Hoeveel is op D-dag doodgemaak? - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Hoeveel is op D-dag doodgemaak?
Dit was die grootste amfibiese inval in die geskiedenis van oorlogvoering. Op 6 Junie 1944 het meer as 150 000 dapper jong soldate uit die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Kanada die strande van Normandië, Frankryk, bestorm in 'n gewaagde strategie om die Nazi's uit Wes -Europa te stoot en die vloed van die oorlog ten goede te keer .
By die beplanning van die D-Day-aanval het die geallieerde militêre leiers geweet dat die slagoffers ontsaglik hoog kan wees, maar dit was 'n koste wat hulle bereid was om te betaal om 'n infanterievesting in Frankryk te vestig. Enkele dae voor die inval het generaal Dwight D. Eisenhower deur 'n topstrateeg meegedeel dat die slagoffers van valskermsoldate alleen tot 75 persent kan wees. Tog beveel hy die aanval.
Vanweë slegte weer en hewige Duitse weerstand was die D-Day-landings op die strand chaoties en bloedig, met die eerste golwe van landingsmagte wat groot verliese gely het, veral die Amerikaanse troepe by Omaha-strand en die Kanadese afdelings by Juno-strand. Maar danksy rou deursettingsvermoë en gretigheid, het die Geallieerdes die ernstige aanvanklike terugslae oorkom en op vyf Junie al vyf die strande in Normandië ingeneem.
VERKEN: D-Day: hoe geallieerde magte rampspoedige landings oorkom het om die Nazi's te verwoes
Die eerste geallieerde begraafplaas in Europa is toegewy net twee dae na die D-Day-inval op 8 Junie 1944. En sedert daardie dag het militêre amptenare en gedenkorganisasies probeer om 'n definitiewe telling van die geallieerde D-Day-sterftes te kry om diegene wat die uiteindelike offer vir die vrye wêreld gemaak het, behoorlik te eer.
Die National D-Day Memorial Foundation is een van die organisasies. Op die gedenkplek in Bedford, Virginia, is daar 4,414 name in bronsplaatjies wat elke geallieerde soldaat, matroos, vlieënier en kuswagter wat op D-dag gesterf het, verteenwoordig. Hierdie syfer was die gevolg van jare se uitgebreide navorsing deur bibliotekaris en genealoog Carol Tuckwiller namens die Stigting, en bly steeds die akkuraatste telling van geallieerde sterftes binne die tydperk van 24 uur, bekend as D-Day.
John Long, onderwysdirekteur by die National D-Day Memorial Foundation, sê dat toe die gedenkteken eers in die laat negentigerjare beplan is, was daar baie verskillende ramings vir sterftes van Geallieerde D-Day wat wissel van 5 000 tot 12 000. Duitse slagoffers op D-Day word intussen geraam op tussen 4 000 en 9 000 dood, gewond of vermis. Die Geallieerdes het ook ongeveer 200 000 Duitse krygsgevangenes gevange geneem.
Alhoewel militêre rekords duidelik getoon het dat duisende troepe tydens die aanvanklike fases van die maande lange Normandië-veldtog omgekom het, was dit nie so duidelik wanneer baie van die troepe eintlik dood is nie. In die chaos van die strandlandings, het sommige soldate byvoorbeeld in verskillende kompanieë geveg en uiteindelik gesterf. Bevelvoerders het hul bes gedoen onder moeilike omstandighede om die gevalle gevalle akkuraat te registreer, maar sterfdatums was nie altyd definitief in die mis van die oorlog nie.
"Hulle missie was om 'n Wêreldoorlog teen Hitler te wen", sê Long, "om nie rekords by te hou wat vredestydse navorsers 75 jaar later tevrede sou stel nie."
Tuckwiller begin met al die graftekens op die Amerikaanse begraafplaas in Normandië met 'n sterfdatum op 6 Junie. Daarna het sy die oorblyfsels van die Tweede Wêreldoorlog ondersoek-baie het in die sewentigerjare by 'n brand verlore gegaan-op soek na 'na-aksie'-verslae van die inval, wat bevestigde sterftes op D-dag insluit.
LEES MEER: D-Day: Feite oor die epiese inval van 1944 wat die loop van die Tweede Wêreldoorlog verander het
Iets interessant wat Tuckwiller geleer het, was dat die Amerikaanse weermag 'n soldaat amptelik dood sou verklaar nadat hy 'n jaar lank vermis was. Soveel soldate wat op D-dag vermis geraak het-sommige liggame is byvoorbeeld na die see gevee of in gewelddadige vliegtuigongelukke vernietig-het 'n sterfdatum op hul militêre rekords van 7 Junie 1945, 'n jaar en 'n dag later.
Tuckwiller kon natuurlik nie alle militêre personeel wat op 7 Junie 1945 gesterf het, outomaties insluit in haar rekord van D-Day sterftes nie. Sy moes bevestig dat elke gevalle soldaatafdeling op 6 Junie in Normandië sou gewees het. Byvoorbeeld, daar was mans wat nog in Europa en die Stille Oseaan in 1945 geveg het, sodat die name geskrop moes word.
Long weet dat die stigting se lys nie volledig is nie, maar sê dat dit die beste syfer is wat ons tot dusver het. Van die 4,414 geallieerde sterftes op 6 Junie was 2,501 Amerikaners en 1,913 Geallieerdes. As die syfer laag klink, sê Long, is dit waarskynlik omdat ons daaraan gewoond is om ramings te sien van die totale aantal D-Day-slagoffers, wat sterftes, gewondes en vermiste insluit.
Alhoewel berugte getalle moeilik is om te bevestig-nie alle gewonde soldate word byvoorbeeld getel nie-is die aanvaarde skatting dat die Geallieerdes op D-Day self 10 000 totale slagoffers gely het. Die grootste slagoffers het plaasgevind op die Omaha -strand, waar 2 000 Amerikaanse troepe gedood, gewond of vermis geraak het; by Sword Beach en Gold Beach, waar 2 000 Britse troepe gedood, gewond of vermis geraak het; en by Juno -strand, waar 340 Kanadese soldate dood is en nog 574 gewond is.
LEES MEER: D-dag: volledige dekking
Die oorgrote meerderheid van die mans wat gesterf het, het in die heel eerste golwe van die aanval omgekom. Die eerste soldate uit die landingsvaartuig is deur Duitse artillerie doodgeskiet. Sodra die bokse vernietig is en die masjiengewere stilgemaak is, het die latere golwe troepe baie beter kans gehad.
Onder die wonderlike verliese van die eerste-golf soldate was 19 jong mans bekend as "die Bedford Boys". Die Amerikaanse kongres het Bedford, Virginia, as die plek van die National D-Day Memorial gekies omdat dit die grootste verlies per capita van enige gemeenskap in die land gely het. Die 19 Bedford Boys was meestal National Guardsman wat van die eerstes was wat op die Omaha -strand geland het.
"As gevolg hiervan was hul verliese net verbysterend hoog," sê Long.
Video: Frank DeVita beskryf landing op Omaha -strand
Twee dekades nadat die National D-Day Memorial Foundation met die soektog na die D-Day begin het, is daar onlangs 'n ander naam by die bronsplaatjies gevoeg. Op Memorial Day 2019 kondig die Stigting die toevoeging aan van John Onken, 'n Duits-gebore soldaat wat waarskynlik een van die eerstes was wat vir sy aannemingsland gesterf het tydens die seevaart van die D-Day-inval.
Om 6:00 op 6 Junie het Onken en sy mede -Amerikaanse kavallerietroepe die taak gekry om twee klein eilande voor die kus van Normandië skoon te maak van moontlike Nazi -geweerposisies of vyandige uitkykpunte.
"Hulle het geen Duitsers gekry nie, maar hulle het wel myngebiede raakgeloop," sê Long. "Twee mans is dood en een van hulle was John Onken."
Benewens die verdienste van sy regmatige plek op die National D-Day Memorial-muur, word Onken se naam opgeneem in 'n nuwe boek ter herdenking van die 75ste herdenking van D-Day genaamd Ons sal hulle onthou: 'n verslag van die D-Day Fallen, uitgegee deur die National D-Day Memorial Foundation.
'Ons gaan voort met die soektog na ander name,' sê Long. 'Ons het dit nog nooit as 'n afgehandelde projek beskou nie.
Vanweë slegte weer en hewige Duitse weerstand was die D-Day-landings op die strand chaoties en bloedig, met die eerste golwe van landingsmagte wat groot verliese gely het, veral die Amerikaanse troepe by Omaha-strand en die Kanadese afdelings by Juno-strand. Maar danksy rou deursettingsvermoë en gretigheid het die Geallieerdes die ernstige aanvanklike terugslae oorkom en op 6 Junie al vyf die strande in Normandië ingeneem.
Die National D-Day Memorial Foundation is een van die organisasies. Op die gedenkplek in Bedford, Virginia, is daar 4,414 name wat in bronsplaatjies vasgemaak is, wat elke geallieerde soldaat, matroos, vlieënier en kuswagter verteenwoordig wat op D-dag gesterf het. Hierdie syfer was die gevolg van jare se uitgebreide navorsing deur bibliotekaris en genealoog Carol Tuckwiller namens die Stigting, en bly steeds die akkuraatste telling van geallieerde sterftes binne die tydperk van 24 uur, bekend as D-Day.
D-dag-data: ons weet hoeveel mense tydens die geallieerde inval verlore of beseer is
Die grootste amfibiese inval in die geskiedenis het die aand van 5-6 Junie begin, met die gebrul van C-47-enjins wat gereed was om op te styg en op die strande van Normandië 'n hoogtepunt bereik.
Maar hoeveel valskermsoldate het dit nodig gehad om die landings in Normandië te ondersteun, hoeveel soldate het masjiengeweervuur ​​en artillerie trotseer om die deurslaggewende strandkoppe te beveilig, en teen hoeveel Duitse soldate was hulle?
History on the Net se artikel oor die D-Day-inval bied die verstommende rou syfers.
Operasie Overlord Statistiek
Die inval in Normandië bestaan ​​uit die volgende:
5 333 geallieerde skepe en landingsvaartuie wat byna 175 000 man aan boord neem.
Die Britte en Kanadese het 75 215 Britse en Kanadese troepe aan wal gesit.
Amerikaners: 57 500
Totaal: 132 715
3 400 is dood of vermis.
Die voorgaande syfers sluit ongeveer 20 000 geallieerde troepe in die lug uit.
Die Eerste Amerikaanse weermag, wat die eerste vier-en-twintig uur in Normandië verantwoordelik was, het 1,465 vermoor, 1,928 vermis en 6,603 gewondes. Die na-aksieverslag van die Amerikaanse VII-korps (eindigend op 1 Julie) toon 22,119 slagoffers, waaronder 2,811 dood, 5,665 vermiste, 79 gevangenes en 13,564 gewondes, insluitend valskermsoldate.
Kanadese magte op Juno Beach het 946 slagoffers opgedoen, waarvan 335 as vermoor gelys is.
Verbasend genoeg is daar geen Britse syfers gepubliseer nie, maar Cornelius Ryan noem ramings van 2 500 tot 3 000 dood, gewond en vermis, waaronder 650 van die Sesde Lugafdeling.
Duitse bronne wissel tussen vierduisend en nege duisend D-dag-slagoffers op 6 Junie-'n reeks van 125 persent. Die verslag van veldmaarskalk Erwin Rommel vir die hele Junie het vermoor, gewond en vermis geraak van ongeveer 250 000 mans, waaronder agt-en-twintig generaals.
Amerikaanse personeel in Brittanje:
Totaal: 2 876 439 offisiere en mans wat in 1 108 basisse en kampe gehuisves is
Afdelings van die geallieerde magte vir Operasie Overlord (die aanvalsmagte op 6 Junie het twee Amerikaanse, twee Britse en een Kanadese afdeling betrek.)
23 infanteriedivisies (dertien Amerikaanse, agt Britte, twee Kanadese)
12 gepantserde afdelings (vyf Amerikaanse, vier Britte, een elk Kanadese, Franse en Poolse)
4 in die lug (twee elk in die VSA en Britte)
Totaal: 23 Amerikaanse afdelings, 14 Britse, 3 Kanadese, 1 Franse en 1 Poolse.
3.958 swaar bomwerpers (3.455 operasioneel)
1.234 medium- en ligte bomwerpers (989 operasioneel)
4,709 vegters (3,824 operasioneel)
Totaal: 9 901 (8 268 operasioneel).
850 000 Duitse troepe wag op die inval, baie was Oos -Europese dienspligtiges, selfs sommige Koreane.
In Normandië self het die Duitsers 80 000 troepe ontplooi, maar slegs een panzerdivisie.
60 infanteriedivisies in Frankryk en tien panserdivisies, met 1,552 tenks, in Normandië self het die Duitsers tagtigduisend troepe ontplooi, maar slegs een panzerdivisie.
Ongeveer vyftienduisend Franse burgerlikes sterf in die veldtog in Normandië, deels aan geallieerde bombardemente en deels aan gevegsaksies van geallieerde en Duitse grondmagte.
Die totale aantal ongevalle wat tydens Operasie Overlord plaasgevind het, van 6 Junie (die datum van D-Day) tot 30 Augustus (toe Duitse magte oor die Seine teruggetrek het) was meer as 425 000 Geallieerde en Duitse troepe.
Hierdie syfer sluit meer as 209,000 geallieerde slagoffers in:
Byna 37 000 is dood onder die grondmagte
16,714 sterftes onder die geallieerde lugmag.
Van die geallieerde slagoffers was 83.045 van die 21ste Army Group (Britse, Kanadese en Poolse grondmagte)
125 847 van die Amerikaanse grondmagte.
Maar die getalle alleen vertel nie die volle verhaal van die geveg wat op 6 Junie 1944 in Normandië gewoed het nie. Lees die volledige artikel by History on the Net, D-Day: The Invasion of Normandië, sowel as sommige ander, hou van D-Day Quotes: From Eisenhower to Hitler.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in 2020 op die Warfare History Network.
Geheime onthul: meer Amerikaanse soldate is dood tydens hierdie opleiding as tydens die D-Day-inval
Hier is wat u moet onthou: Soldate wat uit lyn of vorming gewaag het, loop 'n vreeslike gevaar onder sulke nabye vuur met lewende ammunisie. Slegs deur die duidelike roosters en streng dissipline van eenheidsleiers te volg, kan so 'n maneuver suksesvol uitgevoer word.
In die vroeë sewentigerjare het 'n voormalige Britse polisieman van die Royal Air Force, 'n haarkapper, Ken Small, Suid-Devon aan die kanaal van Engeland besoek. Terwyl sneeu in die winter dik lê op die hoogtes van Dartmoor, kan u hier aan die kus met hempsmoue rondloop. En Ken Small uit die ruwe, koue noorde van Brittanje het gedink dat hy hom hier sou vestig en die warmte kon geniet.
Dinge het baie anders uitgedraai vir die bril-eks-polisieman. By sy eerste besoek aan die Slapton Sands -gebied van South Devon, waar 'n kwarteeu voor Amerikaanse troepe vir die landings in Normandië geoefen het, ontmoet hy 'n plaaslike visser en duiker wat hom in 'n heel ander rigting vertrek wat sy heerskappy sou oorheers. lewe vir die volgende 30 jaar. Die visserman het vir hom gesê dat een van die Amerikaanse tenks wat in hierdie 1944 -oefeninge gebruik is, gesink het toe hy sy landingstuig verlaat het en nou ongeskonde op die seebodem gelê het, 'n paar honderd meter van die see af. Die haarkapper was dadelik geïnteresseerd. Binne 24 uur het hy sy besluit geneem. Op een of ander manier sou hy die tenk oprig en dit op die strand by Slapton Sands oprig as 'n permanente gedenkteken vir al die Amerikaanse soldate wat hul lewens verloor het toe hulle Normandië bevry het, oorkant die Engelse kanaal.
Die tenk aan die onderkant van die see
Maar wie het die tenk aan die onderkant van die see besit? Dit het 'n jaar geneem om dit uit te vind, en uiteindelik het Small die Sherman -tenk vir $ 50 by 'n Amerikaanse regeringsagentskap gekoop, wat omtrent alles was wat hy kon bekostig.
Nou kom die volgende probleem: hoe gaan hy sy tenk lig? Nege jaar later was hy steeds op soek na hulp en geld om 'n geroeste Sherman op te haal wat hy nog nooit gesien het nie en wat sedert Maart 1944 op die bodem van die see gelê het. as "Eisenhower-platz", het gesê dat dit geen geld vir sulke projekte het nie. Small wend hom tot die gewone mense van die omgewing. Aanbiedinge geld en hulp het ingestroom van Britse mense wat die Yanks nog steeds dankbaar was. Selfs die Britse leër het ingeskakel en soldate en toerusting van die elite 3de Royal Tank Regiment aangebied.
So was dit dat die bergingspanne na 10 jaar, met die TV -kameras wat dwarrel en 'n groot skare in spanning wag, dat hulle die bergingspanne 65 voet onder die oppervlak van die see neerdaal om Small se tenk op te lig. Gelukkig het alles goed verloop, anders as die meeste van hierdie herstelwerk. Want Small het teen tyd gejaag. Hy wou hê dat die Sherman op 'n harde staanplek by Slapton Sands gereed sou wees vir die 40ste herdenking van D-Day. Hy het dit net betyds gemaak, en daar rus die Sherman tot vandag toe, terwyl die snuit van sy kanon oor Stuartbaai wys waar dit alles gebeur het en die raaisel begin het.
Ken Small, trots op sy prestasie na 'n dekade van wiel en handel, het nie besef dat die herwinning van die tenk uit die Amerikaanse 70ste Tank Bataljon die debat oor kontroversiële gebeure sou heropen wat lank sou duur nadat die voormalige haarkapper dood was nie.
Die herwinning van die klein tenk het wêreldwye publisiteit gewek. Met hierdie publisiteit het die herhaling van gerugte en donker praatjies gekom oor 'n bedekking van die Amerikaanse weermag wat dateer uit die oorlog self. Daar was sprake van massagrafte, treinlading dooie GI's wat na ander dele van die Verenigde Koninkryk (UK) gestuur is om daar in die geheim begrawe te word, 'n massale sensuurverbod en die streng geheimhouding van alle Amerikaanse personeel wat in die Slapton Sands was gebied daardie noodlottige lente, insluitend alle verpleegsters en dokters wat die oorlewendes van 'n geheimsinnige groot voorval wat daar plaasgevind het, behandel het.
Daardie sensuurverbod, volgens die gerugte, was nog nooit 40 jaar na die oorlog opgehef nie. Die rede was oënskynlik omdat die Pentagon nie wou hê dat Joe Public in die Verenigde State moes verneem dat daar 'n groot fout was tydens die opleiding vir die Amerikaanse landing op Utah Beach nie, wat vier keer soveel Amerikaanse ongevalle gekos het as op D -dag self.
Small, nou ietwat 'n plaaslike beroemdheid, het sy eie weergawe gepubliseer van wat eintlik gebeur het in sy boek oor Oefeningstiger, soos hierdie geheimsinnige en omstrede operasie genoem is. Tiger was betrokke by 30 000 GI's van die 4de "Ivy League" Infanteriedivisie, die 297ste gevegsingenieurs en die 70ste tenkbataljon, wat 'n massa -landing by Slapton Sands sou beoefen. Die kuslyn het vermoedelik baie gelyk aan Utah -strand in Normandië, waar die werklike aanranding oor twee maande sou plaasvind.
Volgens Small en ander wat geglo het dat hulle die groot bedekking vir die eerste keer sou onthul, het die Duitsers die Amerikaanse radioverkeer van die konvooi in die Engelse kanaal opgetel en 'n aanval deur E-bote van hul tuiste van Cherbourg, Frankryk. Hierdie mag het die Amerikaanse en Britse skepe aangeval met torpedo's en kanonvuur, twee Amerikaanse vaartuie, 507 en 530, gesink en 'n ander erg beskadig. Daardie nag van 27 April 1944 is 'n paar honderd GI's dood of verdrink en 'n baie bekommerde generaal Dwight D. Eisenhower, opperbevelhebber van die geallieerde magte in Europa, het beveel dat alle liggame ten alle koste herwin moet word en dat die hele saak stilgemaak word, vermoedelik vir altyd. Maar nou, 40 jaar later, was die saak uiteindelik oop. Wie in die Pentagon het die groot bedekking aangehou?
Maar was daar in die eerste plek werklik 'n toesmeerdery?
Ondanks die gerugte in die Devon van die tagtigerjare was daar onmiddellik na die oorlog verskeie boeke oor die Slapton Sands -tragedie (inderdaad die Sterre en strepe het reeds tydens die oorlog self in Julie 1944 daarna verwys). Kaptein Harry Butcher, die persoonlike assistent en vloothulp van Eisenhower, het in sy My drie jaar saam met Eisenhower (1946). Daar word ook daarna verwys in die amptelike geskiedenis van die Amerikaanse weermag, Cross Channel Attack (1951), en in admiraal Samuel Eliot Morison se amptelike geskiedenis van die Amerikaanse vloot, Die inval van Frankryk en Duitsland (1957). So waar was die toesmeer?
Inderdaad, op die eerste amptelike herdenking van D-day, toe die Amerikaanse owerhede 'n monument by Slapton Sands onthul het ter ere van die inwoners omdat hulle hul grond en huise prysgegee het sodat die Amerikaners die gebied as 'n oefenterrein kon gebruik, het generaal Alfred Guenther 'n volledige weergawe van die tragedie wat Oefening Tiger oorgekom het.
Tog bly die lelike gerugte voortduur, nie net in die VK nie, maar ook in die Verenigde State. In Washington DC het WJLA-TV die saak meedoënloos nagestreef. Die stasiebestuurder het deur die weermag se kantoor vir openbare sake meegedeel dat daar geen toesmeerdery was nie. Oefening Tiger was jare tevore goed gedokumenteer. Maar Small se boek, Die vergete dooies, het voortgegaan om die samesweringsteorie aan te wakker, veral omdat Small volgehou het dat as die TI's van die see op die see doodgemaak is, hoekom sou hy steeds stukkies US Army -toerusting op die strand self vind. Wie het toe op Slapton Sands gesterf?
Was daar dan nie net 'n fout op Slapton nie, maar twee-een op see en 'n ander op die land? Small is in aanraking gebring met die kongresvrou Beverly Byron, wat nie minder 'n persoon was as die dogter van die assistent van Eisenhower, kaptein Butcher. Op haar beurt stel sy Small bekend aan die Pikes Peak Chapter van die Association of the U.S. Army in Colorado, waar die 4de Infanteriedivisie gestasioneer was.
In Colorado is voorgestel dat 'n klein gedenkplaat by Slapton langs Ken se tenk opgerig sal word. Dit is gedoen op 15 November 1987. Weer eens is die samesweringsteorie in die media geopper. Hierdie keer word beweer dat die GI's wat op die strand beland, groot ongevalle aangerig het deur hul eie kamerade wat dit verdedig het en lewendige ammunisie op die aanvalstroepe afgevuur het.
"Honderde Amerikaners in 'n massagraf."
Skielik begin ooggetuies verskyn. Die plaaslike inwoner Dorothy Seekings het volgehou dat sy as meisie die begrafnis van "honderde Amerikaners in 'n massagraf" gesien het. BBC TV het die een aangepak. Die BBC -verslaggewers het navraag gedoen oor die boer op wie se grond die massagraf moes wees. Die boer het volgehou dat hy nie 'n enkele been daar gesien het in jare se ploeg nie.
Hoeveel mense is op D-dag dood?
Op D-dag sterf meer as 4 400 geallieerde soldate, net soos tussen 4 000 en 9 000 Duitse soldate. Hierdie geveg was die begin van die groter veldtog van die Slag van Normandië, wat gelei het tot 425 000 dood, beseer of vermiste soldate.
Die D-Day-inval was 'n manier om geallieerde troepe na die hart van die gebied van die as te stuur. Toe die Geallieerdes beheer oor Normandië verkry het, het hulle hierdie vastrapplek in Wes -Europa gebruik om hul opmars teen Duitse magte te begin. D-Day was 'n belangrike keerpunt in die oorlog, toe die Geallieerdes die winste van die as-magte omgedraai het. Die inval by D-Day was etlike jare beplan, aangesien die geallieerde leiers daarna gestreef het om te bepaal hoe hulle beheer oor hierdie gebied kan kry sonder om die geallieerde troepe te veel lewens te verloor.
Die openingstoneel, waarin Amerikaanse soldate op die Omaha -strand veg, was so ontstellend en so waar dat baie oorlewendes van die werklike geveg dit nie kon regkry nie en die vertonings moes verlaat.
Ongeveer 3 600 GI's is dood of gewond op die bloed geweekte strook sand. En toe president Obama in Junie 2009 na Normandië kom ter viering van die 65ste herdenking van D-Day, merk hy op die "blote onwaarskynlikheid" van die geallieerde oorwinning.
'Dit was toe onkenbaar, maar soveel van die vordering wat die 20ste eeu aan weerskante van die Atlantiese Oseaan sou definieer, het tot die stryd gekom om 'n stuk strand slegs 6 myl lank en 2 myl breed,' het hy gesê.
Een van die soldate wat ses weke na D-Day in Normandië geland het, was Obama se oorlede oupa, Stanley Dunham. Hy het in die leër van generaal Patton geveg en in 1945 gehelp om 'n deel van die Nazi -doodskamp Buchenwald te bevry.
Statistieke op D-dag: inval in Normandië deur die getalle
Die Normandië -inval het bestaan ​​uit 5.333 geallieerde skepe en landingsvaartuie wat byna 175 000 man aangeval het. Die Britte en Kanadese het 75 215 troepe aan wal gelê, en die Amerikaners 57 500, in totaal 132 715, waarvan ongeveer 3,400 vermoor of vermis is, in teenstelling met sommige ramings van tienduisend.
Die voorgaande syfers sluit ongeveer 20 000 geallieerde troepe in die lug uit. Uitgebreide beplanning was nodig om al hierdie troepe te verskuif.
Die Amerikaanse VII-korps het 22,119 slagoffers van 6 Junie tot 1 Julie opgedoen, waaronder 2,811 dood, 13,564 gewondes, 5,665 vermiste en nege en sewentig gevange geneem.
Amerikaanse personeel in Brittanje het 1,931,885 land, 659,554 lug en 285,000 vloot ingesluit - altesaam 2,876,439 offisiere en mans. Terwyl hulle in Brittanje was, was hulle in 1 108 basies en kampe gehuisves.
Die geallieerde magte vir Operation Overlord bestaan ​​uit drie en twintig infanteriedivisies (dertien Amerikaanse, agt Britte, twee Kanadese) twaalf gepantserde (vyf Amerikaanse, vier Britte, een elk Kanadese, Franse en Poolse) en vier in die lug (twee elk VSA en Britte) - vir 'n totaal van twintig Amerikaanse afdelings, veertien Britse, drie Kanadese en een elk Frans en Pools. Die aanvalsmagte op 6 Junie het egter twee Amerikaanse, twee Britse en een Kanadese afdeling betrek.
Lugbates het 3 958 swaar bomwerpers (3 455 operasionele), 1 234 medium- en ligte bomwerpers (989 operasioneel) en 4 709 vegters (3 824 operasionele) ingesluit, vir 9 901 in totaal en 8 268 operasionele. Vir vliegtuie was 7 774 Amerikaanse en Britse Gemenebest -vliegtuie beskikbaar vir operasies op 6 Junie, maar hierdie syfers sluit nie vervoer en sweeftuie in nie.
Van die 850 000 Duitse troepe wat op die inval gewag het, was baie Oos -Europese dienspligtiges, selfs sommige Koreane. Daar was sestig infanteriedivisies in Frankryk en tien panserdivisies, met 1,552 tenks, maar nie almal was gereed om te veg nie. In Normandië self het die Duitsers tagtigduisend troepe ontplooi, maar slegs een panserdivisie.
Die kuslyn van Normandië was verdeel in sestien sektore, wat met 'n spellingalfabet kodename gekry het - van Able, wes van Omaha, tot Roger aan die oostelike flank van Sword. Die strandgebied wat Omaha sou word, is oorspronklik aangewys X-straal, uit die fonetiese alfabet van die dag is die naam op 3 Maart 1944 verander. Die name van beide Omaha en Utah is waarskynlik deur Omar Bradley voorgestel, aangesien twee privaat persone wat sy hoofkwartier in Londen ingerig het, afkomstig was van Omaha, Nebraska (Gayle Eyler) en Provo , Utah, hulle is nie vernoem na die korpsbevelvoerders van Virginia (Gerow) en Louisiana (Collins).  Agt verdere sektore is bygevoeg toe die inval uitgebrei is tot Utah op die Cotentin -skiereiland. Sektore is verder onderverdeel in strande wat gekenmerk word deur die kleure Groen, Rooi en Wit. 
Omaha is aan weerskante begrens deur groot rotsagtige kranse. Die halfmaanvormige strand het 'n liggies gety getygebied van gemiddeld 300 m tussen lae- en hoogwatermerke. Bo die getylyn was 'n wal van gordelroos 2,5 m hoog en soms tot 15 m breed. Aan die westelike punt het die gordelsteenbank gestaan ​​teen 'n klip (verder oos wat hout word) wat 'n hoogte van 1,5–4 m (5-13 voet) het. Vir die oorblywende twee derdes van die strand nadat die seewand geëindig het, lê die gordelroos teen 'n lae sandwal. Agter die sandwal en die seewand was 'n gelyke sandrak, aan weerskante smal en strek tot 200 m binnelands in die middel, en daaragter steil steil plaveisels of blapse 30-50 m (33-55 m) ) hoog, wat die hele strand oorheers het en deur klein beboste valleie ingekap is of op vyf punte langs die strand getrek is, kodenaam wes na oos D-1, D-3, E-1, E-3 en F-1. 
Die Duitse verdedigingsvoorbereidings en die gebrek aan deeglike verdediging het aangedui dat hul plan was om die inval by die strande te stop.  Vier lyne hindernisse is in die tussengetydsone gebou. Die eerste, 'n nie-aaneenlopende lyn met 'n klein gaping in die middel van Dog White en 'n groter gaping oor Easy Red, was 250 m van die hoogwaterlyn af en bestaan ​​uit 200 Belgiese hekke met myne wat vasgeslaan is na die regopgangers. 30 meter daarvandaan was 'n aaneenlopende lyn houtblokke wat in die sand gery is en wat elke derde bedek was met 'n tenkmyn. 'N Ander 30 meter (33 m) oewer van hierdie lyn was 'n deurlopende lyn van 450 opritte wat skuins na die oewer skuins gelê het, ook met myne daaraan geheg en ontwerp om landbote met plat bodem te dwing om die myn op te ry en óf om te draai. Die laaste lyn van struikelblokke was 'n deurlopende egellyn op 150 meter van die kuslyn. Die gebied tussen die singelbank en die bluffs is bedraad en gemyn, en myne is ook op die blaashange versprei.  
Die ontplooiing van die kus -troepe, bestaande uit vyf kompanie infanterie, is meestal op 15 sterkpunte gekonsentreer Wyer standsnester ("weerstandsneste"), genommer WN-60 in die ooste tot WN-74 naby Vierville in die weste, hoofsaaklik rondom die ingange van die trekke en beskerm deur mynvelde en draad.  Posisies binne elke sterkpunt is verbind met loopgrawe en tonnels. Behalwe die basiese wapens van gewere en masjiengewere, is meer as 60 ligte artilleriestukke op hierdie sterkpunte ontplooi. Die swaarste stukke is in agt geweer -kasmatte en vier oop posisies geleë, terwyl die ligter gewere in 35 pilkassies gehuisves is. 'N Verdere 18 tenkwapengewere het die beskikking oor artillerie wat op die strand gerig is, voltooi. Die gebiede tussen die sterkpunte is liggies beman met af en toe loopgrawe, geweerputte en 85 masjiengeweerplekke. Geen gebied van die strand is onbedek gelaat nie, en die beskikking oor wapens het beteken dat daar langs die strand 'n flankvuur kon wees.  
Geallieerde intelligensie het die kusverdedigers geïdentifiseer as 'n versterkte bataljon (800–1000 man) van die 716ste Infanteriedivisie.  Dit was 'n statiese verdedigingsafdeling wat na raming tot 50% uit nie-Duitse troepe bestaan, meestal Russe en Pole, en Duitsers. Volksdeutsche. Daar word vermoed dat die onlangs geaktiveerde, maar bekwame 352ste Infanteriedivisie 30 kilometer (19 myl) die binneland in by Saint-Lô, en dit word beskou as die mees waarskynlike mag om tot 'n teenaanval toegewy te wees. As deel van Rommel se strategie om verdediging aan die waterkant te konsentreer, is die 352ste in Maart beveel,  wat die verantwoordelikheid vir die verdediging van die deel van die Normandiese kus waarin Omaha geleë was, oorgeneem het. As deel van hierdie herorganisasie het die 352ste ook onder sy bevel twee bataljons van die 726ste Grenadierregiment (deel van die 716ste Statiese Infanteriedivisie) sowel as die 439ste Ost-Bataljon, wat aan die 726ste geheg was, onder sy leiding geneem.  Omaha val meestal binne 'Coast Defense Sector 2', wat weswaarts van Colleville gestrek het en toegewys is aan die 916ste Grenadier Regiment, met die derde bataljon 726ste Grenadier Regiment aangeheg. Twee maatskappye van die 726ste bemande sterkpunte in die Vierville -omgewing, terwyl twee maatskappye van die 916ste die sterkpunte in die St. Laurent -gebied in die middel van Omaha beset het. Hierdie posisies is ondersteun deur die artillerie van die eerste en vierde bataljons van die 352ste artillerieregiment (onderskeidelik twaalf 105 mm en vier 150 mm haubits). Die twee oorblywende maatskappye van die 916ste het 'n reservaat gevorm by Formigny, drie kilometer (1,9 myl) die binneland in. Oos van Colleville was 'Coast Defense Sector 3' die verantwoordelikheid van die res van die 726ste Grenadier Regiment. Twee kompanies is aan die kus ontplooi, een in die mees oostelike reeks sterkpunte, met artillerie -ondersteuning wat deur die derde bataljon van die 352ste Artillery Regiment gelewer is. Die gebiedsreservaat, bestaande uit die twee bataljons van die 915ste Grenadierregiment en bekend as 'Kampfgruppe Meyer', was suidoos van Bayeux buite die onmiddellike Omaha-gebied geleë. 
Die versuim om die herorganisasie van die verdediging te identifiseer, was 'n seldsame ineenstorting van intelligensie vir die Geallieerdes. Na-aksieverslae het nog steeds die oorspronklike skatting gedokumenteer en aangeneem dat die 352ste per toeval, 'n paar dae tevore, as deel van 'n anti-inval-oefening by die kusverdediging ingespan is.   Die bron van hierdie onakkurate inligting kom van Duitse krygsgevangenes uit die 352ste Infanteriedivisie wat op D-Day gevang is, soos gerapporteer deur die 16de Infanterie S-3 D-Day Action Report. In werklikheid het die geallieerde intelligensie reeds op 4 Junie bewus geword van die verskuiwing van die 352ste Infanteriedivisie. verander is. 
Toe generaal Omar Bradley in Januarie kommer uitspreek oor Omaha-strand, het 'n Royal Engineers-span van kaptein Logan Scott-Bowden en sersant Bruce Ogden-Smith vir hom 'n sandjie van die strand gewys. Hulle het meer as dertig keer in Normandië aan wal geswem van midget -duikbote om sandmonsters te bekom om te sien of die strande tenks ondersteun. Scott-Bowden het vir hom gesê: "Meneer, ek hoop dat u nie omgee dat ek dit sê nie, maar hierdie strand is inderdaad 'n baie formidabele voorstel, en daar sal ongetwyfeld groot ongevalle wees." Bradley sit sy hand op Scott-Bowden se skouer en antwoord: "Ek weet, my seuntjie. Ek weet." 
Omaha is verdeel in tien sektore, met die kodenaam (van wes na oos): Charlie, Dog Green, Dog White, Dog Red, Easy Green, Easy White, Easy Red, Fox Green, Fox White en Fox Red. Die aanvanklike aanval sou gedoen word deur twee Regimentele Gevegspanne (RCT), ondersteun deur twee tenkbataljons, met twee bataljons Rangers ook aangeheg. Die infanterieregimente was in drie bataljons elk van ongeveer 1 000 man georganiseer. Elke bataljon is georganiseer as drie geweerkompagnies van elk tot 240 man en 'n ondersteuningsgeselskap van tot 190 man.  Infanteriekompagnie A tot D behoort tot die 1ste bataljon van 'n regiment, E tot H tot die 2de, I tot en met M tot die 3de, die letter 'J' is nie gebruik nie. (In hierdie artikel word na individuele maatskappye verwys deur kompanie en regiment, bv. Kompanie A van die 116ste RCT sal 'A/116' wees). Boonop het elke bataljon 'n hoofkwartiergeselskap van tot 180 man. Die tenkbataljonne het bestaan ​​uit drie kompagnies, A tot en met C, elk uit 16 tenks, terwyl die Ranger -bataljons in ses kompanieë, A tot F, van ongeveer 65 man per kompanie georganiseer is. V Corps se 56ste seinbataljon was verantwoordelik vir kommunikasie op Omaha met die vloot aan die kus, veral om versoeke vir vlootgeweerondersteuning aan die vernietigers en die USS te stuur Arkansas.
Die 116ste RCT van die 29ste Infanteriedivisie sou twee bataljons op die vier westelike strande laat beland, wat 30 minute later deur die derde bataljon gevolg sou word. Hulle landings sou ondersteun word deur die tenks van die 743ste tenkbataljon, twee kompagnies wat in amfibiese DD -tenks aan wal geswem het en die oorblywende kompanie wat direk van die aanval af op die strand beland het. Links van die 116de RCT sou die 16de RCT van die 1st Infantry Division ook twee bataljons land met die derde volgende 30 minute daarna, op Easy Red en Fox Green aan die oostelike punt van Omaha. Hulle tenksteun sou deur die 741ste tenkbataljon verskaf word, weer twee kompanies wat aan wal geswem het en die derde konvensioneel geland het. Drie kompagnies van die 2de Ranger -bataljon sou 'n versterkte battery neem by Pointe du Hoc, vyf kilometer wes van Omaha. Intussen sou C Company 2nd Rangers aan die regterkant van die 116ste RCT land en die posisies in Pointe de la Percée inneem. Die oorblywende kompagnies van 2nd Rangers en die 5th Ranger Bataljon sou by Pointe du Hoc opvolg as die aksie suksesvol was, anders sou hulle die 116th in Dog Green volg en na Pointe du Hoc oor land gaan. 
Die landings sou om 06:30 begin, "H-Hour", teen 'n oorstromingsgety, voorafgegaan deur 'n 40-minute vloot- en 30-minute lugbombardering van die strandverdediging, met die DD-tenks wat vyf minute voor H- Uur. Die infanterie was georganiseer in spesiaal toegeruste aanvalsafdelings, 32 man sterk, een afdeling na 'n landingsvaartuig, met elke afdeling spesifieke doelstellings om die strandverdediging te verminder. Onmiddellik agter die eerste landings sou die Task Force van die Spesiale Ingenieur land met die doel om paaie deur die strandhindernisse skoon te maak en te merk. Dit sou toelaat dat die groter skepe van die opvolglandings veilig by hoogwater deurkom. Die landing van artillerieondersteuning sou teen H+90 minute begin, terwyl die hoofopbou van voertuie teen H+180 minute sou begin. By H+195 minute sou nog twee Regimentele Gevegspanne, die 115ste RCT van die 29ste Infanteriedivisie en die 18de RCT van die 1ste Infanteriedivisie, land, terwyl die 26ste RCT van die 1ste Infanteriedivisie op bevel van die V geland sou word. Korps bevelvoerder. 
Die doel was dat die strandverdediging met H+2 uur skoongemaak sou word, waarna die aanrandingsafdelings moes herorganiseer en die geveg in bataljonformasies sou voortsit. Die trekkings sou oopgemaak word sodat die verkeer H+3 uur kon verlaat. Teen die einde van die dag sou die magte by Omaha 'n brughoof van 8 kilometer (5,0 myl) diep gevestig het, gekoppel aan die Britse 50ste divisie, geland by Gold in die ooste, en die volgende dag in staat wees om op Isigny te beweeg , wat aansluit by die American VII Corps in Utah in die weste. 
Task Force O, onder bevel van admiraal John L. Hall Jr., was die vlootkomponent wat verantwoordelik was vir die vervoer van die troepe oor die kanaal en om hulle op die strande te laat beland. Die taakspan bestaan ​​uit vier aanvalsgroepe, 'n ondersteuningsgroep, 'n bombardement, 'n myngroep, agt patrolliebote en drie anti-duikboot-treilers, met 'n totaal van 1 028 vaartuie. 
Aanvalgroepe O1 tot O3, wat die hoofliggaam van die aanval moes land, is op soortgelyke lyne georganiseer, met elk drie infanterie -vervoer en verskillende getalle tenklandingsskepe (LST), Landing Craft Control (LCC), Landing Craft Infanterie ( LCI (L)), Landing Craft Tank (LCT) en Landing Craft Mechanized (LCM). Assault Group O4, wat die taak gehad het om die Rangers en die Task Force van die Spesiale Ingenieur by Pointe du Hoc en Dog Green te beland, het slegs ses kleiner infanterie -vervoer ingesluit. 
Die infanterie -vervoer van aanvalsgroepe O1 en O2 bestaan ​​uit twee skepe van die US Navy Attack Transport (APA of AP) en 'n Royal Navy Landing Ship, Infanterie (LSI (L)). Al drie infanterie -vervoer van Assault Group O3 was Amerikaanse vloot AP -skepe.Elke Amerikaanse vervoer het gewoonlik 1400 troepe en 26 Landing Craft, Vehicle, Personnel (LCVP, in die volksmond bekend as Higgins Boats), terwyl die Britse LSI (L) 900 tot 1400 troepe en 18 Landing Craft Assault (LCA) vervoer het. Die infanterie -vervoer van Assault Group O4 - alle Royal Navy -skepe - bestaan ​​uit drie LSI (S) en drie LSI (H), albei kleiner variante van die LSI (L). Elkeen van hulle het 200 tot 250 troepe en agt LCA gedra. 
Die ondersteuningsgroep het 'n mengsel van geweer-, vuurpyl-, vlok-, tenk- en rooklandingsvaartuie bedryf, in totaal 67 vaartuie. Die Minesweeper -groep bestaan ​​uit vier flottille, waarvan die vierde uit nege mynveërs van die Royal Navy, die 31ste uit nege mynveërs van die Royal Canadian Navy, die 104de bestaan ​​uit tien Royal Navy -myewagters en die 167ste uit tien Royal Navy -myneveërs.   Bombardement Force C bestaan ​​uit twee slagskepe, drie kruisers (twee Free French en een Royal Navy) en 13 vernietigers (waarvan drie deur die Royal Navy verskaf is). 
Tydens die hersiening van die geallieerde troepe in Engeland wat vir D-Day opgelei het, het generaal Omar Bradley belowe dat die Duitsers op die strand voor die landing met 'n seevuur geskiet sal word. "Julle moet julleself as gelukkig beskou. Julle gaan sitplekke aan die kant hê vir die grootste vertoning op aarde," het hy gesê en verwys na die vlootbomaanval.  Maar kontra -admiraal John L. Hall het dit wat hy beskou as die klein hoeveelheid lug- en vlootbombardemente wat hy beskou het, ten sterkste afgekeur en gesê: "Dit is 'n misdaad om my op die grootste amfibiese aanval in die geskiedenis te stuur met so 'n onvoldoende ondersteuning van die vuurwapens. . " 
Net na 05:00 het die Duitsers in Port-en-Bessin skepe van die kus aangemeld en om 05:30 artillerievuur op die vernietiger USS oopgemaak Emmons. Die vernietiger het saam met die verwoester die vuurwapen teruggekeer Georges Leygues, en later deur die slagskip USS Arkansas. Om 05:50 begin die beplande vlootbomaanval. Pointe-du-Hoc is deur die slagskip USS geteiken Texas, en die vernietigers USS Satterlee en HMS Talybont, laasgenoemde het eers die radarstasie by Pointe et Raz de la Percée vernietig. 
Die fokus van die belangrikste vlootbombardement is toe oorgeskakel na die strandverdediging, en om 06:00 het 36 M7 Priest -houwitsers en 34 tenks wat die strand op LCT's nader, die vlootgewere begin aanvul. Die vuur is saamgevoeg deur tien 4,7-duim-gewere wat op die landingstuig gemonteer is en die vuurpyle van nege Landing Craft Tank (Rocket), wat laasgenoemde beplan het om te tref, aangesien die aanvalsvaartuie net 300 meter van die strand af was. 
Om 06:00 het 448 B-24-bevryders van die Amerikaanse weermag se lugmagte, wat die vorige dag reeds een bomaanval oor Omaha voltooi het, teruggekeer. Terwyl die lug bewolk was en onder bevele om te voorkom dat die troepe wat toe teen die strand was, gebombardeer word, het die bomwerpers hul doelwitte oorskry en slegs drie bomme het naby die strand geval. 
Kort nadat die bombardement begin het, het die Duitse 916ste Grenadiers gerapporteer dat hul posisies onder besonder sterk vuur was, met die posisie by WN-60 baie erg getref. Alhoewel die Rangers by Pointe-du-Hoc baie bygestaan ​​is in die aanval op die kranse deur die Satterlee en Talybont, elders was die lug- en vlootbombardement nie so effektief nie, en die Duitse strandverdediging en ondersteunende artillerie het grotendeels ongeskonde gebly. 
Later ontleding van vlootondersteuning tydens die voorlandingsfase het tot die gevolgtrekking gekom dat die vloot onvoldoende bombardement verskaf het, gegewe die grootte en omvang van die beplande aanval.  Kenneth P. Lord, 'n Amerikaanse weermagbeplanner vir die D-Day-inval, sê dat hy en ander beplanners na die gehoor van die ondersteuningsplan vir vlootskote vir Omaha, wat die ondersteuning beperk het tot een slagskip, twee kruisers en ses verwoesters, baie ontsteld, veral in die lig van die geweldige ondersteuning van die skietgeweer wat aan landings in die Stille Oseaan gebied is. 
Historikus Adrian R. Lewis stel dat Amerikaanse ongevalle aansienlik sou verminder as 'n langer spervuur ​​geïmplementeer sou word,  hoewel die stafhoof van die Eerste Infanterie -afdeling gesê het dat die Afdeling nie van die strand af sou kon beweeg sonder 'n effektiewe vloot nie geweervuur. 
Ten spyte van hierdie voorbereidings, het baie min volgens plan verloop. Tien landingsvaartuie is deur die rowwe see oorstroom voor hulle by die strand gekom het, en verskeie ander het net op dreef gebly omdat hul passasiers water met hul helms uitgestort het. Seesiekte was algemeen onder die troepe wat op die see wag. Op die 16de RCT -front het die landingsbote verby sukkelende mans in lewensredders en op vlotte, oorlewendes van die DD -tenks wat in die rowwe see gesink het, verbygegaan.  Die navigasie van die landingsvoertuie is bemoeilik deur die rook en mis wat die bakens wat hulle sou gebruik om hulle te lei, verduister, terwyl 'n sterk stroom hulle voortdurend ooswaarts gedruk het. 
Toe die bote binne 'n paar honderd meter van die oewer af nader, het hulle toenemend swaar vuur gekry deur outomatiese wapens en artillerie. Die mag het toe eers die ondoeltreffendheid van die bombardement voor die landing ontdek. Die bomwerpers, onder bewolkte toestande, is beveel om 'n vooraf gereëlde plan te implementeer om te vergoed vir die verminderde akkuraatheid. Die doelwit is na die binneland verplaas om die veiligheid van die geallieerde troepe te verseker. As gevolg hiervan was daar min of geen skade aan die strandverdediging nie. 
Omdat die seestoestande so rof was, is besluit dat die 116ste LCT die DD -tenks van die 743ste tenkbataljon tot by die strand vervoer het, nadat 27 van die aanvanklike 29 DD -tenks van die 741ste tenkbataljon saamgedrom het terwyl hulle aan wal gestap het. . Teenoor die sterk verdedigde Vierville -trekking, het Kompanjie B van die 743ste tenkbataljon almal behalwe een van sy offisiere en die helfte van sy DD -tenks verloor. Die ander twee maatskappye beland links van B/743 sonder aanvanklike verlies. Op die 16de RCT -front het die twee DD -tenks van die 741ste tenkbataljon wat die swem aan wal oorleef het, saamgevoeg deur drie ander wat direk op die strand geland is weens hul LCT se beskadigde oprit. Die oorblywende tenkmaatskappy het daarin geslaag om 14 van sy 16 tenks te land (hoewel drie hiervan vinnig uitgeskakel is).  
Kaptein Richard Merrill, 2de Ranger Bataljon. 
Van die nege maatskappye wat in die eerste golf beland het, het slegs Kompanjie A van die 116de RCT by Dog Green en die Rangers aan hul regterkant geland waar dit bedoel was. E/116, gemik op Easy Green, beland versprei oor die twee strande van die 16de RCT -gebied.  G/116, met die oog op Dog White, het 'n gaping van 900 meter tussen hulself en A/116 regs oopgemaak toe hulle eerder by Easy Green beland het. I/16 het so ver oos gedryf dat dit nog 'n uur en 'n half nie geland het nie. 
Toe die infanterie uit die landingsvaartuig klim, bevind hulle hulle dikwels op sandstawe 50 tot 100 meter (46 tot 91 meter) uit. Om by die strand te kom, moes hulle soms deur die water deur die nek diep waai, en hulle het nog 180 meter of meer om te gaan wanneer hulle die strand bereik het. Diegene wat die gordelroos gehaal het, het dit in 'n stappende pas gedoen omdat hulle so swaar belaai was. Die meeste dele moes die volle gewig van vuurwapens, mortiere, artillerie en ineengeslote velde van swaar masjiengeweervuur ​​trotseer.  Waar die seebombardement grasvure aan die brand gesteek het, soos by Dog Red oorkant die sterkpunt van Les Moulins, het die rook die landingstroepe verduister en verhoed dat effektiewe vuur deur die verdedigers neergelê word.  Sommige dele van G/116 en F/116 kon relatief ongedeerd by die gordelroos uitkom, hoewel laasgenoemde ongeorganiseerd geraak het na die verlies van hul offisiere. G/116 kon 'n mate van samehorigheid behou, maar dit het gou verlore gegaan toe hulle onder die gordel onder die vuur weswaarts op pad was in 'n poging om hul doelwitte te bereik.  Die verstrooiing van die bote was die duidelikste op die 16de RCT -front, waar dele van E/16, F/16 en E/116 vermeng het, wat dit moeilik gemaak het vir afdelings om bymekaar te kom om maatskappyaanvalle te improviseer wat moontlik omgedraai het die situasie wat veroorsaak word deur die verkeerde landings. Daardie verspreide dele van E/116 wat by Easy Red beland, kon aan groot ongevalle ontsnap, maar nadat hulle op 'n sandbank te lande gekom het, moes hulle die meeste van hul wapens weggooi om die swem aan wal te maak. 
Die ongevalle was die grootste onder die troepe wat aan weerskante van Omaha geland het. In die ooste by Fox Green en die aangrensende gedeelte van Easy Red, is verspreide elemente van drie maatskappye verminder tot 'n halwe sterkte teen die tyd dat hulle die relatiewe veiligheid van die gordelroos verkry het, en baie van hulle het die 270 meter se strand gekruip net voor die inkomende gety. Binne 15 minute nadat hulle by Dog Green aan die westelike kant van die strand geland het, is A/116 in stukke gesny, die leiers onder die ongeveer 120 slagoffers,    [N 1] die oorlewendes verminder om dekking aan die waterrand of agter hindernisse te soek. Die kleiner Ranger -onderneming aan hul regterkant het 'n bietjie beter gevaar, nadat hulle die skuilings beskut het, maar was ook half sterk.
L/16 beland uiteindelik, 30 minute laat, links van Fox Green, wat ongevalle neem terwyl die bote inhardloop en meer as hulle die 180 meter se strand oorsteek. Die terrein aan die oostelike punt van Omaha het hulle genoeg beskerming gebied sodat die 125 oorlewendes kon organiseer en met die aanval begin. Hulle was die enigste onderneming in die eerste golf wat as 'n eenheid kon funksioneer.  Al die ander maatskappye was op sy beste ongeorganiseerd, meestal leierloos en vasgepen agter die gordelroos sonder hoop om hul aanrandingsmissies uit te voer. In die ergste geval het hulle opgehou om as vegeenhede te bestaan. Byna almal het minstens 'n paar honderd meter van die teiken geland, en in 'n ingewikkelde beplande operasie waar elke afdeling op elke boot 'n spesifieke taak opgedra is, was dit genoeg om die hele plan af te gooi.
Net soos die infanterie, is die ingenieurs van hul teikens afgestoot, en slegs vyf van die 16 spanne het by hul aangewese plekke aangekom. Drie spanne het ingekom waar daar geen infanterie of wapens was om hulle te bedek nie. Onder swaar vuur het die ingenieurs hul taak aangepak om gapings deur die strandhindernisse op te ruim - werk wat bemoeilik is deur die verlies van toerusting en deur infanterie wat deurgaan of agter die hindernisse wat hulle probeer blaas, dekking neem. Hulle het ook groot ongevalle gely toe die vyand se vuur die plofstof waarmee hulle gewerk het, afskiet. Agt mans van een span het hul vooraf gelaaide rubberboot van die LCM gesleep toe slegs een artillerie die oorblywende ontploffing van hul voorraad oorleef het. 'N Ander span het pas sy plofstof neergelê toe die gebied deur 'n mortierbrand getref is. Die voortydige ontploffing van die aanklagte wat 19 ingenieurs doodgemaak of gewond het, asook sommige nabygeleë infanterie. Tog het die ingenieurs daarin geslaag om ses gapings op te ruim, een elk by Dog White en Easy Green op die 116ste RCT -voorkant, die ander vier by Easy Red op die 16de RCT -voorkant. Hulle het meer as 40%slagoffers gely.  
Met die aanvanklike doelwitte wat nie bereik is nie, het die tweede en groter golf van aanrandings om 07:00 versterkings, ondersteuningswapens en elemente in die hoofkwartier ingebring om byna dieselfde probleme as die eerste teë te kom. Die tweede golf was groter, en die vuur van die verdedigers was dus minder gekonsentreerd. Die oorlewendes van die eerste golf kon nie 'n doeltreffende dekkingsvuur bied nie, en op sommige plekke het die nuwe landingstroepe so hoog as die van die eerste golf gely. Die versuim om paadjies deur die strandhindernisse skoon te maak, het ook die probleme van die tweede golf bygedra. Boonop het die inkomende gety die oorblywende hindernisse begin wegsteek, wat veroorsaak dat die landingsvaartuie hoog was voordat hulle die strand bereik het. Net soos in die aanvanklike landings, het moeilike navigasie ontwrigtende mislande veroorsaak, die infanterie verstrooi en belangrike hoofkwartierelemente van hul eenhede geskei. 
Op die 116ste RCT -front moes die res van die 1ste bataljon, B/116, C/116 en D/116, ter ondersteuning van A/116 by Dog Green land. Drie bote, insluitend hul hoofkwartier en strandmeestergroepe, het te ver wes onder die kranse geland. Die presiese slagoffers om oor die strand te kom, is onbekend, maar die derde tot die helfte wat aan wal gekom het, het die res van die dag deur skerpskutters vasgemaak. Nie alle dele van die erg verspreide B/116 het daar geland nie, maar diegene wat dit wel gedoen het, was vinnig genoodsaak om by die oorlewendes van A/116 aan die waterrand te veg.  Twee kompagnies van 2nd Rangers, wat later aan die rand van Dog Green ingekom het, het wel die seewand bereik, maar ten koste van die helfte van hul krag. 
Links van Dog Green sit Dog White, tussen die sterkpunte van Vierville en Les Moulins (verdedigende gelykopuitslae D-1 en D-3) en hier was 'n ander storie. As gevolg van vroeëre mislandings, en nou as gevolg van hul eie verkeerde landing, het die troepe van C/116 hulself alleen by Dog White bevind, met 'n handvol tenks uit die eerste golf in sig. Die rook van die grasbrande wat hul vordering op die strand bedek, het met 'n paar ongevalle die seewand behaal en was in 'n beter toestand as enige eenheid op die 116ste RCT -front tot dusver.  Alhoewel die 1ste Bataljon effektief van sy swaar wapens ontwapen is toe D/116 'n rampspoedige landing opgedoen het, het die opbou by Dog White voortgegaan. C/116 is byna in sy geheel by die 5de Ranger -bataljon aangesluit. Die Ranger-bevelvoerder, wat die situasie by Dog Green herken het tydens die inloop, het die aanvalsvliegtuig beveel om in Dog White oor te skakel. Net soos die C/116, het die rook hul vordering bedek, hoewel die 2de Rangers op die regterkant van die Ranger se landing uitgevang is. Dit was hier waar die 116ste RCT -regimentskommando -groep, insluitend die assistent -bevelvoerder van die 29ste divisie, brig. Genl Norman "Nederlandse" Cota kon relatief ongeskonde land. 
Verder oos was die sterkpuntverdediging effektief. Op die Dog Red/Easy Green -grens het die verdediging rondom die Les Moulins -sterkpunt die oorblywende 2de Bataljon baie geëis, met H/116 en elemente van die hoofkwartier wat daar aan wal gesukkel het. Die oorlewendes het by die oorblyfsels van F/116 agter die gordel aangesluit, en hier kon die bataljonbevelvoerder 50 man organiseer vir 'n geïmproviseerde vordering oor die gordelroos. 'N Verdere opmars in die bluf net oos van Les Moulins was te swak om effek te hê en is teruggedwing.  Links van hulle, hoofsaaklik tussen die trekkings op die Easy Green/Easy Red -grens, het die 116ste RCT se ondersteuningsbataljon sonder te veel verlies geland, hoewel hulle verstrooi geraak het en te ongeorganiseerd was om onmiddellik 'n aanranding op die bluf. 
Op die 16de RCT -front, aan die oostelike punt van Easy Red, was 'n ander gebied tussen sterkpunte. Dit het G/16 en die ondersteuningsbataljon in staat gestel om aan die totale verwoesting te ontsnap in hul opmars op die strand. Tog het die meeste van G/16 se 63 slagoffers vir die dag gekom voordat hulle die gordelroos bereik het. Die ander 2de Bataljon-kompanie land in die tweede golf H/16 kom 'n paar honderd meter na links, oorkant die trekking E-3, en ly daaronder-hulle is 'n paar uur buite werking gestel. 
Op die oostelikste strand, Fox Green, het elemente van vyf verskillende maatskappye verstrengel geraak, en die situasie is min verbeter deur die ewe ongeorganiseerde landings van die tweede golf. Nog twee kompanies van die 3de Bataljon het by die geveg aangesluit, en nadat hulle in die eerste golf ooswaarts gedryf het, het ek/16 uiteindelik hul traumatiese landing op Fox Green gemaak, om 08:00. Twee van hul ses bote is op hul ompad na die ooste toe oorstroom, en toe hulle onder skoot kom, is drie van die vier oorblywende bote beskadig deur artillerie of myne, en die vierde is aan 'n hindernis gehang. 'N Kaptein van hierdie geselskap het homself as senior offisier bevind en was in beheer van die 3de Bataljon wat sleg was. 
Amerikaanse situasie Redigeer
Saam met die infanterie wat in die tweede golf beland het, het ondersteunende wapens begin aankom wat dieselfde chaos en vernietiging ontmoet as die geweermaatskappye. Gevegsingenieurs, wat die uitgang moet opruim en strande merk, het buite die teiken beland en sonder hul toerusting.
Baie halfpaadjies, jeeps en vragmotors wat in diep water gestig is, het die wat aan wal gekom het, vinnig vasgekeer op die smaller strand, wat maklike doelwitte vir die Duitse verdedigers gemaak het. Die meeste radio's het verlore geraak, wat die taak om die verspreide en verswakte troepe te organiseer, nog moeiliker gemaak het, en die kommandogroepe wat wel die kus gemaak het, het hul doeltreffendheid tot hul onmiddellike omgewing gevind. Behalwe vir 'n paar oorlewende tenks en 'n swaarwapenspan hier of daar, het die aanvalstroepe slegs hul persoonlike wapens gehad wat, nadat hulle deur branders en sand gesleep is, altyd skoongemaak moes word voordat hulle gebruik kon word. 
Die oorlewendes van die gordelroos, waarvan baie die eerste keer te kampe het, was relatief goed beskerm teen vuurwapens, maar steeds blootgestel aan artillerie en mortiere. Voor hulle lê swaar gemynde woonstelle blootgestel aan aktiewe vuur van die bloue hierbo. Moraal het natuurlik 'n probleem geword.  Baie groepe was leierloos en getuies van die lot van naburige troepe en landings wat rondom hulle inkom. Gewonde mans op die strand verdrink in die komende gety en inkomende landingsvaartuie word gestamp en aan die brand gesteek.
Duitse situasie Redigeer
Teen 07:35 het die derde bataljon van die 726ste Grenadier-regiment, wat F-1 op Fox Green-strand verdedig het, berig dat 100-200 Amerikaanse troepe die voorkant binnegedring het, met troepe binne die draad by WN-62 en WN-61 val die Duitsers van agter af aan.  Vanaf die Duitse uitkykpunt by Pointe de la Percée, met uitsig oor die hele strand vanaf die westelike punt, het dit gelyk asof die aanval op die strand gestop is. 'N Beampte daar het opgemerk dat troepe dekking soek agter hindernisse en tel tien tenks wat brand.  Dus, so laat as 13:35, meld die 352ste afdeling dat die aanval weer in die see geslinger is.  Heinrich Severloh, 'n masjiengeweer van 352 by WN62, het die soubriquet "The beast of Omaha" gekry: hy beweer dat hy daardie dag 400 rondes uit twee gewere en 'n verbysterende 13.500 rondtes uit sy MG 42 geskiet het, 'n ammunisiegewig van meer as 560 kg. 'N Onderoffisier het ammunisie van 'n nabygeleë ondergrondse bunker vervoer. Met min ammunisie het hy selfs fosforescerende spoorrondes afgevuur, wat sy posisie onthul het. 
Die ongevalle onder die verdedigers neem toe. Terwyl die 916ste regiment, wat die sentrum van die 352ste gebied verdedig, berig het dat die landings gefrustreerd was, het dit ook versterking aangevra. Die versoek kon nie beantwoord word nie, omdat die situasie elders in Normandië dringender vir die verdedigers geword het. Die reserwemag van die Duitse 352ste divisie, die 915ste regiment, wat vroeër ontplooi is teen die Amerikaanse landings in die weste van Omaha, is herlei na die Goud -sone oos van Omaha, waar die Duitse verdediging verbrokkel het. 
Onbekende luitenant, Easy Red. 
Die belangrikste geografiese kenmerke wat die landings beïnvloed het, het ook die volgende fase van die geveg beïnvloed: die trekkings, die natuurlike afrit van die strande, was die hoofdoelwitte in die aanvanklike aanvalplan. Die sterk gekonsentreerde verdediging rondom hierdie trekkings het daartoe gelei dat die troepe wat naby hulle beland, vinnig nie in staat was om 'n verdere aanval uit te voer nie. In die gebiede tussen die trekkings, by die bluffs, kon eenhede met groter krag land. Verdediging was ook swakker weg van die gelykopuitslae, en daarom is die meeste vordering daar gemaak. 
Die ander belangrike aspek van die volgende paar uur was leierskap. Die oorspronklike plan was in stukke, met soveel eenhede wat verkeerd geland, ongeorganiseerd en versprei was. Die meeste bevelvoerders het geval of was afwesig, en daar was min maniere om te kommunikeer, behalwe geskreeu. Plekke is klein groepies mans, soms saamgekrap uit verskillende maatskappye, in sommige gevalle uit verskillende afdelings, ". Geïnspireer, aangemoedig of geboelie."  uit die relatiewe veiligheid van die gordelroos, wat die gevaarlike taak begin het om te verminder die verdediging bo -op die bluf.
Aanranding van die blufs Redigeer
Oorlewendes van C -maatskappy 2nd Rangers in die eerste golf het omstreeks 06:45 om 07:30 op Dog Green geland, hulle het die kranse naby Dog Green en die Vierville -trekking afgeskaal. Hulle het later 'n verkeerde deel van B/116 gekry, en hierdie groep het die grootste deel van die dag gebind en uiteindelik WN-73 geneem, wat gelykop D-1 op Vierville verdedig het.  
Om 07:50 lei Cota die aanklag van Dog Green, tussen WN-68 en WN-70, af deur gapings in die draad te dwing met 'n Bangalore-torpedo en draadsnyers. Twintig minute later het die 5de Rangers by die opmars aangesluit en meer openinge geblaas. Die kommandogroep het hulself bo -op die blaas gevestig, en elemente van G/116 en H/116 het by hulle aangesluit, nadat hulle later langs die strand langs die strand beweeg het, en nou het die smal front na die ooste vergroot. Voor 09:00 het klein partytjies van F/116 en B/116 die kruine net oos van Dog White bereik.   Die regterkant van hierdie penetrasie is bedek deur die oorlewendes van die 2de Rangers se A- en B -geselskap, wat tussen 08:00 en 08:30 onafhanklik na die top geveg het. Hulle het WN-70 (reeds swaar beskadig deur vlootdoppe) geneem en by die 5th Rangers aangesluit om die binneland in te trek. Teen 09:00 het meer as 600 Amerikaanse troepe, in groepe wat wissel van 'n kompanie tot 'n paar manne, die bokant van die bluff teenoor Dog White bereik en die binneland binnegedring.  
Die 3de bataljon, 116de RCT, dwarsdeur die woonstelle en die bluf tussen WN-66 (wat die D-3-trekking op Les Moulins verdedig het) en WN-65 (wat die E-1-verdediging verdedig). Hulle vorder in klein groepies, ondersteun deur die swaar wapens van M/116, wat aan die voet van die bluf gehou is. Die vordering is vertraag deur myne op die hange van die bluf, maar elemente van al drie geweermaatskappye, sowel as 'n verdwaalde gedeelte van G/116, het teen 09:00 die toppunt bereik, wat veroorsaak het dat die verdedigers by WN-62 verkeerdelik aangemeld het dat beide WN-65 en WN-66 geneem is.  
Tussen 07:30 en 08:30 kom elemente van G/16, E/16 en E/116 bymekaar en klim die blaas by Easy Red, tussen WN-64 (verdedig die E-1 gelykop) en WN-62 (die E-3-trekking). Om 09:05 het Duitse waarnemers berig dat WN-61 verlore gegaan het en dat nog een masjiengeweer steeds van WN-62 afgevuur het. 150 man, meestal van G/16, wat boontoe gekom het wat meer deur mynvelde as deur vyandelike vuur belemmer is, het suidwaarts die WN-63-bevelpos aan die rand van Colleville aangeval. Intussen het E/16, onder leiding van Tweede Luitenant John M. Spalding en kaptein Robert L. Sheppard V, weswaarts bo-op die bluf gedraai en in 'n stryd van twee uur om WN-64 gewikkel. Sy klein groepie van net vier mans het hierdie punt teen die oggend effektief geneutraliseer en 21 gevangenes geneem-net betyds om te keer dat hulle pas landende troepe aanval.  Op die strand daar onder het die 16de RCT -bevelvoerder, kolonel George Taylor, om 08:15 geland. Met die woorde "Twee soorte mense bly op hierdie strand, die dooies en diegene wat gaan sterf - laat ons nou die hel hier wegkom!"  hy het groepe mans georganiseer, ongeag hul eenheid, onder die bevel van die naaste onderoffisier geplaas en deur die gebied gestuur wat deur G/16 geopen is. Teen 09:30 is die regimentele bevelpos net onder die blafkam opgerig, en die 1ste en 2de bataljons van die 16de RCT is binnelands gestuur toe hulle die kruin bereik het. 
Op Fox Green, aan die oostelike punt van Omaha, het vier dele van L/16 hul landing ongeskonde oorleef en was nou die hoofelemente van I/16, K/16 en E/116 teen die hange. Met die ondersteunende vuur van die swaar wapens van M/16, tenks en vernietigers, het hierdie mag WN-60 uitgeskakel, wat die trekking teen F-1 teen 09:00 verdedig het, en die 3de bataljon 16de RCT het die binneland binnegedring.  
Die enigste artillerie -ondersteuning vir die troepe wat hierdie voorlopige vooruitgang gemaak het, was van die vloot. Omdat dit moeilik was om teikens te vind, en uit vrees dat hulle hul eie troepe sou tref, het die groot gewere van die slagskepe en kruisers op die flanke van die strande gekonsentreer. Die vernietigers kon nader kom, en begin om 08:00 hul eie teikens raak. Om 09:50, twee minute na die McCook 'n 75 mm geweerposisie in WN-74 vernietig het, is die vernietigers beveel om so na as moontlik in te kom. Sommiges het verskeie kere binne 910 meter naby hulle gekom, onderkant geskraap en die risiko loop om vas te loop.  'n Ingenieur wat in die eerste golf by Fox Red beland het en kyk na die Frankford stomend in die rigting van die strand, het gedink sy is erg getref en word gestrand. In plaas daarvan draai sy parallel met die strand en kruis weswaarts, terwyl gewere op die teikens van geleenthede vlam. Omdat sy gedink het sy sou terugkeer see toe, het die ingenieur gou agtergekom dat sy eerder begin rugsteun het, terwyl gewere steeds afvuur. Op 'n stadium het kanonniers aan boord van die Frankford sien 'n geïmmobiliseerde tenk aan die water se rand, steeds aan die brand. Toe hulle die skoot sien val, het hulle 'n eie salp opgevolg. Op hierdie manier het die tenk etlike minute as die brandbestrydingsparty van die skip opgetree. 
Duitse verdediging in die binneland Edit
Terwyl die kusverdediging nie die inval op die strand teruggedraai het nie, het hulle die aanrandingsformasies wat daardeur sukkel, verbreek en verswak. Die Duitse klem op hierdie Main Line of Resistance (MLR) het beteken dat verdediging verder in die binneland aansienlik swakker was en gebaseer was op klein sakke van voorbereide posisies kleiner as die grootte van 'n onderneming. Hierdie taktiek was genoeg om Amerikaanse vooruitgang in die binneland te ontwrig, wat dit selfs moeilik maak om die byeenkomsterreine te bereik, laat staan ​​om hul D-Day-doelwitte te bereik.  As 'n voorbeeld van die doeltreffendheid van die Duitse verdediging ondanks swakheid in getalle, is die 5de Ranger -bataljon in sy binneland gestop deur 'n enkele masjiengeweerposisie wat in 'n heining verskuil was. Een peloton het probeer om die posisie te flank, net om in 'n ander masjiengeweerposisie links van die eerste te hardloop. 'N Tweede peloton wat gestuur is om hierdie nuwe posisie in te neem, het 'n derde ontmoet, en pogings om dit te hanteer, het vuur uit 'n vierde posisie gekry. Die sukses van die MLR om die beweging van swaar wapens van die strand af te blokkeer, het beteken dat die Rangers na vier uur gedwing was om op te gee met pogings om hulle verder die binneland in te skuif. 
Ten spyte van binnedringings in die binneland, was die belangrikste stranddoelwitte nie bereik nie. Die trekkings wat nodig was vir die vervoer van voertuie van die strand af, is nie oopgemaak nie, en die sterkpunte wat dit verdedig, het nog steeds sterk weerstand gebied. Die versuim om strandhindernisse skoon te maak, het daaropvolgende landings gedwing om op Easy Green en Easy Red te konsentreer. 
Waar voertuie beland het, het hulle 'n smal strook strand gevind sonder beskutting teen vyandelike vuur. Omstreeks 08:30 het bevelvoerders al sulke landings opgeskort. Dit het veroorsaak dat 'n stamp van landingsvaartuie na die see gekom het. Die DUKW's het dit besonder moeilik gehad in die moeilike omstandighede. Dertien DUKW's het die 111ste veldartilleriebataljon van die 116ste RCT -vyf gedompel, kort nadat hulle van die LCT vertrek het, het vier verlore gegaan toe hulle in die ontmoetingsgebied omring terwyl hulle wag om te land, en een omslaan toe hulle na die strand draai. Twee is deur vyandelike vuur vernietig toe hulle die strand nader en die enigste oorlewende het daarin geslaag om sy haubits na 'n verbygaande vaartuig te laai voordat dit ook voor die see geswig het. Hierdie een geweer het uiteindelik die middag geland. 
Die amptelike verslag van Omaha berig dat "die tenks 'n moeilike lewe gelei het." Volgens die bevelvoerder van die 2de bataljon 116de RCT het die tenks ". Die dag gered. Hulle het die Duitsers uit die hel geskiet en uit die hel geskiet."  Soos die oggend vorder, word die strandverdediging geleidelik verminder, dikwels met tenks. Tenks moes versprei word oor die lengte van die strand, vasgevang tussen die see en die onbegaanbare gordelrook en sonder die gebruik van radio's onder die bevelvoerders. Dit was gevaarlike werk. Die bevelvoerder van die 111th Field Artillery, wat voor sy eenheid geland het, is dood toe hy probeer het om die vuur van een tenk te beheer. Die bevelgroep van die 741ste tenkbataljon het drie uit hul groep van vyf in hul pogings verloor. Boonop het die bevelvoerder van die 743ste tenkbataljon 'n slagoffer geword toe hy een van sy tenks met bevele nader. Toe vlootgeweer teen die sterkpunte wat die E-3-trekking verdedig, teëgekom het, is besluit om hierdie uitgang met tenks te probeer dwing. Kolonel Taylor het alle beskikbare tenks om 11:00 teen hierdie punt in aksie gelas. Slegs drie kon die byeenkoms bereik, en twee is uitgeskakel terwyl hulle probeer het om die trekking te vergroot, wat die oorblywende tenk genoop het.
Versterkingsregimente moes deur bataljon land, begin met die 18de RCT om 09:30 op Easy Red. Die eerste bataljon wat land, 2/18, het 30 minute laat by die E-1-trekking aangekom na 'n moeilike deurgang deur die opeenhoping van die strand. Die ongevalle was egter lig. Ondanks die bestaan ​​van 'n smal kanaal deur die strandhindernisse, was die opritte en myne daar verantwoordelik vir die verlies van 22 LCVP's, 2 LCI (L) s en 4 LCT's. Ondersteun deur tenk en daaropvolgende vlootvuur, het die nuut aangekomde troepe om 11:30 die oorgawe oorgeneem van die laaste sterkpunt wat die ingang van die E-1-trekking verdedig het. Hoewel 'n bruikbare uitgang uiteindelik oopgemaak is, het opeenhoping 'n vroeë uitbuiting in die binneland verhinder. Die drie bataljons van die 115ste RCT, wat vanaf 10:30 op Dog Red en Easy Green sou land, kom saam en kom bo -op die 18de RCT -landings by Easy Red. Die verwarring het die oorblywende twee bataljons van die 18de RCT verhinder om tot 13:00 te land, en het die wegbeweeg van die strand van almal behalwe 2/18, wat die strand voor oos verlaat het, tot 14:00 vertraag. Selfs dan is hierdie beweging belemmer deur myne en vyandelike posisies wat nog in aksie was, verder in die trekking. 
Vroegmiddag is die sterkpunt wat die D-1-trekking by Vierville bewaak, deur die vloot stilgemaak. Maar sonder genoeg krag op die grond om die oorblywende verdedigers op te vee, kon die uitgang nie oopgemaak word nie. Verkeer kon hierdie roete uiteindelik teen die aand gebruik, en die tenks van die 743ste tenkbataljon wat oorleef het, het naby Vierville oornag. 
Die opmars van die 18de RCT het die laaste oorblyfsels van die krag wat die E-1-trekking verdedig het, verwyder. Toe ingenieurs 'n pad langs die westekant van hierdie trekking afsny, het dit die hoofroete in die binneland van die strande geword. Omdat die opeenhoping op die strande so verlig is, is dit om 14:00 weer oopgemaak vir die landing van voertuie. Verdere opeenhoping op hierdie roete, veroorsaak deur voortdurende weerstand net in die binneland in St. Laurent, is omseil met 'n nuwe roete, en om 17:00 is die oorlewende tenks van die 741ste tenkbataljon via die E-1-trekking na die binneland bestel. 
Die F-1-trekking, wat aanvanklik as te steil beskou was vir gebruik, is uiteindelik ook oopgemaak toe ingenieurs 'n nuwe pad gelê het. By gebrek aan werklike vordering met die opening van die D-3- en E-3-trekkings, is landingskedules hersien om voordeel te trek uit hierdie roete, en 'n groep tenks van die 745ste tenkbataljon kon teen 20:00 die hoogte bereik . 
Benaderings tot die uitgange is ook skoongemaak, met mynvelde opgehef en gate in die wal geblaas om voertuie deur te laat gaan. Namate die gety afneem, kon ingenieurs ook weer begin met die skoonmaak van die strandhindernisse, en teen die einde van die aand is 13 gapings oopgemaak en gemerk. 
Duitse reaksies Redigeer
'N Bataljon is losgemaak van die 915ste regiment wat teen die Britte in die ooste ontplooi is, in 'n poging om die geringe deurdringings by Omaha te bevat. Saam met 'n anti-tenkmaatskappy, was hierdie mag verbonde aan die 916ste Regiment en vroegmiddag aan 'n teenaanval in die Colleville-gebied toegewy. Dit is gestuit deur 'vaste Amerikaanse weerstand' en het groot verliese gerapporteer.  Die strategiese situasie in Normandië het die versterking van die verswakte 352ste Divisie uitgesluit. Die Duitsers het die grootste bedreiging gevoel as die Britse strandkoppe in die ooste van Omaha, en dit het die meeste aandag geniet van die Duitse mobiele reservate in die onmiddellike omgewing van Normandië.  Voorbereidings is getref om eenhede op te rig wat gestasioneer is vir die verdediging van Bretagne, suidwes van Normandië, maar dit sou nie vinnig opdaag nie en sou onderhewig wees aan verliese wat veroorsaak word tydens vervoer deur die oorweldigende geallieerde superioriteit van die lug. Die laaste reservaat van die 352ste Divisie, 'n ingenieursbataljon, is die aand aan die 916ste Regiment geheg. Dit is ontplooi om te verdedig teen die verwagte poging om uit die Colleville-St uit te breek. Laurent -strandkop gevestig op die 16de RCT -front. Om middernag het generaal Dietrich Kraiss, bevelvoerder van die 352ste Afdeling, wat die totale verlies van manne en toerusting in die kusposisies aangemeld het, meegedeel dat hy voldoende magte het om die Amerikaners op D+1 te bevat, maar dat hy daarna versterkings nodig sal hê, om te vertel dat daar nie meer reserwes beskikbaar was nie. 
Na die binnedringings in die binneland het verwarde, harde, individuele optrede die vastrapplek twee en 'n half kilometer diep in die Colleville-gebied na die ooste gestoot, minder as die weste van St. Laurent, en 'n geïsoleerde penetrasie in die Vierville-omgewing . Sakke van vyandige weerstand het nog steeds agter die Amerikaanse frontlyn geveg, en die hele strandkop het onder artillerievuur gebly. Om 21:00 het die landing van die 26ste RCT die beplande landing van infanterie voltooi, maar die verlies aan toerusting was groot, insluitend 26 artillerie -stukke, meer as 50 tenks, ongeveer 50 landingsvaartuie en 10 groter vaartuie. 
Slegs 100 van die 2 400 ton voorrade wat op D-Day geland moet word, is geland.  'n Akkurate syfer vir die ongevalle wat die V Corps op 6 Junie in Omaha opgedoen het, is nie bekend nie bronne wissel tussen 2 000 en meer as 5 000 dood, gewond en vermis,   met die grootste verliese deur die infanterie, tenks en ingenieurs in die eerste landings.  Slegs vyf tenks van die 741ste tenkbataljon was die volgende dag gereed vir aksie.  Die Duitse 352ste divisie het 1 200 doodgemaak, gewond en ongeveer 20% van sy krag gely.  Die ontplooiing daarvan op die strand het sulke probleme veroorsaak dat luitenant -generaal Omar Bradley, bevelvoerder van die Amerikaanse Eerste Leër, in 'n stadium oorweeg het om Omaha te ontruim,  terwyl veldmaarskalk Bernard Montgomery die moontlikheid oorweeg het om die V Corps -magte deur Gold af te lei. 
Die vastrapplek wat op D-Day by Omaha verkry is, self twee afsonderlike sakke, was die swakste op al die D-Day-strande. Met die oorspronklike doelwit wat nog bereik moes word, was die prioriteit van die Geallieerdes om al die strandhoofde in Normandië te verbind.  In die loop van 7 Junie, terwyl die strand nog onder sporadiese dopvure was, is die strand voorberei as 'n toevoergebied. Oorskot vragskepe is doelbewus gesink om 'n kunsmatige golfbreker te vorm, en hoewel dit nog minder was as wat beplan is, is 1,429 ton winkels die dag geland. 
Met die aanrandingsfase van die strand, is die RCT's herorganiseer in infanterieregimente en bataljons en in die loop van die volgende twee dae die oorspronklike D-Day-doelwitte bereik. Op die 1ste afdelingsfront blokkeer die 18de Infanterieregiment 'n poging van twee kompagnies van die 916ste en 726ste Grenadiers om uit WN-63 en Colleville te breek, wat albei later deur die 16de Infanterieregiment geneem is, wat ook na Port-en- Bessin. Die belangrikste vooruitgang is gemaak deur die 18de Infanterieregiment, met die 3de bataljon van die 26ste Infanterieregiment, suid en suid-ooswaarts. Die swaarste opposisie is teëgekom by Formigny waar troepe van die 2de bataljon 915ste Grenadiers die hoofkwartier van die 2de bataljon 916de Grenadiers versterk het. Pogings deur 3/26 en B/18 met ondersteuning van die tenks van B/745 is uitgehou en die stad het eers die oggend van 8 Junie geval. die res van 8 Junie. Die drie bataljons van die 26ste Infanterieregiment, wat die vorige dag by die 16de, 18de en 115ste regimente gekoppel was, het 8 Junie weer bymekaargesit voordat hulle ooswaarts gestoot het, en die 1ste bataljon van die Duitse 726ste Grenadiers genoodsaak om die nag te ontsnap uit die sak tussen Bayeux en Port-en-Bessin. Teen die oggend van 9 Junie het die 1ste Afdeling kontak met die Britse XXX Corps gesluit, wat Omaha dus met Gold verbind het. 
Op die 29ste afdelingsfront het twee bataljons van die 116ste Infanterieregiment die laaste verdedigers van die bluf skoongemaak, terwyl die oorblywende 116ste bataljon by die Rangers aangesluit het in hul wes langs die kus. Hierdie mag het die 2de Ranger-kompagnies wat Pointe du Hoc op 8 Junie gehou het, verlig en daarna die Duitse 914ste Grenadiers en die 439ste Ost-Bataljon gedwing om hulle te onttrek uit die Grandcamp-gebied wat verder na die weste gelê het. Vroeg op 7 Junie is die WN-69-verdedigende St. Laurent laat vaar en die 115ste Infanterieregiment kon dus die binneland na die suidweste stoot en die Formigny-gebied op 7 Junie bereik en die volgende dag die oorspronklike D-Day-faseline. Die derde regiment van die 29ste afdeling, die 175ste, het op 7 Junie begin land. Teen die oggend van 9 Junie het hierdie regiment Isigny geneem en die aand van die volgende dag het voorste patrollies kontak gemaak met die 101ste lugafdeling, wat Omaha met Utah verbind het. 
Intussen word die oorspronklike verdediger by Omaha, die 352ste afdeling, geleidelik verminder. Teen die oggend van 9 Junie is berig dat die afdeling ". Verminder is tot 'klein groepies'." Terwyl die 726ste Grenadierregiment "prakties verdwyn het".  Teen 11 Junie is die doeltreffendheid van die 352ste as 'baie gering' beskou,  en teen 14 Junie het die Duitse korps se bevel die 352ste as heeltemal opgebruik gerapporteer en van die lyn verwyder moes word. 
Nadat die strandkop beveilig is, word Omaha die plek van een van die twee moerbeihawens, voorafgemaakte kunsmatige hawens wat in stukke oor die Engelse kanaal gesleep is en net langs die strand bymekaargemaak is.Die konstruksie van 'Mulberry A' in Omaha het die dag na D-Day begin met die afval van skepe om 'n golfbreker te vorm. Teen D+10 het die hawe in werking getree toe die eerste pier voltooi is LST 342 78 voertuie in 38 minute op- en aflaai. Drie dae later het die ergste storm wat Normandië in 40 jaar getref het, begin waai, drie dae lank gewoed en eers in die nag van 22 Junie bedaar. Die hawe is so erg beskadig dat die besluit geneem is om dit nie te herstel nie. op die strand totdat vaste hawe geriewe vasgelê is.  In die paar dae wat die hawe in werking was, is 11 000 troepe, 2 000 voertuie en 9 000 ton toerusting en voorrade aan wal gebring.  Gedurende die 100 dae na die D-dag is meer as 1 000 000 ton voorraad, 100 000 voertuie en 600 000 mans geland en 93 000 ongevalle is ontruim via Omaha. 
Vandag kan daar by Omaha onstuimige oorblyfsels van die hawe teen eb gesien word. Die gordelroosbank is nie meer daar nie, deur ingenieurs in die dae na D-Day skoongemaak om die landing van voorrade te vergemaklik. Die strand is meer opgebou en die strandpad word verleng, dorpe het gegroei en saamgesmelt, maar die geografie van die strand bly soos dit was en die oorblyfsels van die kusverdediging kan nog steeds besoek word.  Bo -op die bluf wat uitkyk op Omaha naby Colleville is die Amerikaanse begraafplaas. In 1988 is granaatdeeltjies, sowel as glas- en ysterkrale as gevolg van ammunisie -ontploffings in die sand van die strand gevind, en die studie daarvan het beraam dat die deeltjies een tot twee eeue lank in die sand van die strand sou bly. 
Hoeveel is op D-dag doodgemaak? - GESKIEDENIS
Deur Joshua Shepherd
Terwyl hul landingsvaartuie op die oggend van 6 Junie 1944 deur swaar branders gedompel het, was dit duidelik vir die manne van Kompanie A, 116ste Infanterieregiment, Amerikaanse 29ste Infanteriedivisie dat die komende uur die ernstigste toets van hul lewens sou wees. Die troepe was toegewys aan die eerste golf aanrandingstroepe wat op die Dog Green -sektor van Omaha Beach beland het, en was die speerpunt van 'n massiewe Geallieerde inval wat daarop gemik was om Hitler se Atlantiese Muur te breek.
Toe die landingsvaartuig die strand nader, kon die soldate daarbinne die geluid hoor van masjiengeweerrondtes wat teen die opdraande val. Private George Roach onthou dat hy en sy medesoldate deeglik daarvan bewus was dat hul toewysing tot die eerste golf tot groot ongevalle sou lei. "Ons het gedink die kans op ons oorlewing is baie skraal," onthou Roach.
Om 06:30 het die landingstuig met Company A vinnig die afstand na die strand gesluit. Toe dit ongeveer 30 meter van die see af was, het die vaartuig met 'n plat bodem 'n sandstaaf getref. Namate die opritte verlaag is, was die troepe ten volle blootgestel aan die woede van die Duitse masjiengewere. Baie van die eerste manne wat die landingsvaartuie verlaat het, is doodgemaak deur masjiengewere wat vuurwapens met mekaar verbind het. Hulle lewelose lyke het in die water geval. Sommige mans het in hul desperaatheid besluit om oorboord te spring in plaas van om die voorkant van die vaartuig te verlaat. Toe hulle in die water was waar hulle met hul toerusting afgeweeg is, het hulle 'n stryd van lewe en dood gehad om hul koppe bo water te hou. Hulle het rondgeslinger terwyl hulle aan swaar vragte vasgemaak was. Diegene wat nie van die vragte ontslae kon raak nie, het verdrink.
Die oorlewendes het vorentoe gesukkel deur 'n hael masjiengeweer en skulpvuur, en het desperaat dekking gesoek agter tenkhindernisse wat deur die Duitsers geplaas is. Vyandposisies is goed weggesteek, en die ongelukkige gewere van Kompanjie A, wat nie effektief kon terugveg nie, val in vermengde hope. Verskrik en gedemoraliseer het die groen troepe van Kompanjie A die ergste moordgebied op Omaha -strand binnegekom. 'Hulle laat ons hier om soos rotte te sterf!' skree privaat Henry Witt bo die bestendige gebrul van vyandelike vuur.
Elemente van die 29ste en 1ste Infanteriedivisie het op die ses myl lange sandvlakte by Omaha-strand geland. Elke aanrandingsonderneming is in een van agt sektore ingedeel.
Sedert Duitsland se oorlogsverklaring op 11 Desember 1941 teen die Verenigde State was 'n geallieerde aanval op die vasteland van Europa onvermydelik. Begin met Operation Torch, die Geallieerde inval in Noord-Afrika in November 1942, het die Geallieerdes hul momentum teen die Derde Ryk behou met landings in Sicilië en Italië in 1943. Op hierdie manier het Anglo-Amerikaanse magte aan die rand van 'n uitgestrekte Nazi geslaan. ryk.
Maar miskien was die besette Frankryk die grootste prys van die oorlog. As die Geallieerdes 'n strandhoof kon vestig, sou hulle 'n ideale weg na die industriële gebied van Ruhr in Wes -Duitsland hê. In Maart 1943 het die Geallieerdes die Britse luitenant -generaal sir Frederick Morgan gekies om as stafhoof van die opperste geallieerde bevelvoerder, oftewel COSSAC, te dien. Morgan en sy personeel is onmiddellik aan die werk om voorlopige planne vir 'n inval in Frankryk te ontwikkel.
Dit was 'n logistieke poging om 'n werkbare plan op te stel vir wat beloof het om die grootste inval in die militêre geskiedenis te wees. Die personeel van Morgan het die onberispelike, maar noodsaaklike taak van getallevermindering op 'n monumentale skaal uitgevoer. Geallieerde beplanners bepaal die aantal troepe, tenks en vliegtuie wat nodig is vir so 'n operasie. Hulle het mans en matériel in ongelooflike besonderhede getabelleer. Individuele voorrade van miljoene, wat wissel van ammunisie, rantsoene, medisyne, bande en stewels, sou 'n moderne leër in staat stel om die oorlog na die besette Frankryk te voer.
Morgan het verder die geskiktheid van landingsplekke in die verre dele van Wes -Europa beoordeel. Alhoewel 'n intuïtiewe raaiskoot 'n geallieerde landing iewers aan die noordkus van Frankryk sou plaas, het geallieerde beplanners die moontlikheid ondersoek om 'n inval van Denemarke tot by die Spaanse grens te begin. Uit 'n praktiese oogpunt het die geallieerde beplanners egter gefokus op Noord-Frankryk, wat oor geskikte strande aan die kus Pas-de-Calais en Normandië beskik.
Die Pas-de-Calais-streek, net 20 km van Brittanje af, was 'n oppervlakkige uitnodigende teiken. Enige inval daar beloof 'n vinnige oorsteek van die Engelse Kanaal, kan goed ondersteun word deur die geallieerde magte en vind strande wat geskik is vir 'n amfibiese landing. Tog het dit uit die geallieerde verkenningsvlugte kommerwekkend duidelik geword dat die vyand 'n aanval op die Pas-de-Calais verwag het. As gevolg hiervan het die Duitsers uitstekende versterkings in die streek gebou, wat dit die sektor met die grootste verdediging in die besette Frankryk maak.
Geallieerde beplanners het dus die kus van Normandië gekies vir die landings. Alhoewel die bereiking van Normandië 'n 100-myl-kruising van die onstuimige en onvoorspelbare Engelse kanaal sou verg, sou 'n reeks strande wat wes van Caen strek, ideale plekke vir aanvanklike landings bied. Boonop het die geallieerde beplanners geglo dat die hawe van Cherbourg, net wes van die voorgestelde landingsplekke, in 'n kort rukkie beslag gelê kan word en die Geallieerdes 'n diepwaterhawe kan bied vir die hervoorsiening van invalsmagte. Net so belangrik lyk dit asof die kus van Normandië ligweg verdedig word deur tweederangse Duitse dienspligtiges.
Morgan se personeel het laat in 1943 'n epiese en onomkeerbare gebeurtenis aan die gang gesit vir wat bekend geword het as Operation Overlord. Alhoewel die massiewe opbou van manne en voorrade 'n frustrerend stadige proses was, het die Russe hardop aangedring dat die Geallieerdes 'n tweede front teen Nazi -Duitsland sou open. Die leiers van die drie primêre geallieerde moondhede - die Verenigde State, Groot -Brittanje en die Sowjetunie - het 'n reeks strategiese vergaderings begin vanaf 28 November in Teheran, Iran. Tydens die vergaderings het die drie leiers 'n strategie uitgewerk om 'n nuwe front oop te maak en die hardgedrukte Russe by te staan.
Die Sowjet -leier Joseph Stalin was diep agterdogtig oor die voornemens van die Amerikaanse president Franklin Roosevelt en die Britse premier Winston Churchill. Die Duitsers het in die twee jaar na die begin van Operasie Barbarossa op 22 Junie 1942 die Russiese magte aan die Oosfront erg verslaan. Stalin was veral vererg dat die Geallieerdes nog nie 'n opperbevelvoerder aangestel het om toesig te hou oor die beplande Anglo-Amerikaners nie. inval in Frankryk. Om goeie trou te toon, het Roosevelt in die nasleep van die konferensie aangekondig dat die Amerikaanse generaal Dwight D. Eisenhower as die opperbevelvoerder van Operation Overlord sou dien.
Terwyl die Geallieerdes die landing in Normandië beplan het, het die hoë bevel van die Duitse leër, bekend as Oberkommando der Wehrmacht, sy talentvolle militêre ingenieurs aan die werk gesit om die kusverdediging van Noord -Frankryk te versterk. Legioene van Duitse en Franse arbeiders het onverpoos met pluk en graaf gewerk om een ​​van die mees indrukwekkende verdedigingslinies in die geskiedenis te bou.
Van die punt van Jutland tot by die grens van neutrale Spanje, het die Duitsers 'n reeks vestings opgerig wat gesamentlik die Atlantiese muur genoem word. Hulle het miljoene kubieke meter staalversterkte beton gebruik om vestings, bunkers en pilkaste te bou. Die Atlantiese Muur, wat deur byna 'n miljoen mans verdedig is, het teen die middel van 1944 besaai met swaar artillerie, mortiere en masjiengewere.
Die Duitsers het egter groot probleme ondervind om hul strategie om teen Operation Overlord te verdedig, af te handel. Terwyl die Atlantiese Muur gebou is, het 'n groot meningsverskil ontstaan ​​tussen veldmaarskalk Gerd von Rundstedt, die opperbevelhebber van die Duitse magte in Wes -Europa, en veldmaarskalk Erwin Rommel, die bevelvoerder van weermaggroep B wat toesig gehou het oor die Duitse magte in Noord -Frankryk.
Rundstedt was voorstander van 'n afgemete benadering om 'n moontlike inval te konfronteer. Die senior bevelvoerder het geglo dat die kragtige gewere op geallieerde oorlogskepe 'n beskermende sambreel sou bied vir die geallieerde eenhede wat aan wal kom. Toe die Geallieerdes die binneland binnegedring het buite die beskermende dekking van die vlootgewere, kon die Duitse panservormings so beweeg dat hulle 'n beslissende oorwinning oor die Geallieerdes sou behaal.
Van sy kant af het Rommel geglo dat dit noodsaaklik is om die Geallieerdes op die strande te bevat. Hy het geglo dat die geallieerdes se duidelike voordeel in taktiese lugmag dit vir die Duitse panservormasies onmoontlik sou maak om te beweeg soos uiteengesit in Rundstedt se strategie. As die Geallieerdes 'n stewige vastrapplek op die strande sou kry, was Rommel bang dat hulle die oorlog in Frankryk sou wen vanweë hul oorweldigende voordeel in mans en matériel. "Die hoogwaterlyn moet die hoofveglyn wees," het Rommel gesê.
Die meningsverskil word vererger deur inmenging deur die Duitse leier Adolf Hitler. Hy dring daarop aan om direkte beheer oor die gepantserde en gemeganiseerde reservate van Duitsland in Frankryk te behou. Dit het beteken dat Rommel Hitler se magtiging nodig sou hê om die vier gepantserde afdelings wat die Wehrmacht se strategiese reservaat in Frankryk was, te verbind. Die gepantserde afdelings was honderde kilometers van die kus af gelê.
'N Foto wat uit 'n Duitse bunker geneem is, toon 'n duidelike vuurveld. Toe hulle aan wal kom, het die Amerikaners oor die strand gegaan na die seewand, wat beskerming teen Duitse masjiengewere bied.
Eisenhower het nie 'n strategiese konflik gehad soos die Duitse generaals nie, omdat hy 'n groter strategiese gesag as sy Duitse eweknieë gekry het. Hy was geskik vir die taak vanweë sy onvermoeide pligsgetrouheid en sy voorbeeldige strategiese en administratiewe vaardighede.
Eisenhower, gebore in Texas, maar grootgemaak in Kansas, studeer aan West Point in 1915. Hoewel hy nie gevegservaring in die Eerste Wêreldoorlog gehad het nie, was hy 'n bekwame stafoffisier wat hoë lof van sy meerderes verdien het. Baie van sy tydgenote, waaronder generaal Douglas MacArthur, het Eisenhower destyds as die beste offisier in die Amerikaanse weermag beskou. 'As die volgende oorlog kom, moet hy regs na bo gaan', het MacArthur gesê.
MacArthur was reg. Eisenhower het Operasie Torch gelei, die Geallieerde inval in Noord -Afrika in November 1942. Daarna was hy bevelvoerder oor die daaropvolgende Geallieerde magte tydens die inval in Sicilië en Suid -Italië in 1943. Eisenhower was gewild onder Amerikaanse offisiere en aangewese mans en by sy eweknieë in die Britse leër. Nadat hy as die opperbevelhebber aangestel is, pak hy Operasie Overlord aan met 'n inspirerende mengsel van vertroue en gretigheid.
Die Geallieerdes het in die maande voor die inval van Frankryk geleidelik hul magte in Engeland opgebou. Die inval was grootliks moontlik as gevolg van die industriële mag van die Verenigde State. Fabrieke en skeepswerwe het skepe, tenks en vragmotors uitgekap, terwyl logistieke personeel berge matériel en rantsoene opgegaar het wat nodig was om die troepe te onderhou. Landerye en plaaspaaie in Engeland is as tydelike opbergingsgebiede gebruik. Veiligheid in Engeland was streng, al was dit onmoontlik om die voorbereidings heeltemal teen Duitse verkenningsvliegtuie te beskerm.
Geallieerde tegnologiese innovasie is ook ten volle vertoon. Een van die belangrikste onlangse uitvindings was die Landing Craft, Vehicle Personnel (LCVP). Die landingsvaartuig, wat deur Higgins Industries gebou is, was meer algemeen bekend as die Higgins -boot. Die Higgins-boot was 'n laaghout-laaghoutvaartuig wat ontwerp is vir amfibiese landings. Die Higgins -boot, wat 30 aanvalsmagte en hul uitrustings kon vervoer, het 'n deurslaggewende rol gespeel in die landings in Normandië.
Baie van die landingsvaartuie wat die Amerikaanse infanterie dra, is deur die rowwe golwe van die doelwit gedwing. Terwyl die manne aan wal wal, hardloop hulle 'n skrikwekkende skoot van vyandelike vuur.
Die Amerikaanse weermag was van plan om 'n eienaardige apparaat te gebruik om sy wapenrusting aan wal te kry. Die amfibiese tenk (DD), wat eers vir Britse magte ontwikkel is, het bestaan ​​uit 'n opvoubare doek omhulsel wat 'n 33-ton M4 Sherman-tenk in 'n amfibiese voertuig omskep het. Deur die doek omhulsel te verhoog en die enjin van die tenk te gebruik om tweelingskroewe aan te dryf, sou die DD -stelsel die infanteriste noukeurige wapenrustingsondersteuning op die strande in Normandië gee. Om te verseker dat dit volgens die bedoeling presteer, het die Geallieerdes die DD deur streng amfibiese oefeninge aan die Engelse kus ondergaan. Alhoewel die DD -stelsel foutloos in die toetse gevaar het, is dit in relatief kalm waters uitgevoer. Of hulle so goed sou presteer in rowwe waters, was onbekend.
Finale planne het vereis dat die vernietiging van vuurkrag direk op vyandelike posisies voor die landing plaasvind. Die Amerikaanse weermag se lugkorps was van plan om 'n versadigingsbom op Duitse kusposisies in Normandië uit te voer in die hoop dat die ontsaglike versterkings van die Atlantiese Muur versag kan word voordat die infanterie die strande tref. Sodra die bomwerperbeamptes hul werk gedoen het, sou die geallieerde oppervlakteskepe in aksie swaai en kusverdediging tot onderdanigheid verpletter. Landing Craft Tank (Rocket) platforms sou dan hul vuurkrag bydra in die vorm van vuurpyl -bergings wat bedoel was om die vyand neer te sit terwyl die landingsvaartuie na die wal jaag. Met enige geluk, sou die Duitse verdedigers wat vinnig geskok was, vinnig oorval word.
Alles gesê, die Geallieerdes sou gelyktydig op vyf strande beland, vir ewig verewig deur hul ikoniese kodename. In die ooste sou Britse en Kanadese troepe drie landingsplekke tref. Van links na regs sou die Britse 3de afdeling Sword Beach aanval, troepe van die 3de Kanadese afdeling sou Juno Beach aanval, en die Britse 50ste divisie sou Gold Beach in beslag neem.
In die Amerikaanse sektor in die weste het die 1ste Amerikaanse weermag onder bevel van luitenant -generaal Omar Bradley twee landingsplekke gekry. Heel regs van die geallieerde sou die 4de Infanteriedivisie aanval op Utah Beach, waar dit in staat sou wees om oor die nek van die Cotentin -skiereiland te sny en die lewensbelangrike hawestad Cherbourg te isoleer. Links daarvan sou elemente van die 29ste en 1ste Infanteriedivisie 'n stuk sandvlakte van ses myl lank, bekend as Omaha Beach, tref. Elke aanrandingsonderneming op Omaha Beach is in een van agt sektore ingedeel: Charlie, Dog Green, Dog White, Dog Red, Easy Green, Easy Red, Fox Green en Fox Red.
Geallieerde beplanners verwag dat Omaha Beach die moeilikste landing van die inval in Normandië sou wees. As aanvallende troepe by laagwater beland, sal hulle 'n duiselingwekkende doolhof van Duitse hindernisse in die gesig staar voordat hulle droë grond bereik. Die oppervlaktes borsel met houtpale wat met myne en staal -egels gestrooi is. Die sogenaamde Tsjeggiese krimpvarkies was struikelblokke wat uit metaalhoekbalke of I-balke gemaak is om die bodem van bote teen hoogwater te skeur. Terwyl die manne vorentoe beweeg, sou die enigste dekking wat beskikbaar is, 'n dun, natuurlike klipsteen wees wat gordelroos genoem word. Deur die golwe van die Engelse kanaal, wat millennia lank aan die wal was, was die gordelbaan nie meer as drie voet hoog nie. Buiten die gordel lê 'n ontsagwekkende niemandsland met donker sand, wat 300 tot 400 meter diep was sonder beskerming. Die Duitsers het 85 masjiengeweer-posisies gehad om Omaha-strand te vee.
'N Inkomende landingsvaartuig loop rook op wat veroorsaak word deur 'n Duitse masjiengeweer wat 'n granaat getref het wat deur 'n Amerikaanse infanteris gedra is.
Sodra daar suksesvol onderhandel is oor die sandvlaktes, sou troepe 'n seewand van vyf voet teëkom, bedek met 'n byna onbegaanbare versperring van deurmekaar doringdraad. Blote blase wat 100 voet styg, het die hele strand oorheers. Die bluffe is met myne toegewerk en gekroon deur sommige van die mees gedugte betonbunkers van die Atlantiese Muur. Geallieerde beplanners het die infanterie opdrag gegee om Omaha -strand aan te val om vyf "gelykop -trekke" te verseker, wat gange deur die blapse was. Die enigste manier waarop die wapenrusting van die strand af kon kom, was deur die trekkings.
Die troepe was versigtig optimisties dat hulle relatief swak weerstand in Omaha sou ondervind. Geallieerde intelligensie het aangedui dat die Duitse 716ste afdeling, 'n onervare tweederangse eenheid, saamgestel uit dienspligtiges uit besette dele van Pole en Rusland, waarvan die moraal vermoedelik swak was, slegs tekenweerstand sou bied.
Geallieerde beplanners het die aanvallende troepe verseker dat die vyandelike posisies verpulver sou word voordat hulle sou aanval. "Slagskepe sal alles van die kaart blaas-bokse, artillerie, mortiere en doringdraadverstrengelinge," het luitenant William Dillon van die 26ste infanterie gesê dat die troepe gesê is. 'Alles sou tot in die wiele gery word - 'n deurstoot.'
Ondanks so 'n optimisme sou die Engelse Kanaal se gewelddadige wisselvallige weerpatrone sake vir die hoë bevel bemoeilik. Vanweë die behoefte aan geskikte getye, moes die aanval gedurende die eerste week van Junie plaasvind of minstens twee weke vertraag word. Die aanval sou aanvanklik op 5 Junie plaasvind, maar sterk wind en rowwe see het tot uitstel gedwing. Eisenhower en sy senior beamptes het laat op die aand op 4 Junie vergader om oor hul opsies te gesels. Maar toe intelligensiebeamptes 'n venster van helder weer vir 6 Junie aankondig, besluit Eisenhower om met die inval voort te gaan.
Die Western Naval Task Force, wat uit 931 vaartuie bestaan ​​het, ondersteun die Amerikaanse infanterieregimente wat Omaha- en Utah -strande sou aanval. Die groter skepe het op 3 Junie uitgestoom en die res van die taakspan het die komende dae by hulle aangesluit. Vir die aanval op Omaha het die taakspan beplan om 'n wye reeks oppervlakteskepe, insluitend slagskepe, te gebruik. Alhoewel gevegskepe teen 1944 al hoe meer verouderd geraak het, was dit perfek geskik vir kusbombardemente.
Drie geallieerde valskermafdelingsafdelings, die 82ste en 101ste Airborne in die VSA en die Britse 6de Airborne, het die nag van 5 Junie agter Duitse linies in Normandië valskerms laat val. Die valskermsoldate moes die brug, kruispad en hubs agter die landingsplekke beslag lê. Hulle het groot slagoffers gely in hul strewe om die Duitsers die vermoë te weier om hul troepe in die voorste linie te versterk wat die geteikende strande verdedig.
By die eerste lig op 6 Junie, brul 'n massiewe lugarmada met B-17-bomwerpers oor die kuslyn van Normandië. Die bomwerpers het twee ure lank Duitse posisies op die blapse gestoot wat uitkyk op die landingsplekke. Duitse soldate het in bunkers of loopgrawe vasgekeer toe oorverdowende ontploffings die grond geskud het.
Toe die invalsvloot binne 'n dosyn myl van die strande af was, het die skepe begin om landingsvaartuie aan wal te stuur. Amerikaanse weermagoffisiere het gehoop om nader aan die wal te kom voordat hulle die vaartuig gelanseer het, maar die topkoper het verkies om hulle van die wal af te lanseer om die vloot teen Duitse vuur te beskerm. Dit het daartoe gelei dat 10 landingsvaartuie in die rowwe see oorstroom het. Geallieerde reddingsvaartuie het hul bes gedoen om die watergetekende infanteriste terug te haal. Intussen het die res van die landingsvaartuie koers toe gestap.
Die oppervlakteskepe het ook teen dagbreek losgebrand. Deur op Duitse posisies te fokus langs die bluf wat Omaha Beach, die slagskepe Texas en Arkansas, beveel het, ondersteun deur 'n begeleier van kruisers en vernietigers, het 'n oorverdowende spervuur ​​wat oor die oppervlak van die Engelse Kanaal gedonder het, ontketen.
Die slagskepe het vreesaanjaende vuurkrag gehad in die vorm van 10 14-duim-gewere op die Texas en 12 12-duim-gewere op die Arkansas. Terwyl die groot gewere groot rook- en vlamwolke geblaas het, is infanterie in nabygeleë landingsvaartuie opgewonde oor die vertoning. Die skepe, wat tot 1,400 pond geweeg het, het die plof bo die Omaha -strand gestamp, wat gou in digte wolke rook en stof gevou is. Toe die landingsvaartuie die strand nader, het die slagskepe vuur gestaak. Op daardie stadium het die vuurpylskepe na beraming 14 000 vuurpyle binne enkele minute losgelaat.
Toe die geallieerde vlootbomaanvalle en lugbomaanvalle ophou, kom verdwaasde Duitse troepe diep uit bunkers uit om hul gevegsposisies te beman. Alhoewel die aanvallende troepe geglo het dat hulle tweederangse troepe sou trotseer, het die geallieerde intelligensie, al was dit te laat, besef dat die strand deur die meer veerkragtige troepe van die nuut gevormde 352ste divisie verdedig word.
Troepe van die 1ste Infanteriedivisie val Omaha Beach aan onder swaar vuur van die blapse daarbuite op 'n foto van die Amerikaanse kuswag se hooffotograaf, Robert F. Sargent.
Die 352ste bevat 'n kern veterane wat gevegservaring opgedoen het aan die Oosfront. Na die stigting van die afdeling in die herfs van 1943, sou die troepe na verwagting gestuur word om teen die Russe te veg, maar het gou geleer dat hulle na Normandië gestuur sou word. Hulle het verkeerdelik geglo dat dit 'n relatief stil opdrag sou wees.
Die manne van die 352ste Afdeling het teen die vroeë somer besef dat die kans op 'n geallieerde inval in Normandië waarskynlik was. Hooggeplaaste Duitse offisiere het angstig geraak dat die hoogtes wat oor die Omaha-strand uitkyk kwesbaar is vir die Geallieerdes. Teen die oggend van 6 Junie is die strand verdedig deur elemente van kolonel Ernst Goth se Grenadier Regiment 916, een van die moeilikste Duitse eenhede aan die kus, sowel as kanonniers van die 352ste Artillery Regiment.
Toe die rook van die bomwerpers en vlootgewere optel, het dit die totale mislukking van die Geallieerdes aan die lig gebring om die Duitse posisies te versag. Die B-17's, wat ontwerp is vir hoë bombardemente op strategiese teikens, het grootliks die punt gemis en die meeste van hul munisipaliteite agter die Duitse posisies laat val. Wat die vlootartillerie betref, het dit nie die goed gemanipuleerde Duitse versterkings ernstig beskadig nie. Die grootste deel van die lawaaierige raketsalf val onskadelik in die vlak voor Omaha. Ten spyte van die weergalose vuurkrag, was die Duitse verdediging grootliks ongeskonde. Dit was 'n onverwagse en onheilspellende ontwikkeling.
Regtig ongeluk het niks gehelp nie. Toe die DD -tenks begin, het sake vinnig in 'n fiasko ontaard. Die Shermans, wat in gewelddadige brekers aan die gang was, het in hoë golwe gestig en tot op die bodem van die see gesink. Gelukkige bemanningslede het uit die tenks geklim voordat hulle ondergegaan het, maar diegene wat vasgekeer was in die 33-ton besetes, het omgekom. Slegs 'n relatiewe handjievol Sherman-tenks, wat deur vinnig denkende beamptes nader aan die wal geneem is, het daarin geslaag om op die strand te land. Vir die grimmige taak om Omaha aan te val, was die infanterie grootliks op sy eie.
Toe die aanrandingsbote deur die branders val, het die mans wat aan boord gestamp is, geweldig gely. Die onstuimige see het verseker dat die GI's tot op die been deurdrenk en gewelddadig seesiek was. Baie van die Higgins -bote het erg gelek, en in 'n poging om kop bo water te hou, het die troepe seewater met hul helms waansinnig gered.
Naby die westelike punt van die strand was Company A reg op die teiken toe dit sy bestemde landingsone by Dog Green nader. Maar aangrensende maatskappye, wie se landingsvaartuie deur sterk strome van koers gedryf is, was sleg uit hul posisie. Terwyl die manne van Kompanjie A gereed was om aan wal te gaan, het hulle dit gedoen sonder voldoende flanksteun. Duitsers in die sterk verdedigde Vierville -trekking het hul vuur op die geïsoleerde geselskap gekonsentreer.
Die hele operasie het begin ontrafel. Voordat die vaartuig aan wal gekom het, is dit onder groot vuur geneem. Een ongelukkige landingsvaartuig het onverklaarbaar 1 000 meter van die see af gesink, terwyl die troepe aan boord hul reddingsveste geaktiveer het en desperaat probeer het om kop bo water te hou. Nog 'n noodlottige vaartuig het skielik in 'n gewelddadige vuurbal verdwyn, die skynbare slagoffer van 'n vyandskulp.
Amerikaanse infanteriste skuil agter 'n staal -egel op 'n foto van die bekende oorlogsfotograaf Robert Capa. Slegs 'n handjievol Sherman DD -tenks, waarvan 'n paar op die foto gesien kan word, het daarin geslaag om op die strand te land.
Toe die Higgins -bote beland en hul opritte laat val, manifesteer die gruwelike werklikheid van gevegte in sekondes. Duitse masjiengeweervuur ​​het deur die vaartuig gevee. Talle mans is binne enkele minute dood en gewond. Diegene wat nog op hul voete was, sukkel vorentoe deur die water terwyl hulle dit doen; Diegene wat die vyand se vuur oorleef het, het agter die Duitse antitank -hindernisse gehurk. Maatskappy A was buite aksie, vasgepen in 'n dodelike veld van vyandige vuurwapen.
Links van hom kom die maatskappye G en F, wat deur die golwe van die doelwit af gedwing is, saam op die strand, 'n uitnodigende massa doelwitte vir die Duitse verdedigers van Les Moulins. Terwyl die maatskappye aan wal waai, hardloop hulle 'n skrikwekkende vuurwapen. Sersant Henry Bare onthou die bloedbad as 'n siekte. 'My radioman het sy kop drie meter van my afgeblaas ... die strand was bedek met lyke, mans sonder bene, geen arms nie,' het Bare gesê. "God dit was aaklig."
Die oorblyfsels van die twee kompagnies het oor die strand gegaan na die seewand, wat 'n mate van dekking van die Duitse masjiengeweer bied, maar min beskerming teen mortier en artillerievuur. Toe hulle 'n massa doringdraad raakloop, was die mans hulpeloos vas. In die chaos van die landings het hulle hul torpedo's in Bangalore verloor en kon hulle nie deur die konsertina dwing nie.
Omdat dit vinnig 'n taktiese doel was om vinnig van die strand af te kom, het die mans die opdrag gekry om net aan te hou beweeg en die gewonde aan die medici oor te laat. Die gehoorsaamheid aan hierdie bevele sou diep letsels vir oorlewendes laat. Slegs gewonde mans "sou net daar lê en skree totdat hulle sterf", onthou sersant John Robert Slaughter van die kompanie D. Weermagmedici wat vyandelike vuur aangedurf het om die gewondes te versorg, word deur hul medesoldate algemeen beskou as heldhaftige heiliges. Maar die Duitsers het geen aandag gegee aan die rooi kruise wat op die helms van die medici aangebring is nie. Hulle het op enigiemand wat op die strand beweeg, geskiet.
'N Gewonde soldaat, moontlik Pfc. Huston Riley, sukkel om die strand te bereik op 'n foto van Capa.
Die deurmekaar landings het verwoesting veroorsaak met eenheidskohesie. Swaar strome het Kompanie E van koers af geruk, en dit het elemente van die 16de Infanterie van die 1ste Divisie ingekom. Die strand was besaai met dooie en sterwende Amerikaanse soldate. Diegene wat gelukkig was om die gordelroos te bereik, is vasgevang deur 'n gruwelike maalstroom van vyandelike vuur. Mortierrondes het steeds op hul posisie geval, en beamptes het desperaat probeer om die mans uit die moordgebied te kry. Kompanjie E se kaptein Lawrence Madill, sy linkerarm wat amper afgeskeur is, bly op sy voete en skree bevele dat die mans moet aanhou beweeg. Toe hy oor die strand spring om ammunisie te gaan haal, is Madill neergeskiet. Net voordat hy aan sy wonde beswyk het, was sy laaste gedagtes oor die veiligheid van sy mans. Madill snak na haar mond: 'Senior nie -komediant, haal die mans van die strand af.'
Sonder verdere versterking en vuurkrag was dit onwaarskynlik om die beproewing te oorleef. Toe daaropvolgende golwe die strand nader, was dit duidelik dat die hele aanval op Omaha in 'n nagmerrie ontaard het, en byna niemand het by die aangewese sektor aangekom nie. Toe Company B die strand tref, word dit begroet met 'n toneel van surrealistiese gruwels wat oorlewendes nooit sou vergeet nie. Private Harold Baumgarten was getuie van 'n medesoldaat met 'n aaklige wond in sy voorkop. 'Hy het mal in die water geloop,' het Baumgarten gesê. 'Toe sien ek hoe hy op sy knieë kom en met sy rosekrale begin bid. Op hierdie oomblik sny die Duitsers hom met hul dodelike kruisvuur in die helfte. "
Toe Kompanjie K aan wal kom, is dit vergesel deur brig. Genl Norman Cota, die tweede in bevel van die 29ste Afdeling, en kolonel Charles Canham, die bevelvoerder van die 116ste Infanterie. Canham wou graag Duitsers persoonlik doodmaak. Toe hy aan wal gaan met sy Browning Automatic Rifle, kry hy 'n nare wond aan sy hand. Hy weier mediese behandeling, trek sy syarm en storm vorentoe.
Aan die oostelike helfte van Omaha -strand, wat aan die 16de infanterie toegewys was, het die landings nie beter gegaan nie. Privaat H.W. Shroeder was geskok oor wat hy sien toe die oprit op sy landingstuig val. Hy en sy medesoldate werk stadig oor die strand en gebruik die massiewe krimpvarkies om te bedek. Toe hulle uiteindelik die seewand bereik, was daar min plek vir meer paniekerige mans. 'Daar was GI's wat twee diep opgestapel was,' onthou Shroeder.
Gewonde Amerikaners word behandel onder die beskerming van die kranse in die Fox Green -sektor van Omaha Beach. Intussen blaas hul medesoldate gate in die doringdraad bokant die seewand met Bangalore -torpedo's ter voorbereiding op die storm op die Duitse bunkers.
Die ongeorganiseerde kompanies van die 16de Infanterie is erg geteister toe hulle vorentoe sukkel. Die oorlewendes van Kompanjie F, wat agter die seewand gehurk het, het die meeste van hul wapens verloor in hul poging om uit die water te kom. Wat Kompanie I betref, is 'n derde van sy mans dood. Toe kaptein Joe Dawson van Company G aan wal kom, was hy ontsteld oor die gesig. 'Toe ek land, het ek niks anders as mans en lyke op die strand gevind nie,' onthou hy.
Die aanvalstroepe het ook 'n verkeersknoop met hul voertuie ondervind. Sloopspanne, wat ook deur vyandelike vuur ontslaan is, kon slegs 'n halfdosyn paadjies deur die strandhindernisse blaas. Die tenks, vragmotors en stootskrapers wat aan wal gekom het, was op die strand vasgekeer, maklike teikens vir die Duitsers. Die strandmeesters het om 08:30 verdere motorlandings gestop totdat meer paaie oopgemaak kon word.
Vir die Duitsers wat op die hoogtes geleë was, het die strand daaronder 'n massa mans aangetref. By die Duitse bunker, bekend as Widerstandsnest 62, het privaat Franz Gockel, wie se masjiengeweer deur 'n artillerie beskadig is, 'n geweer gegryp en weer begin skiet op die Amerikaners wat om die dekking op die onderstaande strand skarrel. Toe die GI's agter die seewand saamdrom, het Duitse mortierspanne hulle geteiken. 'Hulle het op hierdie oomblik gewag en dodelike vuur begin lê op vooraf ingestelde koördinate langs die seewand,' het Gockel gesê. Toe Amerikaanse landingsvaartuie van die strand af wegdraai, het Gockel en sy kamerade gedink dat die Amerikaners begin terugtrek.
Ondanks die eensydige geveg op die sandvlaktes van Omaha-strand, was Duitse troepe langs die res van die Normandiese kus swaar onder druk. Generaal van artillerie Erich Marcks, wat die LXXXIV -korps beveel het, het hom oorweldig deur gelyktydige landings op vyf strande aan sy voorkant. Hy het Omaha nog altyd as die swakste sektor in sy lyn beskou, en dit was duidelik dat hy geen onmiddellike wapenondersteuning kon verwag nie. Duitse lugbedekking was feitlik nie bestaan ​​nie. Marcks gooi net 'n deel van sy infanterie -reserwes vorentoe, dit lyk asof die aanval op Omaha maklik afgeweer word.
Die lyke van gevalle Amerikaanse soldate op Omaha -strand wag op identifikasie en verwydering.
Op die dek van die kruiser Augusta, lt. Genl Bradley, geskok oor aanvanklike berigte, was van dieselfde mening. Alhoewel die Amerikaanse landings op Utah wonderbaarlik goed verloop het en die Britse en Kanadese troepe goed vorder in hul sektor, het die aanval op Omaha Beach blykbaar ontaard in 'n rampspoedige en bloedige nagmerrie. Byna geen van die eenhede het geland waar hulle veronderstel was om te land nie. Boonop was die aanvanklike ramings van ongevalle afgryslik en dit het te betwyfel geblyk of die ongeorganiseerde oorlewendes die binneland sou kon binnedring.
Bradley het halfoggend ernstig oorweeg om die hele operasie op Omaha Beach aan die stekker te trek en die daaropvolgende golwe na die Britse landingsones te dra. Die taktiese oplossing vir die bloedige doodloopstraat op Omaha-strand kom nie van die topkoper nie, maar van onverskrokke offisiere, onderoffisiere en gegrom, byvoorbeeld, toe kolonel Canham by die stilstand van GI's op die strand kom, was hy 'n storm van energie. Hy skree, vloek en dreig die mans om hulle aan die beweeg te kry. Canham het geweet dat as die aanvalstroepe verlam bly agter die seewand, hulle maklike teikens sal maak vir vyandelike masjiengeweer- en mortierspanne, wat elke sentimeter van Omaha-strand vooruitgesien het. Ondanks die groot ongevalle wat die gevolg sou wees as die aanval vorentoe gedruk word, was daar eenvoudig geen ander keuse nie. 'Maak die hel van hierdie verdomde strand af en gaan dood 'n paar Duitsers!' skree hy.
Die kapteins van die Amerikaanse vernietigers wat in die buiteland gestasioneer was, was woedend toe hulle sien hoe die infanterie ondergaan het. Hulle het die inisiatief geneem om hul vaartuie nader aan die kus te skuif om broodnodige hulp te bied. Ongeveer 'n dosyn vernietigers het die risiko loop dat hulle op die sandstawe kom en 'n strafbrand aan Duitse posisies op die bluf gelewer.
Brigadier -generaal Cota was ewe opvallend en het die gedemoraliseerde Amerikaners byeengebring vir 'n laaste druk. Cota het persoonlik gerig op die plasing van Bangalore -torpedo's wat 'n gat in die doringdraad bokant die seewand geblaas het. Hy was een van die eerste mans wat deur die gaping gehef het. Cota, wat deur 'n storm van vyandelike mortiervuur ​​vorentoe jaag, bly wonderbaarlik op sy voete staan ​​nadat vyf mans langs hom geval het. Toe Cota besef dat die trekpleisters te swaar verdedig kan word deur 'n frontaanval, beveel Cota sy manne om die steil blapse te bestorm.
Junior offisiere en nie-coms het reeds tot dieselfde gevolgtrekking gekom en begin om klein groepies mans te lei in 'n desperate poging om die hoogtes bo die strand te klim. Die momentum van die geveg het uiteindelik verskuif toe die troepe, aangegryp met 'n kragtige mengsel van woede, adrenalien en die wil om te oorleef, in klein groepies vorentoe jaag en deur die verdediging agter die seewand geslaan het.
Die heuwel is swaar gemyn, en opkomende infanterie sou duur betaal vir elke sentimeter grond. Die mynvelde sou besaai wees met verminkte GI's wat die slagoffer geword het van die verborge moordenaars. Maar toe die Amerikaners veilige gange begin opspoor en merk, begin die Duitse greep op die bluf verswak. GI's het Duitsers van bokse, bunkers en loopgrawe geruk deur wild op 'n verdediger te skiet wat dapper genoeg was om dit te doen. Met 'n mate van wraaksugtige ironie het Amerikaanse troepe gevange masjiengewere op die rug van Duitsers gedraai wat van Omaha Beach 'n ware slaghok gemaak het.
Sersant Warner Hamlett van die 116ste en 'n groep mans van Kompanjie D het die Duitse posisies getref met 'n aanval wat oral in die bluf herhaal sou word. Die mans het tussen Duitse pilskaste ingeduik, die aansluitingslote aangeval en daarna agterop die bokse gewerk. Die troepe het handgranate deur die openinge gegooi en toe binnegedring om die oorlewendes dood te maak. 'Die dapperheid en dapperheid van die soldate was te glo,' het Hamlett gesê.
Amerikaanse soldate gelaai met toerusting trek van Omaha -strand na die binneland in. Die duur terrein wat hulle agtergelaat het, het soos 'n karnelhuis gelyk.
Daardie oggend en die middag het gemiddelde soldate die bluffs opgeveg en die Duitse verdedigers losgeslaan. "Troepe wat voorheen vasgemaak is op strande Easy Red, Easy Green, Fox Red wat hoogtes agter strande vorder," het genl.maj Leonard Gerow, die bevelvoerder van die 29ste Afdeling, om 13:00 berig.
Daar het aansienlike harde gevegte gebly, maar Omaha is uiteindelik verseker. Teen die middag het troepe van verskillende eenhede, waaronder die 116de Infanterie en elemente van die 2de en 5de Ranger-bataljon, Duitse troepe uit die kusdorpe suid van Omaha-strand verdryf.
Die duur terrein het gelyk aan 'n vreesaanjaende huis. Honderde lewelose lyke wieg in die komende gety en bedek die strand. Sersant Hamlett, nadat hy op die blapse gewond is, het hy mank gestap na die kuslyn om 'n geneesheer te vind. 'Terwyl ek pynlik terugstap strand toe, het duisende dele van die lyke dit gevoer,' het hy gesê. 'Daar was drywende koppe, arms, bene.' Intussen het uitgeputte vlootchirurge op skepe op see koorsagtig gewerk om die gewondes te red, die dop geskok te kalmeer en stukkende ledemate te amputeer.
Die Amerikaners het 4 700 slagoffers op Omaha -strand gely. Die noodlottige Maatskappy A van die 116ste, wat feitlik in die aanval vernietig is, het 96 persent totale ongevalle opgedoen. Van die totale geallieerde verliese op D-Day is 'n derde op die woonstelle en bluffs van Omaha Beach gely.
Maar so 'n afgryslike persoonlike opoffering het 'n permanente verblyf in die Nazi-besette Europa verseker. Terwyl Amerikaanse en geallieerde troepe voortgegaan het om die aanval in Normandië te druk, het landingsvaartuie voorraad uit die vloot gevoer en uiteindelik 'n ware berg matériel op die vyf landingsstrande neergesit. In die week na Operation Overlord het die Geallieerdes meer as 300 000 man en 2 000 tenks in Frankryk aan die kus geland.
Die epiese stryd op Omaha -strand was een van die duurste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog, maar dit het gehelp om 'n onverbiddelike reeks gebeurtenisse aan die gang te sit wat sou lei tot die ineenstorting van die Derde Ryk. Rommel was korrek toe hy gesê het dat die oorlog op die strande gewen of verlore sou gaan.
Vir die Amerikaanse burgersoldate wat die Atlantiese Muur binnegestorm het, het D-Day letsels gelaat en herinneringe geskroei.Diegene wat die beproewing oorleef het, moes toe die rit van 11 maande van Normandië na die Elbe-rivier verduur, wat geëindig het met Nazi-Duitsland se oorgawe op 8 Mei 1945. Bob Slaughter, wat sy medesoldate in Kompanjie D van die 116de Infanterie gesien het, groothandel op die noodlottige oggend van 6 Junie, erkenning gegee aan die oorwinning aan die Amerikaanse infanteriste wat die uiteindelike offer op Omaha Beach gebring het. 'Hulle het alles op die spel geplaas, en hulle het die oorlog gewen,' het hy gesê.
FEITBLAD: Landings in Normandië
Die landings in Normandië, met die kodenaam Operasie Neptunus, ondersteun Operation Overlord en baan die weg vir die bevryding van Europa. Die Geallieerdes het Normandië as die landingsplek vir die inval gekies, omdat dit die beste toegang tot die binneland van Frankryk en rsquos bied. Die inval wat aanvanklik vir Mei 1944 beplan is, is tot Junie vertraag weens 'n gebrek aan landingsvaartuie. Weerstoestande het byna nog 'n vertraging veroorsaak, maar bevelvoerder van die Allied Expeditionary Force General Dwight Eisenhower het besluit om voort te gaan soos beplan.
Agtergrond oor die landings in Normandië
Die aanranding het kort ná middernag op 6 Junie 1944 begin, met 'n lugbombardering wat bestaan ​​uit meer as 2 200 geallieerde bomwerpers wat teikens langs die kus en die binneland binnegeval het. Wolke belemmer egter die lugaanvalle, en die kusbomaanval by Omaha -strand was veral ondoeltreffend. Meer as 24 000 Amerikaanse, Britse en Kanadese lugaanvalle en 1200 vliegtuie het die lugbombarde gevolg. Om 01:30 begin die 101ste (Amerikaanse) lugafdeling agter die strand van Utah land om die uitgange van die strand te beveilig, en die lugafdeling 82d (VS) begin om 02:30 land om brûe aan die regterkant van die strandkop te beveilig . Dik wolkbedekking belemmer ook die invoeging van lug, en baie van die eenhede het hul landingsones, dikwels myle, gemis. Aan die kuslyn het die tweede fase om 05:30 as 'n krag begin toe ses geallieerde afdelings en talle klein eenhede op vyf strande begin land het. Die Geallieerdes het meer as 160 000 troepe in Normandië geland, waarvan 73 000 Amerikaans was. Daar was ook 83,115 Britse en Kanadese magte wat op Goud-, Juno- en Swaardstrande beland het.
Teen die einde van die eerste dag het nie een van die aanvalsmagte hul doelwitte van die eerste dag verseker nie. Geallieerde slagoffers op 6 Junie word geraam op 10 000 dood, gewond en vermis in aksie: 6 603 Amerikaners, 2 700 Britte en 946 Kanadese. Gedurende die daaropvolgende dae het die Geallieerdes geleidelik hul stewige vastrapplek uitgebrei. Toe 'n mislukte Duitse teenaanval op 8 Augustus daartoe gelei het dat meer as 50.000 Duitse troepe omring is deur Geallieerde magte naby die stad Falaise, het die gety omgedraai en die Geallieerdes het op 15 Augustus uit Normandië uitgebreek. en het Parys op 25 Augustus bevry. Duitse magte het vyf dae later oor die Seine teruggetrek en dit was die einde van Operasie Overlord.
Die koste van die veldtog in Normandië was aan beide kante hoog. Vanaf D-dag tot 21 Augustus het die Geallieerdes meer as twee miljoen mans in Noord-Frankryk geland en meer as 226,386 slagoffers gely: 72,911 vermoor/vermis en 153,475 gewond. Duitse verliese het meer as 240,000 slagoffers en 200,000 gevange geneem. Tussen 13 000 en 20 000 Franse burgers is dood, en nog vele meer ernstig gewond.
Normandië Amerikaanse begraafplaas en gedenkteken
Die Normandië -Amerikaanse begraafplaas is die rusplek vir 9 387 Amerikaners, van wie die meeste hul lewe gegee het tydens die landing en tydens die vestiging van die strandkop. Die name van 1,557 soldate is op tablette in die begraafplaas en rsquos Garden of the Missing ingeskryf. Hulle kom uit al 50 state en die District of Columbia. Die oorskot van ongeveer 14 000 ander wat oorspronklik in hierdie streek begrawe is, is op versoek van hul naasbestaandes huis toe. 'N Pa en sy seun word hier langs mekaar begrawe, en in 33 gevalle rus twee broers langs mekaar. Die grafstene is van wit Italiaanse marmer - 'n Davidster vir die Joodse geloof en 'n Latynse Kruis vir alle ander. Die permanente begraafplaas is geleë op grond wat Frankryk vir ewig aan die Verenigde State toegestaan ​​het, op die terrein van die tydelike Amerikaanse begraafplaas wat op 8 Junie 1944 gestig is. Commission, 'n onafhanklike Amerikaanse federale agentskap wat die diens, opoffering en prestasies van die Amerikaanse weermag herdenk.
Die gedenkteken bestaan ​​uit 'n halfsirkelvormige kolonnade met 'n loggia aan elke kant. Op die platform onmiddellik wes van die kolonnade is beeldhouer Donald De Lue en rsquos 22 voet bronsbeeld, en The Spirit of American Youth Rising from the Waves, en 'n huldeblyk aan diegene wat hul lewens in hierdie operasies gesterf het. Rondom die voetstuk is die opskrif, & ldquoMine Eyes Have Seen the Glory of the Coming of the Lord.