Nes in die “goeie” ou dae…? – Hervormend
Hennie la Grange
Nes in die “goeie” ou dae…?
Help my hierdie kultuurskuif verstaan, en wees met my tog maar geduldig want ek is nie moedswillig of krities nie, dog duidelik uit voeling met hoe die wind nou waai: toe ek in 2007 uit SA weg is, en beslis voor 1994, het predikante hulle nie openbaar uitgespreek oor die partypolitiek nie. Maar die week kry ek op sosiale media twee uitnodigings van kollegas om partypolitieke petisies te teken.
Moet my nie verkeerd verstaan nie: ek het werklik vrede met die sake waarom dit gaan in beide die vertoë. Al wat my bekommer is of dit die manier is waarop die Kerk en sy predikante sulke sake moet aanspreek. Ek gebruik met opset nie die woorde “mag aanspreek” nie, want ek het daarmee ook geen pyne nie dat dominees, nes ander mense, politieke oortuigings het. Inteendeel, ek glo ook dat predikante die moeilike verantwoordelikheid het om onreg aan te spreek, en dat om daarvan weg te skram, meer onaanvaarbaar sou wees as om aan die openbare debat deel te neem. Trouens alle gelowiges, en nie net ampsdraers (of te wel beroepschristene) nie, het die opdrag om wat ons glo prakties toe te pas.
Ek dink dit het dalk makliker geword om kritiek te lewer op die doen en late van die owerheid? ŉ Volwasse demokrasie verwelkom immers vryheid van spraak. Maar dat Suid-Afrika se demokrasie al wasdom bereik het, daarvan moet ek nog oortuig word. Ons sal dit eers met sekerheid kan sê die dag as noemenswaardige magswisseling ordelik geskied. Intussen, so wil dit voorkom te oordeel aan die vrymoedigheid wat predikante het om van die owerheid te verskil, is daar ruimte vir protes.
Ek verwelkom dit. Ek is nie besorg oor of die owerheid haarself teen kritiek kan verdedig nie. Of die owerheid haar voor die waarheid kan verantwoord is dalk ŉ groter rede tot kommer.
Dog, my belang lê elders.
Vir predikante van die Kerk is openbare verset teen die owerheid nie noodwendig meer vervreemdend van die kerkvolk nie. Sedert Afrikaanses nie meer alleen regeer nie, is om protes aan te teken nie meer verraad nie, nie noodwendig eers meer dislojaal nie. Dit lyk nou meer na vereenselwiging. Daar was ŉ tyd toe die geringste kritiek, of selfs net die afwesigheid van steun, sou lei tot kortstondige agterdog oor waar jy staan, voor dit oorslaan in langtermyn suspisie van verlooptheid. In die goeie ou tradisie van Afrikanerdom – Boere en Broeders aan die een kant, hanskhaki’s, hensoppers, joiners en “boeties” van die onnoembare aan die ander – was jy of “vir ons” of “teen ons”. Gemeentes was onderling verskeurd, en predikante was versigtig.
Dit lyk vir my deesdae, hier van ver af, makliker? Ons kan skynbaar met oortuiging sê ons staan saam, ons dink eenders, ons het gemeenskaplike teenstanders. Nes in die goeie ou dae?
Ek wonder darem… Loop ons nie gevaar om dieselfde foute te maak nie? Praat ons nie alweer iemand onder ons dood nie? Is “reg” en “onreg”, of “reg” en “verkeerd” selfs, dan so voor die hand liggend dat dit vanselfsprekend raak waar ons almal staan? Is sulke ondeurdagte veronderstelling nie juis waarvan ons vrygekom het nie? Is ons weer so oortuig dat ons dit reghet dat afwykende stemme onder ons geen bestaansreg het nie, en nie in ag geneem hoef te word, erkenning gegee te word of ten minste net verdra hoef te word nie?
Ek het effens onrus hieroor: ŉ te gemaklike partydigheid, ŉ onnadenkende greep op waarheid wat met net een blik op die werklikheid rekening hou. Dit moet noodwendig uitloop op veroordeling. Ek mis daarin tugtiging wat met genade werk en hervorming in die oog het.
Ek dink as mens eenmaal ontdek het dat jy met soveel oortuiging verkeerd kon wees, jy dalk lugtiger moet wees om met groot stelligheid jou eie waarheid af te dwing. Of het ek dit verkeerd dat ons hierin dalk teruggryp na destyds se manier van doen: die spreekwoordelke “goeie ou dae”? Dit was nie, en ek dink nie dit mag nie.
Posted on 9 April 2014 10 April 2014 Posted in Hervormd, Van ver afTagged Christelike Lewe, kritiek, politiek
Skoeters met toeters, en vlieg vir peanuts.
20, en nog steeds lekker!
Die dag as ons nie vir ons pa’s kan dankie sê nie. . .
Onderdanig? Ja, maar aan mekaar!
Boere, bouers en plakkers. En daai klip.
Wie sien jy? Familie. En Pa.
Oop en bloot: Broos.
Oop en toe deure, en die malligheid van veilig voel.
La’t waai! Lawaai!
Argief Select Month June 2018 (3) May 2018 (5) April 2018 (6) March 2018 (4) February 2018 (7) January 2018 (6) December 2017 (12) November 2017 (6) October 2017 (14) September 2017 (7) August 2017 (3) July 2017 (5) June 2017 (13) May 2017 (10) April 2017 (6) March 2017 (8) February 2017 (4) January 2017 (8) December 2016 (11) November 2016 (9) October 2016 (5) September 2016 (11) August 2016 (5) July 2016 (4) June 2016 (4) May 2016 (7) April 2016 (5) March 2016 (2) February 2016 (4) January 2016 (3) December 2015 (5) November 2015 (4) October 2015 (1) July 2015 (1) June 2015 (2) May 2015 (4) April 2015 (1) February 2015 (1) January 2015 (1) October 2014 (1) September 2014 (2) July 2014 (2) June 2014 (1) May 2014 (1) April 2014 (1) March 2014 (2) January 2014 (2) November 2013 (2) October 2013 (2) September 2013 (1) August 2013 (1) July 2013 (1) June 2013 (7) May 2013 (10) April 2013 (9) March 2013 (29) May 2010 (2) April 2010 (4)