In ons rusteloosheid is ons altyd in die versoeking om elke heuwel te klim en elke horison oor te steek om uit te vind wat verder gaan - maar as jy ouer word en wyser, is dit nie net energie wat wys nie, maar wysheid wat jou leer om van die berge van onder af te kyk, of Miskien klim hulle net 'n entjie. Bo-aan kan jy nie meer die berg sien nie. En verder, aan die ander kant, is daar dalk net nog 'n vallei soos hierdie.
Uiteindelik is dit natuurlik absoluut onmoontlik om ons natuurlike heelal te verstaan ​​en te waardeer, tensy jy weet wanneer om te stop ondersoek.
U het reeds by u bestemming aangekom
'N Ou aforisme uit Indië sê: "Wat verder is, is dit wat ook hier is."
En jy moet dit nie misloop vir 'n soort blase-verveling, of 'n vermoeiende avontuur nie. Dit is in plaas van die opwindende erkenning dat ons reeds in die plek waar ons nou is.
Wat ons soek, is al hier, as ons nie heeltemal blind is nie.
Want as jy daardie roete tot by die bitter einde moet volg, sal jy ontdek dat dit uiteindelik reguit terug in die voorstede lei. Maar net 'n uiters dom persoon sal dink dis waar die roete regtig gaan. Vir die werklike waarheid is die roete na elke plek wat dit kruis, en lei ook tot waar jy staan ​​en kyk. As jy dit in die heuwels verdwyn, is jy alreeds in die waarheid verby, wat uiteindelik lei.
Verlaat kamer vir die verborgenheid
Baie van die tyd het ek baie verheug gehad om na 'n verborge waterval in die berg-canyon te luister, 'n geluid het al hoe meer wonderlik geword, aangesien ek die drang om die ding uit te haal en die raaisel uit die weg ruim. Ek hoef nie meer uit te vind waar die stroom vandaan kom en waarheen dit gaan nie. Elke stroom, elke pad, as dit volhardend en nougeset gevolg word, lei nêrens heen nie.
En dit is waarom die dwang ondersoekende gedagte altyd eindig in wat dit glo die harde en bittere werklikheid van die werklike feite te wees. 'N Viool speel net 'n kat se ingewande met perdehaar. Die sterre in die hemel is immers net radioaktiewe gesteentes en gas. Maar dit is niks meer as die dwaling dat die waarheid slegs gevind word deur alles in stukke te pluk soos 'n bederfde kind wat by sy kos pluk nie.
En dit is ook waarom die Platos van die Verre Ooste so selde alles vertel, en waarom vermy hulle elke detail. Daarom verlaat hulle in hul skilderye groot areas van leegheid en vaagheid, en tog is die skilderye nie onvoltooid nie. Dit is nie net onvoltooide agtergronde nie, hulle is integrale dele van die hele samestelling, suggestiewe en swanger leemtes en riffels wat iets vir ons verbeelding laat. En ons maak nie die fout om hulle in detail met die oog op te vul nie. Ons laat hulle suggestief bly.
So word dit nie deur onverskillig en aggressief oor hierdie heuwels gedruk om die onbekende te ontdek en die natuur te oorreed om haar geheime te openbaar nie. Wat verder is, is ook hier.
Receptief vir die heelal wees
Enige plek waar ons is, kan beskou word as die middelpunt van die heelal. Enigiemand wat ons staan, kan beskou word as die bestemming van ons reis.
Om dit te verstaan, moet ons egter ontvanklik en oop wees. Met ander woorde, ons moet doen wat Lao-tzu aangeraai het toe hy gesê het dat mens ook 'n sekere vroulikheid moet wees en sodoende 'n kanaal vir die hele heelal word. En dit is nie net goeie raad vir mans nie.
Tog is dit een van die misverstande waarin ek glo ons kultuur in die Weste is onder water. Die vroulike waardes word verag, en ons vind tipies onder mans 'n vreemde soort onwilligheid om alles behalwe 'n manlike man te wees.
Maar daar is 'n groot noodsaaklikheid vir ons om te waardeer - langs die aggressiewe, manlike element wat deur die swaard gesimboliseer word - die ontvanklike vroulike element word moontlik deur die oop blom gesimboliseer. Ons menslike sintuie is immers nie messe nie, hulle is nie hake nie; hulle is die sagte sluier van die oog, die delikate trom van die oor, die sagte vel op die punte van die vingers en op die liggaam. Dit is deur hierdie delikate, ontvanklike dinge wat ons ons kennis van die wêreld ontvang.
En daarom is dit slegs deur 'n soort swakheid en sagmoedigheid dat dit moontlik is om kennis te kom.
Om dit anders te stel, moet ons die natuur bepaal deur haar eerder te beveg as om haar te veg en in plaas daarvan om die natuur op 'n afstand te hou deur ons objektiwiteit asof sy 'n vyand was, besef eerder dat sy deur haar bekend sal wees omhels.
Vertrou of Beheer? Beheer of Vreugde?
Uiteindelik moet ons besluit waaroor ons werklik wil weet.
Vertrou ons op die natuur, of sal ons eerder die hele ding probeer bestuur?
Wil ons 'n soort almagtige God wees, in beheer van dit alles, of wil ons dit eerder geniet? Ons kan immers nie geniet wat ons angstig probeer beheer nie. Een van die mooiste dinge oor ons liggame is dat ons nie altyd oor hulle moet dink nie. As jy in die oggend wakker word, moet jy oor elke detail van jou sirkulasie dink, sal jy nooit deur die dag kom nie.
Dit is goed gesê: "Die misterie van die lewe is nie 'n probleem om opgelos te word nie, maar 'n realiteit wat ervaar moet word."
Die liedjie van voëls, die stemme van insekte, is alles die manier om die waarheid na die verstand te oordra. In blomme en grasse sien ons boodskappe van die Tao.
Die geleerde, rein en helder, verstandelik en oop van hart, moet vind in alles wat hom voed.
Maar as jy wil weet waar die blomme vandaan kom, weet selfs die god van die lente nie.