Was dit nie ’n reuse-uitdaging nie? “Dit kán nie vergelyk word nie, want ons wou ons eie weergawe maak. Katinka se rolprent was ikonies en ons eer dit. Ek het die eerste fliek slegs een keer gaan kyk en het nie die noue verbintenis daarmee soos baie mense het wat dit elke Kersfees gaan kyk het nie.”
Brett kon die nuwe Fiela dus vars benader. Hy glo voorts niemand “besit” ’n storie nie. “Ek dink selfs Dalene Matthee sou gesê het sy dien die storie van die bosmense, nie andersom nie.”
Hy gee toe dit is altyd moeilik om ’n boek in ’n draaiboek te verwerk. “Jy moet weet waarop jy wil fokus. Ek wou die verhouding tussen Fiela en haar seun Benjamin ontgin en het min aandag aan die liefdesverhaal tussen Nina en Benjamin gegee. As jy álles wil inwerk, sal die fliek ses uur lank wees en niemand sal daarna kyk nie.”
Hoewel hy baie tevrede is met die eindproduk, reken hy ’n goeie fliek se sukses word nie noodwendig weerspieël deur teaterbywoning nie. “Heelparty dinge beïnvloed bywoning: die digitale aanslag, soos Netflix, mededingende internasionale rolprente. Ernstige dramas is ook nie noodwendig geskikte gesinsvermaak of iets vir date-aande nie. Plus ons moes met die Wêreldbekerrugby meeding toe dit uitgereik is. Fliekkyk is ook deesdae ’n luukse.”