Sesde Sondag in Lydenstyd – Passiesondag - Missio
Sesde Sondag in Lydenstyd – Passiesondag
Hierdie Sondag wil die gemeenskap help om hulle voor te berei vir die Groot Lydensweek. Daar is dus 'n sterk klem op Jesus se heerlikheid en lyding in afwagting van Goeie Vrydag en Paassondag. Hierdie Sondag staan bekend as Palmsondag en Passiesondag. Die liturgie se klem val nie op Jesus se koningskap nie (sien die ander liturgiese voorstel), maar eerder op sy lyding. Baie kerke begin Palmsondag se diens buite die kerk waar palmtakke aan die gemeentelede uitgedeel word. 'n Mens sou dit so kon doen of die diens in die kerkgebou begin. Baie gemeentes deel palmkruisies uit as 'n teken van die palmtakke wat mense gebruik het om Jesus se intog in Jerusalem te vier. 'n Mens sou ook kon kies om net die takkies uit te deel en die gemeente saam hulle eie palmtakkies in 'n kruis te laat vou. Dit sou 'n mooi kinder- of familie-oomblik kon wees.
Aansporing tot volharding en eensgesindheid
27 Nog net dit: Tree so op dat dit die evangelie van Christus waardig is, sodat, of ek kom en julle sien, of nie teenwoordig is nie, ek aangaande julle omstandighede mag hoor dat julle in één gees h vasstaan, en een van hart en siel i saam stry vir die geloof in die evangelie, 28 en julle in geen opsig deur julle teenstanders laat afskrik nie. Vir hulle is dit 'n teken van ondergang, maar vir julle is dit 'n teken van verlossing – en dit kom van God.
29 Dit is immers ter wille van Christus aan julle as gawe gegee om nie net in Hom te glo nie, maar ook vir Hom te ly.
30 Julle stry dieselfde stryd wat julle my sien stry het, en waarvan julle nou hoor dat ek nog steeds stry.
1 Daarom, as daar enige aansporing in Christus is, as daar enige troos uit die liefde, as daar enige gemeenskap van die Gees, as daar enige innige meelewing en ontferming,
2 maak dan my blydskap volkome deur eensgesind te wees – een in liefde, een van gees, een in denke; 3 deur nie iets uit selfsug of ydelheid te doen nie, maar in nederigheid die een die ander hoër te ag as homself; 4 deur elkeen nie net na sy eie belange om te sien nie, maar ook na dié van ander.
6 Hoewel Hy in die gestalte van God was,
het Hy gelykheid aan God nie beskou as iets om aan vas te klem nie, 7 maar Hy het Homself daarvan leeggemaak, deur die gestalte van 'n slaaf aan te neem c en aan mense gelyk te word. En toe Hy in die vorm van 'n mens verskyn het,
Bible Society of South Africa. Die Bybel 2020-vertaling met Deuterokanonieke boeke (Afrikaans Edition) (pp. 3919-3920). Kindle Edition.
Hierdie intens-persoonlike brief aan die gemeente van Filippi is een van die briewe wat Paulus uit die gevangenis geskryf het (soos ook Kolossense, Efesiërs en Filemon). Die oudste tradisie hieroor is dat Paulus die brief uit Rome skrywe, wat klop met die interne getuienis in die brief self: die "keiserlike wag" (Fil. 1:13), "die huis van die keiser" (Fil. 4:22), en natuurlik dat hy uit die gevangenis skryf (Fil. 1:7). Dit beteken dat Paulus die brief waarskynlik in die vroeë sestigjarige van die eerste eeu geskryf het, so 10 jaar na die stigting van die gemeente.
Vers 6 begin in die oorspronklike Grieks met die woordjie alhoewel. "Alhoewel Hy in die gestalte van God was …" Dit kan egter ook vertaal word met omdat. "OmdatHy in die gestalte van God was, het Hy sy bestaan op Godgelyke wyse nie beskou as iets waaraan Hy Hom moes vasklem nie, maar het Hy Homself verneder (ekenôsen) deur die gestalte van 'n slaaf aan te neem en aan mense gelyk te word." Hierdie antieke lied is daarom nie net 'n nuwe perspektief op wie Jesus is nie. Dit is 'n nuwe verstaan van God self. Christus se ontlediging is nie iets wat aan Hom gedoen word nie. Dit is deel van sy identiteit. Sy ontlediging en menswording is daarom nie 'n afstand doen of ontkenning van sy Goddelikheid nie, maar die manier waarop Hy wys dat Hy inderdaad God is (Gorman)! Goddelikheid is om te gee, nie om iets te ontvang nie – "not getting but giving" (Moule). Jesus gebruik dus sy posisie as God tot voordeel van die mensdom en ook die skepping, anders as Adam wat juis sy posisie as beelddraer van God misbruik het en gekies het om op selfsugtige wyse die vrug, "om soos God te wees", te eet.
Paulus volg sy oproep tot onderskeidende liefde (Fil. 1:9-10), en eensgesindheid na buite en binne (Fil. 1:27-2:2) – deur veral aan ander se belange te dink (Fil. 2:3-4) – op in Filippense 2:12-18 deur hulle hier aan te moedig om in alles gehoorsaam te wees aan die kruis-evangelie – soos Christus inderdaad vir hulle die voorbeeld van gehoorsaamheid gestel het (Fil. 2:6-11). En die metafoor wat hy daarvoor gebruik, is dat hulle soos ligdraers in die wêreld sal wees (letterlik: "skyn soos ligte in die wêreld" – vgl Jesus in die Bergrede: "Julle is die lig vir die wêreld" – Matt. 5:14). Hy beskou dit as sy priesterlike taak om hulle hiertoe aan te moedig en sy lewe in diens van hulle gehoorsaamheid te gee. Daarom gebruik hy die verdere metafore uit die offerkultus dat hulle geloof 'n offer is wat hy in diens van God bring, en sy bloed 'n drankoffer is wat daaroor uitgegiet word, waaroor hulle saam met hom moet bly wees (vers 17-18 – vgl ook Rom. 15:16 waar hy op soortgelyke wyse skrywe oor sy priesterlike taak om die evangelie van God te bedien).
"Julle moet julle met eerbied en ontsag daarop toelê om as verloste mense te lewe" is die NAV se poging om vers 12 se Griekse oorspronklike te vertaal, wat letterlik lui: "met vrees en bewing moet julle jul heil/verlossing/saligheid uitwerk". Paulus bedoel kennelik nie hier dat hulle verantwoordelik is vir hulle ewige saligheid nie. Dit sou op 'n onvanpaste werkheiligheid neerkom wat in stryd met die res van die NT boodskap sou wees. Hy roep hulle eerder op om vrugte te dra wat by hulle verlossing pas. Let ook op dat hierdie oproep van Paulus afhanklik gemaak word van God se werk (vers 13) wat juis vir hulle in staat wil stel om gehoorsaam te kan wees: "want dit is God wat julle gewillig en bekwaam maak om sy wil uit te voer". Hulle gehoorsaamheid is dus nie die aanvulling of voltooiing van God se werk in hulle lewens nie, maar die resultaat van wat Hy in hulle begin het (vgl. veral Fil. 1:6!) – "creating both the desire and the drive" (Hawthorne). Die fokus is dus op God se werk in hulle, en om dit prakties deel van hulle lewens te maak. Dit sluit in dat hulle nie moet kla en murmureer nie (eerder bid – Fil. 4:6-7), moet sorg dat hulle opreg en onberispelik optree, sodat niemand hulle van iets slegs sal verdink nie, en bo alles aan die woord van die lewe moet vashou om dit uit te dra (vgl. Petrus in Joh. 6:68: "U het die woorde wat ewige lewe gee", waarmee hy ook eksplisiet sy eie vashou aan die Here verklaar het).
'n Mens kry in die volgende perikoop 'n kykie in die diep-persoonlike verhouding wat Paulus met hierdie gemeente gehad het. Hulle belange staan regtig voorop in sy gedagte. Daarom wil hy vir Timoteus (Fil. 2:19) na hulle toe stuur – Paulus het hom ook na Korinte (1 Kor. 4:17) en Tessalonika (1 Tes. 3:2) gestuur – iemand wat hulle van die begin van hulle geloofspad af ken, om te hoor hoe dit met hulle gaan. Hy wil ook vir Epafroditos (Fil. 2:25 – "julle apostolos" [apostel/ gestuurde/ boodskapper] staan daar in die oorspronklike Grieks) – wat namens hulle vir Paulus kom bystaan het – na hulle toe terug stuur, om hulle kommer oor Epafroditos se siekte (hy is intussen genees) asook sy groeiende verlange huis toe te verlig. Trouens, Paulus sou self graag by hulle wil uitkom (Fil. 2:24). Let op hoe hy hiermee vir hulle ook drie verdere voorbeelde gee (Timoteus, Epafroditos en hyself) van hoe hulle self teenoor mekaar moet optree, presies soos hy in vroeër in die hoofstuk geskrywe het: "Julle moenie net elkeen aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander" (Fil. 2:4). Dit sluit die onderlinge gasvryheid in, asook die agting vir geestelike leiers (Fil. 2:29), in 'n netwerk van onderlinge diens. Let ook op hoe hierdie tipe omgee ten diepste illustreer watter prioriteit 'n mens aan die belange van Jesus Christus gee, in Wie hierdie gesindheid die allerbeste geïllustreer is (Fil. 2:6-11). Deur aan ander se belange te dink, is 'n mens inderdaad besig om Jesus se belange te dien. Anders gestel: Jesus kom na ons in die gedaante van "die ander"!
Paulus werk hier met 'n baie belangrike beginsel in sy beplanning en bediening: "Ek hoop/vertrou in die Here Jesus …" (Fil. 2:19, 24 – ongelukkig voorwaardelik vertaal in die NAV: "as die Here Jesus wil"). Om te hoop of te vertrou in die Here beteken nie dieselfde as om onnadenkend iets ondergeskik te maak aan die Here se wil, of soos ons soms met die gesegde DV (Deo Volente) uitdruk nie. "In die Here" beteken dat Paulus doelbewus wat hy doen "in verhouding met die Here Jesus" doen. Of dit nou iets is waarop hy hoop (elpizô in Fil. 2:19 – vgl. ook Fil. 1:23), of iets waarop hy met meer sekerheid vertrou (peithô in Fil. 2:24 – vgl ook hierdie Griekse woord se ander voorkomste en vertalings in hierdie brief: Fil. 1:6 [oortuig], 14 [vertroue] 25 [oortuig]; 3:3 [vertrou], 4 [vertrou] – sien ook 2 Tes. 3:4: "In die Here het ons vertroue in julle …"), dit geskied in verhouding met die Here. Dit is om doelbewus die Heerskappy van Jesus te soek en aanvaar, presies dit wat in die tweede helfte van die gedeelte oor Jesus se selfontlediging en verheerliking in Filippense 2:6-11 verklaar is. Dit herinner 'n mens aan die 17de eeuse boekie ThePractice of The Presence of God waarin briewe van en ook 'n paar gesprekke met Nicholas Herman – wat die naam Brother Lawrence gekry het in 'n klooster in Parys waar hy as kok gewerk het – deur Joseph de Beaufort opgeteken is. Nicholas het 'n direkte benadering tot die geestelike lewe beoefen en hom dit ten doel gestel om alles wat hy doen en dink "in die Here" en "vir die Here" te doen en dink. Paulus het hierdie beginsel op 'n harde manier geleer op sy tweede sendingreis, net voor hy die roeping na Europa ontvang het wat tot die stigting van die gemeente van Filippi gelei het (Hand. 16:6-9). Die Gees van Jesus het Paulus twee keer verhinder om sy eie kop in die bediening te volg, voor hulle (almal was betrokke!) deur die gesig van die Masedoniese man oortuig is om die evangelie in Europa te verkondig. En dié direkte benadering het nie net sy eie lewe daarna bepaal nie, maar ook die praktiese geestelike lewe wat hy aan die gemeentes voorgehou en voorgeleef het. Dit is ook waarom 'n onderskeidende lewe vir hom so belangrik was, soos ons in Filippense 1:9-10 gesien het.
Toetrede: [prosessie] Lied 545 of VONKK 100 of Flam 82
Lofsang: Flam 207 [nav Fil 2:5-11 bLied 215 of Lied 223
Lofsang: Lied 223, Flam 63
Lofsang: Lied 175, VONKK 142 [bekend: Zion's daughter],
Skriflesing: Filippense 2:5-10
Slotsang: Lied 271 of Lied 541
Seën: (William Temple in "Gebedeboek met liturgiese voorstelle".)
Respons: Flam 164 of Lied 176
[as julle 'n prosessie doen, kan die gemeente buite staan en die liedere luister of neurie – Covid-19 regulasies in ag genome – terwyl hulle inkom. Sommige kan palmtakke swaai.]
VONKK 100 By Die Intog In Jerusalem (kanon) of
Voorganger: Laat ons saam bid:
Flam 207 U Het U Heerlikheid, O Heer [nav Fil 2:5-11) of
[t.w.v. die feesdiens is hier heelwat lofsang. Jy kan dit ook verder deur die diens versprei]
Flam 63 Hoe Goed Is Die Heer (Hosanna Aan Die Koning)
Gemeente: Ek glo in Jesus Christus, die eniggebore Seun van God die Vader
Voorganger: Hy wat in die gestalte van God was, maar Homself verneder het deur die gestalte van 'n slaaf aan te neem en aan mense gelyk te word
Gemeente: wat gely het onder Pontius Pilatus, gekruisig is, gesterf het en begrawe is.
Voorganger: Hy het Homself verneder en was gehoorsaam tot in die dood, ja, die dood aan die kruis.
Gemeente: Hy het op die derde dag weer opgestaan uit die dood, opgevaar na die hemel en Hy sit aan die regterhand van God die almagtige Vader.
Voorganger: God het Hom tot die hoogste eer verhef en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is.
Gemeente: In die Naam van Jesus sal elkeen wat in die hemel/ en op die aarde/ en onder die aarde is,/ die knie buig,/ en elke tong sal erken: Jesus Christus is die Here!
Voorganger: Tot eer van God die Vader.
(RUBRIEK: Flammikidz – Lof / Lydenstyd) Teks en musiek: Jan de Wet © 2002 MAR Gospel Music Publishers
VONKK 142 Jesus, Verlosser, U Daal Tot Ons Neer [bekend: Zion's daughter]
Fokus op Palmsondag. Sluit die kinders deurlopend by die liturgie in. Laat die kinders of die hele gemeente 'n prosessie dien met (versigtig) swaaiende palmtakke. Hierna kan almal kruise vou van palmblare – hier word dit gedemonstreer. Die simboliek werk goed, omdat dit wys hoe die feesviering van Palmsondag oorgegaan het in die Passie van die kruis – waarna vandag se fokusteks verwys.
John Stephens stel voor dat jy die beginsel gebruik van die spons-vingers wat mense tydens sportbyeenkomste gebruik. Jy het nie die sponsvinger nodig nie, jy kan bloot met jou vinger in die lug wys. Dis hoe almal vir Jesus gevier het met die intog – soos vingers in die lug wat sê "nommer 1 nommer 1 nommer 1". (Laat almal met hul vingers in die lug juig.") Maar kort daarna het dieselfde vingers gedraai en gesê: "Kruisig hom!"
Of gebruik een van ons vorige voorstelle:
Dr. Seuss se storie "Yertle the Turtle" vertel van 'n koning wat nié nederig is nie. Inteendeel, hy staan sommer op die rûe van ander skilpaaie. Totdat een skilpad, Mack, dit nie meer kan hanteer nie. Die gevolglike rebellie laat die koning in die modder, want hy was nie nederig nie.
Lees die volledige storie hier en vertel dit in jou eie woorde oor (soek op Google Image vir Yertle the Turtle prente om saam met die vertelling te gebruik). Of laai 'n video van Yertle the Turtle.
OF gesels oor 'n Gunsteling Lied
Die teks wat ons vandag lees, is 'n lied wat ons herinner aan God se liefde vir ons. Laat kinders gesels oor hul gunsteling liedjies wat hulle herinner aan Jesus se liefde. Vandag se teks is 'n lied wat mense vir honderde jare gesing heet wanneer hulle nodig gehad het om te onthou hoe lief God hulle het.
7maar Hy het Homself verneder deur die gestalte van 'n slaaf aan te neem en aan mense gelyk te word.
Swaai arms soos wanneer jy 'n baba sus
Arms na die kant uitgestrek soos aan 'n kruis
9Daarom het God Hom ook tot die hoogste eer verhef en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is,
Hand in die lug, gesig na bo
Wat van 'n Kersverhaal? Die skattige "Unexpected Christmas" herinner ons op 'n humoristiese manier hoe onverwags Christus se selfontlediging is. Dit sluit wonderlik aan by die konsepte van vandag se Skrifgedeelte.
Nog 'n manier om selfontlediging te verduidelik, is die storie van "Charlotte's Web". Hier is die boek en hier is 'n gedeelte van die fliek.
Carolyn Brown stel voor dat die teksgedeelte met liggaamlike bewegings gelees word. Kyk by die liturgie onder "skriflesing". Veral kinders sal dit geniet om saam met die skriflesing te beweeg. As jy 'n danser of twee in die gemeente het, sal hulle ook kan help met die interpretasie.
Dit is vandag Palmsondag. Ons word voorberei vir die Groot Lydensweek, die herdenking van die laaste week van Jesus se bediening voor sy kruisiging. Ons sien die heerlikheid van die lydende Christus wat doelbewus afstuur op Goeie Vrydag.
Vandag val die klem op Jesus se lyding. Ons maak gebruik van palmtakke om ons aan Jesus se intog in Jerusalem te herinner. Die skare het palms geswaai om Jesus as koning te verwelkom. Daarmee het hulle die pad eintlik voorberei vir die lydende kneg van die Here om op die finale fase van sy lydingsweg te gaan.
Ons teks is die bekende Filippense 2:5-11. Dit is 'n aangrypende teks wat besondere lig op die betekenis van Jesus se lyding laat val.
Mens kan hierdie teks lees wanneer jy nadink oor Jesus se voetewassing van sy dissipels. Net soos Jesus by die voetewassing in die bovertrek eers sy bokleed uitgetrek het, toe gedien het, en daarna weer aangetrek het, so vertel ons teks hoe Jesus Homself tot ons diens ontklee het, in nederigheid tot in die dood kom dien het, en daarna weer beklee is met besondere heerlikheid.
Die tema is ontklee en beklee.
Kom ons stap kortliks deur ons teks. Hou julle Bybels oop:
Vers 5 roep ons op om die evangelie en ons onderlinge verhoudinge met dieselfde gesindheid as Jesus uit te leef
Vers 6 beskryf Jesus se identiteit sowel as sy optrede op grond van sy gesindheid: Jesus is self God, Hy het egter nie toegelaat dat sy identiteit as God, sy uitvoering van die Vader se wil dwarsboom nie. Hy het nie aan sy Godgelyke natuur vasgeklem nie.
Vers 7. Jesus het Homself prysgegee deur vernedering: Hy het sy gestalte as God afgelê vir die gestalte van 'n slaaf. Die Griekse teks beskryf hierdie handeling as ekenōsen (self-leegmaking / ontlediging). Deur dié handeling het Jesus mensgelykvormig geword. Christus Jesus – God – slaaf – mens.
Vers 8. Jesus se selfvernedering het uit gehoorsaamheid tot die dood toe bestaan. Die manier waarop Jesus gesterf het, was teregstelling aan die kruis.
Vers 9 begin met die frase woord "daarom". Die "daarom" beklemtoon die teenstelling van Jesus se vernedering en sy verhoging. Jesus se gehoorsaamheid het tot selfvernedering gelei, wat deur God as verheffing tot hoogste eer aanvaar word. Vernedering word verhoging – 'n omkering van waardes en werklikheid.
Vers 10 verwoord die resultaat van Jesus se verhoging deur God. God se bedoeling met Jesus se buitengewone verhoging en sy Naam bó enige naam, was dat God die Vader eer ontvang. God die Vader ontvang die eer wanneer "elke knie van hemelse en aardse en onderaardse wesens" (DV) in die Naam van Jesus buig, asook wanneer elke tong bely : "Jesus Christus is Here!" Die gevolg van Jesus se verhoging is: Alles en almal buig die knie, bely Jesus is Here en eer God die Vader. Die oorgang is van Jesus se gehoorsaamheid tot vernederende menswording – tot buitengewone verhoging – tot aanbidding van Jesus tot eer van God die Vader.
Hierdie aangrypende teks vertel op 'n dieper vlak wat daardie laaste week gebeur het. Terwyl al die sigbare gebeure hulleself afspeel, is daar 'n dieper dimensie in die teenwoordigheid van God. Jesus ontklee Homself in nederigheid ter wille van ons, en dit stuur op sy verhoging af, tot eer van God die Vader.
Maar wat het alles in daardie laaste week van Jesus se aardse lewe gebeur? 'n Kort lysie lyk as volg:
Triomfantelike intog in Jerusalem,
Jesus deur Judas verraai,
Jesus se begrafnis.
Philip Yancey skryf in The Jesus I never knew:
Despite the shame and sadness of it all, somehow what took place on a hill called Calvary became arguably the most important fact of Jesus' life.
Dit het die kerk van Christus 'n geruime tyd geneem om die skande van die kruis te verwerk. Eers in die vierde eeu het die kruis simbool van geloof in Christus geword.
CS Lewis sê iewers:
… the crucifixion did not become common in art until all who had seen a real one died off.
Miskien is dit die rede waarom die film The passion of the Christ steeds soveel aandag trek.
Die huidige geslag het dalk nog nooit werklik hierdie verhaal gehoor nie! Ons verkies immers die voorspoedsteologie. Vreemd genoeg het die Christelike geloof die godsdiens van die kruis geword. In moderne taal: godsdiens van die galg, elektriese stoel en gaskamer.
Daar is twee moontlike reaksies op Jesus se kruisdood, soos verteenwoordig deur die twee misdadigers aan weerskante van die kruis:
Een het met Jesus se magteloosheid gespot, 'n Messias wat Homself nie eers kan red nie.
Die ander een het Jesus se andersoortige mag herken en die risiko van geloof geneem: "Dink aan my wanneer U in die koninkryk kom."
'n Aardskuddende magsverskuiwing gebeur op Golgota. Die kruis herdefinieer God as een wat ter wille van liefde bereid was om gewelddadige mag, die mag van die swaard, prys te gee. Dorothee Sölle verwys daarna as "God's unilateral disarmament".
Jesus verander die wêreld deur nederige diens, deur selfontlediging, deur te weier om gewelddadige aardse mag te gebruik om sg. Verandering af te dwing.
Ware Goddelike mag
Aardse mag, hoe goed bedoel ook al, is geneig om lyding te veroorsaak. Liefde daarenteen, absorbeer lyding. Op Golgota het God die een vir die ander verruil – méér as verruil! God is juis in lydinge teenwoordig en gebruik nederig diens as die ware krag en mag wat die wêreld verander.
Soms is daar die mees bisarre verhale van lyding, bespotting en vervolging uit die lewens van Christus se volgelinge. Net soos Jesus se dood. Daardie verskriklike vervolging word die groeimedium waaruit God verheerlik word.
Yancey verwys na Pierre van Paassen se Memoirs van die jare voor die Tweede Wêreldoorlog, 'n vertelling oor verontmensliking. Nazi-troepe het 'n bejaarde Joodse rabbi gevange geneem en na hulle hoofkwartier gevat. In 'n ander hoek van dieselfde vertrek was twee kollegas besig om nog 'n Jood te martel. Die rabbi se vervolgers het besluit om 'n bietjie pret met hom te hê. Terwyl hulle hom verneder het hulle hom gevra om die komende Sondag se preek te preek. Die bewende rabbi het in 'n rasperagtige stem sy boodskap oor wat dit beteken om nederig voor God te wandel daar in die Nazi-hoofkwartier gelewer. Die hele tyd is hy deur skreeuende soldate geslaan en gespot.
Dit is deur hierdie soort lyding en getrouheid dat God se koninkryk kom. Geen voorspoedsteologie nie. Slegs getrouheid. Niemand kon dink dat iets goeds uit die kruis sou kom nie. Dit het na vernietiging en oorwinning gelyk. Die einde van die pad vir Jesus. Tog gebruik God dit as die moment om alle aardse mag te ontmasker en die wêreld te vernuwe.
Paulus verwoord twee hooftemas in Filippense 2:
die werk van die evangelie waaraan hy en sy lesers deel het, en
die geestelike groei van sy lesers in liefde. Daar moet eenheid/eensgesindheid in die kerk wees, gebaseer op nederigheid/onderdanigheid.
Jesus is hiervan by uitnemendheid die voorbeeld. Die tema is nederigheid en diens. Dit bereik sy hoogtepunt in die verhoging/verheerliking van Christus. Dieselfde gesindheid moet in julle wees (v 5) wat ook in Christus Jesus was. Hoe behoort die kerk van Christus te lyk?
Wat is die belangrikste deug of karaktertrek wat Christene moet vertoon? Paulus sê helder en eenvoudig: "Julle moet nederig wees, soos Christus Jesus."
Jesus was bereid om voete te was,
jou en my voete te was:
Omdat Hy daartoe bereid was, het God Hom tot die hoogste eer verhef.
Die kerk van Christus waar ook al in die wêreld, word deur God opgeroep tot nederige onderwerping aan mekaar.
Met hierdie omkering van die waardesisteem, vestig God sy koninkryk. Hy stel 'n radikaal nuwe norm daar hoe om eer te verstaan. Jesus wat Homself tot in die dood toe verneder het, kry die mees eervolle naam in die hele heelal. Deur sy opwekking en hemelvaart word Jesus tot die hoogste posisie verhoog. Hy kry nou die nuwe titel van Here of Kurios.
Alle ánder name, titels en posisies van aardse maghebbers, is hieraan ondergeskik. Almal sal dit uiteindelik met hulle liggaamshouding en woorde bevestig as hulle buig en bely dat Jesus Christus die Kurios is.
Vir almal belangrik
Jesus se kruisiging en verhoging het vir almal op aarde betekenis. Soos wat sy menswording en vernedering in die openbaar afgespeel het, so sal sy verheerliking en dié van God uiteindelik in die openbaar geskied. As Heerser oor die heelal, is alles reeds aan die verhoogde Christus onderworpe.
Die Rabbi wat so gemartel is deur die Nazi's, sal uiteindelik publiek as deel oorwinnaar aangekondig word. Dit geld vir almal wat ter wille van hulle geloof in Jesus vervolg is.
Vanjaar vier ons Palmsondag of Passiesondag in die greep van Covid-19. Te midde van dié wêreldwye pandemie en menslike tragedie, is uitsprake van 'n "nuwe normaal" gemaak en dat ons leefwêreld nooit weer dieselfde sou wees nie.
Dit is die agtergrond waarteen die kerk van Christus op Passiesondag oor die betekenis van Jesus se lyding op aarde reflekteer en oor Paulus se lied dat God die Vader die eer sal ontvang wanneer "elke knie van hemelse en aardse en onderaardse wesens" (DV) in die Naam van Jesus buig en elke tong bely (DV; erken – 1983) "Jesus Christus is Here!" Paulus se Christuslied (ons teks) lei ons deur die oorgang van Jesus se gehoorsaamheid tot vernederende menswording, sy buitengewone verhoging deur God en die skepping se aanbidding van Jesus tot eer van God die Vader.
Wat is die situasie in die jaar 2021? Vertoon Christus se kerk as sy liggaam op aarde groter eensgesindheid in navolging van Jesus? Is daar tekens van die globale eer vir God deur mense wat die naskokke van 'n pandemie beleef wat die fondamente van menslike selfvoldaanheid geskud het?