Daniel Boulud se restaurante vir whisky, kleinhandelwinkels - Tradisionele resepte - 2021
Hy begin 'n whisky-aandete by al sy restaurante in New York, 23 April
Terug in Januarie Daniel Boulud het besluit om by die whisky -onderneming aan te gaan deur saam te werk met Dalmore -distilleerders en die bekendstelling van The Dalmore Selected deur Daniel Boulud.
Die whisky kom uiteindelik op 23 April by die Boulud -restaurante uit, met 'n feestelike whisky en aandete by alle Daniel -restaurante wat slegs vir een dag beskikbaar is.
Volgens die persverklaring bevat elke spyskaart 'n spesiale cocktail wat gemaak is met Dalmore Scotch, 'n reeks seisoenale geurkursusse wat deur Skotland geïnspireer is, gevolg deur elke restaurant se kenmerkende nagereg met whiskey, saam met 'n glas Boulud se op maat gemaakte Dalmore-uitdrukking. "
Daarna sal die whisky by elke Boulud -restaurant beskikbaar wees, en die etiket sal na verwagting hierdie naweek in die winkels verskyn. By Daniel, die paring beloop $ 260 per bord; Café Boulud's is $ 115; DB Bistro Moderne is $ 90; Boulud Sud en Bar Boulud teen $ 85; en DBGB teen $ 75. Die whisky self, volgens proe -aantekeninge, is gemaak van bejaardesvoorrade van muskatel, madeira en portwynvate.
Ons het ten minste 'n dosyn verskillende resepte vir steak au poivre sedert ons eerste, in 1953, en daar is 'n rede waarom ons, selfs nadat ons vleis begin versier het met chili, soute en droë vryf, aanhou keer terug na hierdie gereg. Hoekom? Omdat dit so goed is. En ten spyte van sy ietwat macho -beeld, smaak hierdie spesifieke voorbereiding feitlik tony. (Ons vind dit 'n goeie verskoning om peperkorrels van goeie gehalte te gebruik, soos Tellicherry of die rokerige, vleisagtige Talamanca del Caribe.)
Neil Perry van Rockpool Bar & amp Grill is die sjef met groot naam en#xA0behind Burger Project, wat saam met plaaslike verskaffers werk. Die patty is met die hand gemaak, 100% gras gevoer beesvleis. Probeer die Amerikaner, met Cape Grim -beesvleis, kaas, piekels, uie, mosterd, geheime sous en rosemayo of 'n eenvoudige kaasburger.
Gekies deur Scott Collins van MEATliquor, Londen
Slagters Diner, Melbourne
Hierdie 24-uur-gat-in-die-muur-voeg met 'n toonbank en stoeltjies is 'n gunsteling by sjefs wat heerlike kos met bestanddele van hoë gehalte geniet. Die hamburger is 'n 120 gram beesvleispastei met tamatiesous, piekels en mayo in 'n melkbroodjie.
Gekies deur Ashley Palmer-Watts, voorheen van Dinner deur Heston Blumenthal, Londen
Butter is 'n hibriede sneaker, gebraaide hoender en Champagne -kroeg in Surry Hills. As dit 'n onwaarskynlike opset lyk, is dit die projek van die gerespekteerde sjef Julian Cincotta en die span van die Thievery -restaurant in Sydney. Die OG Chicken Sandwich moet u nie misloop nie.
Gekies deur Josh Niland van Saint Peter, Sydney
Dit is 'n voorpos van 'n Sydney -ketting met harde musiek, natuurlike wyne en 'n Amerikaanse atmosfeer. Die kaasburger is 'n moet, tensy jy die veganiese spyskaart verkies.
Gekies deur Andrew McConnell van Cutler & amp, Co., Melbourne
Soos 'n drankie saam met u tee?
Gaan voort, gooi 'n koppie. Ons liefdesverhouding met tee -cocktails het eers begin.
Ek was nog nooit 'n teedrinker nie. Soos Tupac of Biggie, kies u die een of ander, en in plaas van tee, kies ek koffie. Maar skielik drink ek baie tee, want dit het 'n belangrike cocktailbestanddeel geword.
Gaan na die beste kroeë in Amerika, en u vind ten minste een drankie op die spyskaart. In die Lower East Side van New York City, Death + Company het Victim of Love, 'n skemerkelkie met 'n brandewyn uit die Royal Roy-tee in Brooklyn, die Amerikaanse farao gemaak met oolong, en Mace in die East Village bied twee tee-cocktails: die Pandan met rum en Aman-swart tee, en gras met Shochu met wit tee.
Waar kom hierdie drankies vandaan? Die geboorteplek van tee. In baie Chinese kroeë en restaurante word groen en rooi tee bedien met whisky, sodat dit in 'n gemaklike drankie gemeng kan word, een wat verfrissend maar boos is met 'n tikkie kafeïen. Nou is Amerika se fassinasie met drankie op die punt om meer prominent te word danksy twee ondernemers van 30-iets.
In 2013 het "teedrinkers" Maria Littlefield en Jennie Ripps Owl's Brew bekendgestel. Gretig om by die mixologiebeweging aan te sluit, maar moeg vir vooraf-verbied-cocktails wat vol suiker en alkohol is, en "Ons is twee soorte meisies," sê hul webwerf en mdashtheir vars gebakte tee gebruik heel blare wat maklik met spiritualieë gepaard gaan. Hulle het gedink tee is maklik om te teug, vol geur, maar nie te soet nie, en die perfekte maat vir pittige spiritualieë en mdashunlike tonikum en bosbessiesap.
Een vroeë produk van hulle was The Classic, 'n Engelse ontbyttee met suurlemoen en lemmetjiesap wat met vodka, tequila of selfs koringbier gemeng kan word. Dit was 'n groot treffer, en dit het Owl's Brew in die winkels geplaas waarby ons graag wil inkopies doen. Maar Littlefield en Ripps is tot nou toe nog nie deur die geesteswêreld geseën nie.
Die Smoky Earl en mdashfres-gebroude Earl Grey- en Lapsang-tee met sweempies heuning en suurlemoen en mdash is heeltemal 'n ander dier. Die geur is onaangenaam (en kan jou laat terugtrek), maar gemeng met Famous Grouse se turfaanbieding, The Black Grouse, werk die kombinasie op een of ander manier, die rokerige botter wat die soeter heuningnote van die tee uitbring, soos 'n Rob Roy.
Ondanks die feit dat dit die suksesvolste is, is Owl's Brew nie die enigste onderneming wat u wil laat drink nie. Die teemerk van Starbuck, Teavana, het 'n reeks mengervriendelike aanbiedings bekendgestel, en Malahat Spirits Co., San Diego, het groot sukses behaal met hul beperkte Malahat Black Tea Rum, 'n heerlike bottel wit rum, swart tee en melasse, wat werk amper as 'n skemerkelkie. Portland's Townshend's Tea het sy gefermenteerde tee begin distilleer in 'n reeks gegeurde likeurs. (Terloops, Bacardi beweer dat hy die wêreld se eerste "teespiritus" uitgevind het met "Tang", 'n groenteproduk wat $ 250 kos en slegs in China gekoop kan word.)
Gelukkig het u nie $ 250 en 'n Air China -kaartjie nodig om by die tee- en tippel -rewolusie aan te sluit nie. Owl's Brew-tee en 'n vyfde van The Famous Grouse kos ongeveer $ 40, en sal u teë gesmelt hou. Nou as ons net krummels met 'n beter smaak kan vind.
Ingevoerde whiskytendense by kroeë en restaurante
"Dit is beslis interessante tye om in die whiskybedryf te wees," sê Hart Johnson, drankbestuurder van Piper's Pub, 'n Skotse/Ierse restaurant in Pittsburgh. Die kroeg se fokus was nog altyd 17 jaar lank ingevoerde whiskeys, met 'n versameling van ongeveer 100 single-malt Scotches, ongeveer 20 Ierse whiskeys en 'n besprinkeling Kanadese.
Maar nou het Johnson ingevoerde whiskeys uit Engeland, Indië en Japan bygevoeg. 'Kliënte wil iets nuuts probeer elke keer as hulle 'n drankie besoek,' sê hy.
Alhoewel dit lyk asof verbruikers gefokus is op bourbon en rog, vind kruising plaas na invoer. Dors na die nuwe en nuwe, soek geeks en nuwelinge na nuwe strande om nuwe ervarings te kry, wat die belangstelling in whiskys uit alle uithoeke van die wêreld dryf.
Crossover gaan voort
'Ek het 'n paar bourbon -drinkers gesien wat oorskakel na die gladder single malt,' sê Tim Beadle, hoofbestuurder van Small Batch - Whiskey and Fare. Die onderneming in St. Louis, MO, is deel van die Baileys 'Restaurants-groep met meer eenhede. Small Batch bevat meer as 120 whiskys, waarvan ongeveer 20% invoer is.
"Ingevoerde whisky probeer meer in die smaak van Amerikaanse smaak as wat dit was, deels om die toename in gewildheid van bourbon teen te werk." -Krissy Harris, kreatiewe direkteur by The Wren, 'n gastropub van die New Yorkse Bua Bar Group.
Vir crossover Scotches wys Beadle na Auchentoshan se Amerikaanse eik en Three Wood -uitdrukkings. Laaglandmout word drievoudig gedistilleer vir 'n ligter smaak, en hierdie twee whiskies word in bourbonvate verouder.
"Ingevoerde whiskies probeer meer in die smaak van Amerikaanse smake as voorheen, deels om die toename in gewildheid van bourbon teen te werk," sê Krissy Harris, kreatiewe direkteur by The Wren, 'n gastropub van die New Yorkse Bua Bar Group. Amerikaners beskou Scotch as turf, en baie gee nie om vir daardie smaak nie, sê Harris. Sy sien hoe meer Skotte in rog- of bourbonvate verouder word om 'n beroep op die Amerikaanse mark te doen en die veelsydigheid van die whisky te demonstreer.
Buitelandse handelsmerke plaas ook terme wat die Amerikaners ken op etikette om verhoor te word, voeg sy by en wys op Johnnie Walker Rye Cask, as voorbeeld. Die Wren dra 50 tot 70 whiskies, ongeveer die helfte van die invoer. Maar verkope neig steeds meer na bourbon en rog, sê Harris.
"Ons is so naby aan die Bourbon -land dat dit moeilik is om op ingevoerde whisky te fokus," erken John Ford, eienaar/bestuurder van The Littlefield, Cincinnati Bourbon Bar and Kitchen. Die restaurant het 90 whiskys, waarvan 60 bourbon. Maar Ford het die Scotch -keuse uitgebrei vanweë die belangstelling van die kliënt.
'Ons het ook 'n paar Kanadese whiskeys, waarvan die personeel baie hou en daaroor praat, want die whisky is baie waardevol,' sê Ford, met verwysing na Pike Creek Whiskey. 'As ons 'n produk vind waarvan ons hou, sal ons dit nie ignoreer nie, net omdat dit nie bourbon is nie,' merk hy op.
'N Ander neiging op die mark die afgelope paar jaar is 'n toename in die vrystelling van "non age statement" (NAS) whisky, veral malt Scotch, maar ook 'n paar Ierse whiskys. Verhoogde verkope het gelei tot 'n uitputting van ouer voorrade whisky. Sommige produsente het gekies om die gewone verklaring van geeste se ouderdomme op die etiket prys te gee ten gunste van beperkte of klein hoeveelhede vrystellings, wat dikwels verskillende houtbehandelings gebruik.
"Ons het gesien hoe ouderdomsverklarings van Scotch -etikette verdwyn," sê Beadle by Small Batch. Kommunikasie fokus eerder op die bestanddele van die gees en metodes vir distillasie en rypwording.
Hy beskou die NAS -verskynsel nie as 'n slegte ding nie. "Whiskydrinkers is opgewonde oor al die beperkte uitgawes en nuwe etikette wat hulle op soek is na nuwe ervarings."
Johnson by Piper's Pub sien ook voordele vir die NAS -neiging. 'Al die enkelmout-distilleerderye spring op die wa en bring 'n dosyn verskillende uitgawes per jaar uit. Toe ons begin, was daar net, jy weet, Glenlivet 12-jarige, 15, 18. Dit is lekker om meer afwisseling op die rugbalk te sien. "
Gemengde whiskys, wat dikwels nie 'n ouderdomsverklaring bevat nie, sien ook 'n stewige belangstelling. "'Ou man' Scotch word weer koel," sê Pete Vasconcellos, kroegdirekteur by The Penrose, nog 'n gastropub van die Bua Bar Group. Hy sien 'n toename in Cutty Sark en ander "minder hip" whiskies.
"Cutty Sark doen baie om die handelsmerk te herposisioneer soos om saam met jou pa of met jou oupa te drink. Dit stem ooreen met wat Miller Lite gedoen het, wat die retro -bottel terugbring, "sê Vasconcellos. Cutty Sark is 'n stewige gemengde Scotch: 'n bietjie turf, nie te veel rook nie, nie te soet nie, goed gebalanseerd. Dit bevat wonderlike speserye. "
Casa Fuente in Las Vegas, 'n sigaarsitkamer in The Forum Shops in Caesars Palace, was die eerste drinkplek in die Noord -Amerikaanse mark wat 'n privaat vat Asiatiese whisky besit het toe dit verlede herfs 'n vat Kavalan Taiwanese whisky verseker het.
Whiskey kan in baie dele van die wêreld gemaak word, en word dit gemaak: Frankryk, Duitsland, Australië, Finland, Swede en Wallis - om maar net 'n paar te noem. Tans is daar whiskeys uit Asië — Japan, Indië en Taiwan.
"Asiatiese whiskies het deesdae die nuus sterk getref," sê Beadle by Small Batch. Hy het 'n Taiwanese whisky, maar hy het nog nie baie vraag gesien nie.
"Daar is groot belangstelling in Japannese whisky," berig Harris. Toe The Wren oopmaak, het Harris geen Japannese maaltjies in voorraad gehad nie, totdat 'n groep van twintig mense hulle kom vra het, onthou sy. 'Whiskydrinkers is geneig om eksperimenteel te wees. Die Millennial -mark is beslis altyd op soek na die volgende nuwe ding, en dit blyk nou Asiaties te wees. "
Casa Fuente in Las Vegas het grootliks in die kategorie belê, deur die vat te koop. Die sigaarsitkamer in The Forum Shops in Caesars Palace het die eerste drinkplek in die Noord -Amerikaanse mark geword wat 'n privaat vat Asiatiese whisky besit het toe dit verlede herfs 'n vat Kavalan Taiwanese whisky bekom het.
"Omdat Asiatiese whisky tans een van die warmste kategorieë in sterk drank is, het dit gelyk asof dit die plek is om te begin," sê Michael Frey, eienaar van Casa Fuente.
Frey het groot sukses behaal met Jack Daniel se Single Barrel -program. Aangesien die Japannese distilleerderye nog nie vatprogramme gehad het nie, het Max A. Solano, spesialis in drankprogramme, whisky- en spiritualieë -opvoeder by die verspreider Southern Glazers Wine & amp Spirits van Nevada, by Kavalan Distillery in Taiwan uitgekom vir Fuete.
'Ons vat is uniek, gebalanseerd met baie diepte. Die whisky het meer as vyf jaar in 'n oloroso -sjerriehouer ryp geword; dit is kompleks met 'n ryk sjerrie-, vye- en rosyntjie -neus, "sê Frey.
Die whisky word netjies bedien, teen 'n prys van $ 29 vir 'n half-oz. gooi $ 200 vir die bottel. Casa Fuente vervoer 80 whiskys, 38 uit Skotland en 38 uit die VSA, die res is Iers en Kanadese.
Op The Littlefield het Ford ongeveer ses maande gelede in 'n kas van Suntory's Hibiki belê. 'Cincinnati is nie altyd op die voorpunt van tendense nie,' sê hy, maar hy besluit om te spring. Hy het 'n saak gekoop omdat hy gehoor het dat die uitdrukking uitverkoop sou word.
"As 'n whisky skaars is, stel kliënte belang," sê Ford. 'En as ek die enigste een is wat 'n bottel het, kan ek dit dienooreenkomstig prys.
Gourmet -kombuis, maer kookkuns
Die beskeie herontwerp van Martine Bednarski het oop rakke en ligte kleure ingesluit.
VERBORG agter 'n afswaai in die aandelemark, pyn by die petrolpomp en historiese huisafskermings, glinster die eksklusiewe ontwerperkombuis. Die opknappingsonderneming is moontlik in dele van Suid-Kalifornië afgeskakel, en sommige verbruikers dink moontlik weer aan die behoefte aan $ 8,000 professionele reekse, eilande met granietbedekking en ekstra skottelgoedwassers, maar volgens die interieurontwerper van Los Angeles, Karen Haas: Kliënte wil steeds 'die die beste, die helderste, die nuutste. "
'Hulle wil hierdie wonderlike dinge hê', sê Cynthia Bennett van Cynthia Bennett & amp Associates in Suid -Pasadena. "Wyn yskaste het 'n stapelvoedsel geword, plus ingeboude koffiemasjiene en spoedoonde."
Of mense eintlik meer kook, bly onduidelik, maar die voorrang van die kombuis as 'n openbare heiligdom lyk op die oomblik veilig. 'Ek noem dit kombuise vir maer kombuis', sê Haas, met verwysing na haar vermoede dat die opwarming van 'n bevrore aandete die hoogte van die kulinêre kundigheid kan wees wat sommige eienaars van $ 5,000 -reekse bestee - sonder om gevalle te tel wanneer die toerusting aan spyseniers oorgedra word.
"Niemand gaan na Kitchen-Aid en die gewone GE nie," sê Susan Serra, 'n prominente ontwerper in New York, wie se kliënte gemiddeld tussen $ 150,000 en $ 200,000 spandeer aan nuwe kombuise wat toerusting van professionele gehalte gebruik deur SubZero en Fisher & Paykel . 'Ek was van dag een af ​​teen hierdie groot toestelle. . . . Wat mense vergeet, is wat hulle regtig nodig het. "
Middelmarkvervaardigers soos Kenmore en Frigidaire het weergawes van die hoëreeksreeks vir 'n fraksie van die koste bekendgestel. En na die mening van die kontrakteur David Ceballos in Los Angeles, is hulle dikwels net so goed.
'U betaal vir die handelsnaam,' sê hy oor die ander. Maar selfs mense met 'n beperkte begroting, sê Ceballos, "wil steeds die professionele voorkoms hê."
Volgens die National Kitchen and Bath Assn het die algemene verkoop van toestelle afgeplat. Maar Elaine Chaney, senior vise -president vir bemarking en verkope vir Dacor, die duur vervaardiger van toestelle in Diamond Bar, sê sy kliënte wil steeds 'n hoë styl hê - solank dit kom met intuïtiewe tegnologie wat nie 'n graad van Caltech vereis nie werk.
'Baie gesinne is afhanklik van die hoërskoolleerling om 'n hoender in die oond te sit vir aandete omdat albei ouers werk,' sê Chaney.
BAIE VAN die nuwe gerekenariseerde, dubbelbrandstof-oonde met veelvuldige bedieningspanele benodig veel meer as om 'n knop te draai. Hierdie stewige, restaurantwaardige vlekvrye staal-ikone van Viking, Wolf en ander lewer 'n verklaring en lewer verkoolingskrag, maar die vraag is: In watter mate is dit nodig vir die spyskaart van die gemiddelde gesin-selfs 'n fynproewersmenu?
"Wat regtig indrukwekkend is, is om 'n steak te smeer," sê Matthew Lee, 'n James Beard-bekroonde kookboekskrywer, en beskryf wat 'n gasbrander van 15 000 BTU kan bereik wat die meeste tuisstowe met 1800 tot 3000 BTU's nie kan doen nie. Tog maak Lee en sy broer Ted, mede-outeur van "The Lee Bros. Southern Cookbook", doelbewus klaar met 'n "vierjarige moderne sjef" -stoof in 'n woonstel in Manhattan om resepte vir die gemiddelde kok beter te ontwikkel.
"As jy jou neus in die wêreld van die sjef soos Bobby Flay steek," sê Matthew Lee, "is dit nie die grootte van die kombuis wat jy sal sien nie, maar die doeltreffendheid daarvan."
Soos onthul in die instruksievideo's op www.danielnyc.com, is die huiskombuis van Daniel Boulud, die sjef-eienaar van die restaurant Daniel in New York, wat relatief klein is, selfs beknop.
"In baie van hierdie herehuise word ruimte so dramaties vermors op steroïede," sê Katherine Austin, lid van die American Institute of Architects 'Housing and Custom Residential adviesgroep. 'U kan eksklusiewe toestelle in 'n klein ruimte hê.'
Die volharding van die kombuis van die vertoonlokaalkwaliteit dui daarop dat huiseienaars nog steeds hierdie eens bruikbare deel van die huis as 'n embleem van status beskou, net so belangrik vir hul selfbeeld as die motor waarmee hulle ry. Eiendomsagente en (verrassing) kombuisontwerpers sal u ook vertel dat 'n kamera-gereed kombuis die sleutel is tot die herverkoopwaarde van 'n huis.
Navorsingsdata oor verbruikersvoorkeure wat deur die American Institute of Architects in Februarie bekend gemaak is, het aangedui dat "kombuise steeds die dominante ontwerpgebied binne die huis is, met toegewyde rekenaarwerkareas en selfoon- en persoonlike digitale assistent -laaistasies wat 'n opkomende neiging word."
Vir diegene wat wag vir die kombuis om terug te kom aarde toe, was daar 'n sprankie hoop: die studie het 'n effense terugtrekking van top-of-the-line toestelle opgemerk.
Een faktor wat die gedagtegang kan verander: die toenemende belangstelling in groenbou en opknapping, met die klem op energie-doeltreffendheid, die gebruik van hernubare hulpbronne en in die algemeen die soort oortolligheid wat 'n kenmerk was van baie onlangse opknappings.
Die AIA -opname het bevind dat 49% van die respondente hernubare materiaal aan die tafel wil hê, soos keramiekteëls en IceStone (gemaak van herwinde glas), in teenstelling met ontgroeide, onvervangbare klip soos graniet.
SELFS as omgewingsprobleme dit nie beïnvloed nie, bel sommige huiseienaars hul kombuisplanne terug weens die begroting.
Bennett sê dat sy meer oproepe na "face-lifts" gekry het eerder as volledige opknapping. Gegewe die onsekere ekonomie, sê sy: 'Ek dink baie mense wag om te sien wat gaan gebeur.'
Denys Barbas, 'n ontwerper by California Kitchens in Burbank, verwag dat veranderinge eers klein sal wees. 'As daar iets is, trek hulle terug na sommige van die nisartikels, soos die ingeboude koffiemaker van $ 2,000,' sê sy.
David Glasband, 'n jarelange kombuiskontrakteur in die San Fernando -vallei, is minder opgewonde en merk op dat sy besigheid die afgelope ses tot nege maande met 70% tot 80% gedaal het. 'Die ultra -ryk mense koop steeds hul Vikings, maar afgesien daarvan het die vallei 'n impak. Almal is bang en sit op hul geld. "
Die tekstielontwerper Martine Bednarski van Eagle Rock het 'n paar jaar gelede haar andersins elegante Spaanse koloniale herlewingshuis naby Occidental College gekoop en was gekonfronteer met 'n "donker en lelike" kombuis wat sy geweet het sy moet opknap - maar op 'n begroting. Die ruimte was beperk en so ook haar wenslysie, maar sy het gesukkel om 'n kontrakteur te vind wat bereid was om enige werk onder $ 50,000 te vermaak.
'Uiteindelik het ek iemand in San Dimas gevind wat dit sou doen,' sê Bednarski.
In plaas daarvan om die wasser en droër na die kelder te skuif (wat meer trappe sou beteken), besluit sy om hulle met middellyfgordyne te bedek, en kry 'n hardehoutvloer wat by die res van die huis pas, 'n marmeren tafelblad, nuwe ligkleurige kaste, 'n losstaande spens en oop rakke.
Sy het genader vir 'n standaard Tappan-reeks en 'n duur toestel gekoop: 'n kompakte Miele-yskas wat sy goed wou lyk vanweë sy losstaande posisie langs 'n ingang.
'Ek het glad nie 'n kompromie aangegaan nie,' sê Bednarski en gee net 'n pasgemaakte kas af wat sy oorspronklik vir die skottelgoedwasser wou hê.
Die resultaat is 'n aantreklike en praktiese kombuis wat moontlik nie groot genoeg is om 'n spysenier gelukkig te maak nie, maar wat pas by haar behoeftes as 'n alleenstaande ma wat eintlik baie kook. 'Ek dink nie ek sou dit nou doen nie', sê sy, 'want ek sou dit waarskynlik nie kon bekostig nie.'
'N Nuwe Tribeca -restaurant van Keith McNally's Longtime Star Chefs
VERTROULIK KEUKEN | Die sjefs Lee Hanson (links) en Riad Nasr kyk na ontwerpplanne vir hul nuwe restaurant, Frenchette, wat in die herfs in New York open.
ONS MOET HIT hierdie een uit die park, "sê sjef Lee Hanson van Frenchette, die Tribeca -brasserie wat hy in September saam met sy jarelange kombuis -medewerker en vriend Riad Nasr open. Die sjefs het rede om druk te voel. Hanson (50) en Nasr (53) was die afgelope vier jaar grootliks afwesig in die kombuise in New York - en hierdie restaurant sal die eerste wees wat hulle ooit besit het.
Die rekord van die sjefs dui op 'n vertroudheid met die geleentheid: om meer as 15 jaar lank die kombuise te bestuur by die restauranteur Keith McNally, New York, se restaurante Balthazar, Schiller's Liquor Bar, Pastis en Minetta Tavern. Toe, in 2013, het Hanson en Nasr met McNally geskei om die plan wat hulle dekades gelede uitgebring het, na te streef, as jong kokke by die sjef Daniel Boulud se heerlike vlagskip, Daniel, in die vroeë 90's.
Hanson en Nasr het net na sy debuut by Daniel gewerk. Dit was 'n woelige en veeleisende omgewing wat 'baie kokke bang gemaak het', sê Hanson, 'maar ons gee mekaar altyd 'n wetende voorkoms.' In hul skaars vrye tyd sou die sjefs, wat albei die tuiste van New York beskou, hokkie kyk en by duikbars drink.
In 1996 het hulle Daniel agtereenvolgens verlaat en 'n ruimte in die middestad begin soek. 'Dan,' sê Nasr, 'het ons besef dat ons geen geld, geen charisma of niks het nie.' Later daardie jaar het 'n vriend aan Nasr gesê dat McNally - wat reeds bekend was vir The Odeon en verskeie ander treffers - 'n sjef nodig het vir 'n spasie op die hoek van Spring, en Crosby het gevra of sy die restaurateur sy nommer kan gee. 'Ek het nie veel daaraan gedink nie, maar hy het my gebel en my genooi om te proe,' sê Nasr. Dit was eers nadat McNally hom die pos aangebied het, dat Nasr die vangs onthul het: 'Ek het vir hom gesê:' Dit is wonderlik, maar ek het 'n maat, en jy moet hom ontmoet. '
Die res van die Balthazar -verhaal, soos die sjefs dit vertel, is een van twee werkperde wat in 'n omgewing sit waar elke aand kelners hardloop om die kombuis te waarsku oor eetgoed soos Anna Wintour en Bianca Jagger. "Ons het ons van ego geskei en die beste weergawe van die restaurant geskep wat ons moontlik kon," sê Nasr. 'Ons het nie tyd gehad om te slinger nie.' Hulle het vir hulself gesê dat hulle 'n paar jaar by McNally sou bly om hul geloofwaardigheid op te bou. 'Maar die man het net aanhou om restaurante oop te maak!' Sê Hanson. Hulle loopbaan met die restaurateur bereik 'n hoogtepunt in 2009 met Minetta Tavern, die eerste McNally -projek waar Hanson en Nasr ook deel -eienaars was. Die Greenwich Village-steakhouse het 'n drie-ster-rave van die New York Times verdien en die reputasie van die sjefs as beenmurg en hamburger verskerp. Hulle beskryf die skeiding vier jaar later as vriendskaplik. 'Dit het tot op die punt gekom waar ons was, wat van die ding wat ons wou doen?' Sê Hanson. McNally bied op sy beurt aan: "Riad en Lee is fantastiese sjefs en van die lekkerste mense waarmee ek nog gewerk het."
Drankwinkels in Noord -Carolina?
Ek weet dit is DCwhiskey, maar ek het volgende week na die Outer Banks gegaan. Ek wonder of iemand weet of hul drankwinkels meer uitgebrei is om items te vind wat moeiliker in die DC -gebied is. Ek het gedink ek probeer voordeel trek, want ek is al daar.
Ek het gevind dat die drankwinkels in die omtrek ontbreek. Meestal standaard bourbone. BYOB
Ek het 'n gevoel gehad, dankie vir die intelligensie. Ek het gehoop dat hulle meer sou kies, sodat ek huis toe kon bring.
Hulle is in my ervaring nogal teleurstellend. Ek woon in Virginia Beach en reis gereeld na die OBX. Die keuse in VB is beter as OBX.
Dankie! My rugsteunplan was om 'n ABC -winkel in VB of Richmond te vind, met iets interessants wat ek nie naby kan kry nie.
Old Forrester Rye word in Julie in NC -winkels vir $ 20 te koop aangebied. Ek het ook die EG -bewys vir $ 60 gekry. Asheville omgewing.
Ek het verlede herfs van Alexandria na die driehoek verhuis. Die aanbod in Noord -Carolina ontbreek baie. Pryse is 'n bietjie hoër, maar meestal op gelyke voet.
Ek gaan baie na die Carolina Beaches naby Wilmington en stop onderweg in 'n paar van die plattelandse winkels. Ek het baie goeie vondste in hierdie winkels gehad. Ek stel voor dat u 'n kaart maak van wat onderweg is. As u via HWY 64 gaan, gaan u deur 'n paar gebiede wat beslis die moeite werd is om na te kyk. As u 17 daal, is u beperk tot wat in OBX is, en my raaiskoot is nie veel nie. Maar ek was al 14 jaar nie.
Weens verskaffingsprobleme word winkels wat swaar verhandel word, skoon gekies wanneer versendings vir die meeste van die seldsame goedere inkom.
In die beste geval vind u miskien iets soos EHT -klein bondel, Blanton 's of EC BP. Absoluut die beste geval. Alles wat skaarser word, word in stedelike gebiede geloot of aan voorkeurkliënte in die platteland gebied.
Daniel Boulud se restaurante vir whisky, kleinhandelwinkels - resepte
Gemiddelde prys: $150
Buffalo Trace Kosher bied 'n ware kosher -gees wat ook ten volle in die smaak kom. Die sap word gemaak uit dieselfde resep met gegeurde bourbon as die Weller- en Pappy -lyne van Buffalo Trace. Die verskil is dat die mash van volledig skoongemaakte stilhouers en pype in kosher vate gelaai word (dit beteken dat die vate spesiaal gemaak en onder die wakende oog van 'n rabbi van die Chicago Rabbinical Council aangekoop is).
Die whisky verouder dan sewe jaar lank by Buffalo Trace voordat dit gemeng, geproef en gebottel word.
Daar is 'n bekende noot van Red Hots en vanieljeroom op die neus, met 'n sweempie halfgedroogde blomme. Die verhemelte versag die kaneel na 'n houtagtige en droë bas terwyl die blomme verdiep na somerblomme terwyl 'n tikkie pruime en bessies aankom, wat soetheid en helderheid toevoeg. Die einde hou vas aan die droë bas, terwyl 'n sweempie anys laat opduik met 'n effense vanieljeroom-tabak wat die medium lengte vervaag.
Dit is 'n jaarlikse uitgawe wat net voor Pasga val. Die MSRP is baie laer op hierdie een ($ 40), maar verwag dat u dit minstens dubbel so veel as plaaslik in Kentucky sal vind, en nog baie meer, hoe verder u uit die pakhuise van Buffalo Trace en die datum van pasga kom. Dit alles gesê, dit is 'n uitstekende spesiale whisky wat in elke prysklas 'n bottel kan pas.
Cream of Kentucky 11.5 jaar oud
Gemiddelde prys: $160
Hierdie whisky is deel van die pasgemaakte lyn van die bourbon -legende Jim Rutledge. Rutledge was 21 jaar lank die hoofstoker by Four Roses en bou die wêreldwye bekendheid waaroor die handelsmerk vandag bekend is. Rutledge verkry tans die beste vate wat hy kan vind om hierdie terugslagmerk whisky te skep, waarvan die etikette vroeër deur Norman Rockwell geverf is.
Jy voel die diep bourbon -erfenis van die neus af tot by die afwerking as klassieke note van olierige vanieljeblom, sagte sederhout en ryk toffie wat jou aantrek. Die smaak hou die toffie en vanielje vas, maar verander ook in soet kersie met 'n geur van speserye, wat amper soos 'n Cherry Dr. Pepper op die beste moontlike manier is. 'N Tikkie bitterheid kom laat in via 'n donker sjokolade -atmosfeer (veral met 'n druppel water) terwyl die sy vinnig sluk (amper ook vervaag vinnig, en laat u warm en houtagtige speserye oor.
Dit kos eintlik $ 150 MSRP, so die hype -masjien het die prys nog nie oorgeneem nie. Tog is dit 'n klassieke bourbon wat ikoniese note uit die styl tref, wat dit 'n goeie bottel maak om die geure in u smaak werklik in te skakel. Vir ons is die vervaag 'n bietjie vinnig aan die einde, maar vir sommige is dit presies wat hulle wil hê.
Hierdie bourbon handel oor erfenis. In 2001 neem Fred Noe die bewind van Jim Beam van sy legendariese vader, Booker Noe, oor. As deel van die oorgang het Booker Noe 'n laaste groep vate gestoor om sy seun klaar te maak en los te maak om sy opkoms na Master Distiller te vier. Die sap is 14 jaar lank verouder en daarna in drie verskillende groepe vrygestel (ons hersien die eerste bondel), alles teen 100 bewys.
Daar is 'n subtiele knik vir Jim Beam en 'n kersie bo -op, meer soos 'n Haribo Cherry -gummi met 'n sweempie kaneel wat deur die soetheid sny, langs dosisse romige vanielje, ryk toffie en droë sederbakke. Die verhemelte versterk die speserye met note van swartpeper en kaneelpoeier terwyl die kersie na donkerrooi en ryp gebied kom langs 'n effense tabak taaiheid en gons op die tong. Die tabakkou droog naby die einde uit en lei terug na die seder en vanielje terwyl die slukkie stadig vervaag.
Hierdie bottel wat moeilik gevind kan word, is een van die uitdrukkings wat baie duidelik is oor sy smaak en gevoel. Dit is die klassieke bourbon wat voel dat dit beter word met elke sluk. Die ander twee groepe sal verskillende vlakke van chocobitterheid en vanieljepoeding-dieptes bereik, tesame met die standaard kers-/vanielje-/toffie-/houtagtige note, maar Batch 1 voel regtig soos die mees verfynde en klassieke bourbon van die drie.
Kentucky Uil gekonfiskeer
Gemiddelde prys: $175
Kentucky Owl is nog 'n opstandingsmerk deur Master Blender Dixon Dedman, die agter-agterkleinseun van die oorspronklike stigter van die gordelroos. Ja, dit kom uit sap van 'n onbekende distilleerdery in Kentucky, wat beteken dat ons nie veel weet wat in die bottel is nie, maar dit laat die familieverhaal en die smaak van die whisky as ons enigste stene. En op hierdie twee vlakke blink hierdie uitdrukking uit.
Die slukkie trek u in met 'n effense rognoot van anys en miskien selfs drop langs ou kelder -eikehout, vanieljeroom en 'n tikkie ryp kersie. The taste warms on the tongue with dark spices, more of that old oak, and a touch of raw leather. The end is long and touches back on those spices, building a real buzzing on your senses, and hitting back towards that oak and leather, with just a hint of cherry tobacco.
"Out of the ten world-class chefs I meet at Cayman Cookout, Daniel Boulud ranks top, leading the talented pack. Interviewing him in the hotel bar, he's a listener. Funny. Highly interesting en interested. Nuuskierig. And that French accent is a charm."
We have also joined Goldbelly – a national distribution of foods – so you can order a bouillabaisse or braised short ribs ready cooked to eat right away or freeze. You can live in the middle of Texas or Minnesota and have Daniel Boulud on your table. I never had so much cardboard in my restaurants. There's enough business to keep people occupied and I think that's the goal. Will it grow to become a profitable business one day? Kan wees. But we did it out of necessity, and we might eventually do it as a business.
You've clearly adapted very well with Daniel. Do you think you're going to incorporate some of these changes when you re-launch your tasting menus? When might that be? Natuurlik. I think next year. I want to do a refresh with the restaurant. The restaurant is 23 years old – and we went through two different designs. This new life will define the direction I want to take, but it will still be fine dining for sure. Fine dining will never die. There are so many young people who appreciate so much the sense of accessible luxury. Because I think unless you are outrageously expensive, fine dining can be as affordable as going to a Cipriani or a Zuma. The stigma of fine dining being expensive or passé or out of place is totally wrong. I think people need to nurture themselves with excellence and creativity and the energy pulled out of fine dining restaurants. Maybe the menu and team might be a little smaller, the performance might be a little less than it used to be in terms of volume or revenue, but the commitment will remain the same. And everyone has to find this new balance with the economics. We have to guess for the future and try to move on as we go. That's the biggest challenge.
Are you looking to expand elsewhere in the region, Saudi Arabia perhaps? Ja, natuurlik. I have some friends there that are doing some projects and I would like to have a little bit more opportunity, but first we will start with this one and not spread ourselves too fast, too thin. And certainly Asia as well. Singapore has been quite amazing [for us].
Surely you have? Goed. Perhaps over these forty years in America with the thousands of young chefs and young professionals. I certainly gave them an opportunity to become who they are. As an example, yesterday I was at Burj Al Arab and I went to the new restaurant Sal with Jumeirah's vice president of food & beverage, Dominique Romeo, who used to work for me 20 years ago. He met his wife working with me, and yesterday I met his two daughters they're 14 and 12. I have so many children who came out of relationships between people working together in the restaurant. Coming from different parts of the world and meeting at the restaurant and becoming couples and having children and families.