Hy neem haar hand en versigtig klim hulle in die kabelkar. Voor hulle is die berg, hoog, baie hoog met wolke wat dik bo saampak. Bietjie sneeu steek uit, maar meestal bedek deur die wolke.
Die kabel kreun en protesteer maar die kar roer steeds. Pieter wil nie vir Linda vertel nie, maar hy weet dat as dit nou gaan staan, sal hulle vannag nie die ysige weer sal oorleef nie. Hy het baie dinge nie vir haar vertel nie, die slegte dinge wat gebeur het, die vernietiging van ons land, alles nou dood en vergaan, net hulle twee wat weet wat gebeur het, net hulle twee wat kan keer dat iets gaan oorbly en daar ‘n nuwe begin kan wees.
Hy hou haar hand styf vas en in die skemerdonker struikel hulle tot by die bek van die grot. “Wees versigtig..hulle mag nie weet ons is hier nie,” sê Pieter, en hulle kruip op hulle tone die grot in. Linda is so bang, sy hoor haar eie hart klop.
‘n Vreemde kalmte kom oor Linda, sy onthou van die kissie, sy maak dit oop, druk die knoppie..die monster spat bebloed in duisende stukkies...