Aanvanklik was die keuse van televisie 'n eenvoudige saak van bedagsame gradering. Dit was ook 'n stadige saak, want ek het al die dae televisie gekyk en nooit gedink om dit te grader nie.
Ek het beplan om hierdie toets vir 'n paar dae te doen, aangesien ek die uitslae van my tellings geweet het voordat ek begin het. Ek het geweet dat my gees nooit deur nuusprogramme opgehef sal word nie, behalwe 'n paar goedgeskrewe en gefotografeerde programme. As my grade diep in Minusgebied was, waarom het ek my gees op televisie vermors? Sal nie Stil 'n beter agtergrond wees vir my lewe as 'n groot Minus televisie-telling nie?
Ek gebruik beter 'n video skerm om video's te sien, omdat ek weet dat ek hulle eerste moet kies, en hulle sal vir my saak maak en waarskynlik positief wees.
Hoe ek gradeer: Elke nuusgebeurtenis in 'n halfuur nuusbriewe, sal 'n graad van my, sy kyker, verdien. Daar mag vyftig gebeure of meer wees: 'n nuusskrywer se paar sinne oor wat sy voel is nuuswaardig, dis een gebeurtenis; sommige sinne wat sy tragies vind is 'n ander; wat sy vind snaaks is 'n ander; 'n storie oor 'n persoon; oor die natuur; oor vermaak; oor die weer; 'n kommersiële: elke skroot van video is 'n gebeurtenis.
As my gees opgehef word deur wat ek gesien het ..................... plus 1
As my gees is onaangeraak ..................................... Nul (0)
As my gees hierdeur gesleep word ..................... minus 1
Ek sal hierdie nommers op 'n stuk papier opmerk, dan byvoeg om 'n Plus te kry, 'n Niks vir dit, of 'n Minus (Leë plek waar my gees gewees het).
Toe voordat ek begin met my gradering, het iets gebeur wat my grade bevestig het. Die World Trade Towers het ineengestort.
Dit het my 'n paar sekondes geneem om te besef dat die wêreld in die Verenigde State verander sal word. Ek het geweet dat as ek die televisiestel gehou het, ek die duisende en duisende keer die eerste tonele van die ineenstorting sou sien. Dat die nuus vol daarvan sou wees, sou daar ringe van die dood en oorlog wees wat van Ground Zero uitgeloop het.
Jare van kontroversie, jare van leuens, pogings om die waarheid te vind, pogings om nuwe bewyse van die gebeurtenis te vermors. Ek het nie gedink aan die aantal jong sterflinge van ons militêre wat sou sterf nie, en die aantal wat ons besluit het, sou die bevolking van Theirs wees om te sterf. Ek het nie gedink aan die geld wat verdien sou word vir die maatskappye wat die gereedskap van die oorlog vervaardig het nie. Ek het nie gedink wat 'n goeie manier om miljarde dollars te verdien vir oorlogse gedenomineerde maatskappye nie! Ek kon daaroor gedink het, maar ek het nie.
In plaas daarvan het ek die TV-toestel agter in die bakkie geplaas en dit by die herwinningsentrum gelos.
My Televisie Stel Vandag: My Laptop Computer
Sou ek graag van die programme wat ek nog nooit gesien het nie, gehou het? Waarskynlik. Ek het nie hartseer gevoel omdat ek hulle nie gesien het nie, ek het net nie geweet hulle is op die onsigbare kanale vir my nie-bestaande TV-skerm.
Eers onlangs het ek ontvang uitsendings, gewoonlik oor kos en oefening van 'n sender wat jy voorheen gesien het: my hond.
Afgesien van hierdie, geleidelik, het die internet 'n klein deel van die wêreld gegee waaraan ek halfgewys omgegee het. Ek het gehoor van die tsunami, oor die Japannese kernmelting, oor die Maleisiese lugdiens op die web. Het ek iets oor hierdie gebeure gedoen? Geen.
My wêreld het plaaslik geword. Die nabygeleë klein dorpies het deur al die krisisse voortgegaan, met 'n bewe van die aardbewings van die wêreld. Ek het die bos naby gekry, opgemerk toe die son opgestaan ​​het toe die maan om die aarde draai. Ek het oor 'n wêreld baie belangriker as die televisieverslae geskryf.
Ek het my dae opgehef op 'n paar gebeurtenisse wat my verander het, maar hulle was nooit op die kanale nie. Ek het buite lugweë in klein vliegtuie gevlieg. Ek het 'n ongeluk gehad wat my geleer het dat maak nie saak wat in die ruimtetyd gebeur nie, niemand sterf nie. Gruwels en tragedies in die daaglikse lewe hier op Aarde, het hulle nie veel belang vir ons vriende in die hiernamaals nie, daardie wêrelde waar ons leef vir ontelbare multi-miljoene van wat ons jare sou noem. As sterflinge kan ons besluit of enige gebeurtenis 'n tragedie of 'n vreugde of albei is: 'n geloof van ons s'n.
Is hierdie opheffing van my gees?
Ek het my bewussyn verander van televisie na die internet en na boeke en persoonlike lewe.
Ek het ontdek dat Lockie, my Shetland Sheepdog, in staat is om 'n klein helfte van 'n lekkergoed te vind wat agter 'n rekenaar op 'n tafel weggesteek is, wat nie sy gewig kon ondersteun sonder om in duie te stort nie. . . dit was nie moontlik vir hom om daardie snoepie te haal nie. Maar hy het dit gedoen. Ek was nie bewus daarvan dat hy die kombuis verlaat het toe hy verdwyn het om daardie merkwaardige herwinning te maak nie.
Sal die storie ooit op televisie wees? Ek hoop nie. Is my gees opgehef uit die boeke wat ek gelees het? Ballonagtige het dit opgehef. Baie boeke oor die dood en sterf, baie rekenaar inligting oor gewas sirkels, vreemdelinge, gebeurtenisse wat jou dalk kan raak wanneer ek hulle op die webwerf aanbied, wat vir jou belangstelling van myne aangebied word.
Hoe dink ek oor politiek? Ek dink nie aan die politiek nie. Enigsins. As die politiek op 'n dag my wêreld raak, besluit ek is 'n verlies vir hul wêreld, is dit goed. Vernietig skrywers, politieke leiers mag sê, blus my geloof in die lewe as 'n sterflike? Sekerlik, as hulle wil. Om ons liggame te vernietig of nie, deur een of miljoene mense, is daar geen persoon of gebeurtenis wat die mag het om my of jou of enige uitdrukking van die lewe te vermoor nie (ek het dit van my vliegtuigongeluk geleer).
Speel met ons oortuigings
Daar is duisende, wat deel uitmaak van my sê miljoene, TV-nuus stories wat ek nog nooit gesien het nie. Ek weet nie van moorde, oor allerhande misdaad, oor verskriklike ongelukke, oor natuurlike gebeure wat doodmaak en verplaas die mens. Sinnelose politieke gebeure wat so baie ander dood te maak, het ek nog nooit gehoor van hulle. Is dit my seer, dat ek nie vertel oor hulle, en so baie ander wat nooit dit in die nuus gemaak? Nee, as ek 'n kans om terug te gaan deur middel van die afgelope tien jaar en leer oor hulle gehad het, sou ek dit doen? Nope.
Hierdie wêreld, net soos ander, soos planete, soos allerhande hemel, is 'n geloof vir diegene van ons wat hulle aanvaar. Ons speel met ons oortuigings, skuif hulle, verander hulle, dans met ruimte-tye totdat hulle ons nie meer kan leer nie, en dan vlieg ons in dimensies waar ons ander dinge kan leer waaroor ons nog nooit gehoor het nie.
Al hierdie oortuigings van my, ek het dit nie in my daaglikse bewussyn gehad toe ek hierdie leeftyd begin het nie. Geleidelik geleidelik, jaar na jaar, het 'n web van lig rondom my gespeel soos hulle vir die meeste mense doen. Idees wat vir my sin gemaak het, het hulle gebly. Hulle pas soos legkaartstukke in die ander stukkies wat ook gebly het. Op die oomblik leer ek 'n moeilike les - daardie eensaamheid is 'n selfopgelegde geloof. Dat ons ander het wat ons versorg het en wat vir ons omgee, alhoewel miskien nie een van hulle 'n liggaam in ruimte-tyd het nie.
Kan sommige van hulle nog nie 'n lyf dra nie? Natuurlik kan hulle. Ek dink ek het geleer dat wanneer ons ophou om iemand te ontmoet wat ons lewe sal verander, sal dit op sigself gebeur.
Weet ek dit is waar, liggaam of nie? Ja. En dit sal 'n verrassing wees? Sonder vraag.
Geniet ek dit? Nie 'n bietjie. Nog steeds, stadig stadig, leer ek hoe om 'n geliefde met geen liggaam aan te raak nie. Hoe om 'n gees te laat kom, kyk na my gedagtes. Geleidelik leer ek 'n les wat ons keer op keer gehad het - hoe om in 'n geestelike wêreld te leef, selfs terwyl ons in ruimte en tyd vir ons lesse glo. Elke leeftyd wat ons besluit, ongeag ander, ongeag selfs in hierdie ouderdom van televisie, wat die avonture van ons lewens beheer.
Hoeveel geduld, hoeveel sorg ons gee, in ons opvoeding!
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Is televisie goed vir my? Hoe om TV-programme te gradeer
Word kreatief wanregverdig en geestelik ingelig ...