Posted in blogs having no comments »
Vriendskappe - ‘n moderne verhaal
Die Meester het aan al die Engele ‘n taak opgedra. Die laaste taak is aan die Engel met die sagte hart en simpatieke oë gegee. Meters en meters ragfyn goue drade van deernis is in haar hande geplaas met die opdrag: “gaan bind mense in vriendskap.” Daar was egter ‘n uitdruklike waarskuwing by wat sy aan die mense moes gee.
Sy was baie opgewonde oor haar taak. Vriendskap is so volmaakte gawe, het sy gedink. Dit gee soveel vreugde en dit maak ‘n vervullende lewe moontlik. Op aarde het sy mense begin bind. Klein dogtertjies aan mekaar, leerders wat saam in koshuise woon, ‘n vrou en haar man, mense wat saam werk, twee buurvroue, twee vriende wat vroeg oggende saam draf, susters, ‘n ma en dogter en ook klompe uitsonderlike facebook-vriende. Sy was so opgeneem in haar taak, sy het soos die wind deur die aarde getrek. Sy het haar so in die genot van die mooi vriendskapsverhoudings verlekker en totaal vergeet van die waarskuwing wat sy in hul ore moes fluister…, maar dit was egter te laat…
Sy moes die waarskuwing saam met die vriendskap uitgedeel het, sodat die mense dit vanaf die vroegste tye al ter harte kon geneem het…
Wat was die waarskuwing dan tog?
Net dit: ware vriendskapsbande is raar en van so besonderse fyn goud dat daar met die uiterse omsigtigheid daarmee omgegaan moet word.
Mense behandel ander selde met deernis en herken baie selde iets kosbaar as hulle dit ontvang. Omdat sy te laat was en sy dus nie betyds mense daarop attent gemaak het nie, stel vriende soms teleur, verloor ons ware vriende op ons lewenspad en is dit net in uitsonderlike gevalle dat vriende veraltyd met daardie goue draad gebind bly. So word ‘n lewenslange vriendskap byna iets heiligs en moet ons daagliks poog om die meeste te maak van elke vriendskap wat ons het.
As ons nou bewus gemaak is kan ons tog ‘n bietjie van daardie gouedraad-vriendskappe red. Ons moet ons goeie vriende troetel en gereeld vertel dat hulle vir ons kosbaar is. Posted in Stories having no comments »
December 3rd, 2010 by Christa Jordaan
“Self,” sê ek vanoggend steng vir myself, “volgende jaar gaan daar ‘n verandering in my lewe kom. Ek gaan dinge anders doen. Ek gaan soos gewoonlik opstaan en as Manlief 7.05 ry gaan ek aantrek en stap. Op hierdie punt het “die self” redelik geskok vir ‘n oomblik tot stilstand geruk. Oefening en dus ‘n stappery is nie eintlik deel van my woordeskat nie, maar ek gaan nou anders leef. Ek gaan dan terugkom, vinnig bad en aantrek vir die dag, dan vinnig kyk wat op Facebook gebeur en dan gaan ek werk tot ek my kwota vir die dag klaar het. Die koerant, ‘n gegoogle vir nuwe flieks en eposse sal moet wag tot my kwota woorde klaar is. Dan kan ek ontspan en lekker lees.
Ek wil graag tee drink by vriendinne of by Koekela rondhang met vriende, ek wil boeke-lekkertes verorber en ek wil nog soms net ek wees ook. Ek sal meer tydintensief moet werk as ek alles wil bykom, besef ek.
Ook gaan ek een keer per week op my blog skryf, net vir bietjie perspektief in my lewe.
May 12th, 2010 by Christa Jordaan
Nuut op die rak. Vind die ware jy
In die onrus van die jeugjare het ’n mens soveel stimulasie van buite, soveel plesier om na te jaag en dit voel altyd asof die tyd te min is vir die aktiwiteite wat jy in ’n dag, ’n uur of ’n minuut wil inpas. In jou middeljare bedaar hierdie polsende drang na opwinding en dan vra jy jouself af: “Wie is ek eintlik? Wat maak ek op die aarde?” En die belangrikste: “Hou ek ooit van myself?”
Dan is dit tyd om jou lewe te vereenvoudig. Kyk opnuut na jou vriendekring, behou slegs dié wat jou opbou en van jou iemand spesiaals maak. As jy hou van lees, soek skrywers wat jou geestelik aanraak. Lees gedigte wat jou aangedaan laat. Kyk na rolprente wat jou met oorgawe laat lag en huil. Bewonder God se natuur. Dien Hom met vreugde en dankbaarheid. Sê die mooi woorde vir jou geliefdes. “Ek het jou lief” is net vier woorde, maar tog dans engele op die musiek daarvan.
Nommer een verkoper vir die maand by Carpe Diem media!
So word die sonde dalk besweer! Posted in Skerts having no comments »
Toe die mense in my stad se slaap diep drome baar
en die mense in joune nog vroegaand fuif en baljaar -
skryf ek verlang-woorde op jou facebook-muur
en my trane vervloei water-wit oor die steilte van tyd en duur.
Parallel leef ons elk in eie millieu,
beelde van skerts en lagdae ge-ets in geheue.
Enerse DNA skuil in ons boere-bloed,
verlange, weet ons, is die anti-pool van soet…
Posted in Gedigte having no comments »
July 18th, 2009 by Christa Jordaan
Ek het weereens die ou verhaal gelees
Haar kersfees was anders gewees...
Daar was die pyn asof haar liggaam skeur
toe hy hom na die lewe beur,
Was sy verdwaas; ontroerd;verheug?
Godskind moes immers aan haar bors kom teug!
'n ewigheid is daar na Hom gestreef
die eerste oukersaand het sý beleef!
Geen bestrikte pakkies gestrooi om 'n boom
net egte engele - waar en vroom!
geen kwynende kerslig
maar die ware lig van Godsgesig.
Haar kersfees was anders gewees
hoe geseënd ek, ek kan daarvan lees!
Elke dag -soveel van bo,
en eenvoud ek - ek moet net glo!
Die plek waar drome leef
Vir elke mens is daar ‘n droomplek, ‘n stukkie aarde wonderliker as enige ander lappie grond. Daar wil jy wees en woon en sterwe! Ironies is dit vir weinig beskore om juis daar te woon en te sterwe.
Gertruide Stein het gesê: “America is my country, and Paris is my home town.” Nathaniël Hawthorne het oor Oxford die uitspraak geopper: “The world has no other place like Oxford; it is a despair to see such a place and to ever leave it.”
Waar die Engelse digter, William Wordsworth onder ‘n boom - wat deur homself geplant is - in die skadu van die ou kerk in Grasmere, in die mere-distrik in Engeland, te ruste gelê is, is hy seker gelukkig by uitnemendheid. Grasmere was die plek waarvan hy gesê het: “The most beautiful place on earth.” Hier het hy die genade ontvang, om omring van sy familie, in eie grond begrawe te word.
“I left my heart in San Francisco,” lui die liedjie en die Afrikaanse digter Louis Leipoldt sê innig op papier: “n Hand vol gruis uit die Hantamwyk……. arm was ek gister, maar nou’s ek ryk…” ‘n Vriendin smag na Praag in die lente, ‘n ander na die polsslag van London….
Ek self het my hart tussen die groen klipkampies van Ierland verloor. Ook die hart van Engeland, die koekblikhuisies van Snowhill, wakker ‘n droom. Sou dit my Arcadia wees? Of is dit so dat niemand ooit ‘n eindbestemming het nie, slegs ‘n periodieke rusplek langs die pad, dan reis jy weer verder na ‘n nuwe bestemming en hoop op ‘n Arcadia? Alles bly maar ‘n heerlike droom, ‘n belofte van ‘n sê-nou-maar ander lewe… In realiteit is my plek daar waar my geliefdes is, so hier is ek tuis en tevrede, vir nou…
Posted in Skerts having no comments »