Geskryf deur Erika Dyck
Wetenskaplike strewes moet gepaard gaan met 'n humanistiese tradisie - om nie net te wys hoe psigedelika werk nie, maar hoekom dit belangrik is. (Shutter)
Psigedeliese wetenskap maak 'n terugkeer.
Wetenskaplike publikasies, terapeutiese deurbrake en kulturele endossemente dui daarop dat die historiese reputasie van psychedelics - soos lysergiesuur diethylamide (LSD), meskalien (van die Peyote-kaktus) en psilocybin (sampioene) - as gevaarlik of inherent riskant, het 'n meer optimistiese interpretasie onbillik oorskadu.
Onlangse publikasies, soos Michael Pollan se Hoe om jou gedagtes te verander, wys die kreatiewe en potensieel terapeutiese voordele wat psigedelika aan bied - vir geestesgesondheidsuitdagings soos depressie en verslawing, in palliative sorg instellings en vir persoonlike ontwikkeling.
Groot wetenskaplike tydskrifte het artikels gepubliseer Bewysgebaseerde redes vir die ondersteuning van navorsing in psigedeliese studies. Dit sluit in bewyse dat pscilocybin verminder aansienlik angs by pasiënte met lewensbedreigende siektes soos kanker, dat MDMA (3,4-metielendioxy-metamfetamienkan, ook bekend as ekstase) verbeter uitkomste vir mense wat aan PTSD ly en dat psigedelika kan volgehoue ​​gevoelens van openheid wees wat beide terapeuties en persoonlik verrykend is.
Ander navorsers ondersoek die tradisionele gebruike van plantmedisyne, soos ayahuasca, en ondersoek die neurologiese en psigoterapeutiese voordele van die kombinasie van Inheemse kennis met moderne medisyne.
Ek is 'n mediese historikus en ondersoek waarom ons nou dink dat psigedelika 'n waardevolle rol kan speel in die menslike sielkunde, en waarom het ons die hipotese verwerp oor 50 jaar gelede, tydens die bloeddruk van psigedeliese navorsing. Wat het verander? Wat het ons voorheen gemis? Is dit net 'n terugblik?
Genesing van trauma, angs, depressie
In 1957, die woord psychedelic Amptelik het die Engelse leksikon ingevoer Brits-opgeleide en Kanadese-gebaseerde psigiater Humphry Osmond.
Osmond bestudeer meskalien uit die Peyote-kaktus, gesintetiseer deur Duitse wetenskaplikes in die 1930s, en LSD, 'n laboratorium-vervaardigde stof geskep deur Albert Hofmann te Sandoz in Switserland. Tydens die 1950s en in die 1960s het meer as 1,000 wetenskaplike artikels verskyn as navorsers regoor die wêreld ondervra die potensiaal van hierdie psigedelika vir die genesing van verslawings en trauma.
Maar teen die einde van die 1960's het die meeste wettige psychedeliese navorsing tot 'n einde gekom. Sommige van die navorsing is oneties beskou, naamlik denkkontroles eksperimente onder die vaandel van die CIA. Ander navorsers is gediskrediteer vir óf onetiese of selfverswarende gebruik van psigedelika, of albei.
Timothy Leary was dalk die mees berugte karakter in dié verband. Nadat hy van die Harvard Universiteit ontslaan is, het hy 'n ontspanningsloopbaan as 'n self-aangestelde apostel van psigedeliese lewe geloods.
Dwelmreguleerders het gesukkel om 'n begeerte vir wetenskaplike navorsing te balanseer 'n groeiende aptyt vir ontspanningsgebruik, en 'n paar aangevoerde misbruik van psigedelika.
In die gewilde media, Hierdie dwelms het simboliseer hedonisme en geweld. In die Verenigde State, Die regering het films geborg wat daarop gemik was om kykers te skrik oor die langtermyn en selfs dodelike gevolge van LSD. Wetenskaplikes was moeilik om hul geloofwaardigheid te behou, aangesien gewilde houdings begin skuif.
Nou begin die interpretasie begin verander.
'N Psigedeliese herlewing
In 2009, Die Britse dwelmadviseur, David Nutt, het berig dat psychedeliese dwelms onbillik verbode was. Hy het aangevoer dat stowwe soos alkohol en tabak in werklikheid baie meer gevaarlik vir verbruikers is as dwelms soos LSD, ekstase (MDMA) en sampioene (psilocybin).
Hy is as gevolg daarvan afgevuur van sy adviserende posisie, maar sy gepubliseerde eise het gehelp om debatte oor die gebruik en misbruik van psigedelika te heropen, beide in wetenskaplike en politieke kringe.
En Nutt was nie alleen nie. Verskeie gevestigde navorsers het begin met die koor van ondersteuning vir nuwe regulasies sodat navorsers die neurowetenskap agter die psigedelika kan ondersoek en herinterpreteer. Studies het gewissel van dié kyk na die meganismes van geneesmiddelreaksies aan diegene die rol van psigedelika in psigoterapie hersien.
In 2017, Oakland, Californië, het die grootste byeenkoms tot op datum psychedeliese wetenskaplikes en navorsers aangebied. Spog bywoning van meer as 3,000 deelnemers, Psigedeliese Wetenskap 2017 navorsers en praktisyns bymekaar gebring met 'n verskeidenheid belange in die herlewing van psigedelika - van rolprentmakers tot neurowetenskaplikes, joernaliste, psigiaters, kunstenaars, beleid adviseurs, komediane, historici, antropoloë, inheemse genesers en pasiënte.
Die konferensie is mede-gasheer deur die voorste organisasies wat toegewyd is aan psychedelika - insluitende die Multidissiplinêre Vereniging vir Psigedeliese Studies (MAPS) en Die Beckley Stigting - en deelnemers was blootgestel aan gevorderde navorsing.
Meetreaksie, nie ervaring nie
As historikus is ek egter opgelei om sinies te wees oor tendense wat aanspraak maak op nuwe of innoverende. Ons leer dat ons dikwels die kultuur geneig is om die verlede te vergeet of die dele van die verlede wat buite ons grense lyk, te ignoreer.
Om hierdie rede is ek veral geïnteresseerd in die verstaan ​​van die sogenaamde psigedeliese renaissance en wat dit anders maak as die psigedeliese bloei van die 1950s en 1960s.
Die historiese proewe is uitgevoer in die baie vroeë stadiums van die farmakologiese revolusie, wat nuwe metodes vir die evaluering van doeltreffendheid en veiligheid ingevoer het, wat uitloop op die gerandomiseerde gekontroleerde proef (RCT). Voordat hierdie benadering gestandaardiseer is, het die meeste farmakologiese eksperimente egter gegrond op gevalverslae en data-akkumulasie wat nie noodwendig blinded of vergelykende tegnieke behels nie.
Histories was wetenskaplikes geneig om farmakologiese stowwe uit hul organiese kulturele, geestelike en genesende kontekste te skei - die RCT is 'n klassieke voorstelling van ons pogings om die reaksie te meet eerder as om ervaring te interpreteer. Die isolering van die geneesmiddel uit 'n gepaardgaande ritueel kan meer geredelik 'n beeld van vordering, of 'n meer egte wetenskaplike benadering, oorgedra het.
Vandag begin egter psychedeliese ondersoekers die besluit om die dwelm uit sy inheemse of geritualiseerde praktyke te verkry, te bevraagteken.
Oor die afgelope 60 jaar het ons meer as ooit tevore meer in psigofarmakologiese navorsing belê. Amerikaanse ekonome skat Die bedrag geld wat aan navorsing oor psigofarmakologie bestee word, word jaarliks ​​in miljarde.
Heroorweeg die wetenskaplike metode
Moderne wetenskap het gefokus op data-toevalling - meting van reaksies, identifisering van neurale netwerke en die ontdekking van neuro-chemiese paaie. Dit het beslis weggebly van groter filosofiese vrae oor hoe ons dink, of wat is die menslike bewussyn of hoe menslike gedagtes ontwikkel.
van Hierdie vrae het die vroeëre generasie navorsers geïnspireer om in die eerste plek op psigedeliese studies te begin.
Ons kan nou meer gesofistikeerde gereedskap hê om die wetenskap van psigedelika te bevorder. Maar psychedelics het altyd die harmonie tussen brein en gedrag, individue en hul omgewings geïnspireer, en 'n waardering vir Westerse en nie-Westerse tradisies wat die menslike ervaring onderling inlig.
Met ander woorde, wetenskaplike strewe moet gepaard gaan met 'n humanistiese tradisie - om nie net te wys hoe psigedelika werk nie, maar hoekom dit belangrik is.
Erika Dyck, professor en Kanada se navorsingsvoorsitter in die Geskiedenis van Geneeskunde, Universiteit van Saskatchewan
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Die werklike belofte van LSD, MDMA en sampioene vir mediese wetenskap