'N Reis na moederskap - ivbbble
Toe ek my 47ste bestaansjaar gevier het, het twee besonder kragtige reise ontvou.
Ek was 'n toegewyde geestelike soeker, met die geleentheid om vrywilliger tyd te gee om die lewens van plaaslike gemeenskappe in Indië, Roemenië, Hongarye, Kroasië, Rusland en meer te ondersteun. Ek het afsonderlik, maar tog verweef in die ingewikkelde tapisserie van die noodlot, die grootste deel van my kernfamilie op die een of ander manier verloor. My enigste broer, 'n suster, is jare tevore in 'n motorongeluk oorlede. My pa het die verrassing van 'n brein aneurisme wat in sy voorste lob gebars het, laat hom lyk soos 'n man wat gedra as 'n onfeilbare kind. My ma het sy moeilike sorg ondergaan en ek glo dat die afskuwelike taak haar doodgemaak het, in die vorm van kanker. Ek en my man het my pa geërf, die dele wat nog van hom oor was, en hy het 'n paar jaar by ons gewoon.
Natuurlik was ek op verskillende punte in my lewe in terapie. Op hierdie spesifieke tyd op die ouderdom van 47 was ek in terapie oorweeg die baan van die res van my lewe, vanuit 'n doelgerigte oogpunt.
Ek het 'n meestersgraad in voorligtingsielkunde gehad en was passievol oor hierdie loopbaan in Kalifornië, maar tog het my man se werk ons ​​na Virginia verhuis. Ek was nie oortuig dat ons lank genoeg in Virginia sou bly om lisensie in die staat te beoefen nie. Daarbenewens het ek, op die ouderdom van 47 op die oomblik, 'n terapeut geword om my nie die vonk te gee nie.
Op 'n stadium in 'n terapiesessie het my terapeut 'n metaforiese lewensblik oopgemaak en in die lug tussen ons gegooi.
Sy het gesê: "As u nie hoef te dink aan al die struikelblokke of uitdagings van u drome nie, dink dan suiwer en eenvoudig, wat wil u dan hê?"
Die antwoord, wat uitgenooi is om op 47-jarige ouderdom van al die redes waarom ek nie kan nie, gestroop te word, was duidelik en onmiddellik. 'Ek wil my eie gesin maak,' het ek verstik, '... ek wil ... ek wil my eie baba hê ...'
Ek was tot op daardie oomblik nie oortuig dat ek ooit kinders sou hê nie.
Soms het dit na 'n wonderlike idee geklink, maar ek was vir alle praktiese doeleindes 'n baie besige, onafhanklike, vervulde vrou. Daar was regtig nooit 'n ideale tyd om 'n baba te hê nie. Jare verby en toe besluit ek en my man nonchalant om voorbehoeding te stop en oop te wees vir swangerskap, al dan nie. Ek was toe ongeveer 43, so in ons geval was dit 'nie' nie.
Gedurende daardie nonchalante, oop tot swangerskapstadium, het ons ook gekyk na die aanneming van 'n redelik onverbode plek. Ons het ontdek dat daar baie meer struikelblokke en probleme was as wat ons gedink het. Ons word nie as 'n baie aantreklike paartjie in die aannemingswêreld beskou nie, gegewe my ouderdom, ons ouderdomsverskil, ons eklektiese geestelike agtergrond en my man afkomstig uit 'n vreemde land. Wie het geweet dat dit so mededingend sou wees?
Tot my kristal-epifanie in terapie, was ek nie bereid om te erken hoeveel dit regtig saak maak nie, hoeveel ek eintlik my eie familie wou hê nie.
Daardie oomblik het 'n energiebars in my begin om die moontlikheid om 'n baba te hê na te streef. Ek het 'n onvrugbaarheidskliniek gevind en is dadelik. Ek het nog nooit na IVF gekyk nie, want ek was tot nou toe nie bereid om bewustelik te pleeg nie. Die kliniek het my 'n vinnige les gegee in onvrugbaarheid en al die maniere om dit aan te spreek - en - die persentasie kans dat ek op 47-jarige ouderdom kon swanger raak. Bloedwerk het bevestig dat daar nie te veel eiers in my mandjie oor was nie. Ek kan nie die presiese persentasie onthou nie, maar ek het iets vertel dat as ek 'n baie duur en vervelige onvrugbaarheidsbehandeling deurgemaak het, ek 'n kans van ongeveer 3% of minder het om swanger te raak. My hart het gesak.
Die strategies en professionele personeel het saggies voorgestel dat ek die moontlikheid van 'n eierskenker kan ondersoek.
'Bedoel jy, ek kan nog steeds swanger raak en 'n baba hê? Met my man se sperm? 'Baie wel, ja. Hulle het my 'n reeks profiele van donateurs gewys wat dieselfde eienskappe as my gehad het. Die hoofdirekteur het beraam dat daar 'n goeie kans was dat ek binne 8 weke swanger kan wees. Miskien 'n kans van ongeveer 60 persent. As dit 3% van die moontlikhede was, was dit 'n wonderwerk.
Alles het geklik en dit het op daardie oomblik vir my sin gemaak. Aangesien ons bereid was om enige kind van enige etnisiteit aan te neem, was die idee om eiers van iemand anders te gebruik nie vir my so vreemd nie. My man het ingestem. Ons het voortgegaan.
Toe die deur na die wêreld van derdeparty-vrugbaarheid vir my oop was, het dit gevoel asof alles maklik op sy plek beweeg.
Daar was 'n paar stampe in die pad - dit blyk dat my baarmoeder 'n poliepie van 'n pomelo-grootte het en ek moes 'n operasie ondergaan om dit te verwyder. Die dokter het die geleentheid gebruik om my baarmoeder skoon te maak vir die komende inplanting, wat 'n paar punte meer sou bydra tot die goeie persentasie kans op 'n swangerskap.
My skenker het ses pragtige embrio's voorsien. Twee is in my ingeplant en vier is gevries. Soos geskat, was ek in werklikheid ongeveer twee maande na die aanvang van die proses swanger. Ek het 'n week voor die vervaldatum 'n C-afdeling gehad en ons perfekte babadogtertjie is uit my lyf getrek - my liggaam wat haar van 'n onsigbare embrio laat groei het tot 'n regte lewendige huilende baba van sewe pond. Toe my man Sofia na my gesig bring en ek vir haar huil, het sy dadelik bedaar en opgehou huil. Sy ken my stem. Sy weet: Mamma is hier.
'N Paar jaar later vinnig vorentoe
Ek en my man sit op die bank met Sofia wat heen en weer tussen ons skiet, speel "vang my!" Deur haarself op ons skoot te gooi. Sy is pragtig. Sy is intens, sy verteer my. Ek is baie lief vir haar.
Ons voer 'n gesprek oor die vier oorblywende bevrore embrio's en die feit dat ek nou 50 jaar oud is. Ons praat daarvan dat ons finansiële situasie nie ongelooflik stewig is nie, aangesien ek, na keuse, 'n tuismoeder by Sofia was en my beste kwaliteit aandag aan haar gegee het. Ons het hierdie gesprek al verskeie kere gevoer en het altyd tot die gevolgtrekking gekom dat ons nie op enige manier 'n besluit sou neem nie. In hierdie laaste gesprek het my man gesê: 'Gegewe alles ... is dit nie regtig sin nie, of? Om 'n ander baba te probeer kry? Ons is so gelukkig dat u en Sofia albei so gesond is. Laat ons dus ophou om die fooi te betaal om die embrio's te hou. "
Sodra my man dit vanselfsprekend gesê het, het ek besef dat ek nie die verantwoordelikheid kan neem om hulle te vernietig of weg te gee nie.
Ek respekteer almal se persoonlike besluit hieroor, daarom spreek ek net vir myself. Met die vier bevrore embrio's moes ek hulle laat besluit of hulle by ons familie wil aansluit of nie.
Selfs met hierdie sekerheid het daar op hierdie punt baie kommer in my kop opgekom. Ek het byvoorbeeld gewonder: So presies hoe oud sal ek wees as hierdie kind van die hoërskool afstudeer? Kom ons kyk ... ek sou 51 wees toe ek geboorte gegee het, so dit beteken dat ek 69 jaar oud sou wees op hoërskool ... 73 op universiteitstydperk ... ek sal moet werk totdat ek ten minste 75 jaar oud is om te betaal vir die baie behoeftes van twee kinders. En Sofia het my aan die einde van die dag uitgeput. Een kind is baie ... twee moet in elk geval ingewikkeld wees? Miskien bring my op my knieë?
Kan my 50-jarige liggaam nog 'n swangerskap hanteer?
Terwyl jy 'n aktiewe tweejarige agtervolg? Dit was my tyd van twyfel. Weer en weer het ek weer teruggekom op die feit dat ek dit moes beëindig, wat ook al gebeur het.
Ek het 'n hele paar mediese toetse gedoen om my hart en ander liggaamsdele na te gaan. Soos met die eerste keer, het dit gelyk asof alles "gaan." Ek het met die eerste swangerskap diep gevoel dat my pure vertroue en oortuiging dat dit reg was, tot die sukses van my swangerskap bygedra het. Ek het 'n opregte poging aangewend om regtig te laat gaan en weet dat ek dit aan die heelal oorlaat om te besluit of 'n ander baba wil kom. My taak was om so positief en openlik as moontlik te wees en die ervaring te vertrou wat dit ook al was.
Met die goedkeuring van die dokter het ons besluit om al vier embrio's te ontdooi.
Ek wou nie hê dat enige oorskot weer moet oorweeg nie. Een embrio het nie ontdooi nie. Een embrio was van middelmatige gehalte, en twee het baie goed gereageer en mooi gelyk. Die dokter plaas al drie in my baarmoeder. Een embrio het by my gebly. Na nege maande het hierdie volledig gevormde baba my baarmoeder verlaat en in my arms geswaai. Sy is Michelle en ek kan my nie die wêreld of ons gesin sonder haar voorstel nie. En ek is nie alleen in hierdie ervaring as 'n ma wat skenker-eiers gebruik het nie, en Michelle is baie soos ek in voorkoms en gedrag.
Ek het onlangs my 57ste verjaardag gevier, en 'n geskenk aan myself is om hierdie woorde te skryf.
Dit is amper 'n dekade verby die oomblik toe ek weet dat ek my familie wil stig. Sofia is nou nege: sy is nou onder, spring en beweeg en sprankel en helder. Michelle word in Junie ses. Sy humming gelukkig terwyl sy 'n paar cheerios eet en Sofia soos 'n show kyk. Sodra sy klaar is met haar versnapering, sal sy in een van haar prinsesrokke om Sofia draai. Hulle probeer geduldig wag dat ek klaar is met werk, sodat ek voor slaaptyd met hulle kan speel.
Ek het 'n gesin. My dogters is toevallig en opsetlik beplan.
Hoe dit ook al sy, ons kinders is ons kinders. Ek het 'n gesin en ek kan nie wag om ondertoe te gaan en hulle in my arms te gryp en vanaand ekstra drukkies te gee vir hul geskenk van my moederskap nie.
Cheryl Lister is 'n senior gevallebestuurder en surrogaatspesialis by Skenker Concierge. Sy het 'n meestersgraad in voorligtingsielkunde en geniet 'n klein privaat praktyk wat individue en gesinne oplei om die kennis wat hulle het, uit te pak om 'n sinvolle, doelgerigte lewe te ontwikkel.