Hjalmar Schacht - Daarbenewens - 2021
Hjalmar Schacht was die president van die Riechsbank in Nazi-Duitsland. Hy is 'n voorstander van Hitler en hy is beloon met die pos in Maart 1933, net twee maande nadat Hitler as kanselier aangestel is.
Hjalmar Schacht is op 22 Januarie geborend 1877 in Tingleff, Sleeswyk (nou Tinglev in Denemarke). Schacht kom nie uit 'n ekonomiese agtergrond nie, net soos 'n man wat in beheer sou wees van die hoofbank van Nazi-Duitsland. Na die hoërskool in Berlyn het Schacht medisyne studeer aan Kiel, Duitse filosofie in Berlyn en politieke wetenskap in München. Dit is eers hierna dat hy in Berlyn 'n doktorsgraad in ekonomie studeer het. Na sy studiejare het Schacht in 1903 vir die Dresdner Bank begin werk en in 1908 'n adjunkdirekteur geword.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Schacht as deel van die besetting van die Duitse mag in België gewerk. Schacht het onder die bevel van generaal von Lumm gewerk en dit was von Lumm wat Schacht ontslaan het toe hy uitgevind het dat Schacht die Dresdner Bank gebruik om nasionale effekte ter waarde van 500 miljoen Belgiese frank te kanaliseer wat gebruik is om vir rekwisisies te betaal. Von Lumm het geglo dat Schacht se vorige verbintenis met Dresdner Bank hom oop gelaat het vir vrae oor sy professionaliteit. Alhoewel dit enige moontlike vooruitgang in die bankwêreld kon belemmer het, het dit net 'n gebrek geword.
In 1916 word hy op 39-jarige ouderdom as direkteur van die National Bank of Germany aangestel. Schacht het gedoen wat hy kon om homself sosiaal te bevorder en hoewel hy in die openbaar gesê het dat hy 'n monargis was, het hy die Duitse Demokratiese Party help stig.
As senior Duitse bankier moes Schacht die hiperinflasie van 1923 hanteer, wat die besparing van baie mense in Weimar-Duitsland uitgewis het. Hy was amptelik die valutakommissaris van Weimar Duitsland. Dit was Schacht wat die krediet geneem het vir die bekendstelling van die 'Retenmark' wat gehelp het om Weimar se geldeenheid te stabiliseer. Sy sekretaris van die tyd het later gesê dat hy baie lang ure gewerk het, skaars geëet het en sy kantoor verlaat het om die laaste tram huis toe te vang, terwyl hy probeer het om transaksies uit te oefen om die republiek uit die finansiële gemors te sleep.
Sy beloning het in Desember 1923 gekom toe Schacht deur president Hindenburg en kanselier Gustav Stresemann as president van die Reichsbank, die voorste finansiële instelling van Duitsland, aangewys is. Schacht het 'n reputasie ontwikkel as 'n baie suksesvolle finansiële 'Mr Fix-It' en sy reputasie het voor hom gegaan. Schacht het egter in Maart 1930 bedank omdat hy nie met die voorwaardes van die Young Plan saamgestem het nie. Terwyl hy in die oorspronklike vorm ten gunste van die Young-plan gestaan ​​het, het hy beswaar gemaak teen die finale weergawe wat volgens die Amerikaners volgens Weimar deur Weimar opgelê is, in teenstelling met die onderhandeling deur albei partye. Schacht was veral besorg oor die groeiende buitelandse skuld wat deur die Weimar-regering ontstaan ​​het.
Dit was ook in hierdie tyd dat Schacht tot die gevolgtrekking gekom het dat kanselier Brűning homself te veel beïnvloed het deur sosialistiese ekonomiese beginsels. Hy vrees dat Weimar op pad was na nog 'n chroniese inflasie en dat alles wat hy probeer vestig, ondermyn word.
Schacht beweer dat hy 'Mein Kampf' in 1930 gelees het. Hy het geglo dat Duitsland 'n sterk leier nodig het, omdat hy homself oortuig het dat Hitler ''n gesonde ekonomie in 'n sterk staat' sou skep en dat Duitsland 'n 'sterk regering verdien gebaseer op 'n breë nasionale beweging ".
Schacht het Hitler aan welgestelde nyweraars voorgestel. 'N Konserwatiewe, Schacht het in Oktober 193 by die' Harzburg Front 'aangesluit. Dit was 'n alliansie van regse nasionaliste wat gekant was teen die regering van Heinrich Brűning. Baie lede was baie welgestelde nyweraars of bankiers en waarskynlik die bekendste lid was Alfred Hugenberg, 'n magnaat en vooraanstaande Duitse nasionalis. Hitler was ook teenwoordig toe hulle mekaar in Bad Harzburg ontmoet het. Hugenberg het gewaarsku dat Duitsland in die gesig gestaar word deur die 'Bolsjewisme' onder die regering van Brűning en dat Duitsland 'n sterk regering nodig het. Hitler het die vergadering toegespreek en herhaal wat Hugenberg gesê het. Die Harzburg-front het egter nie daarin geslaag om te kry wat hy wou nie; die verwydering van Br ,ning en Hitler, terwyl hy die geleentheid aangegryp het om sy oortuigings aan baie welgestelde individue te versprei, het geen begeerte gehad om met Hugenberg aan te sluit nie, omdat hy, waarskynlik korrek, geglo het dat Hugenberg wou die Nazi's se gewildheid by die kiesers vir sy eie doeleindes gebruik. Dit het Schacht egter in kontak gebring met die toekomstige kanselier. Schacht het gesê:
'Ek is geen Nasionaal-Sosialis nie, maar die basiese idees van Nasionaal-Sosialisme bevat baie waarheid.'
Benewens die feit dat hy as hoof van die Reichsbank aangestel is, het hy Schacht Reich tot Minister van Ekonomie aangestel - 'n pos wat hy van Augustus 1934 tot November 1937 beklee het. Ondanks die groot bedrae geld wat aan herbewapening bestee is, het Schacht daarin geslaag om inflasie onder beheer te hou.
Hy ondersteun die skemas vir openbare werke wat deur die Nazi's ingestel is - veral die bou van snelweë (autobahns) - en het probeer om die groot tekort aan buitelandse valuta in Duitsland te hanteer.
In die openbaar het Schacht sy volle steun aan Hitler verleen. Hy het erelidmaatskap aan die Nazi Party (NSDAP) gekry en in Januarie 1937 die Golden Swastika toegeken.
Verskeie voorvalle in Nazi-Duitsland het hom egter laat twyfel oor die rigting van Duitsland. Die nag van die lang messe, die Blomberg-Fritsch-krisis en die toenemende vervolging van die Jode het almal dien om Schacht se steun vir die regime te ondermyn. Hy het Hitler ook aangeraai om sy besteding aan herbewapening te verminder en weg te beweeg van proteksionistiese beleid - iets teengestaan ​​deur Hermann Goering, wat as hoof van die vierjaarplan aangestel is. Dit sou altyd so wees dat Goering in hierdie tyd in die geskiedenis van Nazi-Duitsland meer aan Hitler se oor sou hê as wat Schacht ooit sou kon hoop.
In November 1937 het hy bedank as Minister van Ekonomie, maar Hitler het hom tussen 1937 en 1943 as Minister sonder Portefeulje behou. Hy is ook in 1938 herdoop tot President van die Reichsbank, maar in 1939 ontslaan.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Schacht 'n rol gespeel in die versetbeweging teen Hitler, maar sy bedrywighede in 194 gestaak. Schacht is gearresteer en na drie konsentrasiekampe gestuur - Ravensbrűck, Flossenbűrg en Dachau. In April 1945 het die SS hom na Tirol verhuis waar hulle hom verlaat het. Schacht is op 5 Mei deur die Amerikaners gearresteerste 1945 en in aanhouding geneem.
Schacht is in Neurenberg tereggestel, 'n daad wat hom ontstel het. Hy is daarvan aangekla dat hy 'n ekonomie vir oorlog georganiseer het - hoewel die hof erken het dat herbewapening op sigself nie 'n kriminele daad was nie. Die hof het bevind dat hy nie skuldig was nie, omdat dit nie kon bepaal dat hy in 'n komplot betrokke was in 'n aggressiewe oorlog nie, en hulle het sy argument aanvaar dat hy in 1937 alle belangrike posisies verloor het en gevolglik nie aan enige beplanning kon deelneem nie. vir oorlog. Schacht is vrygespreek.
Hy is egter later weer in hegtenis geneem en aangekla ingevolge Wes-Duitsland se denasifiseringswette. Hy is tot agt jaar gevangenisstraf gevonnis omdat hy as 'n groot oortreder beskou is. Hy het appèl aangeteken en op 2 Septembernd 1948 word Hjalmar Schacht uit die gevangenis vrygelaat.
Schacht is by drie ander geleenthede aangekla, maar is altyd gewis. In 1953 stig hy 'n privaat bankhuis in Düsseldorf.
Hjalmar Schacht is op 3 Junie in München oorlederd 1970.
Die Britse algemene verkiesing in 2001
Copyright 2021 \ Ensiklopedie van geskiedenis, wat alle onderwerpe en gedeeltes dek \ Hjalmar Schacht