Packham: Hy moor uit ‘woede en frustrasie’Rob Packham tydens’n vroeëre hofverskyning> (Foto: Armand Hough/ANA) Rob Packham het nie ŉ motief verklap vir die moord op sy vrou nie, maar dit lyk of hy Gill Packham uit “woede en frustrasie” doodgemaak het. Dít volgens regter Elize Steyn wat Packham (58) Maandag 20 jaar tronkstraf vir die moord op Gill opgelê het. Sy het afgewyk van die minimum vonnis van 15 jaar vir moord. Packham is ook tot vier jaar tronkstraf – waarvan twee jaar samelopend uitgedien sal word – vir regsverydeling gevonnis. Packham was bykans 30 jaar lank met sy vrou getroud, maar die huwelik het gewankel weens Packham se ontrouheid voor Gill se verdwyning op 22 Februarie verlede jaar. Sy het dié oggend nie soos gewoonlik teen 07:30 by die werk aangekom nie en haar liggaam is later in die uitgebrande wrak van haar BMW naby die Dieprivierstasie gekry. Steyn het Packham se weergawe van gebeure, dat Gill moontlik die slagoffer van ŉ kaping was, verwerp en bevind dat Rob Packham ŉ vernuftige leuenaar is. Sy het met die staat saamgestem dat sy optrede “onverstaanbaar” en ŉ aanduiding van skuld was. Steyn het gesê Packham het met Gill se liggaam in die kattebak van die motor rondgery nadat hy haar in hul eie huis vermoor het. Hy het die registrasienommers verwyder en die voertuig aan die brand gesteek, “die laaste, moreel afstootlike daad”. Hy het nie een keer gesê dat hy sy vrou mis of jammer voel vir sy kinders se verlies nie, maar het eerder ŉ afwysende houding in die hof geopenbaar en geen empatie gewys nie. Die Packhams se oudste dogter, Kerry (28), het tydens getuienis ter strafversagting gesê haar pa is ŉ liefdevolle man wat nooit enige geweld teenoor sy gesin gepleeg het nie. Sy het haar ma beskryf as ŉ wonderlike, gul en prettige mens met ŉ groot hart. Haar dood het die familie erg getraumatiseer. Steyn het gesê Gill se dood het ŉ gaping in die lewens van die mense na aan haar gelaat, maar dat “die beskuldigde klaarblyklik nie die trauma verstaan of omgee vir wat dit vir die familie veroorsaak het nie”. Sy het Packham as “dislojaal en bedrieglik” beskryf, asook “selfbevredigend en skynheilig” en gesê daar is weinig gunstig omtrent Packham se geaardheid. Hy het geen berou getoon nie, het nie sy vrou formeel as vermis aangemeld nie, het berading van die hand gewys, wou nie met die ondersoekbeampte saamwerk nie en het deurlopend ŉ “selfgesentreerde, bedrieglike en lafhartige” houding gehandhaaf. Packham het sy vrou, wat klein van gestalte was, twee keer oor die kop geslaan, die sterkste bene in haar skedel gebreek en haar in die “heiligheid van haar eie huis aangeval”. Die vlak van geweld was uitermate en het “ysingwekkende aggressie” gewys. Al was sy platgeslaan deur Packham se ontrou, het Gill probeer om aan haar huwelik te werk, hoewel sy steeds verstaanbaar agterdogtig was. “In haar eie huis was sy sonder twyfel nie so op haar hoede nie.” Steyn het die belangrike rol wat die howe moet speel om vrouemoord te bekamp beklemtoon en gesê in Suid-Afrika het dié soort voorvalle “epidemiese vlakke” bereik – dit is vyf keer hoër as die internasionale gemiddeld. Steyn het ook verwys na die saak teen die voormalige eiendomsmagnaat Jason Rohde, wat skuldig bevind is aan die moord op sy vrou, Susan, asook regsverydeling. Hy het die moordtoneel probeer opstel om soos ŉ selfmoord te lyk. Packham is in Februarie tot 20 jaar tronkstraf gevonnis.