Voeding in perde - Algemene - 2020
Voeding in perde
Die basis van 'n dieet van 'n perd is ruvoer (weiding, hooi, ens.), Dus moet hierdie aspek van die dieet noukeurig gekyk word bo alle ander.
Oor die algemeen vorm ruvoer 70 tot 100 persent van die kalorie-, mineraal- en veselinname van 'n perd. Gemengde (peulgewasse en gras) weidings van goeie gehalte onder een of ander vorm van onkruidverminderingsprogramme is 'n uitstekende manier om perde te ondersteun.
Maar meer en meer lei vaste eiendomspryse en verstedeliking tot die gebruik van hooi as die primêre bron van dieet ruvoer vir die meeste perde in die Verenigde State.
Die doel van hierdie gedeelte is om enkele basiese beginsels in die voer van ruvoer aan perde te gee. Besonderhede rakende die aktiwiteit van u perd en u omgewing moet in aanmerking geneem word om die ideale dieet te identifiseer, aangesien sekere voedselsoorte soms net nie beskikbaar is nie. Groeiende, dragtige en werkende perde het spesiale aandag nodig. Om perde te voed is nie baie ingewikkeld as u 'n basiese inligting het nie.
Die doel van perde moet wees om voldoende gehalte en hoeveelheid kalorieë en ander voedingsbehoeftes vir u perd se aktiwiteite te voorsien. Kwaliteit kan egter sodanig wees dat dit onbekostigbaar is. Gelukkig sal die spysverteringskanaal en fisiologie van perde eienaars in staat stel om die kwaliteitstekortkominge te vergoed deur groter hoeveelheid te voed. Hierdie benadering het sy grense. Die beste benadering is om 'n balans te vind tussen koste, kwaliteit en hoeveelheid.
U perd kan 'n gebrek aan verskeidenheid hê
In die algemeen word aanvaar dat die nomadiese leeftyd van wilde perde (en hul konstante vermoë om op verskillende plante te wei) verantwoordelik was vir hul gebalanseerde dieet. Dit is 'n redelike aanname. Dit volg ook dat as die mak perd met 'n beperkte dieet gevoer word ('n dieet met 'n klein verskeidenheid), daar 'n paar voedingsprobleme kan wees.
Duur dieet is nie goeie dieet nie
Kommer oor voedingsverwante siektes wat by perde gesien word, is sekondêr tot kommer oor wanbalans en oorvoeding. 'N Gebrek aan voer is selde 'n probleem. Oorvoeding en entoesiasme is baie voedingsprobleme: dit is nie ongewoon dat eienaars baie geld aan aanvullings bestee nie en vergeet dat die basis van 'n goeie dieet vir gesonde perde ruvoer is.
Huise en ruvoer kom meestal in vier vorme voor: peulgewasse, grasse, graanhooi en reste van voedselverwerking (bv. Suikerbietpulp).
Peulgewasse sluit luise en klawers in. Alfalfa is verreweg die gewas wat die meeste gevoer word. Die hoë voedingsdigtheid per akker en die relatiewe gemak van verbouing is verantwoordelik vir die gewildheid daarvan. Dit is minder beskikbaar in sommige vogtige klimate in die Verenigde State as gevolg van oesprobleme. Alfalfa bevat dikwels twee keer die proteïen, drie keer die kalsium, en tot ses keer die hoeveelheid magnesium gras. Oor die algemeen is lucfa van goeie gehalte al die dieet wat die perde nodig het. Alfalfa kan egter 'n lastige voer vir die fetus van die dragtige merrie of die groeiende vul wees. Koper-, mangaan- en magnesiuminhoud, sowel as kalsium- en fosfor-wanbalanse, kan lei tot skeletsiektes by hierdie jong perde. Wanbalanse kan oorkom word met toepaslike aanvulling op die dieet van die dragtige merrie.
Beoordeling van gehalte moet nie gemaak word op grond van die uiterlike voorkoms van 'n baal van alfalfa hooi nie. Die buitekant kan geel wees en blare hê, terwyl die binnekant blaargroen en groen is.
Sommige insekte wat in lusern aangetref word, kan 'n groot probleem vir die perde veroorsaak wat hulle per ongeluk verteer. Blisterkewers is lang, dun en bruin of swart gestreepte insekte. Dit is skaars, maar word geassosieer met ernstige gevolge as die dooie kewers verteer word (blisterkewers bevat 'n kragtige irritasie wat die maag en urienstelsel kan beskadig.) Honderde kewers kan soms in 'n enkele hooi aangetref word.
Grashooi kan wissel van mengsels tot byna enkele gewasse. Gras hooi spesies sluit in: timoteus, blou, boord, Bermuda, fescue en baie ander grasse. Hulle is geneig om meer fosfor te hê in verhouding tot kalsium en minder proteïeninhoud as luise van hooi.
Graanhooi bevat hawer- en koringhooi. Dit is meer uitdagend om konsekwent te voed en te oes. 'N Paar dae verskil in die oestyd kan die energie-inhoud van hierdie hooi grootliks beïnvloed. As die saad verlore gaan, word hierdie hooi strooi.
Ander bronne van vesel en ruvoer kan gebruik word, soos beetpulp en kruisementkompos. Dit word gereeld in pille-diëte gebruik.
Watter hooi is die beste om te koop?
Gewasse wat in Montana goed vaar, is moontlik nie produktief in Georgië nie. Dit is byvoorbeeld nie sinvol om duur en seldsame grashooi in Suid-Kalifornië te probeer vind nie, terwyl luisagtige hooi baie geredelik beskikbaar is. Hou by hooi wat algemeen in u land is. Hiermee kan u 'n konstante voedingsprogram handhaaf indien u u bron verloor en na 'n ander verkoper moet oorskakel.
Voer is die basis van u dieet. Oorweeg korrel as aanvulling om die voedingsgedeelte van die dieet te balanseer. Dit is verstandig om ruvoer van goeie gehalte te voorsien en, indien nodig, genoeg graan by te voeg om die rantsoen in ooreenstemming met die voedingsbehoeftes van u perd te balanseer. Oor die algemeen is peulgewashooi, soos lusern, beter voedingswaarde. Dus, selfs al kos dit meer, hoef u nie soveel bygevoegde graan in die rantsoen te benodig as vir 'n gelyke hoeveelheid hooi nie.
Aan die ander kant het baie perde nie meer voedingstowwe nodig as dié wat deur gras hooi van goeie gehalte voorsien word nie. In hierdie geval is dit 'n vermorsing om meer vir peulgewasse hooi te betaal. In die westelike Verenigde State is grashooi egter duurder as luise van hooi omdat meer lusern gekweek word.
Hooi moet vry van skimmel wees. Dit moet blaarig wees met fyn stingels, sowel as sag en soepel wees. Verhoogde stamdikte dui dikwels op ouer plante wat minder verteerbaar is. Kleur is die minste belangrik. Die buitenste gedeelte van die baal moet heldergroen of geel wees, terwyl die binne-gedeeltes heldergroen moet wees. Die hooi moet nie bruin wees nie. 'N Bruin kleur dui dikwels op hitteskade as gevolg van 'n hoë voginhoud. U neus is 'n aanduiding van goeie gehalte. Hooi moet vars en geurig ruik. As dit nie so is nie, ontbreek dit noodsaaklike vitamiene, insluitend vitamien A en E.
Die meeste volwasse plesierperde wat ligte werk verrig, benodig slegs die voedingstowwe wat deur gras of lusernhooi van goeie gehalte voorsien word. 'N Goeie beginpunt is 1 1/2 persent van die perd se liggaamsgewig wat daagliks in twee of drie maaltye verdeel word. As voorbeeld moet 5 pond hooi 1 (vlok) drie keer per dag aan 'n 1 000 pond perd gevoer word. Hierdie persentasie kan verminder word tot 1 persent vir die tweede of derde sny van lusernhooi. Gebruik dit slegs as 'n riglyn. Sommige perde het meer nodig, en ander minder. Die neiging is om te veel te voed, behalwe in die wintermaande wanneer die energiebehoefte in koue klimate groter is.
Dit is 'n swak aanname dat groeiende perde, lakterende merries of dragtige merries 'n baie groter kalorie-inname benodig. Slegs laat-termyn merries benodig groter hoeveelhede graan, ongeveer 30 persent meer. Die lakterende merrie benodig 30 tot 50 persent meer kalorieë, met die piekhoeveelheid wat tydens die piek-laktasie gegee word (4 tot 12 weke na vulling). Dit is belangriker om te voed volgens die liggaamstoestand van die merrie. In die meeste omstandighede benodig hierdie perde minerale aanvulling meer as kalorie-aanvulling. Meer van hierdie perde ontwikkel probleme wat veroorsaak word deur oorvoeding met swak gebalanseerde diëte as deur onvoldoende kalorieë te verbruik. As u vrae het oor die kwaliteit van u perd se dieet, kan u u voedingstowwe toets vir proteïene, vesel, energie en mineraalinhoud. As u 'n groot hoeveelheid hooi het, en 'n klomp perde met verskillende eise, is dit die moeite werd om te weet wat hulle eet. U veearts kan u begelei op die regte manier om die hooi te monster vir indiening by 'n laboratorium vir vee-ontleding.