Die Impressionisme het wel sy voorlopers gehad, bv. die sg. Barbizonners (Corot e.a.) wat ook die onmiddellike natuurstemming in die opelug gesoek het. En tog het Monet en sy medestanders die kunswêreld geskok, en dit om verskillende redes: hulle suiwer skilderinstelling, hulle revolusionêre kleurbenadering, hulle verset teen voorskriftelikheid, hulle afkeer van historiese taferele, hulle suiwer sintuiglike belewing van 'n wêreld in beweging.
In die Suid-Afrikaanse skilderkuns het die Impressionisme wei­nig spore gelaat. Net so in die literatuur. Hoogstens kan ons sê dat daar miskien in 'n "gevoelige" natuuruitbeelding van D.F. Malherbe of CM. van den Heever of in 'n vroeë gedig van W.E.G. Louw 'n impressionistiese trekkie te vinde is, maar dan toevallig, nie as bewuste program nie.
Soms word daar ook van impressionistiese kritiek gepraat in ge­valle waar 'n kritikus bloot op "smaak" steun by die uitspreek van literêre of ander kunsoordele, sonder 'n poging om daardie uitsprake kontroleerbaar te substansieer. Daarvan is tallose voorbeelde, ook in Suid-Afrika, te vind. (Vgl. EKSPRESSIONISME.)