“Dis nie hoe jy val wat saak maak nie, maar hoe jy opstaan.” Dié wysheid is na die grondwetlike hof se uitspraak in die Renate Barnard-saak nog meer van toepassing.
Dis nie asof Suid-Afrika nie reeds die prys betaal nie. Sedert Zuma se bewindsaanvaarding het Suid-Afrika skouspelagtig op die korrupsiepersepsie-indeks, en veral die omkoopindeks, die kreeftegang gegaan.
Op sommige indekse daal Suid-Afrika nie meer veel nie, al is dit bloot omdat daar in die ranglyste nie meer veel plek is om te daal nie. Maar pas het Suid-Afrika op die mededingsindeks van die WEF van die 53ste plek na die 56ste plek teruggesak. Dit klink moontlik onbeduidend, maar in die fynskrif is daar baie skade. In die vorige indeks het Suid-Afrika se finansiële instellings nog hom die tweede plek op hierdie subindeks besorg, maar dit het na die sewende plek teruggesak. Hoewel die land sy posisie op die terrein van werkgewer – werknemerverhoudings baie effens van die laaste plek af verbeter het, bly die land wat wiskunde- en wetenskapsonderrig betref nog heel onder.
Die klimaat is nou so gunstig as wat dit seker nie sommer gou weer sal wees nie vir minderhede om hulle op die internasionale reg te beroep, soos waarvoor die grondwet voorsiening maak. Die Barnard-saak was nie die tyd om te val nie, maar om op te staan.