Doop – Baptistekerk Kemptonpark
Jy ken seker dié ou grap. As twee Jode bymekaar kom stig hulle ‘n besigheid. As twee Duitsers bymekaar kom stig hulle ‘n ingeneursmaatskappy. As twee Afrikaners bymekaar kom stig een af. Dis erg genoeg dat Afrikaners hierdie reputasie het. Dis erger dat die Korintiërs dit gehad het (1 Korintiërs 10:1-17).
Die oproep tot eenheid (v.10)
Het jy al gehoor van die Van der Twis gesin? Jy sal hulle nooit sonder mekaar sien nie, maar hulle is altyd besig om te baklei. Uiterlik is hulle een gesin, maar innerlik is daar nie eenheid nie. So was dit met die Korintiërs.
Om te keer dat daar verdere verdeeldheid is het Paulus hulle nie beveel nie, maar langs hulle kom staan en hulle gesmeek. Paulus noem hulle broers om te wys dat hy nie beter is as hulle nie (v.12-13) – hy is een van hulle. Paulus vermaan hulle nie in sy eie naam nie, maar in die Naam van die Here Jesus Christus. So wys hy weereens dat hy niks is nie; dat Jesus alleen belangrik is (v.12-13). Paulus het Matteus 5:9 ter harte geneem: “Salig is die vredemakers, want hulle sal kinders van God genoem word.” Paulus vra die Korintiërs om eensgesind en nie verdeeld te wees nie. Hulle moet verenig wees in dieselfde gesindheid en mening. Hulle moet innerlik en nie net uiterlik een wees nie. Die Grieks vir verenig [katartizo] word in Markus 1:19 gebruik van vissers wat hulle geskeurde nette regmaak. Die Korintiërs moet die skeuringe in die kerk regmaak.
In ons gemeentes moet ons dieselfde gesindheid en morele mening hê. Hoe sal ons dit regkry? Soldate wat teen ‘n gemeenskaplike vyand veg het nie tyd om onder mekaar te baklei nie. Laat ons daarom “in een gees vasstaan en, een van siel, saam stry vir die geloof van die evangelie” (Filippense 1:27). As God se kinders moet hulle dieselfde liefde hê (Filippense 2:2). As almal lief is vir Jesus en sy Woord, bou dit die eenheid. Om eensgesind te wees moet ons nederig wees. Wys my ‘n kerk wat verdeeldheid is, en ek wys jou ‘n kerk waar mense hoogmoedig is. Iemand kry nie wat hy wil hê nie en baklei daarom met ander (Jakobus 4:1-2). As jy ander bo jouself stel sal daar nie verdeeldheid wees nie (Filippense 2:3-4). Die leiers moet die voorbeeld hierin stel en ander in die gemeente dien. Jesus het gesê:
“Julle weet dat die owerstes van die nasies oor hulle heers en die groot manne oor hulle gesag uitoefen; maar só moet dit onder julle nie wees nie; maar elkeen wat onder julle groot wil word, moet julle dienaar wees. En elkeen wat onder julle die eerste wil word, moet julle dienskneg wees; net soos die Seun van die mens nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as ‘n losprys vir baie.” (Matteus 20:25-28). “As Ek dan, die Here en die Meester, julle voete gewas het, is julle ook verplig om mekaar se voete te was. Want Ek het julle ‘n voorbeeld gegee om, net soos Ek aan julle gedoen het, ook so te doen.” (Johannes 13:13-14).
Die nederige gesindheid van Christus moet in ons wees (Filippense 2:5). In Efesiërs 4:2-3 sê Paulus: “[wandel] met alle nederigheid en sagmoedigheid, met lankmoedigheid, terwyl julle mekaar in liefde verdra en ernstig strewe om die eenheid van die Gees te bewaar deur die band van die vrede.” God is een en daarom moet ons een wees: “Dit is een liggaam en een Gees, soos julle ook geroep is in een hoop van julle roeping; een Here, een geloof een doop, een God en Vader van almal, wat oor almal en deur almal en in julle almal is.” (Efesiërs 4:4-6).
As jy hoogmoedig is sal God jou weerstaan; as jy nederig is sal Hy aan jou genade gee (Jakobus 4:6). Vra vergifnis vir jou hoogmoed. Doen Bybelstudie en lees goeie boeke oor sonde en Jesus se kruisdood. Dit sal jou nederig maak en vir jou wys dat jy niks is nie en God se oordeel verdien. Alles wat jy het is genade.
Iemand wat nederig is, is soos Jesus. Hoogmoed maak jou soos die duiwel.
Die verbreking van eenheid (v.11-12)
My kinders het laas Vrydag ‘n spanbou liedjie by ‘n atletiek byeenkoms geleer: ‘Sliding on a super tube… landing on cactus… we think your team needs more practice!… Sliding on a super tube… landing on daisy… we think your team is so lazy!’
Soos kinders by ‘n atletiek byeenkoms, was daar groepe in die Korintiër-kerk wat gedink het hulle is beter as die res. Mense uit Chloë se huis het vir Paulus hiervan vertel. Dit is skandelik dat die kerk se leiers nie vir hom gesê het nie, maar dit vir hom weggesteek het. Jaloesie en partyskap het in die gemeente geheers (v.11, 3:3-4). Die verskillende groepe het gesê: “Ek is van Paulus, en ek van Apollos, en ek van Céfas, en ek van Christus.” (v.12). Dit terwyl Jesus vir sy dissipels gesê het: “Maar julle, laat jul nie Rabbi noem nie, want een is julle leermeester: Christus, en julle is almal broeders. En julle moet niemand op die aarde julle vader noem nie, want een is julle Vader, Hy wat in die hemele is. Julle moet julle ook nie leermeesters laat noem nie, want een is julle leermeester: Christus.” (Matteus 23:8-10).
Die Paulus-groep het hom seker gevolg omdat hy heilig, nederig, intelligent was, en eenvoudig gepreek het. Die Apollos-groep het geroem omdat hulle leier welsprekend en opgelei was, en die Bybel goed geken het (Handelinge 18:24-28). ‘Petrus het vir Jesus gesien toe hy op aarde was, en is gekies om die leier van die twaalf te wees,’ het die Cefas-groep gesê. Die Christus-groep het gesê: ‘Ons behoort aan die groep wat geen menslike leier het nie. Ons is trots daarop dat ons groep die beste is.’ Ek het onlangs ‘n blog gesien wat soos die Christus-groep is: mense wat daarin roem dat hulle aan geen menslike groep behoort nie.
Wat is Paulus se punt in hierdie verse? Moenie die eenheid verbreek nie. Hoe doen ‘n mens dit? Moenie met ander Christene stry of die kerk verlaat oor leerstellings wat nie sentraal is tot die evangelie nie. Ek praat van dinge soos detail verskille oor die eindtyd. Moet ook nie die kerk verlaat net omdat jy lus is vir ‘n verandering nie. Mense wat van die kerk of Bybelstudie af wegbly, omdat hulle gunsteling prediker of leier nie aan die woord is nie, versteur die eenheid.
Indien iemand soos ‘n ongelowige in sonde volhard, moet ons nie gemeenskap met hom of haar hê nie. So ‘n persoon moet uit die gemeente gesit word (5:9-13). As iemand valsheid verkondig moet jy hom aanspreek en van sy sonde probeer terugdraai (2 Timoteus 2:24-26). As hy nie luister nie, maar aanhou om tweedrag te saai, moet jy hom vermy:
“Maar vermy dwase strydvrae en geslagsregisters en twis en stryery oor die wet, want dit is nutteloos en doelloos. Aan ‘n man wat partyskap verwek, moet jy jou onttrek ná die eerste en tweede vermaning, wetende dat so iemand op ‘n verkeerde pad is en sonde doen en selfveroordeeld staan.” (Titus 3:9-11).
Wat rondreisende vals leraars betref sê 2 Johannes 9-11: “Elkeen wat ‘n oortreder is en nie bly in die leer van Christus nie, hy het God nie. Wie in die leer van Christus bly, hy het die Vader sowel as die Seun. As iemand na julle kom en hierdie leer nie bring nie, ontvang hom nie in die huis nie en groet hom nie. Want die een wat hom groet, het gemeenskap aan sy bose werke.”
Moenie paaie skei met ‘n mede-gelowige oor klein verskille nie. Maar as dit by leerstellings kom wat die evangelie direk raak is daar nie genade nie. Ons praat hier van mense wat byvoorbeeld sê dat God nie ewig of Almagtig is nie, dat Jesus nie God is nie, dat Jesus nie vir ons sondes gesterf het nie, dat Jesus nie liggaamlik uit die dood uit opgestaan het nie, dat die Bybel nie die Woord van God is nie, dat heiligheid nie belangrik is nie, dat die hemel en die hel nie regtig bestaan nie, dat Jesus nie weer gaan terugkeer nie. Indien die gemeente waaraan jy behoort aan hierdie leerstellings vashou, moet jy met die leiers praat. Indien dit lyk of hulle nie gaan verander nie, moet jy die gemeente verlaat. In so ‘n geval is jy nie besig om die eenheid van die liggaam te verbreek nie, maar skei jy jou af van ongelowiges.
Hoekom moet jy alles in jou vermoeë doen om nie die eenheid van die kerk te verbreek nie? Paulus antwoord: “Weet julle nie dat julle ‘n tempel van God is en die Gees van God in julle woon nie? As iemand die tempel van God skend, sal God hom skend; want die tempel van God is heilig, en dit is julle.” (3:16-17). Jesus het gesê: “wie nie teen ons is nie, is vir ons.” (Lukas 9:50). Iemand wat verdeeldheid bring tree op soos ‘n ongelowige (Galasiërs 5:20).
Die evangelie van eenheid (v.13-17)
‘n Paar jaar gelede het Iain Murray by ‘n konferensie gepreek. Die gehoor het applous gegee toe hy na die kansel toe opstap. Hy het die gehoor dadelik stil gemaak, omdat die eer Jesus alleen toekom. So het Paulus gedoen in die verse wat volg.
Paulus het die Korintiërs herinner dat Christus nie verdeeld is nie. Hulle was alreeds een in die Here. Dit was nie nodig dat hulle die eenheid moes skep nie – hulle moes dit net bewaar (Efesiërs 4:3). Jesus het hulle sonde op Homself geneem aan die kruis. Hulle moes Hóm aanbid en nie vir Paulus nie. Hulle is nie in Paulus se naam gedoop nie, maar in Jesus se Naam (Handelinge 2:38, Matteus 28:19). Hulle was dus met Hom verenig en nie met Paulus nie. Om dan ‘n menslike leier na te volg was sinneloos. Toe Martin Luther hoor dat ‘n Protestantse groep na hom vernoem is, het hy gesê: ‘What is Luther? The teaching is not mine. Nor was I crucified for anyone… How did I, poor stinking bag of maggots that I am, come to the point where people call the children of Christ by my evil name?’
As Paulus sy eie kultus wou begin het, sou hy mense in sy naam gedoop het. Maar hy het nie. In sy bediening het hy minder as ‘n halfdosyn mense gedoop. Onder hulle was Crispus, Gajus, en die huisgesin van Stefanas (16:15, 17, Handelinge 2:41, 18:7-8, 16:30-34, Romeine 16:23). By ‘n vergadering het ek gesê dat ek na bekerings smag, maar niks sien nie. Agter my het ‘n predikant opgestaan en geroem dat hy in een jaar 400 mense na die Here toe gelei het. Paulus was nie so nie. Hy het nie rekord gehou van hoeveel mense hy gedoop het, sodat hy daarin kon roem nie. Sy fokus was nie om suksesvol te wees nie, maar getrou.
Ja, Jesus het vir die kerk gesê om dissipels te doop (Matteus 28:19). Maar dit was nie Paulus se fokus nie. My vriend is ‘n sendeling. ‘n Sendeling wat in die omgewing werk het vir hom gesê dat die doop deel is van die evangelie, en dat iemand wat nie gedoop is nie, nie gered kan word nie. Dis onsin. Die doop is ‘n uitdrukking van die evangelie en nie ‘n deel daarvan nie. Paulus sê so in v.17: “Want Christus het my nie gestuur om te doop nie, maar om die evangelie te verkondig”.
Hoe het Paulus die evangelie verkondig? “nie met wysheid van woorde nie, sodat die kruis van Christus nie verydel mag word nie.” (v.17). Paulus wou nie so fantasties preek, dat hy die aandag op homself gevestig het nie (2:1, 4, 13, 2 Korintiërs 10:10, 11:6). Die aandag moes op die evangelie wees, omdat dít die krag van God is om sondaars te red.
Bevorder evangelie eenheid. Alvorens jy dit kan doen moet jy weet wat dit is. Evangelie eenheid is die eenheid wat ons in die evangelie het; die eenheid wat Jesus deur sy kruisdood bewerk het (Efesiërs 2:16-18, Johannes 17:21). Is dit dan moontlik om een te wees met mense wat die evangelie verwerp? Die Skrif sê:
“Moenie in dieselfde juk trek saam met ongelowiges nie, want watter deelgenootskap het die geregtigheid met die ongeregtigheid, en watter gemeenskap het die lig met die duisternis? En watter ooreenstemming het Christus met Bélial, of watter aandeel het die gelowige met die ongelowige? Of watter ooreenkoms het die tempel van God met die afgode? Want julle is die tempel van die lewende God, soos God gespreek het: Ek sal in hulle woon en onder hulle wandel, en Ek sal hulle God wees, en hulle sal vir My ‘n volk wees.” (2 Korintiërs 6:14-16).
Ons is nie broers met Moslems, Hindus, Jehova’s Getuies, en ander wat die Bybelse evangelie verwerp nie. Ons moenie intergeloof samekomste of bidure hou soos wat hulle by Nelson Mandela se gedenkdiens gedoen het nie. Laat ons eerder ons gawes gebruik om die eenheid in die liggaam van Christus te bevorder (Efesiërs 4:11-13). In die kerk moet die evangelie en leerstellings wat daarmee verband hou die basis vir ons eenheid wees. Wees ernstig oor ander leerstellings, maar moenie dat dit die basis vir ons eenheid vorm nie. Ons moet byvoorbeeld nie net een wees met ander Baptiste nie.
Waarom is evangelie eenheid so belangrik? Om mense van ander godsdienste as broers te omhels, skep verwarring oor die evangelie. Ons eenheid moet met ander Christene wees. Dan sal die wêreld weet ons is sy dissipels. “‘n Nuwe gebod gee Ek julle, dat julle mekaar moet liefhê; soos Ek julle liefgehad het, moet julle ook mekaar liefhê. Hieraan sal almal weet dat julle my dissipels is, as julle liefde onder mekaar het.” (Johannes 13:34-35).
Iemand het ‘n tyd gelede vir my vertel van ‘n predikant wat ek ken: ‘Hy vat dit baie swaar en huil as mense uit die gemeente bedank.’ Ek vind dit ook sleg as mense bedank, maar ek het nie verstaan hoekom dit vir hom só erg is nie. Ek dink ek begin nou verstaan hoekom.
 Die Griekse word vir vermaan [parakaleo] beteken ‘om tot langs jou te roep’.
 Cefas is ‘n ander naam vir Petrus (sien Johannes 1:43).
 David Garland, Baker Exegetical Commentary on the New Testament: 1 Corinthians, p.49
On Junie 5, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Doop,Evangelisasie
Hiper-Calviniste preek nie die evangelie vrylik nie. Hulle deel dit net met mense wat onder sonde-oortuiging is. In húlle denke is die evangelie nie vir almal nie. Handelinge 8 dink anders.
Filippus en die Samaritane (v.1-25)
“1 En Saulus het ook sy vermoording goedgekeur. En daar het in dié tyd ‘n groot vervolging teen die gemeente in Jerusalem ontstaan, en almal is verstrooi oor die streke van Judéa en Samaría, behalwe die apostels. 2 En godvresende manne het Stéfanus begrawe en ‘n groot rou oor hom bedrywe. 3 Maar Saulus het die gemeente verwoes en in die huise gegaan en manne en vroue uitgesleep en in die gevangenis oorgelewer. 4 En die wat verstrooi was, het die land deurgegaan en die woord van die evangelie verkondig.
5 En Filippus het afgekom in ‘n stad van Samaría en Christus aan hulle verkondig. 6 En die skare het eendragtig ag gegee op die woorde van Filippus toe hulle dit hoor en die tekens sien wat hy doen. 7 Want uit baie van die wat onreine geeste gehad het, het die geeste uitgegaan terwyl hulle met ‘n groot stem skreeu; en baie wat lam en kreupel was, het gesond geword. 8 En daar was groot blydskap in daardie stad. 9 En ‘n sekere man met die naam van Simon het vantevore in die stad met towery omgegaan en die bevolking van Samaría verbyster deur te sê dat hy iets besonders was. 10 En almal, klein en groot, het hom aangehang en gesê: Hy is die groot krag van God. 11 En hulle het hom aangehang, omdat hy hulle ‘n geruime tyd deur sy towerye verbyster het. 12 Maar toe hulle Filippus geglo het, wat die evangelie aangaande die koninkryk van God en die Naam van Jesus Christus verkondig het, is hulle gedoop, manne sowel as vroue. 13 En Simon het ook self gelowig geword, en nadat hy gedoop was, gedurig by Filippus gebly; en hy was verbaas toe hy die tekens en groot kragte sien gebeur.
14 En toe die apostels in Jerusalem hoor dat Samaría die woord van God aangeneem het, het hulle Petrus en Johannes na hulle gestuur. 15 Húlle het afgekom en vir hulle gebid, dat hulle die Heilige Gees mag ontvang, 16 want Hy het toe nog op niemand van hulle geval nie, maar hulle was net gedoop in die Naam van die Here Jesus. 17 Hulle het hul toe die hande opgelê, en hulle het die Heilige Gees ontvang. 18 En toe Simon sien dat deur die handoplegging van die apostels die Heilige Gees gegee word, het hy hulle geld aangebied 19 en gesê: Gee aan my ook hierdie mag, sodat elkeen wat ek die hande oplê, die Heilige Gees kan ontvang. 20 Maar Petrus sê vir hom: Mag jou geld saam met jou vergaan, omdat jy gedink het om die gawe van God deur geld te verkry. 21 Jy het geen deel of lot in hierdie saak nie, want jou hart is nie reg voor God nie. 22 Bekeer jou dan van hierdie boosheid van jou, en bid God of die gedagte van jou hart jou miskien vergewe mag word. 23 Want ek sien dat jy in ‘n gal van bitterheid en bande van ongeregtigheid is. 24 Maar Simon het geantwoord en gesê: Bid julle tot die Here vir my, sodat niks van wat julle gesê het, oor my mag kom nie. 25 Nadat hulle dan kragtig getuig en die woord van die Here gespreek het, het hulle na Jerusalem teruggegaan en die evangelie aan baie dorpe van die Samaritane verkondig.”
Saulus het die moord op Stefanus goedgekeur (v.1). Soos ‘n wilde dier het hy die kerk uitmekaar geskeur en vervolg (v.1, 3). Hy het gelowiges in die tronk gestop en gesorg dat hulle die doodstraf kry (v.3, 26:10). Die gelowiges het vir Stefanus begrawe (v.2). Onder die vervolging het hulle uitmekaar gespat. Die verstrooide kerk die evangelie in Judea en Samaria gepreek en só die volgende been van haar opdrag uitgevoer (v.1, 4, cf. 1:8). Die apostels het in Jerusalem agtergebly om die Christene in die tronk te bemoedig (v.1).
Tot op hede het die Jode en Samaritane mekaar gehaat. ‘n Hele geskiedenis van vyandskap het agter hulle gelê. Alles het begin toe die Samaritane met ander nasies ondertrou het (2 Konings 17). Hulle is as baster Jode beskou. Die Jode wou geen gemeenskap met hulle hê nie (Johannes 4:9). Nou het Filippus die evangelie in Samaria gepreek. Die hele stad het aandag gegee en bly geraak toe God sy boodskap met kragtige wonders bevestig het (v.5-8).
Voorheen het Simon die towenaar die skare met sy toorkunste getrek. Hy het gesê dat hy byna so belangrik soos God is. Maar toe hulle Filippus se boodskap hoor was Simon se toorkunste ou nuus. Hulle het die evangelie geglo en is gedoop. Simon het ook geglo, hom laat doop en naby Filippus gebly (v.9-13). Hy wou ook hierdie krag hê, sodat die mense weer aan sy lippe kon hang. Simon se geloof was vals. Johannes 2:23-25 beskryf sy soort geloof: “En toe [Jesus] in Jerusalem was op die pasga gedurende die fees, het baie in sy Naam geglo, omdat hulle die tekens gesien het wat Hy doen. Maar Jesus self het Hom aan hulle nie toevertrou nie, omdat Hy almal geken het en omdat Hy nie nodig gehad het dat iemand van die mens sou getuig nie; want Hy self het geweet wat in die mens is.”
Die apostels het gehoor van die Samaritane se bekering. Hulle het vir Petrus en Johannes Samaria toe gestuur om te bid dat die Samaritaanse gelowiges die Gees kon ontvang (v.14-17). Voorheen wou Johannes die Samaritane verwoes, maar nou was hy bly oor hulle redding (Lukas 9:52-54). Hoekom het die Samaritane die Gees ná bekering, en deur die oplegging van die apostels se hande ontvang? Dit het gebeur, omdat daar vyandskap tussen hulle en die Jode was. Die leiers van die kerk moes teenwoordig wees, sodat die Jode kon sien dat die Samaritane nie tweede-klas burgers van die Koninkryk is nie, maar volkome lede van Christus se liggaam.
Simon het die krag van die Gees gesien (dalk het hulle in tale gepraat?). Hy wou óók deur handoplegging die Gees vir mense gee en het aangebied om hierdie gawe by Petrus te koop (v.18-19). Hy het geweet dat hy op hierdie manier skatryk kon word. Petrus het hom bestraf: ‘Mag jy en jou geld hel toe gaan. Jy het geen aandeel in die Heilige Gees of die evangelie nie. Jou hart is nie reg voor God nie. Jy is ‘n vals bekeerling en jou belydenis in die doopwater was vals. Jy is onbekeerd en boos. Jou sondes is nie vergewe nie. Jou hart en die vrug in jou lewe is bitter (cf. Deuteronomium 29:18-19). Jy is ‘n slaaf van sonde’ (v.20-23). Die waarheid van Petrus se woorde is gou bewys toe Simon alles wou doen om die straf vry te spring, maar nie self wou bid of wegdraai van sy sonde nie (v.24). Toe die apostels weg is het hulle die evangelie verder in Samaritaanse dorpies verkondig (v.25).
Die evangelie kan enige hindernis oorkom:
Die bitter haat van vyande kan nie die evangelie weerstaan nie – Saulus het in die volgende hoofstuk tot bekering gekom.
‘n Vreemde kultuur en ander godsdienstige oortuigings staan nie in die pad nie (v.5).
Ouderdom skep nie ‘n probleem nie: kinders, tieners, volwassenes en ou mense kan tot bekering kom.
God kan ryk en arm mense red.
Moenie sê dat mense wat ‘n lae IK het eenvoudig nie die vermoë het om die evangelie te kán begryp nie.
Toets jouself om te sien of jy in die geloof is. Is jy gedoop, maar ‘n slaaf van sonde? Het jy ‘n slegte hart vol bose gedagtes? Is jy bang vir die hel maar draai nie weg van jou sonde nie? Dra jy bitter vrugte? Bekeer jou. Glo in Jesus. Glo dat Hy volkome God en volkome mens is. Glo dat Hy heilig is en jou sonde haat. Glo dat Hy die wet volmaak onderhou het namens ons. Glo dat Hy in die plek van sondaars gestraf is aan die kruis. Glo dat Hy gesterf het, begrawe is, en liggaamlik opgestaan het uit die dood. Vertrou met jou hele hart op Hom. Beeld jou nuwe lewe en rein hart uit deur gedoop te word. Gehoorsaam sy Woord, die Bybel.
Filippus en die Etiopiër (v.26-40)
“26 En ‘n engel van die Here het met Filippus gespreek en gesê: Staan op en gaan na die suide op die pad wat afloop van Jerusalem na Gasa. Dit is ‘n eensame pad. 27 Toe het hy opgestaan en gegaan. En daar was ‘n man van Ethiópië, ‘n hofdienaar, ‘n staatsamptenaar van Kandacé, die koningin van die Ethiópiërs, wat oor al haar skatte was en na Jerusalem gekom het om te aanbid. 28 En hy was op die terugreis en het op sy wa gesit en die profeet Jesaja gelees. 29 Toe sê die Gees vir Filippus: Gaan daarheen en bly by daardie wa. 30 En Filippus het daarheen gehardloop en hom die profeet Jesaja hoor lees; en hy sê: Verstaan u wel wat u lees? 31 En hy antwoord: Hoe kan ek tog as niemand my die weg wys nie? Toe vra hy Filippus om op te klim en by hom te kom sit. 32 En die gedeelte van die Skrif wat hy besig was om te lees, was dít: Soos ‘n skaap is Hy gelei om geslag te word, en soos ‘n lam wat stom is voor die een wat hom skeer, so maak Hy sy mond nie oop nie. 33 In sy vernedering is sy oordeel weggeneem, en wie sal sy geslag beskrywe? Want sy lewe word van die aarde weggeneem. 34 En die hofdienaar antwoord en sê vir Filippus: Ek bid u, van wie sê die profeet dit, van homself of van iemand anders?
35 En Filippus het sy mond geopen en van hierdie Skrif af begin en die evangelie van Jesus aan hom verkondig. 36 En terwyl hulle voortreis op die pad, kom hulle by water; en die hofdienaar sê vir hom: Daar is water; wat verhinder my om gedoop te word? 37 Toe sê Filippus: As u glo met u hele hart, is dit geoorloof. En hy antwoord en sê: Ek glo dat Jesus Christus die Seun van God is. 38 En hy het beveel dat die wa moes stilhou; en hulle het altwee in die water afgeklim, Filippus en die hofdienaar; en hy het hom gedoop. 39 En toe hulle uit die water opklim, het die Gees van die Here Filippus skielik weggevoer, en die hofdienaar het hom nie meer gesien nie, want hy het sy weg met blydskap gereis. 40 Maar Filippus is in Asdod gevind. En hy het die land deurgegaan en die evangelie verkondig in al die stede, totdat hy in Cesaréa gekom het.”
‘n Engel het vir Filippus gesê wat om te doen. Hy was dadelik gehoorsaam. Hy het die herlewing in Samaria gelos en suid gereis tot by die pad tussen Jerusalem en Gasa – vir een sondaar (v.26). Die sondaar was ‘n ontmande Etiopiër, die minister van finansies vir die Kandace[i], die koningin-moeder wat namens haar seun regeer het (v.27). Omdat hy ontman was kon die hofdienaar nie die tempel binnegaan nie (Deuteronomium 23:1). Hy kon ook nie volwaardig deel word van die Joodse godsdiens nie (‘n proseliet). Hy het dus nie-amptelik die Joodse geloof aangehang (‘n Godvresende).
Oppad huistoe het hy hardop uit Jesaja gelees (v.28). Die Gees het vir Filippus beveel om na die wa toe te hardloop. Hy het vir die Etiopiër verduidelik dat Jesaja 53 oor Jesus gaan:
Jesus het stilgebly by sy verhoor en is onskuldig gestraf.
Hy het ons sonde op Homself geneem en weer uit die graf opgestaan na sy dood.
Almal wat dit glo, op Hom vertrou en hulle bekeer, sal gered word (v.29-35).
Die Etiopiër het sy geloof in die doopwater bely (v.36-38). Nadat hy die Etiopiër gedoop het is Filippus, soos Esegiël, deur die Gees weggevoer (v.39, cf. Esegiël 3:14). Hy het homself naby die suidkus van Isarel in Asdod bevind. Vandaar het hy teen die kus op gereis en die evangelie gepreek. Hy het in Cesarea gestop en hom daar gevestig (v.40, 21:8). Die Etiopiër het sy reis met blydskap voortgesit (v.39, cf. Psalm 68:32). Hy het die boodskap van vrede saamgebring Afrika toe.
Die Etiopiër het geen toekoms gehad nie. Hy was kinderloos. So is daar in ons tyd mense wat geen hoop vir die toekoms het nie: boemelaars, drank- en dwelmslawe, mense wat hulle werk, gesin en alles verloor het. In Jesus is daar ‘n toekoms vir die ontmande hofdienaar: “En laat die uitlander wat hom by die HERE aangesluit het, nie spreek en sê: Die HERE sal my gewis afskei van sy volk nie; en laat die ontmande nie sê: Kyk, ek is ‘n droë boom nie. Want so sê die HERE aan die ontmandes wat my sabbatte hou en verkies wat My behaag en vashou aan my verbond: Ek sal aan hulle in my huis en binnekant my mure ‘n gedenkteken en ‘n naam gee wat beter is as seuns en dogters; ‘n ewige naam gee Ek aan hulle, wat nie uitgeroei sal word nie.” (Jesaja 56:3-5). In Jesus is daar hoop en ‘n toekoms vir jou.
Christen: deel jy gereeld die evangelie met ander? Nee? Hoekom nie? Is jy bang? Die Here is met jou en sy Gees in jou is sterker as die vyand (Matteus 28:20, 1 Johannes 4:4). Weet jy nie hóé om die evangelie te deel nie? Die evangelie-boodskap klink só:
 Jesus het vir ons sondes gesterf aan die kruis. Die Skrif het dit voorspel nog voordat dit gebeur het.
 Hy is begrawe en het op die derde dag liggaamlik opgestaan uit die dood soos wat die Skrif voorspel het (1 Korintiërs 15:3-4).
 Bekeer jou van jou sonde, glo die evangelie en vertrou met jou hele hart op Jesus (Markus 1:15).
Is jy ongehoorsaam? Evangelisasie is nie ‘n opsie nie, maar ‘n opdrag (Matteus 28:19). As jy die Here liefhet sal jy Hom gehoorsaam (Johannes 14:15). Kom jy gereeld kerk toe en lees jou Bybel, maar jy is ongered want jy verstaan nie wat jy lees nie (v.30-31)? Ek is bereid om jou te help. Kom sien my ná Sondag se erediens of stuur vir my ‘n e-pos (i4@absamail.co.za).
Is jy gered maar nog nie gedoop nie? Wat keer dat jy gedoop word (v.36)? Wat sê die Bybel oor die doop? Doop volg ná geloof; slegs dissipels moet gedoop word (v.35-38, 2:37-38, Matteus 28:19). Doop moet geskied deur onderdompeling. Die doop beeld immers ons begrafnis en opstanding saam met Jesus uit (Romeine 6:3-4). As besprinkeling die Bybelse metode van doop was, kon Filippus sy watersak gebruik het, of hy kon water uit die poel gaan skep het. Maar hy het nie. Hy het saam met die Etiopiër in die water ingeloop en hom onderdompel (v.38). Dit is tog wat die Griekse woord vir doop beteken [Gk. baptizo, Strong’s G907].
In ‘n preek het Charles Kingsley gesê: ‘The Black People of Australia, exactly the same race as the African Negro, cannot take in the Gospel… All attempts to bring them to a knowledge of the true God have as yet failed utterly… Poor brutes in human shape… they must perish off the face of the earth like brute beasts.’ (John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, pp.263-264). John Paton het vir Kingsley verkeed bewys. Vandag is daar mense wat glo dat geen swart mens gered kan word nie. Handelinge 8 wys hulle is verkeerd. Enigiemand kan gered word. Die evangelie is vir almal.
[i] Kandace is nie ‘n naam nie, maar ‘n titel soos Caesar of Farao
Ek het al dikwels in preke verwys na John Paton. Hy was ‘n Skotse sendeling na die New Hebrides. Die inboorlinge (kannibale) het dikwels vir Paton belowe dat hulle sal ophou om te steel en te moor. Hulle beloftes was soos ‘n wasem. Hulle het gelieg. Genesis 15:1-18:15 wys vir ons dat God nie ‘n mens is wat lieg nie. Hy hou sy beloftes.
In hoofstuk 14 het God vir Abram beskerm en sy vyande oorwin. Die koning van Sodom wou hom beloon, maar hy het dit van die hand gewys (14:20-23). Gód was sy skild en Hý sou hom beloon; daarom het hy nie nodig gehad om te vrees nie (15:1). Maar vandag word jy beloon en môre sterf jy. Wie kry dán die beloning as jy nie ‘n erfgenaam het nie (15:2-3)? God het Abram se vraag beantwoord: “die een wat uit jou liggaam sal voortkom, hy sal jou erfgenaam wees. Daarop lei Hy hom uit na buite met die woorde: Kyk nou op na die hemel en tel die sterre as jy hulle kan tel [onthou dat ‘n mens baie meer sterre in die woestyn sien as in die stad!]. En Hy sê vir hom: So sal jou nageslag wees.” (15:4-5). Abram het God se belofte geglo; God het toe sy geregtigheid aan hom toegereken (15:6, Romeine 4:3).
God het vir Abram herinner hoe Hy hom uit Ur van die Chaldeërs (suid-Irak) na Kanaän toe geskuif het om die land as erfdeel te verkry (15:7). Abram het egter nog geen grond in die land besit nie. Hoe kon hy verseker weet dat God dit aan sy nageslag sou gee (15:8)? God het beveel dat hy vee en voëls moes slag. Hy moes die bees, bok en skaap in die lengte deursny en in ‘n ry op die grond sit. Die duif en tortelduif het hy agter die diere se karkasse neergelê. Die aasvoëls het gekom om aan die vleis te vreet, maar Abram het hulle verjaag (15:8-11). Wat op aarde beteken hierdie simboliek? Die persoon wat die verbond maak sê hierdeur dat sý liggaam so gebreek sal word, dat die aasvoëls aan sý dooie liggaam sal vreet as hy die verbond breek. Jeremia 34:17-20 verduidelik dit so:
“Daarom, so sê die HERE: Júlle het na My nie geluister om ‘n vrylating uit te roep elkeen vir sy broer en vir sy naaste nie; kyk, Ek roep ‘n vrylating uit, spreek die HERE, om julle oor te gee aan die swaard, die pes en die hongersnood, en Ek sal julle ‘n skrikbeeld maak vir al die koninkryke van die aarde. En Ek sal die manne wat my verbond oortree het, wat die woorde van die verbond nie gehou het wat hulle voor my aangesig gesluit het nie, maak soos die kalf wat hulle in twee stukke gesny het en tussen die stukke waarvan hulle deurgegaan het: die vorste van Juda en die vorste van Jerusalem, die hofdienaars en die priesters en die hele volk van die land wat tussen die stukke van die kalf deurgegaan het. En Ek sal hulle gee in die hand van hulle vyande en in die hand van die wat hulle lewe soek; en hulle lyke sal dien as voedsel vir die voëls van die hemel en die wilde diere van die aarde.”
Dit is dalk wat Jesus bedoel het toe Hy die nagmaalbrood gebreek het en gesê het: ‘Dit is my liggaam’ (Lukas 22:19). Ons liggame moes in twee gesny word. Jesus het egter ons sonde op Hóm geneem en namens ons sy liggaam laat ‘breek’ deur ‘n aaklige en Godverlate kruisdood.
God het ‘n diep slaap oor Abram laat kom om te wys dat Hý die verbond maak – Abram het geen inisiatief geneem nie (15:12a). Daar het ‘n vreeslike donker oor Abram gekom, sodat hy bang geword het (15:12b). Die vrees was oor dit wat die Here vir hom vertel het: sy nageslag sou vir 400 jaar (afgerond, cf. Eksodus 12:40-41) slawe wees in ‘n vreemde land (15:13). Maar God sou die Egiptenare oordeel en sy volk uitlei (15:14). En dan sou hy die Amoriete oordeel as sy volk die Beloofde Land in besit geneem het (15:16). As Hy wou, kon God die Amoriete lankal gestraf het. Maar Hy was geduldig. Hulle oordeel moes vol word soos ‘n dam. En dan sou die oordeel losbreek (15:16, cf. Romeine 2:5). Abram sou nie in hierdie vreeslike dinge deel nie, maar sou oud word en in vrede sy kop neerlê (15:15).
‘n Vlammende fakkel en rokende oond het tussen die stukke deur beweeg (15:17). Dit was simbolies van God se teenwoordigheid (Eksodus 13:21-22, 19:18). Hy is ‘n verterende vuur (Deuteronomium 4:24). God het belowe om die land van die huidige inwoners aan Abram se nageslag te gee (15:18-21). Maar hoe kon dit gebeur as Sarai onvrugbaar was? Hulle het al 10 jaar in die land gewoon en nog nie ‘n kind gehad nie. Sarai was ongeduldig en het begin twyfel. Sy het voorgestel dat Abram deur haar Egiptiese slavin (Hagar) kinders námens haar moes baar. Toe Hagar swanger word het sy met minagting op Sarai neergesien omdat sy onvrugbaar was. Sarai het jaloers geraak: ‘Dalk hou Abram nou meer van Hagar, omdat sy vir hom ‘n seun gebaar het?’ Sarai het vir Abram begin beskuldig (16:1-5). Hy was egter passief en het sy verantwoordelikheid ontken: “Daar is jou slavin in jou hand—doen met haar soos dit goed is in jou oë.” (16:6). Sarai was hard en het vir Hagar sleg behandel. Hagar het gevlug en terug gekeer na haar tuisland toe (cf. 12:16). Oppad Sur toe (net oos van Egipte) het sy by ‘n fontein gestop om te rus (16:6-7). Daar het die Engel van die Here vir haar gesê om terug te keer en vir Sarai te luister (cf. Filemon). Ons kom gou agter dat hierdie Engel van die Here God self is. Hy belowe om vir Hagar ‘n groot nageslag te gee. Hy sê ook vir haar om die seuntjie Ismael te noem. Dit sou haar herinner aan dié dag toe God haar hulpgeroep gehoor het (Ismael beteken ‘God hoor’). God het ook vir haar gesê dat Ismael soos ‘n wilde donkie sou wees: hy sou in die woestyn woon en nie maklik getem word nie (16:8-12). Alles het gebeur soos wat die Here voorspel het: Ismael het ‘n groot nageslag gehad en in die woestyn gewoon (21:20-21, 25:18).
Hagar was bly. God het haar in haar nood gesien. Daarom noem sy die put: Lagai-Roï. Dit beteken: die Lewende Een wat my sien. Nie net het die Here haar gesien nie, maar sy het Hóm gesien en bly lewe (16:13-14)!
Hagar het teruggekeer en Ismael is gebore toe Abram 86 was (16:15-16).
Bloed het gevloei toe God sy belofte aan Abram bevestig het. Net so het God die belofte van die hemelse land met bloed verseël – sy eie! As jy op hierdie God vertrou en Hóm liefhet, hoef jy nie soos Abram te twyfel nie. Moenie glo in jou eie geloof nie (het ek genoeg?), maar glo in Hom wat belowe het. Ook wanneer dit by ánder Bybelse beloftes kom moet jy nie twyfel nie:
Sukkel jy finansieel? God het belowe om vir sy kinders te sorg. Jy hoef nie jou eie skelm planne te maak om te oorleef nie.
Voel jy eensaam? Die Here sal jou vertroos en vir jou Christene vriende gee. Moenie met ‘n ongelowige trou nie.
Het iemand jou sleg behandel? Die Here belowe om jou vyande te oordeel. Moenie self wraak neem nie.
Ervaar jy fisiese of emosionele pyn? Die Here sal vir jou genade gee om deur dit te kom. Moenie die oplossing in drank of ander vorme van verslawing soek nie.
Is jy verward? Die Here het vir jou mede-gelowiges gegee om jou te help. Moenie hulp soek by ‘n verbode man of vrou wat jou en jou probleme ‘verstaan’ nie.
Bevind jy jouself in ‘n onmoontlike situasie? God belowe om sy kinders se gebede te verhoor. Moenie als doen behalwe om te bid nie.
In 16:16 was Abram 86. In 17:1 is hy 99. Vir 13 jaar ná sy sonde met Hagar is daar geen openbaring op rekord nie. Nou bevestig die Here sy belofte: ‘Ek is die Almagtige God – ek kán vir onvrugbare ou mense kinders gee. Wees net opreg en gehoorsaam, sodat Ek my verbond met jou kan bevestig.’ (v.1-2). Abram het die Here gevrees en op sy aangesig neergeval (v.3). God het belowe dat hy die vader van nasies en konings sou word; daarom is sy naam verander na Abraham (v.2-6). In 25:1-4, 12-16 lees ons:
“En Abraham het weer ‘n vrou geneem met die naam van Ketúra. En sy het vir hom Simran en Joksan en Medan en Mídian en Jisbak en Suag gebaar. En Joksan was die vader van Skeba en Dedan; en die kinders van Dedan was die Assuriete, Letusiete en Leümmiete. En die seuns van Mídian was: Efa en Efer en Henog en Abída en Eldaä. Hulle almal was seuns van Ketúra… En dit is die stamboom van Ismael, die seun van Abraham, wat Hagar, die Egiptiese, die slavin van Sara, vir Abraham gebaar het—dit is die name van die seuns van Ismael, hulle name volgens hulle afstamming: die eersgeborene van Ismael, Nébajot; dan Kedar en Adbeël en Mibsam en Misma en Duma en Massa, Hadad en Tema, Jetur, Nafis en Kedma. Dit is die seuns van Ismael, en dit hulle name, in hulle dorpe en laers, twaalf vorste volgens hulle volkstamme.”
Abraham is ook die vader van die konings van Israel en Juda. Hy is die voorvader van die Messias. Hy is die voorvader van elke gelowige: “[Jesus] het ons [gelowiges] konings en priesters vir onse God gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers.” (Openbaring 5:10).
Die verbond met Abraham as ‘n ewige verbond (v.7-8). As teken het God die besnydenis gegee. Weer het bloed gevloei om die verbond te verseël. Maar hoekom besnydenis en nie ‘n diere offer nie? John MacArthur verduidelik:
‘There was a health benefit, since disease could be kept in the folds of the foreskin, so that removing it prevented that. Historically, Jewish women have had the lowest rate of cervical cancer. But the symbolism had to do with the need to cut away sin and be cleansed. It was the male organ that most clearly demonstrated the depth of depravity because it carried the seed that produced depraved sinners. Thus circumcision symbolized the need for a profoundly deep cleaning to reverse the effects of depravity.’ (The MacArthur Study Bible, ESV, p.39, cf. Deuteronomium 30:6).
Op agt dae is die liggaam ryk aan vitamien K. Omdat dit bloeding stop moes die seuntjie dán besny word. Enige slaaf in die huis (gekoop of in die gesin gebore) moes ook besny word. Indien enige man nié besny is nie, moes hy afgesny word van die verbond (v.9-14). Jesus self is besny om hierdie opdrag te vervul en sý geregtigheid toe te reken aan elkeen wat in Hom glo (Lukas 2:21, 2 Korintiërs 5:21).
God het Sarai se naam verander na Sara. Beide beteken ‘prinses’. Die naamsverandering het ‘n nuwe begin aangedui. Nasies en konings sou uit haar gebore word (v.15-16). Toe die Here dít sê het Abraham gelag. Hy kon nie glo dat ‘n 100 jarige man en sy 90 jarige vrou ‘n kind kon hê nie (v.17). God het hom verseker dat sy nageslag nie deur Ismael sou kom nie, maar deur Isak (v.18-19, Isak beteken‘hy lag’). Ismael sou ‘n nasie en prinse word; Isak sou nasies en konings word (v.20-21).
God het die belofte van die land gemaak aan Abraham en sy nageslag. Vandag is baie Jode nie in die land nie, maar oor die wêreld versprei. Het God dan sy belofte gebreek? Nee. Nie alle Jode is die ware nageslag van Abraham nie. Die ware nageslag van Abraham is alle Jode en heidene wat hulle bekeer en in Jesus glo. Dit is húlle wat die land sal erf. Die Skrif sê:
“Want die kwaaddoeners sal uitgeroei word; maar die wat die HERE verwag, hulle sal die aarde besit [aarde kan ook vertaal word met ‘land’]… Die ootmoediges daarenteen sal die aarde besit en hulle verlustig oor groot vrede… want die wat deur Hom geseën word, sal die aarde besit; maar die wat deur Hom vervloek word, sal uitgeroei word… Die regverdiges sal die aarde besit en vir ewig daarop woon… Wag op die HERE en hou sy weg, en Hy sal jou verhoog, om die aarde te besit; jy sal met welgevalle neersien op die uitroeiing van die goddelose mense.” (Psalm 37:9, 11, 22, 29, 34, cf. Matteus 5:5).
“En julle moet hierdie land aan julle uitdeel volgens die stamme van Israel. En julle moet dit as erfenis laat toeval aan julle en aan die vreemdelinge wat onder julle vertoef, wat kinders onder julle verwek het; en hulle sal vir julle wees soos ‘n kind van die land onder die kinders van Israel; saam met julle moet hulle ‘n erfdeel ontvang onder die stamme van Israel. En in die stam waar die vreemdeling by vertoef, daar moet julle hom sy erfdeel gee, spreek die Here HERE.” (Esegiël 47:21-23).
“En baie nasies sal hulle in dié dag by die HERE aansluit, en hulle sal My tot ‘n volk wees; en Ek sal in jou midde woon. Dan sal jy weet dat die HERE van die leërskare my na jou gestuur het.” (Sagaria 2:11).
“Hulle antwoord en sê vir Hom: Ons vader is Abraham. Jesus sê vir hulle: As julle die kinders van Abraham was, sou julle die werke van Abraham doen; maar nou probeer julle om My om die lewe te bring, iemand wat aan julle die waarheid vertel het, wat Ek van God gehoor het. Dit het Abraham nie gedoen nie… Julle het die duiwel as vader, en die begeertes van julle vader wil julle doen” (Johannes 8:39-40, 44).
“Want die belofte dat hy erfgenaam van die wêreld sou wees, het Abraham of sy nageslag nie deur die wet verkry nie, maar deur die geregtigheid van die geloof… Abraham…die vader van ons almal” (Romeine 4:13, 16).
“Maar ek sê dit nie asof die woord van God verval het nie; want hulle is nie almal Israel wat uit Israel is nie. Ook nie omdat hulle Abraham se nageslag is, is hulle almal kinders nie; maar: in Isak sal jou nageslag genoem word. Dit wil sê, nie hulle is kinders van God wat die kinders van die vlees is nie, maar die kinders van die belofte word gereken as die nageslag.” (Romeine 9:6-8).
“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle hierdie verborgenheid nie moet weet nie, sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het; en so sal die hele Israel gered word” (Romeine 11:25-26). Die ‘hele Israel’ verwys na Jode en heidene wat in Jesus glo.
“Julle verstaan dan dat die wat uit die geloof is, hulle is kinders van Abraham… Nou is aan Abraham die beloftes toegesê en aan sy saad. Hy sê nie: En aan die sade, asof dit op baie sien nie, maar op een: En aan jou saad, dit is Christus… En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.” (Galasiërs 3:7, 16, 29).
“Want daar is geskrywe dat Abraham twee seuns gehad het, een uit die slavin en een uit die vrye. Maar die een uit die slavin is gebore na die vlees, en die ander een uit die vrye deur die belofte. Dit is sinnebeelde, want dié vroue staan vir twee verbonde: een, van die berg Sinai afkomstig, wat vir die slawerny kinders baar—dit is Hagar; want Hagar staan vir die berg Sinai in Arabië en kom ooreen met die teenswoordige Jerusalem en is met haar kinders saam in slawerny. Maar Jerusalem daarbo is vry; en dit is die moeder van ons almal. Want daar is geskrywe: Verbly jou, onvrugbare wat nie baar nie; breek uit en roep, jy wat geen barensnood het nie, want die kinders van die eensame is meer as van haar wat ‘n man het. Maar ons, broeders, is soos Isak, kinders van die belofte” (Galasiërs 4:22-28).
“julle [was] in dié tyd sonder Christus, vervreemd van die burgerskap van Israel en vreemdelinge ten aansien van die verbonde van die belofte, sonder hoop en sonder God in die wêreld… So is julle dan nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en huisgenote van God… die heidene [is] mede-erfgename en medelede van die liggaam en mededeelgenote aan sy belofte in Christus deur die evangelie” (Efesiërs 2:12, 19, 3:6).
“[Jesus] wat Homself vir ons gegee het om ons te verlos van alle ongeregtigheid en vir Homself ‘n volk as sy eiendom te reinig, ywerig in goeie werke.” (Titus 2:14).
“Maar julle is ‘n uitverkore geslag, ‘n koninklike priesterdom, ‘n heilige volk, ‘n volk as eiendom verkry, om te verkondig die deugde van Hom wat julle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig” (1 Petrus 2:9).
Abraham en sy kinders is besny. Beteken dit dat Christene se kinders gedoop moet word? Nee, want:
Net gelowiges is kinders van Abraham (soos die bogenoemde verse duidelik wys). Mense moet na geestelike geboorte gedoop word; nie na fisiese geboorte nie. Paulus sê: “Want julle is almal kinders van God deur die geloof in Christus Jesus; want julle almal wat in Christus gedoop is, het julle met Christus beklee… En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.” (Galasiërs 3:26-27, 29).
In Genesis 17 kry besnedenes die land as erfdeel. Kan ons dan in die Nuwe Testament sê dat alle gedoopte kinders die hemelse land sal erf? As jy dít sê glo jy, soos die Katolieke, in ‘baptismal regeneration’– die doop red. Dit sou ook beteken dat Baptiste se ongedoopte kinders van die verbond afgesny word (17:14) en hel toe gaan.
Die kinderdoop kweek vals sekerheid. Jy sê in effek vir ‘n kind dat hy of sy vóór geloof en bekering die hemel erf. Hordes mense word as babas gedoop, op 17 voorgestel en aangeneem, en verdwyn dan soos mis voor die son. Hulle het geen belang in die Here en sy kerk nie.
Die besnydenis was nooit ‘n skadubeeld van die doop nie. Die doop vervang nie die besnydenis nie. Die besnydenis van die hart is die vervulling van die besnydenis van die vlees. Mense wie se harte besny is, moet gedoop word. Paulus skryf van “[Jesus] in wie julle ook besny is met ‘n besnydenis wat nie met hande verrig word nie, deur die liggaam van die sondige vlees af te lê in die besnydenis van Christus, omdat julle saam met Hom begrawe is in die doop, waarin julle ook saam opgewek is deur die geloof in die werking van God wat Hom uit die dode opgewek het.” (Kolossense 2:11-12).
God het ‘n belofte gemaak aan Abraham en sy nageslag. Maar wat help dit as jy uitgesluit is; as jy nie ‘n kind van Abraham is nie? Sorg dat jy ‘n kind van Abraham is. Dán kan jy die hemelse land erf. Vra dat Jesus die sonde uit jou hart uitsny (besnydenis van die hart). Haat jou sonde en bekeer jou daarvan. Glo die evangelie:
 Jesus is die ewige God. Hy het mens geword en is nou volkome God en volkome mens.
 Jesus het geen sonde gehad of gedoen nie. Hy het God se wet volmaak onderhou.
 Jesus het die straf wat ons verdien op Homself geneem aan die kruis.
 Jesus is begrawe en het liggaamlik opgestaan uit die dood.
 Jesus belowe die ewige lewe vir almal wat volkome op Hom vertrou. Ware geloof loop uit op goeie werke.
‘n Teofanie is wanneer God in een of ander vorm aan mense verskyn. In 18:1-2 het drie mans by Abram se tent aangekom. Een van hulle was die Here en die ander twee was engele (sien 18:16, 22, 19:1, Hebreërs 13:2). Abram het tipiese Midde-Oosterse gasvryheid aan hulle betoon. Hy het voor hulle gebuig en vir hulle water gegee om hulle stowwerige voete te was (sandale in die woestyn). Hy het hulle onder sy koeltebome laat rus. Hy het vir Sara gevra om brood te bak en vir sy slaaf gesê om ‘n kalf te slag. Hy het die sagte kalf vleis en warm brood met dikmelk en soetmelk bedien (18:2-8).
Die Here het vir Abram gevra oor Sara, sy vrou (18:9). Hy het belowe dat sy ‘n jaar later ‘n seun sou hê (18:10). Sara het saggies gelag en in haar kop gesê: ‘Hoe kan dit wees? Abram is oud en ek ook. Ek het lankal opgehou met menstrueer en kán nie meer swanger word nie. Buitendien is ek veels te oud om seksuele plesier te hê.’ (sien 18:11-12). God het geweet wat Sara dink; dat sy gelag het en nie sy belofte geglo het nie. Kan God dan nie enigiets doen nie? Hy het bevestig dat sy inderdaad ‘n seun sou hê. Sy moes hom Isak noem, omdat sy en Abram gelag het (18:13-14, 17:17, Isak beteken ‘hy lag’). Sara was bang en het ontken dat sy gelag het. Maar God weet alles en het gesien hoe sy agter ‘n toe tentflap lag (18:15).
Jy mag dalk soos Sara dink dat jou situasie onmoontlik is. Dit voel vir jou of jy nooit weer die lig sal sien nie. Jy het al opgehou bid omdat die antwoord nie moontlik is nie. Jy dink dat dit nie meer help om te glo of te hoop nie. Een man het ‘n astronomiese bedrag nodig gehad, omdat die mediese fonds nie die koste vir sy kind se diabetes wou dek nie. Hy was agt maande agterstallig met sy huis se paaiement. Hy het die situasie aan die bank verduidelik, maar hulle het gedreig om die huis terug te vat. Moedeloos het hy by my kom sit. Ons het na ‘n Bybelse oplossing gekyk. Twee dae later het sy vrou my in trane gebel. Iemand het die mediese onkostes gedek. Sy pa het hom uit die bloute gebel: ‘Ons het ‘n polis vir jou uitgeneem toe jy vyf was. Dit het nóú uitbetaal.’ Hoeveel rand was dit? Presies die bedrag wat hy nodig gehad het om die agterstallige paaiemente te betaal.
Dalk dink jy dat die Here nie jou gebroke verhouding of huwelik kan herstel nie. Hy kan nie vir jou werk voorsien nie. Hy kan nie jou ongelowige kind red nie. Die Bybel leer vir ons die teendeel.
“Sou iets vir die HERE te wonderbaar wees? Hierdie tyd, oor ‘n jaar, sal Ek na jou terugkom, en Sara sal ‘n seun hê.” (18:14).
“Want geen ding sal by God onmoontlik wees nie.” (Lukas 1:37).
“Maar Hy antwoord: Die dinge wat by mense onmoontlik is, is by God moontlik.” (Lukas 18:27).
“En aan Hom wat mag het om te doen ver bo alles wat ons bid of dink” (Efesiërs 3:20).
“Ag, Here HERE, kyk, U het die hemel en die aarde gemaak deur u grote krag en deur u uitgestrekte arm; geen ding is vir U te wonderbaar nie.” (Jeremia 32:17).
“Toe het die woord van die HERE tot Jeremia gekom en gesê: Kyk, Ek is die HERE, die God van alle vlees; sou enige ding vir My te wonderbaar wees?” (Jeremia 32:26-27).
Glo dat God sy beloftes kan vervul en vra Hom om dit te doen.
In C.S. Lewis se Chronicles of Narnia het die White Witch ‘n ooreenkoms aangegaan met Aslan, die magtige leeu. Nadat die verdrag gesluit is het die bose heks voor almal vir Aslan gevra: ‘Hoe weet ek jy sal belofte hou?’ Onmiddellik het Aslan gebrul, sodat die heks op haar sitvlak beland en almal vir haar gelag het. So is dit met God. Hy sál sy beloftes hou. Hy kán nie lieg nie (Titus 1:2, Hebreërs 6:18). Hy sal sy beloftes hou.
Om die vraag reg te beantwoord is dit nodig om ‘n regte definisie van die doop te hê. Wat het die Bybelskrywers in gedagte wanneer hulle van die doop praat? Die besprinkeling van babas of grootmense, grootdoop (watookal dit beteken), bekeringsdoop, sendingdoop, verbondsdoop, of wat?
Wie moet gedoop word?
Die Bybel leer nooit dat babas gedoop moet word nie. Jesus sê dissipels moet gedoop word (Matteus 28:19). In Handelinge 2:41 is dit dié wat die woord van die evangelie glo wat gedoop word. Volgens Handelinge 8:12 is mans en vroue gedoop nadat hulle die evangelie geglo het. Net so is die Etiopiër en Paulus gedoop ná hulle bekering (Handelinge 8:35-38, 9:18). So met Cornelius, Lydia, die tronkwag van Filippi en hulle gesinne (Handelinge 10:44-48, 16:14-15, 30-34). Handelinge 18:8 leer dieselfde orde – geloof dán doop: “En Crispus, die hoof van die sinagoge, het met sy hele huisgesin in die Here geglo; en ook baie van die Korinthiërs het, toe hulle hom hoor, gelowig geword en is gedoop.” Paulus skryf: “Want julle is almal kinders van God deur die geloof in Christus Jesus; want julle almal wat in Christus gedoop is, het julle met Christus beklee.” (Galasiërs 3:26-27). Is dit toevallig dat die doop in v.27 ná geloof in v.26 staan? Of die orde in Efesiërs 4:5: “…een geloof, een doop”? Die punt is duidelik: gelowiges moet gedoop word.
“Maar wat van die kinders in Handelinge 2:39? En wat van gelowiges wat saam met hulle huisgesinne gedoop is?” vra iemand. In Handelinge 2:38 sê Petrus dat die Jode hulle moet bekeer en gedoop word – dis die orde. In v.39 sê hy dat die belofte van die Heilige Gees vir die geroepe Jode, hulle kinders, en die heidene (hulle wat daar ver is, vgl. Efesiërs 2:11-13) is. Die roeping in v.39 verwys na die innerlike roeping van wedergeboorte. Net as ons bereid is om te sê hierdie kinders ontvang die Heilige Gees deur weergeboorte kan ons sê dat hulle gedoop moet word.
Oor Cornelius se gesin in Handelinge 10: dit is duidelik dat almal wat die Woord gehoor het ook die Heilige Gees ontvang het (v.44). En dis juis ómdat hulle die Gees ontvang het dat hulle gedoop is (v.47-48). Weer moet ons sê dat daar net babas gedoop sou wees as hulle ook die Heilige Gees ontvang het. Handelinge 16:14-15 sê nie vir ons of daar babas in hierdie huisgesin was of nie. Die geval van die Romeinse tronkwag in 16:30-34 is duideliker. In v.31 sê Paulus en Silas dat die man in Jesus moet glo sodat hy en sy gesin gered kan word. Paulus het sekerlik nie gedink die soldaat se gesin sal gered word op grond van sý geloof nie. Volgens v.32 het Paulus die evangelie met hom en sy gesin gedeel. En in v.33 word hy en sy gesin gedoop. In v.34 is sy hele huisgesin bly. Dit blyk dat almal wat gedoop is ook die evangelie gehoor en geglo het. Daar is nie rede om te glo dat hierdie voorbeelde wys dat babas gedoop moet word nie. Die antwoord op ons vraag (wie moet gedoop word?) is duidelik: gelowiges. As jy nog nie as ‘n gelowige gedoop is nie, is jy nie reg gedoop nie. Word gedoop.
Die doop wys dat ons saam met Christus begrawe en opgewek is (Romeine 6:3-4, Kolossense 2:11-12). Dit wys ons kry deel aan die lewe van die Drie-Enige God (Matteus 28:19). Die water waarin ons gedoop word beeld iets uit van ons harte wat deur Jesus en die Heilige Gees gereinig is. Lukas skryf: “…Staan op, laat jou doop en jou sondes afwas, terwyl jy die Naam van die Here aanroep.” (Handelinge 22:16). Die water beeld ook uit dat Jesus jou gewete reinig met sy bloed (1 Petrus 3:21, Hebreërs 9:14, 10:22). Soos die water jou bedek, beklee Jesus jou met sy geregtigheid: “want julle almal wat in Christus gedoop is, het julle met Christus beklee.” (Galasiërs 3:27). By ons wedergeboorte is ons met die Heilige Gees gedoop (Titus 3:5-6, 1 Korintiërs 12:13). Die waterdoop beeld hierdie geestelike doop uit. Toe Cornelius en sy gesin met die Gees gedoop is het Petrus gesê: “Niemand kan tog die water [terughou], dat hierdie mense, wat net soos ons die Heilige Gees ontvang het, nie gedoop word nie?” (Handelinge 10:47). Iemand wat ‘n baba of ongelowige was toe hy gedoop is kan nie sê dat hierdie waarhede by sy doop uitgebeeld is nie. Hy (ek bedoel ook sy) moet gedoop word.
Hoe moet jy gedoop word?
Op grond van die betekenis hierbo beskryf, is besprinkeling of uitgieting nie die regte manier van doop nie. Onderdompeling is. Die eerste twee metodes van doop beeld nie die begrafnis en opstanding van Jesus uit soos onderdompeling nie (Romeine 6:3-4). Tekste wat van die hoeveelheid water melding maak, wys ook dat onderdompeling die manier van doop was. Soos Jesus was die Etiopiër in die water op gedoop te word (Matteus 3:16, Handelinge 8:36-39). Hoekom kon Johannes en Filippus nie net water in ‘n kruik geskep het om mense te doop nie? Hoekom die ongemak van nat klere as jy net besprinkel hoef te word? Johannes 3:23 sê spesifiek dat Johannes baie water gesoek het om mense te doop. As hierdie argumente nie voldoende is nie, behoort die volgende een jou te oortuig.
Die Griekse woord vir doop (baptizo) beteken onderdompel of om heeltemal nat te maak (volgens Strong en Thayer se lexicons). Daar is kinderdopers wat sal sê ek is verkeerd. Hulle sal wys hoe hierdie Griekse woord ook gebruik word van Joodse reinigingsrites en wassinge, en dat dit dus nie altyd onderdompel beteken nie. Maar hoe anders was ‘n mens koppies en borde (wassinge in Markus 7:4) as om dit onder die water in te druk? Jou eetgerei word tog nie besprinkel nie, of hoe?
‘n Verdere beswaar vir die Griekse woord, is dat dit van ‘n stamvorm kom (bapto) wat nie onderdompel beteken nie. Hierdie argument is eenvoudig verkeerd. Die stamwoord kom slegs drie keer in die Nuwe Testament voor, en in geen geval kan dit besprinkel beteken nie. In Lukas 16:24 praat die woord van iemand wat sy vinger in water doop, in Johannes 13:26 van Jesus wat ‘n stukkie brood in sous doop, en in Openbaring 19:13 van Jesus se kleed wat in die bloed van sy vyande gedoop is. Om te dink die woord doop in hierdie verse beteken om water op jou vinger te sprinkel, om sous op die brood te sprinkel, of om bloed op ‘n wit kleed te sprinkel, verg ‘n sterk verbeelding en is vergesogd. Die woorde baptizo en bapto beteken nie besprinkel nie maar om te deurdrenk of onderdompel. En dit is ook die Bybelse manier van doop. As jy nie onderdompel is nie is jy nie gedoop nie. Word gedoop.
Maar impliseer die verbond en die besnydenis nie dat babas gedoop moet word nie?
Dit impliseer die teendeel. ‘n Bietjie agtergrond oor die verbond is nodig om dit reg te verstaan. ‘n Ander woord vir verbond is testament. Die ou verbond is eenvoudig die ou testament. ‘n Pa skryf sy seun se naam in ‘n testament om aan te dui dat hy die kar sal erf as sy pa dood is. God het ook ‘n testament. In die eerste testament (die ou testament) was die naam van sy uitverkore volk Israel. Vir iemand om deel te wees van die volk moes hy ‘n Jood gebore word. Die besnydenis was die uiterlike teken dat hy deel is van die verbondsvolk en dat sy naam in die testament geskryf is. In die testament het gestaan dat hy die Beloofde Land sou erf. Indien hy nie aan God se vereistes (die Tien Gebooie) voldoen het nie, sou hy uit die land verdryf word. Om die erfporsie te verkry moes die testamentmaker sterf (sien Hebreërs 9:16). God het dus beveel dat diere geoffer moes word (dit was heenwysend na Christus wat geoffer sou word). Maar hierdie eerste testament het nie gewerk nie. Die volk het nie aan God se vereistes voldoen nie. Dit was nodig vir ‘n beter testament, ‘n nuwe een (sien Hebreërs 8:7-8a, 13).
In die nuwe testament staan die name van al God se kinders. En jy word slegs ‘n kind van God deur weergeboorte. God sny die sonde uit jou hart deur ‘n geestelike besnydenis van die hart (Kolossense 2:11). En dit is húlle wat in die hart besny is wat gedoop moet word (Kolossense 2:12). In die testament staan daar dat God se kinders die ewige lewe en die hemel sal erf. In die nuwe testament is daar nie ‘n eksterne wet wat jy moet nakom om die hemel te erf nie, want die wet is op jou hart geskryf (sien Hebreërs 8:10). Omdat die testamentmaker gesterf het is die erfdeel van die hemel ons s’n (sien Hebreërs 9:16-17). God se nuwe testament werk. Jesus het namens ons aan die vereistes voldoen, gesterf, en sy wet op ons harte geskryf sodat ons nooit ontrou sal wees aan die verbond nie.
Die besnydenis van babas in die ou testament beteken glad nie dat babas in die nuwe testament gedoop moet word nie. Die waarheid is mense wat ‘n geestelike geboorte ondergaan het en in die hart besny is, gedoop moet word. En dis gelowiges, nie babas nie. ‘n Christen wat nie ná sy bekering deur onderdompeling gedoop is nie is ongedoop. Moenie bang wees vir wat jou familie en vriende gaan sê nie. Moenie vasklou aan kerklike tradisie nie. Die Heilige Gees se opdrag word duidelik uitgespel in die Skrif. Word gedoop.
Hoe om mense vir Jesus te vang
Hulp vir Christene met 'n kort humeur