verhaal van die Oregon -roete met die Europese/Amerikaanse ontdekking van die Columbia -rivier en die seereise van kapteins Gray en Vancouver in 1792. Die skepe van hierdie ontdekkingsreisigers was in daardie jaar slegs twee van die 28 handelsvaartuie in die noordweste. Na die middel van die 1780's het 'n bloeiende see-otterbont handel by Nootka Sound (op die huidige Vancouver-eiland) as deel van 'n groot handelsnetwerk wat Londen, New England, Hawaii, Kanada se kus-eilande, Russiese Alaska en China verbind het. . Ten spyte van goed gereisde handelsroetes langs die Stille Oseaan, het die monding van die Columbia-rivier tot 1792 vir ontdekkingsreisigers weggesteek.
DIE STUKKE BYEEN
Hierdie tydsraamwerk is ontwerp om navorsers te help om individue en gebeure op die Oregon -roete in konteks te plaas. Behalwe 'n groot aantal baie uiteenlopende mense, het die vorming van die roete baie korter reise op toekomstige dele van die roete behels. Soms verskuif die konteks van die Trail na die westelike punt daarvan in Oregon, soms na die bonthandel uit St. Louis en Kanada, en dikwels na die reise van die bergmanne wat die streek tussenin verken het.
ONTDEKING VAN DIE COLUMBIA -RIVIER DEUR GREY EN VANCOUVER:
Robert GREY en die skip Columbia vaar op hul tweede reis van Boston na die noordweste op 29 September 1790. Hulle het die winter van 1791-92 by 'n kamp net noord van Nootka Sound (op die huidige Vancouver-eiland) deurgebring en die plaaslike Stille Oseaan verken. kus en versamel see-otter pelse te koop in China.
Op 11 Mei 1792 het die Columbia die verraderlike sandstaaf by die monding van die Columbia -rivier oorgesteek en die waterweg verken. Onder die 50 mans aan boord van die eerste skip wat die Columbia -rivier in Oregon binneseil, was Robert HASWELL, eerste offisier, Andrew NEWELL, seeman en veteraan van Gray se eerste reis, ATTOO, kajuitseun wat terugkeer na sy geboorteland Hawaii, Joseph BARNES, 'n seeman wat geteken het in China, John AMES en Benjamin POPKINS, pantsers, Barlet PEASE, cooper, Thomas NICHOLS, kleermaker, Obadiah WESTON, seilmaker, Thomas TRUMAN, kok, Samuel YENDELL en Nathan DEWLEY, timmermanne, George DAVIDSON, skilder van die skip ( en kunsskilder), en Samuel HOMER, 'n seuntjie van 10 of 11 jaar. Gray en die Columbia seil huis toe deur China, voltooi hul tweede reis om die wêreld en keer op 25 Julie 1793 terug na Boston.
BRONNE: Vancouver en Haswell het tydskrifte gehou tydens die reise. John Scofield's Hail Columbia bevat 'n uitgebreide bibliografie met inligting oor primêre bronne soos die tydskrifte van Haswell en Vancouver. Frederick W. Howay's Voyages of the Columbia to the Northwest Coast bevat 'n magdom primêre materiaal in die vorm van tydskrifte, dokumente en briewe. & quotDr. John Scouler's Journal, & quot; Oregon Historical Quarterly #6, teken nog 'n vroeë reis na die noordweste aan.
Op 1 April 1791 verlaat kaptein George VANCOUVER in die sloep Discovery en sy luitenant kaptein William R. BROUGHTON in die tender Chatham Falmouth, Engeland, op 'n amptelike Britse ekspedisie na die noordwestelike kus van Amerika, destyds bekend as New Albion. Onder die bemanning van Vancouver was luitenante Joseph BAKER, PUGET en WHIDBEY. Hulle het middel April 1792 in die noordweste aangekom en hulle daarop toegespits om die Straat van Juan de Fuca te verken. In Oktober 1792 het Vancouver Broughton gestuur om na vaarbare paaie suid van die Straight te soek. Broughton het die monding van die Columbia-rivier opgemerk, maar het die rivier as ongeskik vir handel in die see afgemaak.
27 April 1792: Die kapteins van die Discovery en die Columbia ontmoet net 2 dae seil vanaf Kaapse teleurstelling. Gray het Vancouver sy kaart gewys deur die ligging van die Columbia-rivier aan te dui (toe het die naam van Gray die riviermond een of ander tyd tydens sy verkennings die vorige jaar opgemerk en die ligging daarvan getoon). Hoewel Vancouver 'n rivierkleurige water in die see opgemerk het toe Discovery net twee dae tevore 'n plek langs die kus van Oregon verbygesteek het, het hy Gray se verslag verwerp net soos hy die gekleurde water as die uitvloei van 'n paar klein strome afgemaak het. Vir Vancouver was Gray bloot 'n goedgelowige amateur wat 'n ander legende oor 'n groot Noordwes -rivier ingesluk het.
11 Mei 1792: Kaptein Robert Gray het die Columbia oor die gevaarlike sandstaaf geneem en die Columbia -rivier in.
Oktober 1792: Vancouver stuur luitenant William Broughton om na riviere na die suide te soek. Broughton het net ver genoeg in die Columbia -rivier gereis om dit te beoordeel "nie geskik vir groot handel nie."
25 Julie 1793: Gray en die Columbia keer terug na die hawe van Boston na 'n reis van 2 jaar, 313 dae.
Lente 1793: VANCOUVER se vaartuie keer terug van Hawaii na die Stille Oseaan, met luitenant PUGET nou in bevel van die Chatham.
April 1793: Lt. Puget en die skip Chatham het die noordelike Stille Oseaan -kus verken terwyl Vancouver en die Discovery langs die kus van Kalifornië gekom het. Die Chatham bereik Nootka op 15 April en die Discovery op 20 Mei. Nadat hulle verder noordwaarts verken het, het die Vancouver -ekspedisie op 5 Oktober 1793 na Nootka teruggekeer.
Alexander MACKENZIE het in 1793 'n ekspedisie voltooi wat die eerste was wat OORLAND na die PACIFIC deur die Rocky Mountains gekom het. Die party van 9 mans het Ft. Chepewyan (naby Athabasca -meer, noordoos van Alberta) in Oktober 1792 en in Julie 1793 bereik die Stille Oseaan by Fitzhough's Sound by die Bellacoola -rivier (noord van Vancouver -eiland) wat deur die Peace- en Findlay -riviere reis. Einde Julie het die party die Fraserrivier afgeklim en weer die Stille Oseaan bereik (naby die huidige grens tussen Kanada en Amerika). Onder diegene wat Ft. Chepewyan met MacKenzie: Alexander MACKAY, Francois BEAUDIEUX, Baptiste BISSON, Francois COURTOIS, Jacques BEAUCHAMP, Joseph LANDRY en Charles DUCETTE.
In Januarie 1794 het die Spaanse en Britte ooreengekom dat die buitepos by Nootka amptelik na die Britse kroon sou terugkeer, maar dat beide nasies dan sou ophou om Nootka Sound te beset.
BRONNE: uitgebreide aanhalings en gebruik van voorverkiesings in Jacob A. Meyer's & quot; Jacques Rafael Finlay & quot (Washington Historical Quarterly, volume 10, nr. 3, Junie 1919) en Agnes C Laut's Conquest of the Great Northwest, (Moffat, Yard & amp Co., 1911) John C. Jackson's Children of the Fur Trade gee 'n beskrywing van die lewe van Finlay en ander meti's (gedeeltelik Europese Kanadese, gedeeltelik Indiese mense) John McDonald van Garth skryf 'n herinnering in 1798-die ligging van die moderne kopie is onbekend.
Jacques Rafael Finlay (oftewel Jocco, Jocko) was in beheer van die Upper Bow Fort van die Northwest Fur Company (naby Duck Lake aan die boonste Saskatchewanrivier). Jocko Finlay sou 'n baanbreker word en 'n bekende in die geskiedenis van bonthandel. In 1796 neem Finlay die leiding oor Fort des Prairies (huidige Edmonton, Alberta)
In Junie is die Hudson's Bay Company Fort Branch (net 1000 meter van Upper Bow Fort) aangeval deur Sioux of Gros Ventres en 8 of 9 HBC werknemers vermoor (onder wie Magnus Annel, Hugh Brough en William Fea). 'N Werknemer met die naam Vanderiel-onder diegene wat deur Jocko en sy mans gered is, volgens die bontvangster Peter Fidler-het hom na York Factory (die hoofkwartier van Hudson's Bay Company) gehaas om die ramp aan te meld.
BRON: David Thompson (Hopwood, narratiewe Glover of Tyrell, joernaal 1784-1812)
Die Amerikaanse skip Sea Otter, onder bevel van kapt Samuel HILL, het die Columbia -rivier binnegegaan. Hill het nege ander skepe aan die Oregon -kus aangemeld, waaronder die Alexander onder kaptein Dodge en nog een onder kaptein Rowan. Baie skepe het die pelsbedryf langs die kus van Kalifornië tot Alaska gevolg, waarvan sommige moontlik oor die Columbia -rivier gevaar het of aan die kus van Oregon geanker het sonder om rekords te laat. Skepe in die Noordwes-waters van die Stille Oseaan gedurende die eerste twee dekades van die 19de eeu het Britse, Spaanse en Russiese pelshandelaars/ontdekkingsreisigers, walvisjagters in New England, Boston-handelaars, 'n paar Franse ekspedisies en selfs 'n paar Japannese junks ingesluit.
In 1797-8 het David THOMPSON, Jean Baptiste HOULE en ander van die Northwest Fur Company kontak gemaak met die Mandan-dorpe in die Upper Missouri River-streek.
In Maart het die Amerikaanse skip Eliza (Captain Rowan) vir pelse verhandel by die Kanganee Haida van Prince Edward Island (noord van die Hecate -straat, noordelike British Columbia/Alaskan panhandle -gebied). Die Haida -hoof het 'n silwer lepel vertoon wat kapt. Roberts (ook 'n Amerikaner) aan hom gegee het en verduidelik hoe die Indiërs van Cumshewa (Tsimshian) vyande van sy stam geword het deur hulle van die vasteland af te dwing. Die Amerikaners het ook 'n vyand onder die Tsimshian, 'n hoofman met die naam Scotseye, maar het na die monding van die Nassrivier, Tsimshian -gebied, gevaar en hul kanonne afgevuur om met handel te begin.
BRON: Journal of William Sturges (geredigeer deur SW Jackson, 1978)
Op hierdie tydstip, in Mei, was die skepe Ulysees (kaptein Lamb) en nog een onder kaptein Breck ook in die streek. Die Amerikaners van die Eliza het voorgegee dat hulle Britte is, het meer as 100 pelse met die Tsimshians verhandel en daarna Scotseye met sy broer en seun as gevangenes beset. Scoteye se seun is losgekoop vir 3 van die 6 witmanne se kopvelle wat deur die Tsimshian-stam gehou is, plus 18 muskusvelle.Scotseye en sy broer is egter na die Kanganee Haida gestuur vir teregstelling. Die bemanning van die Eliza het by 1800-2000 van die Haida aangesluit om hul dood te sien deur te steek.
In 1799 word die Eliza die eerste Amerikaanse skip wat na die San Francisco (Yerba Buena) -baai vaar.
BRONNE: op die NORTHWEST COMPANY: Wallace, W.S., Documents Relating to the Northwest Company, 1934, Champlain Society, Toronto David Thompson (Hopwood, narrative Glover of Tyrell, joernaal 1784-1812)
In die herfs het 'n groep Kutenai (Indiërs van Kanada wes van die Rocky Mountains) handelaars van die Northwest Company by Rocky Mountain House (aan die boonste Saskatchewan -rivier) besoek. Charles LAGRASSE, Pierre LEBLANC en LeBlanc se vrou het saam met hulle na die Kutenai -land teruggekeer.
Duncan MCGILLIVRAY en David THOMPSON, hoofhandelaars van die Northwest Fur Company, het die Pikuni (of Piegan) Blackfeet besoek om 'n veilige gedrag te verseker vir jagters van maatskappye wat nou van die Saskatchewan-rivier af gaan om handel te dryf in die Bow River-streek (die huidige suidelike Alberta).
BRONNE: Negentiende-eeuse geskiedenis van Russiese Amerika: Berkh, Vasilii Nikolaevich (1781-1834), The Chronological History of the Discovery of the Aleutian Islands or the Exploits of the Russian Merchants with the Supplement of Historical Data on Fur Trade: Works Projects Administration, 1938. En Rezanov, Nikolai Petrovich (1764-1807), A History of the Russian-American Company: 1978, University of Washington Press Journals for this year deur David Thompson (Hopwood, narrative Glover of Tyrell journal, 1784-1812 Coues, journal, 1799 -1814) Robert Campbell (Campbell).
Bonthandelaar Manuel LISA het 'n pos en handel in die Osage -land wes van St.
James PURSLEY het van St. Louis op 'n jagekspedisie na New Mexico gereis. Handel uit St. Louis in hierdie meer suidelike streek het vinnig gevolg, insluitend die Arkansas- en Colorado -rivierbekkens en verkeer na Taos en Santa Fe. Sommige name wat met hierdie handel verband hou, word later bekende figure van die Oregon Trail: Robert CAMPBELL, Captain GAUNT, Jim BRIDGER, DRIPPS, FONTENELLE, BLACKWELL, TRAPP, GERVAIS, BRENT, ST. VRAIN, en VAN DUSEN.
In Maart 1802 vermoor Gros Ventres 14 Iroquois en 2 Kanadese wat vasgevang was vir die Northwest Fur Company in die Bow River-streek (die huidige suidelike Alberta).
In 1802 val die Tlingiete die klein buitepos van die RUSSIAN AMERICAN COMPANY op Sitka Sound aan. Daarna sou Aleoete, Inuïete en Konigas Russiese bondgenote en werknemers word terwyl die Tlingiete kwaai vyande was.
In 1803 stuur die Russe hul eerste ekspedisie na Kalifornië in die strewe na die handel in see-otter.
Gedurende 1803 onderhandel president Thomas Jefferson die LOUISIANA AANKOOP uit Frankryk (destyds onder Eerste Konsul Napoleon Bonaparte). Vir 80 miljoen frank het die Verenigde State die hele Frankryk se gebied tussen die Mississippirivier en die Rocky Mountains bygevoeg.
In 1804 het mededingende ondernemings wat betrokke is by die bonthandel uit Kanada saamgesmelt, met die meeste handel ná die samesmelting onder die Hudson Bay Company of die Northwest Fur Company.
BRONNE: Die tydskrif Lewis en Clark Expedition, insluitend 'n rooster wat in April 1805 geneem is, is in verskillende uitgawes gepubliseer as Expedition to the Sources of the Missouri and Pacific Ocean (eerste uitgawe 1814, Philadelphia en Londen), sien ook Donald Jackson's Letters of the Lewis and Clark Ekspedisie met verwante dokumente, 1783-1854: 1962, Illinois. Sers. Patrick Gass (Hosmer) en sers. Charles Floyd (OHS MS) het ook tydskrifte op die ekspedisie gehou. Indiese mondelinge tradisies oor die besoek van Lewis en Clark kan gevind word in Olin Dunbar Wheeler's The Trail of Lewis and Clark, 1804-1904, GP Putnam & amp Sons, Knickerbocker Press, NY en London, 1904) en in & quotSayleesh Accounts of the Arrival of Lewis en Clark, & quot Northwest Discovery: the Journal of Northwest History and Natural History, 7: 32 & amp33
Die Amerikaanse skip Lelia Bird onder kaptein William SHALER kon in 1804 nie 'n veilige gang oor die kroeg by die monding van die Columbia -rivier kry nie.
Die Amerikaanse skip Boston is ook aangeval deur die Nootka -mense op die suide van Vancouver Island in 1804. Die Nootka het almal behalwe 2 van die bemanning doodgemaak. JOHN JEWETT WAS VEILIG gehou tot redding in 1805. YUTRAMAKI, hoofman in die Makah -stam ('n volk wat nou verbonde was aan die Nootka) kon Jewett nie vrylaat van MACQUINNA, hoof van die Nootka nie. In plaas daarvan het Yutramaki 'n boodskap aan kapt Samuel HILL van die Lydia deurgegee wat losprys gereël het, hetsy voor of na sy besoek aan Oregon.
In 1805 val inheemse Amerikaners op Vancouver Island 8 van die bemanning van die Athualpa dood en vermoor.
In 1805 het die Lydia van Boston, kapt. Samuel HILL, die Columbia-rivier binnegegaan om hout te koop vir spate wat teen November 1805 na Nootka Sound teruggekeer het. 'n Europees gevestigde nasie ver in die ooste, selfs voor die aankoms van die LEWIS- en CLARK-ekspedisie.
President Jefferson het Meriwether LEWIS, sy persoonlike sekretaris, aangestel om 'n ondersoekende ekspedisie na die lande aan te gaan wat die gebied van die Verenigde State in 1803, die Louisiana -aankoop, bygevoeg het. Lewis het sy vriend, William CLARK, as mede-leier gekies en 'n groep mans bymekaargemaak vir die reis. Die Lewis en Clark -ekspedisie het St. Louis op 14 Mei 1804 verlaat. [Hulle sou eers die volgende jaar die Stille Oseaan bereik en sou eers na die einde van 1806 na St. Louis terugkeer].
Einde Julie 1804 het die Lewis en Clark-ekspedisie die huidige terrein van Omaha, Nebraska, bereik. Nadat hulle die plek van (die huidige) Mandan, Noord-Dakota, bereik het, het hulle kwartiere en stoorkamers gebou wat beskerm is deur 'n voorraadbak van 18 voet. Toussant CHARBONNEAU-saam met sy swanger vrou, hul kleuter Jean Baptiste en 'n Minnitaree-Indiër op pad om vrede met die Shoshone te maak-het as tolk aangemeld vir die ekspedisie. Die vrou, SACAJAWEA, was die waardevolste as tolk en gids. Sy was 'n Shoshone, gevang deur Minnitarees in die kinderjare, en daarna deur Charbonneau opgeneem.
Die ekspedisie het in die lente van 1805 begin met hul kontinentale trek weswaarts en het vroeg in Junie 'n plek bereik waar die Missouri -rivier in twee kanale verdeel het. Lewis en 'n groep het die noordelike kanaal opgespoor, terwyl Clark en 6 mans vasgestel het dat die suidelike stroom die Little Missouri is. Verder wes in Augustus, in die uiterste suidweste van Montana, was Sacajawea verbaas toe sy haar broer aantref wat sy nie gesien het sedert sy gevange geneem is nie. Haar broer, 'n hoofman, en sy mense het vars perde aan die ekspedisie verskaf en hulle deur die Lemhi -pas gelei.
Einde Augustus was die partytjie koud en honger en het Sacajawea saam met haar pasgebore seun, Pompey, gereis. Hulle het op 16 Oktober die samevloeiing van die Snake- en Columbia-riviere (naby die huidige Richland, Washington) bereik, en teen November bereik hulle uiteindelik die monding van die Columbia en die Stille Oseaan (Bakersbaai, net in die binneland van Kaapse teleurstelling) ). Om vir die winter 1805-1806 te kampeer, het die Lewis en Clark-ekspedisie na die suidelike oewer gekruis, hutte en 'n opberging opgerig en hulle kamp Fort Clatsop genoem.
In die winter van 1805-06 het die goewerneur van Louisiana 'n klein groepie toegerus om noordwaarts na die Yellowstone-rivier te soek. Die verkenners het Phillipe DEGIE en Francois RIVET ingesluit. Vyf van hierdie party (insluitend Rivet) het die Lewis en Clark-ekspedisie gehelp om hul winterkamp in Mandan in die winter van 1804-05 te bereik. In 1805 het Rivet en sommige ander nie stroomaf teruggekeer na St.
In 1804 het die Amerikaanse regering 'n tweede westelike verkenningsekspedisie geborg, onder leiding van Lt.ZEBULON PIKE op 'n suidwestelike roete. Alhoewel die roetes in hierdie streek buite die omvang van die Oregon -roetetydperk is, moet opgemerk word dat 'n suidwestelike pelshandel van die Sates na Taos en Santa Fe, met roetes wat na Kalifornië en Texas strek, gedurende dieselfde tydperk gegroei het. Oregon -roete. Baie van dieselfde padzoekers sou deur beide streke reis. Pike het van St. Louis na die Upper Mississippi na Leech Lake verken en terug in 1804. Tussen 1805 en 1807 het hy en sy bevel weer van St. Louis, na die Pawnee Villages, deur die Colorado Rockies, suid tot by die Rio Grande, en dan terug via El Camino Real in Texas.
Op 23 Maart 1806 verlaat die LEWIS AND CLARK EXPEDITION Fort Clatsop, Oregon, om die lang reis huis toe te begin. Op pad na die Columbia het hulle Sauvies -eiland in die suide opgemerk, maar mis het die Willamette -rivier (toekomstige bestemming van die Oregon -roete) weggesteek. Nadat Indiërs vir hulle gesê het dat hulle verby 'n groot rivier (die & quotMultnomah & quot) gegaan het, het 'n paar lede van Lewis en Clark se bemanning veertig myl agteruitgegaan en die Willamette ver tot in die suide verken tot by die huidige Linnton, Oregon.
By Travelers Rest, oos van die Lolo -pas in die Rockies, was Lewis aan die hoof van 'n partytjie deur die Three Forks -streek en die Marie -rivier. Intussen het Clark deur die Bozeman -pas en deur die Yellowstone -rivier gegaan. Op 12 Augustus herenig die ekspedisie by die samevloeiing van die Yellowstone- en Missouri -riviere.
Sacajawea en haar gesin het afskeid geneem van die ekspedisie by die Mandan -fort (Noord -Dakota). John COLTER het ook in die Mandan -dorpe gebly, terwyl die res van die ekspedisie teen die rivier afloop.
Op 23 September 1806 het die Lewis en Clark-ekspedisie St. Louis bereik na 'n byna 27 maande lange reis heen en weer tot by die Stille Oseaan. Slegs een man (weens siekte vroeg in die reis) is in al die duisende kilometers se swaarkry dood.
BRONNE: David Thompson (Hopwood, narratiewe Glover- of Tyrell-joernaal, 1784-1812 Coues, joernaal, 1799-1814) Alexander Henry (Coues, New Light on the Early History.) Oor Russiese Amerikaanse handelaars (Berkh, Rezenov).
David THOMPSON was in beheer van die Rocky Mountain House vir die Northwest Company saam met Nicholas MONTOUR, Jacques QUESNAL en ander onder sy bevel. In 1806 beveel John McDonald van Garth ('n vennoot van Northwest Company) Jacques (JACCO) Raphael FINDLAY om 'n roete van Rocky Mountain House aan die boonste Saskatchewan -rivier oor die Rockies en na die Indiese land Kutenai te verbeter. Saam met Kutenai -Indiane het Findlay, sy vrou en kinders die Blaeberryrivier gevolg en die boonste Columbia -rivier bereik op hul heen en weer reis oor die Rockies. Finlay se partytjie reis deur die Howse Pass (later vernoem na Joseph Howse, 'n Hudson's Bay Co -handelaar, wat in 1809 vir die eerste keer die Pass afgelê het).
Jocco Finlay het na berig word oorwinter op die Kootenay-vlakte naby die seewater van die Saskatchewanrivier 1806-1807, maar David Thompson het opgemerk dat hy in November 1806 teruggekeer het na Rocky Mountain House (vergesel deur Jacques QUESNEL, Joseph Daniel, BERCIER en BOUNARD).
Om die vyandige inheemse Amerikaners in die noordweste te omseil, het die RUSSIAN AMERICAN COMPANY in 1806-1807 'n kontrak met die Amerikaanse skip Peacock (kaptein Oliver KIMBALL) aangegaan om Russiese pelshandelaars na Kalifornië te vervoer. Timofei TARAKANOV vaar met hierdie ekspedisie en later (1808) met die rampspoedige Sv. Nikolai reis na die Oregon -land.
Paul SLOBODCHIKOV het 'n ander groep Russiese handelaars gelei wat op die Amerikaanse skip O'Cain vaar. Slododchikov het met die skeepseienaar, Johathan WINSHIP, gestry en saam met sy manne in Baja Calfornia vertrek. Daar koop hy die Tamana ('n skip wat vir koning Kamehameha I gebou is) en vaar met 'n bemanning van 3 Hawaiiane en 3 Amerikaners na Hawaii. Hy het die skip die Sv. Nikolai en veranker by Sitka Sound, Alaska, in Augustus 1807.
Van 1806 tot 1807 het John COLTER saam met Joseph DICKSON en Forrest HANCOCK in die Three Forks (van die Missouri -rivier) vasgekeer.
In April 1807 het Manuel LISA, 'n pelshandelaar, Benito VASQUEZ, sy tweede bevelvoerder, Andrew HENRY en 'n klein groepie (insluitend veterane van Lewis en Clark Expediton George DRUILLARD, John POTTS en Peter WISER) van St. pos by die samevloeiing van die Yellowstone- en Big Horn -riviere (Montana) onder die Crow -nasie. Druillard was saam met hierdie ekspedisie om vennote by die huis van pelsmaatskappye, William Morrison en Pierre Menard, te verteenwoordig.
By die monding van die Platte -rivier ontmoet John Colter, wat die Missouri van die Mandan -dorpe afstam, die partytjie van Lisa. Daarna het hy die pelsmaatskappy na die Three Forks -streek gelei. Die geselskap het kamp opgeslaan by die samevloeiing van die Big Horn- en Yellowstone -riviere
In die herfs het Lisa (wat van plan was om met die aanvanklik vriendelike Blackfeet te begin bonthandel) Colter na die hoofwater van die Missouri -rivier, die Big Horn -bekken en Yellowstone -gebied gestuur om die weg vir handel te baan. Voordat die winter aangebreek het, het Colter suidwaarts gereis na Wind River, dan wes na Jackson Hole (Wyoming), en daarna die Tetonpas oorgesteek na Idaho's Wind River -streek.
Maart 1807 keer Jocko FINLAY terug na Rocky Mountain House (Alberta) uit die berge na sy verkenningsreis oor die Rocky Mountains tot by die boonste Columbia-rivier van (huidige) British Columbia.
David THOMPSON, 'n geograaf, ontdekkingsreisiger en handelaar by die Northwest Fur Company, vertrek in 1807 saam met sy mede Nor'wester Finan MCDONALD en ses ander mans om die Columbia tot by die see te verken. Sy vrou Charlotte en hul kinders het hom vergesel tydens sy verkennings tussen Rocky Mountain House en die Great Divide en op sy reis na die noordweste.
Vir 'n tydperk het die vyandige Piegan Blackfeet Thompson se opmars tot in die Rockies gestuit. Toe die Indiane deur 'n gerapporteerde skermutseling tussen Blackfoot -familielede en die Lewis- en Clark -ekspedisie (toe ver in die suide) op hul terugreis herlei is, het Thompson en die party deur die Howse -pas gekom. Hier, in Junie 1807, vind die ontdekkingsreisigers Finlay se steil, smal roete, wat hy al veertig myl lank gevlieg het. Die kano's wat Finlay vir die navigasie van die Blaeberryrivier voorberei het, is gedurende die winter deur stekelvarkies en muise van hul berkbedekkings gestroop.
Thompson het die Kootenae-huis aan die voorkant van die Columbia-rivier naby Lake Windmere en naby die Kootenai-rivier (die huidige Athalmer, British Columbia) gebou. Hy en sy geselskap het hier oorwinter, 1807-1808. [Hierdie Kootenae-huis is 'Old Kootenae Fort' genoem en moet nie verwar word met twee ander forte aan die Kootenai-rivier nie: Kallyspell House (die huidige Bonner's Ferry, noordelike Idaho) het later die naam Kootenay Fort geword en 'n ander post is nog verder oos gebou die Kootenai -rivier in die uiterste noordweste van Montana]
David Thompson het Jacco Findlay se voorbereiding van die roete ernstig gekritiseer en geëis dat hy 'n boete opgelê word en die helfte van sy jaarlikse loon verloor. Findlay het bedank by die Northwest Company en het 'n gratis trapper geword wat verbonde was aan die HBC. Hy het uit Edmunton House gewerk (onder James BIRD en Peter FIDLER in 1807) en het in 1810 weer by die Northwest Company aangesluit.
Waarskynlik in die herfs, 1807, het Finan McDonald Lake Indian House aan die Kootenai -rivier in Idaho gevestig. (hierdie pos is in 1811 ten gunste van Spokane House laat vaar).
BRON: David Thompson (Hopwood, narratiewe Glover- of Tyrell-tydskrif, 1784-1812 Coues, joernaal, 1799-1814).
In September 1807 het John MCCLELLAN, Francois RIVET, en 'n groot groep Amerikaanse en Kanadese onafhanklike trappers (insluitend Charles COURTIN, Registre BELLAIRE en Michel BORDEAUX DIT BOURDON) kamp opgeslaan in die Bitterrootvallei. McClellan het 'n boodskap aan Thompson van die Northwest Company (toe aan die Columbia -rivier) gestuur om nie hul handelsgebied Bitterroot in te dring nie.
In die winter van 1807-08 is agt mans van die Bitterroot-kamp, ​​waaronder die leier John McClellan, dood in 'n geveg met Blackfeet of Gros Ventres.
In die vroeë lente het John COLTER teruggekeer uit die Windrivier -streek via die Snake River, Jackson Hole, en 'n roete wat hom deur die Yellowstone Park -gebied geneem het. Terug in St. Louis is Colter se beskrywing van Yellowstone nie geglo nie en het die fantastiese streek die naam & quotColter's Hell. & Quot
Colter het saam met 'n groep Kraaie gereis en langs hulle geveg toe hulle deur Blackfeet, die tradisionele vyande van die Kraaie, aangeval is. Na 1808 het die Blackfeet vyande geword van die Amerikaanse handelaars in die berge.
John Colter het weer by die Lisa-Henry-partytjie by die monding van die Big Horn op die Yellowstone aangesluit. Op hierdie plek, in die lente van 1808, het die partytjie Fort & quotRaymond & quot opgerig (waarna gewoonlik na verwys word as Ft. Manuel).
George DROUILLARD is, net soos Colter, deur Lisa uit sy Fort Manuel gestuur om die Big Horn -kom in 1808 te verken.
Colter en 'n man met die naam POTTS vertrek op 'n aparte verkenningsekspedisie langs die Jeffersonrivier uit die Three Forks -streek. Hulle het 800 dreigende Blackfeet teëgekom wat eis dat hulle aan wal kom. Colter waai om te land terwyl Potts in die kano bly. Die Blackfeet het Potts in die heup geskiet terwyl Colter gestroop en beroof is. Potts het gesê dat hy te gewond was om te ontsnap- dat Colter daarvoor moes hardloop terwyl Potts ten minste een vyand kon skiet. Potts het dit gedoen, gesterf in 'n hael met koeëls en pyle, en is in stukke gekap en in Coter se gesig gegooi.
BRON: Die wrak van die Sv. Nikolai (Oregon Historical Society Press, 1985), deur Kenneth N. Owens, redakteur, en Alton S. Donelly, vertaler, bevat die tydskrif van Timofei Tarakanov en die mondelinge tradisieverhaal van Ben Hobucket, 'n Quileute, sowel as 'n ontbinding van die bedrieglike joernaal van & quot ).
Die Blackfeet het Colter aangesê om te hardloop, om 'n sportkans te gee. Colter het ongeveer honderd meter geloop en daarna opgestyg en almal behalwe een vegter uitgehardloop wat halfpad by die Madisonrivier by hom was. Colter het hierdie man met die kop van sy eie spies doodgemaak. Hy het weggekruip vir die res van sy agtervolgers agter 'n houtstok in die rivier, terwyl hy gedurende die nag geswem en weggedryf het. Geklee in die Indiër se kombers en net gewapen met die spieskop, het Colter 11 dae terug gestap na die Yellowstone -rivier.
In Julie keer Lisa terug met die rivier na St. Louis terwyl Henry by die fort bly. Terug in St. Louis het Manuel Lisa die Missouri Fur Company georganiseer (saam met Benjamin Wilkinson, Pierre Chouteau Sr., Auguste Chouteau Jr., Reubin Lewis, William Clark, Sylvestre Labbadie, Pierre Menard, William Morrison en Andrew Henry).
Die Amerikaanse skepe Derby, kapt SWIFT, en Guatimozin, kapt GLANVILLE, het in 1808 die Columbia -rivier binnegekom.
Simon FRASER het hierdie jaar 'n verkenningsekspedisie in die noordweste gelei.
Registre BELLAIRE, 'n voormalige werknemer van die Missouri River -handelaar Charles Courtin, is in 1808 deur David Thompson aangestel om vir die Northwest Company in die Columbia River -streek te werk. Carlo CHATA (Charlot TseTse) het ook tussen 1808 en 1810 vir Thompson gewerk. jaar, of miskien effens later, is Nicholas MONTOUR in beheer van die Kootenay -huis geplaas.
In 1808 het die RUSSIAN AMERICAN COMPANY Sitka Sound van die Tlingits teruggevang met hulp van Aleut -bondgenote.Voortgesette Tlingit -vyandigheid het die hoofbestuurder Aleksandr BARANOV oortuig om toekomstige Russiese pogings na die suide te konsentreer, begin met die Oregon -land.
DIE WRAK VAN DIE SV. NIKOLAI (St. Nicolas): In September 1808 het die Russian American Company 'n skip uit New Arkhangel, Alaska, gestuur om 'n buitepos in die Oregon -land te vind. In Oktober het die Sv. Nicholai het verwoes naby die Quillayute-rivier (die huidige La Push, WA). Die bemanning van 22 Russe, Aleoet en een Amerikaner het met die Quileute Indiane geveg en suid na die Ho-rivier gevlug. Die Hoh -Indiane het 2 mans en 2 vroue gevange geneem. Die res het na die binneland gevlug en 'n ellendige winter deurgebring. (Die name van die bemanning van die Nikolai en hul lot is uiteengesit in die 1810 -afdeling)
Jocco FINLAY en sy groot gesin het 'n buitepos gehad naby Old Fort Kootenae, maar nader aan die Blaeberryrivier. In April, na die dood van die vrou van een van Thompson se reisigers, (Basile?) LUSSIER, het Findlay die Lussier -kinders opgeneem. In Augustus het Finlay en hul gesin by Thompson skuil nadat hul kamp deur Piegan Blackfeet aangeval is.
David THOMPSON van die Northwest Company het handelsbedrywighede uitgebrei na die Flathead -streek (dit is Salish). Handelaars met Thompson in 1809 het die metis Michel BOURDEAUX DIT BOURDON, Michel KINVILLE, Francois SANS FACON, Francois GREGOIRE, Pierre GREGNON en Francois RIVET ingesluit. (Ander name wat tans met Thompson verband hou: Brucier, Pembrook [Pembuck?], Bellaire, James McMillan en Jean Baptiste Boucher).
In Oktober 1809, na 'n reis van 200 myl, het Thompson en sy groep 'n handelskamp opgerig naby die huidige Libby, Montana (later die plek van Kullyspell House en later nog Fort Kootenay). Gou bou en vestig hulle Flathead Post (Salish House, vandag Montana) suid van Flathead Lake en naby Clark Fork River om handel te dryf met die Salish en Pend d'Oreil Indiane.
By hul aankoms het die Noordwes gevind dat ongeveer 20 meti's (gemengde blanke en Indiese mense, gewoonlik afstammelinge van Europese/Kanadese pelshandelaars en Indiese vroue) reeds in die bonthandel in die Flathead -streek betrokke was. Hierdie voorhoede van Kanadese emigrasie na die noordweste het die geslagte van die Iroquois-stamme, emigrante uit die Saskatchewan-rivierstreek en oorblyfsels van McClellan se Amerikaanse ekspedisie in 1807-08 na die Bitterroots ingesluit.
Op die gebied wat later die staat Washington sou word, het die SURVIVORS OF THE WRECK OF THE SV. NIKOLAI, het probeer om die kus te bereik na 'n ellendige winter aan die voet van die Olimpiese Spele. Anna Petrovna BULYGIN, die vrou van die seevaarder en gevangene van die Makah -mense, het Bulygin, Timofei TARAKANOV en 'n paar ander oorreed om oor te gee en by die Makah te skuil.
Die res het probeer om oor die see te ontsnap en die Ho -rivier in kano's gelaat, en is doodgemaak of gevange geneem deur Hohs of Quileutes. Die oorlewendes van die Sv. Nickolai was die volgende jaar in ballingskap onder die Hoh, Quileute en Makah. (Die name van die bemanning van die Nikolai en hul lot is uiteengesit in die 1810 -afdeling)
Minstens drie van die OORLEWERS VAN DIE NIKOLAI BEREIK DIE COLUMBIA-RIVIER in 1809. Die een, 'n ongenoemde Aleoetman, is deur kaptein George Washington EAYRES (van die Amerikaanse skip Mercury) losgekoop toe hy deur sy Indiese gevangenes te koop aangebied is op die oewer van die Columbia -rivier. 'N Ander, die leerling van die skip, Filip KOTELNIKOV, is deur Chinooks van die Hohs of Quileutes gekoop en blykbaar besluit om vrywillig by die Chinooks te bly. BOLGUSOV, nog een van die bemanning wat aan Columbia River Indiane verkoop is, is in 1810 deur kaptein BROWN van die Amerikaanse skip Lydia losgekoop.
In die lente van 1809 vertrek Andrew HENRY, veldkaptein, Pierre CHOUTEAU, militêre bevelvoerder, Pierre MENARD, kompanjiebestuurder, en 'n groep van die Missouri Fur Company -vangwaens van St. Louis na die Three Forks -streek van die Missouri -rivier. Manuel LISA het hulle in Junie in Missouri opgevolg en die vloot van 13 bakke en kielbote verbygesteek voordat hulle die Mandan -dorpe in die Bo -Missouri bereik het.
BRONNE: David Thompson's Journey in Idaho "(sy tydskrif van Sept 1809 in Washinton Historical Quarterly, vol. 11, nr. 2, April 1920) John C. Jackson's Children of the Fur Trade (Mountain Press Publishing Company, Montana, 1995) ontleed 'n groot aantal van primêre bronne (soos die argiewe van Hudson Bay Company en Harriet C. Duncan se Katolieke Kerkrekords van die Noordwes in 6 dele) om die geskiedenis van Metis (gedeeltelik-Indies) Franse Kanadese op te spoor.
Thomas JAMES het 'n vloot van 13 skutse en kielbote beveel. Pierre Chouteau (een van die vennote van die bontonderneming) het SHAHAKA, wat deur Lewis en Clark na St. Louis gebring is, begelei, na sy huis onder die Mandans. RUEBEN LEWIS (broer van Merriwether Lewis), Francoise VALLE, LABBADIE, MENARD, MILLER, MORRISON, een van Chouteau se seuns en Thomas James (skipkaptein) het ook die reis onderneem.
Benito VASQUEZ (Lisa se tweede in bevel in 1807-1808) het hulle in die Mandan-dorpe ontmoet. Baie van die Amerikaners wat saam met die partytjie was, val uit en gaan op hierdie stadium terug in die rivier. Lisa het baie gewerf onder die Creoles van Detroit, St. Louis en Kankaski, en die oorspronklike partytjie was ongeveer half-en-half Amerikaans en Frans. Hulle het al met die rivier langs die rivier gekibbel met Chouteau en Lisa, die teikens van die Amerikaners se woede. (Henry en die klein groepie Amerikaners wat by hom was, het neutraal gebly).
Nadat die onderneming Ft. Lisa (wat dikwels Ft. Mandan genoem word), net opwaarts uit die inheemse Mandan -dorpe, kom tot 'n punt. Toe Lisa en Chouteau weier om aan die Amerikaners beloofde toerusting te gee, het een man hulle met die dood gedreig. Die bevelvoerders het beslag gelê op al die gewere en die Amerikaners het buite die nuwe fort kamp opgeslaan. Toe Chouteau sy mans beveel om op die Amerikaners te vuur, het Henry, Valle, Sylvestre Labbadie, Pierre Menard, William Morrison en Chouteau se seun hulself liggaamlik tussen die vyandige faksies geplaas. Chouteau keer terug na die fort sonder dat daar skote geskiet is.
Die Missouri Fur Company was nou gereed om met sy bedrywighede te begin. Thomas James, MCDANIELS en Miller het twee dae voor die groot stryery aan die slag gegaan. Henry het vinnig land toe gegaan na Ft. Manuel (Raymond) terwyl Menard, die meeste van die manne, en die voorrade die rivier opwaarts gestap het om hom te ontmoet.
Terwyl Henry en die lokvalle by die fort oorwinter het (by die monding van die Groot Horing aan die Yellowstone -rivier), keer Manuel Lisa en Pierre Chouteau terug na St.
John Jacob ASTOR het 'n handves in New York ontvang om in 1809 die AMERIKAANSE PELSMAATSKAPPY te vorm.
In 1810 het Indiane aan die oewer van die Columbia -rivier aangebied om BOLGUSOV, 'n oorlewende van die wrak van die Sv. Nikolai, as slaaf van CAPTAIN BROWN van die Amerikaanse skip Lydia. Brown los Bolgusov los en vaar noord na die gebied van die Makahs waar die ander oorlewendes gevange gehou is.
Op 6 Mei 1810 het die Lydia aan die kus van die Olimpiese Skiereiland naby Cape Flattery en Neah Bay geanker. Brown onderhandel oor die vrylating en losprys van die 13 gevangenes en vertrek noordwaarts na New Archangel, Alaska, en arriveer op 9 Junie 1810.
Die 13 lospryse was Timofei TARAKANOV, Dmitrii SHUBIN, Ivan BOLOTOV, Ivan KURMACHEV, Afansii VALGUSOV, Kasian ZYPIANOV, Savva ZUEV, Abram PETUKOV, John WILLIAMS (Amerikaans), twee Aleoetse mans en twee Aleoetse vroue. Navigator BULYGIN en vrou Anna Petrovna Bulygin sterf in gevangenskap van Makah. Vyf ander sterf in gevegte met die Quileute of Hoh of sterf in ballingskap: IAKOV PETUKOV, Kozma OVCHINNIKOV, Khariton SOBACHNIKOV en twee Aleuts.
Een Aleoetiese man en 'n Rus met die naam BOLGUSOV is deur die Amerikaanse kapteins op die Columbia -rivier losgekoop. 'N Ander, vlootleerling Filip KOTELNIKOV, het blykbaar besluit om vrywillig by die Chinooks aan die Columbia -rivier te bly.
Sommige van die Nikolai -passasiers het liefde vir hul gevangenes ontwikkel. Een gevangene wat uit die Quileutes gered is ('n Aleoetiese vrou) is saamgebring op 'n latere ekspedisie wat gestuur is om die Quileute wat hulle uit die skip geroep het, te straf en te verslaaf en hulle kano's weggewaarsku het. YUTRAMAKI (of Machee Ulatilla), 'n hoof van Makah, is veral geprys vir sy adel en beskerming. In 1805 het dieselfde Yutramaki gereël dat die Amerikaanse John JEWETT uit Nootka -gevangenes vrygelaat word.
26 Mei tot 19 Julie 1810: In die lente van 1810 het kapt. Nathan WINSHIP van Boston en 'n klein bemanning in die handelsskip Albatross aangekom en probeer om 'n pos op die Columbia -rivier te vestig op 'n eiland ongeveer 3 myl van die huidige terrein van Quincy, OR (by Oak Point ongeveer 40 myl van die monding van die Columbia af). Winship wou 'n klein partytjie onder die leiding van 'n man met die naam WASHINGTON verlaat om die winter te bly. In plaas daarvan, tydens die bou van die pos, het Winship 'n paar Chilwitz (Echeloot) mans in die gevangenis laat sit wat verkeerdelik geglo het dat hulle die party was wat die Russiese pos in New Archangel (Alaska) aangeval het. Terwyl die Chilwitz op oorlog voorberei het, het Winship en sy bemanning die Columbia teruggetrek.
'N Groep vangmanne met die NORTHWEST FUR COMPANY vertrek uit die vestingstreek in Hudsonbaai vir 'n ekspedisie na die Stille Oseaan. Hulle is gelei deur David THOMPSON op 'n roete deur die Athabasca -pas (deur 'n streek wat later as die Alberta -provinsie langs die grens van British Columbia genoem is).
Teen 1810 het Jacco FINDLAY weer by die Northwest Company aangesluit en as 'n kantoor by Finan MCDONALD by Salish House gewerk.
Gedurende die somer van 1810 het Salish Indians met die Northwest Company se BOURDON, Jean Baptiste BOUCHE, Jacco FINDLAY en Finan MCDONALD die Rockies oorkruis. Die onderneming het 'n aanval deur Pikuni Blackfeet weerhou, teruggetrek en die vesting van Spokane House (naby die aansluiting van die Spokane-rivier en die Little Spokane, die huidige Washington-staat) gebou.
Intussen het David Thompson en 'n groep oos van die Rockies gereis. In die somer van 1810 het Piegan Blackfeet tevergeefs 'n mag van 150 Nez Perce en Flatheads op die vlaktes beveg (waarvan sommige, anders as die Piegans, gewere in die handel van die Noordwes ontvang het). Die vyandige Piegans het Thompson se gewone roete oor die Rockies geblokkeer. Hy het 'n noordelike pas oorgesteek, suidwaarts langs die Kootenai- en Pend d'Oreil -riviere gereis en in Junie 1811 by Spokane House aangekom.
Onder leiding van John COLTER, het Andrew HENRY, Pierre MENARD en die meeste van die vangmanne wat by Fort Manuel oorwinter het, in April 1810 na die Three Forks -streek gereis vir vang en handel met plaaslike Indiërs.
Vyf mans is dood in 'n aanval deur 'n geskatte 200 Blackfeet van die Kiniah -stam (ook Bloods genoem). In 'n ander skermutseling aan die Jefferson -rivier het een Amerikaner sy lewe verloor toe die slagoffers 22 Blackfeet doodgemaak het. George DRUILLARD, wat saam met 'n groep van 21 mans vasgekeer was, is in nog 'n geveg dood. Henry, Menard en hul manne trek terug oor die pas na die Yellowstone. By die monding van die Clarkrivier op die Yellowstone ontmoet hulle 'n groot groep vriendelike Kraaie. Hier het hulle hul goedere in die kas gebêre en in twee groepe verdeel, die mans met Menard wat terugreis na Ft. Manuel (ook genoem Ft. Raymond, by die monding van die Big Horn) en diegene met Henry wes na die Madisonrivier.
Henry en sy sestig man trek deur 'n lae skeiding na die suide (Bozemanpas) en steek die Tetons oor na die seewater van die Snake River. Deur 'n oorvloedige bever te spioeneer, bou hulle 'n fort net stroomaf van 'n meer op Henry's Fork (die huidige St. Anthony, Idaho). Archibald PELTON het êrens langs die vurk geskei van Henry se geselskap (hy sou eers in 1811 weer gesien word). Alhoewel die bever volop was, het die hoë hoogte beteken dat wild skaars was en dat die manne 'n hongerdieet verduur het. John HOBACK, Edward ROBINSON, P. MCBRIDE, Jacob REZNOR, B. JACKSON en L. CATHER was een van die wat oorwinter het by die ellendige Ft. Henry.
IN DIE OOSTE:
Met sy oosterse Rockies-gebaseerde Amerikaanse bontmaatskappy wat uit die stryd getree het deur die mededinging van die MACKINAW-MAATSKAPPY in die noorde en die Missouri Fur Company en ander in die suide, het JOHN JACOB ASTOR die PACIFIC FUR COMPANY gestig om die bonthandel uit die weste van die Rockies. Astor het in 1810 een party per skip uit New York en 'n ander oorland vanaf St. Louis gestuur om met die Pacific Fur Company te begin.
BRONNE: OP RUSSIAN AMERICA (Owens, Berkh, Rezenov) op die NOORDWESSE MAATSKAPPY: Wallace, WS, Documents Relating to the Northwest Company, 1934, Champlain Society, Toronto David Thompson (Hopwood, narrative Glover or Tyrell journal, 1784-1812 Coues, journal, 1799-1814) John C. Jackson's Children of the Fur Trade (Mountain Press Publishing Company, Montana, 1995) ontleed 'n groot aantal primêre bronne (soos Hudson Bay Company-argiewe en Harriet C. Duncan se 6-volume Katolieke Kerkrekords van die Pacific Northwest) om die geskiedenis van Metis (gedeeltelik-Indies) Franse Kanadese op te spoor.
'Roll of the Overland Astorians, 1810-1812' Alexander McKay op die roete William P. Hunt (Franchere).
Die oorspronklike vennote van Pacific Fur Company was John Jacob Astor van New York, 'n Amerikaner uit New Jersey met die naam William Price HUNT en drie voormalige lede van die Canadian Northwest Fur Company, Alexander MCKAY, Duncan MCDOUGAL en Donald MACKENZIE.
In 1810 het die twee partye wat ASTOR'S PACIFIC PURS COMPANY verteenwoordig, die eerste handelspos aan die Columbia -rivier gestig. Een party vaar uit New York op die skip Tonquin, onder bevel van kaptein Jonathan THORNE. Die ander party vertrek landwaarts vanaf St. Louis onder leiding van William Price HUNT. Beide partye het verwag om ongeveer dieselfde tyd by die monding van die Columbia -rivier aan te kom. Astor het ook die skip Beaver gestuur met 'n vrag voorraad en 'n paar ekstra werkers vir die onderneming.
Die skip van Astor, die TONQUIN, is op 8 September 1810 in die see gesteek. Aan boord was kaptein Jonathan THORNE, vennote van die pelsonderneming Alexander MCKAY, Duncan MCDOUGAL, David STUART, sy neef Robert Stuart, 12 klerke, en genoeg reisigers om 'n bemanning van 20 te maak .
In Hawaii het 20 tot 30 Hawaiiane by die Tonquin aangesluit vir die reis na Oregon.
Astor se ekspedisie oor land na Oregon is gelei deur William Price HUNT saam met vennoot Donald MACKENZIE. MacKenzie en Hunt het met 'n kano uit Montreal vertrek en op 23 Julie 1810 by Mackinaw (by die samevloeiing van die mere Michigan en Huron) aangekom. 3, 1810. (Hulle reis het hulle via Green Bay geneem na die Foxrivier, dan die Wisconsin -rivier na Prairie du Chien en verder na die Mississippirivier).
Intussen kom Pierre MENARD stroomaf van Ft. Manuel en het St. Louis in September bereik. Sy verslag aan die Missouri Fur Company was so ontmoedigend dat die vennote besluit het om nie nuwe voorrade aan Andrew Henry en sy trappers te stuur nie. In plaas daarvan het hulle beplan om in die lente 'n klein reddingspartytjie te stuur.
BY ST. LOUIS, HUNT en die Pacific Fur Company-party het Joseph MILLER as 'n vennoot gewerf (hy was 'n bontvanger uit Maryland-Bancroft's Oregon, deel 1, sê Miller, wat saam met Henry wes gekom het, het Astorians in Idaho ontmoet, anders sou hy gehad het om terug te keer na St. Louis van Ft. Manuel, soos Menard gedoen het). Die vennote en mans van die Pacific Fur Company vertrek vanaf St. Louis, 10 Oktober 1810, om 'n winterkwartier langs die Missouri -rivier te vestig. Op Nodowa, die plek van hul winterkamp, ​​het Robert MCCLELLAN ('n oorlogsveteraan) en John DAY ('n jagter van Virginia) by die Astoriaanse partytjie aangesluit.
Aan die einde van 1810 brand die Cedar Post van die Missouri Fur Company per ongeluk met pelse van $ 12,000 tot $ 15,000.
ASTOR het die Mackinaw Fur Company in 1811 oorgekoop en dit bygevoeg by sy aandele in die American Fur Company en die Pacific Fur Company. Kortliks, net tot die oorlog van 1812, het Astor se samesmelting van die Mackinaw en die Amerikaanse pelsondernemings onder die naam SOUTHWEST FUR COMPANY bedryf, maar herleef na die oorlog as die AMERIKAANSE PELSMAATSKAPPY.
Op 25 Maart, wat bekommerd was oor die operasies van Astor, het die vennote van die Missouri Fur Company in St. Louis vergader om die reddingspartytjie wat hulle gedurende die vorige September beplan het, te bespreek. Die CHOUTEAU's het hul finansiële steun teruggetrek en slegs vennote Manuel LISA, William CLARK en Pierre MENARD het die vervoer van versterkings en voorrade ondersteun om Andrew Henry en sy manne te help. Lisa sou die reddingspartytjie lei en op Henry en sy lokvalle in die Mandan -dorpe wag.
Na die oorwintering by Ft. Henry (Idaho), lede van MISSOURI FUR COMPANY onder Andrew HENRY het die pos verlaat om in die lente van 1811 oos te gaan. Verskeie mans het in die berge vasgekeer.
Een groep onder Henry het noordoos na Ft. Manuel (amptelik genoem Ft. Raymond) by die Yellowstone -rivier. Die ander party reis na Jackson Hole, oor Togwotee Pass (Lewis en Clark se roete), en dan miskien langs die Windrivier en Big Horn om Ft. Manuel via die Yellowstone -rivier.
By die Fort het die vangmanne gevind dat daar geen voorraad deur die vennote van die Missouri Fur Company in St. Louis gestuur is nie.
UIT DIE OOSTE NA DIE WES:
Op Oujaarsdag, 1811, het W.P. HUNT verlaat die Astorians se winterkamp (genaamd Nadowa) aan die Missouri -rivier met 5 man om na St. In St. Louis het Manuel LISA van die Missouri Fur Company mans vir 'n reddingspartytjie gewerf, sodat voorraad en nuwe rekrute skaars was. Hunt kon Pierre DORIONE as gids en Sioux -tolk aanstel, maar slegs twee van die vyf mans wat hom na St. Louis vergesel het, het teruggekeer (dr. John BRADBURY, 'n plantkundige van die Linnean Society of Liverpool en Thomas NUTTALL, 'n wetenskaplike).
In die lente van 1811, op pad terug teen die Missouri -rivier na die winterkamp (in Nowdowa), het Hunt Daniel BOONE (toe 85 jaar oud) en John COLTER teëgekom. Die Pacific Fur Company onder Hunt, verlaat Nodowa Village vir hul reis na Oregon op 12 Maart 1811. Hunt en sy groep van 60 bereik die Platte -rivier op 28 April, Omaha Village op 10 Mei, en net onder die Arikara Village (naby die monding) van die Grand River aan die Missouri) op ​​die eerste van Junie 1811. Lisa en sy reddingspartytjie was reeds kamp opgeslaan.
Lisa, sy boot en 'n bemanning van 21 het op 2 April uit St. Louis vertrek, effens agter die partytjie van die Pacific Fur Company. By hom was Henry Marie BRECKENRIDGE en 'n paartjie wat na die Hadatsa Village Toussaint CHARBONNEAU en SACAJAWEA teruggekeer het huis toe na 'n besoek aan William Clark in St.
Lisa wen geleidelik op Hunt se partytjie toe hy en sy bemanning die Missouri bereik. Hulle is op 10 Mei by die mond van die Platte, die Omaha Village op 19 Mei. Op hierdie stadium was Hunt slegs vier dae voor. Op 23 Mei ontmoet Lisa F.M. BENOIT wat in die rivier afgekom het (Benoit was die hooffaktor van die Missouri Company in die Mandan -dorpe, langs die monding van die Big Knife -rivier). Benoit het berig dat alle Indiërs behalwe die Arikaras en die Mandans die Amerikaners se vyande geword het. Die Sioux, het Benoit gesê, het verskeie Amerikaners in die Mandan -omgewing doodgemaak.
Drie dae later, op 26 Mei, het twee van Hunt se manne wat deur hom gestuur is om terug in die rivier te gaan, Lisa bereik met 'n boodskap: Hunt was net 'n dag weg en wag vir Lisa en sy geselskap in die Ponca Village (mond van die Niobrara -rivier, nou noordoos van Nebraska). Lisa het ook twee afvalliges van Hunt se party teëgekom wat hom vertel het dat Hunt die vyandige Sioux bedaar het deur die Indiërs te belowe dat Lisa op pad was met goedere vir hulle.
BRONNE: William Price Hunt, tydskrif (Franchere en in Thwaites, vol. 6) Thomas Nuttall, reisboeke (gepubliseer in die vroeë 19de eeu en beskikbaar by die Bancroft Library: Travels into the Old Northwest,  Travels in North America, [1817 ] & quotJournal, & quot; Oktober 1818 tot Februarie 1820 Journal of Travels [Arkansas], 1819 Nuttall, 'n plantkundige en orintoloog, het in 1834 na Oregon on the Trail gekom-nadat hy na die ooste teruggekeer het, publiseer hy 'n boek oor sy reise in Oregon, Hawaii en Kalifornië, 1834-35) Brackenridge, Henry Marie, Views of Louisiana, Readex Microprint, 1966 Bradbury, John, Travels in the Interior of America, Readex Microprint, 1966.
Tydskrifte deur William P. Hunt (Franchere), Ross Cox (Stewart), Alexander Ross (Ross het uittreksels uit Fur Hunter van die Verre Weste in OHS VF geskryf-uit die Oregoniese koerant, 1885 ook OHQ 1913) David Thompson (Hopwood, vertelling Glover of Tyrell journal, 1784-1812 Coues, journal, 1799-1814) & quotMatthews 'Adventures on the Columbia & quot (OHQ 40) Gabrielle Franchere se dagboek van 'n reis wat hierdie jaar in Oregon (Quaife) aankom, Robert Stuart was in Oregon-- hy het op die skip Tonquin aangekom (Rollins, redakteur-Stuart se joernaal begin in 1812, maar vertel van vorige gebeure) Thomas McKay was in Oregon en arriveer op die Tonquin (William Cameron McKay Papers [seun van Thomas McKay] is in die Pendleton Public Library, Oregon) materiaal oor die NOORDWESTE MAATSKAPPY: Wallace, WS, Documents Relating to the Northwest Company, 1934, Champlain Society, Toronto.
Op dieselfde dag het drie van Andrew Henry se manne (Jacob REZNOR, Edward ROBINSON en John HOBACK) op dieselfde dag na Hunt se kamp gekom van Ft. Manuel (aan die Yellowstone -rivier). Die drie het as gidse by Hunt se partytjie aangesluit.
Hunt en die Astorians (Pacific Fur Company) het Lisa en sy Missouri Fur Company -reddingspartytjie aangetref toe hulle by die Arikara Village (by die monding van die Grand River) aankom. Hiervandaan het Lisa die rivier aangeloop en op 26 Junie by die Mandan Villages aangekom. Reubin LEWIS wag daar vir hom, maar die res van Henry se geselskap kom nie by Ft. Lisa (meer algemeen genoem Ft.Mandan) tot September. Lewis het aan Lisa gesê dat Henry op pad was met 'n groot pelse. Henry, Lisa, Benoit en ander keer in die herfs van 1811 stroomaf terug na St. Louis. Op pad terug herbou hulle die handelspos op Cedar Island.
Uit die Arikara -dorpe vertrek Hunt en die Astorians op 23 Julie 1811 uit die Missouri -rivier oor die land. Om vyandige Blackfeet te vermy, het die drie gidse (voorheen Andrew Henry se manne) die party oortuig om met die Union Pass eerder as die meer weswaarts te gaan. noordelike roete van Lewis en Clark (Togwotee -pas).
Pierre DORIONE, Alexander CARSON en GRADPIE het vooruit gereis en die hoofparty verloor. Die partytjie met Hunt, deur skerp weswaarts te draai, het middel Augustus weer by hulle aangesluit by die Little Missouri-rivier. Die Astorians met Hunt het Ft. Henry op 8 Oktober 1811.
By die verlate Ft. Henry (mees westelike Wyoming), Louis ST. MICHEL, Pierre DELAUNEY, Pierre DETAYE en Alexander CARSON het opdrag gekry om vir pelse vas te trek en dan na die Columbia -rivier te gaan. (Francois LANDRY, Andre LACHAPPELLE en Jean TURCOTTE het moontlik ook die partytjie hier of verder wes naby die Mad River verlaat).
John HOBACK, Jacob REZNOR en Edward ROBINSON (wat saam met die Astoriane weswaarts gereis het) het weer by die oorblyfsel van die partytjie aangesluit wat saam met Andrew Henry in 1810 na die weste gekom het. het verder gegaan na die Columbia -rivier. (Hierdie party het moontlik 'n man met die naam CASS en Joseph MILLER ingesluit, as hy nie die Astorians in St. Louis ontmoet het soos in sommige bronne berig is nie. Een bron, Jackson's Children of the Fur Trade, sê dat William CANNON en DUBRIEUL ook agtergelaat is deur die Astorians om in 1811 in die Snake River -streek te jag).
'N Trapper met die Astorians met die naam CLAPPINE het verdrink in 'n kano -ongeluk naby Caldron Linn aan die einde van Oktober 1811. Hunt se onderneming het voorraad en pelse op hierdie plek aan die Snake River (tussen die Amerikaanse en Shoshone -waterval) geberg en na Oregon gegaan. By die Lewisrivier vind hulle die verlore Archibald PELTON wat die jaar tevore geskei was van Henry se ekspedisie. Dit lyk asof Pelton uit sy gedagtes was, maar gelukkig is dit deur Snake Indians (Shoshones) opgeneem.
Die roete weswaarts was onduidelik en Hunt se geselskap het geskei. John REED het een party gelei. Agtien mans onder HUNT en Pierre DORION het daarna gevolg. Ramsey CROOKS was die leier van nog 'n 18. Crook se partytjie herenig met Hunt en geselskap op 6 Desember 1811. Die res van die Astorians saam met John Reed, Donald MACKENZIE en Robert MCCLELLAN was teen hierdie tyd ver voor Hunt se gesamentlike onderneming.
Op hierdie stadium het Hunt CROOKS en John DAY (toe siek) verlaat om stadig langs die Columbia -rivier te gaan, terwyl Hunt se onderneming verdubbel het na die laaste plek waar hulle proviand kon vind en aankoop (Woodpile Creek). Op 29 Desember het Madame DORION, vrou van Pierre Dorion en ma van vier- en tweejariges (almal op die ekspedisie) 'n gesonde baba in die wêreld gebring. Hunt, Dorion en geselskap hervat die reis weswaarts op 2 Januarie 1812.
DIE VEILIGHEIDSTONKWIEN KOM AAN DIE MOND VAN DIE COLUMBIA AAN 22 Maart 1811. (Dit het op 8 September 1810 uit New England op see gekom). Agt mans, die bemanning van twee klein bote, is verdrink tydens pogings om 'n kanaal oorkant die kroeg tydens stormweer op te spoor.
Donald MCDOUGAL en David STUART het op 5 April 1811 aan wal gegaan by 'n landingsplek in Bakerbaai. Hulle het op 12 April teruggekeer na die skip met Chief COMMOMLY van die Chinooks en 'n beter plek aangemeld vir 'n pos op 'n plek wat later George genoem is. Punt. Kaptein THORNE het 'n paar van die bemanning en 'n klein deel van die voorrade aan wal gesit en na Vancouver Island geseil.
Thorne het hulle nie so begin handel dryf met die inheemse Amerikaners op Vancouver Island (by Clayoquotbaai) nie, maar dat hulle die Tonquin aangeval het. Almal aan boord is dood en die Tonquin het met alle voorrade verbrand, ontplof en tot onder gesink.
'N Indiese tolk met die naam JOSEACHAL ('n Quinault) keer terug na Ft. Astor, die enigste oorlewende van die WRAK OF THE TONQUIN. Joseachal het gesê dat vier oorlewendes van die oorspronklike aanval saam met 'n ernstig gewonde klerk, James LEWIS, in die kajuit van die Tonquin vasgekeer het. Lewis het hulle aangesê om te ontsnap en 'n hinderlaag teen die Neeweetee (dit wil sê Nootka of Clayoquot) Indiërs wat nog aan boord was, aan die brand gesteek deur die skip se ammunisie op te slaan. Die drie ander oorlewendes is later gevang en vermoor terwyl die tolk ontsnap het.
Die bemanning aan die oewer van die Columbia -rivier kon net hoop op 'n spoedige aankoms van die partytjie oor die land en het begin werk aan FT. ASTOR. David STUART het saam met 6 mans van hierdie onderneming begin om 'n ander pos buite die boonste Columbia (aan die Okanagan -rivier in die gebied wat later die staat Washington sou wees) te vestig. Stuart se party ontmoet 'n ekspedisie wat aan die Stille Oseaan gelei is, onder leiding van David THOMPSON tydens hul reis teen die Columbia-rivier. Thompson, 'n werknemer van die Northwest Fur Company, het met sy partytjie langs die Columbia voortgegaan en kamp opgeslaan buite Ft. Astor, en het 'n teenwoordigheid vir die NORTHWEST FUR COMPANY gevestig.
In die somer van 1811 arriveer David THOMPSON, Michel BOURDON, BOULARD, Ignace L'IROQUOIS en ander van 'n bootpartytjie van Northwest Company by Ft. Astor na die Columbia -rivier. Boulard, wat siek was, het by die fort gebly en is vervang deur 'n Hawaïaanse met die naam COX vir die terugreis. Diegene wat saam met Thompson aan die rivier ry, sluit ook Maurice PICARD, Thomas CANASWAREL en Ignace SALIAHONE in wat sy gesin by Ft. Astor. (Thompson was op 14 Junie 1811 by Spokane House in Ft. Astor, 6 Augustus terug na Spokane 13 Augustus, waar hy Jacco FINDLAY ontmoet het en teen 11 November by Salish House).
In November verlaat Thompson Cox en Paul & quotIroquoi & quot met Jocco FINLAY by Spokane House. Hy het Michel KINVILLE ook beveel om sy aanklag van Lake Indian House te laat vaar en alle goedere van die onderneming na Spokane House te verskuif.
Op 26 September 1811 het die Astoriaanse huise voltooi wat uit klip en klei gebou is. Op 2 Oktober het hulle 'n nuwe klein skoenertjie bekend gestel en haar die naam Dolly genoem.
'N Afsondering van David STUART se pos op die Okanagan het op 5 Oktober 1811 aangekom, en David Stuart het die helfte van die onderneming teruggestuur na Ft. Astor terwyl hy en die res oorwinter het by die Okanagan -pos. Registre BRUGIER was moontlik saam met hierdie party of met 'n ander Pacific Fur Company -party wat na Ft. Astor in Oktober 1811. By die fort herken Gabriel FRANCHERE Brugier van hul vorige vereniging in die Iroquois -handel uit Saskatchewan.
OP DIE TRAIL NA OREGON:
Astorians met William Price HUNT het op 2 Januarie 1812 hul kamp by die onderste Snake -rivier verlaat en op 21 Januarie 1812 die samevloeiing van die riviere Walla Walla en Columbia bereik.
Op ongeveer hierdie datum in Januarie het Donald MACKENZIE, Robert MCCLELLAND en John REED by Ft. Astor met 'n deel van die OVERLAND PACIFIC PUR COMPANY (ASTORIAN) EXPEDITION. Diegene met William Price Hunt het ongeveer 'n maand later op 15 Februarie 1812 aangekom (hulle het op 31 Januarie by Wishram Village, Celilo Falls, kamp opgeslaan en die res van die reis per kano onderneem). Slegs 35 lede van die oorspronklike Astoriaanse party van 59 oorlanders het die monding van die Columbia -rivier bereik. Siekte, hongersnood, verdrinkings, vyandige Indiërs, moegheid en verlatenhede het hul tol geëis gedurende die 17 maande se reis. Ramsey CROOKS en John DAY is sedert Desember 1811 deur geen van die partye gesien nie.
Intussen het die Astorians agtergelaat om te jag IN IDAHO het meestal noordoos na die Missouri -rivier gereis. Terwyl 'n groep van vier aan die einde van 1811 of vroeg in 1812 noordwaarts in die rigting van die Missouri -oprit was, is Pierre DETAYE deur Crows vermoor. Alexander CARSON, Pierre DELAUNEY, en Luis ST. MICHEL is ook aangeval, maar het die Missouri -rivier bereik. Ander met die Astoriaanse pelsvangers-Francois LANDRY, Andre LACHAPPELLE en Jean TURCOTTE-het saam met 'n groep Shoshones gereis wat deur Blackfeet aangeval is terwyl hulle noordoos van die Snake-rivier gereis het. Hierdie partytjie het teruggetrek na die Snake River by Caldron Linn.
[Een historikus, Daniel Lee in Tien jaar in Oregon, beweer dat Landry, LaChapelle en Turcotte in Februarie 1812 'Crooks and Day' verlaat het 'en 'n groep Shoshones doelbewus gelei het om die kas te plunder. Ander rekeninge, waarskynlik, sê dat die drie by Shoshones gebly het-wat Hunt en die hoofmaatskappy in Oktober 1811 begelei het-en beide die Shoshones en die Astorians is beroof van die kas in die kas deur Blackfeet te bedonder. Die kas is in elk geval ontdek en geplunder voordat die Astorians in Augustus 1812 daarna gesoek het]
Op 22 Maart 1812 vertrek drie partye uit Ft. Astor begin met bonthandel: RUSSELL, FARNHAM, Donald GILLES en 'n groep van 8 sou na die kas by Caldron Linn gaan. Robert STUART sou sy oom se pos op die Okanagan versterk, en John REED, MCCLELLAN en hul geselskap sou oos gaan met gestuurde na Astor in New York. Vir 400 myl langs die Columbia -rivier was die roetes vir al drie partye dieselfde en het hulle saam gereis
Tydens portage by Deschutes is REED en sy klein groepie metgeselle deur Indiërs aangeval. Twee van die aanvallers is dood en die ander is weggejaag. In die geveg is Reed ernstig beseer deur tomahawk -houe in sy kop en die aflewerings het verlore gegaan.
Al drie die partye van Astorians het hul koers verander om na David Stuart se pos aan die Onkanagan -rivier te gaan. David STUART het by hulle aangesluit vir die terugreis na Ft. Astor.
Langs die Columbia-rivier het die partytjie die lank vermiste John DAY en Ramsey CROOKS gevind. Aan die einde van die vorige jaar het Walla Walla -Indiane die twee mans opgeneem en onderhou. Toe hulle in 1812 hul reis na die monding van die Columbia -rivier hervat, alleen reis, is hulle deur 'n ander stam Indiane naby Deschutes aangeval. Hulle is ongedeerd, maar beroof van elke voorraad.
Die onderneming keer terug na Ft. Astor op 11 Mei 1812.
Intussen, op 6 Mei 1812, het die Astorian SUPPLY SHIP BEAVER by die Columbia -rivier aangekom.
Einde Junie was die Astorians gereed om 'n nuwe poging te doen om ekspedisies te verhandel. Hierdie keer het ROBERT STUART die party gelei na die Verenigde State, waaronder John DAY, Andrew VALLE, Ramsey CROOKS, Benjamin JONES, Robert MCCLELLAN en Francois LECLAIRE. DAVID STUART het 'n nuwe pos gestig (300 myl anderkant Okanagan) en partytjies saam met Donald MACKENZIE, Ross COX en John CLARKE het die boonste gebied van die Snake River gaan verken.
Weereens het al die Astorians saam met die Columbia -rivier gereis. Op die kruising van die Walla Walla- en Columbia -riviere, op 31 Julie 1812, het ROBERT STUART EN SY PARTY die buiteland vir die state uitgegee (sien die afdeling met die titel "West na Oos" hieronder vir die chronologie van hierdie reis). DAVID STUART het noord gereis om 'n ander pos 300 myl verder as Ft. Okanagan. Donald MACKENZIE, John CLARKE en Ross COX het op die kruising van die Clearwaterrivier en die Snake geskei. John Clarke se partytjie het die boonste slang en die Lewisrivier opgegaan om 'n pos by Spokane te maak. [Hierdie pos genaamd Spokane Fort was net 'n half kilometer van die Northwester's Spokane House (gestig 1810)]. Intussen het MacKenzie se geselskap die Lewisrivier na die Sahaptinrivier gevoer en onder die Nez Perce kamp opgeslaan.
BRONNE: William P. Hunt (Franchere)
Ross Cox (Stewart), Alexander Ross (Ross het Fur Hunter van die Verre West-uittreksels in OHS VF geskryf-uit die Oregonian-koerant, 1885) en & quotJournal of Alexander Ross-Snake Country Expedition & quot (OHQ 1913) Robert Stuart (Rollins), David Thompson (Hopwood, narratiewe Glover of Tyrell vir Thompson's journal, 1784-1812 Coues, journal, 1799-1814).
Robert Stuart, joernaal van die reis na die weste na die ooste (Rollins) John C. Luttig, joernaal in die Upper Missouri, 1812-1813 (Drumm) David Thompson (Hopwood, narratief Glover of Tyrell vir Thompson's journal 1784-1812 Coues, journal, 1799- 1814)
Die somer INDIAN RENDEZVOUS van 1812 in Oregon (by die samevloeiing van die riviere Columbia en Walla Walla) het David THOMPSON, David STUART en Alexander ROSS ingesluit. Ross het berig dat hierdie tradisionele handelsbyeenkoms ongeveer 1500 Cayuses, Walla Walla (Palouse) en ander Shehaptin -Indiane (Indiërs van die Plateau -streek) lok. Hy beraam ook 400 perde.
David Stuart en ander Astorians het by David Thompson (van die Northwest Fur Company) aangesluit vir die terugreis langs die rivier na Ft. Astor.
In Augustus 1812 het W.P. HUNT en die skip Beaver het Ft. Astor om die bonthandel langs die noordkus te beoefen. Duncan MCDOUGAL, aan die stuur van die fort, verwag dat hulle in Oktober terugkeer.
Uit sy kamp by die Shahaptinrivier het MacKenzie John REED en 'n klein groepie gestuur om ooswaarts na die kas by Cauldron Linn aan die onderste Snake -rivier te gaan. In die Caldron Linn -gebied het Reed die Pacific Fur Company -trappers teëgekom wat oos van die Blue Mountains oorwinter het (Alexander CARSON, Louis ST. MICHEL, Pierre DELAUNEY, Joseph LANDRY, Andre LACHAPELLE en Jean TURCOTTE). Al die gevangenes is terug na MacKenzie se kamp aan die Shahaptinrivier met die hartseer nuus dat die Caldron Linn -kas deeglik geplunder is.
John CLARKE, Ross COX en Donald MACKENZIE herenig in die herfs van 1812 by Spokane House (Clarke se pos). Hier het hulle nuus ontvang van die oorlog tussen die Verenigde State en Brittanje. Die nuus is gebring deur John George MCTAVISH wat van Winnepegmeer, OVERLAND, saam met mans van die KANADISCHE NOORDWESSE PELSMAATSKAPPY gekom het.
In November of Desember 1812 het Ross COX en Russell FARNHAM die Flathead -land verlaat om buffels in die Upper Missouri -streek te jag. Buffelsjag Salish (een van die stamme wat gereeld 'Flatheads' genoem word) is nou vergesel deur pelshandelaars op die tradisionele inval van die Indiër in die Blackfoot-gebied, wat gereeld skermutselinge veroorsaak het en Amerikaners en Kanadese verder in konflik met die Blackfeet gebring het.
Aan die einde van 1812 of baie vroeg in 1813 keer MacKenzie terug na Ft. Astor. David Stuart het 'n paar van sy geselskap na die monding van die Columbia teruggestuur, maar hy het self by Okanagan oorwinter.
Na konferensie met Duncan MCDOUGAL by Ft. Astor in Januarie 1813 reis MACKENZIE en 'n groep mans weer die Columbia op, hierdie keer om met David Stuart en John Clarke te vergader oor die nuus oor oorlog en die mislukking van die skip Beaver om terug te keer soos geskeduleer.
Vanweë inheemse vyandigheid teenoor Europeërs en Amerikaners op gebied suid van Alaska (en vanweë die toenemende teenwoordigheid van Britte en Amerikaners in Oregon) het die RUSLANDSE AMERIKAANSE MAATSKAPPY alle pogings om handelsposte in die Oregon -land te skep laat vaar. In plaas daarvan het Ivan KUSHKOV in 1812 ROSS COLONY in Kalifornië gestig, 'n buitepos wat tot 1841 gebly het.
UIT DIE WES OOS:
Intussen het Robert STUART en 6 mans gedurende die somer en herfs van 1812 hul OVERLAND -REIS TERUG NA ST. LOUIS van Oregon.
Naby die monding van die Willamette -rivier het John DAY te verstandelik versteurd geraak om die reis voort te sit. Stuart ontwapen hom en stuur hom terug na Ft. Astor onder die sorg van Wapato Island Indiane.
Teen 20 Augustus het Stuart en die maatskappy Hunt se voormalige kamp op Woodpile Creek bereik. In die westelike Idaho op 25 Augustus het Stuart se party 'n paar mans teëgekom wat in 1811 met die Pacific Fur Company oor die land gekom het en met die Missouri Fur Company in 1810: John HOBACK, Edward ROBINSON, Jacob REZNOR en Joseph Miller (Martin CASS was saam met hulle gedurende die winter). Een van die vier bontvangers in die westelike Idaho, Joseph MILLER, het by die Astoriaanse karavaan aangesluit vir die reis terug na St.
Teen 29 Augustus 1812 het hulle Cauldron Linn bereik en ontdek dat die voorraad voorraad wat die jaar tevore gelos is, geplunder is. Op 18 September het die party "Mad River" (uit Stuarts se tydskrif, waarskynlik Madison River) geslaag.
Die terugkerende Astorians ontdek South Pass deur die Rocky Mountains en reis in 1812 so ver oos as Chimney Rock. Hulle stap weer weswaarts na die Nebraska-Wyoming-lyn en spandeer dan drie ellendige maande oorwintering voordat hulle weer na St.
Terwyl Astorians saam met Robert Stuart terugreis na die Verenigde State, het Donald MCKENZIE, David STUART en John CLARKE die boonste Columbia -rivier verken.
Astor het die SHIP LARK ('n voorraadskip vir Ft. Astor) in Maart 1813 uit New York gestuur. Dit sou Oregon nooit bereik nie, maar het laat in 1813 in 'n storm aan die kus van Hawaii gesink.
Dieselfde maand, op 25 Maart 1813, stuur die Britte twee skepe uit Engeland, die Isaac Todd en die Phoebe, onder geheime bevele om enige Amerikaanse nedersetting aan die Columbia -rivier of die Stille Oseaan -kus te vernietig. Die skepe Raccoon en Cherub het tydens die reis by hulle aangesluit toe die stadig seilende Todd al hoe verder agtertoe gly.Die Wasbeer is na die noordweste gestuur terwyl die ander BRITSE WARSHIPS die Amerikaanse skip Essex voor die kus van Valparaiso, Chili, verslaan en verslaan het.
AAN DIE OOSTE EINDE VAN DIE OREGON -TRAIL:
Op 10 Januarie 1813 ontmoet Manuel LISA en Andrew HENRY ander mense in St. Louis om die Missouri Fur Company te herorganiseer. Die onderneming was winsgewend, maar die oorlog van 1812 en Indiese moeilikheid het die onderneming baie riskant gemaak.
'N Milisie is in Missouri (toe onder goewerneur William Clark) geskep weens die oorlog. Die eerste en derde bataljons bevat name wat bekend is in die bonthandel: Andrew HENRY (bevelvoerder, 1ste) Jacob PETIT (kaptein, 1ste) William JAMES (luitenant, 1ste) Benjamin HORINE (vlag) Robert BROWN (kaptein, 3de) James H. MOUTREE (Luitenant, 3de) en Drury GOOCHE (Vaandel, 3de).
Baptiste ROI en Francois DORUIN het in die lente van 1813 van St. Louis na die Otoe -dorp (vandag Yutan, Nebraska) gereis. Majoor Eli CLEMSON was in beheer van Ft. Osage.
Robert STUART se PACIFIC FUR COMPANY PARTY, wat Ft. Astor verlaat in Junie 1812 hul winterkamp om die reis na St. Begin April 1813 arriveer hulle by die Otoe -dorp naby Grand Isle en ontmoet Doruin en Roi. Hier het hulle geleer van die oorlog tussen die VSA en Brittanje. Hulle het Ft. Osage (toe onder LT. BROWNSON) op 16 April 1813
Op 30 April 1813 AANKOM ROBERT STUART EN DIE PACIFIC PELS MAATSKAPPY REISERS IN ST. LOUIS van Oregon. Hulle roete deur Idaho en Wyoming was byna presies die pad wat later deur die Oregon -roete gevolg is.
Donald MACKENZIE het van die binneland van Oregon teruggekeer na Ft. Astor met nuus oor die oorlog tussen die VSA en Brittanje. Na 'n konferensie met Duncan MCDOUGAL in die fort in Januarie 1813, reis MacKenzie, Alfred SETON, John REED en 'n groep van 17 mans weer die Columbia op om terug te keer na die kamp van MacKenzie aan die Shahaptinrivier. MacKenzie het ook briewe van McDougal vir David STUART en John CLARKE oor die nuus van oorlog met Brittanje, die mislukking van die skip Beaver om terug te keer soos geskeduleer, en die moontlikheid om Pacific Fur Company se sake in Oregon te beëindig.
BRONNE: Early Voyages in the Pacific Northwest 1813-1818 deur Peter Corney, Fairfield, WA, 1965
John C. Luttig, joernaal op die Upper Missouri, 1812-1813 (Drumm) Robert Stuart, joernaal van die reis van wes na oos op die Oregon Trail (Rollins).
Alexander Ross (Ross het Fur Hunter van die Verre West-uittreksels geskryf in OHS VF-uit die Oregonian-koerant, 1885) en & quotJournal of Alexander Ross-Snake Country Expedition & quot (OHQ 1913) Peter Corney's Early Voyages in the Pacific Northwest, 1813-1818 David Thompson (Coues, joernaal, 1799-1814) William P. Hunt, joernaal van reis wes na oos (Franchere). Op die NORTHWEST COMPANY: Wallace, WS, Documents Relating to the Northwest Company, 1934, Champlain Society, Toronto John C. Jackson's Children of the Fur Trade (Mountain Press Publishing Company, Montana, 1995) ontleed 'n groot aantal primêre bronne (soos as argiewe van Hudson Bay Company en Harriet C. Duncan se 6-volume Katolieke Kerkrekords van die Noordwes-Stille Oseaan) om die geskiedenis van Metis (gedeeltelik-Indies) Franse Kanadese op te spoor.
By die Deschutes -portaal, waar Reed die vorige jaar aangeval is, het MacKenzie en twee vrywilligers probeer om die terugkeer van Reed se geweer te eis van die Indiërs wat daar opgeslaan het. Die hoof het geweier om die pyp van vrede te rook tydens ongemaklike onderhandelinge en MacKenzie het bedreig gevoel. Hy kon 'n kombers en byl vir die geweer verruil en in veiligheid terugtrek.
Kort nadat hy Deschutes op die Columbia -rivier verbygesteek het, het MacKenzie se partytjie John George MCTAVISH en twee bootvragte Kanadese teëgekom, wat op pad afloop na Ft. Astor. Die twee partye het oornag saam kamp opgeslaan en daarna in teenoorgestelde rigtings op die Columbia gegaan.
MacKenzie het by sy kamp aangekom om te ontdek dat sy kas van alle handelsware en pelse geplunder is. Hy het partye gestuur om na die diewe en nog een, onder John REED, te soek met boodskappe vir Clarke en Stuart.
Op 25 Mei het John CLARKE en 'n groep mans met 28 perde die kamp by Spokane- en Lewisrivier verlaat. Op 30 Mei, by die samevloeiing van die Pavion- en Lewis -riviere, het die partytjie gestop om kano's wat saam met Indiërs in hul kamp agtergebly het, te gaan haal en te herstel. Clarke se silwer beker is gesteel en hy het gedreig om die kaptein op te hang. Die volgende aand, toe 'n ander Indiër betrap word om goedere te steel, het Clarke dadelik gehuil en die dief gehang.
Clarke se gewelddadige daad, veroordeel deur David Stuart en Donald MacKenzie, het baie ontsteltenis veroorsaak onder die verskillende stamme wat saamgekom het vir die somer INDIAN RENDEZVOUS by die samevloeiing van die riviere Walla Walla en Columbia. By hierdie byeenkoms, bygewoon deur Stuart, MacKenzie, Clarke en ander van die Pacific Fur Company, het Alexander Ross die verklaring van TUMMEATAPAM opgeteken: & quotWhat have you done my friends. U het bloed op ons lande gestort. & Quot
Die fangers van die Pacific Fur Company keer terug na Ft. Astor van die Indiese ontmoetings op 12 Junie 1813. Sommige wat oorspronklik van plan was om op die binnelandse vlaktes handel te dryf, het eerder na Astoria teruggekeer. 'N Groep van 20 met David STUART en Keith is aangeval terwyl hulle by die Cascades portage gemaak het. Stuart is gewond deur pyle en hul goedere gesteel, maar die partytjie het met hul lewens na Ft. Astor.
In die middel van Julie het John G. MCTAVISH en sy groep mans van die Northwest Fur Company Ft. Astor begin 'n reis oor land terug na Kanada.
Kort daarna, in Augustus 1813, keer William P. HUNT en 'n paar van die bemanning van die Beaver uiteindelik terug na Ft. Astor na byna 'n jaar sonder kommunikasie met die fort. In 1812 het die Beaver 'n ongeluk gehad in 'n storm buite Alaska en het hy na Hawaii gehink vir herstelwerk. Hunt het 'n ander skip, die Albatross, gehuur vir sy baie vertraagde reis terug na Oregon. Die nuus van die oorlog van 1812 het Hawaii ook teen hierdie tyd bereik.
Die vennote van die Pacific Fur Company verkoop Ft. Astor aan die Northwest Company in Oktober 1813, baie beïnvloed deur nuus oor die oorlog en skepe wat uit Engeland gestuur is om Ft. Astor.
Daarna het die Albatros teruggekeer na Hawaii en (by Ft. Astor), die vennoot van Pacific Fur Company, MCDOUGAL, sy trou aan die Northwest Fur Company verander. Terwyl McDougal by Ft. Astor, Alexander ROSS en 'n partytjie het na die Walla Walla -land gegaan.
Die voormalige werknemer van Northwest Company, Registre BELLAIRE, en die voormalige Astorians John DAY, William CANNON en Alexander CARSON het in die winter van 1813-14 as gratis vangmanne langs die Willamette saamgewerk.
Werknemers van die Northwest Fur Company wat 1813-14 oorwinter het by Ft. Astor het Iroquois Pierre CAWANARDE, Thomas OCANASAWARET, Jacques OSTISERICO, Etienne OWAYAISSA, Jacques SHATACKOANI, Ignace SALIOHENI en George TEEWHATTAHOWIE ingesluit. J. SAGANAKEI, 'n Nipissing, en M. MANICQUE, 'n Wyandot, was ook by die fort. Thornbun FINDLAY en Raphael FINDLAY Jr. (seuns van die Northwest Company se Jacco Findlay) was in diens van Ft. Astor (later Ft. George genoem) van 1813-14.
Toe die Britse oorlogskip Raccoon (Captain BLACK) by Ft. Astor, 12 Desember 1813, was die Fort reeds in Britse hande. Die Britte het amptelik die leiding geneem oor Ft. Astor op 13 Desember 1813 tydens 'n vlaghysingseremonie gehou deur die kaptein van die Wasbeer. Ft. Astor is amptelik hernoem tot FT. GEORGE en het 'n voorpos van die Northwest Fur Company geword.
Terug in Hawaii op 20 Desember 1813 ontmoet HUNT die oorlewendes van die skip Lark. THE LARK, wat deur Astor uit New York gestuur is om Ft. Astor, het in 'n storm van Hawaii ingesink voordat hy die Columbia -rivier bereik het.
Die Britse skip Raccoon vaar ver van Ft. Astor op Nuwejaarsdag, 1814, nadat hy die pos FT hernoem het. GEORGE en die Britse vlag gehys.
* Alexander Henry, tydskrif (Coues) oor die NORTHWEST COMPANY: Wallace, W.S., Documents Relating to the Northwest Company, 1934, Champlain Society, Toronto.
*Sien vorige inskrywings vir tydskrifte wat deur Astorians en Northwest Company -ontdekkingsreisigers gehou is. Alexander Henry Jr. (die jongere genoem), 'n kompagnieklerk, het in 1814 per skip in Oregon aangekom en hierdie jaar 'n joernaal gehou (Gough, joernaal 1799-1814) David Thompson (Coues, joernaal, 1799-1814).
Op 20 Januarie 1814 vertrek 85 mans in 18 kano's van Ft. George om die aanval op Stuart se party by die Cascades portage die vorige jaar te wreek. Die Noordwes het aan die voet van die stroomversnelling geanker om met onderhandelinge te begin. John G. MCTAVISH het vier dae se onderhandelinge gelei om terugbetaling van gesteelde eiendom te eis, terwyl die Cascade -kapteins geëis het dat die vangmanne die mans wat twee van die stam doodgemaak het, omdraai. Die vangmaatskappy het op die vyfde dag teruggetrek na die fort nadat hy gedurende die nag beroof is.
In Hawaii het HUNT die brig Pedler gekry en met kapt. NORTHROP na Oregon geseil, en die oorlewendes van die wrak van die skip van Astor, die Lark. By Ft. George (voorheen Ft. Astor) op 28 Februarie 1814 neem die Pedler die Amerikaners aan wat onwillig was om by die Northwest Company aan te sluit en het op 14 April 1814 na New York geseil. Die voormalige vennote van Pacific Fur Company, MACKENZIE, CLARKE en STUART, het gou vertrek van Ft. George oor die land. MacKenzie het na die Willamette -rivier gereis terwyl John Clarke en David Stuart teruggekeer het na hul poste noord van die Columbia -rivier.
Op 17 April 1814 arriveer die Britse skip Issac Todd by Ft. George in Astoria (die moderne naam vir die streek). Donald MCTAVISH het die leiding geneem oor Ft. George (voorheen Ft. Astor) en beplan om oor land na Montreal te reis nadat die bestelling by Astoria gevestig is. McTavish en sy klerk, Alexander HENRY Jr., is verdrink terwyl hulle probeer het om die Todd in 'n oop boot van Ft. George. Die Issac Todd vaar weg na China onder bevel van kapt Frazer SMITH.
Die Isaac Todd het vier Spaanse beeste by Ft. George. Hierdie en die bokke en varke wat deur die Astorians gebring is, het die vroeë basis geword vir huishoudelike vee in Oregon.
In Mei 1814 reis Ross COX, wat by die Northwest Fur Company aangesluit het, saam met 5 metgeselle na die Yakima -land (rondom Spokane House).
Alexander ROSS, Tom MCKAY en 2 naamlose Kanadese wat saam met inheemse vroue gereis het, was ook in hierdie streek en het na 'n dorp gereis waar meer as 3000 kampeer het om camas -wortels te versamel. Onderhandelinge was versigtig en gespanne, maar Ross het vir 100 perde verhandel.
Registre BELLAIRE het in 1814 4 Hawaiiane aangestel om die bonthandel met hom in die Walla Walla -vallei te beoefen.
Pierre DORION, 'n oorlandse Astoriaan wat in 1813 in die slangland gaan jag het, is in 1814 deur Indiërs vermoor. Sy weduwee en twee kinders het 'n boot met valvangers na die monding van die Umatilla-rivier by die Columbia gehelp om te red in 1814.
In 1814 verbied die Amerikaanse kongres enige Britse of Kanadese kommer om handel te dryf met inheemse Amerikaners van die Missouri -rivierkom. Teen 1816 het J.J. Astor het alle Britse besittings op die Amerikaanse gebied oos van die Rocky Mountains gekoop.
Die OORLOG VAN 1812, wat die verbranding van Washington DC in Augustus 1814 insluit, oordryf Amerikaanse wrok teenoor en mededinging met die Britte. Die Verdrag van Gent het die oorlog amptelik beëindig op 24 Desember 1814. Nuus van vrede en die implementering van die Verdrag het lank geneem om die Noordwes te bereik. Die ooreengekome Brits-Amerikaanse gesamentlike besetting van die lande tussen Russiese Alaska en Spaanse Kalifornië is eers in 1818 in Oregon amptelik gemaak.
In die somer van 1815 het James MCMILLAN, Nicholas MONTOUR en Ross COX in die Spokane Plains gejag.
Die Oregon -roete en die migrasie daarvan
Een van die grootste migrasies in die geskiedenis van die Verenigde State was die stormloop van setlaars na Oregon wat in die 1840's begin het. Etlike duisende mense reis per landwa met 'n onderdakwa oor die reis van 2 000 myl en waag alles wat hulle in die onderneming het. Diegene wat na Oregon gekom het, het die grondslag van die huidige staat gevestig. Hulle het ook die persoonlike welvaart gevind in baie gevalle wat hulle in die ooste ontgaan het.
Waarom het so baie mense so 'n lang reis verby baie ander lande getrek waar mense destyds gewoon en wel gelewe het? Die voordele van die Oregon -gebied was legio. Dit is deur baie min mense bevolk. Dit het betroubare reënval, oorvloedige hout en vrugbare grond gehad. Die inwoners het nie aan malaria en ander endemiese siektes ly nie, wat nog baie mense in die 19de eeu doodgemaak het. Laastens, maar nie die minste nie, was die grond amper vry. Die voorlopige regering van Oregon sou tot 640 hektaar grond toeken aan 'n egpaar (320 hektaar aan 'n alleenstaande man) wat dit gevestig en verbeter het. Dit is in 1850 deur die Amerikaanse kongres gelegitimeer met die Wet op die skenking van grond. Baie nuwe intrekkers het na die Willamette -vallei van die staat gestroom, waar die grond oorvloedige opbrengs aan enige bekwame boer gelewer het. Toewysings is in die 1850's en later verminder, sodat die eerste setlaars wat die Oregon -roete trotseer het, buite verhouding baat by hul ondernemende aard.
Oregon was 'n bron van sosiale mobiliteit vir blankes uit die ooste van die Verenigde State. Baie van die vernaamste landbougrond in die oostelike state is al lankal deur die 1840's geëis. Ander grond was beskikbaar op 'n groot oppervlakte van 160 hektaar as iemand dit al geruime tyd 'hurk' en hom gevestig het. Op ander plekke het grondspekulante groot stukke gekry wat teen markprys verhandel is. Oregon het sy uiterste bes gedoen om sulke spekulasie te ontmoedig en sy samelewing op 'n meer egalitêre basis te begin. Egalitêr, dit wil sê as 'n mens nie rekenskap gee van die Indiese stamme wat na marginale grond en selfs tot 'n woestyn gedryf is nie. Soos met ander dele van die weste, is daar teen Indiërs geveg en na die ergste stukke land gestuur as hulle dit sou oorleef. Slawerny was verbode, maar vrye swartes is van die nuwe gebied belet. Min mense sou in die eerste plek daarheen gekom het.
Waens was die enigste praktiese vervoermiddel. Westerse geografie het 'n deurslaggewende rol gespeel. Die Oregon -roete loop parallel met die Platte -rivier in die huidige Nebraska - 'n rivier wat vlak en onbegaanbaar was vir selfs die kleinste bote. Die ander rivier wat moontlik vir watervervoer gebruik is, die Missouri, het te ver noord geloop en te midde van ondeurdringbare berge geëindig. Aan die ander kant kan 'n wa deur die maklikste deel van die Rocky Mountains gaan - 'n relatief plat wasbak genaamd South Pass in die huidige Wyoming. In die weste was reis per land weer baie meer prakties as om die stroomversnelling van die Slang of die Colombia -rivier per boot te trotseer. Eenvoudig gestel, daar was geen slagaar in die weste nie, soos die Mississippirivier in die ooste, wat interne vervoer en migrasie op groot skaal vergemaklik het. Aangesien daar geen dorpe onderweg was nie, moes migrante hul waens met honderde pond voorraad laai.
Een van die groot boeke wat uit die era gekom het, was Die Oregon -roete, deur Francis Parkman van New England. Parkman het op die eerste derde van die roete gereis, en sy verslae het 'n mate van publisiteit en romantiese glans bygedra tot die groot migrasie weswaarts. Die werklikheid was minder vriendelik. Een uit elke tien migrante sterf onderweg aan siektes soos cholera. As die Verenigde State 'n land van geleenthede was, het die geleentheid nie maklik gekom nie. Hierdie setlaars vlug nie uit politieke vervolging of uit die vrees vir die dood nie, soos baie vlugtelinge vandag met soortgelyke ongevalle. Hulle het eenvoudig 'n proaktiewe stap geneem na 'n beter lewe. Is dit moontlik dat iemand in ons moderne tyd sulke risiko's en swaarkry kan voorstel?
Toe setlaars in Oregon aankom, het hulle 'n kultuur geskep wat in stryd was met die gewilde beeld van die Wilde Weste. Die meeste het daar aangekom in gesinne. Hulle het meestal geen tyd of belangstelling gehad vir die onbetwisbare strewes wat Kalifornië met sy goudmyners geteister het nie. Die toekenning van dubbel grond aan 'n getroude gesin verseker 'n mate van sosiale stabiliteit. Oregon het op 14 Februarie 1859 'n staat geword met 'n bevolking van ongeveer 60 000 mense.