William Saroyan - Inligting
William Saroyan is gebore in Fresno, Kalifornië, op 31 Augustus 1908. Saroyan verlaat die skool op vyftien, maar sit sy opleiding voort deur boeke in die openbare biblioteek te lees. Sy eerste versameling verhale, Die Darling Young Man on the Flying Trapeze verskyn in 1934. Dit is gevolg deur Inasem en uitasem (1936).
Saroyan het betrokke geraak by die Group Theatre in New York, waar hy saam met Harold Clurman, Lee Strasberg, Elia Kazan en Clifford Odets gewerk het. Lede van die groep was geneig om linkse politieke standpunte te hê en wou toneelstukke produseer wat oor belangrike sosiale kwessies handel. Die groep het sy toneelstuk vervaardig, My hart is in die Hoogland (1939). Die volgende jaar word die Pulitzer -prys vir sy toneelstuk bekroon Die tyd van jou lewe, maar hy het dit verwerp.
Saroyan se latere werk sluit die outobiografiese in My naam is Aram (1940), Liewe Baba (1944), Die menslike komedie (1943), Mamma, ek is lief vir jou (1956), Pappa, jy is mal (1957), Een dag in die middag van die wêreld (1964) en Plekke waar ek tyd gedoen het (1975).
Saroyan het drie volumes outobiografie geskryf: Die fietsryer in Beverley Hills(1952), Daar gaan, jy weet wie (1961) en Doodsberigte (1979). William Saroyan is op 18 Mei 1981 oorlede.
William Saroyan  ( / s ə ˈ r ɔɪ ə n / 31 Augustus 1908-18 Mei 1981) was 'n Armeens-Amerikaanse romanskrywer, dramaturg en kortverhaalskrywer. Hy is in 1940 bekroon met die Pulitzer -prys vir drama, en in 1943 wen hy die Oscar vir beste verhaal vir die film Die menslike komedie. Toe die ateljee sy oorspronklike behandeling van 240 bladsye verwerp, verander hy dit in 'n roman, Die menslike komedie.
Saroyan het uitgebrei geskryf oor die Armeense immigrantelewe in Kalifornië. Baie van sy verhale en toneelstukke speel af in sy geboorteland Fresno.  Sommige van sy bekendste werke is Die tyd van jou lewe, My naam is Aram en My hart is in die Hoogland.
Hy is in 'n persverklaring van die Dickinson College beskryf as "een van die mees prominente literêre figure van die middel van die 20ste eeu"  en deur Stephen Fry as "een van die mees onderskatte skrywers van die [20ste] eeu." Fry stel voor dat "hy natuurlik sy plek inneem saam met Hemingway, Steinbeck en Faulkner".  Kurt Vonnegut het gesê dat Saroyan "die eerste en nog steeds die grootste van al die Amerikaanse minimaliste was." 
Kontroversie oor toewyding aan die Armeense Amerikaanse skrywer in Tujunga weerspieël plaaslike debatte
'N Komende toewyding van 'n kruising in Tujunga-Sunland aan 'n Armeense Amerikaanse skrywer het kontroversie veroorsaak tussen plaaslike inwoners wat beweer het dat die inisiatief die bestaande historiese betekenis van die hoek sal oorskadu en diegene wat meen dat die opposisie gegrond is op etniese diskriminasie.
Op 9 Oktober, een dag nadat die stadsraad van L.A. gestem het om William Saroyan -plein met 'n gedenkplaat by die kruising van Commerce Avenue en Valmontstraat aan te wys, het die plaaslike buurtraad teruggeskiet met 'n impakverklaring waarin gesê word dat die plasing onvanpas is.
Die aangewese gebied grens aan Bolton Hall, 'n historiese klipgebou wat in 1913 gebou is en oorspronklik as 'n gemeenskapsentrum vir 'n plaaslike Utopiese gemeenskap gebruik is. Dit is sedertdien gebruik as 'n American Legion -saal, 'n openbare biblioteek, Tujunga -stadsaal en 'n gevangenis, en is nou 'n plaaslike geskiedenismuseum.
'Dit is die ligging, dit is waarteen mense gekant is,' het Liliana Sanchez, president van die Sunland-Tujunga-buurtraad, gesê.
'Dit is die historiese betekenis van die kruising. Daar moet geen bordjies aangebring word nie, "het sy bygevoeg.
Dit is ook 'n kruising wat verskeie Armeense kulturele geleenthede aangebied het, volgens die stadsraadslid Monica Rodriguez, hoof van die inisiatief.
'N Inwydingseremonie vir die plein aan die skrywer van die Pulitzer-pryswenner word op 19 Oktober geskeduleer om saam te val met die jaarlikse Sunland-Tujunga Armeense kultuurfees, wat langs Commerce Avenue gehou word.
"Dit is jammer dat meer mense nie die geleentheid gebruik om die diversiteit van ons gemeenskap aan te neem nie," het Rodriguez, wat die Tujunga -omgewing verteenwoordig, saam met buurte soos La Tuna Canyon, Sylmar, Pacoima en North Hills gesê.
Een jarelange plaaslike inwoner, Robin Jodi, het gesê dat sy ook die toewyding teenstaan ​​omdat Saroyan, wat in Fresno gebore en oorlede is, nie 'n plaaslike verbinding met die gebied het nie.
Dit was 'n sentiment wat deur ander in hul geskrewe openbare kommentaar weergalm is.
Bolton Hall is vernoem na 'n Ierland-gebore skrywer en aktivis wat ook geen verbinding met die onmiddellike omgewing gehad het nie, het Rodriguez gesê.
"[Saroyan] is 'n ware Kaliforniër, die seun van immigrante en 'n inspirasie vir ons almal," het Vic Aghakhanian, nog 'n jarelange inwoner, in 'n openbare kommentaar geskryf.
'Ek glo dat dit tyd is dat ons gemeenskap multikulturalisme en waardering vir ons diversiteit omhels,' het hy bygevoeg.
'Dit is 'n verwelkomende gemeenskap. Dit is 'n uiteenlopende gemeenskap, 'het Jodi in 'n telefoononderhoud gesê,' maar [Saroyan] het nooit hier besoek afgelê nie. Hy het niks hiermee te doen nie. "
'N Soortgelyke debat het verlede jaar in Glendale plaasgevind toe die plaaslike stadsraad in Junie besluit het om 'n twee-blok gedeelte van Marylandlaan in die middestad van die stad na Artsakhstraat te verander, na die Republiek Artsakh, 'n betwiste gebied tussen Armenië en Azerbeidjan.
Sommige teenstanders van die naamsverandering het gesê dat die republiek niks met Glendale se geskiedenis te doen het nie. Verskeie sake -eienaars het aangevoer dat die hernoeming hulle ekonomies kan benadeel.
Ondersteuners, insluitend die destydse raadslid Ara Najarian en huidige burgemeester, het aangevoer dat Glendale lankal 'n straat moes kry om die stad se groot Armeense Amerikaanse gemeenskap te vereer.
In Oktober verlede jaar is 'n seremonie gehou om die nuwe straatbord te onthul.
Die twis het egter nie opgehou nie: 'n tekenprent wat op 4 Oktober deur die Glendale News-Press wat die Artsakh Street -bordjie langs mekaar geplaas het met 'n karakter wat kla: 'Ek mis die ou Marylandlaan', het 'n terugslag gekry by sommige lesers wat dit as implisiet of eksplisiet xenofobies beskou het.
Ander het die spotprent as nostalgies beskou en luister na 'n tyd toe daar verskillende besighede langs die straat was. Volgens die skepper van die tekenprent, Bert Ring, was die bedoeling om herinneringe, nie etniese diskriminasie nie, te bedink.
Sanchez en Jodi het albei gesê dat hulle voel dat die gemeenskap se insette oor die toewyding van William Saroyan Square beperk is.
'N Facebook -plasing van 8 Oktober deur Sanchez op 'n gemeenskapsgroep waarin verklaar word dat die mosie geslaag het en dat die' publiek nie kommentaar kon lewer nie ', het meer as 374 opmerkings gelewer.
'Ons het geen stem gekry nie,' het Sanchez gesê.
Lede van die publiek het die geleentheid gekry om skriftelike kommentaar te lewer nadat die mosie op 11 September ingedien is, het Rodriguez gesê. Inwoners is ook toegelaat om te praat wanneer die item tydens 'n openbare werksvergadering op 18 September oorweeg is.
Dit is dieselfde prosedure wat Rodriguez gesê het dat sy gevolg het vir die drie ander toewydings wat sy in haar distrik begin het.
Sanchez het gesê dat sy tydens die gewone L.A. -stadsraadvergadering, toe die toewyding eenparig goedgekeur is, nie bykomende mondelinge kommentaar toegelaat het nie.
Teen die tyd dat daar oor die mosie gestem is, is ongeveer 240 openbare kommentare ingedien-meer as enige ander kwessie waaraan die raad gewerk het tydens Rodriguez se ampstermyn van twee jaar, sover sy kan onthou. Die meerderheid steun die toewyding, het sy gesê.
"Onder al die kwessies waaraan ek werk, dakloosheid en al die ander, sou [bykomende gemeenskapsvergaderings] buitensporig wees," het Rodriguez gesê.
William Saroyan - Geskiedenis
Beelde uit die nuwe verkrygings:
Die Heritage Center het een van die belangrikste institusionele versamelings materiaal wat die loopbaan van die in Fresno gebore skrywer William Saroyan (1908-1981) beskryf, bestaande uit ongeveer 3000 items. Afskrifte van Saroyan se afsonderlik gepubliseerde werk (boeke, pamflette, breë kante en toneelstukke) kan in die versameling gevind word. Daar is ook oorspronklike Saroyaanse briewe en manuskripte Saroyan -verskynings in bloemlesings en tydskrifte, artikels en boeke oor Saroyan, verskillende soorte ephemera wat verband hou met Saroyan (uitknipsels, speelprogramme, promosie -items, ens.) En klank-/video -items (plate, kassette, bladmusiek) , video -opnames, ens.).
Daar is 'n katalogus van die Heritage Center se Saroyan-besittings wat beskikbaar is in die biblioteek. Sommige van die items word ook in die hoofkatalogus van die biblioteek beskryf.
Ander versamelings van Saroyan:
William Saroyan -stigting: Die belangrikste onder Saroyan -versamelings, wat nou in die Stanford -universiteitsbiblioteek gehuisves word. 'N Vind hulpmiddel is beskikbaar by die Online Archive of California.
Henry Madden -biblioteek, by CSU Fresno
Die George Jean Nathan -versameling aan die Cornell -universiteit het 'n paar Saroyan -korrespondensie.
Die Conference Press Records by UCLA bevat materiaal wat verband hou met Saroyan se boek, Three Times Three.
2420 Mariposa Street, Fresno, California 93721. (559) 600-LEES (7323)
Laaste opgedateer 12 Mei 2021. Kopiereg en kopie 1997-2020. Fresno County Public Library. County Fresno.
William Saroyan het die William Saroyan Foundation gestig as bestuurder van sy nalatenskap
Op 30 Desember 1966 het William Saroyan die William Saroyan Foundation gestig. Die aanvanklike ondertekenaars van die statute en daaropvolgende beamptes en direkteure was William Saroyan, sy broer Henry en suster Cosette.
Die stigting se eerste sake was die volgende besluit:
"Deur eenparige stemming is [die] Trustakte aanvaar van William Saroyan van 'n manuskrip van 'The Time of Your Life' en van sestien kortverhale, wat vir die publiek beskikbaar gestel word vir literêre en opvoedkundige gebruik."
2016 was die Stigting se 60ste jaar.
Toe Saroyan in 1981 sterf, het hy sy groot literêre landgoed aan die Stigting nagelaat en die leiding van die Stigting aan Robert Setrakian, 'n goeie vriend van baie jare en die eksekuteur van Saroyan se testament, verleen. Onder leiding van Setrakian het die Stigting Saroyan se werk georganiseer en saamgestel - 'n groot onderneming wat gepubliseerde en ongepubliseerde werke in Parys, San Francisco, Fresno, Berkeley en Malibu moes versamel, versamel en kodifiseer.
Die Stigting het die volgende 15 jaar self die literêre landgoed bestuur en daardeur onderhandel oor 600 toestemmingstoelaes en publikasies van Saroyan se romans, kortverhale, toneelstukke, musiekblyspele, liedjies en opera in boekvorm sowel as vir produksie op die verhoog, skerm, radio en televisie. Saroyan se werk word geniet en vervaardig in talle lande regoor die wêreld. Setrakianus het ook die laaste manuskrip van Saroyan geredigeer en gepubliseer, Waar die bene gaan.
Die Stigting het 'n wye verskeidenheid leiers op die gebied van kuns, opvoeding en besigheid byeengebring op sy kuratorium, insluitend: Dickran Kouymjian, professor, Fresno State University Dr. Harold Haak, president, California State University, Fresno William Abrahams, skrywer, eksekuteur van die Lillian Hellman Estate James D. Hart, Uitvoerende Direkteur, Bancroft Library, Universiteit van Kalifornië, Berkeley Daniel Dibert, prokureur Andrew Jameson, voormalige visekanselier, Universiteit van Kalifornië, Berkeley Leon S. Peters, besigheidshoof en Anthony M. Frank, Posmeester -generaal van die Verenigde State, afgetree.
In 1997 het die Raad besluit dat Saroyan se uitgesproke belangstellings ten opsigte van die bestuur van sy literêre boedel die beste gedien het deur die hele versameling geskrewe werke - gepubliseer en ongepubliseer, verhale, essays, outobiografie, dagboeke, romans, toneelstukke, briewe - bymekaar te bring op een plek om die hele versameling toeganklik te maak vir biograwe, geleerdes, navorsers en studente. Na oorleg met en oorweging van 'n wye verskeidenheid alternatiewe, het die raad uiteindelik al die literêre artikels van Saroyan in spesiale versamelings by Stanford University Libraries geplaas, wat nou die William Saroyan -argief is. Stanford het uitstekende werk gedoen om die literêre nalatenskap van Saroyan te beskerm, te ondersteun en te bevorder.
S.F. byeenkoms vier Saroyan se eeufees
1 van 6 LêER-Skrywer William Saroyan stel voor op hierdie lêerfoto van 2 Mei 1941. Die as van Saroyan is 20 jaar na sy dood in Fresno, Kalifornië, op 3 Maart 2002 ter ruste gelê. Die helfte van die as van Saroyan is na Armenië gestuur nadat hy op 72 Mei 18, 1981, gesterf het, en die ander helfte was sit onduidelik op die rak van 'n Fresno -kapel. (AP Foto/lêer) AP Wys meer Wys minder
2 van 6 Ongedateerde lêerfoto van die Pulitzer -pryswenner, skrywer William Saroyan. Saroyan, een van die mees gerespekteerde skrywers ter wêreld, het 'n Pulitzer, 'n Oscar en tientalle skryfpryse gewen terwyl hy verhale vertel het oor sy jeug in Fresno. Associated Press/AP Wys meer Wys minder
4 van 6 1933 portret van William Saroyan, een van die mees gerespekteerde skrywers ter wêreld, 'n pulitzer, Oscar en tientalle skryfpryse terwyl hy verhale vertel oor sy jeug in Fresno. Fresno Metropolitan Museum/Met dank aan The Chronicle Wys meer wys minder
5 van 6 SAROYAN-01JUN1979-UNKNOWN-William Saroyan (links) en Herbert Gold met Gold se tweelingseuns. Hardloop op: 01-01-2008 William Saroyan (links) en Herbert Gold met Gold se kinders. Aanhangers van Saroyan vier vanjaar sy honderdjarige bestaan. Chronicle File/SFC Wys meer Wys minder
Die bewonderaars van William Saroyan, 'n skrywer wat groter as die lewe was, hou vanaand 'n verjaardagpartytjie in San Francisco om die honderdjarige bestaan ​​van sy geboorte te vier.
Saroyan is gebore en oorlede in Fresno, die plek wat hom die naaste aan die hart lê. Hy het ook in Parys, New York en Malibu gewoon, maar het van sy beste werk in San Francisco gedoen.
Hy het kortverhale en toneelstukke geskryf en dit moeiteloos afgeweer asof hy borrels blaas. Saroyan het ook leer teken en skilder.
Sy skilderye was 'n minder bekende deel van sy kreatiewe dryfkrag. Vanaand se partytjie sal 125 Saroyaanse skilderye en tekeninge ten toon stel wat nog nooit in die openbaar gesien is nie.
Alhoewel sy wortels in Fresno was, het sy talente soos 'n ketel in San Francisco gekook, veral in die sombere jare van die depressie.
Saroyan se eerste gepubliseerde sukses, 'n kortverhaal genaamd "The Daring Young Man on the Flying Trapeze", is geskryf in 'n woonstel by Carl St. 348 met uitsig op Golden Gate Park, waar hy saam met sy ma, broer en suster gewoon het.
Sy meesterstuk, "The Time of Your Life", is 'n toneelstuk wat afspeel in 'n salon in San Francisco aan die waterfront.
Saroyan het met die N-Juda-tram in die middestad na die openbare biblioteek gery om boeke te lees wat hy nie kon bekostig nie. Hy was 'n honger skrywer, die gesin kon skaars die gasrekening of die huur betaal. Hy het 'n kapsel van 15 sent by die kapperskollege langs die ou Skid Road in Third- en Howardstraat gekry, en hy het daaroor geskryf dat hy dink oor die lewe in die San Joaquin-vallei, en hy het daaroor geskryf terwyl hy bibber in die Sunset District-mis .
Later, toe hy begin geld verdien het, het hy vir sy gesin 'n huis in 15de Laan gekoop met 'n uitsig oor die see.
"The Daring Young Man" het hom opgemerk deur die literêre kritici van New York, veral Bennett Cerf, en nadat hy sy eerste verhaal - vir $ 15 - verkoop het, het sy loopbaan soos 'n vuurpyl opgeskiet, soos 'n meteoor wat oor die literêre lug flits.
Sy eerste groot verhaal is in 1934 gepubliseer, en slegs vyf jaar later was drie van sy toneelstukke gelyktydig op Broadway.
'The Time of Your Life' het die Pulitzer -prys gewen, maar hy het dit van die hand gewys op grond van die feit dat handel niks met kuns te doen het nie. Hy het in 1943 'n Oscar gewen vir die oorspronklike verhaal van "The Human Comedy". Toe sy loopbaan en sy geluk afwaarts draai, verkoop Saroyan die Oscar, en dit beland in die venster van 'n pandjieswinkel in Mission Street.
Toe dit goed was, het hy die tyd van sy lewe in San Francisco gehad, om die beste kroeë en restaurante rondgedwaal, terwyl hy in die teerhaas rondgeloop het om dialoog aan te pak.
Hy was 'n vriend van Herb Caen, die rubriekskrywer, en Barnaby Conrad, die stiervegter. Hy was ''n bekoorlik raserige deel' van die destydse San Francisco, het Caen geskryf, 'gelag oor die menslike komedie wat hy geskep het'.
'Hy was baie San Franciscan,' sê Haig Mardikian, uitvoerende direkteur van die William Saroyan Foundation. "Ek is van Frisco," het Saroyan eenkeer gesê, "die mishorings, die see, die heuwels, die sandduine, die weemoed van die plek. Ek is mal oor hierdie stad en sy lelikheid is vir my lief."
'N Ander keer het hy gesê: "San Francisco self is 'n kuns, veral literêre kuns. Elke blok is 'n kortverhaal, elke heuwel 'n roman."
Caen het gedink dat die uitsig op San Francisco deel was van 'n soort hondjie se liefde vir die stad San Francisco wat verander het, en so ook Saroyan. Saroyan was altyd onbeskaamd en hard en het gesinsprobleme gehad, drankprobleme en 'n rampspoedige voorliefde vir dobbelary.
13 Junie 2017 | deur Marc A. Mamigonian
Ek het gesien hoe hulle in klipmonumente gekerf is, verlig op die groot skerm in The Promise, geraam en aan die muur gehang het buite my eie kantoor. Feitlik elke Armeener ken hulle, en waarskynlik ken heelwat hulle uit hul kop en dit kan die bekendste woorde van William Saroyan wees:
Ek sou graag wou sien dat enige mag van die wêreld hierdie ras vernietig, hierdie klein stam van onbelangrike mense, wie se oorloë almal gevoer en verlore is, waarvan die strukture verbrokkel het, die literatuur ongelees is, musiek ongehoord is en gebede nie meer verhoor word nie. Gaan voort, vernietig Armenië. Kyk of jy dit kan doen. Stuur hulle sonder brood of water die woestyn in. Brand hul huise en kerke. Kyk dan of hulle nie weer sal lag, sing en bid nie. Want as twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie.
Hierdie woorde resoneer oral by Armeniërs, en nie net deur Armeniërs nie. Hulle is op die vloer in die kongres aangehaal. David Mamet gebruik dit as 'n epigraaf in sy boek The Wicked Son: Anti-Semitism, Self-Hatred, and the Jews. Hulle spreek van diep verlange en goeie hoop vir die onsterflikheid van die Armeense gees en die Armeense nasie.
Daar is net een probleem. Dit is nie die woorde wat William Saroyan geskryf het nie. 
Die oorspronklike gedeelte, as u omgee om dit te lees, kom in die laaste twee paragrawe van & ldquoThe Armenian and the Armenian, en rdquo die laaste stuk in Saroyan & rsquos se tweede boek, Inhale & Exhale (1936). 
Ek sou graag wou sien dat enige mag van die wêreld hierdie ras vernietig, hierdie klein stam van onbelangrike mense, wie se geskiedenis beëindig is, wie se oorloë almal gevoer en verlore is, wie se strukture verbrokkel het, waarvan die literatuur ongelees is, wie se musiek ongehoord is, wie se gebede nie meer uitgespreek word nie.
Gaan voort, vernietig hierdie wedloop. Laat ons sê dat dit weer 1915 is. Daar is oorlog in die wêreld. Vernietig Armenië. Kyk of jy dit kan doen. Stuur hulle uit hul huise die woestyn in. Laat hulle nie brood of water hê nie. Brand hulle huise en hul kerke. Kyk of hulle nie weer sal lewe nie. Kyk of hulle nie weer sal lag nie. Kyk of die wedloop nie weer sal lewe as twee van hulle mekaar in 'n bierkamer ontmoet nie, twintig jaar daarna, en lag en in hul tong praat. Kyk, kyk of u iets daaraan kan doen. Kyk of jy hulle kan verhinder om die groot idees van die wêreld te bespot, julle tewe, 'n paar Armeniërs wat in die wêreld praat, en probeer dit vernietig.
Die eerste ding om hier op te let, is die afwesigheid van die klimaatsfrase & ldquosee as hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie. & Rdquo Dit is woorde wat Saroyan nooit geskryf of geuiter het nie. Die beroemde weergawe ontsmet nie net die oorspronklike gedeelte vir die familie se ore nie en druk dit ook nie uit vir ruimte nie: dit herskryf Saroyan aansienlik om nuwe frases en konsepte in te sluit. En nou het die pseudo-Saroyan-weergawe die ware artikel effektief verplaas. Hoe het dit gebeur?
Die saak moet teruggevoer word na die blywende sukses van die plakkate met die aanhaling en 'n beeld van Saroyan, veral die plakkaat uit 1982 wat deur WizMen Productions onder die kopiereg is en gemaak is deur Zaven Khanjian en ontwerper Mher Tavitian. Dit help natuurlik nie dat Inhale & Exhale sedert die 1930's uit druk was nie. Maar Saroyan self is opgeneem as leesende Die Armeense en die Armeense vir die versameling van drie LP's hier 1973 en William Saroyan lees sy eie dinge en praat, so dit is nie asof die oorspronklike woorde ontoeganklik geword het nie. As hulle ontoeganklik was, sou hulle glad nie onthou gewees het nie.
mv2.png/v1/fill/w_184, h_130, al_c, usm_0.66_1.00_0.01, vervaging_2/skerm%20Shot%202019-01-23%20at%202_43_31%20 PM.png "/>
Khanjian, tot sy eer, het die geskiedenis van hierdie plakkaat aansienlik verduidelik en probeer om die rekord reg te stel in artikels wat in Armeense koerante gepubliseer is.  Ondanks sy pogings, is die rekord steeds meer as 'n bietjie skeef.
Volgens Khanjian het hy die & ldquoquotation & rdquo vir die eerste keer in 1982 op 'n plakkaat (links bo) gesien wat blykbaar deur ene Peter Nakashian geskep is. Met dieselfde woorde, wat hy aangeneem het dat dit korrek was, het Khanjian 'n nuwe plakkaat (regs bo) deur Mher Tavitian laat ontwerp, en in die komende jare het die plakkaat baie gewild geword. Daar is beslis baie eksemplare uit die boekwinkel van die National Association for Armenian Studies and Research (NAASR) uitverkoop.  Alhoewel dit nie meer beskikbaar is nie, vra mense dit steeds.
William Saroyan, wat in 1981 oorlede is, was nie beskikbaar om 'n regstelling aan Nakashian of Khanjian te bied nie. Uiteindelik het die William Saroyan Society Khanjian gekontak, maar hulle was nie bekommerd oor die ongemagtigde verandering van Saroyan & rsquos -woorde nie. Hulle was bekommerd oor regte en voorstelle en het hom voorgestel dat hy ophou om op te hou of die wins te deel. Hy het opgehou en opgehou.
mv2.png/v1/fill/w_182, h_138, al_c, usm_0.66_1.00_0.01, vervaging_2/skerm%20Shot%202019-01-23%20at%202_45_26%20 PM.png "/>
Uiteindelik het die Saroyan Society sy eie plakkaat uitgereik met verwysing na die oënskynlike bron, Inhale & amp; Exhale, en 'n Armeense vertaling van dr. Samuel Toumayan en gepubliseer in Libanon. Ongelooflik, gegewe sy missie om Saroyan & rsquos-werke te bevorder en die publiek op te voed, het die Saroyan Society weer die gewysigde aanhaling gebruik en nie die werk van wyle William Saroyan nie, maar van 'n onbekende en selfaangestelde medewerker en die Armeense vertaling, tot ook nie Hayastan nie, is gebaseer op die opgemaakte teks.
Tot op hede het ek nog nooit die werklike gedeelte van Inhale & Exhale op 'n plakkaat gesien nie, en u sal lank en hard kyk voordat u dit korrek vind. Ek het die valse op baie plakkate gesien, om nie eens te praat van muurborde, t-hemde en wat ander kleinhandelartikels die hemel net weet nie. Zaven Khanjian, in sy beoordeling van die nalatenskap van die plakkate, is van mening dat daar geen skade aangerig is nie en dat die gees van Saroyan & rsquos se idee nie in die gedrang is nie. Aangesien dit onteenseglik verkeerd was om die oorspronklike teks van Saroyan en rsquos aan te pas, is dit slegs gedoen met die doel om dit nog kragtiger te maak, en hy voer aan. In my oë is die herskrewe teks nie kragtiger nie, slegs (in 'n baie eng sin) smaakliker. Dit is beslis minder interessant. Of dit in die gees van wat Saroyan geskryf het, kan betwis word.
Ek kan hierdie soort bowdlerisering nie verdedig nie, selfs al is dit met die beste bedoelings gedoen. Skrap stil en ldquoyou seuns van tewe & rdquo om 'n gesinsvriendelike plakkaat te skep en goed, oké. Maar dit verg baie chutzpah vir iemand om na die gepubliseerde teks van Saroyan en rsquos te kyk en dit as 'n rowwe konsep te beskou waaroor hy of sy 'n lisensie het om oor te werk. & ldquoKyk of hulle nie weer sal bid nie & rdquo: 'n heeltemal nuwe konsep wat deur Saroyan & rsquos, ongekrediteerde mede-outeur, bekendgestel is! Nogal ver van die aardsheid van twee Armeniërs wat in 'n bierkamer vergader en vloek. Gepraat van gebede: in die oorspronklike word hulle langer gese, en in die herskrywing word hulle langer beantwoord & rdquo & mdash asof die tragies beduidende idee dat Armeniërs na die volksmoord nie meer moeite doen nie, te skokkend was en moes omgekeer word.
En wat 'n verskil tussen die sentimentele nasionalisme van & ldquo Want as twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie, en & rdquo aan die een kant, en & ldquoKyk of u kan keer dat hulle die groot idees van die wêreld bespot Julle tewe, 'n paar Armeniërs wat in die wêreld praat, probeer om hulle te vernietig, en aan die ander kant. C. K. Garabed noem die & ldquoNuwe Armenië & rdquo -sin & ldquocom heeltemal verniet, & rdquo en ek stem saam. Tog weet die meeste mense wat vandag bewus is van William Saroyan, die bekendste van die Armeens-Amerikaanse skrywers, die ertsatz en niks anders wat hy ooit geskryf het nie. Dit is die lot van 'n man wat die Pulitzer -prys van die hand gewys het omdat hy van mening was dat handel nie kuns moes beoordeel nie. Ironiste neem asseblief kennis.
Dit word erger. Naby aan die begin van hierdie wonderlike verhaal wat niemand die moeite wil lees nie, skryf Saroyan, en daar is slegs Armeniërs, en hierdie bewoon die aarde, nie Armenië nie, aangesien daar geen Armenië is nie, menere, daar is geen Amerika en daar is geen Engeland nie, en geen Frankryk en geen Italië nie, daar is net die aarde, menere. & rdquo I & rsquom was nie seker of dit 'n topverkoper-plakkaat sou wees om in elke Armeense huis te hang nie, maar hoewel Saroyan inderdaad 'n trotse Armeen was, was hy ook 'n trotse teenstander.
Die Armeense en die Armeense & rdquo is kort en onder twee bladsye; dit word versigtig geplaas aan die einde van Inhale & amp; Uitasem, die laaste van die versameling en rsquos 71 stukke. Daar is baie op die twee bladsye gepak. Soos die meeste van Saroyan & rsquos se beste werk, is dit gevul met humor, lewenskragtigheid, teenstrydighede. Soos in ander geskrifte, lyk dit asof hy sê: Armeens wees is anders en niks beter as om iets anders te wees nie, maar dit is ook die beste ding ter wêreld. Hy sê: Daar is geen Armenië nie, as daar ooit so 'n plek was, is dit vernietig, maar jy kan Armeniërs vernietig. Dit is min of meer wat hy sê in sy groot verhaal & ldquoSewenty Thousand Assyrians & rdquo in sy eerste boek, The Daring Young Man on the Flying Trapeze, wat die Assiriese kapper Theodore Badal beskryf as & ldquohimself sewentigduisend Assiriërs en sewentig miljoen Assiriërs, self Assirië, en man wat in 1933 in 'n kapper & rsquos-winkel in San Francisco staan ​​en nog steeds homself is, die hele wedloop. ook die moeite werd om aan te haal, met sy byna Whitmanesque katalogus:
En die Armeense gebare, wat soveel beteken. Die klap van die knie en brul van die lag. Die vloek. Die subtiele bespotting van die wêreld en sy groot idees. Die woord in Armeens, die blik, die gebaar, die glimlag en deur die dinge die vinnige wedergeboorte van die wedloop, tydloos en weer sterk, al het jare verloop, al is stede verwoes, vaders en broers en seuns vermoor, plekke vergete , drome geskend, lewende harte verswelg van haat.
Met ander woorde, 'n meer subtiele weergawe van & ldquowhen twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n nuwe Armenië & rdquo sal skep nie? Nie heeltemaal nie. Saroyan omhels die lyn van Whitman en rsquos uit Leaves of Grass, en weerspreek ek myself? / Wel, ek weerspreek myself, / ek is groot, ek bevat menigtes, en ek het 'n goeie loopbaan gemaak. Die Saroyan wat skryf in & ldquoAntranik van Armenië & rdquo (ook ingesluit in Inhale & amp; Exhale), & ldquoArmenia. Daar is geen nasie nie, maar dit is des te beter. & Hellip Watter verskil maak dit wat die nasie is of watter politieke teorie dit beheer? & Rdquo is dieselfde Saroyan wat dit geniet om te hoor dat die landgenoot wat hy teëkom, duisende kilometers van die huis af, in 'n bierkamer in Rostov, is van Moush. & ldquoMoush. Ek hou van die stad, en hy skryf. Ek kan lief wees vir 'n plek wat ek nog nooit gesien het nie, 'n plek wat nie meer bestaan ​​nie, wie se inwoners vermoor is. Dit is die stad wat my pa soms as 'n jong man besoek het. & Rdquo Soms verhef Saroyan die Armeense nasie soms, hy klink soos Stephen Dedalus in Ulysses, wat die spot dryf met die idee dat hy belangrik kan wees omdat hy tot die Ierse volk behoort, en verklaar dat ek inteendeel vermoed dat Ierland belangrik moet wees omdat dit aan my behoort. & rdquo
Dus, ons kan die Saroyan ontmoet wat klink soos 'n wêreldse post-nasionalis, 'n man buite die nasiestaat, 'n burger van die wêreld. Of ons kan Saroyan, die Armeense patriot wat die Armeense nasie vier, omhels en smag na herlewing. En in albei gevalle is ons verkeerd. En ook gedeeltelik korrek. Ontneem Saroyan van sy teenstrydighede en hy & rsquos is nie meer Saroyan nie, en is nie meer ons tyd werd nie. Ek dink dat u Saroyan in al sy teenstrydighede omhels en sy grootheid en sy middelmatigheid, sy liefde vir mense en sy misantropie, sy etnisiteit en sy kosmopolitisme, sy kuns-vir-kuns en integriteit en sy strewe na kommersiële sukses, sy self- vernietigbare individualisme, sy Christelike anargie (in die woorde van James Agee) & mdash of jy don & rsquot. Ongelukkig blyk dit meestal dat mense dit nie doen nie.
& ldquoFacts is hardnekkige dinge, & rdquo John Adams het eenkeer gesê. (Ek dink darem dat hy dit gesê het.) Maar mites is selfs nog koppiger as feite. Die opgevolgde Saroyan & ldquoquotation & rdquo is 'n mite & mdash, beide in die sin van & ldquoa populêre geloof of tradisie wat gegroei het by iets of iemand & rdquo en & ldquoan ongegrond of vals idee. & Rdquo Dit is duidelik dat dit iets uitdruk wat Armeniërs wil of moet glo, en miskien op 'n manier wat die oorspronklike nie sou nie. Soms kry die groot idees van die wêreld ongelukkig die laaste woord. As dit gebeur, is die minste wat ons kan doen, vir 'n oomblik na wat verlore gegaan het. 
 Ek wil dit duidelik maak dat ek nie die eerste persoon is wat dit opgemerk het of daaroor geskryf het nie. (En laat ons maar sê: ek het waarskynlik nie die laaste een geword nie.) Byvoorbeeld, in die 8ste uitgawe van 8 Augustus 2009 van die Armenian Weekly, het C.K. Garabed het 'n stuk getiteld & ldquoMincing Words & rdquo geskryf wat al die variante van die & ldquo -aanhaling & rdquo voorgestel het, sonder dat hy, soos hy geskryf het, die bedoeling was om krities te wees. & Rdquo
 Dit verskyn ook in die volgende versamelings: 31 Selected Stories from Inhale & amp Exhale (1943), The Saroyan Special (1948, herdruk in 1970), en mees onlangs in He Flies Through the Air with the Greatest of Ease: A William Saroyan Reader (2008).
 Sien & ldquoHoe het ek kennis gemaak met Saroyan: The Story of a Poster, & rdquo Armenian Reporter, 1 November 2008, en & quotSaroyean & ecirc yev Yes, & quot Asbarez, 13 Aug. 2008,
 NAASR is waar ek werk. Ek is die direkteur van akademiese aangeleenthede.
 My dank aan Dickran Kouymjian vir die deel van sy gedagtes en herinneringe oor die Saroyan -plakkate en sy vele insigte oor Saroyan & rsquos -werk aan Vartan Matiossian vir sy hulp en aan Zaven Khanjian vir die reaksie op my navrae.
Marc A. Mamigonian werk sedert 1998 by NAASR en dien as direkteur van akademiese aangeleenthede sedert 2009. Mamigonian is die redakteur van die boek The Armenians of New England and the Journal of Armenian Studies, en is mede-outeur van geannoteerde uitgawes van James Joyce & rsquos 'n Portret van die kunstenaar as 'n jong man en Ulysses.
"I hadn't had a haircut in forty days and forty nights, and I was beginning to look like several violinists out of work. You know the look: genius gone to pot, and ready to join the Communist Party. We barbarians from Asia Minor are hairy people: when we need a haircut, we nodig het a haircut…(I am writing a very serious story, perhaps one of the most serious I shall ever write. That is why I am being flippant. Readers of Sherwood Anderson will begin to understand what I am saying after a while they will know that my laughter is rather sad.) …
"Outside, as Hemingway (Die son kom ook op …) would say, haircuts were four bits… Iowa said, "I just got in from Salinas. No work in the lettuce fields. Going north now, to Portland …" I wanted to tell him how it was with me: rejected story from Scribner's, rejected essay from The Yale Review, no money for decent cigarettes, worn shoes, old shirts, but I was afraid to make something of my own troubles. A writer's troubles are always boring, a bit unreal. People are apt to feel, Well, who asked you to write in the first place? A man must pretend not to be a writer. I said, "Good luck, north"… Fine boy, hope he isn't dead, hope he hasn't frozen, mighty cold these days."
And then, feeling guilty about having "used all this language and beginning to feel that I have said nothing", he rewrites the opening sentence, drops any pretense at being flippant and introduces us to Theodore Badal, the barber, of whom he asks: "Are you an Armenian?" And then the floodgates open, and all that he has bottled up about his people their habits, their trials and tribulations, how they are obsessed with figuring out how many Armenians there are in this world, come tumbling out. But Badal responds "I am an Assyrian". What ensues is a conversation between the two about lost races, old worlds and countries. Badal says: