Sy eerste gedigte is in Standpunte gepubliseer en later saamgevat in die bundel Cabala, waarvoor hy die Eugène Marais-, Ingrid Jonker- en W.A. Hofmeyr-prys ontvang. Duidelik het hy ’n paar voorstelle (verbeterings?) in gedagte gehad. Daarby herken die spreker haarself in die vrou (en moontlik as die skrywende instansie) wat oor die gehawende figuur (haarself?) buk, wat op sigself ‘n interessante gegewe is. Die tweede strofe dwing ŉ saamlees met S.J. Pretorius se ‘Die kranksinnige’ af, en ongelukkig val die gedig in vergelyking met die klassieke teks dan totaal plat. 49 En dadelik gaan hy na Jesus en sê:Gegroet, Rabbi! en hy het Hom gesoen. Die eietydse resepsie is ook effens onkant gevang deur die eksperimentele aard van “Klipwerk”, wat die onderwerp van ‘n hele aantal artikels sou word (onder andere van C.J.M. Nienaber en Merwe Scholtz). Nadat die 4de een gevorm was, het ek weer die harde brul geluid gehoor. ‘n Geluid wat ek nie kan beskryf nie.