Vir ses weke is die stad omskep in ’n paradys vir fotovrate met ’n verskeidenheid tentoonstellings, werkswinkels en besprekings wat in en om Kaapstad plaasvind.
Dit was ’n haas onbegonne taak om ’n lys van tien gunstelinge saam te stel, maar hier volg ’n skamele poging daartoe:
Lurie se dokumentasie van stedelike landskappe in en om Kaapstad, gedurende die vroeë lig van dagbreek geneem, is skreiend gestroop. Hy beskryf dit as ’n visuele essay en ’n meditasie van tyd, plek, herinnering en persoonlike geskiedenis – ’n kombinasie van reis en droom wat die politiese, filosofiese en poëtiese saamsnoer. Dit is inderdaad ’n “fotografiese joernaal waar die uiteenlopende beelde en simbole van ontnugterende moderniteit verwant is aan verhale en ervarings van toenemende chaos, verplasing en ontheemding in ’n ontstellende en swymelende naasbestaan”.
White het sommige van die kwartsklippies wat deel vorm van Tafelberg se ryk geologiese geskiedenis vasgelê met sy iPhone op die plek waar hy hulle gevind het. Daarna het hy hulle een vir een in sy ateljee gefotografeer deur middel van makrotegnieke wat die oppervlak sowel as die interne struktuur van elkeen van hierdie juweeltjies belig. In die uitstalruimte is die oorspronklike klippies sorgvuldig geïnstalleer neffens die fotografiese dokumentasie, sodat dit soos planete in die ruimte vertoon en die kyker noop om verbintenisse te maak tussen die skaal, tyd en ruimte van die klippies se herkoms 450 miljoen jaar gelede.
Selfshots, 2013, is ’n komplekse samestelling van die portret – in ’n postfotografiese, aanlyn wêreld waar algar en dese ’n truspieëltjie geword het. Van der Merwe het hier ure spandeer op die internet op soek na spieëlselfies, wat hy dan beskou as ’n soort selfregulerende fotoargief van fisionomiese template wat universeel beskikbaar en bruikbaar is – dus ideaal vir herinterpretasie, soos wat Van der Merwe doen wanneer hy die beelde verder manipuleer en weer fotografeer. “’n Fassinerende fenomeen in die lig van die medium se historiese alliansie met frenologie.”
Burger se werk ondersoek die landskap deur ’n geskiedkundige blik en die wyse waarop politiek, ras en geweld daarin vasgelê is. Sy is veral geïnteresseerd in verskeie veldslae en die rol wat die fotograaf daarin gespeel het ten opsigte van die dokumentasie daarvan. Dit is veral argieffoto’s van die Suid-Afrikaanse Oorlog (1899–1902) wat sy dan bestudeer en herfotografeer, sodat die hedendaagse landskap ’n dokument word van die wyse waarop geskiedenis en herinnering daar versamel.