Ná verlede Saterdag se wedstryd op Emiratespark in Johannesburg het ons almal hier in die Watergat half-stomgeslaan gesit voordat die eensgesindheid oorgeborrel het: vanjaar se Goue Leeus is seker een van die beste Suid-Afrikaanse provinsiale spanne in die geskiedenis, en beslis die beste SA span wat sedert 1996 SupeRugby gespeel het. Selfs as 'n jarelange Sharks-ondersteuner is dit vir my verbasend maklik om dit te verklaar, en wat die wedstryd hier gekyk het, was dit eens.
Ons het mekaar gevra waarom die Goue Leeus skielik almal se lieflinge is, en dit was maklik om die redes te identifiseer. Dis 'n span wat drie jaar gelede 'n relegasiewedstryd teen die Kings moes speel ná 'n swak jaar of twee te midde van 'n politieke gekonkel van onder meer Cheeky Watson. Hulle het nie borge gehad nie, en bitter min spelers met groot name.
Afrigters John Mitchell en Carlos Spencer het 'n vlammetjie aangesteek, maar albei is gou weg nadat Mitchell en die spelers meningsverskille gehad het. Johan Ackerman, wat Mitchell se assistent was, het gebly, en die afrigter geword. Stadig maar seker het Kevin de Klerk en sy bestuurspan, later aangevul met Rudolph­ Straeuli, die gety begin draai. Swys Joubert het hom vroeër by Ackerman aangesluit, nuwe borge is moeilik maar stadig maar seker gekry, en uiteindelik is 'n borgskap van die Emirates-lugredery bekom. Die unie kon sy jong spelers behou en enkele nuwe name koop. Die Leeus het 'n soort rugby begin speel wat herinner aan dié van Nieu-Seeland, 'n unieke samehorigheid is geskep, hulle het verlede jaar die Curriebeker gewen, en nou is hulle in die SupeRugby-eindstryd. Ek wil nie glo dat jy wedstryde wen indien jy bid dat dit moet gebeur nie, maar dis ook duidelik dat geloof 'n groot rol speel in 'n groot groep van die spelers se lewens.
Oom Pottie? Hy is nog steeds in die sewende hemel. Anders as vorige kere, soos wanneer die Leeus die Sharks kafgedraf het, was daar nie pyn in ons harte nie, en is hy alleen gelaat waar hy met 'n hemelse glimlag na die TV gestaar het.
Glimlag van die week is Gerrie Pistorius van Hibberdene se stoute verhaaltjie van die jong getroude vrou wat aan haar man sê sy het goeie nuus. "Ek is 'n maand laat, die dokter het dit bevestig en gevra ons moet eers stilbly tot op 14 weke want dinge kan nog verkeerd loop. Jy gaan pa word."
So gesê so gedaan. Die volgende dag lui die egpaar se foon, en Eskom se skuldinvorderaar vra: "Is u mevrou Kriel? Besef u u is 'n maand laat?" "Hoe weet jy dit?" stotter sy.
"Ons rekenaarstelsel bevestig dit," verklaar die man. Die volgende dag storm Mnr Kriel by Eskom se kantoor in en bulder, "Hoe weet julle my vrou is 'n maand laat?"