Geskryf deur Fiona Armstrong et al
Veranderings deur grondgebruik het sjimpansees en vlermuise naby menslike voedselbronne gedwing. Shutter
Die COVID-19-pandemie wat oor die hele wêreld vee, is 'n eie krisis.
Dit is die boodskap van kenners van aansteeklike siektes en omgewingsgesondheid en diegene in planetêre gesondheid - 'n opkomende veld wat menslike gesondheid, beskawing en die natuurlike stelsels waarop hulle afhanklik is, verbind.
Dit klink miskien nie verwant nie, maar die COVID-19-krisis en die klimaat- en biodiversiteitskrisisse is diep verbind.
Elkeen spruit uit ons oënskynlike onwilligheid om die interafhanklikheid tussen onsself, ander diersoorte en die natuurlike wêreld meer algemeen te respekteer.
Om dit in perspektief te plaas, is die oorgrote meerderheid (drie uit elke vier) nuwe aansteeklike siektes by mense kom van diere - van die wilde diere en van die vee hou ons in al groter getalle.
Om beleid op COVID-19 en ander nuwe aansteeklike siektes te begryp en effektief daarop te reageer, moet beleidmakers erkenning gee aan en reageer met 'planetêre bewussyn'. Dit beteken dat u 'n holistiese siening van openbare gesondheid moet insluit wat die gesondheid van die natuurlike omgewing insluit.
Gevaarlike siektes wat deur diere gedra word
Biodiversiteit (alle biologiese diversiteit van gene tot spesie, tot ekosisteme) vinniger daal as te eniger tyd in die menslike geskiedenis.
Ons maak woude skoon en verwyder habitat, wat wilde diere nader aan menslike nedersettings bring. En ons jag en verkoop wild, dikwels bedreig, wat die risiko van oordrag van diere na mense verhoog.
Die lys van siektes wat van diere na mense gespring het (“soönotiese siektes”) is onder meer MIV, Ebola, Zika, Hendra, SARS, MERS en voëlgriep.
Soos sy voorloper SARS, word COVID-19 ook gedink het sy oorsprong in vlermuise en daarna deur 'n ander dieregasheer aan mense oorgedra, moontlik op 'n nat mark wat lewende diere verhandel.
Ebola-virus het in Sentraal-Afrika ontstaan ​​toe grondgebruik verander en klimaatsomstandighede verander het vlermuise en sjimpansees rondom saamgedwing gekonsentreerde areas van voedselbronne. En Hendra-virus word geassosieer met die verstedeliking van vrugtevlermuise na verlies aan habitat. Sulke veranderinge vind wêreldwyd plaas.
Boonop vererger klimaatsverandering deur die mens dit. Saam met die verlies van habitat veroorsaak die verskuiwing van klimaatsones dat die natuurlewe na nuwe plekke migreer, waar hulle in wisselwerking is met ander spesies wat hulle nog nie voorheen gehad het nie. Dit verhoog die risiko dat nuwe siektes opduik.
COVID-19 is net die nuutste nuwe aansteeklike siekte wat voortspruit uit ons botsing met die natuur.
Vanweë die vermoë om teen 'n onrusbarende tempo te versprei, sowel as die relatiewe hoë sterftesyfer, is dit die soort pandemie-kundiges waarskuwing sal ontstaan van omgewingsagteruitgang.
Dit het ons byvoorbeeld in 2018 gesien toe die siekte-ekoloog dr. Peter Daszak, 'n bydraer tot die Wêreldgesondheidsorganisasie se register vir prioriteitsiektes, bedink die term “Siekte X”. Dit beskryf 'n destydse onbekende patogeen wat voorspel is dat dit in diere ontstaan ​​en 'n 'ernstige internasionale epidemie' veroorsaak. COVID19, sê Daszak, is siekte X.
Klimaatsverandering maak ons ​​kwesbaar
maar klimaatsverandering ondermyn wêreldwyd die mens se gesondheid op ander diepgaande maniere. Dit is 'n risiko-vermenigvuldiger, wat ons kwesbaarheid vir 'n verskeidenheid gesondheidsbedreigings vererger.
Vroeër hierdie jaar het alle oë na die uitgebreide, lewensgevaarlike bosbrande en die gevolglike kombers van rookbesoedeling. Dit het meer as die helfte van die Australiese bevolking vir baie weke aan gesondheidskade blootgestel, en dit het gelei tot meer as sterftes 400 mense.
Vir besmettingsiektes soos COVID-19 hou lugbesoedeling 'n ander risiko in. Hierdie nuwe virus veroorsaak 'n respiratoriese siekte en, soos met die SAID, blootstelling aan lugbesoedeling vererger ons kwesbaarheid.
Deeltjies van lugbesoedeling ook tree op as vervoer vir patogene, wat bydra tot die verspreiding van virusse en aansteeklike siektes oor groot afstande.
Dit is miskien vir lesers hier duidelik dat die gesondheid van mense afhanklik is van gesonde ekosisteme. Maar dit word selde oorweeg in beleidsbesluite oor projekte wat natuurlike ekostelsels beïnvloed - soos grondonteiening, groot energie- of vervoerinfrastruktuurprojekte en nywerheidsskaalse boerdery.
Die huidige COVID-19-pandemie is nog 'n waarskuwingskoot vir die gevolge van die ignorering van hierdie verbindings.
As ons die opkoms van nuwe infeksies en toekomstige pandemies moet beperk, sal ons dit eenvoudig doen moet ophou ons uitbuiting en agteruitgang van die natuurlike wêreld, en ons koolstofvrystellings dringend verminder.
Die toepaslike beheer van die pandemie fokus op die mobilisering van menslike en finansiële hulpbronne om gesondheidsorg aan pasiënte te bied en om menslike tot menslike oordrag te voorkom.
Maar dit is belangrik dat ons ook belê in die aanpak van die onderliggende oorsake van die probleem deur biodiversiteitsbewaring en die stabilisering van die klimaat. Dit sal help om die oordrag van siektes van diere na mense in die eerste plek te vermy.
Die gesondheid, sosiale en ekonomiese gevolge van COVID-19 moet dien as 'n wekroep vir alle regerings om voorraad op te neem, die bewyse noukeurig te oorweeg en te verseker dat reaksies ná COVID-19 ons oorlog teen die natuur omkeer. Want - as baanbrekersbewaarder in die 20ste eeu Rachel Carson het betoog - 'n oorlog teen die natuur is uiteindelik 'n oorlog teen onsself.
Fiona Armstrong, Uitvoerende Direkteur, Klimaat en Gesondheidsalliansie, geleentheidsdosent, Skool vir Openbare Gesondheid en Menswetenskap, La Trobe Universiteit; Anthony Capon, direkteur, Monash Instituut vir Volhoubare Ontwikkeling, Monash Universiteit, en Ro McFarlane, lektor in ekologiese openbare gesondheid, Universiteit van Canberra
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Waarom ons oorlog met die omgewing tot meer pandemies sal lei