Taalsuiwerheid – die plek van die standaardvariëteitArgieffoto Deur Sophia Kapp Verlede week het ons vinnig gekyk na die terminologie wat in ŉ gesprek oor taalsuiwerheid van toepassing is. Die belangrikste beginsel wat jy uit dié bespreking moes wys word, is dat geen taal netjies in ŉ blik pas nie. Enige taal se sprekersgemeenskap is ŉ losse mengsel van moedertaal-, tweedetaal- en vreemdetaalsprekers, van oumense en tieners, van geleerdes en gewones, van vaandeldraers en knutselaars. Almal het die reg om deel te wees van die taalgemeenskap, en almal se bydrae, hoe krom en skeef dit nou ook al mag lyk, is belangrik. Afrikaans is geen uitsondering nie. Taalkundiges is al dekades lank besig om die variëteite van Afrikaans te bestudeer, en Afrikaans.com, die ATKV, VivA en die WAT doen baie moeite om taalskatte uit die variëteite op te teken. Dit is vir ons almal interessant en bemoedigend, want dit wys vir ons dat die taal sprankel en woeker en leef. Maar waar pas Standaardafrikaans dan in hierdie prentjie in? Wat is die funksie daarvan, en hoe moet ŉ mens dink oor die feit dat (slegs) Standaardafrikaans op skool in taalkundeklasse aan leerders oorgedra word? Is dit nie ŉ bietjie hovaardig om een variëteit bo al die ander te “verhef” en dit aan die sprekers van variëteite voor te hou as die ideale vorm van die taal nie? Kom ons begin by die persepsie dat die standaardvorm van enige taal die “beste” vorm is. Uit ŉ sosiolinguistiese oogpunt is geen enkele vorm van enige taal “beter” of “slegter” as die ander nie. Die primêre doel van taal is dat dit sprekers in staat moet stel om te kommunikeer, en as kommunikasie plaasgevind het, het taal sy doel gedien. (ŉ Mens hoor baie die argument “dit maak nie saak hoe ek spel nie, mense kan my verstaan”. So irriterend as wat dit vir taalpuriste is om dit aan te hoor, is dit eintlik heeltemal waar. As ek “onmiddelik” eerder as “onmiddellik” skryf, het ek kwalik my leser oor ŉ begripsafgrond gestuur.) Die verklaring van enige vorm van die taal as die “standaard” beteken dus nie dié vorm is nou ŉ bepaler van taalaansien of die standaard waarby al die ander variëteite afsteek nie, dit beteken gewoon dis algemeen gebruiklik (en ek sal nou verduidelik wat ek daarmee bedoel). Daarbenewens kan ŉ mens die standaardvariëteit van ŉ taal so ŉ bietjie as ŉ geïdealiseerde vorm beskou. Taalkundiges verskil hieroor, maar ek ken byvoorbeeld nie ŉ enkele spreker van Afrikaans (met die moontlike uitsondering van Riaan Cruywagen) wat elke oomblik van elke dag Standaardafrikaans praat nie. Dit maak nie saak hoe ryk of belangrik jy is nie, iewers kruip daar altyd ŉ ding in jou taalgebruik in wat nie in die AWS is nie. Hoewel ek dus die bestaan en die nut van die standaardvorm erken, veral vir geskrewe situasies, dink ek nie dis noodwendig iets waaraan ek my siel wil koppel nie. Daar is situasies waarin ek lekker woes met die taal werk en wil werk, en dit is my reg om dit te doen sonder dat ek my lidmaatskap van die taalgemeenskap kwyt is. Wat wel belangrik is, is dat al die sprekers van die taalgemeenskap kennis van die standaardvorm moet hê. Hoekom? Taalonderrig fokus op die standaardvariëteit. Elke taal se sprekers (moedertaal- en ander) moet sy standaardvorm aanleer. Die niestandaardvariëteite leer hulle in elk geval op hulle eie aan – dis nie vir enigiemand nodig om skoolkinders te leer sleng praat nie, hulle kry dit goed reg op hulle eie. Onderwysers se taak is om seker te maak dat hierdie slengbevoegde kinders ook darem ŉ brief aan ŉ voornemende werkgewer, die Ontvanger van Inkomste of ŉ paroolraad kan skryf. En om seker te maak ons kry darem ook een keer elke skrikkeljaar ŉ potensiële leksikograaf, taalpraktisyn, digter, skrywer of taalkundeprofessor afgelewer. Hoe moet my en jou houding teenoor die standaardvariëteit wees? Praat (en skryf) gerus soos wat die omstandighede dit vereis. As jy oor ŉ Castle met ŉ paar pelle staan en twak praat, gaan die taalpolisie jou nie arresteer omdat jy praat van jou “gibbes” of jou “cherrie” nie. (Jy mag dalk alleen huis toe gaan, maar dis ŉ ander blog.) Maar die dag as jy jou pak aantrek en jou duur rekenaar aanskakel om jou professionele voorlegging vir jou voornemende beleggers te wys, moet jy weet hoe om te praat en te skryf sodat die vroulike HUB jou nie by die venster uitstamp nie. En dis net daar waar die knoop lê: Wat die hart van vol is, en so aan. As jy so verknog raak aan jou praattaal en so bedrewe raak in Loslitafrikaans dat jy naderhand nie meer die standaardweergawe ken nie, kan dit jou duur te staan kom. Veral as die raadsaal op die boonste verdieping van ŉ wolkekrabber is.