Ander bydraers is digters van wie daar onlangs ‘n bundel verskyn het, of van wie binnekort ‘n bundel gaan verskyn. ‘n Nuwigheid is dat enkele vertalings ook in hierdie bundel opgeneem is. Die voëlvry taal kom weer ter sprake in “om ‘n digter te dood” (bl.75) waar die digter in terme van ‘n Christusfiguur op sy helletog in eietydse beeldspraak beskryf word en afgesluit word met dié woorde: “ as hy iets te drinke vra / dan doop ons die spons in sy taal.” (bl.75). Ook in die slotgedig, “Relieke afstof” (bl.76) word na “Afrikaans se heilige graal” verwys en waar die Christusparallel weer voorkom: Die son is uit; die gewel kunstig geklad teen `n skaamblou Laaglandse lug. `n Sleutel draai in die slot; dan gaan die deur behoedsaam oop. Daarna het my lewe ’n narratiewe rigting ingeslaan, in die werklikheid met ’n huis en kinders, en in my werk met navorsing oor die prosakuns. Ek het altyd gedink ek sou stories skryf en daarvan is daar ook inderdaad ’n paar in kaste en rakke bedolwe.