J. van Eeden skryf oor builepes: “Wat ’n vreemde woord … En hoe vreemd dat die siekte van rotte kom, maar eintlik van vlooie op die rotte, en eintlik van bakterieë op die vlooie. Amper soos in die kamer is ’n kas …”
’n Woord wat swaar by my aanklank vind is sibbe. In vanoggend se Beeld word daar verwys na “Modisane, wat vier sibbe het …” ’n Sib voel vir my so al na iets wat by ’n ietermago hoort. Sommige woorde het nou eenmaal ’n slegte smaak, soos sekere medisynes ook! Sibbe proe nie vir my lekker nie.
Soortgelyke plasings is volop: “Die woord ‘sibbes’ is in Huisgenoot. Is dit nou ’n aanvaarde woord?” “Dit irriteer my grensloos.” “Dit mag taalkundig aanvaarbaar wees, maar dis vir my afgryslik.” “Klink platvloers.” “Nat vis vir my. Nat en glibberig” “Hou ook nie baie daarvan nie. Die woord laat my altyd dink hulle is nog nie gespeen van hul ma nie. Pas dus beter as hulle nog klein is.” “Sibbe is so ’n lelike woord dat hy maar regtig in die vaktaal kan bly.”
Die WAT bied van buil ook ’n tweede betekenis, naamlik buil as ’n “silindervormige bakkerswerktuig om meel te sif” – ’n sif gevorm met ’n buildoek, ’n gaasdoek. Meel met die buil sif. Gebuilde meel. Maar wie ken dit nog?
So verander die vorm en uitspraak van woorde oor tyd heen. Meestal is ons onbewus daarvan. Soms wil ons ons daarteen verset. Maar vir so lank daar mense is wat praat, duur die proses. Slegs die mens is tot dié wonder in staat. Daarin lê die magie, die magic van taal.