Somer, son, see, strand
"Hoe goed is dit in die somer op die strand, of selfs die see en watter soort rivier in die stad, lê en son onder die sagte strale van die son?" Het ek gedink, op die strand lê. 'N Paar honderd mense het om my gelê en gedink, waarskynlik, oor dieselfde ding waaroor ek gedink het. In die ore is die liedjie van die groep "die somer, die son, die see, die strand - dit is somer somer somer ..." geklink soos 'n lied wat my bui pas. Vandag het ek die eerste keer na die strand gekom, voor dit was daar geen tyd om te ontsnap nie. Rondom die mense was 'n sjokolade kleur van alle kleure, een wat ek soos Snow White gelyk het. Slegs sewe dwergies het ontbreek.
Somer is warm, wanneer dit tyd is om jou winterklere af te gooi en na die strand te gaan swem. Klein broek, 'n dun T-hemp en hoë hakke trek mans se voorkoms van veertien en hoër. Tenderstrale van die son en streel wit vel na die reën, en warm water verkoel die sonverwarmde vel lekker. Ek het gedink hoe dit goed sou wees om met iemand van die teenoorgestelde geslag kennis te maak van die strand en na die liedjies te luister, en net hierdie gedagtes het my kop verlaat en ek het weer in die betekenis van die liedjie "somer-see see strand ..." soos ek Ek het 'n ordentlike klap op die sagte plek gevoel. Ek het geskreeu, soos dit by 'n tipiese meisie pas en omgedraai het. Dit was 'n bal en 'n man het agter hom aan geloop. Knapperig en bruin, hy het vinnig na my toe gehardloop en met sorg gekyk.
"Jy is nie seergekry nie?" Verskoon my asseblief, ons het 'n bediening atleet ...
- Ek sal oorleef. En jy lyk jouself nie erger as 'n atleet nie - ek het die slag na die sagtevlek reeds vergeet.
"Wel, ek is ver van hom," het die vreemdeling geantwoord.
- Wel, dit is wonderlik, maar dit is te swaar vir hom - ek vryf my gekneusde plek.
'Vergewe my weer.' Ek is Artem genoem. En jy?
-Kin wat die bal ... - het die wagbal geskree. En hy het die bal met sy sterk hande gegee. die blaas was nie swak nie.
"Het jy per ongeluk my 'n bal laat val?" En almal het dit op iemand van hul vriende gegooi. Dit maak baie seer, jy het 'n sterk toonhoogte. Toe bloei hy effens en kyk af, en ek het besef dat dit hom was.
'Ek is jammer, dit sal my wees.' En weer is ek jammer dat ek vir jou gelieg het. Ek was bang dat die belediging van so 'n mooi meisie oor my sou kom - my nuwe kennismaking het begin ry.
"Watter woorde, maar ek haas jou om jou te waarsku dat ek nie by so 'n vlei pik nie ..."
- Miskien, gee dan 'n foonnommer? Ek sal jou bel en dan sal ek my skuld terugbetaal. Byvoorbeeld, ek sal roomys behandel.
"Wel, as jy jou roomys wil los, kan jy dit reg op die toneel van die misdaad doen," het ek gesê en na die roomys tent verwys. "Ek sal glad nie omgee nie," het ek nog meer impudently gesê.
"En tog sal jy my die telefoonnommer moet gee - met hierdie woorde het hy gehardloop om sy skuld te betaal."
Terwyl ek gelukkig was om te lieg en te wag vir my roomys, en ek het gedink hoe vinnig my begeertes vervul het, het ek God gedank vir hierdie klap op die sagte plek en vir hierdie mooi man. Toe is my gedagtes deur 'n skaduwee bokant my kop onderbreek. Crouching, hy het deur my donker sonbril in my oë gekyk en probeer om my oë te sien.
- Wel, wat dan? Hy het gevra en vir my die roomys gegee. "Mag ek op jou telefoonnommer reken?"
"Indien nie, wat dan?" - Met 'n uitdaging gevra en dadelik my roomys uit sy hande gesny.
"Ek gaan myself verdrink," het hy gesê.
- Natuurlik ... niemand sal dit doen as gevolg van die telefoonnommer nie. Dit sal net 'n pasiënt op my kop maak - ek het nie geglo nie.
"Ek is dus 'n siek man op my kop," het hy gesê, en kyk my in die oog - en jy het pragtige oë! Hy het verbaas gesê.
- Ek wonder wat jy gesien het deur my sonbril? Ek het sarkasties gevra. - En moenie van die onderwerp afkom nie - ek het onbeskof oorgeskakel na "jy".
- Ha! En jy mis nie 'n meisie nie! Hy was bly. - Ek wil jou beter leer ken en meer leer. Wel, gee my asseblief jou foonnommer - hy het my gesmeek.
En tog het ek my nommer aan hom gegee, op die ou end het my begeertes waar geword, en dom is teen hulle verkoop. En 'n nuwe kennis sal nooit seermaak nie, veral met so 'n mooi man. So ek het 'n paar uur in die son gelê, ouens het 'n paar keer na my gekom, maar hulle het my nie meer vasgeklou nie. Die eerste een was beter, en soos ek opgemerk het, het hy my gekyk. Toe iemand by my kom, was hy reg daar, en hy het met my begin praat. Na 'n rukkie het ek moeg geraak, en ek het opgestaan ​​en weggeloop, sodat my sorg vir hom ongesiens sou gaan. Ek het net uit die strand gegaan toe die telefoon begin ring het.
"Het jy al verlaat?"
- Ja, maar wat?
- Dit is jammer, maar ek wou jou totsiens sê.
- Nog 'n keer het ek al gelos - ek het gelieg en opgehang. Iets wat hy begin om my te spanning, dit was pynlik, hy was aanhoudend, het sy aandag getrek, ek sou selfs sê dat hy 'n soort maniak was. Na sulke gedagtes het ek hom nie eens wou sien nie, en hy het my ook nie toegelaat om ander ouens te ontmoet nie. Alles, dit is besluit, ek sal nie meer na hierdie strand toe kom nie. Die stad en ander strande is vol.
Hierdie nuwe vriend van my het my so bang gemaak dat ek bang was om saam met hom uit te gaan. Wel, jy weet nooit. Toe hy my geroep het, otshila ek hom en sê dat ek hom nie kan sien nie. Met die eerste oogopslag was hy baie ontsteld.
Ek kon nie regtig met hom wandel nie, want my rug en skouers het vreeslik gely. Ek het in die son geskroei, sodat dit lyk of ek in kokende water in 'n ketel gedoop is. Dankie, langs my was my getroue en beste vriend Lena. Ek sal dit nooit vir iets verhandel nie. Terwyl sy my met verskillende ys en smeltmiddels gesmeer het, het sy verskeie weergawes van sy maniakgedrag opgebou. Sy is nog steeds daardie dromer en die fan van verskeie avonture. En op die ou end het ons tot die gevolgtrekking gekom dat dit gekontroleer moet word, alhoewel dit makliker sou wees om natuurlik te vergeet, maar in hierdie geval met Lena was dit makliker om Artyom te kontroleer as om die vlas te oorreed om Artem te vergeet.
Prys Lena en haar wonderbaarlike salf in die aand, ek het beter gevoel, en ons het die volgende dag besluit om na dieselfde strand toe te gaan waar ek Artem ontmoet het.
- Che sal dit doen? - Ek het probeer om Lenka te oorreed.
'Ons sal hom sien,' het my Sherlock Holmes in 'n rok kalm gesê.
- Of ons dit sal kyk? - Ek was verbaas. "Dit is nie wettig nie!"
"Ons sal net gaan lê en kyk na hom en dis dit, jy sal 'n ander swembroek en 'n groot hoed dra, en hy sal jou nie herken nie!" Kalmeer jou!
"Ahh ... wel, ek het jou oortuig!" - Ek het ingestem, want daar was nêrens om te gaan nie.
Die volgende oggend het ek baie beter gevoel, nog 'n sonbrand was ek nie reg om te ontvang nie, en vir wie? Of vir wat? Vir my, wat Lena begin het, was nie belangrik nie, maar dit was al moeilik vir Lena om te praat, so ons het na die strand gegaan. Ek het 'n groot hoed en groot glase op die gesig aan my gesit, twee flessies sonskerm saam met my geneem. As ek gister gekook het vir intensiewe sonbrand, dan is dit vandag andersom. Toe ek by die strand kom, het ek my plek in die skaduwee gekies, en Lena het nader aan die water en na die atlete gegaan. Oor die algemeen het sy die plek gekies waar ek gister was. En so het die skaduwee begin, Lena het nie sy oë van hom af geneem nie, maar ek was van Lena. En toe is ek getrek om te slaap. Ek het al aan die slaap geraak, soos ek gesien het dat my gister se nuwe kennismaking 'n ander meisie geskud het. Hy het ook vir ys gehardloop, en interessant, hy het dieselfde as ek gekoop. En toe het die foon lui. Lena verontwaardig geroep.
- Wel, nee, wel, jy het gesien, eh? - Lena piep in die ontvanger.
- Ja, ek gee nie om nie, hy is nie my man nie!
"Hoe is dit in elk geval, hy het jou gister ontmoet en al jou ouens afgeskop!"
- En dit voor my, ek is seker hy het nog nie een meisie ontmoet nie! So kalmeer - ek het haar probeer kalmeer. Ek was nie besonder bekommerd oor hierdie persoon nie, maar ouens is almal sulke kabels. Hierdie een het beslis nie van ander verskil nie. Veral aangesien hy 'n goeie voorkoms het, is dit 'n pluspunt vir datering, want die meisies is so naïef dwase dat hulle eers kyk na die figuur en die gesig wat vir my nie so belangrik is nie. As 'n man soveel tyd en aandag betaal, is dit onwaarskynlik dat hy 'n oomblik vir 'n meisie sal hê, want so 'n meisie is net nodig om selfbeeld en selfbeheersing te ondersteun.
Toe het ek opgemerk dat Lenka na my toe gegaan het, en dit was asof sy kwaad was, dat dit op haar loop weerspieël het. Sy was soos 'n klein kind, wat iets verbode was, met woede na my toe gegaan en op die sand gestamp.
'N vark!' Eerstens het hy die bal byna na haar kop gery, en toe vir haar vir ys gehardloop, dink jy? Lena kon haar nie kalmeer nie.
- Spesifiek wat? - Ek was verbaas.
"Wat is spesiaal?"
- Ek het by die bal gestop ...
- Ja, hy het dit spesifiek vir haar gegooi, en toe gejaag.
- Hy het ook in my gekom, was 'n bal, toe het hy roomys gekoop - ek was nog steeds verbaas.
"Jy het sy nommer, reg?" - Lena het probeer om alles uit te vind.
- Ja, maar hoekom? Moenie net sê dat jy hom gaan noem nie!
Nee, sy het geslaaflik geglimlag. Jy sal bel!
'Hoekom ek?' Ek het dit nie nodig nie, Len!
- Sulke bedrieërs moet geleer word!
- In ons land so baie, en dat jy almal gaan leer?
Nee, net diegene wat na my toe kom!
- Hy het jou nie gekry nie, maar ek en daardie pragtige vrou!
"Wel, kom ons noem hom!" - sy het alles gekruis.
- Aan! Ek het haar die telefoon oorhandig. "Ek is seker hy onthou my stem nie, bel my nie!"
Sy het sy nommer gekies, en ek het hom meer as agter haar gekyk. Hy krap langs haar, en hulle het oor iets gepraat. Toe kom hy in sy sak en haal die telefoon uit. Hy het van haar weg geloop. Tog sal hy nie met my praat nie, presies met Lenka, langs hierdie meisie. Ek het nie geluister na waaroor Lena gepraat het nie, en ek het ook nie geinteresseerd nie. Ek het die strand gekyk, vir mense wat onder die warm strale van die son gesond het. Toe het my blik op 'n bejaarde paartjie geval. Albei was oud en bruin, en ek is seker hulle was gelukkig. Sy lê onder die sambreel, en hy lig liggies haar voete met room. Waarskynlik, ek droom van so 'n ouderdom, en enige normale persoon, dit sal langs my geliefde man wees, met wie ek vir 'n paar dekades geleef het, en ons het mekaar nog belangstel ... en toe het Lena my by die skouer geskud.
- Wat doen jy?
- Ja, ek het gedink ...
"Waaroor gaan dit?" Oor hierdie bastard of iets?
- Neet, ek het dit nie nodig nie, en ek het nie eens belangstelling in wat jy met hom gepraat het nie, ek het nie gehoor nie.
"As jy nie belangstel nie, sal ek jou alles vertel!"
'Wel opvoed ...' vra sy sonder entoesiasme.
- Oor die algemeen het hy jou nie onthou nie! - En toe het ek onbeheerbaar begin lag. "Hoekom lag soos 'n perd!" Luister verder. Ek het vir hom gesê: "Gister het hulle mekaar daar ontmoet en net soos jy nou hierdie meisie ken." Na hierdie woorde het hy effens verstom. "En in die aand het jy my gebel en gebid, maar ek kon nie, want ek was in die son geskroei. En jy sien alreeds ek het 'n ander gevind. Ek sal nou opkom en 'n roete reël! "Stel jou voor, hy staan ​​op en verlaat haar, het net iets vir haar gesê. En daarna het dit nie goed gegaan nie.
- Wel, wat dink jy het dit vir jou gedoen?
- Ek het vir hom gelag ... wel oor jou!
'Hoekom moet ek?'
- Hoe? Hy het jou nie onthou nie! Sy het gelag. 'Jy is my grys muis!'
- Goed, goed! - Ek was baie bly - Maar weet, volgende keer sal ek jou nie vertel van my nuwe kennisse nie!
- Wel, ons sal sien! Sy het weer gelag.
So het ons reggekry en huis toe gegaan. Ek het nie meer na die strand gegaan nie, ten minste een. Ons het net saam met Lena gegaan. En as ons deur goeie ouens genader word, gooi ons hulle dadelik weg. Miskien sal iemand ons abnormaal vind, maar die pragtige ouens is nie vir ons nie. Ons het diegene nodig wat ons sal liefhê, nie diegene wat hulleself sal liefhê nie. Moenie die mooi ouens glo nie. Te duur vir ons is ons vertroue by tye.