’n Enorme vragmotor verskyn voor ons in die pad. Geen ligte, waarskuwingsdriehoeke of mense nie. Die vragmotor versper die hele brug!
My hart mis ’n slag. Die opsies flits deur my kop: “As ek links draai, gaan ek teen die brug afjaag. As ek regs draai, gaan ek onder die vragmotor inry. Hier kom die dood,” is die laaste gedagte wat deur my gedagtes skiet.
Ons moes eintlik dood gewees het, maar ons leef! Dit was asof Iemand die stuurwiel gevat en ons teen die vragmotor se wiele vasgestuur het. Asof die wiele as ’n buffer gedien het. Ons is nie onder deur nie. Ook nie plotseling van die brug af nie.
As ’n musikant wat nog ’n sukkelbestaan voer en oor bekendheid droom, kan ek dit nie bekostig om nié op te tree nie. As ek nie opdaag nie, kry ek nie betaling vir die aand nie. Ek sal ook nie my normale kwota van vyf tot tien CD’s per vertoning kan verkoop nie. Dít beteken daar sal nie genoeg geld wees vir kos, huur, brandstof en al my ander maandelikse uitgawes nie.
Wat my egter die diepste van my ma getref het, was haar geloof. Party dae was dit maar ’n handvol met vyf seuns in die huis, maar my ma het ons op haar sagte manier geleer om haar gesag te respekteer, net soos ons God s’n moes respekteer.
Al was ek ’n rustige, soet outjie, was dit nie altyd maklik om vir jou ma te luister nie. Sy het grootgeword in ’n streng pastoriehuis; dus was daar ’n hele paar dinge wat vir ons ook taboe was. Om na sokkies toe te gaan, te gaan fliek en na sekere musiek te luister, was in ons huis ‘onbetaamlik’. Daarom het ons seuns baie kanse gewaag.
Die ongeluk het my gelukkig geléér om te luister en om opnuut dankbaar te wees vir ’n wonderlike ma soos myne.
Ek is nog bewerig van skok toe ek met my seer, stram lyf op die verhoog klim. My knieë is so styf en opgeswel dat hulle vir my ’n bierkassie as trappie moet gee om makliker bo te kom. My oë is ook toegeswel en my kakebeen potblou. Dit lyk of ek in ’n kroeggeveg was. Maar ek gee nie om nie. Vanaand staan ek hier met ’n dankbare hart. Teenoor ma’s wat vir hulle kinders bid … en teenoor God wat na sulke gebede luister.
Ek voel steeds vreesbevange as ek naby ’n vragmotor op die pad kom, maar ek leef met ’n dieper bewustheid van die lewe. ’n Groter afhanklikheid van God. Ek en my vriend en vennoot, Victor (Bles Bridges se seun), ry sowat 10 000 km per maand om by al my konserte uit te kom. Elke keer vra ek dat die Here Sy hand van beskerming oor ons sal hou. Dis met opregte dankbaarheid dat ek kan sê ons was nog nie een keer in ’n ongeluk nie. Ek word ook elke oggend wakker met die wete dat vandag niks anders as blote genade is nie.
Die ongeluk het my darem ook ’n paar ander belangrike lesse geleer, soos om seker te maak dat ek my veiligheidsgordel dra – elke keer. En dat ek betyds vertrek. Sien? Niks gebeur sonder ’n rede nie. Vandag verstaan ek wat gehoorsaamheid beteken … én het ek finaal besef: “Manie, lúister vir jou ma.” Sy weet immers die beste!