Italië verklaar oorlog teen Duitsland - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 13 Oktober 1943 verklaar die regering van Italië oorlog aan sy voormalige as -vennoot Duitsland en sluit aan by die stryd aan die kant van die Geallieerdes.
Terwyl Mussolini van die mag verwyder is en die ineenstorting van die fascistiese regering in Julie, het genl. Pietro Badoglio, die voormalige stafhoof van Mussolini en die man wat op versoek van koning Victor Emanuel die mag oorgeneem het, begin onderhandel met generaal Eisenhower oor 'n voorwaardelike oorgawe van Italië aan die Geallieerdes. Dit het op 8 September 'n feit geword, met die nuwe Italiaanse regering wat die Geallieerdes toegelaat het om in Salerno, in die suide van Italië, te land in sy strewe om die Duitsers op die skiereiland te verslaan.
Die Duitsers het ook in aksie gekom. Sedert Mussolini begin wankel het Hitler planne beraam om Italië binne te val om te verhoed dat die Geallieerdes vastrapplek kry wat hulle binne die bereik van die Duits-besette Balkan kan plaas. Op die dag van Italië se oorgawe het Hitler Operasie Axis, die besetting van Italië, van stapel gestuur. Toe die Duitse troepe Rome binnekom, het generaal Badoglio en die koninklike familie na Brindisi, in die suidooste van Italië, gevlug om 'n nuwe antifascistiese regering te stig.
Op 13 Oktober begin Badoglio die volgende fase van sy ooreenkoms met Eisenhower, die volledige samewerking van Italiaanse troepe in die geallieerde operasie om Rome van die Duitsers te verower. Dit was uiters traag, deur 'n Britse generaal beskryf as 'om Italië te verswak'. Slegte weer, die verkeerde berekening van die begin van die operasie van so ver suid op die skiereiland, en die praktyk van 'konsolidasie', 'n vaste basis van bedrywighede en verenigende afdelings elke keer as 'n nuwe streek ingeneem word, het die wedloop om Rome meer 'n kruip. Maar toe dit verby was en Rome weer vry was, sou generaal Badoglio nog 'n stap neem om Italië uit sy fascistiese verlede te bevry-hy sou uit die amp tree.
LEES MEER: VE-dag regoor die wêreld
Tydens die eerste sessie het Vrydag, die derde dag van Januarie 1941, in die stad Washington begin en gehou.
GESAMENTLIKE BESLUIT Verklaar dat daar 'n oorlogstoestand bestaan ​​tussen die regering van Duitsland en die regering en die mense van die Verenigde State en voorsiening maak om dieselfde te vervolg
Terwyl die Duitse regering formeel oorlog verklaar het teen die regering en die mense van die Verenigde State van Amerika: laat dit dus gebeur Besluit deur die Senaat en Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika in die kongres vergader, Dat die oorlogstoestand tussen die Verenigde State en die Duitse regering wat hierdeur op die Verenigde State gedruk is, formeel verklaar word en die president hiermee gemagtig en aangestel word om die hele vloot- en militêre magte van die Verenigde State en die hulpbronne van die regering om oorlog te voer teen die regering van Duitsland en om die konflik suksesvol te beëindig, word al die hulpbronne van die land deur die kongres van die Verenigde State verpand.
(Onderteken) Sam Rayburn, speaker van die Huis van Verteenwoordigers
(Onderteken) H. A. Wallace, vise -president van die Verenigde State en president van die senaat
Amerikaanse geskiedenis: die VSA verklaar oorlog teen Japan, Duitsland en Italië
STEVE EMBER: Welkom by THE MAKING OF A NATION - Amerikaanse geskiedenis in VOA Special English. Ek is Steve Ember.
Japan se aanval op Pearl Harbor in Desember van negentien-en-veertig was een van die suksesvolste verrassingsaanvalle in die geskiedenis van moderne oorlogvoering. Japannese oorlogskepe, waaronder verskeie vliegdekskepe, het die westelike Stille Oseaan na Hawaii oorgesteek sonder om gesien te word. Hulle het hul vliegtuie op 'n stil Sondagoggend gelanseer en die groot Amerikaanse vloot- en vliegbasis by Pearl Harbor aangeval
(GELUID: Pearl Harbor -aanval)
AANKONDIGER: "Ons onderbreek hierdie program om 'n spesiale nuusbulletin vir u te bring: die Japannese het Pearl Harbor, Hawaii per vliegtuig aangeval, het president Roosevelt pas aangekondig."
AANKONDIGER: 'Die aanval is blykbaar op alle vloot- en militêre aktiwiteite op die hoofeiland Oahu gedoen. 'N Japannese aanval op Pearl Harbor sou natuurlik oorlog beteken. "
STEVE EMBER: Baie van die Amerikaanse matrose het geslaap of by die kerk. Hulle was onvoorbereid op die aanval. Sommige mense buite die basis het trouens gedink dat die Japannese vliegtuie nuwe soorte Amerikaanse vliegtuie op opleidingsvlugte moet wees. Die geluide van gewere en bomme het gou gewys hoe verkeerd hulle was.
Die Japannese vliegtuie het binne 'n paar minute ses kragtige Amerikaanse slagskepe gesink of ernstig beskadig. Hulle het meer as drieduisend matrose doodgemaak. Hulle het die helfte van die Amerikaanse vliegtuie in Hawaii vernietig of beskadig.
Amerikaanse magte, wat verras was, kon nie veel gevegte aanbied nie. Die Japannese verliese was baie laag.
Daar was soveel vernietiging by Pearl Harbor dat amptenare in Washington nie onmiddellik die volledige besonderhede aan die publiek bekend gemaak het nie. Hulle was bang dat Amerikaners paniekerig sou raak as hulle die waarheid sou leer oor die verlies van soveel militêre mag.
Die volgende dag het president Franklin Roosevelt na die kongres gegaan om 'n oorlogsverklaring teen Japan te vra.
FRANKLIN ROOSEVELT: "Mnr. Ondervoorsitter, die heer Speaker, lede van die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers:
& quot Gister, sewende Desember, negentien een-en-veertig-'n datum wat in berugte sal lewe-is die Verenigde State van Amerika skielik en doelbewus aangeval deur vloot- en lugmag van die Keiserryk van Japan. Die Verenigde State was in vrede met die nasie en was op versoek van Japan nog in gesprek met sy regering en sy keiser, op soek na die handhawing van vrede in die Stille Oseaan ...
Maak nie saak hoe lank dit ons kan neem om hierdie voorbedagte inval te oorkom nie, die Amerikaanse volk sal in hul regverdige mag tot absolute oorwinning deurdring ...
Ons sal ons nie net tot die uiterste verdedig nie, maar ons sal baie seker maak dat hierdie vorm van verraad ons nooit weer in gevaar sal stel nie ...
Ek vra dat die kongres verklaar dat daar sedert die onuitgelokte en afskuwelike aanval op Japan op Sondag, sewende, sewentien en negentien een en veertig, 'n oorlogstoestand bestaan ​​het tussen die Verenigde State en die Japanse Ryk.
STEVE EMBER: Die senaat keur president Roosevelt se versoek sonder enige opposisie goed. In die Huis van Verteenwoordigers het slegs een kongreslid beswaar aangeteken teen die oorlogsverklaring teen Japan.
Drie dae later verklaar Duitsland en Italië oorlog teen die Verenigde State. Die kongres het gereageer deur oorlog te verklaar teen die twee lande.
Die Japannese aanval op Pearl Harbor het die lang Amerikaanse debat beëindig oor die vraag of hulle by die Tweede Wêreldoorlog betrokke wil raak. Amerikaanse politici en burgers het jare lank gestry oor die vraag of hulle neutraal moet bly of om te veg om Brittanje en Frankryk en ander vriende te help.
Japan se aggressiewe aanval op Pearl Harbor het Amerikaners verenig in 'n algemene begeerte na militêre oorwinning. Dit het Amerikaners gewillig gemaak om alles te doen wat nodig was om die oorlog te wen. En dit het Amerika tot 'n soort wêreldleierskap gedryf wat sy mense nog nooit vantevore geken het nie.
President Franklin Roosevelt en sy adviseurs moes 'n belangrike besluit neem oor hoe om die oorlog te beveg. Sou die Verenigde State Japan, of Duitsland, of albei op dieselfde tyd beveg?
Japan se aanval het Amerika in die oorlog gebring. En dit het die Amerikaanse militêre mag ernstig beskadig. Maar Roosevelt het besluit om nie onmiddellik terug te slaan op Japan nie. Hy sou die meeste van sy magte gebruik om Duitsland te beveg.
Daar was verskeie redes vir Roosevelt se besluit. Eerstens het Duitsland reeds 'n groot deel van Europa, sowel as 'n groot deel van die Atlantiese Oseaan, beheer. Roosevelt beskou dit as 'n direkte bedreiging. En hy was bekommerd oor moontlike Duitse ingryping in Latyns -Amerika.
Tweedens was Duitsland 'n gevorderde industriële nasie. Dit het baie wetenskaplikes en ingenieurs gehad. Die fabrieke was modern. Roosevelt was bekommerd dat Duitsland moontlik dodelike nuwe wapens kan ontwikkel, soos 'n atoombom, as dit nie vinnig gestop word nie.
Derde, Brittanje was histories een van Amerika se naaste bondgenote. En die Britse volk was verenig en veg vir hul lewens teen Duitsland. Dit was nie waar in Asië nie. Japan se belangrikste teenstander was China. Maar die strydmagte van China was swak en verdeeld en kon geen sterk opposisie teen die Japannese bied nie.
Adolf Hitler se besluit om sy verdrag met die Sowjet -leier Josef Stalin te verbreek en die Sowjetunie aan te val, het Roosevelt se keuse finaal gemaak. Die Amerikaanse leier het erken dat die Duitsers op twee fronte sou moes veg: in die weste teen Brittanje en in die ooste teen Rusland.
Hy het besluit dat dit die beste was om Duitsland aan te val terwyl sy magte verdeeld was. Die Verenigde State het dus die meeste van sy troepe en voorrade na Brittanje gestuur om by die stryd teen Duitsland aan te sluit.
Amerikaanse militêre leiers het gehoop om Duitsland vinnig aan te val deur 'n aanval oor die Engelse kanaal te loods. Stalin ondersteun ook hierdie plan. Sowjetmagte het vreeslike verliese gely as gevolg van die Nazi -aanval en wou hê dat die Britte en Amerikaners teen die Duitsers in die weste moes veg.
Die Britse premier Winston Churchill en ander leiers het egter gekant daarteen dat 'n inval te vinnig oor die Engelse kanaal geloods word. Hulle was bekommerd dat so 'n inval sou misluk, terwyl die Duitsers nog steeds so sterk was. En hulle het geweet dat dit 'n ramp sou beteken.
Om hierdie rede het Britse en Amerikaanse magte besluit om die Italiaanse en Duitse troepe wat Noord -Afrika beset het, aan te val.
Britse magte het sedert laat negentien veertig teen die Italianers en Duitsers in Noord -Afrika geveg. Hulle het eers teen die Italianers geveg in Egipte en Libië. Britse magte het die Italianers suksesvol deur Libië gestoot. Hulle het meer as tienduisend Italiaanse troepe doodgemaak en meer as honderd dertigduisend gevangenes gevange geneem.
Maar die Britse sukses het nie lank geduur nie. Hitler het een van sy beste bevelvoerders, generaal Erwin Rommel, gestuur om die bevel oor die Italianers te neem. Rommel was dapper en slim. Hy het die Britte teruggestoot van Libië na die grens met Egipte. En in 'n reuse -geveg by Tobruk het hy meer as agthonderd van Brittanje se negehonderd tenks vernietig of gevang.
Rommel se vordering bedreig Egipte en die Suezkanaal. Dus het Brittanje en die Verenigde State vinnig beweeg om meer troepe en voorrade te stuur om hom te stuit.
Stadig het Britse magte onder leiding van generaal Bernard Montgomery Rommel en die Duitsers teruggestoot na Tripoli in Libië.
In November negentien twee en veertig het Amerikaanse en Britse magte onder bevel van generaal Dwight Eisenhower in die noordweste van Afrika geland. Hulle was van plan om Rommel uit die weste aan te val, terwyl Montgomery hom uit die ooste aanval.
Maar Rommel het geweet Eisenhower se troepe het voorheen min geveg. Hy het hulle dus vinnig aangeval voordat hulle hul eie aanval kon begin.
'N Groot geveg het plaasgevind by die Kasserine -pas in die weste van Tunisië. Amerikaanse magte het groot verliese gely. Maar uiteindelik het Rommel se aanval misluk. Drie maande later het Amerikaanse magte met Montgomery se Britse troepe saamgespan om die Duitsers in Noord -Afrika te dwing om oor te gee.
Die slag van Noord -Afrika was verby. Die geallieerde magte van Brittanje en die Verenigde State het weer beheer oor die suidelike Middellandse See gekry. Hulle kan nou Hitler se magte in Europa vanuit die suide aanval.
Die Geallieerdes het geen tyd gemors nie. Hulle het in Julie van negentien drie-en-veertig op die Italiaanse eiland Sicilië geland. Duitse tenks het teruggeveg. Maar die Britse en Amerikaanse magte het vorentoe beweeg. Gou het hulle die hoofstad van Sicilië, Palermo, ingeneem. En binne enkele weke het hulle die Duitse magte gedwing om Sicilië na die Italiaanse vasteland te verlaat.
Einde Julie is die Italiaanse diktator, Benito Mussolini, omvergewerp en in die gevangenis geplaas. Die Duitsers het hom gered en hom gehelp om 'n nuwe regering te stig, beskerm deur Duitse troepe. Maar steeds val die Geallieerdes aan.
Hulle het na die Italiaanse vasteland gegaan. Die Duitsers het hard baklei. En 'n geruime tyd het hulle die geallieerde troepe verhinder om uit die kusgebiede te breek.
Die geveg het bloediger geword. 'N Hewige geveg het by Monte Cassino plaasgevind. Duisende en duisende soldate het hul lewens verloor. Maar stadig vorder die bondgenote noord deur Italië. Hulle verower Rome in Junie van negentien vier en veertig. En hulle het die Duitsers teruggedwing in die berge van Noord -Italië.
Die bondgenote sou eers aan die einde van die oorlog volledige beheer oor Italië kry. Maar hulle het daarin geslaag om hul beheer oor die Middellandse See te vergroot en die Duitsers terug te dring.
Een van die redes waarom Hitler se magte nie sterker was in Afrika en Italië nie, was omdat Duitse leërs ook in Rusland geveg het. Dit is ons storie volgende week.
Ons program is geskryf deur David Jarmul. U kan ons reeks aanlyn vind met transkripsies, MP3's, podcasts en foto's op voaspecialenglish.com. U kan ons ook op Facebook en Twitter volg by VOA Learning English. Ek is Steve Ember, en nooi jou uit om volgende week weer by ons aan te sluit vir THE MAKING OF A NATION - Amerikaanse geskiedenis in VOA Special English.
Dit was program #191. Vir vorige programme, tik "quotMaking of a Nation" tussen aanhalingstekens in die soekkassie bo -aan die bladsy.
Amerikaanse oorlogsverklaring teen Italië
Op 11 Desember 1941, in reaksie op die Italiaanse oorlogsverklaring teen die Verenigde State, vier dae na die Japannese verrassingsaanval op Pearl Harbor, en drie dae na die Amerikaanse oorlogsverklaring teen die Ryk van Japan, het die Amerikaanse kongres geslaag die Gesamentlike resolusie waarin verklaar word dat daar 'n oorlogstoestand bestaan ​​tussen die regering van Italië en die regering en die mense van die Verenigde State en voorsiening maak om dieselfde te vervolgen daardeur oorlog teen Italië verklaar. Dit verklaar ook dieselfde dag oorlog teen Duitsland.
Terwyl die regering van Italië formeel oorlog verklaar het teen die regering en die mense van die Verenigde State van Amerika. Besluit daarom deur die Senaat en Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika in die kongres dat die oorlogstoestand tussen die Verenigde State en die regering van Italië wat op die Verenigde State neergelê is, hiermee formeel verklaar word en die president word hiermee gemagtig en aangestel om die hele vloot- en militêre magte van die Verenigde State en die hulpbronne van die regering in diens te neem om oorlog te voer teen die regering van Italië en om die konflik suksesvol te beëindig, al die hulpbronne van die land word hiermee beloof deur die Kongres van die Verenigde State. 
Italië verklaar oorlog teen Duitsland - GESKIEDENIS
Duitse oorlogsverklaring teen die Verenigde State
Die regering van die Verenigde State het op die flagrantste manier en in toenemende mate alle reëls van neutraliteit oortree ten gunste van die teëstanders van Duitsland en was voortdurend skuldig aan die ernstigste provokasies teenoor Duitsland sedert die uitbreek van die Europese oorlog , uitgelok deur die Britse oorlogsverklaring teen Duitsland op 3 September 1939, het uiteindelik tot militêre aggressie begin.
Op 11 September 1941 verklaar die president van die Verenigde State in die openbaar dat hy die Amerikaanse vloot en lugmag beveel het om op enige Duitse oorlogsvaartuig op sig te skiet. In sy toespraak van 27 Oktober 1941 bevestig hy weereens uitdruklik dat hierdie bevel van krag was. Ingevolge hierdie bevel het vaartuie van die Amerikaanse vloot sedert begin September 1941 die Duitse vlootmagte stelselmatig aangeval. Amerikaanse vernietigers, soos byvoorbeeld die Greer, die Kearny en die Reuben James, het dus volgens plan op Duitse duikbote losgebrand. Die sekretaris van die Amerikaanse vloot, mnr. Knox, het self bevestig dat Amerikaanse vernietigers Duitse duikbote aangeval het.
Verder het die vlootmagte van die Verenigde State, in opdrag van hul regering en in stryd met die internasionale reg, Duitse handelskepe op die oop see as vyandelike skepe behandel en gegryp.
Die Duitse regering stel dus die volgende feite vas:
Hoewel Duitsland van haar kant gedurende die tydperk van die huidige oorlog streng by die volkereg reëls gehou het in haar betrekkinge met die Verenigde State, het die regering van die Verenigde State uiteindelik begin met oorlogshandelinge teen Duitsland . Die regering van die Verenigde State het daardeur feitlik 'n oorlogstoestand geskep.
Die Duitse regering beëindig gevolglik die diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State van Amerika en verklaar dat onder hierdie omstandighede wat deur president Roosevelt teweeggebring is, Duitsland ook van vandag af as 'n oorlogstoestand met die Verenigde State van Amerika beskou.
Aanvaar, meneer Charg & eacute d'Affaires, die uitdrukking van my hoë agting.
1915 - Italië betree die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van Geallieerdes.
1919 - Verdien Trentino, Suid -Tirol en Trieste onder vredesverdrae.
1922 - Die fascistiese leier Mussolini vorm die regering na drie jaar van politieke en ekonomiese onrus.
1926 - Onderdrukking van opposisiepartye.
1929 - Lateraanse verdrag skep die staat Vatikaanstad.
1935 - Italië val Ethiopië binne.
1936 - Mussolini vorm 'n as met Nazi -Duitsland.
1939 - Albanië geannekseer.
1940 - Italië betree die Tweede Wêreldoorlog aan Duitse kant. Italiaanse magte beset Britse Somaliland in Oos -Afrika.
1941 - Italië verklaar oorlog teen die USSR.
1943 - Sicilië binnegeval deur bondgenote. Koning Victor Emmanuel III sit Mussolini in die tronk. Wapenstilstand onderteken met bondgenote. Italië verklaar oorlog teen Duitsland.
1944 - Geallieerde leërs bevry Rome.
1945 - Mussolini, wat deur Duitsers gered is, word gevang en tereggestel deur Italiaanse partisane.
Op pad na Europese integrasie
1946 - Referendum stem vir republiek om monargie te vervang.
1947 - Italië gee grond en gebiede af onder vredesverdrag.
1948 - Nuwe grondwet. Christen -demokrate wen verkiesings.
1951 - Italië sluit aan by die Europese steenkool- en staalgemeenskap.
1955 - Italië sluit hom aan by die Verenigde Nasies.
1957 - stigterslid van die Europese Ekonomiese Gemeenskap.
1963 - Die Italiaanse Sosialistiese Party sluit aan by die koalisie onder leiding van die Christen-Demokraat onder premier Aldo Moro.
1972 - Giulio Andreotti word premier - 'n pos wat hy in 20 jaar sewe keer sal beklee.
1976-78 - Kommunistiese verkiesingswinste lei tot 'n stem in beleidmaking.
1978 - Oud-premier Aldo Moro ontvoer en vermoor deur fanatiese linkse groep, die Rooi Brigades. Aborsie gewettig.
1980 - Bomaanval op Bologna-stasie maak 84 dood, gekoppel aan regse ekstremiste.
1983 - Bettino Craxi word die eerste sosialistiese premier van Italië sedert die oorlog.
1984 - Rooms -Katolisisme verloor status as staatsgodsdiens.
1991 - Kommuniste hernoem hulself Demokratiese Party van die Links.
1992 - Openbarings van korrupsie op hoë vlak lei tot 'n paar jaar van arrestasies en ondersoeke.
Die grootste aanklaer teen Mafia, Giovanni Falcone, sy vrou en drie lyfwagte wat in motorbomaanval dood is.
1993 - Omkoopskandaal lei tot die bedanking van Craxi as leier van die Sosialistiese Party. Hy vlug later uit die land, word verhoor en in absentia tot gevangenisstraf gevonnis, maar sterf in 2000 in Tunisië.
1994 Maart - Freedom Alliance wen verkiesing. Die koalisie, wat Silvio Berlusconi se Forza Italia, die Noordelike Liga en die neo-Fascistiese Nasionale Alliansie insluit, stort teen die einde van die jaar in botsing met landdroste teen korrupsie en 'n stryd met vakbonde oor pensioenhervorming.
1995-96 - Lamberto Dini is die hoof van die regering van tegnokrate. Besparingsbegroting.
1996 - Middel-links Olive Tree-alliansie wen verkiesing. Romano Prodi word premier.
1997 - Aardbewings tref die streek Umbrië en veroorsaak groot skade aan die Basiliek van St Francis van Assisi. Vier dood.
Prodi -regering verloor vertroue -stem. Massimo D'Alema word premier.
1999 - Carlo Ciampi word president.
2000 April - D'Alema bedank ná swak uitslae van die streekverkiesing en word vervang deur Giuliano Amato.
2001 Mei/Junie - 'n Middel -regse koalisie, onder leiding van Silvio Berlusconi van die Forza Italia -party, wen die algemene verkiesing.
Berlusconi vorm 'n nuwe koalisieregering wat die leiers van twee regse partye insluit, Gianfranco Fini van die National Alliance en Umberto Bossi van die Northern League, asook die pro-Europese Renato Ruggiero wat minister van buitelandse sake word.
2001 Okt - Eerste grondwetlike referendum sedert 1946 waarin gestem word ten gunste van groot grondwetlike verandering, wat die land se 20 streke meer outonomie gee ten opsigte van belasting-, onderwys- en omgewingsbeleid.
2002 Jan - Euro vervang die lire.
Minister van buitelandse sake, Renato Ruggiero, bedank uit protes teen die Euroseptiese standpunte van regse kabinetskollegas.
2002 Februarie -Maart - Kontroversie terwyl die parlement die wetsontwerp goedkeur wat Berlusconi in staat stel om beheer oor sy besighede te behou.
2002 Oktober - Laer huis van die parlement aanvaar 'n omstrede wetsontwerp op kriminele hervorming, wat volgens kritici bedoel is om premier Berlusconi te help om verhoor op korrupsieklagte te vermy.
2003 Mei -Junie - Eerste Minister Silvio Berlusconi verskyn in die hof in Milaan tydens sy eie verhoor op aanklagte van korrupsie wat verband hou met sake in die 1980's. Hy beweer dat hy die slagoffer is van 'n sameswering deur 'n polities gemotiveerde regbank.
2003 Junie - Berlusconi se verhoor word gestaak nadat die parlement die wet goedgekeur het wat immuniteit bied teen vervolging aan vyf houers van belangrike staatsposte, waaronder die premier.
2003 November - Italië verklaar nasionale roudag nadat 19 van sy dienspligtiges dood is in 'n selfmoordbomaanval op hul basis in die suide van Irak.
Bedrog van miljarde euro ontbloot by die voedselvervaardigingsreus van Parmalat. Die maatskappy word as insolvent verklaar.
2004 Januarie - Die konstitusionele hof gooi wet uit wat Berlusconi en ander top -poshouers immuniteit bied teen vervolging. Berlusconi se verhoor hervat in April.
2004 Oktober - Gedwonge uitsetting van honderde Afrika -asielsoekers uit die eiland Lampedusa word deur die VN gekritiseer.
2004 Desember - Na 'n vier jaar lange verhoor word premier Berlusconi vrygespreek van korrupsie.
2005 Maart - Italiaanse geheime diensbeampte doodgeskiet tydens operasie om gyselaars in Irak te bevry.
2005 April - Die parlement bekragtig die EU -grondwet.
Regeringskoalisie stort in duie na 'n verpletterende nederlaag in plaaslike peilings. Berlusconi bedank. Dae later vorm hy 'n nuwe regering nadat hy 'n presidensiële mandaat ontvang het.
2005 Desember - Antonio Fazio bedank as goewerneur van Bank of Italy na 'n skandaal oor die verkoop van Banca Antonveneta. Hy ontken dat hy onbehoorlik opgetree het.
2006 Januarie - Minister van Verdediging sê dat Italiaanse troepe Irak sal verlaat. Die missie eindig in September 2006.
2006 April-Die sentrum-linkse leier, Romano Prodi, wen noukeurige algemene verkiesings. Hy word in Mei gesweer as premier.
Die mees gesoekte man van Italië, vermoedelik hoof van die Siciliaanse maffia Bernardo Provenzano, word deur die polisie gevang.
2006 Mei - Giorgio Napolitano, 'n voormalige kommunis, word as president verkies.
2006 Junie - Nasionale referendum verwerp hervormings wat bedoel is om die magte van die premier en streke te versterk. Die veranderinge is voorgestel tydens Silvio Berlusconi se premierskap.
2006 Augustus - Honderde Italiaanse vredesmagte vertrek na Libanon. Italië gaan die grootste bydraer tot die VN-mandaat word.
2007 Februarie - Eerste Minister Prodi bedank nadat die regering 'n stemming van die Senaat oor sy buitelandse beleid verloor het. Die president vra hom om aan te hou en mnr. Prodi wen vertroue -stemme in albei die parlement.
2008 Januarie - 'n wantroue -stemming dwing Prodi se regering om te bedank.
Berlusconi weer terug
2008 April - Berlusconi wen algemene verkiesings en verseker 'n derde termyn as premier na twee jaar in opposisie.
2008 Augustus - Berlusconi vra Libië om verskoning vir skade wat Italië gedurende die koloniale era aangerig het en teken 'n beleggingsooreenkoms van vyf miljard dollar ter vergoeding.
Die Italiaanse nasionale lugredery, Alitalia, versoek om bankrotskap.
2008 November - Na twee agtereenvolgende kwartale van negatiewe groei, word Italië amptelik in 'n resessie verklaar.
2009 April - Aardbewing tref dorpe in die bergagtige Abruzzo -streek, wat honderde mense dood en duisende dakloos laat.
2009 Mei -Julie - Die parlement keur omstrede wet goed wat onwettige immigrasie kriminaliseer en burgers se patrollies toelaat.
2009 Oktober - Die konstitusionele hof verwerp die wet wat premier Berlusconi immuniteit verleen het terwyl hy in die amp was.
2009 Desember - Eerste minister Silvio Berlusconi word aangerand tydens 'n saamtrek in Milaan. 'N Man met 'n geskiedenis van geestesongesteldheid gooi 'n model van die katedraal van Milaan voor die gesig van die premier en breek sy neus en twee tande.
2010 Januarie - Pous Benedictus doen 'n beroep op Italianers om die regte van onwettige migrante te respekteer. Die oproep kom na 'n golf van geweld teen Afrikaanse plaaswerkers in die suide van Italië, wat ongeveer 70 mense beseer het.
2010 Maart - Die koalisie van Berlusconi behaal sterk winste uit die sentrum -links in plaaslike peilings.
2010 Julie - Die regering oorleef vertroue -stemming oor besparingspakket wat bedoel is om die land se finansies te versterk.
Berlusconi skei met sy voormalige politieke bondgenoot, parlementêre speaker, Gianfranco Fini, wat die mededingende sentrum-regse party Future and Freedom for Italy (FLI) stig.
2010 Augustus - die koalisie van Berlusconi verloor die meerderheid in die laerhuis van die parlement nadat meer as 30 afgevaardigdes van sy Party van Vryheid weggebreek het en by Fini se FLI aangesluit het.
2010 Desember - Berlusconi wen twee vertroue -stemme - na skandale in sy privaat lewe en bewerings van korrupsie - met 'n skraal marge.
2011 Februarie - 'n Regter in Milaan beveel dat Berlusconi op 6 April teregstaan ​​weens magsmisbruik en betaling vir seks met 'n prostituut onder die ouderdom.
2011 Julie - IMF doen 'n beroep op Italië om meer te doen om sy staatskuld - een van die grootste in die eurosone - te verminder en deur te dring op uitgawes.
2011 September - Die parlement gee finale goedkeuring aan 'n besparingspakket van 54 miljard euro (47 miljoen dollar). Die pakket bevat 'n belofte om die begroting teen 2013 te balanseer.
2011 Oktober - Eerste Minister Berlusconi wen 'n belangrike vertroue oor sy hantering van die ekonomie.
Meer as 130 lede van die publiek en meer as 100 polisiemanne word beseer tydens massaprotes in Rome, wat 'n dag van wêreldwye protes teen soberheid en bankpraktyke was.
2011 November - Te midde van toenemende twyfel oor die skuldlas van Italië, bedank Berlusconi nadat sy regering nie 'n volle meerderheid in die Kamer van Afgevaardigdes kon behaal tydens 'n begrotingsstem nie. President Giorgio Napolitano benoem die voormalige kommissaris van die Europese Unie, Mario Monti, om 'n regering van tegnokrate te vorm.
2011 Desember - Mnr Monti se pakket van besparingsmaatreëls ter waarde van 33 miljard euro (& £ 27 miljard $ 43 miljard) se bestedingsbesparings kry parlementêre goedkeuring. Die pakket bevat ook maatreëls om belasting te verhoog en belastingontduiking aan te pak.
2012 Januarie - Die regering stel 'n besluit tot de -regulering uit wat bedoel is om beperkende praktyke te beperk, proteksionisme te verminder en mededinging aan te moedig. Die besluit is daarop gemik om 'n meer meritokratiese stelsel te bevorder en dit vir jongmense makliker te maak om werk te kry.
Die Amerikaanse graderingsagentskap Fitch verlaag Italië se kredietgradering met twee kerwe tot A-.
Die Tweede Wêreldoorlog word gepas 'Hitler se oorlog' genoem. Duitsland was so buitengewoon suksesvol in die eerste twee jaar dat Hitler naby was aan die verwesenliking van sy doel om hegemonie in Europa te vestig. Maar sy triomf was nie deel van 'n strategiese opvatting wat op lang termyn die oorwinning verseker het nie. Die vroeë suksesse was nietemin skouspelagtig. Na die nederlaag van Pole binne 'n maand het Hitler sy aandag weswaarts gerig. Hy het geglo dat dit nodig was om Brittanje en Frankryk te verslaan voordat hy weer ooswaarts kon draai na die gebiede wat die 'leefruimte' vir sy nuwe ryk sou word. Die aanval op die Westelike Front het in die lente van 1940 begin. Hitler het Denemarke en Noorweë in 'n paar dae in April ingeneem, en op 10 Mei val hy Frankryk aan, saam met Luxemburg, België en Nederland. Weereens het sy leërs blitsoorwinnings behaal, Luxemburg, België en Nederland is binne 'n paar dae oorval, en Frankryk het op 21 Junie kapituleer. Slegs die Britte, nou alleen, het Hitler se pad na totale oorwinning in die weste belemmer.
Hitler het vasgestel dat hy Brittanje met lugmag uit die oorlog kon haal. Duitse bomwerpers het hul aanval in Augustus 1940 begin, maar die Britte was ondraaglik. Die gesogte Duitse lugmag (Luftwaffe) het Brittanje nie op sy knieë gebring nie, deels vanweë die sterkte van die Britse lugmag, deels omdat die Duitse lugmag swak toegerus was vir die taak, en deels omdat die Britte Duits kon lees kode (kyk Ultra). Tog was Hitler so vol vertroue in 'n vinnige oorwinning dat hy, nog voordat die aanval begin het, sy militêre beplanners beveel het om planne op te stel vir 'n inval in die Sowjetunie. Die datum wat hy vir daardie inval bepaal het, was 15 Mei 1941.
Alhoewel die nederlaag van die Sowjetunie sentraal was in Hitler se strategiese doelwit, het hy hom gedurende die eerste maande van 1941 toegelaat om twee keer op die spoor te kom in konflikte wat sy inval vertraag het. In albei gevalle voel hy verplig om sy bondgenoot Mussolini uit militêre probleme te red. Mussolini het Griekeland in Oktober 1940 binnegeval, ondanks die feit dat hy reeds in die moeilikheid was in Noord -Afrika, waar hy nie in staat was om die Middellandse See se lewenslyn in Egipte af te sny nie. In Februarie 1941 besluit Hitler om Mussolini in Noord -Afrika te versterk deur 'n gepantserde afdeling onder bevel van generaal Erwin Rommel te stuur. Toe Mussolini se inval in Griekeland ook verval, besluit Hitler weer om versterkings te stuur. Om Griekeland te bereik, moes Duitse troepe deur die Balkanlande gestuur word, almal amptelik neutraal. Hitler kon hierdie lande boelie om die gang van Duitse troepe te aanvaar, maar op 27 Maart het 'n staatsgreep in Joego -Slawië die regering omvergewerp en die nuwe heersers het die ooreenkoms afgesweer. Ter weerwraak het Hitler begin wat hy Operasie Straf teen die Joegoslawe genoem het. Die Joegoslaviese weerstand het vinnig in duie gestort, maar die gevolg was dat die beplande inval in die Sowjetunie nog 'n maand vertraag word.
Toe die inval van die Sowjetunie uiteindelik kom, op 22 Junie 1941, het dit gedoen met beide veldtogte teen die Britte, oor die Engelse Kanaal en in die Middellandse See, nog steeds onvolledig. Hitler was bereid om die risiko te neem wat gevegte op verskeie fronte behels, omdat hy oortuig was dat die oorlog teen die Sowjetunie met die aanvang van die Russiese winter verby sou wees. Die skouspelagtige Duitse vooruitgang gedurende die eerste weke van die inval was 'n bewys van Hitler se berekening. Op 3 Julie het sy weermaghoof in sy oorlogsdagboek geskryf dat die oorlog gewen is. Die Duitse weermaggroep Noord nader die Leningrad -weermaggroep Sentrum het deur die Sowjet -verdediging gebreek en jaag na Moskou en die weermaggroep suid het reeds groot dele van die Oekraïne verower. Die vooruitsig om die someroes van die Oekraïne saam met die olievelde van die Kaukasus vas te lê, het daartoe gelei dat Hitler troepe na Moskou verplaas het om diegene in die suide te versterk.
Hitler se generaals beskou hierdie besluit later as 'n keerpunt in die oorlog. Die gevolg was om die rit na Moskou tot Oktober uit te stel. Teen daardie tyd het 'n vroeë winter aangebreek, wat die Duitse opmars baie belemmer het en dit uiteindelik aan die buitewyke van Moskou vroeg in Desember tot stilstand gebring het. Toe, op 6 Desember, het die Sowjette, nadat hulle tyd gehad het om te hergroepeer, 'n massiewe teenoffensief geloods om hul hoofstad te verlig. Die volgende dag het die Japannese, naamlik bondgenoot van Duitsland, hul aanval op die Amerikaanse vlootbasis by Pearl Harbor in Hawaii geloods. Although they had not bothered to inform Hitler of their intentions, he was jubilant when he heard the news. "Now it is impossible for us to lose the war," he told his aides. On December 11 he declared war on the United States.