Hebreërs 7:11-28 (Chris Jones)
Ander tekste: Job 42:1-17; Psalm 34:1-8, 19-22; Markus 10:46-52.
Die Volmaakte Hoëpriester (wat met kerkhervorming geëer word)
God het vir ons elkeen wat onder die gebrokenheid van hierdie wêreld gebuk gaan, 'n superieure Hoëpriester gegee wat regverdig en vol meegevoel is.
Die gedagte dat alle mense die liefde van God in hierdie ewige, heilige en volmaakte Hoëpriester sal ervaar en sodoende vir God sal "sien" en volg selfs deur beproewing heen soos 'n Job en Bartimeus, kom sterk na vore.
Met kerkhervorming vier ons juis hierdie permanensie en volkomenheid van Christus as Hoëpriester en gevolglik die verlossingsplan wat deur Hom aan ons bekend gemaak is.
In hierdie gedeelte beklemtoon die skrywer die superioriteit of uitnemendheid van die priesterskap van Jesus Christus. Twee dele val hier uiteen, elk saamgestel uit 3 verse. Die eerste gedeelte (Heb 7 : 23-25) kontrasteer die klomp vroeëre hoëpriesters met Jesus Christus wat die een, ewige Hoëpriester is. Die tweede gedeelte (Heb 7: 26-28) verklaar hoedat Christus heilig, skuldeloos en sonder smet was, verwyder uit die midde van die sondaars en verhoog bo die hemele. Die klem val hier spesifiek op die superioriteit van Christus Jesus en hoe Hy nie soos die Levitiese priesters deur die wet aangestel is nie, maar met 'n eed bevestig is.
Hierdie twee gedeeltes hang nou met mekaar saam, in dié sin dat albei die superioriteit en volkome genoegsaamheid van Christus as die ewige en volmaakte Hoëpriester bely – dié een wat as bemiddelaar tussen die mens en God optree.
Eintlik is hierdie gedeelte gepak met leerstellighede. Hier word sterk uitsprake gemaak wat polemies sowel as didakties van aard is. Die rede hiervoor is dat die skrywer sy brief aan Joodse Christene rig, met ander woorde mense wat vroeër self die Joodse godsdiens beoefen het of ten minste van Joodse afkoms was, en hulle tot die Christelike geloof bekeer het. Hierdie mense het begin wonder oor hulle "nuwe" geloof. Met nostalgie het hulle teruggedink aan die tradisionele Joodse geloof. Die skrywer van hierdie brief wil hierdie herinneringe rakende hulle pre-Christelike godsdienstige lewe die nek inslaan en gevolglik die inherente waarde van die Joodse geloof en wette verlaag deur dit met Christus en die uniekheid van die Christelike geloof te vergelyk.
Hierdie skrywer is glad nie geinteresseerd in religieuse pluralisme of 'n soort kompromie wat enigiets van die uniekheid en oppermagtigheid van Jesus Christus of die geloof in Hom kan wegvat nie. Vir hierdie skrywer staan die Christelike geloof kop en skouers uit bo enige ander godsdiens as gevolg van die persoon en werk van Jesus Christus. Hy is nie soseer vyandig teenoor die Joodse geloof nie, maar eerder onwrikbaar in terme van Jesus se funksie as superieure Hoëpriester.
Enige ander godsdiens moet op grond hiervan ondergeskik aan die Christelike wees. Dit reflekteer die groot gaping wat daar teen die einde van die eerste eeu tussen die Jodendom en die Christelike geloof ontstaan het. (Hierdie brief is ongeveer in hierdie tyd voltooi, waarskynlik nie later as 95 nC nie.) As 'n mens wegbeweeg van hierdie polemiese belange van die skrywer, ontdek jy ook hoe hy op positiewe, lerende (didaktiese) wyse die seën van die Christelike gemeenskap het as gevolg van die heilswerk van Christus 'n ewige en unieke toegangklikheid tot God wat geen ander godsdiens het nie. Die karakter van hierdie Hoëpriester bepaal die karakter van ons belydenis en verhouding met God.
Bruce, F.F. The new international commentary on the New Testament, The epistle to the Hebrews, pp. 142-160. De Klerk, P.J.S. Kommentaar op die Bybel, Nuwe Testament, Die brief aan die Hebreërs, pp. 128-135. Fensham, F.C. Die brief aan die Hebreërs, pp. 64-72. Grosheide, F.W. Korte verklaring der heilige Schrift, Hebreeën, p 82-91. Soards, M., Dozeman, D., Kendall, M. Preaching the revised common lectionary, pp. 103-113. Van Oyen, H. De brief aan die Hebreeën, pp. 108-118.