Bell Model 65 ATV - Inligting
Die Bell Model 65 ATV was 'n eksperimentele straal aangedrewe VTOL -vliegtuig wat suksesvol gesweef en vlak gevlieg het, maar nooit tussen die twee omgeskakel het nie.
In 1950 het die American Bureau of Aeronautics 'n wedstryd gehou om 'n VTOL -vegter te vervaardig. Lockheed se XFV-1 en Convair se XFY-1 was albei stertmasjiene, waar die hele masjien om die vlug draai. Bell verkies 'n stelsel waar die vliegtuig in dieselfde posisie bly en die enjins draai. Die Lockheed- en Convair -projekte is albei gekanselleer, maar in 1952 is Bell 'n uitvoerbaarheidstudie gedoen. Bell besluit om 'n stap verder te gaan en bou 'n goedkoop toetsmasjien. Dit het bekend geword as die Bell Model 65 of ATV - Air Test Vehicle.
Die ATV is vervaardig met behulp van elemente van bestaande vliegtuie. Die romp kom van 'n Schweizer -sweeftuig. Die vlerke kom van 'n Cessna 170 en is bo die romp gemonteer. Die onderstel van die helikopterstyl kom van 'n Bell Model 47. Die krag kom van twee Fairchild J44 liggewig turbojets van 1000 pond, een aan elke kant van die romp. Daar was ook 'n Turboméca Palouste-turbo-kragopwekker aan die agterkant van die romp, wat krag voorsien het aan die saamgeperste lugstelsel wat gebruik word vir houdingsbeheer.
Die saamgeperste lug is aan spuitpunte by die vlerke en stert gevoer. Die idee was dat die vliegtuig sou opstyg met die stralers wat vertikaal gemonteer was en die saamgeperste lug 'n mate van beheer het. Sodra die vliegtuig hoog genoeg was, sou die enjins in die horisontale posisie draai en sou die vliegtuig normaal vlieg.
Die eerste vlug van die vliegtuig het in Januarie 1954 gekom en dit suksesvol laat sweef. Die vliegtuig het in Februarie 'n brand beskadig, maar is herstel en 'n kort toetsprogram begin. Dit het die vliegtuig slegs vier en 'n half uur laat vlieg, maar behels hoftoetse en vlugvlug. Bell het egter nooit die oorgang tussen vertikale en horisontale vlug in gevaar gestel nie. Die bewyse uit die kort toetsprogram het Bell egter oortuig dat die idee van 'n straal aangedrewe VTOL-vliegtuig goed was, en het gehelp met die ontwikkeling van die Bell X-14.
Die gedetailleerde geskiedenis van hierdie model is onbekend. Kan u help om meer geskiedenis vir hulle by te voeg?
Dit is in 1967 bekendgestel om die Nuffield 10/60 te vervang, met 'n nuwe dubbelkas -ratkas om 'n 10F 2R -reeks te gee. Uitgerus met nuwe agterste modderskerms, en herontwerpte motorkap en neushorlosie met integrale ligte. Die enjinkrag is tot 65 pk verhoog, en 'n groter verkoeler is aangebring. Die brandstoftenk is na die neus geskuif.
Aanvanklik het die 4/65 baie probleme ondervind. Dit het vibrasieprobleme ingesluit, wat veroorsaak het dat baie panele rammel en skud en op sy beurt in ernstige gevalle kraak. Nuffield het uiteindelik krukasbalanseerders ontwikkel om die probleem te verlig, maar dit is onbekend wanneer dit standaard geword het.
Oorverhitting was 'n ander algemene probleem as gevolg van die posisie van die brandstoftenk, wat die lugvloei beperk het, maar dit was ook die gevolg van die feit dat boere nie gereeld die syskerms skoonmaak nie.
Die 4/65, as dit vir swaar grondbewerkingswerk gebruik word, was ook geneig om kloue te 'eet' en as daar ooit 'n probleem met die oorspronklike 11 duim -eenheid ontstaan ​​het, was daar gewoonlik 'n 13 duim -eenheid op sy plek.
Gebou in Bathgate, Skotland.
Sien die infoboks hierbo vir die hoofspesifikasie.
Variasies en opsies
aangebied 'n 4-wd weergawe bekend as die Bray Four 4/65 waarvan slegs ongeveer 130 oor 'n tydperk van 3 jaar gebou is. Ώ ]
Motorstuur -opsie word aangebied (duur), insluitend 'n ram wat in die voorste stuurraam van die trekker ingebou is en 'n nuwe Plessey -pomp, wat die tydsberekening afgejaag het. Interessant genoeg het die groter Massey Ferguson 100 -reeks trekkers soos die 165 en 175 dieselfde stelsel gebruik en selfs 'n soortgelyke pomp en ram laat bou, ook deur Plessey gebou. vering sitplek
Enkele, dubbele en onafhanklike koppelaaropsies.
2021 Yamaha ATV's
Vir die jongste ruiters wat op soek is na die Sport ATV -ervaring, is die Yamaha YFZ50 net die kaartjie. Hierdie ATV is bedoel vir ruiters van ses jaar en ouer en beskik oor 'n 49cc-enjin, gasklepbeperking (ouerlike beheer), 'n kragonderbrekingskakelaar, vlekvrye staalraamwerk, 'n enkele I-arm-voorvering en agterste swaaiarm-agtervering. Pryse begin by $ 2199.
Die Grizzly 90, wat ontwerp is vir jong ruiters van 10 en ouer, maak 'n ideale inleiding tot die wêreld van Yamaha ATV's. Hierdie Yamaha ATV's het 'n 90cc-enjin, drie verseëlde trommelremme, 'n A-arm-voorvering, 'n monoshock-swaaiarm agter en geïntegreerde vragrakke van staal. Pryse begin by $ 3099.
Die Raptor 90, wat dieselfde enjin as die Grizzly 90 deel, is ook bedoel vir ruiters 10 en ouer met 'n sport ATV -kantel. Dit beskik oor 'n kompakte A-arm voorvering en swaaiarm agtervering. Skokke rondom is vooraf belasbaar en die vering is 5,0 duim voor en 5,7 agter. Pryse begin by $ 3099.
Yamaha se premium ATV, die Grizzly, word aangedryf deur 'n 686 cc-enjin en beskik oor 'n hoëprestasie-ultramatiese ratkas, A-arms met wye boog, skyfplate vir die hele liggaam, stuurstuur en 11.3 duim grondvryhoogte. Drie afwerkingsvlakke is beskikbaar, te begin met die basis Grizzly EPS met kleinhandelspryse vir $ 9999. Opgradeer na die Grizzly EPS SE ($ 10,599) om 'n Maxxis 'Zilla-bande op 14-duim-aluminiumwiele en geverfde bakwerk te monteer. Die Grizzly EPS XT-R ($ 10,999) bevat ook opgradering van wiele/bande (wiele pas by kleur) en 'n in die fabriek geïnstalleerde Warn-lier.
Die Kodiak 450-modelle is die mees bekostigbare Yamaha ATV's. Elkeen is toegerus met 'n 421cc enkelsilinderenjin en is gereed om van die fabriek af te werk. Drie afwerkingsvlakke is beskikbaar vir 2021. Die basis Kodiak 450 verkoop vir $ 6199. Opgradeer na die Kodiak 450 EPS ($ 7299) vir elektroniese stuurstuur en allooiwiele, terwyl die Kodiak 450 EPS SE ($ 7599) stylfunksies en 'n in die fabriek geïnstalleerde Warn-lier byvoeg.
Die Kodiak 700 bied dieselfde kragtige enjin wat in die Grizzly beskikbaar is, maar in 'n meer bekostigbare en kompakte pakket. Drie afwerkingsvlakke is beskikbaar, insluitend die basis Kodiak 700 wat verkoop word vir $ 7299. Opgradeer na die Kodiak 700 EPS ($ 8899) vir elektroniese stuurstuur, allooiwiele en drie-posisie On-Command 4WD. Die Kodiak 700 EPS SE ($ 9399) voeg verder 'n in die fabriek geïnstalleerde Warn-lier en geverfde plastiek by.
Pure Sport ATV -prestasie is grootliks iets van die verlede in hierdie bedryf, maar Yamaha hou die droom lewendig met die YFZ450 -gesin. Kenmerke sluit in 'n motor met 449 cc-brandstofinspuiting, vyfgang-handratkas, onderstel van gegote aluminium/staal, hulp-en-slipper-koppelaar, wye voetsteun en hoë prestasie KYB-skokke. Twee afwerkingsvlakke is beskikbaar, insluitend die basis YFZ450R ($ 9199). Opgradeer na die YFZ450R SE ($ 9599) en u kry GYTR -prestasieonderdele en 'n eksklusiewe kleur- en grafiese skema.
Van al die Yamaha ATV's sal u dit moeilik vind om meer pret te vind as die eerbiedwaardige Raptor 700 -familie. Hierdie masjiene bied indrukwekkende sportprestasie, tesame met gemak op die pad. Kenmerke sluit in 'n 686cc-enjin met 'n vyfgang-handratkas en 'n langafstandvering. Drie afwerkingsvlakke is beskikbaar, vanaf die basis Raptor 700 teen $ 8199. Beweeg na die Raptor 700R ($ 8799) vir volledig verstelbare piggyback-skokke (hoë- en lae spoed-kompressie, voorbelading en rebound). Ten slotte voeg die Raptor 700R SE ($ 9399) GYTR -prestasieonderdele en unieke kleur en grafika by.
Bell Model 65 ATV - Geskiedenis
Francis C. Hall is gebore in Iowa in 1909 en verhuis na Suid -Kalifornië in 1919. Sy pa het 'n klein winkel in Santa Ana besit, en F.C. het op 'n vroeë ouderdom gaan werk. As hoërskoolleerling het hy belanggestel in radio's en elektronika. Behalwe die verpligte tuisgemaakte radio -ondernemende kinders uit die twintigerjare wat vir hulself gemaak is, het jong F.C. het 'n deeltydse onderneming begin om batterye te herlaai, by die huis af te haal en te aflewer. Toe hy 18 geword het, vervaardig hy batterye by die huis om te verkoop. Die batterybedryf het ontwikkel tot 'n welvarende elektroniese onderdele-verspreidingsonderneming genaamd die Radio and Television Equipment Company (R.T.E.C. of Radio-Tel). Hall se soliede agtergrond in elektronika en openbare adresstelsels, wat hy in baie kerke, skole en vergaderlokale in Orange County geïnstalleer het, het sy oorgang na die musiekbedryf byna 'n natuurlike stap gemaak.
Kort na die Tweede Wêreldoorlog het Hall begin met die verspreiding van staalkitaar- en versterkerstelle wat in Fullerton gemaak is deur Leo Fender. In 1946 word hy die eksklusiewe verspreider van Fender en wil hy 'n nasionale verspreidingsnetwerk bou. Hall het 'n sleutelrol gespeel in die vroeë sukses van Fender deur finansiële steun en onderdele te verskaf in 'n tyd toe die vervaardiging van elektriese kitare vir die meeste sakelui 'n hoërisiko -onderneming was. F.C. was een van die eerste mense wat die blink sakemoontlikhede van versterkte musiek herken het, maar het geleidelik ontevrede geraak met sy situasie met die verkoop van Fenders. Die geleentheid klop weer aan toe Adolph Rickenbacker en ander aandeelhouers in Electro String hul belange aan hom verkoop. John Hall sê dat sy pa 'n pionier wou wees in die interne verkoopsorganisasie waar nouer bande met die besluite wat op vervaardigingsvlak geneem is, beter aan die behoeftes van die kliënt sou voldoen. Die aankoop van Electro String deur Hall en die verspreiding van die kitare deur Radio-Tel het sodoende die modernisering van die Rickenbacker kitaarlyn aan die gang gesit.
Die vroeë vyftigerjare was 'n tydperk van groot verandering in die kitaarmark-die gewildheid en verkoop van staal het afgeneem namate die gewildheid van gewone kitare ontplof. Die koms van rockmusiek in die middel van die vyftigerjare was die staatskaping vir nie-pedaalstaalkitaar-die elektriese Spaanse kitaar het homself meer veelsydig en aanpasbaar by die nuwe musiekstyle bewys. Met ander woorde, teen die tyd dat Hall Electro String gekoop het, was die neiging weg van die fyn skootstaal van die onderneming. Om die Rickenbacker -reeks by te werk, het hy die Combo 600 en 800 kitare bekendgestel, wat meestal deur die fabrieksbestuurder Paul Barth ontwerp is. Elkeen het slegs in sy elektronika verskil-die 800-hoefysterbakkie het twee spoele, die ongepatenteerde & quotRickenbacker Multiple-Unit. & Quot
In 1956 vier Rickenbacker sy 25ste bestaansjaar met die bekendstelling van die studentemodel Combo 400 kitaar, met wat versamelaars die tulp- of vlinderstyl-liggaam noem. Boonop het die firma spoedig 'n soliede elektriese bas bygevoeg. Beide instrumente het 'n nuwe konstruksie -kenmerk: hul nekke strek van die patentkop tot by die basis van die liggaam. Vandag staan ​​dit bekend as nek-tot-liggaam-konstruksie, met die kante van die kitaarliggaam vasgebout en/of vasgeplak. Rickenbacker het eers sulke instrumente in massa vervaardig, en die ontwerp sou binnekort 'n bekende handelsmerk word.
Die bekendste Rickenbackers uit die vyftigerjare was miskien die 6-snarige Capri-modelle van die liggaam, wat in 1958 bekendgestel is. Daar was meestal drie kategorieë wat ontwerp is deur Roger Rossmeisl, elk met 'n ander liggaamsstyl. Die eerste groep het 2-duim dik dubbel-afgesnyde liggame, terwyl die tweede groep 3 1/2 duim dik enkel-afgesnyde liggame gehad het. Die derde groepering was 'n opvallende kategorie vir instrumente met nog dieper liggame, insluitend suiwer akoestiek. Alle Capri -style kom met of sonder Vibrato en met twee of drie bakkies. Kliënte het óf inlegsels en bindings in luukse styl gekies, óf standaard inlegsels en geen bindings nie. Capris het skraal en smal, 'n vinnige aksie en 'nekke, wat 'n beroep op baie mense was. Standaardkleure in 1958 sluit in Hi Luster Blonde ('n natuurlike esdoornafwerking) en Autumnglo ('n 2-toon bruin sonbrand). Fireglo (die pienk tot rooi sonbrand wat ons nou so goed ken) is in 1959 bygevoeg. Standaardafwerkings vir soliede lywe van Rickenbacker sluit in Cloverfield blougroen, natuurlike esdoorn, goudkleurige Montezuma Brown en Black Diamond. Byna elke kleur was op spesiale modelle beskikbaar, en die fabriek het dit gemaak. In die laat 1960's sou die standaardkleure Azureglo-blou en Burgundyglo insluit.
In die vroeë 1960's het die geskiedenis van Rickenbacker vir altyd 'n troue geword met een van die grootste omwentelinge in die musiek van die 20ste eeu: die inval van die top-Beatles uit Liverpool, Engeland. Die Beatles het in die beginjare verskeie Rickenbacker -modelle gebruik. Voordat die groep uitmekaar was, sou John Lennon minstens vier besit. Hierdie liefdesverhouding het in 1960 in Hamburg, Duitsland, begin toe hy 'n blond model 325 met 'n Kauffman vibrato gekoop het. Lennon speel die oorspronklike (wat uiteindelik swart verfyn is, maar steeds maklik herkenbaar is aan sy goudkleurige lucite pickguard) op alle Beatle-opnames en in alle konserte tot vroeg in 1964. (Luister veral op die ritmesnit van die groep & quotAll My Loving. Rickenbacker het Lennon aan die begin van 1964 'n opgedateerde 325 voorsien-ook swart geverf, met 'n soliede top, Ac'cent Vibrato en wit slagblaaie. Lennon se derde Rickenbacker het baie ooreenstem met die kenmerke van die Engelse verspreider se Model 1996. (In die 1960's het Rose, Morris, Ltd., vyf Rickenbacker-modelle in Engeland gedra. Oor die algemeen het hulle F-gate in plaas van 'n kat se ooglede of soliede tops. Advertensies in Engeland het die Model 1996 die "quotBeatlebacker" genoem. Lennon se vierde Model 325 was 'n unieke weergawe van 12 snare.
Paul McCartney gebruik 'n Hofner-bas in die vroeë jare van Beatlemania, maar het gou 'n Fireglo-tweeling-pick-up Rick-bas, 'n vroeë Model 4001S met puntinlegsels en geen bindings nie. Sy kenmerke lyk baie soos dié van die Rose, Morris Model 1999 wat later gespeel is en nog meer bekend gemaak is deur Chris Squire van Yes. Hierdie basse van soliede liggaam-wat so modern gelyk het in die 1960's-gebruikte hoefysterbakkies in die brugposisie, wat die geldigheid van die oorspronklike ontwerp van die 1930's bewys het. Goeie idees is tydloos.
Terwyl Paul se Rick-bas soos 'n ondertoon gestyg het, het George Harrison se dubbelgebonde 360/12 (die tweede een wat die maatskappy gemaak het) 'n nuwe toon aan die ander kant van die klankspektrum gedefinieer. Sy klinkgeluid is versier: "You Can't Do That", "Agt dae per week" en "Hard Day's Night", om net drie snitte van 12 snare uit die periode 1964-65 te noem. So het die Beatles ongekende, internasionale belangstelling in Rickenbackers geskep, wat volgens baie aanhangers uit Brittanje kom.
Binnekort het Rickenbackers die klank en beeld van bands aan weerskante van die Atlantiese Oseaan geskep. Jim (later Roger) McGuinn-wat 'n Rickenbacker 360/12 gekoop het nadat hy die film & quotA Hard Day's Night & quot; letterlik gesien het, het die klokagtige kwaliteit van sy toon die basis van die Byrds se vroeë styl gemaak. Sy latere 3-bakkie 370/12 het persoonlike bedrading, maar was nog steeds meestal 'n instrument wat nie van die rek was nie. The Who's Peter Townshend, Creedence Clearwater Revival se John Fogerty, Steppenwolf se John Kay en vele ander bekende kitaarspelers uit die 1960's het getroue Rickenbacker-gebruikers geword. Wat vir sommige modelle 'n wagtydperk van ses weke van die fabriek af was, het in die middel van die 1960's 'n wagtydperk van ses maande (of langer) geword.
Hierdie vinnige groei in die vraag het gelei tot veranderinge in die onderneming. Voor 1964 is alle Rickenbacker -kitare in die oorspronklike Electro String -fabriek in Los Angeles gemaak. Daardie jaar het Hall dit oor 'n tydperk van ses maande na Santa Ana, in die nabygeleë Orange County, verhuis. Ondanks die ontwrigting van die produksie tydens die oorgang, het die nuwe fabriek die produksievermoë verhoog. Gedurende dieselfde tydperk het die verspreider Radio-Tele name verander na Rickenbacker, Inc. Die maatskappy het ook verskeie nuwe kitare by sy reeks gevoeg.
Die sogenaamde convertibles is toegerus met 'n hefboom wat 'n 12-snaarnek in 'n 6-snaarnek verander het. Die Model 331-algemeen bekend as die "Light Show Guitar" vanweë die frekwensie-gemoduleerde, interne verligte liggaam, weerspieël die psigedeliese 1960's in klank en inhoud. Die flikker begin toe die speler die snare slaan: geel vir diskantnote, rooi vir middelklas en blou vir bas. (Rickenbacker vervaardig ook 'n kaleidoskopiese ligprojektor genaamd die Phantasmagorian.) Ander eienaardighede sluit in die Bantar (5-snarige banjo en elektriese kitaar) en Eddie Peabody se Banjoline ('n 6-snaar met Ac'cent Vibrato wat soos 'n 4-snaar tenoor kitaar was) ). Rickenbacker het aan die einde van die sestigerjare die holle liggaam 4-snaar 4005 en 6-snaar 4005-6 basse bekendgestel. Verskeie op maat gemaakte 8-snaar basse is ook vervaardig.
In die sewentigerjare het Rickenbacker kitare bygevoeg met afneembare nekke en herontwerpte enkel- en dubbelspoelbakke. 'N Gepatenteerde kenmerk op sommige nuwe modelle, en 'n opsie op ander, was skuins frets, wat beter pas by die hoek van die speler se hand. Twee dubbelnekinstrumente het standaarditems geword: die model 4080 bas/kitaar en die model 362/12 6/12-snaar. Rickenbacker-basse het die produksie gedurende die beginjare van die dekade oorheers-in baie kringe was die enigste bas in baie kringe. Dan het bands soos Tom Petty and the Heartbreakers en R.E.M. slaan soos hul voorlopers uit die 1960's, met behulp van 6- en 12-snare van Rickenbacker. Soos die spreekwoord sê, mode gaan in en uit styl. Styl is altyd in die mode.
Vandag word die vervaardiging en verspreiding van Rickenbacker -kitare en -basse gekombineer tot RIC, die naam wat sedert F.C. Hall tree in September 1984 af en John Hall word saam met sy eerste vrou Cindalee die enigste eienaars van die onderneming. RIC behou die gees van eersteklas vervaardiging en vakmanskap voor die vervaardiging van elektriese kitare voor 1965. Benewens nuut ontwerpte kitare en bas, bied die geselskap getroue heruitgawes aan van die klassieke wat deur die Beatles en ander bekende kunstenaars gespeel word. RIC het hoogs suksesvolle, beperkte oplaag handtekeningmodelle aangebied wat deur sulke spelers soos Roger McGuinn, Pete Townshend, Tom Petty, Carl Wilson en John Kay onderskryf word. Verbeterings in konstruksie en kwaliteitsbeheer het Rickenbackers in die moderne era ingebring, een wat die vroeë geskiedenis van die onderneming respekteer en terselfdertyd nuwe hoofstukke wil skryf. Groepe soos Oasis, Pearl Jam, Radiohead, U2 en ander van die top -akteurs van vandag sluit in Rickenbacker -kitare in hul musikale arsenaal.
'N DJ het een keer vir George Harrison gevra of hy hou van 'n kitaar waarop hy tydens 'n radio -onderhoud gedruk het. Daar word gesê dat Harrison vinnig geantwoord het: "Natuurlik is dit 'n Rickenbacker!" 65 jaar na die uitvinding van moderne elektrisiteit dieselfde vraag gevra, sou duisende tevrede kitaarspelers presies dieselfde sê.
Die nalatenskap van die Wêreldtentoonstelling van 1964, 50 jaar later
Besoekers aan die Bell System Pavilion was ontsteld oor die demonstrasies van die maatskappy se foto -telefone, waarmee bellers mekaar kon sien op klein televisies. Dekades voordat FaceTime en Skype videokonferensies alledaags gemaak het, was Bell ' se eksperimentele Picturephone 'n futuristiese innovasie reguit uit " The Jetsons. op die kermis wat mense se gemoedere laat waai het, sê Joseph Tirella, skrywer van die nuwe boek Tomorrow-Land: The 1964-65 World 's Fair and the Transformation of America. Dit was regtig die enigste verreikende tegnologie op die beurs wat in die kol was. "
Die Mustang het sy openbare debuut op die beurs gemaak en was so gewild dat die Detroit -motorvervaardiger in die eerste jaar 400 000 van sy nuwe model, vier keer sy voorspellings, verkoop het. By 𠇏ord 's Magic Skyway het eerlikegangers binne-in motorlose Mustang-omskepbare motors en ander Ford-voertuie geklim wat stadig langs 'n vervoerband getrek is vir 'n rit terug in die tyd van die Jurassic-tydperk op 'n rit wat Walt ontwerp en vertel het Disney. 𠇍it was 'n bietjie briljante bemarking, sê Tirella. Besoekers sit in hierdie gemaklike Mustang, neem 'n gratis toetsrit en sien uit die eerste hand dat die hele gesin in die motor pas. op die World 's Fair, wat dit een van die topverkopers in die Amerikaanse geskiedenis maak.
3. Drukknoppie telefone
Besoekers het na die RCA-paviljoen gestroom om 'n blik op die nuwe Touch-Tone-telefone van die onderneming te kry, met drukknoppies in plaas van draaiknoppies. Die innovasie beloof om die kiestye in die helfte te verminder. Kort nadat die beurs begin het, het telefoonondernemings begin om die nuwe telefoon bekend te stel, en hoewel kliënte $ 1,90 per maand betaal het vir die gesogte drukknoppie-modelle, het AT & ampT in 1965 berig dat hulle 'n goeie sms was. "
Benewens 𠇏ord 's Magic Skyway, het " Walt Disney Productions nog drie eerlike besienswaardighede ontwerp en geskep: "It 's a Small World " at the Pepsi Pavilion �rousel of Progress " for the General Electric Pavilion en "Groot oomblikke saam met meneer Lincoln " vir die Illinois Pavilion. Hierdie besienswaardighede bevat Disney se gepatenteerde Audio-Animatronic-robotte wat knipoog, glimlag en ander lewensgetroue bewegings maak terwyl hulle gesels en sing. So werklik lyk die Disney-weergawe van Lincoln dat dit 'n vyfjarige seuntjie vir sy pa laat uitroep het, ek het gedink jy het gesê dat hy dood is! #x201CDit is 'n klein wêreld en die ander ritte wat deur Disney ontwerp is, na Disneyland in Kalifornië gestuur. Disney het destyds geen East Coast -temapark gehad nie, en hy het die World 's Fair gesien as 'n toets van sy besondere vermaaklikheidsmark aan die Ooskus, sê Tirella. Die sukses van Disney in New York het die vooruitsigte vir die bou van die Walt Disney World in Florida versterk, insluitend Epcot Center, wat Tirella 'n permanente wêreldbeurs noem.
5. Belgiese wafels
Die Belgiese wafels, 'n eerste keer in die brunch-tyd, was die eerlike kookkuns. Op die openingsdag van die 1965-seisoen het die New York Times berig dat die Belgiese wafels soos soetkoek verkoop word. dat selfs Libanese verkopers op die beurs dit begin verkoop het. Die waarheid is dat Belgiese wafels in Amerika op die Seattle World 's Fair in 1962 gedebuteer het, en Tirella sê, maar#New20 is waar die meeste Amerikaners dit vir die eerste keer geëet het. "
6. 'n Multikulturele Verenigde State
Aangesien die Wêreldbeurs van 1964 deur die Buro vir Internasionale Uitstallings akkreditasie geweier is, wou Europese lande soos Brittanje, Frankryk en Italië nie deelneem nie. Die gaping was kleiner geopolitieke moondhede wat wissel van Thailand tot Honduras tot Marokko. Vyftien Afrika -republieke, sommige nuut onafhanklik van Europese koloniale moondhede, het ook uitstallings opgerig. Tirella sê die beurs het nie net tientalle miljoene Amerikaners bekendgestel aan die tale, geskiedenis en voedsel van hierdie meer onbekende kulture nie, maar ook 'n eerste blik op die land se komende demografiese verskuiwing wat sou ontstaan ​​as gevolg van die ondertekening van die immigrasie van 1965 Act, wat die Verenigde State oopgemaak het vir miljoene wat voorheen deur nasionale kwotas geweier is, in dieselfde maand wat die beurs gesluit het. " Die beurs het 'n hele nuwe wêreldorde weerspieël, en dit het regtig gewys hoe 'n multikulturele Amerika kan lyk, " Tirella. Dit is nêrens meer waar as in Queens, die stad New York wat die wêreld 50 jaar gelede aangebied het nie en nou die mees demografies uiteenlopende graafskap in Amerika is.
Die nuwe vliegtuig wat uiteindelik gerealiseer het, is aangewys as die P-63 Kingcobra. Dit was die enigste Amerikaanse vegter wat begin het met die produksie en die stryd aangegaan het na die begin van die Tweede Wêreldoorlog. (Die Grumman F7F Tigercat en F8F Bearcat is in produksie nadat die oorlog begin het, maar hulle het nooit gevegte gesien nie.) Terwyl die P-63 soortgelyk aan die P-39 gelyk het, was dit 'n groter en swaarder vliegtuig. Anders as sy vroeëre neef, wat oorspronklik as 'n vegter/afslaer beskou is, is die P-63 van die begin af as 'n grondsteun/vegvliegtuigbomwerper ontwerp.
Die P-63 is afkomstig van die prototipe XP-39E 1 en het die Bell-driewiel-landingsrat van Bell, sowel as die kajuitdeure en die enjin agter die kajuit, behou. Die 37 mm-kanon wat deur die skroefnaaf geskiet het, is gehou, sowel as die twee gesinkroniseerde .50 kaliber masjiengewere in die neus en twee ekstra .50 kaliber gewere wat in die peule onder die vleuel geleë is, soortgelyk aan die P-39Q.
Op 27 Junie 1942 bestel die USAAF twee XP-63A prototipes wat aangedryf word deur 'n 1,325 pk Allison V-1710-47 enjin. 2 'n Derde prototipe is bestel onder die benaming XP-63B met die doel om 'n Packard/Merlin V-1650-enjin te gebruik, maar die Merlin-enjin is nooit geïnstalleer nie. Ander ontwerpveranderings was:
• 'N Nuwe stert -eenheid is geïnstalleer.
• 'N Groot stut met vier lemme het die driebladstut vervang wat op die P-39 gebruik is. • 'N Groter kap is ingebou vir makliker toegang tot die neusbewapening. • 'N Tweede afstandsbediende hidrouliese aanjaer is bygevoeg om die werkverrigting van die enkeltrap-motor met Allison V-1710-47 te verbeter.
'N Bell P-63A-10E-BE Kingcobra.
Die eerste P-63-prototipe vlieg op 7 Desember 1942, presies 'n jaar nadat Pearl Harbor en Bell se hooftoetsvlieënier, Bob Stanley, nie geskroom het om dit met die Supermarine Spitfire te vergelyk nie. 3 Die eerste twee prototipes het verlore gegaan as gevolg van meganiese mislukkings.#8212 Een prototipe het 'n landingsrat misluk en die tweede het 'n enjin opgedoen deur 'n klep in te sluk. 4 Op die derde prototipe is 'n verbeterde 1,325 pk Allison V-1710-93-enjin, met 'n oorlogsgeval van 1,500 pk, geïnstalleer in plaas van die Rolls-Royce Merlin wat oorspronklik beplan was. Dit was een van die vinnigste Kingcobras wat gebou is met 'n topsnelheid van 671 km/h (7100 m). 5
160 Die prestasie van die XP-63A was bevredigend en is in September 1942 in produksie bestel met aflewerings wat in Oktober 1943 begin. Die P-63A het 'n interne brandstofvermoë van 100 liter en word aangedryf deur 'n Allison V-1710-93 enjin. Bewapening het bestaan ​​uit 'n 37 mm-kanon wat deur die neusdraaier geskiet het, twee 0,50 kaliber neusgemonteerde masjiengewere en twee 0,50 kaliber masjiengewere wat in ondervleuelmaste geplaas is. Nie alle P-63A's het masjiengewere op die neus gehad nie. P-63A-1s en -5s kan 'n buikvalbak van 75 of 175 liter of 'n bom van 500 lb onder die romp huisves. P-63A-6's het rakke aan die buitekant van die vleuelgewere laat installeer om twee bomme van 500 pond of tenks met vlerke te laat val. P-63A-10s kon drie lug-tot-grond vuurpyle onder elke vleuel huisves. Die gewig van die beskermende wapenrusting wat vir grondbeskerming gebruik word, het toegeneem van 87 tot 263 pond. op die P-63A-10. Bell het tussen Oktober 1943 en Desember 1944 1,725 ​​P-63A's vervaardig.
Die P-63C het 'n kenmerkende ventrale vin onder die romp.
Dit is gevolg deur die P-63C —, die P-63B is nooit in produksie nie. Die P-63C het 'n kenmerkende ventrale vin onder die agterste romp. Die interne brandstofvermoë is verhoog tot 107 liter en word aangedryf deur 'n 1,355 pk Allison V-1710-117-enjin met 'n noodtoestand van 1800 pk met waterinspuiting. Die bewapening was onveranderd en die beskermende wapenrustingsgewig het toegeneem tot 201 pond. Bell het 1 227 P-63C's vervaardig. Die P-63A en P63-C was die modelle wat in die grootste getalle vervaardig is.
Slegs een P-63D is gebou met 'n borrelkap. Dit was die vinnigste weergawe van die P-63.
Ondanks die feit dat dit swaarder was, was die P-63D die vinnigste weergawe van die P-63 wat 437 mph bereik op 30.000 voet. 6 Die vleuel is met 10 duim verleng en dit word aangedryf deur 'n Allison V-1710-109-enjin wat 1,425 pk lewer. 'N Groot verandering was die verwydering van die motordeure en die installering van 'n borrelkappie. Die prestasie van die P-63D het dit gelykgestel aan die P-51 Mustang en P-47 Thunderbolt, maar dit is tydens duiktoetse vernietig.
Dit is gevolg deur die P-63E wat identies was aan die D-model, behalwe dat dit teruggekeer het na die tradisionele afdakke en motordeure. Dertien P-63E's is voltooi met 'n kontrak vir 'n ekstra 2 930 vliegtuie, maar dit is na VJ-Day gekanselleer. Twee P-63F-modelle is voltooi en aangedryf deur 'n Allison V-1710-135 wat 1.425 pk lewer. Die F -model het 'n vergrote vertikale stabiliseerder en roer vir verbeterde langsstabiliteit. Een P-63F het die oorlog oorleef en woon nou by die Herdenkingslugmag.
Die P-63F het 'n vergrote vertikale stabiliseerder en roer. Die enigste oorblywende P-63F word besit deur die gedenkluchtmag met die registrasienommer N6763.
Die RP-63A was 'n spesiaal aangepaste doelvliegtuig wat met breekbare koeëls afgevuur is om groot en medium bomwerpers soos die Boeing B-17 en Noord-Amerikaanse B-25 op te lei in 'n program genaamd "Operation" Flipper. " Breekbare koeëls is gemaak van 'n vroeë plastiek Bakeliet wat verbrokkel het by die botsing teen die swaar gepantserde vliegtuie. Die bewapening en normale wapenrusting is verwyder en eksterne wapenrusting is geïnstalleer om die vliegtuig en vlieënier te beskerm. Die buitepantser was inch duim Duralumin vel wat meer as 1500 pond weeg. Bykomende beskerming bestaan ​​uit koeëlvaste glas, staalwagte oor die uitlaatstapels, roosters oor die luginlate en dikwandige hol skroefblaaie. Die kenmerkende groot luginlaat van die dorsale enjin agter die kajuit is verwyder en vervang met 'n skulpbuis. 7 Ten spyte van die voorsorgmaatreëls wat getref is, is sommige vliegtuie neergeskiet en moes vlieëniers uit die stryd kom. Geen sterftes is weens hierdie ongelukke aangemeld nie. 8 Meer as 300 RP-63A's is gebou.
Die RP-63A is helder oranje geverf en was 'n spesiaal aangepaste doelvliegtuig. Die luginlaat van die rugmotor agter die kajuit is verwyder en vervang met 'n skulpbuis.
Die P-63-prestasie was voldoende vir laevlakgevegte en die meerderheid is na die Sowjetunie gestuur. Hulle is afgelewer via 'n Alaska/Siberië -roete sodra hulle die fabriek verlaat het. Een van die roetes het sy oorsprong by die Niagara Falls -fabriek na Selfridge Field (Michigan) en na Truax Field naby Madison (Wisconsin). P-63's is opgetel deur (meestal) vroulike Russiese vlieëniers wat hulle via Anchorage (Alaska) na die Sowjetunie gevlieg het. 'N Ander roete is van Great Falls (Montana) na Fairbanks (Alaska) en verder na Siberië. Een bron meld dat daar 2,397 P-63A's en C's na die USSR gestuur is, waarvan slegs 21 onderweg verlore gegaan het en 'n ander bron 2,456, waarvan 2,421 hul bestemming bereik het.
Wat die P-63 en P-39 in Rusland so suksesvol gemaak het, was dat die meeste luggevegte op die oostelike front op laer hoogtes op ongeveer 15 000 voet of minder gevlieg is. In Europa was die situasie anders. Die meerderheid Amerikaanse vegters is aangewys om B-17's en B-24's op groot hoogte te begelei tydens bombardemente oor die lang afstand oor Duitsland. Amerikaanse vegters het dikwels die voorblad vir bomwerper -eskaders gevlieg op 30.000 voet of hoër, sodat die meeste hondegevegte op groot hoogte begin het. Whereas in Russia, the distances travelled were much shorter and the Russian Air Force wasn t making the same type of long-distance, high-altitude bombing runs that the Americans and British were doing. E.g. The top scoring fighter of all time, Erich Hartmann scored most of his 352 victories in Russia. Luftwaffe pilots fought almost every day while flying defensive, short flights, on their own territory where four and even five missions per day on the Eastern Front were commonplace. Also, the Russian Yak-3 and La-5FN were very successful fighters that performed best at altitudes below 4,000 m. 9