William Belknap - Geskiedenis Podcasts - 2021
William Belknap is in 1829 in Newburgh, New York, gebore. Hy het as prokureur in Iowa gewerk en was 'n lid van die Demokratiese Party in die staatwetgewer van Iowa.
Belkapp het by die Unie -leër aangesluit tydens die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog. en nadat hy by Shiloh geveg het, is hy bevorder tot die rang van luitenant -kolonel. Hy het onder Ulysses S. Grant in Vicksburg geveg en was 'n afdelingsbevelvoerder onder William T. Sherman in sy Atlanta -veldtog. Teen 1865 het hy die rang van generaal -majoor bereik.
Na die oorlog het Belknap as inkomste -invorderaar in Iowa gewerk totdat hy in 1869 deur Ulysses S. Grant as minister van oorlog aangestel is. Belknap het die middelpunt geword van 'n groot skandaal toe hy in 1876 beskuldig word van omkoopgeld. Hy is aangekla en tydens sy verhoor het senatore 35 tot 25 gestem dat hy skuldig was aan korrupsie. Hierdie stemming was egter minder as die tweederdes wat nodig was vir 'n skuldigbevinding.
Belknap beoefen regsgeleerdheid in Washington tot sy dood in 1890.
Wat die beskuldiging van William Belknap ons vertel oor die tweede verhoor van Donald Trump
Hierdie geskiedenisles werp lig op wat die lot van Trump kan wees.
Dink u dat politieke retoriek vandag te hoog is? Stel jou voor die huis stel 'n beskuldigingsartikel op as 'sy hoë amp in sy begeerte vir private gewin'.
Afgesien van die ietwat riskante bewoording, is die beskuldiging van oorlog van William Belknap van 1876 uniek omdat dit die enigste kabinetsekretaris (of voorheen kabinetsekretaris) was wat in die gesig gestaar is. Meer relevant vir die huidige konteks, was hy die eerste amptenaar wat deur die huis beskuldig is en in die senaat verhoor is nadat hy uit sy amp was. Dit het voor die hand liggend vergelykings met Donald Trump se senaatverhoor na die presidentskap, wat op 8 Februarie begin, genooi.
Grant tik in 1869 op Belknap, 'n vakbondgeneraal in die burgeroorlog, om die oorlogsdepartement, wat vandag die departement van verdediging is, te bestuur. Binne 'n jaar het die sakeman Caleb Marsh 'n winsgewende kontrak gesluit vir 'n medewerker om die enigste verkoper vir 'n militêre handelspos op die Fort Sill Indiese gebied te wees - in die huidige Oklahoma.
Volgens Marsh se beloftes van terugslae het Belknap die afspraak gemaak, volgens die historiese kantoor van die Amerikaanse senaat. Gedurende die volgende vyf jaar het Marsh se medewerker duisende na Marsh gestuur, wat op sy beurt gereeld betalings aan Belknap oor 'n tydperk van meer as $ 20 000 gelewer het.
Belknap se alibi gedurende die hele beproewing sou sy tweede en derde vrouens die skuld gee vir die omkopery, en beweer dat hy nie daarvan bewus was nie - nie juis ridderlik nie.
Hy hou van nog 'n Grant-skandaal en het deur die demokraties neigende New York Herald berig oor 'vae gerugte' oor korrupsie met die oorlogsekretaris. Ander New York -koerante het ook op die verhaal gespring. Namate die skandaal toegeneem het, het internasionale media -aandag ook toegeneem. Die London Standard meen: "Gelukkig is daar min lande waar so 'n ernstige vertrouensmisbruik soos blykbaar deur die Amerikaanse minister van oorlog moontlik erken is."
Rep. Hiester Clymer, D-Pa., Was Belknap se kamermaat. Hy was ook die voorsitter van die huiskomitee oor uitgawes in die oorlogsafdeling en het die ondersoek gelei na die korrupsie wat einde Februarie 1876 begin het.
Dit het nie lank geneem voordat dinge ontrafel het nie. Marsh het aan die huiskomitee gesê dat geld gestuur is op grond van die instruksies van die sekretaris en - het Marsh gesê - hy het Belknap soms persoonlik betaal. Heister het 'n kennisgewing aan Belknap gestuur dat hy met sy voormalige kamermaat wil praat oor die Marsh -getuienis.
Belknap kon nie op partydigheid staatmaak om hom te red nie, aangesien Republikeine in die kongres bitter verdeeld was oor Grant -skandale. Demokrate het voordeel getrek uit die wig wat in die midterms van 1874 negentig huissitplekke opgetel het om die meerderheid te herwin. Republikeine het die senaat in 1874 behou, maar weer was hulle amper verenig agter die administrasie.
Belknap het Grant op 2 Maart 1876 in die Withuis besoek in trane volgens die meeste berigte. Net soos president Richard Nixon en die hooggeregshofregter Abe Fortas later sou doen, het Belknap bedank om ontslag te ontsnap. Grant wou nooit 'n soldaat agterlaat nie, maar hy het die bedanking baie huiwerig aanvaar - maar het gesê dat hy steeds vertroue in sy oorlogsekretaris gehad het.
Die huis sou nie afgeskrik word deur 'n dom ding soos bedanking nie. En dit was nie naby nie. Die volle huis het eenparig goedkeuring verleen aan vyf artikels van beskuldiging, slegs twee uur nadat Belknap bedank het.
Clymer se komitee het sy ondersoek voortgesit en getuienis ingesluit van 'n woedende George Armstrong Custer, wat aangevoer het dat die oorlogsdepartement in Washington soldate onvoorbereid gelaat het tydens die oorlog met die Sioux-inheemse Amerikaanse stam. Clymer se komitee was in wese besig om 'n rekord op te stel vir die senaatverhoor.
Net soos die argumente vandag, het Belknap egter aangevoer dat sy bedanking beteken dat die senaat nie bevoegd was om hom te verhoor nie. Baie senatore was dit toe ook eens, ongeag wat hulle van onskuld of skuld dink. 'N Verhoorverhoor van die Senaat vir iemand wat nie in die amp was nie, was destyds onbekende gebied. Dit kan ongrondwetlik wees, 'n nuttelose vermorsing of tyd, of bloot verniet.
Die senaat het die aangeleentheid sterk gedebatteer voor 'n noue stemming van sewe-en-twintig-nege-twintig bepaal het dat die liggaam bevoegd was om nie net sekretaris Belknap nie, maar ook burger Belknap te verhoor. Die resolusie lui: 'Besluit, dat volgens die senaat William W. Belknap, die respondent, verhoor kan word deur beskuldiging vir dade wat as oorlogsekretaris gedoen is, ondanks die bedanking van die amp voordat hy aangekla is.'
Net so het hierdie week vyf GOP -senatore by die Demokrate aangesluit om die besluit van senator Ran Paul te verwerp, wat beweer dat die verhoor ongrondwetlik sou wees - en sodoende die proses vorentoe beweeg.
So was dit in 1876 dat die verhoor van 'n voormalige amptenaar wat nie uit sy amp verwyder kon word nie, in April begin het, deur die somer gegaan het en meer as veertig getuies ingesluit het.
Uiteindelik, op 1 Augustus 1876, het die Senaat gestem. Dit sou destyds veertig stemme verg om die tweederdes wat nodig was, te bereik. Slegs vyf en dertig het gestem om skuldig te bevind. Die meeste van die vyf-en-twintig senatore wat teen skuldigbevinding gestem het, het dit gedoen op grond van kommer oor die verhoor van 'n voormalige ampsdraer.
Belknap is dus vrygespreek. Hy is deur die aanklaers van District of Columbia ondersoek, maar op versoek van Grant het die aanklaers die saak laat vaar.
Sedertdien - in 1926 en weer in 2009 - het die Huis federale regters aangekla wat voor hul verhoor bedank het. In beide gevalle het die Senaat besluit om nie die saak te hanteer nie.
Die Belknap -aangeleentheid sou die laaste keer wees - tot nou toe - dat die senaat 'n verhoor vir 'n voormalige ampsdraer gehou het.
Nie een van hierdie gevalle is presiese parallelle met die huidige verhoor nie. Trump se termyn het verstryk nadat hy 'n verkiesing verloor het. Tog, as slegs die tweede verhoor van 'n amptenaar, bied die Belknap -verhoor 'n historiese leidraad oor wat om te verwag.
Fred Lucas, die skrywer van Misbruik van mag: Binne die driejaar -veldtog om Donald Trump te vervolg (Bombardier Books, 2020), is die hoof korrespondent vir nasionale aangeleenthede vir The Daily Signal en mede-gasheer van die "Die regte kant van die geskiedenis" podcast.
Belknap is op 22 September 1829 in Newburgh, New York, gebore as loopbaansoldaat William G. Belknap, wat met onderskeiding geveg het in die oorlog van 1812 en die Mexikaanse Amerikaanse oorlog. Ώ ] Sy ma was Anne Clark Belknap. ΐ ] In 1848 studeer Belknap aan die Princeton Universiteit. Ώ ] Na die gradeplegtigheid het Belknap regte studeer aan die Universiteit van Georgetown. Ώ ] In 1851 word hy in die kroeg opgeneem, na Keokuk, Iowa, verhuis en 'n regsvennootskap aangegaan met Ralph B. Low. Ώ ] Hy dien in die Iowa -huis van verteenwoordigers as 'n demokraat vir 'n enkele termyn van 1857 tot 1858. Ώ ]
Sy pa, William G. Belknap / Library of Congress, Wikimedia Commons
William Worth Belknap is op 22 September 1829 in Newburgh, New York, gebore as die seun van die loopbaansoldaat William G. Belknap en Anne Clark Belknap.  Belknap se pa het met onderskeiding geveg in die oorlog van 1812, die Florida -oorlog en die Mexikaanse -Amerikaanse oorlog.   Belknap het die plaaslike skole in Newburgh bygewoon en in 1848 aan die Princeton -universiteit gegradueer.  Benewens die bywoning van Princeton saam met Hiester Clymer, die Demokratiese kongreslid wat later die ondersoek na Belknap se korrupsiedepartement gelei het, Belknap was 'n universiteitsgenoot van Grant 's se sekretaris van vloot George M. Robeson, wat 'n jaar agter Clymer en Belknap in Princeton was.  Na die gradeplegtigheid studeer hy regte by die advokaat in Georgetown, Hugh E. Caperton. Nadat hy in 1851 'n eksamen deur regter William Cranch afgelê het, is Belknap in die Washington, D.C. -kroeg opgeneem en begin soek na 'n plek om hom te vestig en sy loopbaan te begin.
Hy verhuis wes na Keokuk, Iowa, en sluit 'n vennootskap aan met Ralph P. Lowe.  Belknap besluit om Iowa in 1854 sy vaste woonplek te maak, en laat 'n huis in Keokuk laat bou. Hy het by die Demokratiese Party aangesluit en in 1856 suksesvol vir die staatsamp gestaan ​​en 'n termyn in die Iowa -huis van 1857 tot 1858 gedien. rang van kaptein. 
Belknap -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die huidige geslag van die Belknap-familie is slegs die mees onlangse met 'n naam wat dateer uit die antieke Angelsaksiese kultuur van Brittanje. Hulle naam kom omdat hulle in Sussex, in & quotKnelle, in die gemeente Beckley gewoon het, en sir Hamon word genoem onder die kapteins in die gevolg van die hertog van Bedford in Agincourt. Hy was die seun van sir Robert Belknap, hoofregter van die Common Pleas in die tyd van Edward III., En een van die regters wat voor die koning in Nottingham geroep is. & Quot 
Vroeë oorsprong van die Belknap -familie
Die van Belknap is die eerste keer gevind in Warwickshire in Weston, waar Edward Belknap tot in die 16de eeu grond gehad het. 
Volgens Duchesne was Belknape in sy publikasie "List of Conquerors of England" een van die metgeselle van William the Conqueror en is dit op die Roll of Battle Abbey. 
Daar is egter weinig anders bekend oor die familie in vroeër tye. Die volgende vroegste rekord van die gesin is in die gehucht Griff in Warwickshire gevind as 'n geboortedatum van sir John Belknap (1309-1367.) Hy was die vader van sir Robert Belknap (1339-1399) wat as hoofregter van die hof aangestel is van Common Pleas in Engeland.  Sy seun was Hamon Belknap (1394-1429), ook bekend as Bealknap en Beltoft. Een van sy seuns was Henry Belknap, Lord of Oston (1435-1488.)
Daar was 'n Kentiese tak van die Belknaps, gesetel by die Moat, naby Canterbury, van wie Philip die balju van Kent was in 1456, en burgemeester van Canterbury in 1458. Sy enigste kind, Alice, trou met Henry Finch van Netherfield en die Moat word daarna die woonplek van haar afstammeling, John, lord Finch van Fordwich, die Lord Keeper deur wie (volgens Clarendon) die 'foute en onheil van die Star Chamber' in die tyd van Charles I bekendgestel is ' & quot
Die landgoed van Belknap in Wiltshire moet hierdie naam aan hierdie familie verskuldig wees, alhoewel ek geen rekord kan vind dat dit in hul besit was nie. Die van Belknap in Essex is volgens Morant 'waarskynlik verkry deur huwelik in die gesin van Somery.' & Quot 
Belknap het probeer om beskuldiging te voorkom
Op 2 Maart 1876, net 'n paar minute voordat die Huis van Verteenwoordigers sou stem oor artikels van beskuldiging, het Belknap na die Withuis gejaag om president Ulysses S. Grant te bedank. 'Daarop het hy in trane uitgebars en my hand gevat,' het Grant geskryf, volgens HistoryNet. "Ek het verstaan ​​dat hy 'n ondersoek verwag wat hy kon vermy deur te bedank dat die feite hom, as dit blootgestel word, nie soveel skade sal berokken as sy vrou nie. Hy het ook van sy oorlede vrou gepraat." Grant het bygevoeg: 'Hy het daarop aangedring dat dit my en die regering baie moeite sou bespaar as sy bedanking aanvaar word.'
Belknap se bedanking het die ondersoek egter nie beëindig nie, en die Huis van Verteenwoordigers het hom daarvan beskuldig dat hy sy hoë amp basies in sy begeerte vir private gewin geprostitueer het voordat hy hom eenparig aangekla het, volgens die National Constitution Center. Hoewel die verdediging van Belknap aangevoer het dat die senaat geen jurisdiksie het om hom skuldig te bevind nie, het die senaat beslis met 'n stem van 37-29.
Met Belknap teenwoordig, het die senaat vroeg in April sy verhoor byeengeroep en meer as 40 getuies gehoor. Op 1 Augustus 1876 is Belknap deur die Senaat vrygespreek omdat dit 'n tweederde meerderheid ontbreek. Onder die 25 senatore wat vir vryspraak gestem het, het 22 van hulle geglo dat die senaat geen jurisdiksie het oor 'n kabinetslid wat bedank het nie, volgens HistoryNet. Grondwetlik ongekend sou die saak van Belknap as verwysing dien vir verskeie ander bedankings voor die verhoor, waaronder president Richard Nixon in 1974.
BELKNAP SCANDAL, een van die reeks skandale wat president Ulysses S. Grant se tweede administrasie gemerk het. Carrie Tomlinson Belknap, tweede vrou van oorlogsekretaris William W. Belknap, het 'n winsgewende poshandel verkry by Fort Sill vir John S. Evans. Belknap het na bewering $ 6,000 per jaar vir hierdie diens ontvang. Na haar dood in 1870 word beweer dat die geld direk aan sekretaris Belknap betaal is. 'N Volgende kongresondersoek het aan die lig gebring dat sekretaris Belknap steeds betalings van Evans ontvang het, selfs na die dood van mev. Belknap. Op 2 Maart 1876 het die Huis van Verteenwoordigers eenparig gestem om die sekretaris te beskuldig. Belknap het dieselfde dag bedank, en Grant, 'n persoonlike vriend van die Belknap -familie, het onmiddellik bedank. Grant se vinnige aanvaarding van die bedanking was kritiek in die daaropvolgende verhoor van Belknap. Die vervolgingsverhoor wat in April en Mei gehou is, het daartoe gelei dat twee-en-twintig van die vyf-en-twintig lede vir vryspraak gestem het, verklaar dat die Senaat geen jurisdiksie het oor 'n afgetrede beampte nie.
Die Belknap -skandaal kom op 'n besonder ongeleë oomblik vir die Grant -administrasie. In 1874 het die Demokrate beheer oor die Huis van Verteenwoordigers verower en die administrasie onder die loep geneem deur 'n reeks kongresondersoeke, waaronder die Crédit Mobilier -aangeleentheid en die Whiskey Ring. Grant self het nie voordeel getrek uit enige van die skandale wat tydens sy administrasie plaasgevind het nie, maar die gevolglike geskreeu het die einde van sy tweede termyn onder 'n wolk van korrupsie geplaas waaruit hy nooit heeltemal sou ontstaan ​​nie.
Warren Hastings en die historiese basis vir terugwerkende beskuldigings [Opgedateer]
Dit lyk soms asof elke beskuldigingspad terugloop na Warren Hastings. Ek het vroeër oor Hastings geskryf oor die teorie van omkoping wat deur demokratiese leiers en regskenners in die eerste Trump -beskuldiging uitgespreek is. Nou is Hastings terug as 'n historiese presedent vir die beskuldiging van voormalige amptenare. Soos ek herhaaldelik gehad het in feitlik elke onderhoud sedert die tweede Trump-beskuldiging, is daar te goeder trou argumente oor die gebruik van beskuldiging vir voormalige amptenare. Hastings is egter nie 'n besonder sterk presedent nie, bo die duidelike punt dat beskuldiging terugwerkend in Groot -Brittanje gebruik is.
[Ek het aan die einde antwoorde bygevoeg op kommentaar op hierdie kolom]
Ek het die afgelope 30 jaar relatief min reëls oor terugwerkende beskuldigings oor honderde bladsye geskrifte oor die onderwerp geskryf. Dit was eenvoudig nie 'n probleem vir die Verenigde State ná die Belknap -saak nie. My vorige belangstelling in die Hastings -saak was om daarop te let dat beskuldigingsverhore 'n sekere "dialogiese " -waarde vir die samelewing het en om die "executive theory " argument oor beskuldigings te betwis.
Soos ek vroeër geskryf het, was Warren Hastings die Britse goewerneur-generaal in Indië, wat deur sommige in die parlement geminag is, waaronder sy grootste afbreker Edmund Burke. Burke noem hom die "kaptein-generaal van ongeregtigheid" en 'n 'spinnekop van die hel'. Hy het later die etiket bygevoeg van '' aasvoël wat die lyke van die dooies verslind '. Burke lei die beskuldiging van Hastings, wat in 1787 deur die parlement se wapensersant gearresteer is.
Hastings is deur die beskuldigingskomitee aangekla van omkopery en ander vorme van magsmisbruik. Die saak duur sewe jaar voordat Hastings vrygespreek is op elke artikel van beskuldiging. Alhoewel Hastings 'n paar persoonlike finansiële transaksies gehad het, word sy beskuldiging vandag as 'n onreg beskou, en Burke is uiteindelik afgesit vir sy retoriek.
Daar is baie aspekte van die Hastings -verhoor wat as beledigend verwerp is en beslis nie in die Verenigde State geduld sou word nie. Die Hastings -verhoor is onteenseglik relevant aangesien hy verhoor is nadat hy die amp verlaat het. Dit wys egter hoe hierdie praktyk vir rou en "intemperate " doeleindes gebruik kan word.
Daar is baie verskille tussen Groot -Brittanje en die Verenigde State oor die ontwikkeling van die taal en proses vir beskuldiging. Daar was groot debat oor die insluiting van "maladministration " as basis vir beskuldiging. Daar was ook die debat in die eerste beskuldiging oor terugwerkende of na-diens beskuldigings. Daarom het ek herhaaldelik gesê dat mense aan beide kante sukkel om hierdie nuwe beskuldiging die hoof te bied en dat baie van ons te goeder trou met die probleem voortgaan.
In my Duke Law Journal -artikel van 1999 oor beskuldiging, het ek geskryf dat "[die] meerderheid van die Senaat egter korrek was in sy mening dat beskuldigings histories uitgebrei na voormalige amptenare, soos Warren Hastings. " Sien Jonathan Turley, Senaatproewe en faksiegeskille: beskuldiging as 'n Madisonian Device, 49 Duke Law Journal 1-146 (1999) (klem bygevoeg). Vreemd genoeg het sommige hierdie reël aangehaal om aan te toon dat ek my standpunt oor die onderwerp verander het. Dit doen nie 't. Dit is inderdaad terugwerkend in Groot -Brittanje gebruik as 'n historiese aangeleentheid, wat ek altyd erken het. Tog is daar beduidende verskille in die gebruik van beskuldiging in beide lande. Die koloniale beskuldigings was in baie opsigte opvallend anders. Soos ek in die Duke -artikel opgemerk het, "Al is die enigste straf die diskwalifikasie uit die toekomstige amp, is die openlike voorlegging van die getuienis en getuies die belangrikste element wat ontbreek in koloniale beskuldigings."
Dit bly 'n ope vraag en word baie betwis in die Verenigde State, soos ek in my latere artikel in North Carolina opgemerk het. Jonathan Turley, The "Executive Function" Theory, the Hamilton Affair and Other Grondwetlik Mitologieë, 77 North Carolina Law Review 1791-1866 (1999). Die punt van die stuk is dat beskuldiging nie net beperk is tot skendings van 'n uitvoerende funksie nie, maar ander oortredings soos meineed kan behels. Ons het die waarde van 'n verhoor vir 'n openbare oordeel oor vorige gedrag en die koste van 'n terugwerkende verhoor oor die grondwetlike stelsel. Dit het onopgelos gebly. Die vorige bespreking het bespreek hoe beskuldiging 'n soort dialoogrol in ons samelewing speel. Sulke proewe kan waarde hê soos met Trump. Daar is egter ook ernstige vergoedingskoste wat in Trump se geval net so duidelik blyk.
Hierdie kwessie was nie die fokus van my vorige geskrifte of die geskrifte van die meeste van ons wat in vorige jare oor beskuldiging geskryf het nie. Ek het dit vir baie as 'n oop vraag beskou, maar het die waarde in sulke beproewings gesien.
Die beskuldigings van Trump sal ons dwing om 'n nuwe presedent aan te spreek vir die implikasies van die proses wat in beide beskuldigings gebruik word. Ek het die afgelope paar weke baie tyd daaraan bestee om hierdie kwessie te ondersoek.1 Sommiges het opgemerk dat my Duke -stuk die waarde van beskuldigingsproewe erken wat nie verwyder kan word nie. Dit is waar. Ek het wel gesê dat die Belknap-verhoor en die Hastings-verhore die waarde van die wangedrag van oud-amptenare bevat. Hier is die volledige wat ek gesê het:
'As beskuldiging bloot 'n kwessie van verwydering was, sou die argument vir jurisdiksie in die Belknap -saak maklik opgelos word teen die aanhoor van die saak. Die meerderheid van die senaat was egter korrek in sy mening dat beskuldigings histories tot voormalige amptenare, soos Warren Hastings, uitgebrei het. Beskuldiging, soos gedemonstreer deur Edmund Burke, dien 'n openbare waarde om gedrag aan te spreek wat in stryd is met kernwaardes in 'n samelewing. In 'n tyd van verlore vertroue in die integriteit van die regering, kan die optrede van 'n voormalige amptenaar 'n politieke reaksie vereis. Hierdie reaksie in die vorm van 'n beskuldiging is dalk belangriker as 'n regsreaksie in die vorm van 'n vervolging. Ongeag die uitslag, het die Belknap -verhoor aandag gegee aan die onderliggende gedrag en die kernbeginsels bevestig in 'n tyd waarin die vertroue in die regering verminder het. By gebrek aan so 'n verhoor, sou Belknap se jaag om te bedank, daarin geslaag het om geen korrektiewe politieke optrede te weerhou om die skade aan die stelsel wat deur sy gedrag veroorsaak is, teen te werk nie. Selfs al is die enigste straf die diskwalifikasie uit die toekomstige amp, is die openlike voorlegging van die getuienis en getuies die element wat ontbreek in koloniale beskuldigings. So 'n verhoor het 'n politieke waarde wat vertikaal loop as 'n reaksie op die publiek en horisontaal as 'n afskrikmiddel vir die uitvoerende gesag. "
Ek glo steeds dat sulke beproewings so 'n dialogiese en openbare belang kan hê. Daarom kan my Duke -artikel redelik aangehaal word om argumente vir terugwerkende verhore te ondersteun. Hierdie proewe beteken duidelik dat beskuldiging nie slegs as verwydering beskou is nie. Die amptenare was reeds weg. Dit is ook onaanvegbaar dat sulke terugwerkende beskuldigings histories plaasgevind het. Ten slotte is daar geen twyfel dat 'n amptenaar regstellende politieke optrede met 'n bedanking kan belet nie. Niks daarvan het na my mening verander nie, en ek het hierdie punte in die huidige kontroversie genoem.
My punt in hierdie geskrifte was om die baie eng interpretasies van beskuldiging wat deur figure soos Laurence Tribe aangebied word, aan te spreek en 'n breër beeld van die standaard te gee. Destyds het hierdie geleerdes 'n baie meer beperkende siening van beskuldiging uitgespreek en verklaar dat onder eed in die Clinton -saak nie 'n strafbare oortreding sou wees nie. In die konteks van 'n klomp beskuldigings van beskuldiging die afgelope vier jaar, het hulle 'n opvallend wyer interpretasie van die grondwetlike taal aanvaar. Sulke sienings kan mettertyd verander.
My siening van sulke vrae het gedurende die afgelope 30 jaar van geskrifte steeds ontwikkel en later as hoofadvokaat in 'n beskuldiging gedien. Ek het nog steeds dieselfde standpunte oor die geskiedenis en waarde van sulke terugwerkende proewe. Ek glo egter dat die taal en implikasies van sulke proewe die voordele weeg. Inderdaad, ek het gedurende hierdie dekades agtergekom dat afwykings van die grondwetlike taal dikwels groter gevare en koste inhou. Ek het meer tekstualisties en formalisties geword in die sin, maar ek is nie 'n oorspronklike of 'n streng tekstualis nie. Ek het die neiging in my geskrifte oor die afgelope drie dekades bespreek. Sien byvoorbeeld Jonathan Turley, Madisonian Tectonics: Hoe funksie volg in grondwetlike en argitektoniese vorm Interpretasie, 83 George Washington University Law Review 305 (2015) Jonathan Turley, A Fox in the Hedges: Vermeule se optimalisering van konstitusionalisme vir 'n suboptimale wêreld, 82 University of Chicago Law Review 517 (2015). Dit verander nie my siening van die betekenis van hoë misdade of misdrywe nie. Dit is slegs 'n kwessie van die jurisdiksie van die Senaat. As ek vandag die Duke -stuk sou skryf, sou ek steeds beweer dat dit toon hoe beskuldigingsverhore hierdie dialoogrol vervul, maar dat ek uit die drie afsonderlike sake saamstem met die besluit in Blount (en die mening van ongeveer die helfte van die senaat) in Belknap) dat sulke verhore ekstrakonstitusioneel is. Dit was histories toegelaat, maar ek glo dat dit nie grondwetlik gesond is nie. Die siening teen terugwerkende beskuldigings word versterk deur wat ons in die twee Trump -beskuldigings gesien het.
Soos die Hooggeregshof self getoon het, sal nuwe sake dikwels 'n herbeoordeling van die onderpandskwessies dwing. Die belangrike kwessie is die onderliggende grondwetlike interpretatiewe benadering en om konsekwent te bly met die benadering. Terwyl sommige byvoorbeeld beweer dat ek my siening verander het van die beskuldiging van Clinton, is die waarheid dat my siening oor beskuldiging in 30 jaar min verander het. Inderdaad, die meeste het net opgemerk dat ek die beskuldiging van Clinton bevoordeel en dit teen Trump teenstaan, wat die verskille in die onderliggende bewerings en rekords weerspieël, nie my siening oor beskuldiging nie. In die beskuldiging van Clinton het ek gesê dat 'n president nie 'n misdaad hoef te pleeg om aangekla te word nie, maar dat die Kongres histories na die kriminele kode gekyk het om artikels van beskuldiging te weeg. In die beskuldiging van Clinton aanvaar die Demokrate (soos uiteindelik ook 'n federale hof) dat Clinton meineed gepleeg het - 'n duidelike misdryf - omdat hy onder eed gelê het. My mening was dat dit duidelik onberispelike gedrag was en dat dit nie saak maak van die onderwerp van die meineed nie.
In die Trump -beskuldiging het ek nie geglo dat daar 'n duidelike kriminele daad was nie. Tog het ek gesê hy kan beskuldig word. In my skriftelike en mondelinge getuienis het ek my gekant teen die veelbesproke artikels van beskuldiging oor omkopery, afpersing, veldtogfinansiering en belemmering van geregtigheid. Terwyl my mede-getuies te goeder trou argumente vir die artikels gemaak het, het my getuienis hoofsaaklik gefokus op die regs- en grondwetlike gebreke in die aanspraak op die kriminele dade. Ek het egter gesê dat die komitee regmatig kan aankla op bewerings van belemmering van die kongres en misbruik van mag. Jerry Nadler, voorsitter van die regbank, het aan die einde van die verhoor van beskuldiging opgemerk dat ek die grondslag van die twee artikels onderskryf, indien bewys. Ek het ook die teorie van beskuldiging deur die regspan van die Withuis uitdruklik verwerp. Uiteindelik het die Huis die twee artikels wat ek gesê het, wettig kan wees, indien dit bewys word.
My onenigheid met die Huis was uiteindelik nie op grond van die twee artikels nie, maar die versuim om 'n voldoende rekord op te stel. Die huisleiding het gesê dat die beskuldiging teen einde Desember voltooi moes wees - die kortste tydperk van 'n presidensiële beskuldiging. Ek het nog 'n paar weke verdere verhore aangemoedig om die getuienis van sleutelgetuies of hofbevele ten gunste van die Huis te verseker. Ek het verklaar dat hierdie rekord mislukking verseker en dat die senaat nie die belangrikste getuies sou roep nie (alhoewel ek die Huis later in die eis voor die senaat ondersteun het). Uiteindelik het die Huis die stemming deurgedring en daarna weke lank gewag om die artikels aan die Senaat voor te lê. Soos verwag, is die getuies nie geroep nie en is die president vrygespreek.
Sulke akademiese punte lyk moontlik genuanseerd en onbelangrik in die bytende en woedende debat van vandag. Dieselfde geld vir terugwerkende beskuldigings. My geskrifte uit die verlede het erken dat sulke beproewings 'n dialoogwaarde kan hê, soos in hierdie drie proewe getoon word. Ek glo dit steeds, maar ek het oor die jare ontwikkel in my siening van die grondwetlike taal en die uiteindelike logika van terugwerkende beskuldigings. Ons moet die probleem nou direk hanteer met betrekking tot die verhoor van 'n oud-president. Ons moet almal nou die meriete van die geskiedenis, taal en logika van terugwerkende beskuldigings in balans bring. Terwyl ek nog erken dat dit 'n te goeder troudebat is, glo ek dat so 'n balans moet lei tot die verwerping van die praktyk soos ander historiese praktyke uit Groot-Brittanje in gevalle soos Warren Hastings.
Nadat hierdie plasing gemaak is, verskyn 'n artikel oor Law & amp Crime op my Duke -stuk. Ek het nie die e -posondersoek van die webwerf gesien nie, maar dit skakel wel na hierdie plasing oor die evolusie van my siening oor terugwerkende proewe. Gevolglik het ek gedink ek moet hier reageer. Sommige hiervan is moontlik oortollig van wat ek vroeër geskryf het.
In die artikel word 'n plasing van Steve Laweck, professor in die regsgeleerdheid aan die Universiteit van Texas, aangehaal wat my huidige posisie teenstrydig met my posisie van meer as 20 jaar gelede. Alhoewel ek in die verlede baie kritiek uitgespreek het oor die standpunte van Vladeck oor sy eie kommentaar op kriminele en beskuldigingskwessies, maak ek nie die gebrek aan die uittreksel uit die artikel van die hertog as erkenning van die voordele van sulke terugwerkende verhore nie. Soos ek vroeër gesê het, ondersteun ek steeds die meeste van wat in die uittreksel gesê is.
In my vroeëre bespreking is opgemerk dat ek altyd volgehou het dat daar goeie trou argumente is vir sulke terugwerkende verhore, insluitend die begeerte om oordeel uit te spreek oor wangedrag en die toestemming vir diskwalifikasie uit die toekomstige amp. Ek het voortgegaan om die argumente in my onlangse kommentaar te noem. Boonop het die Duke -stuk daarop gewys dat beskuldiging in gevalle soos Hastings, Blount en Belknap 'n historiese siening toon dat beskuldiging nie net oor verwydering gaan nie. Dit is duidelik, want daar was geen verwydering ter sprake nie. Ek het breedvoerig oor al drie sake in die huidige debat oor beskuldiging geskryf. In die Duke -artikel het ek verduidelik hoe sulke beproewings duidelik betekenis en waarde het buite die enigste kwessie van verwydering.
Om my vroeëre geskrifte te herhaal, sien ek steeds die waarde in sulke verhore, maar ek het nou 'n sterker siening van die konstitusionele grondwetlike taal en logika. Ek glo dat Trump die oorhand kan kry om 'n diskwalifikasie uit te daag. My rubrieke het gefokus op die strategiese sowel as die grondwetlike basis vir Trump om van die verhoor af te sien en op hierdie drempeluitdaging staat te maak.
Soos ek vroeër opgemerk het, was daar 'n verskuiwing in die uiteindelike kwessie van terugwerkende verhore na dekades se skryf en oefen op die gebied van beskuldiging. Wat nuuskierig is, is dat Carissa Byrne Hessick, professor in die regte in Noord -Carolina, so 'n intellektuele evolusie 'n soort etiese oortreding noem, en verklaar dat ons dit ook as 'n ernstige oortreding van akademiese etiek en professionaliteit moet beskou. Turley se prominensie in die openbare diskoers berus deels op sy posisie as professor - dat status 'n aanspraak op kundigheid oor regsake meebring. Blykbaar het sy kundigheid daartoe gelei dat hy presies die teenoorgestelde kom van wat hy beweer oor 'n kwessie van groot belang. " Volgens professor Hessick is 'n akademikus wie se sienings oor dekades ontwikkel, op een of ander manier oneties. Dit sou 'n verdoemende beginsel wees, nie net vir akademici nie, maar vir die meeste regters en regters.
Ek het my vorige werk bespreek, maar dit is nie altyd deel van kolomme nie. Hulle is beperk in ruimte en fokus op die onmiddellike regsvraag, soos die verdedigingsopsies vir president Trump. Inderdaad, ek moet gereeld meer agtergrond by my rubrieke op my blog voeg. Ek het dit gedoen in die onlangse rubrieke oor beskuldiging terwyl ek herhaaldelik gesê het dat daar te goeder trou argumente is ten gunste van sulke verhore. Die feit dat my sienings in drie dekades ontwikkel het, is nie verbasend nie. My standpunt oor terugwerkende verhore stem ooreen met jarelange standpunte oor grondwetlike interpretasie.
Vladeck het ook beswaar gemaak dat die Duke -artikel nie net oor Hastings gaan nie, maar ook oor Blount en Belknap. Not only did @JonathanTurley defend the validity of *both* post-resignation impeachments he spent pages explaining why they were also a good idea."
Footnote 1: Update- Recently it was claimed that the above reference to "drilling down" on the issues meant that I favored the broader interpretation on retroactive trials until just a few weeks ago. Dit is nie waar nie. Since that article refers to this posting, I decided to just add this footnote. I stated that I spent a great deal of time recently drilling down on this issue in light of the two Trump impeachments and the implications of a retroactive trial. I have stated that the current controversy reaffirms my prior constitutional interpretative views and reinforces objections to retroactive trials. However, I did not change my interpretative view in the last few weeks.
Kyk die video: Yes, Impeachment After Leaving Office Is A Thing. Just Ask William Belknap. Rachel Maddow. MSNBC (Oktober 2021).