Nasiebou gaan hand aan hand met ’n opregte poging om nuwe betekenis aan verwysings soos African en Afrikaner te gee.
Hoewel albei verwys na alle mense wat op die vasteland gebore is en wat oor geslagte heen ’n kulturele, ekonomiese, sosio-maatskaplike en spirituele identiteit ontwikkel het wat uniek is aan en verbind is tot ’n toekoms op die vasteland en in die land, is daar ’n doelbewuste poging om die gedwonge verdelingslyne tussen mense op grond van kleur en etnisiteit wat oor dekades heen gevestig is, lewend te hou.
Die eerste groep wat na hulself as Afrikaners verwys het, was die afstammelinge en volgelinge van Oude Ram Afrikaner, wat in die 1690’s in die Tulbagh-distrik gebore is. By die afsterwe van Jan Jonker Afrikaner in 1889 was die Afrikaners ’n invloedryke groep mense in die Noord-Kaap en spesifiek in Namibië, waar hulle die hoofstad, Windhoek, gevestig het.
Die historiese verloop van hoe Afrikaner vandag na wit Afrikaanssprekendes verwys en daar volgehou word om na bruin mense as Kleurlinge te verwys, is alombekend, en so ook die organisasies wat ’n deurslaggewende rol in die normalisering daarvan gespeel het – onder meer die Genootskap van Regte Afrikaners, die Broederbond en die Nasionale Party.
Nasiebou is ’n edele proses waarvan die boustene stewig in ons Grondwet ingebed is. Dit is waarop Suid-Afrika haar energie moet bestee – nie om etniese nasionalisme te bevorder nie, maar om dié grondwetlike boustene oor grense heen op ’n kreatiewe manier te ontsluit sodat dit gelyke geleenthede vir alle Suid-Afrikaners kan meebring.