Oort-wolk - Wikipedia
’n 3D-diagram van die Oort-wolk.
Die Oort-wolk of Öpik-Oort-wolk is ’n teoretiese sferiese wolk wat hoofsaaklik uit ysige planetesimale bestaan en rofweg 50 000 AE, of 1 ligjaar, van die Son af geleë is. Dit is genoem na die Nederlandse sterrekundige Jan Oort en die Estiese sterrekundige Ernst Öpik. Volgens raming lê die wolk ’n kwart van die afstand na Proxima Centauri, die ster wat die naaste aan die Son is. Die Kuiper-gordel en verstrooide skyf, twee ander bronne van Trans-Neptunus-voorwerpe, se afstand van die Son is minder as ’n duisendste van dié van die Oort-wolk. Die buitenste reik van die wolk definieer die swaartekraggrens van ons Sonnestelsel. 
Daar word geglo die Oort-wolk bestaan uit twee streke: ’n sferiese buitenste wolk en ’n skyfagtige binnenste wolk, ook bekend as die Hills-wolk. Voorwerpe in die Oort-wolk bestaan hoofsaaklik uit vlugtige yse, soos water, ammoniak en metaan. Sterrekundiges glo die materie waaruit die Oort-wolk bestaan, het nader aan die Son gevorm en is vroeg in die Sonnestelsel se ontwikkeling na die buitenste ruim geslinger vanweë die uitwerking van die gasplanete se swaartekrag.
Hoewel die Oort-wolk nog nie direk waargeneem is nie, glo sterrekundiges dit is die bron van baie van die langperiode- en Halley-tipe komete wat die binneste Sonnestelsel binnekom, asook van die Sentoure en Jupiterfamilie-komete. Die buitenste Oort-wolk is slegs losweg verbind aan die Sonnestelsel en word dus maklik beïnvloed deur die swaartekrag van verbygaande sterre en die Melkweg self. Hierdie kragte veroorsaak nou en dan dat ’n komeet uit sy wentelbaan uit die Oort-wolk geruk en dan na die binnenste Sonnestelsel geslinger word. As die wentelbane van kortperiodekomete in ag geneem word, kom hulle waarskynlik eerder van die verstrooide skyf af, hoewel sommige moontlik hul oorsprong in die Oort-wolk gehad het. Daar is slegs vier liggame wat as moontlike lede van die binnenste Oort-wolk beskou word: 90377 Sedna, 2000 CR105, 2006 SQ372 en 2008 KV42.
Die veronderstelde afstand van die Oort-wolk van die res van die Sonnestelsel af.
Die Oort-wolk beslaan vermoedelik ’n enorme gebied vanaf tussen 2 000 en 5 000 AE tot 50 000 AE van die Son af. Volgens sommige ramings is die buitenste rand tussen 100 000 en 200 000 AE ver. Die binneste deel is ook bekend as die Hills-wolk; dit is genoem na Jack G. Hills, wat die bestaan daarvan in 1981 voorspel het. Dit lyk of die binneste wolk dosyne of duisende keer soveel komeetkerne het as die buitenste halo; dit word beskou as ’n moontlike bron van nuwe komete wat die buitenste wolk voed, aangesien laasgenoemde se voorraad geleidelik uitgeput raak. Die Hills-wolk verduidelik hoekom die Oort-wolk ná miljarde jare steeds bestaan.
Die buitenste Oort-wolk kan biljoene voorwerpe bevat met ’n deursnee van meer as 1 km, en miljarde met ’n absolute magnitude van meer as 11 (wat ooreenstem met ’n deursnee van sowat 20 km). Hulle kan tienmiljoene kilometers van mekaar af wees. Die totale massa is nie bekend nie, maar as ’n mens aanneem Halley se Komeet is ’n prototipe vir komete in die buitenste Oort-wolk, is die gesamentlike massa sowat 3 × 1025 kg, of vyf keer dié van die Aarde. Die massa van die binneste wolk is nog nie geraam nie.
Daar word geglo die Oort-wolk is ’n oorblyfsel van die oorspronklike protoplanetêre skyf wat sowat 4,6 miljard jaar gelede om die Son gevorm het. Die algemeen aanvaarde hipotese is dat die voorwerpe in die Oort-wolk nadar aan die Son ontstaan het, tydens dieselfde proses waarin die planete en asteroïdes gevorm het, maar dat hulle vanweë swaartekragwisselwerkings met jong gasreuse soos Jupiter na die buitenste deel van die Sonnestelsel gewerp is. Volgens onlangse navorsing deur