Dit is vir my baie opwindend om te hoor van die Recce's se "WALL OF SHAME"! Hier lys hulle jou naam as jy valslik loop en rondvertel dat jy eens 'n Recce was.
Die RECCE's is 'n eretitel vir sowat 1200 manne wat letterlik bloedgesweet het, 'n graad van deursettingsvermoë gewys het en 'n ander mening kom heg het aan die term selfdissipline. Die klomp manne weet wat dit is om aan te gaan met jou brein as jou liggaam eenvoudig nie meer kan nie. Die manne het iets wat jy nooit sal hê nie: Recce Keuring! Hulle het nie net 'n vreesaanjaende proses oorleef om die titel Recce te verdien nie, maar was betrokke by operasies, lewensreddings en 'truly life changing events' waarvan niemand weet nie.
Die oomblik toe jy so om die braaivleisvuur vertel het jy was 'n Recce, het jy jouself uitgegee as 'n 'fraud' … want 'n uitsonderlike kenmerk aan die groep manne is nederigheid. Die manne praat en vertel nie braaivleisvuur-stories nie, hulle gooi nie feite en ervarings rond om iemand in die kroeg te beïndruk nie.
Daar is 'n soort kameraderie tussen hulle, of hy nou in die 70's of in 90's gekwalifiseer het. 'n Menslikheid en 'n waardering vir ander mense ten spyte van dit wat hulle self bereik het.
Die afgelope naweek het ek so bietjie Recce beleef by die Recce Mission: 'n Mountainbike en Trailrun Challenge wat deur 'n klomp oud-Recce's aanmekaargesit is, 'n roete deur Dullstroom se berge.
Recce-kode? As hulle praat van 'n Challenge, bedoel hulle Challenge.
Niks hier gaan maklik wees nie.
Nie almal gaan klaarmaak nie.
Party gaan nooit eers wegspring nie.
As jy egter nou by die wegspringpunt staan is dit met alle intensie om laat vanaand die eindstreep oor te steek.
Op die hoogste punt van Mpumalanga het ek so bietjie Recce-bloed en geaardheid beleef. Ons gesin het die voorreg gehad om die waterpunt te beman. Al die komberse wat ons besit is uit Gauteng uit saamgery, want verlede jaar was dit 2 grade gewees toe die manne tussen 22h00 en 02h00 daar aangekom het. Een van die besonderse mense was my eie liewe Lyf, saam met sy jarelange vriend en fietsry partner. Hulle verstaan die betekenis van 'deur dik en dun' so bietjie anders as ons: "deur kranse en valleie, bebloede knieë en verdwaal, van begin tot einde trap en sweet ons saam"!
Waterpunt 6 was anders … as jy op die punt aankom het jy sowat 170km afgelê en nog sowat 50km oorgehad. Jy het besluit om die afdraaipunt op die makliker roete verby te steek en die opsies om met 'n voertuig verder te gaan van die hand gewys. Jy is een van die 19 uit 80 ryers wat besluit het om die Recce Challenge klaar te maak, en bevoorreg was om tot hier te kom sonder meganiese of gesondheidskwessies wat jou rit kortgeknip het.
Daar by waterpunt 06 het ek gesien hoeveel 'n opslaanstoel werd kan wees. Dit is op die berg waar 'n koppie warm sop nuwe betekenis gekry het.
Dit is nie die normale 220km nie: dit is bergklim en fietsdra, navigeer en soek na 'n tweede of derde verdwaal. Dit is op jou saal van 09h00 af.
… dit is neersak in 'n opslaanstoel en dankbaar smeek-vra vir nog 'n koppie sop …
Die eer was myne. Ons gesin s'n. Elke gesig sy eie suksesstorie. Die onseker opdraendes in die donker berg sê iets van deursettingsvermoë en die selfdissipliene van elke man wat uiteindelik aanmeld by waterpunt 06. Nommer 01 is die enigste ryer wat die berg in daglig kon sien en ons sprakeloos agtergelos het … waar is sy moeg? Ek onthou die man wat die maan bewonder het gesit en gesels het asof hy die nag saam ons gaan kamp. Die ou met die geelbaadjie wat plat op die grond langs sy fiets gaan sit asof hulle beste vriende was en my laat wonder het of hy ooit weer gaan opstaan. Ongeskikte Theuns wat oor alles op die pad gekla het en my hulpvaardige meisies afgejak het. 'n Bekommerde lang man oor sy swangervrou wat op die einde wag en die chatterbox wat op Oros ry. Daar was 'n moedelose ou wat my met glasoë bekyk het en die een wat van Vryheid afgekom het vir 'n uitdaging.
Drie sal my egter vir altyd bybly.
Nommer 058 is 'n man van 67 wat 02h30 die oggend by ons opgedaag het. Hy was vars en rustig en sterk – sy kop was reg. Hy het in die lewe al geleer jy jaag jouself nie. Die eindpunt is net so belangrik soos die 'journey' soontoe.
Span 212 het 03h00 Saterdagoggend by ons aangekom: yskoud, braaf en vasbeslote om klaar te maak. Daar was iets baie spesiaal en baie mooi aan die span: hulle was twee middeljarige vrouens. Daar was iets mooier aan 03h00 as enige ander oomblik: die natuurlik instink van 'n man om 'n vrou te beskerm en op te pas. Hulle is soos dames gevoer en met 'space blankets' warm toegedraai. Ekstra sop is ingepak vir die laaste been wat voorgelê het en 'n voertuig het agter hulle aangery tot hulle teen daglig oor die einstreep gery het. Geharde, sterk manne het hulle met blydskap, respek en prys ingewag! Dit was die mooiste mooi dat 'n vrou altyd 'n vrou sal bly, dat 'n man haar gaan soek en oppas tot die einde … want dit is wie hulle is.
Jakes was die enigste een wat 40km kon draf en 170km daarna met sy fiets kon ry. Die nederigste van almal wat daai aand in die maanlig aangekom het. Ons het hom nie gesien nie, ons het die fietsbande op die pad hoor aankom. Hy het die helder volmaan so waardeer dat hy sonder sy lig daai bult uitgery het!
Na sowat 2 ure se slaap in 'n yskoue tent onder foelie-lankens het ons weer ons punt bymekaargemaak en in die bakkie gelaai. 'n Vrede het saam met ons ingeklim, die gedagte van God se perfekte skilderye in die vlaktes om ons. Ons het so twee ure na die laaste wenner daar opgedaag toe ek my eer ontvang: die ryers het met dankbaarheid gepraat van die Sop Tannie! Na 220km se rowwe terrein onthou hulle die Sop-Tannie.
Het die 220km van hulle Recce's gemaak? Beslis nie! Maar vir eendag, in my oë, was daar iets Recce in elke Sivvie wat ons daarbo kon ontmoet. Iets onbeskryflik nederig en vervullend aan die klein aandeel van 'n koppie sop vir 'n Recce … 'n Recce vir 'n dag!