Alexander Patch - Inligting - 2022
Alexander Patch, die seun van 'n weermagoffisier, is op 23 November 1889 in Fort Huachuca, Arizona, Verenigde State gebore. . Hy sien aksie in Mexiko en in Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog en teen 1918 bereik hy die rang van luitenant -kolonel.
Na die oorlog studeer Patch aan die Command and General Staff School in Fort Leavenworth en werk hy twaalf jaar as professor in militêre wetenskap en taktiek in Staunton. Hy is bevorder tot kolonel en is in beheer van die werwingskamp by Camp Croft in Noord -Carolina geplaas.
Na die bombardement op Pearl Harbor is Patch bevorder tot generaal -majoor en na Nieu -Caledonië gestuur. As hoof van die 164ste regiment het hy op 13 Oktober 1942 by Guadalcana by Alexander Vandegrift en sy Amerikaanse mariniers aangesluit.
In Mei 1943 keer Patch terug na die Verenigde State, waar hy aangestel was vir die 4de korps in Fort Lewis, Washington. Hy is ook verantwoordelik vir die Desert Training Center.
Patch het teruggekeer na sy diens toe hy in beheer was van die Amerikaanse 7de leër wat op 15 Augustus 1944 in Frankryk naby Toulon geland het. Sy troepe het die Rhone-vallei gevorder en die Saar op 15 Maart 1945 verower. Daarna het hy verder gegaan om die oorgawe van Duitse troepe onder bevel van Hermann Balck te dwing.
In Julie 1945 is Patch bevorder tot luitenant -generaal en onder bevel van die 4de leër in San Antonio, Texas, geplaas. Alexander Patch sterf op 21 November 1945 aan longontsteking.
PlayStation, die "PS" -familielogo, "PS5" en "PS4" is geregistreerde handelsmerke of handelsmerke van Sony Interactive Entertainment Inc.
ESRB en die ESRB -beoordelingsikoon is geregistreerde handelsmerke van die Entertainment Software Association.
MAC is 'n handelsmerk van Apple Inc., geregistreer in die VSA en ander lande.
Windows is óf 'n geregistreerde handelsmerk óf 'n handelsmerk van Microsoft Corporation in die Verenigde State en/of ander lande.
Alle ander handelsmerke is die eiendom van hul onderskeie eienaars.
© 2021 Valve Corporation. Steam en die Steam -logo is handelsmerke en/of geregistreerde handelsmerke van Valve Corporation in die VSA en/of ander lande.
© 2010 - 2021 SQUARE ENIX CO., LTD. Alle regte voorbehou.
FINAL FANTASY, FINAL FANTASY XIV, FFXIV, SQUARE ENIX en die SQUARE ENIX -logo is geregistreerde handelsmerke of handelsmerke van Square Enix Holdings Co., Ltd.
SHADOWBRINGERS, STORMBLOOD, HEAVENSWARD en A REALM REBORN is geregistreerde handelsmerke of handelsmerke van Square Enix Co., Ltd.
LOGO -ILLUSTRASIE: © 2010, 2014, 2016, 2018 YOSHITAKA AMANO
Generaal Alexander McCarrell Patch, 1889-1945
Generaal Alexander Patch (1889-1945) was een van die min Amerikaanse bevelvoerders wat in die Stille Oseaan en in die Europese teaters geveg het, onder bevel oor Guadalcanal en tydens Operasie Dragoon.
Patch is in 1889 gebore in 'n weermaggesin in Fort Huachuca, Arizona, die seun van 'n kavalleriekaptein. Hy studeer in 1913 aan West Point (75ste in 'n klas van 93) en betree die 13de Infanterieregiment, gebaseer in Texas. Hy het in 1916 aan die grens van Mexiko gedien, en was toe bevelvoerder oor 'n masjiengeweerbataljon aan die Wesfront. Gedurende sy tyd in Frankryk het hy aan al die belangrikste Amerikaanse gevegte deelgeneem en van rang tot kaptein tot luitenant -kolonel gestyg.
Gedurende die tussenoorlogse jare het hy militêre wetenskap geleer en studeer aan die Command and General Staff College (1925) en die Army War College. Hy was twaalf jaar tussen 1921 en 1936 as professor in militêre wetenskap en taktiek aan die Staunton Military Academy in Virginia. Hy is daarna aangestel in die Infanterieraad in Fort Benning, Georgia. Dit is gevolg deur 'n spreuk by die Alabama National Guard HQ in Montgomery, die werfkamp in Fort Bragg en die Infanterievervangingskamp in Camp Croft, Suid -Carolina. Gedurende hierdie tydperk is hy bevorder tot kolonel.
Hy is in Augustus 1941 tot brigadier-generaal bevorder.
Vroeg in 1942 is Patch na Noord -Caledonië in die suidelike Stille Oseaan gestuur om die kommunikasiebande tussen die VSA en Australië te beveilig. Hy is op 10 Maart 1942 bevorder tot generaal -majoor en kry die taak om die Amerikaanse afdeling te verhoog, die enigste Amerikaanse afdeling van die Tweede Wêreldoorlog wat buite die Verenigde State opgerig is. Die naam was 'n kombinasie van Amerika en Caledonië, om te weerspieël waar dit gevorm is.
Die nuwe afdeling & rsquos 164ste regiment het op 13 Oktober 1942 na Guadalcanal verhuis om die mariniers te versterk onder generaal Vandegrift, wat sedert Augustus 'n reeks groot Japannese aanvalle beveg het. Die res van die afdeling het spoedig gevolg, en in Desember het Patch Guadalcanal oorgeneem. Op 2 Januarie 1942 word Patch bevorder om die pas gevormde 14de korps te beveel, terwyl generaal Edmund Sebree die Amerikaanse afdeling beklee. Patch was in beheer tydens die later aanvallende stadium van die geveg, wat uiteindelik die Japannese die baie ongewone besluit geneem het om hul oorblywende troepe te ontruim. Die geveg het op 9 Februarie 1943 geëindig.
Swak gesondheid het Patch toe teruggedwing na die Verenigde State, maar hy was nog fiks genoeg om in Maart 1943 die bevel oor die 4de korps in Fort Lewis, Washington, te neem. Van November 1943 tot Januarie 1944 het hy ook die Desert Training Center bestuur.
Patch is daarna na die Europese teater verhuis, waar hy die bevel geneem het oor die personeel wat beplan het vir Operasie Dragoon, die inval in die suide van Frankryk. Sy personeel is tussen Algiers en Palermo verdeel en kom uit die hoofkwartier van die 7de leër, wat onder bevel van Patton was, maar aan die begin van 1944 tydelik onder die bevel van Mark Clark was. Op 2 Maart 1944 neem Patch amptelik die bevel oor die 7de leër, en op 4 Julie 1944 verhuis hy sy basis na Napels. Patch bevind hom te midde van 'n bitter politieke geskil. Die Britte was vurig gekant teen die inval in die suide van Frankryk, omdat hulle geglo het dat dit min gevolge sou hê vir die geveg in die noorde, en die moontlike voordele van die somerveldtog in Italië sou weggooi. Hulle sou ook verkies het om enige ekstra troepe te gebruik om die Balkan binne te val, deels omdat dit die Duitsers uit 'n nuwe hoek sou bedreig, en deels omdat dit sou verhinder dat die Sowjette die gebied beset. Die Amerikaners was vasbeslote om nie by die Balkan betrokke te raak nie, en wou Marseille en die suidelike Franse hawens beveilig. Gevolglik was Patch nie eens seker watter troepe hy sou hê tot ná die val van Rome op 4 Junie en D-dag op 6 Junie nie. Patch is op 7 Augustus 1944 bevorder tot luitenant -generaal.
Die nuwe bevel van Patch & rsquos was 'n Frans-Amerikaanse mag, bestaande uit die Amerikaanse 6de korps (generaal Truscott) en die Franse 2de korps. Tydens die aanvanklike inval het Patch ook operasionele beheer oor generaal Delattre de Tassigny en rsquos Franse leër B, wat die Franse 1ste korps tot die inval verbind het. Sodra 'n groot genoeg brughoof geskep is, sou General Devers 6th Army Group in werking tree, en Delattre & rsquos -mag sou deel word van die weermaggroep as die 1ste Franse leër.
Operasie Dragoon het op 15 Augustus 1944 begin. Die Duitse magte in die suide van Frankryk was sterk genoeg om 'n geveg te beveg, en het spoedig toestemming gekry om terug te trek. Die oorspronklike plan was dat Operasie Dragoon ongeveer dieselfde tyd as Overlord sou plaasvind, sodat die Duitsers nie in staat sou wees om troepe noordwaarts na Normandië te skuif nie, maar teen die tyd dat die landings werklik plaasgevind het, het die Geallieerdes reeds uit die Normandië se brughoof, en het begin met die poging om die terugtrekkende Duitsers in die Falaise Pocket vas te trek. Gevolglik moes selfs Hitler erken dat elke poging om in die suide van Frankryk vas te hou, tevergeefs was.
Devers & rsquos Army Group het op 15 September in Lyons in werking getree en Patch in bevel van sy eie 7de leër gelaat.
Nadat hulle op 15 Augustus 1944 geland het, het Patch & rsquos -manne die Rhone -vallei gevorder en gehelp om die hele Suid -Frankryk te bevry. Hulle het gou saamgewerk met die troepe wat oos van Normandië opgevaar het, in die geallieerde linie regs van Patton en rsquos 3de leër. Die grens tussen die leërs vorm dus ook die grens tussen Devers & rsquos weermaggroep in die suide en Bradley & rsquos 12de weermaggroep in die noorde. Patch en Patton het hul aanvalle gekoördineer om deur die Vosges te vorder. Tydens die stryd om die Bulge Patch & rsquos het mans 'n groot deel van die gebied wat deur Patton en rsquos -troepe besit was, oorgeneem om hulle in staat te stel om noordwaarts te draai om die suidelike flank van die Duitse leër aan te val.
Vroeg in 1945 het die Patch & rsquos -weermag gehelp om Operasie Nordwind, die laaste groot Duitse offensief van die oorlog in die weste, af te weer. Daarna het hy gehelp om die Colmar Pocket, 'n Duitse vastrapplek wes van die Ryn, skoon te maak. In Maart 1945 het Patch & rsquos 7de leër en die Franse aan sy regterkant die operasie Undertone geloods, wat die Duitse verdediging op die ou grens tussen Duitsland en Elsas-Lorraine deurbreek. Patch het daarna na Suid-Duitsland gevorder en deelgeneem aan die beweging suidoos na die moontlike National Redoubt, 'n grootliks fiktiewe gebied waarin die Duitsers beweer het dat hulle 'n laaste standpunt sou neem. Op 5 Mei 1944 het generaal Foertsch namens Army Army G oorgegee en die gevegte aan die suidelike deel van die westelike front beëindig.
Na die einde van die oorlog in Europa, is Patch terug na die VSA verplaas, waar hy bevel gekry het oor die 4de leër, wat in Fort Sam Houston in Texas gebaseer was. Maar kort nadat hy die pos beklee het, is hy siek met longprobleme, en hy sterf op 21 November 1945, slegs 55 jaar oud. In 1954 ontvang hy 'n postume bevordering tot volle generaal.
Patch was 'n hoog aangeskrewe bevelvoerder en een van die min senior offisiere wat 'n hoë rang beklee het in beide die Stille Oseaan en die Europese teaters. In Februarie 1945 het Eisenhower hom as een van sy doeltreffendste weermagbevelvoerders gerangskik, wat hom voor Hodges en Simpson gestel het.
Alexander Patch - Geskiedenis
Op soek na meer inligting van militêre/burgerlike personeel wat aan die Amerikaanse weermag in Duitsland van 1945 tot 1989. As u enige verhale of gedagtes oor die onderwerp het, kontak my gerus.
Kapt. John M. Will, USN, van Perth Amboy, N. J. is aangewys as MSTS -verteenwoordiger vir Europa, en stuur die organisasie van die diens op die vasteland en in Groot -Brittanje. Hy vestig sy hoofkwartier in Heidelberg om nouer skakeling met die EUCOM -vervoersafdeling te handhaaf, wat die see- en landvervoer van EUCOM -personeel hanteer het.
Binne die volgende paar maande sal MSTS die bestuur van weermagvervoer oorneem.
Die hoofkwartier van MSTS ELM is geleë op Grosvenor Square in Londen.
Die artikel gaan in detail oor die organisasie en werking van die bevel.
Uit 'n onlangse artikel wat in die SERVICE FAMILY JOURNAL verskyn het:
Sedert die Bremerhaven MSTS -kantoor in 1961 geopen is, is ongeveer 1,500,000 passasiers deur die hawe verwerk om na die Verenigde State terug te keer.
Ongeveer 20 MSTS (kern en beheerde) skepe het Bremerhaven en ander hawens wat elke maand deur MSTSO Bremerhaven bedien word, besoek.
Sewe van hierdie vervoer - USNS Darby, Rose, Buckner, Patch, Gordon, Upshur en Geiger - voer 'n noue skedule tussen Bremerhaven en New York. Twee ander vaartuie - die rif USNS Bals Eagle en Blue Jacket - stop gereeld by Bremerhaven.
Vanaf 1 Julie word die hoofkwartier van die MSTS -gebied in Europa na Bremerhaven, Duitsland, verskuif. (Die hoofkwartier is sedert 1951 in Londen geleë.) Boonop sal 'n MSTS -kantoor in Rota, Spanje, opgerig word om die sluitende kantoor in Napels te vervang, en 'n nuwe kantoor sal in Rotterdam, Nederland, geopen word.
Kaptein J. M. Seymour is bevelvoerder van die nuwe MSTS -opset in Bremerheven.
Na die herorganisasie sal die Oos-Atlantiese deelgebied by Bremerhaven onder sy direkte beheer wees Rotterdam St. Nazaire, Frankryk en Londen. Die mediterrane deelgebied het sy hoofkwartier in Leghorn (Livorno), Italië, en sal die nuwe Rota-kantoor insluit. Die bevel het ook 'n verteenwoordiger in Frankfurt, Duitsland.
MSTS in Bremerhaven het 'n hoofkwartierpersoneel van 50 en sal bestaan ​​uit 'n afdeling personeel en administrasie, stafhoof, bedryfshoof, afdeling vaartuigbedrywighede, afdeling vir vragbedrywighede en passasiersbedrywighede.
Die Oos -Atlantiese en Middellandse See -afdeling van die MSTS -bevel (by Bremerhaven) neem die operasionele beheer van hierdie skepe oor nadat hulle halfpad in die Atlantiese Oseaan gekom het. Hulle bewegings word gelei deur die Amerikaanse vloot se Europese bevelsentrum in Londen totdat die skepe die AOR van die Pacific MSTS -bevel binnegaan.
MSTSELM, wat 'n sub-gebiedsbevelvoerder in Leghorn, Italië en MSTS-kantore in Rotterdam en Londen insluit, word onder bevel van kapt Gerald W. Rahill. Die bevel het ook verteenwoordigers op 15 plekke in Europa, Noord-Afrika en die Midde-Ooste wat deeltyds MSTS bedien, ook al is die vervoer van DoD-vrag oor die see betrokke.
Die grootste deel van die militêre vrag wat na Europa kom, beweeg deur die Noord -Europese hawens van Antwerpen, Rotterdam, Amsterdam, Bremerhaven, Bremen en Hamburg en met die vragmotor, per spoor en by die binnekant na die binneste streke.
Vrag na die Verenigde Koninkryk beweeg hoofsaaklik deur Londen en Felixstowe op containerdienste.
Die Middellandse See -gebied beskik nog steeds oor fasiliteite vir houerdiens, maar daar word na 'n groter gebruik van houerdiens oorgegaan namate daar verbeterings plaasvind.
Hoofkwartier, MSTS -kantoor Bremerhaven
Die MSTS -missie - 'n troepeskip trek in 1958 weg van die pier by Bremerhaven,
terwyl dit sy reis na die Verenigde State begin met Amerikaanse dienslede en hulle
afhanklikes wat terugkeer van 'n diensplig in Europa.
USNS-generaal Hugh J. Gaffey (T-AP-121) (Jim Gibson)
USNS-generaal Simon B. Buckner (T-AP-123)
USNS-generaal William O. Darby (T-AP-127)
USNS-generaal Alexander M. Patch T-AP-122
USNS-generaal Simon B. Buckner T-AP-123
USNS-generaal Maurice Rose T-AP-126
USNS-generaal William O. Darby T-AP-127
Van 1946 tot 1950 het die vervoer as deel van die Weermagvervoerdiens .
In 1950 is die skepe terug na die Amerikaanse vloot oorgeplaas en aan die Militêre seevervoerdiens .
Ander skepe is later by die gewone Atlantiese diens gevoeg:
Die Buckner was voorheen bekend as die vervoer Admiraal E. W. Eberle. Die skip is omgeskakel vir sy nuwe rol teen 'n koste van $ 4,5 miljoen. Die Buckner is een van tien TC -vaartuie (1) wat die TC -vloot uitmaak - vyf van die vervoer is bestem vir Atlantiese diens, die ander sal in die Stille Oseaan gebruik word.
Troep-akkommodasie bestaan ​​uit kompartemente wat vier beddings hoog is.
Afhanklike woonbuurte bestaan ​​uit twee, drie, vier en ses-stapelhutte, die meeste met aansluitende baddens. Sommige van die hutte het slaapplekke, die boonste kooi vou in die plafon.
Troepe en afhanklikes het aparte eetareas.
Die vervoer is ook toegerus met 'n speelkamer en speelhokke op die boonste dek, asook kwekerye.
(1) As ons na die inligting op Wikipedia (www.wikipedia.org/wiki/P2_transport) kyk, blyk dit dat slegs 8 van die skepe werklik in diens geneem is as deel van die Army Transport Service (T-AP-120 tot en met T-AP-127) . Slegs vier hiervan (die Pleister, Buckner, Roos en Darby) was deel van die gewone Atlantiese passasiersdiens aan die einde van die veertiger- en vyftigerjare.
Gedurende die daaropvolgende maande het die bataljon intensiewe opleiding ondergaan om voor te berei op die trans-Atlantiese beweging en die nuwe oorsese sending.
Begin Februarie is die bataljon per trein na die Brooklyn Army Terminal, NY vervoer, waar dit met die USNS Geiger aangepak is om na Duitsland gestuur te word.
Bremerhaven -amptenare het berig dat hawe -oproepe na dienspligtiges en gesinne van die Amerikaanse magte weens die terugkeer na die VSA aan boord van MSTS -skepe vir lugvervoer herskeduleer sal word. Passasiers wat geraak word, sou Bremerhaven aan boord van die vervoer raak Buckner op 31 Julie het die Geiger op 6 Aug., die Roos op 13 Aug. en die Geiger op 30 Aug. Passasiers sou Bremerhaven op die Roos op 17 Julie nie geraak word nie.
Die DoD -aankondiging het ook gesê dat die huidige MSTS -vloot van 15 vervoer in die volgende 12 maande tot 8 verminder sal word. Almal behalwe een van die trans-Atlantiese diensskepe sal gebruik word om operasies in Viëtnam te ondersteun. Die vier skepe wat deur die Atlantiese Oseaan bestuur word om militêre operasies in SE-Asië te ondersteun, is die Pleister, Darby, Buckner en Geiger. Die skepe moet meer gevegs- en ondersteunende troepe na Vietnam vervoer tydens die huidige opbou.
(In Junie is afvaarte van die Pleister en Darby is gekanselleer en passasiers het 'n nuwe hawe-oproep gekry vir lugreise vanaf Ryn-Main.)
MSTS-skepe vervoer oor die algemeen 400 tot 450 passasiers in die kajuitklas en ongeveer 1 000 diens in troepe.
Vragvervoer deur MSTS en MSTS-geoktrooieerde skepe word nie deur hierdie aankondiging geraak nie en sal voortgaan in die Atlantiese en Stille Oseaan-gebiede.
Al agt het die afgelope 25 jaar 'n belangrike rol gespeel met troepe, afhanklikes, vlugtelinge en oorlogsbruide tussen Europa, die VSA en die Verre Ooste. Tydens die Amerikaanse militêre opbou in Viëtnam is die troepeskepe van hul normale trans-Atlantiese en trans-Stille Oseaan-lopies verwyder en twee derdes van die troepe van die VSA na Viëtnam gevoer.
Ses van die agt (insluitend die vier voormalige trans-Atlantiese vaartuie) word nou in New York vasgemeer en sal oorgeplaas word na die reservaatvloot van die Maritieme Administrasie by James River, Va. (Die ander twee is nou in San Francisco en hulle sal geneem word na die reservaatvloot in Suisunbaai, Kalifornië.)
Tweede Wêreldoorlog [wysig]
Stille Oseaan -teater [wysig]
Patch is in November 1941 bevorder tot generaal -majoor en is aangestel as bevelvoerder van Task Force 6814, 'n haastig saamgestelde mag van afdelingsgrootte, saamgestel uit twee infanterieregimente van die Army National Guard. Die daaropvolgende maand val die Japannese Pearl Harbor aan, kort daarna die Duitse oorlogsverklaring teen die Verenigde State, wat die Verenigde State amptelik in die Tweede Wêreldoorlog bring. Hy is na die Pacific Theatre of Operations gestuur om die versterking en verdediging van Nieu -Caledonië te organiseer, en arriveer daar in Maart 1942. Onderweg is hy met longontsteking getref, wat voldoende herstel het om die bevel te neem oor 'n los versameling eenhede en dit in die Amerikas te vorm. Afdeling ('n inkrimping van die "Amerikaanse, New Caledonian Division").
Die Amerikaanse afdeling het in Desember 1942 die eerste keer aksie ondergaan in die Guadalcanal-veldtog, toe dit die dapper, maar moeë en malaria-geteisterde 1ste mariene afdeling daar verlig het. Die Americal Division en die 1st Marine Division is albei verlig deur onderskeidelik die 25ste Infanterie en die 2de Mariene Divisie, en vroeg in Januarie 1943 het Patch oorgeneem tot bevel van die XIV Corps, en is hy verantwoordelik vir die hele offensief op Guadalcanal. Patch het persoonlik troepe onder sy bevel gelei op 'n gevaarlike offensief in die Slag van Mount Austen, die Galloping Horse en die Sea Horse om verskeie versterkte heuwels en rante van die Japannese magte te vang.Onder Patch se leiding is die Japanners teen Februarie 1943 uit Guadalcanal verdryf.
Die Oregon -maneuver [wysig]
In die nasleep van die verowering van Guadalcanal het die toestand van Patch se gesondheid, geteister deur longontsteking, tropiese dysenterie en malaria, George Marshall genoop om hom terug te neem na die Verenigde State. die IV Corps in Fort Lewis, Washington. In daardie herfs het hy bevel gegee oor die 100.000 man sterk Oregon -maneuver in Oregon, die grootste oefenoefening van die Tweede Wêreldoorlog, wat ontwerp is om die Amerikaanse weermag -eenhede te toets voor ontplooiing ter ondersteuning van die geallieerde gevegsoperasies in sowel die Europese as die Stille Oseaan -teater. Vroeg in 1944 neem hy die korps, toe net 'n hoofkwartier, oorsee na Algiers, Algerië na die Mediterranean Theatre of Operations (MTO). Teen die middel van die somer sou hy sy Oregon Maneuver-ervaring op die proef stel in Operation Dragoon, die amfibiese aanval van Suid-Frankryk wat voor die einde van die jaar aan die Elsas-Lorraine op die suidwestelike flank van Duitsland gedruk is.
Mediterreense en Europese teaters [wysig]
In Maart 1944, toe hy die bevel van IV Corps aan generaal -majoor Willis D. Crittenberger, 'n mede -klasgenoot van West Point in 1913, oorhandig, het Patch die bevel oor die sewende leër oorgeneem van luitenant -generaal Mark W. Clark, en toe bevel oor die vyfde leër in die Italiaanse veldtog . Die sewende leër was bedoel om deel te neem aan 'n komende amfibiese operasie in die suide van Frankryk, met die kodenaam Operasie Dragoon. Vir hierdie operasie was die Sewende Leër saamgestel uit verskeie veteraanformasies wat uit die gevegte in Italië onttrek is, generaal -majoor Lucian Truscott se U.S. VI Corps en General Alphonse Juin se French Expeditionary Corps (CEF), saam met talle lugseenhede ter ondersteuning.
Onder Patch het die Sewende Leër Suid-Frankryk binnegedring in Operasie Dragoon op 15 Augustus 1944. Patch-bevorder tot die drie-ster rang van luitenant-generaal drie dae later-het toe die Sewende Leër in 'n vinnige offensief in die Rhône-vallei gelei. Op 9 September 1944, naby Dijon, Frankryk, vergader dit met die Derde Leër, onder luitenant -generaal George S. Patton, wat van Normandië ooswaarts gery het. Die Sewende Leër was onder die bevel van die 6de Legergroep, onder bevel van luitenant -generaal Jacob L. Devers. Een van Patch se korpsbevelvoerders, generaal -majoor Truscott, wat bevel gegee het oor die VI Corps, wat onder bevel van Patch se sewende leër was, skryf oor hom: 'Ek het hom beskou as 'n man met uitstaande integriteit, 'n moedige en bekwame leier en 'n onselfsugtige metgesel. "
Die Sewende Weermag het hom tydens moeilike wintertoestande tydens die Vosges -berge onderskei, en sterk en gevestigde Duitse magte van die westelike oewer van die Ryn verwyder en 'n Duitse teenoffensief, Operasie Nordwind, gestop terwyl reserwemagte toegewy was aan die Slag van die Bulge. Die veldtog was die enigste betwiste vooruitgang deur die Vogezen wat ooit geslaag het.
Patch het tydens die einde van die oorlog in Europa in Mei 1945 in bevel van die Sewende Leër gebly, en het die Sewende Leër in Operasie Undertone gelei deur die Siegfried Line, oor die Ryn, en daarna die Westelike Geallieerde inval in Duitsland in Suid -Duitsland. Teen die einde van die oorlog het elemente tot in die ooste van Oostenryk en#913 ] en Noord -Italië versprei. Β ]
In die lente van 1945 het die opperste geallieerde bevelvoerder aan die Westelike Front, generaal Dwight D. Eisenhower, Patch 'n B-25 Mitchell en vlieënier aangebied vir sy persoonlike gebruik. Patch het die aanbod van die hand gewys omdat hy in kontak wou bly met sy ondergeskikte bevelvoerders tydens snelbewegende operasies en verkies 'n kleiner vliegtuig wat op onverbeterde velde en weivelde kon beland. Patch het op 18 April 1945 skaars beserings of dood ontkom terwyl hy tydens die Slag van Neurenberg van Kitzingen na Öhringen in Duitsland gevlieg het. Sy Stinson L-5 Sentinel skakelvliegtuig Seevlak is deur 'n Duitse Messerschmitt Bf 109-vegvliegtuig onderskep, maar die vlieënier, tegniese sersant Robert Stretton, het die L-5 so vaardig bestuur dat dit ontsnap en veilig by Öhringen beland het. Stretton het later die Distinguished Flying Cross vir die vlug ontvang. Γ ]
In Augustus 1945 keer Patch terug na die Verenigde State om die bevel te neem oor die vierde leër met sy hoofkwartier in Fort Sam Houston, Texas, maar is in November in die hospitaal opgeneem met longprobleme en is 'n week later oorlede. Ώ ] ΐ ]
Patch is in 1889 op die Amerikaanse basis Fort Huachuca in die Amerikaanse deelstaat Arizona gebore as die seun van die basekommandant daar Alexander McCarrell Patch (1854-1924) en sy vrou Annie Brownlee Moore (1850-1915), 'n dogter van die LP William S. Moore gebore. Sy ouer broer Joseph Dorst Patch (1885-1966) het ook as offisier gedien, het in 1942 tot generaal-majoor gestaan ​​en was ook bekend as 'n militêre skrywer.
Opleiding en Eerste Wêreldoorlog
In 1909, op 20 -jarige ouderdom, is Alexander Patch toegelaat tot die Amerikaanse Militêre Akademie by West Point. Patch wou net soos sy pa 'n ruitersbeampte word, maar besef dat hierdie tak in die industriële era verouderd lyk en uiteindelik sy offisierlisensie in 1913 as tweede luitenant in die infanterie ontvang.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog dien Patch in die infanterie en as instrukteur by die U.S. Army Machine Gun School. In die herfs van 1918 kom hy na vore met die Amerikaanse ekspedisiemagte in Frankryk. George C. Marshall, wat destyds in die staf van generaal van die leërs van die Verenigde State John J. Pershing gedien het, het hom op die oomblik bewus geword.
As deel van die uitbreiding van die Amerikaanse weermag voordat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog binnegegaan het, het Marshall, wat nou stafhoof van die Amerikaanse weermag was, op 4 Augustus 1941 Patch tot Brigadier -generaal bevorder en na Fort Bragg, Noord -Carolina, oorgeplaas , om die Take on -opleiding van nuwe soldate te doen.
Toe die Verenigde State die oorlog betree na die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941, het die hoë bevel besluit om bykomende infanterie -eenhede byeen te bring en na die Stille Oseaan te stuur. Na die verdere verowerings van die Japannese in die Filippyne en in ander lande in Suidoos -Asië, sou die Japannese uitbreiding gestaak word.
Op 14 Januarie 1942 het Einsatzgruppe 6814 is geaktiveer in die hawe van New York en onder bevel van Brigadier General Patch geplaas. U missie was die eiland Nieu -Caledonië in die Stille Oseaan. Die groep het die hawe van Nouméa op 12 Maart bereik. Patch se opdrag, wat op 10 Maart tot generaal -majoor bevorder is, was om Nieu -Caledonië te verdedig teen Japannese aanvalle.
Die 164ste Infanterieregiment vervang die twee regimente 132 en 182 van Einsatzgruppe 6184 op 19 April. Boonop is veldartillerie geland. Die eenhede het toe deur 'n herorganisasie gegaan. Die 23ste Infanteriedivisie, beter bekend as die Amerikaanse afdeling , is op 24 Mei in Nieu -Caledonië gestig. Nadat hulle hul take voltooi het, het nuwe magte van Einsatzgruppe 6814 die Amerikaanse afdeling , wie se 164ste Infanterieregiment na Guadalcanal verskuif is.
Die Salomonseilande van Guadalcanal is op 13 Oktober deur die eerste eenhede bereik. Daar is die Amerikaanse afdeling het vir die eerste keer ernstig ingegryp in die geveg van die Stille Oseaan -oorlog toe die Japannese op 26 Oktober die posisies van die 2de en 3de bataljonne van die 164ste Regiment aanval, om deur te breek na Henderson Field. Na twee dae het die Japannese onttrek en ongeveer 1000 man verloor. Nadat die hele afdeling op 12 November op Guadalcanal aangekom het, het hulle deelgeneem aan die offensief wes van die Matanikau -rivier. Begin Desember neem sy toe die volle beheer oor alle gevegsterreine op die eiland. Dit het die 1ste Mariene Afdeling vervang.
By die hoofkwartier van die XIV. Amerikaanse korps, generaals Patch en Edmund B. Sebree, wat Patch in Desember vervang het as bevelvoerder van die Amerikaanse afdeling toe hy die bevel oor die hele operasie van Guadalcanal oorgeneem het, beplan hy 'n groot offensief om die nog besette gebiede na die eiland te neem.
Marshall was weer beïndruk deur Patch en beveel hom na die Europese oorlogsteater om die sewende Amerikaanse leër oor te neem. Na Operasie Dragoon, die inval van Suid -Frankryk vanaf 15 Augustus 1944, het Patch die weermag op 'n vinnige offensief langs die Rhône gelei. Op 9 September ontmoet hy dele van die derde Amerikaanse leër van George S. Patton, wat uit Normandië kom.
Patch het 'n persoonlike tragedie beleef toe sy seun, kaptein Alexander M. Patch III, wat as kommandant van die kompanie in die 79ste Infanteriedivisie gedien het, op 22 Oktober 1944 sterf.
Einde van oorlog en dood
Nadat die oorlog in Mei geëindig het, het Patch die bevel oor die 7de Amerikaanse leër tot Junie 1945 behou. In Augustus keer hy terug na die Verenigde State en neem tot 18 Augustus die luitenant -generaal in Presidio, Kalifornië, onder bevel van die 4de Amerikaanse leër, oor. . 'N Rukkie later is hy egter met longprobleme in die hospitaal opgeneem. Patch sterf op 21 November 1945 in 'n hospitaal in Fort Sam Houston, Texas, aan 'n longontsteking. Hy word begrawe in die West Point Military Academy -begraafplaas.
Ontdekking en ontwikkeling van penisillien
Aangewys op 19 November 1999 in die Alexander Fleming Laboratory Museum in Londen, die Verenigde Koninkryk Ook erken by die Amerikaanse Departement van Landbou National Center for Agricultural Utilization Research in Peoria, Ill. : Abbott Laboratories, Lederle Laboratories (nou Pfizer, Inc.), Merck & amp Co., Inc., Chas. Pfizer & amp Co. Inc. (nou Pfizer, Inc.) en ER Squibb & amp Sons (nou Bristol-Myers Squibb Company).
Die bekendstelling van penisillien in die veertigerjare, wat die era van antibiotika begin het, word erken as een van die grootste vooruitgang in terapeutiese medisyne. Die ontdekking van penisillien en die aanvanklike erkenning van die terapeutiese potensiaal daarvan het in die Verenigde Koninkryk plaasgevind, maar as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van grootskaalse produksie van die geneesmiddel en sodoende 'n lewensreddende stof gemaak. in 'n beperkte aanbod in 'n algemeen beskikbare medisyne.
Alexander Fleming se ontdekking van penisillien
Penisillien het die begin van die antibiotika -ouderdom aangekondig. Voor die bekendstelling daarvan was daar geen effektiewe behandeling vir infeksies soos longontsteking, gonorree of rumatiekkoors nie. Hospitale was vol mense met bloedvergiftiging wat deur 'n sny of krap opgedoen is, en dokters kon min vir hulle doen, maar wag en hoop.
Antibiotika is verbindings wat deur bakterieë en swamme geproduseer word, wat in staat is om kompeterende mikrobiese spesies te vermoor of te inhibeer. Hierdie verskynsel is al lank bekend, dit kan verklaar waarom die ou Egiptenare die gewoonte gehad het om 'n skottel muf brood op besmette wonde aan te bring. Maar eers in 1928 is penisillien, die eerste ware antibiotika, deur Alexander Fleming, professor in bakteriologie in die St. Mary's -hospitaal in Londen, ontdek.
Toe Fleming op 3 September 1928 uit die vakansie teruggekeer het, het hy petriskosse begin bestudeer wat kolonies Staphylococcus bevat, bakterieë wat kook, seer keel en absesse veroorsaak. Hy sien iets ongewoons op een skottel. Dit was besaai met kolonies, behalwe vir een gebied waar 'n klompie vorm groei. Die sone onmiddellik rondom die vorm - later geïdentifiseer as 'n seldsame stam Penicillium notatum - was duidelik, asof die vorm iets afgeskei het wat die groei van bakterieë belemmer.
Fleming het bevind dat sy 'moude sap' 'n wye verskeidenheid skadelike bakterieë, soos streptokokke, meningokokke en die difterie -basille, kan doodmaak. Daarna stel hy sy assistente, Stuart Craddock en Frederick Ridley, die moeilike taak om suiwer penisillien uit die vorms te isoleer. Dit was baie onstabiel, en hulle kon slegs oplossings van rou materiaal voorberei om mee te werk. Fleming publiseer sy bevindings in die British Journal of Experimental Pathology in Junie 1929, met slegs 'n verbygaande verwysing na die potensiële terapeutiese voordele van penisillien. In hierdie stadium het dit gelyk asof die belangrikste toepassing daarvan is om penisillien-ongevoelige bakterieë van penisillien-sensitiewe bakterieë in 'n gemengde kultuur te isoleer. Dit was ten minste prakties voordelig vir bakterioloë en het die belangstelling in penisillien aan die gang gehou. Ander, waaronder Harold Raistrick, professor in biochemie aan die London School of Hygiene and Tropical Medicine, het probeer om penisillien te suiwer, maar dit het misluk.
Penisilliennavorsing aan die Universiteit van Oxford
Dit was Howard Florey, Ernst Chain en hul kollegas aan die Sir William Dunn School of Pathology aan die Universiteit van Oxford wat penisillien van 'n laboratorium nuuskierigheid in 'n lewensreddende middel verander het. Hulle werk oor die suiwering en chemie van penisillien het in 1939 ernstig begin, net toe oorlogstoestande begin om navorsing veral moeilik te maak. Om 'n program vir diere -eksperimente en kliniese proewe uit te voer, moes die span tot 500 liter vormfiltraat per week verwerk. Hulle het dit begin kweek in 'n vreemde verskeidenheid kultuurvate, soos baddens, bedpanne, melkkorrels en kosblikke. Later is 'n aangepaste fermentasievat ontwerp om maklik te verwyder en om ruimte te bespaar, die sous onder die oppervlak van die vorm te hernu. 'N Span van "penisillienmeisies" is teen £ 2 per week in diens om die fermentasie in te ent en in die algemeen te versorg. In werklikheid is die laboratorium van Oxford in 'n penisillienfabriek verander.
Intussen het biochemikus Norman Heatley penisillien onttrek uit groot hoeveelhede filtraat wat van die produksielyn af kom, deur dit in amielasetaat te onttrek en dan weer in water te gebruik, met 'n teenstroomstelsel. Edward Abraham, 'n ander biochemikus wat aangewend is om die produksie te verhoog, gebruik toe die nuut ontdekte tegniek van alumina -kolomchromatografie om onsuiwerhede uit die penisillien te verwyder voor kliniese toetse.
In 1940 het Florey belangrike eksperimente uitgevoer om aan te toon dat penisillien muise kan beskerm teen infeksie deur dodelike Streptococci. Op 12 Februarie 1941 word 'n 43-jarige polisieman, Albert Alexander, die eerste ontvanger van die Oxford-penisillien. Hy het aan die sykant van sy mond gekrap terwyl hy rose gesnoei het en 'n lewensgevaarlike infeksie opgedoen met groot absesse wat sy oë, gesig en longe aantas. Penisillien is ingespuit en binne enkele dae het hy merkwaardig herstel. Maar die voorraad van die dwelm was op en hy sterf 'n paar dae later. Beter resultate het gevolg met ander pasiënte, en binnekort was daar planne om penisillien beskikbaar te stel vir Britse troepe op die slagveld.
Oorlogstydstoestande het die industriële produksie van penisillien bemoeilik. 'N Aantal Britse ondernemings, waaronder Glaxo (nou GlaxoSmithKline) en Kemball Bishop, 'n Londense firma wat later deur Pfizer gekoop is, het die uitdaging aangepak.
Penisillienproduksie in die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog
Aansienlike hoeveelhede penisillien sal nodig wees vir die uitgebreide kliniese toetse wat nodig is om die belofte van die vroeë resultate te bevestig en om voldoende medisyne vir terapeutiese gebruik te voorsien as dit die potensiaal bereik. Florey het erken dat grootskaalse produksie van penisillien waarskynlik nie in die kwessie in Brittanje was nie, waar die chemiese industrie ten volle opgeneem was in die oorlogspoging. Met die steun van die Rockefeller -stigting het Florey en sy kollega Norman Heatley in die somer van 1941 na die Verenigde State gereis om te sien of hulle die Amerikaanse farmaseutiese industrie kan interesseer in die poging om penisillien op groot skaal te produseer.
Die fisioloog van Yale, John Fulton, het gehelp om sy Britse kollegas in kontak te bring met individue wat hulle moontlik in hul doel kan help. Hulle is verwys na Robert Thom van die Departement van Landbou, 'n vernaamste mikoloog en gesag oor die Penicillium -vorm, en uiteindelik na die Departement se Noordelike Streeksnavorsingslaboratorium (NRRL) in Peoria, Illinois, vanweë die kundigheid van sy fermentasie -afdeling. Hierdie kontak was van deurslaggewende belang vir die sukses van die projek, aangesien die NRRL 'n belangrike bydraer was tot innovasies wat grootskaalse produksie van penisillien moontlik gemaak het.
Verhoog die opbrengs van penisillien
Orville May, direkteur van die NRRL, het ingestem dat die laboratorium 'n kragtige program onderneem om die opbrengs van penisillien te verhoog onder leiding van Robert Coghill, hoof van die fermentasie -afdeling. Daar is ooreengekom dat Heatley in Peoria sou bly om sy kundigheid met sy Amerikaanse kollegas te deel. Binne 'n paar weke het Andrew Moyer gevind dat hy die opbrengs van penisillien aansienlik kan verhoog deur laktose te vervang deur die sukrose wat die Oxford -span in hul kultuurmedium gebruik. Kort daarna het Moyer die nog belangriker ontdekking gemaak dat die toevoeging van koringstyf drank aan die fermentasie-medium 'n tienvoudige opbrengsverhoging oplewer. Koringstille drank was 'n byproduk van die mielie-natmaakproses, en die NRRL het dit in 'n poging om 'n gebruik daarvoor te vind, in wesenlik al sy fermentasiewerk probeer. Later het die Peoria -laboratorium die opbrengs van penisillien nog verder verhoog deur die toevoeging van penisillienvoorlopers, soos fenielasynsuur, aan die fermentasie -medium.
Daar is erken dat die Oxford -groep se metode om die vorm op die oppervlak van 'n voedingsmedium te laat groei, ondoeltreffend was, en dat groei in ondergedompelde kultuur 'n beter proses sou wees. By fermentasie ondergedompel word die vorm in groot tenks in 'n voortdurend geroer en deurlugde mengsel verbou, eerder as net op die oppervlak van die medium. Florey se Penicillium -kultuur het egter slegs spore van penisillien geproduseer as dit in 'n ondergedompelde kultuur verbou word. Onder leiding van Kenneth Raper het die personeel van die NRRL verskillende Penicillium -stamme ondersoek en een gevind wat aanvaarbare opbrengste van penisillien in ondergedompelde kultuur lewer.
Binnekort is 'n wêreldwye soektog aan die gang na beter stamme wat penisillien produseer, met grondmonsters van regoor die wêreld na die NRRL gestuur. Ironies genoeg was die produktiefste stam afkomstig van 'n muwwe kantaloep uit 'n Peoria -vrugtemark. 'N Meer produktiewe mutant van die sogenaamde kantaloep-stam is geproduseer met die gebruik van X-strale by die Carnegie Institution. Toe hierdie stam aan ultravioletstraling aan die Universiteit van Wisconsin blootgestel is, is die produktiwiteit daarvan nog verder verhoog.
Amerikaanse farmaseutiese ondernemings ondersteun produksie
Terwyl Norman Heatley in Peoria gebly het om die NRRL -personeel te help om die penisillienwerk te begin, het Howard Florey verskeie farmaseutiese ondernemings besoek om hulle in die middel te probeer interesseer. Alhoewel Florey teleurgesteld was oor die onmiddellike resultate van sy reis, het drie van die ondernemings (Merck, Squibb en Lilly) eintlik penicillienondersoek gedoen voor Florey se aankoms en Pfizer was ook op die punt om die geneesmiddel te ondersoek. Op die oomblik was die belofte van penisillien egter nog steeds gebaseer op slegs beperkte kliniese toetse.
Florey besoek daarna sy ou vriend Alfred Newton Richards, destyds vise -president vir mediese aangeleenthede aan die Universiteit van Pennsylvania.Belangriker nog, Richards was voorsitter van die Committee on Medical Research (CMR) van die Office of Scientific Research and Development (OSRD). Die OSRD is in Junie 1941 gestig om te verseker dat voldoende aandag gegee word aan navorsing oor wetenskaplike en mediese probleme rakende nasionale verdediging. Richards het groot respek vir Florey gehad en vertrou sy oordeel oor die potensiële waarde van penisillien. Hy het die vier dwelmfirmas genader wat Florey aangedui het dat hulle 'n mate van belangstelling in die geneesmiddel getoon het (Merck, Squibb, Lilly en Pfizer) en hulle meegedeel dat hulle die nasionale belang sou dien as hulle penisillienproduksie onderneem en dat daar moontlik ondersteuning van die federale regering.
Richards belê 'n vergadering in Washington, DC, op 8 Oktober 1941 om inligting oor maatskappy- en regeringsnavorsing uit te ruil en 'n gesamentlike navorsingsprogram te beplan om penisillienproduksie te bespoedig. Benewens verteenwoordigers van die CMR, die National Research Council en die Amerikaanse Departement van Landbou, was die navorsingsdirekteure Randolph T. Major van Merck George A. Harrop van die Squibb Institute for Medical Research Jasper Kane van Pfizer en Y. SubbaRow van Lederle . Die volgende CMR -penisillienkonferensie, wat in Desember in New York gehou is, tien dae na Pearl Harbor en die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog, was meer deurslaggewend. Tydens hierdie vergadering, wat bygewoon is deur die hoofde van Merck, Squibb, Pfizer en Lederle, sowel as die navorsingsdirekteure van die onderneming, was die verslag van Robert Coghill oor die sukses by die NRRL met sterk mieliedrankie bemoedigend vir die huidige leiers in die bedryf.
Soos Coghill later onthou, het George W. Merck, wat pessimisties was oor die moontlikheid om voldoende hoeveelhede penisillien te produseer, gegewe die beperkings van beskikbare fermentasie tegnieke en opbrengste, & quot. onmiddellik gepraat en gesê dat as hierdie resultate in hul laboratoriums bevestig kan word, dit moontlik is om die kilo materiaal vir Florey te vervaardig, en die industrie sou dit doen! & quot. Daar is ooreengekom dat hoewel die maatskappye hul navorsingsaktiwiteite onafhanklik sou voortsit, hulle die CMR op hoogte sou hou van verwikkelinge, en die komitee die inligting meer algemeen beskikbaar sou kon stel (met toestemming van die betrokke onderneming) indien dit in die openbare belang geag word .
Alhoewel daar kommer was dat beleggings in fermentasieprosesse vermors kan word as 'n kommersieel lewensvatbare sintese van penisillien ontwikkel word, begin ander maatskappye ook belangstelling toon in die middel. Sommige ondernemings het hul eie samewerkingsooreenkomste opgestel (bv. Merck en Squibb in Februarie 1942, wat Pfizer in September aangesluit het). Merck se proefaanleg het voortgegaan om honderde liter penisillienkultuur per week te produseer met behulp van beide flesse en skinkborde, en in Desember het Heatley etlike maande by die Merck -navorsingspersoneel aangesluit, waar hy die Oxford cup plate -metode van penisillienbepaling bekendgestel het, wat gou 'n standaardmetode in die hele bedryf. Teen Maart 1942 is genoeg penisillien vervaardig onder OSRD -beskerming om die eerste pasiënt (mev. Ann Miller, in New Haven, Connecticut) te behandel. 'N Verdere tien gevalle is teen Junie 1942 behandel, almal met penisillien wat Merck & amp Co., Inc.
Farmaseutiese en chemiese ondernemings het 'n besonder belangrike rol gespeel in die oplossing van die probleme wat inherent is aan die opskaling van ondergedompte fermentasie van 'n proefaanleg na 'n vervaardigingsskaal. Namate die omvang van die produksie toegeneem het, het die wetenskaplikes van Merck, Pfizer, Squibb en ander maatskappye nuwe ingenieursuitdagings gekonfronteer. Pfizer se John L. Smith het die kompleksiteit en onsekerheid van hierdie maatskappye tydens die opskaalproses vasgelê: & quot Die vorm is so temperamenteel soos 'n operasanger, die opbrengste is laag, die isolasie is moeilik, die onttrekking is moord, die suiwering nooi ramp, en die toets is onbevredigend. & quot
Omdat penisillien lug benodig om te groei, was dit 'n probleem om die fermentasie -mengsel in diep tenks te lug. Toe mieliesdrank as die kweekmedium gebruik word, het borrende steriele lug deur die mengsel ernstige skuim veroorsaak. Squibb het hierdie probleem opgelos deur die bekendstelling van gliserylmonorisinolaat as 'n skuimwerende middel. Ondergedompte fermentasie het ook die ontwerp van nuwe verkoelingstelsels vir die vate en nuwe mengtegnologie vereis om die penisillienmure doeltreffend te roer.
Lilly was veral suksesvol om die vorm nuwe soorte penisillien te laat sintetiseer deur voorlopers van verskillende strukture te voed. Nadat die fermentasie voltooi was, was dit ook moeilik om te herstel, aangesien twee derdes van die teenwoordige penisillien tydens suiwering verlore kon gaan weens die onstabiliteit en hittegevoeligheid daarvan. Onttrekking is by lae temperature gedoen. Metodes vir vriesdroog onder vakuum het uiteindelik die beste resultate gebied om die penisillien tot 'n stabiele, steriele en bruikbare finale vorm te suiwer.
Die stappe van fermentasie, herwinning en suiwering en verpakking het vinnig oorgegee aan die samewerkende pogings van chemiese wetenskaplikes en ingenieurs wat besig was met die vervaardiging van penisillien. Op 1 Maart 1944 het Pfizer die eerste kommersiële aanleg vir grootskaalse produksie van penisillien deur ondergedompelde kultuur in Brooklyn, New York, geopen.
Intussen bevestig kliniese studies in die militêre en burgerlike sektor die terapeutiese belofte van penisillien. Daar is bewys dat die middel effektief is in die behandeling van 'n wye verskeidenheid infeksies, insluitend streptokokke, stafilokokke en gonokokke infeksies. Die Amerikaanse weermag het die waarde van penisillien vasgestel in die behandeling van chirurgiese en wondinfeksies. Kliniese studies het ook die doeltreffendheid daarvan teen sifilis getoon, en teen 1944 was dit die primêre behandeling vir hierdie siekte in die weermag van Brittanje en die Verenigde State.
Penisillien, Tweede Wêreldoorlog en kommersiële produksie
Die toenemend duidelike waarde van penisillien in die oorlogspoging het daartoe gelei dat die War Production Board (WPB) in 1943 verantwoordelikheid geneem het vir die verhoogde produksie van die geneesmiddel. Die WPB het meer as 175 maatskappye ondersoek voordat hulle 21 gekies het om deel te neem aan 'n penisillienprogram onder leiding van Albert Elder, benewens Lederle, Merck, Pfizer en Squibb, Abbott Laboratories (wat ook een van die belangrikste produsente was van kliniese voorraad penisillien aan middel 1943) was een van die eerste ondernemings wat grootskaalse produksie begin het. Hierdie ondernemings het hoogste prioriteit gekry vir boumateriaal en ander voorrade wat nodig is om die produksiedoelwitte te bereik. Die WPB beheer die wegdoening van al die geproduseerde penisillien.
Een van die belangrikste doelwitte was om 'n voldoende voorraad medisyne byderhand te hê vir die voorgestelde D-Day-inval in Europa. Gevoelens van patriotisme in die oorlog het die werk aan penisillien in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State grootliks gestimuleer. Byvoorbeeld, Albert Elder skryf aan vervaardigers in 1943: & quot U word versoek om elke werker in u fabriek te beïndruk dat penisillien wat vandag geproduseer word, in 'n paar dae die lewe van iemand sal red of die siekte sal genees van iemand wat nou ongeskik is. Plaas slagspreuke in u plant! Plaas kennisgewings in betaalkoeverte! Skep 'n entoesiasme vir die werk tot by die laagste werker in u fabriek. & Quot
Namate die publisiteit oor hierdie nuwe "wondermiddel" die publiek begin bereik het, het die vraag na penisillien toegeneem. Maar die voorraad was aanvanklik beperk, en militêre gebruik het prioriteit gekry.
Dr Chester Keefer van Boston, voorsitter van die komitee oor chemoterapie van die National Research Council, het die onbenydenswaardige taak gehad om die medisyne vir burgerlike gebruik te rantsoen. Keefer moes die gebruik van die middel beperk tot gevalle waar ander behandelingsmetodes misluk het. 'N Deel van sy taak was ook om gedetailleerde kliniese inligting oor die gebruik van die geneesmiddel te versamel, sodat 'n beter begrip van die potensiaal en beperkings daarvan ontwikkel kan word. Nie verrassend nie, is Keefer beleër met pleidooie vir penisillien. 'N Koerantberig in die New York Herald Tribune op 17 Oktober 1943 het gesê: & quot Baie leke - mans, vrouens, ouers, broers, susters, vriende - smeek dr Keefer vir penisillien. In elk geval word die versoeker aangesê om 'n volledige dossier oor die toestand van die pasiënt deur die dokter te stuur. As dit ontvang word, word die besluit geneem op 'n mediese, nie emosionele basis nie. & Quot
Gelukkig het die produksie van penisillien vroeg in 1944 drasties begin toeneem. Die produksie van die geneesmiddel in die Verenigde State het van 21 miljard eenhede in 1943 gestyg, tot 1663 miljard eenhede in 1944, tot meer as 6,8 biljoen eenhede in 1945, en vervaardigingstegnieke het verander in skaal en gesofistikeerdheid van eenliterkolwe met 'n opbrengs van minder as 1% tot tenks van 10.000 liter teen 'n opbrengs van 80-90%. Die Amerikaanse regering kon uiteindelik alle beperkings op die beskikbaarheid daarvan verwyder, en vanaf 15 Maart 1945 is penisillien deur die gewone kanale versprei en was dit beskikbaar vir die verbruiker in sy of haar hoekapteek.
Teen 1949 was die jaarlikse produksie van penisillien in die Verenigde State 133,229 miljard eenhede, en die prys het gedaal van twintig dollar per 100,000 eenhede in 1943 tot minder as tien sent. Die meeste Britse ondernemings het na die einde van die oorlog oorgegaan na die produksie van diep tenks van penisillien, wat in die Verenigde State begin het, om aan die burgerlike behoeftes te voldoen. In die Verenigde Koninkryk het penisillien op 1 Junie 1946 die eerste keer as 'n voorskrifmedisyne te koop aangebied aan die algemene publiek.
In Brittanje het Chain en Abraham voortgegaan met die struktuur van die penisillienmolekule, aangehelp deur die X-straal kristallografiese werk van Dorothy Hodgkin, ook in Oxford. Die unieke kenmerk van die struktuur, wat uiteindelik in 1945 tot stand gekom het, is die vier-ledige hooglabiliese beta-laktamring wat saamgesmelt is tot 'n tiazolidienring. In dieselfde jaar ontvang Alexander Fleming, Howard Florey en Ernst Chain die Nobelprys vir hul penisilliennavorsing.
Die samewerkingspogings van Amerikaanse aptekers, chemiese ingenieurs, mikrobioloë, mykoloë, regeringsagentskappe en vervaardigers van chemiese en farmaseutiese produkte was gelyk aan die uitdaging wat Howard Florey en Norman Heatley in 1941 gestel het. betaal word aan die onderneming en energie waarmee die Amerikaanse vervaardigingsfirmas die grootskaalse produksie van die geneesmiddel aangepak het. As dit nie vir hul pogings was nie, was daar beslis nie genoeg penisillien teen D-Day in 1944 in Normandië om alle ernstige ongevalle, beide Britte en Amerikaners, te behandel nie. & Quot
Michelle Alexander: "A System of racial and Social Control "
Michelle Alexander is 'n advokaat vir burgerregte, advokaat, regsgeleerde en professor.
Michelle Alexander is die skrywer van die topverkoper Die nuwe Jim Crow, en 'n advokaat vir burgerregte, advokaat, regsgeleerde en professor. Sy het met FRONTLINE gepraat oor hoe die oorlog teen dwelms 'n stelsel veroorsaak het wat toegewy is aan massa -opsluiting, en wat dit vandag vir Amerika beteken. Dit is die geredigeerde transkripsie van 'n onderhoud wat op 5 September 2013 gevoer is.
Wat is massa -opsluiting?
Massa -opsluiting is 'n massiewe stelsel van rasse- en sosiale beheer. Dit is die proses waardeur mense in die strafregstelsel ingevoer word, as misdadigers en misdadigers gebrandmerk word, vir langer periodes opgesluit word as die meeste ander lande ter wêreld wat mense wat aan misdade skuldig bevind is, opgesluit en dan in 'n permanente tweedeklas status waarin hulle gestroop is van basiese burger- en menseregte, soos die stemreg, die reg om in die jurie te dien en die reg om vry te wees van wettige diskriminasie in diens, behuising, toegang tot openbare voordele.
Dit is 'n stelsel om mense te beheer, dikwels op 'n vroeë ouderdom, en feitlik alle aspekte van hul lewens nadat hulle as verdagtes in 'n soort misdaad beskou is.
Gee my 'n idee van wat die afgelope 40 jaar die afgelope 40 jaar gebeur het in terme van die aantal mense in die gevangenis, in terme van hoe dit spesifieke gemeenskappe beïnvloed het, of dit nou 'n baie hoë omset was of mense wat nou kom.
Kriminoloë het baie lank geglo dat daar 'n stabiele opsluiting in die Verenigde State sou wees. Ongeveer 100 uit 100 000 mense is opgesluit, en die koers het tot in die vroeë sewentigerjare konstant gebly. En dan was daar skielik 'n dramatiese toename in die gevangenisstraf in die Verenigde State, meer as 'n toename van 600 persent in die gevangenis vanaf die middel van die 1960's tot die jaar 2000.
Dit was 'n buitengewone toename in die omvang van ons gevangenisbevolking, hoofsaaklik deur die oorlog teen dwelms, 'n oorlog wat in die sewentigerjare deur president Richard Nixon verklaar is en wat sedertdien onder elke president toegeneem het. Dit is 'n oorlog wat hoofsaaklik nie -gewelddadige oortreders en dwelmoortreders geteiken het, en dit het gelei tot die geboorte van 'n strafstelsel wat ongekend was in die wêreldgeskiedenis.
Amerika het dus 'n hoër opsluitingskoers as ander lande. Het hulle 'n hoër misdaadsyfer as ander lande?
Nee. Die Verenigde State het eintlik 'n misdaadsyfer wat laer is as die internasionale norm, maar ons gevangenisstraf is ses tot tien keer hoër as ander lande en#8217 regoor die wêreld.
Dit is nie misdaad nie, wat ons meer straf in die Verenigde State maak. Dit is die manier waarop ons op misdaad reageer en hoe ons die mense beskou wat as misdadigers bestempel is.
U het gesê dat dit met Nixon begin het. Gee my 'n idee van die vordering en hoe die gevangenisstelsel deur elke president sedert Nixon versterk is, en soms op onverwagte maniere. …
Sommige van ons stelsel van massa-opsluiting moet werklik teruggevoer word na die wet-en-orde-beweging wat in die 1950's, in die 1960's, begin het. …
Segregasie -mense het begin bekommerd wees dat daar geen manier is om die gety van die openbare mening en die opposisie teen die stelsel van skeiding te stuit nie, en daarom het hulle begin om mense wat besig is met geweldlose burgerlike ongehoorsaamheid en protes as misdadigers en as wetsoortreders te etiketteer, en [hulle ] het gesê dat diegene wat die segregasiewette oortree, roekeloos gedrag gedra het wat die sosiale orde bedreig en dat hulle 'n inperking op hierdie wetsoortreders, hierdie burgerregte -betogers, eis.
Hierdie retoriek van wet en orde het mettertyd ontwikkel, al het die ou Jim Crow -stelsel geval en segregasie amptelik ongrondwetlik verklaar. Afsondering [este] en voormalige segregasie [iste] het kranige retoriek begin gebruik as 'n manier om veral armes en arbeidersklasse aan te spreek, wat baie kwaad was vir baie van die bendes van Afro-Amerikaners in die burgerregtebeweging.
Meningspeilers en politieke strateë het gevind dat dun versluierde beloftes om 'hulle', 'n groep wat skielik nie so deur ras bepaal word nie, hard te kry, baie suksesvol was om arm en werkers blankes te oorreed om van die Demokratiese New Deal-koalisie af te kom en by die Republikeinse Party aan te sluit. in massas.
Ongelukkig het hierdie terugslag teen die burgerregtebeweging op presies dieselfde oomblik plaasgevind as wat daar 'n ekonomiese ineenstorting was in kleurvolle gemeenskappe in die stad in Amerika.
In 'n uitstekende boek deur William Julius Wilson, getiteld As werk verdwyn, beskryf hy hoe werk in die gemeenskappe letterlik verdwyn het in die 󈨀's en die 󈨊's. Honderdduisende swart mense, veral swart mans, was skielik werkloos.
Namate die fabrieke gesluit is, is werkgeleenthede oorsee gestuur, deindustrialisering en globalisering het landwyd tot depressie gelei en die misdaadsyfer het gestyg. En toe hulle opstaan ​​en die terugslag teen die burgerregtebeweging 'n koors bereik het, het die moeilike beweging ontplof tot 'n ywer vir gevangenisstraf, en 'n oorlog teen dwelms is verklaar.
Daar was dus 'n stygende misdaadsyfer, maar die afgelope 40 jaar het die gevangenisstraf redelik eksponensieel gestyg. Het die misdaadsyfer ook gedurende die tyd hoog gebly?
Baie mense dink dat ons ontploffing in die gevangenis bloot deur misdaad en misdaadsyfer gedryf is, maar dit is nie waar nie. Dit is 'n blote mite, hoewel daar 'n styging in die misdaadsyfer in die 1960's en 1970's was. Gedurende die tydperk wat ons gevangenisbevolking verdubbel het, het die misdaadsyfers gewissel. …
Vandag, net soos die misdaadsyfer in sommige dele van die land, is die misdaadsyfer nasionaal op 'n historiese laagtepunt, maar die gevangenisstraf het histories gestyg. In werklikheid sal die meeste kriminoloë en sosioloë vandag erken dat die misdaadsyfer en gevangenisstraf in die Verenigde State onafhanklik van mekaar beweeg het.
Die gevangenisstraf, veral die swart gevangenisstraf, het gestyg, ongeag of misdaad in 'n gegewe gemeenskap of in die hele land toeneem of daal. …
Ironies genoeg, teen die tyd dat die oorlog teen dwelms verklaar is, het dwelmmisdaad nie toegeneem nie. President Richard Nixon was die eerste om die term 'n "oorlog oor dwelms te gebruik, maar dit was president Ronald Reagan wat die retoriese oorlog letterlik verander het.
Teen die tyd dat president Reagan sy oorlog teen dwelms in 1982 verklaar het, was dwelmmisdaad aan die afneem. Dit was nie aan die toeneem nie, en minder as 3 persent van die Amerikaanse bevolking het dwelms geïdentifiseer as die grootste kommer van die land.
Waarom sou hy 'n algehele oorlog teen dwelms verklaar in 'n tyd waarin dwelmmisdaad eintlik afneem, nie toeneem nie, en die Amerikaanse publiek nie veel daaroor bekommerd is nie? Van die begin af het die oorlog teen dwelms baie minder te doen gehad met kommer oor dwelmmisbruik en dwelmverslawing en nog baie meer te doen met politiek, insluitend rassepolitiek.
President Ronald Reagan wou die belofte van die veldtog nakom om die groep mense wat al in die media as swart en bruin gedefinieer is, die misdadigers, te verduur, en hy het die belofte nagekom deur 'n dwelmoorlog te verklaar. Byna onmiddellik na sy oorlogsverklaring het geld vir wetstoepassing begin styg.
Maar die krake -epidemie tref ná hierdie oorlogsverklaring, nie voorheen nie. Baie mense het aangeneem dat die oorlog teen dwelms verklaar is in reaksie op die opkoms van kokaïen en die gepaardgaande geweld, maar dit is nie waar nie. Die dwelmoorlog is reeds verklaar, maar die opkoms van crack-kokaïen in gemeenskappe in die stad bied eintlik die brandstof wat hulle nodig gehad het om groter openbare steun vir die oorlog wat hulle reeds verklaar het, op te bou.
Die Reagan-administrasie het dus eintlik 'n mediaveldtog begin om die epidemie in die middestad bekend te maak en personeel in diens te neem wie se taak dit was om babas in die stad, handelaars of sogenaamde crack-hoere en geweld wat verband hou met geweld bekend te maak, in 'n poging om die openbare steun vir hierdie oorlog te versterk, het hulle reeds die kongres verklaar [en geïnspireer] om nog miljoene dollars te bestee om dit te voer.
Die plan werk soos 'n sjarme. Nog miljoene dollars het aan wetstoepassers gevloei. Daar was 'n militarisering van die wetstoepassing van die dwelmoorlog toe die Pentagon begin het om tenks en militêre toerusting aan plaaslike wetstoepassers te gee om hierdie oorlog te voer.En die Kongres het streng verpligte minimumvonnisse opgelê vir geringe dwelmoortredings, vonnisse wat swaarder is as wat moordenaars kry, meer as [ander] Westerse demokrasieë.
En binnekort het die Demokrate met Republikeine begin meeding om te bewys dat hulle selfs nog harder kan wees as hul Republikeinse eweknieë, en dit was dus president Bill Clinton wat die dwelmoorlog eintlik eskaleer het wat sy Republikeinse voorgangers selfs gedroom het.
Dit was die Clinton -administrasie wat baie van die wette en praktyke ondersteun het wat byvoorbeeld miljoene in 'n permanente onderklas dien. Dit was die Clinton -administrasie wat die federale wetgewing gesteun het waarin finansiële hulp aan universiteitstudente geweier is wat eens met dwelms gevang is. Dit was die Clinton -administrasie wat wette uitgevaardig het wat mense met kriminele rekords diskrimineer, wat dit byna onmoontlik maak om toegang tot openbare behuising te kry. En dit was die Clinton -administrasie wat 'n federale wet beywer het waarin selfs voedselstempels, voedselondersteuning aan mense wat aan dwelmmisdrywe skuldig bevind is, ontken is.
Ons sien dus, in die hoogtepunt van die oorlog teen dwelms, 'n Demokratiese administrasie wat desperaat is om te bewys dat hulle net so hard soos hul Republikeinse eweknieë kan wees en help om hierdie strafstelsel te verwek wat miljoene mense, oorweldigend bruin mense, permanent sou laat opgesluit of uitgesluit.
Hoe pas George W. Bush in hierdie vertelling in? …
Ek sou sê dat die Bush -administrasie met die dwelmoorlog voortgegaan het en gehelp het om praktyke te institusionaliseer, byvoorbeeld die federale befondsing, dwelminterdiksprogramme deur staats- en plaaslike wetstoepassingsagentskappe, en die ondersteuning vir die uitvee van hele gemeenskappe vir dwelmoortreders, wat gemeenskappe byna omskryf het heeltemal volgens ras en klas.
Die dwelmoorlog is dus gebore deur president Richard Nixon en president Ronald Reagan, maar president Bush, beide, sowel as president Clinton, het die dwelmoorlog toegeneem. En ongelukkig sien ons vandag, selfs met president Obama, dat die dwelmoorlog in dieselfde vorm as destyds voortgesit is.
… Waarom moet ons omgee? Waarom moet ons hieraan aandag gee?
Ek dink die meeste Amerikaners het geen idee van die omvang en omvang van massa -opsluiting in die Verenigde State nie. Tensy jy direk deur die stelsel geraak word, tensy jy 'n geliefde het wat agter tralies is, tensy jy self tyd gemaak het, tensy jy 'n familielid het wat as 'n misdadiger en 'n misdadiger bestempel is en dit nie kan kry nie werk, kan u nie huisvesting vind nie, selfs voedselstempels word nie ontken om te oorleef nie, tensy die stelsel u direk raak, is dit selfs moeilik om te dink dat iets van hierdie omvang en omvang selfs kan bestaan.
Maar die realiteit is dat daar vandag meer Afro -Amerikaners onder korrektiewe beheer in die gevangenis of tronkstraf, as op proef of parool, in 1850, 'n dekade voordat die burgeroorlog begin het, onder slawe was.
Meer swart mans word vandag uitgesluit as gevolg van wettige ontkenning van misdrywe. Hulle is die stemreg ontneem in 1870, die jaar toe die 15de wysiging bekragtig is, wat die wette verbied wat die stemreg op grond van ras geweier het.
Daar woon vandag 2,3 miljoen mense in hokke, opgesluit in die Verenigde State, en meer as 7 miljoen mense onder korrektiewe beheer, word daagliks deur proefbeamptes, paroolbeamptes dopgehou, onderhewig aan stilstand, deursoeking, beslaglegging sonder enige waarskynlike rede of redelike vermoede .
Dit is 'n massiewe apparaat, en die stelsel van direkte beheer spreek natuurlik nie eens met die meer as 65 miljoen mense in die Verenigde State wat nou kriminele rekords het wat vir die res van hul lewens onderhewig is aan gewettigde diskriminasie nie.
Die impak wat die stelsel van massa -opsluiting op hele gemeenskappe het, dit feitlik besig om hulle te vernietig, die ekonomiese struktuur en die sosiale netwerke wat daar bestaan ​​te vernietig, gesinne te vernietig sodat kinders opgroei sonder om hul vaders te ken en hul ouers of familielede te besoek nadat hulle in 'n 'n lang tou wat wag om in die gevangenis of die gevangenis te kom en die sielkundige impak, die emosionele impak, die vlak van hartseer en lyding, dit is onbeskryflik. En tog, omdat gevangenisse tipies honderde of selfs duisende kilometers ver geleë is, is dit buite sig, uit die oog, maklik vir ons wat nie die werklikheid leef nie, om hulle voor te stel dat dit werklik kan wees of dat dit het nie regtig iets met ons te doen nie.
Hoe is dit vir iemand wat die tronk verlaat? Praat met my oor die beperkings, die monitering, die dinge waaruit hulle die res van hul lewens uitgesluit is.
Ek dink die meeste mense het 'n algemene idee dat die lewe moeilik is as jy uit die gevangenis vrygelaat word. U moet hard werk om u lewe weer op die regte pad te kry, om dit bymekaar te kry. Maar ek dink die meeste mense dink dat as u uself regtig toepas, u dit kan doen. Dit verg net ekstra moeite. Die mense wat glo dat dit selde die ervaring was om opgesluit te word en as 'n misdadiger bestempel te word.
As u in die meeste state uit die gevangenis vrygelaat word, as u nie gelukkig is om 'n gesin te hê wat u kan ondersteun en u by die hekke kan ontmoet en u kan laat werk nie, as u die meeste mense soos word uit die tronk vrygelaat, keer terug na 'n verarmde gemeenskap, u kry miskien 'n buskaartjie, miskien $ 20 in u sak, en u keer terug na 'n arm, werklose gemeenskap.
U word nou as 'n misdadiger, 'n misdadiger en 'n diskriminasie op grond van werk bestempel, en die res van u lewe is nou wettig teen u. Dit maak nie saak hoe lank gelede u skuldigbevinding plaasgevind het nie. Dit maak nie saak of dit vyf weke, vyf jaar gelede, 25 jaar gelede was nie. Vir die res van u lewe, moet u die blokkie by indiensnemingsaansoeke aanraak en vra of u ooit skuldig bevind is aan 'n misdryf.
Honderde professionele lisensies is buite perke vir mense wat skuldig bevind word aan 'n misdryf, en soms sal mense sê: miskien kan hulle nie gehuur word nie, maar hulle kan hul eie onderneming begin, maar hulle kan 'n entrepreneur wees. In sommige state kan u nie eers 'n lisensie kry om 'n kapper te wees as u skuldig bevind word aan 'n misdryf nie. Kan nie werk kry nie. Kan nêrens werk kry in 'n wettige ekonomie nie.
Huisdiskriminasie is heeltemal wettig teen u vir die res van u lewe. In werklikheid kan u toegang tot openbare behuising geweier word slegs op grond van 'n [verwysing], nie eers skuldigbevindings nie. Diskriminasie deur private verhuurders sowel as openbare behuisingsprojekte en agentskappe, heeltemal wettig. Jy is net op straat.
Diskriminasie in openbare voordele is heeltemal wettig. Kragtens die federale wet word u vir die res van u lewe nie in aanmerking geneem vir voedselstempels nie, as u skuldig bevind is aan 'n dwelmmisdryf. Gelukkig het baie state nou die federale verbod op voedselstempels gekies, maar dit bly steeds so dat duisende mense nie eers kosseëls, voedselondersteuning kan kry om te oorleef nie, omdat hulle eens met dwelms gevang is.
Wat moet mense wat uit die tronk vrygelaat word, doen? … Ons verwag blykbaar dat mense honderde of duisende dollars aan gelde, boetes, hofkoste en opgehoopte kinderonderhoud moet betaal terwyl u in die gevangenis bly. En in 'n groeiende aantal state het u eintlik verwag om die koste van u gevangenisstraf terug te betaal, en al hierdie gelde, boetes en hofkoste kan terugbetaal, kan 'n voorwaarde wees vir u proeftydperk of parool. Wat verwag ons van die mense?
Waarna lyk die stelsel, as u na die stelsel kyk, as u regtig terugstap en na die stelsel kyk? Dit lyk nie asof dit ontwerp is om mense weer te betree nie; dit lyk nie asof dit ontwerp is vir mense om werk te vind en stabiele, produktiewe burgers te wees nie.
Nee, as u dit noukeurig bekyk, dink ek dat die enigste gevolgtrekking wat gemaak kan word, is dat die stelsel soos dit tans ontwerp is, ontwerp is om mense dadelik terug tronk toe te stuur, en dit is eintlik wat die oorgrote meerderheid gebeur van die tyd.
Die meeste mense wat uit die tronk vrygelaat word, keer binne 'n paar jaar terug, en die meerderheid in sommige state kom binne 'n paar weke of maande terug, omdat die uitdagings verbonde aan blote oorlewing aan die buitekant so groot is.
Ons het in Kentucky gewerk, waar misdadigers lewenslank van die franchise ontslae geraak het. Vertel my hoe dit werk en ook wat dit beteken, wat dit beteken.
Daar is geen rasionele rede om iemand die stemreg te weier omdat hy een keer 'n misdaad gepleeg het nie. Ons leef in 'n demokrasie, van die mense deur die mense, een man, een stem, een persoon, een vrou, een stem. In ander Westerse demokrasieë word gevangenes toegelaat om te stem. Daar is eintlik stemme wat in gevangenisse gevoer word. Maar hier in die Verenigde State word dit nie net [dat u] van die stemreg in die gevangenis gestroop word nie, maar u kan ook die reg om permanent te stem in sommige state soos Kentucky gestroop word omdat u eens 'n misdaad gepleeg het.
Baie mense sê: 'Wel, dit is nie 'n groot probleem nie. U kan dus nie stem nie. Wat is die probleem daarmee? " Om iemand se stemreg te weier, sê vir hulle: "Jy is nie meer een van ons nie. Jy is nie 'n burger nie. Jou stem tel nie. U word tot 'n permanente tweedeklasstatus gedelegeer, maak nie saak nie. U is nie 'n persoon vir ons nie, 'n persoon wat die moeite werd is om te tel, 'n persoon wat die moeite werd is om te hoor. "
Die boodskap is kragtig, en die mense wat gedwing word om dit te hoor, gaan nie verlore nie. Ons sê dat wanneer mense uit die tronk vrygelaat word, ons wil hê dat hulle weer op hul voete moet kom, 'n bydrae tot die samelewing kan lewer, produktiewe burgers moet wees, en tog sluit ons hulle elke keer uit. Ons laat hulle nie toe om te stem nie; ons laat hulle nie toe om in die jury te dien nie, sodat u nie deel kan wees van 'n demokratiese proses nie. …
As ons hierdie houding aanneem, kan ons dan nie voorgee dat ons regtig omgee vir die skep van veilige gemeenskappe nie. Ons kan nie voorgee dat hierdie stelsel wat ons uitgedink het, eintlik gaan oor openbare veiligheid of om die belange van diegene wat ons beweer dat ons verteenwoordig, te dien nie.
Hierdie stelsel handel oor iets anders soos tans ontwerp. Dit gaan meer oor beheer, mag, die degradering van sommige van ons na 'n tweedeklas status as om te probeer om gesonde, veilige, vooruitstrewende gemeenskappe en betekenisvolle veelrassige, multi-etniese demokrasie op te bou. …
Vertel my watter uitwerking dit het om soveel mense uit een klein gemeenskap op te sluit op die gemeenskap en watter horisonne en moontlikhede dit bied vir die jeug wat in die gemeenskap opkom.
Sommige geleerdes het eintlik aangevoer dat die term 'massa -opsluiting' 'n verkeerde benaming is, want dit impliseer dat hierdie verskynsel van opsluiting iets is wat almal of die meeste mense raak, of dat dit eweredig in ons samelewing versprei word, as dit die feit is. 8217s glad nie.
Massa -opsluiting in die Verenigde State is nie 'n verskynsel wat die meeste raak nie. Dit is gekonsentreer in uiters klein sakke, gemeenskappe wat byna geheel en al deur ras en klas gedefinieer is, en in hierdie gemeenskappe is dit nie net een uit 10 wat tyd agter tralies bedien nie. Nee, dikwels sal een uit drie waarskynlik gevangenisstraf neem.
En in gemeenskappe van hiper-gevangenskap wat in gemeenskappe in die middestad gevind kan word, in [Washington], DC, in Chicago, in New York, gaan die lys voort, en u kan blok na blok gaan en dit moeilik vind enige jong man wat nie tyd agter tralies uitgedien het nie, wat nog nie vir iets gearresteer is nie.
En in hierdie gemeenskappe waar gevangenisstraf so genormaliseer geraak het, maak dit daardie gemeenskappe uit as dit deel word van die normale lewensloop vir jongmense. Dit maak die sosiale netwerke wat ons in ander gemeenskappe as vanselfsprekend aanvaar, onmoontlik om te vorm. Dit maak florerende ekonomieë byna onmoontlik om te skep. Dit beteken dat jongmense wat in hierdie gemeenskappe grootword, dink dat gevangenis net 'n deel van hul toekoms is. Dit is maar net 'n deel van wat met jou gebeur as jy groot is.
En die gedrag van die polisie in baie van hierdie gemeenskappe versterk dit net as hulle ophou, soek, mense soek, ongeag wat hulle doen, of hulle onskuldig of skuldig is. Dit stuur die boodskap dat u op die een of ander manier in die tronk gaan, ongeag wat u doen, of u op skool bly, of dat u uitval, of as u die reëls volg of nie. Jy gaan tronk toe, net soos jou oom, net soos jou pa, net soos jou broer, net soos jou buurman. Ook jy gaan tronk toe. Dit is deel van u lot.
En dit beïnvloed 'n mens se ingesteldheid. Dit raak mense emosioneel. Hy word groot en ken nie betekenisvolle verhoudings met hul familielede en hul ouers nie. Maar dit is ook verwoestend vir mense wat uitkom en die regte ding wil doen deur hul gesin en nie werk kan kry en hulle kan ondersteun nie.
Ek kan jou nie vertel hoeveel jong vaders ek ontmoet het wat niks meer wil hê as om hul kinders te kan onderhou nie, miskien eendag trou, maar hulle het geen hoop om ooit 'n werk te kry nie, geen hoop nie om enigiets anders te doen as om in en uit die tronk te fiets.
Dus het ons hierdie gemeenskappe uitgeskakel, en ons het alle hoop op iets soos die Amerikaanse droom vernietig. …
U kan na die getalle kyk en sê: OK, die misdaadsyfer is op 'n historiese laagtepunt in die Verenigde State. Deur al hierdie mense te sluit, het die misdaadsyfers afgeneem. Dus, as u dit as die groot gevangeniseksperiment beskou, as 'n poging om misdaad uit te wis, was dit suksesvol?
Baie mense dink dat massa -opsluiting eintlik werk omdat die misdaadsyfer nou relatief laag is, so het dit nie gewerk nie? Was dit nie 'n groot suksesverhaal nie?
Die antwoord is nee. Ons het miljoene mense se lewens uitgeroei, miljoene mense opgesluit en uitgesluit, maar op die plekke waar die oorlog teen dwelms met die grootste intensiteit gevoer is, plekke waar ons die meeste mense opgesluit het, het die meeste gegaan buitengewone gevangenisstraf, misdaadsyfers bly hoog en het eintlik toegeneem.
U neem gemeenskappe soos Chicago, New Orleans en in hierdie woonbuurt in Kentucky, waar die dwelmoorlog gevoer is met 'n buitengewone, genadelose intensiteit en die gevangenisstraf het gestyg namate die misdaadsyfer gestyg het. As u terugstap en eintlik na die gegewens oor misdaad en gevangenisstraf kyk, sien u nie 'n netjiese beeld van die gevangenisstraf wat styg namate die misdaadsyfers daal nie. Nee, op baie plekke waar die misdaadsyfer die meeste gedaal het, het die gevangenisstraf die meeste gedaal. …
Op plekke soos Chicago, in New Orleans, in Baltimore, in Philadelphia, waar die misdaadsyfer die ernstigste was, was opsluiting 'n afgrond wat misluk het as 'n antwoord op die probleme wat aangespreek moet word.
Dit lyk asof daar iets amper teen -intuïtief aan die gang is, dat sodra u te veel mense begin toesluit, u die sosiale struktuur van 'n gemeenskap kan begin vernietig tot op die punt dat dit die toestande vir misdaad skep eerder as om misdaad te voorkom, wat 'n mens sou aanneem, was in sommige mense se gedagtes die punt van gevangenskap.
'N Mens sou aanvaar dat hoe meer gevangenisstraf jy het, hoe minder misdaad sal jy hê. Die navorsing toon egter eintlik aan dat die teenoorgestelde die geval is sodra u 'n sekere kantelpunt bereik het.
As u so 'n groot persentasie van die bevolking begin opsluit, begin die sosiale weefsel erodeer. … As u 'n sekere keerpunt bereik met gevangenisstraf, neem die misdaadsyfer toe, omdat die gemeenskap self benadeel word deur die hoër gevangenisstraf. Dit kan nie meer op 'n gesonde manier funksioneer nie. Gevangenisstraf self word eerder die probleem as die oplossing. …
Meer as die helfte van die mense wat opgesluit is in die gemeenskap waarop ons gefokus is, is toegesluit vir die verkoop van dwelms. Stop die sluiting van mense wat dwelms verkoop die dwelmhandel in 'n buurt?
Sedert die oorlog teen dwelms verklaar is, was daar 'n eksponensiële toename in dwelm arrestasies en skuldigbevindings in die Verenigde State. Tussen 1985 en 2000 was meer as twee derdes van die toename in die federale bevolking en meer as die helfte van die groter bevolking in die gevangenis as gevolg van skuldigbevindings alleen.
Die skuldigbevinding aan dwelms het meer as 1 000 persent toegeneem sedert die dwelmoorlog begin het. Om 'n idee te kry van die groot bydrae wat die oorlog teen dwelms tot massa -gevangenis gemaak het, moet u so dink: Daar is meer mense in gevangenisse en gevangenisse vandag, net vir dwelmmisdrywe, dan is hulle om 1980 in alle opsigte opgesluit.
Deur mense in hegtenis te neem vir geringe dwelmoortredings in hierdie dwelmoorlog, verminder dit nie dwelmmisbruik of dwelmverwante misdaad nie. Dit is gesonde verstand en konvensionele wysheid dat as u een dwelmhandelaar arresteer, daar binne enkele ure 'n ander handelaar op straat sal wees om hom te vervang. …
Ons het gesien dat onwettige dwelms vandag, 40 jaar nadat die dwelmoorlog verklaar is, in baie opsigte goedkoper en makliker beskikbaar is as wat dit was toe die dwelmoorlog verklaar is. Dit is deesdae moeilik om politici te vind wat die dwelmoorlog openlik sal verdedig op grond van die feit dat dit werklik gewerk het of dat ons nader aan die wen is as 40 jaar gelede. En tog gaan die oorlog aan.
Dit gaan aan en aan, en elke dag word mense gearresteer vir geringe dwelmoortredings, gebrandmerk misdadigers en misdadigers, en dan toegesluit en dan na permanente tweedeklas status oorgedra. Om mense bloot vir dwelmmisdade te arresteer [doen] niks om die ernstige probleme van dwelmmisbruik en dwelmverslawing wat in hierdie land bestaan, aan te spreek nie.
Die oorlog duur voort, soos u gesê het, maar daar is pogings aan die gang in verskillende state om dinge te verander. … Die doel is om die gevangenisbevolking te verminder om geld te bespaar. Die idee is in beginsel om daardie geld terug in die behandeling te plaas, en in teorie dinge wat misdaad sal help voorkom eerder as om dit te vererger. Kan u met my praat oor wat goed is met hierdie inisiatiewe wat in verskillende state aan die gang is, maar ook oor die beperkings daarvan?
Dit is bemoedigend dat in state soos Kentucky en Ohio en in baie ander state regoor die land wetgewing aangeneem is wat die tyd verminder wat minderjarige, gewelddadige oortreders agter tralies deurbring. Dit is 'n stap, 'n positiewe stap in die regte rigting.
Die kommer is egter dat hierdie hervormings hoofsaaklik gemotiveer is weens geld en fiskale kommer. Staatsbegrotings sukkel om basiese uitgawes vir gevangenisse te dek, [en] hierdie opgeblase tronkbegrotings het 'n situasie geskep waarin politici belastingbetalers moet vra om op te betaal, meer geld te verdien, belasting te verhoog of ons gevangenisse ietwat te verminder.
En omdat hierdie hervormings hoofsaaklik gemotiveer is uit kommer oor belastinggeld eerder as uit opregte kommer oor die gemeenskappe wat deur massa -gevangenisstraf ontslaan is, mense wat in hierdie dwelmoorlog en hul gesinne geteiken is, gaan die hervormings nie byna ver genoeg.
Ons kan die aantal gevangenes in sommige state ietwat verminder deur die tyd wat sommige mense agter tralies deurbring, te verminder, maar solank mense, wanneer hulle uit die gevangenis vrygelaat word, steeds wetlike diskriminasie in diens en behuising ondervind, word dit steeds ontken voedselstempels, word steeds finansiële hulp en toegang tot onderwys geweier om hulself te verbeter; hulle sal terug wees. Die draaideur sal voortduur, en hulle sal moontlik 'n korter tydperk bly, maar die gegote stelsel wat bestaan, bly stewig ongeskonde.
As ons nie iets doen om ons proef- en vrylatingstelsels te hervorm en dit te verander in stelsels wat eintlik bedoel is om mense se betekenisvolle herbetreding in die samelewing te ondersteun nie, eerder as om mense net weer in die stelsel te lok, kan ons voortgaan om uit te brei die grootte van ons gevangenisbevolking bloot deur aan te hou om die proeftydperk en parool van mense terug te trek en die draaideur te laat swaai.
Trouens, die probleme wat met ons proef- en paroolstelsel gepaardgaan, het so ernstig geword dat daar teen die jaar 2000 meer mense opgesluit was net weens proeftydperk en oortredings van parool as wat om alle redes in 1980 opgesluit was.
Dus sonder groot, ingrypende, grootskaalse verandering, sal hierdie stelsel steeds in dieselfde vorm funksioneer. Die vraag is of ons die politieke wil het om te doen wat nodig is.
As ons terugkeer na die gevangenisstraf wat ons in die sewentigerjare gehad het, voor die oorlog teen dwelms en moeilike beweging regtig begin het, sou ons vier uit vyf mense wat vandag agter tralies is, moet vrylaat. Meer as 'n miljoen mense wat tans in die strafregstelsel werksaam is, sal 'n nuwe taak moet vind.
Die meeste nuwe gevangeniskonstruksies gebruik oorwegend wit plattelandse gemeenskappe, gemeenskappe wat ekonomies sukkel, gemeenskappe wat tronke as hul bron van werk beskou het, hul ekonomiese basis. Daardie gevangenisse sou moes sluit.
Privaat gevangenismaatskappye wat nou op die New Yorkse aandelebeurs genoteer is, sal gedwing word om te sien hoe hul winste verdwyn as ons die stelsel van massa -opsluiting opdoen.
Hierdie stelsel is nou so diep gewortel in ons sosiale, politieke en ekonomiese struktuur, dat dit nie net sal verdwyn nie, maar ook uit die oog af verminder met 'n bietjie margeslaan. Nee, dit gaan 'n redelik radikale verskuiwing in ons openbare bewussyn neem, en dit gaan 'n gedagteverandering wees, 'n hartsverandering wat moeilik sal wees, maar dit is nodig as ons ' 8217 gaan hierdie stelsel ooit omdraai.
Die lang lys wat u my gegee het met struikelblokke vir hervorming, voel onoorkomelik as u daardeur gaan. Wat kan gedoen word? Wat word anders gedoen as hierdie geknoei, soos jy sê, om dinge in 'n meer regverdige rigting te beweeg?
Ondanks die buitengewone struikelblokke, bly ek hoopvol en optimisties dat 'n beweging teen massa -opsluiting in die Verenigde State ontstaan. Dit bestaan ​​in groot en klein gemeenskappe. Landwyd organiseer jongmense teen massa -opsluiting op kampusse. Voorheen gevangenes organiseer 'n beweging om alle vorme van diskriminasie teen hulle, stemreg en behuising en werk, toegang tot openbare voordele af te skaf.
Daar is 'n beweging vir groot hervorming van die dwelmbeleid, sowel as 'n beweging vir herstellende geregtigheid, om weg te gaan van 'n suiwer strafbenadering tot die hantering van gewelddadige oortreders na 'n meer herstellende een wat die belang van die slagoffer, die oortreder en die gemeenskap ernstig opneem. n heel.
Daar word dus 'n beweging gebore, en hoewel die struikelblokke groot is, moet ek onthou dat daar 'n tyd was dat slawerny nooit sou sterf nie. Daar was 'n tyd dat mense vir ewig segregasie gesê het, Jim Crow sal nooit sterf nie, en die Jim Crow -stelsel was so diep gewortel in ons sosiale en ekonomiese en politieke struktuur en alle aspekte van die sosiale, politieke en openbare lewe, dat dit onmoontlik was om dit voor te stel dit kan ooit verdwyn.
En tog is die beweging gebore. Mense wat die gaping tussen wat ons besig was om te doen, wie ons is en wat ons as 'n nasie wou wees, herken en bereid was om daarvoor te veg, daarvoor opofferings te maak, daarvoor te organiseer, uit te spreek en uit te spreek selfs meer as toe dit ongewild was, word daardie soort beweging wedergebore.
Ek hoop dus dat, namate mense die waarheid begin leer oor wat gebeur, en as die gordyn teruggetrek word, ons sal leer om meer omgee vir die mense in en daarbuite en ons daartoe verbind om die harde werk wat nodig is, te doen om massa -gevangenisstraf te beëindig en te verseker dat geen stelsel soos hierdie ooit weer in die Verenigde State gebore word nie. …
… Praat met my oor die aanhouding van jongmense en hoe dit die lewenskanse en die kanse om later in die lewe opgesluit word, beïnvloed.
In gemeenskappe waar daar baie hoë massa -opsluiting is, gemeenskappe wat die swaarste getref is deur die stelsel van massa -opsluiting, werk die stelsel prakties van wieg tot graf.
As u gebore is, het u ouer waarskynlik al tyd agter tralies deurgebring, miskien agter tralies op die oomblik dat u die wêreld binnekom. En op 'n baie jong ouderdom vind u dat u as verdag beskou sal word en soos 'n misdadiger behandel sal word.
Maak nie saak wie u is nie, wat u ook al gedoen het, u sal agterkom dat u op 'n vroeë ouderdom die teiken van wetstoepassing word. U sal waarskynlik skole bywoon wat nul-verdraagsaamheidsbeleid het, miskien waar polisielede die sale patrolleer eerder as veiligheidswagte, waar geskille met onderwysers as kriminele oortredings beskou word, waar 'n stryd op die skoolterrein lei tot u eerste arrestasie eerder as 'n ontmoeting met die skoolhoof en u ouers.
U vind dat selfs die kleinste oortredings op 'n baie jong ouderdom as krimineel beskou word. U word op 'n jong ouderdom gekriminaliseer, en u leer om te verwag dat dit u lot is. Op die een of ander manier gaan jy tronk toe.
As ons aan misdadigers dink, dink ons ​​gewoonlik aan die ergste soort verkragters of bylmoordenaars of reeksmoordenaars, of ons roep die grofste karikatuur van wat 'n misdadiger is en dink dit is wie agter tralies is, dit is wie ons vul gevangenisse en gevangenisse, as die werklikheid is dat die meeste mense se inleiding tot die strafregstelsel as hulle in hierdie ghetto -gemeenskappe woon, iets baie klein is, iets minderwaardigs.
Miskien is hulle gestop en deursoek en met iets soos onkruid in hul sak vasgekeer. Miskien het hulle by die skool gestry, en in plaas daarvan om 'n ontmoeting met 'n berader te hê, ingryping met 'n skoolsielkundige te hê, ouerlike en gemeenskapsondersteuning te hê, is u in plaas daarvan om na 'n detensie kamp gestuur. Skielik word u soos 'n misdadiger behandel, asof u niks werd is nie. Jy is nie goed nie en sal nooit iets anders as 'n misdadiger wees nie, en dit is waar dit begin.
Dan is ons verbaas dat hierdie jongmense dikwels met ernstige probleme, emosionele probleme, gewelddadig optree. Ons tree verbaas op, en wat het ons gedoen? Watter boodskappe het ons gestuur? Hoe het ons hulle behandel? Watter vorme van geweld is eintlik deur ons, die staat, die regering, ons gesamentlik daaroor gepleeg?
Ek dink ons ​​behoort baie meer tyd daaraan te bestee om te dink oor hoe jong mense op 'n vroeë ouderdom gekriminaliseer word, eerder as om net te dink dat 'n lewe van misdaad op 'n manier vrylik gekies word. Baie jongmense vind dat hulle gekriminaliseer word lank voordat hulle ooit keuses kan maak oor wie hulle in ons samelewing wil wees.
… Watter uitwerking het die sluiting van soveel mense uit een gekonsentreerde buurt op die buurt?
Deur buitengewone aantal mense uit 'n enkele woonbuurt te sluit, beteken dat die jongmense in die woonbuurte hulle voorstel dat gevangenisstraf hul lot is. Hulle het geen rede om anders te glo nie. Alle bewyse dui daarop dat dit in werklikheid hul lot is.
Dit beteken ook dat die ekonomiese strukture in hierdie gemeenskappe verskeur is. Daar is baie min mense wat kan werk omdat hulle as misdadigers en misdadigers bestempel is.
Die ekonomiese basis in hierdie gemeenskappe bestaan ​​feitlik nie. Werksgeleenthede bestaan ​​dikwels nie in hierdie gemeenskappe nie. Behuising is dikwels moeilik of moeilik. Mense draai van huis tot huis, slaap op rusbanke of soek blyplek omdat hulle nie toegang tot basiese behuising kan kry nie. Dit is baie moeilik om toegang tot onderwys of openbare voordele te kry.
As dit op groot skaal gebeur, wanneer die meeste mense in die gemeenskap op hierdie manier sukkel, word die sosiale netwerke vernietig. En dit is 'n virtuele statistiese onvermydelikheid dat as u in die gemeenskap grootgemaak word, u ook eendag tyd agter tralies sal afstaan.
Waarom is daar soveel dwelmmisbruik in Beecher Terrace?
Dwelmmisbruik en dwelmverslawing is nie uniek vir arm kleurgemeenskappe nie. Dit is oral in Amerika so, maar hoe ons reageer op dwelmmisbruik en dwelmverslawing in arm kleurgemeenskappe is radikaal anders as hoe ons daarop reageer in meer bevoorregte gemeenskappe.
As u middelklas, hoër-middelklas, in die voorstede woon en u seun of dogter afhanklik raak van dwelms en met dwelms eksperimenteer, is die eerste ding wat u doen om nie die polisie te bel nie. Die eerste ding wat u doen, is om uit te vind, hoe kan ek my kind hulp kry?
As u 'n onderwyser in 'n voorstedelike skool is en u ontdek dat 'n kind in u skool sukkel met dwelms of 'n probleem met dwelmmisbruik het, is die waarskynlikste antwoord om nie die polisie te bel nie. Die mees waarskynlike antwoord is om hulle te help.
En in werklikheid, as u in 'n middelklas-, hoër-middelklasgemeenskap met depressie sukkel, kan u voorskrifmedisyne kry, baie daarvan, baie legale middels om u depressie, angs, angs te hanteer.
Maar in ghetto -gemeenskappe, waar daar meer as genoeg rede is om depressief en angstig te wees, het u nie die opsie om baie ure terapie te hê om u probleme op te los nie, om baie voorskrifte te kry om u te help jou hartseer, jou angs.
Nee, mense in hierdie gemeenskappe het min keuse as om self te genees, en as hulle besluit om na dagga te gaan of kokaïen te gebruik of na 'n soort stof te kyk wat ons ontwerp het, het ons besluit dit is verbode, is buite die perke, dan eerder as om te reageer op hierdie mense met dwelmbehandeling en te sê [ing], "Hoe kan ons u help om u krisis die hoof te bied en u gedurende hierdie tydperk te help en u dwelmverslawing te hanteer ?, In plaas daarvan sê ons: " Ag, die antwoord vir jou is 'n hok. Ons gaan jou in 'n hok sit, jou in 'n letterlike hok toesluit, jou soos 'n dier behandel, en as jy loskom, maak ons ​​dit byna onmoontlik om werk, huisvesting of versorging te vind u kinders. " Dit is ons antwoord op dwelmmisbruik en dwelmverslawing in hierdie gemeenskappe.
Sou dit ons antwoord wees as ons regtig omgee vir mense wat daar woon? Ek dink nie so nie. Ek dink die manier waarop ons reageer op dwelmmisbruik en dwelmverslawing in hierdie gemeenskappe spreek boekdele oor die mate waarin dit mense is waaroor ons werklik omgee.
Welkom by die Fort Tuthill Military Museum Online
Welkom by die Fort Tuthill Military Museum -webwerf. Die webwerf is bedoel om 'n gids te gee vir die museum en die meer as 150 jaar militêre geskiedenis van Arizona wat dit verteenwoordig. Ons glo dat u dit beide omvattend en insiggewend sal vind. Laat weet ons as u kommentaar op die webwerf het of vrae oor die museum het. Ons hoop dat u binnekort 'n geleentheid sal hê om ons te besoek.
Fort Tuthill, wat in 1929 gebou is en vernoem is na generaal Alexander M. Tuthill, word beskou as een van die beste opleidingsgeriewe van die National Guard in die Verenigde State. Hierdie permanente fasiliteit, wat drie myl suid van Flagstaff, Arizona, geleë was, was die jaarlikse veldopleidingsplek vir die 158ste Infanterieregiment Arizona National Guard van 1929 tot 1937, weer in 1939, en vir die laaste keer in 1948.
Die Fort Tuthill Military Museum is gevestig in twee van die oorspronklike geboue van Fort Tuthill en bied die voorkoms van 'n regimentele hoofkwartiergebou uit die veertigerjare. Die museummissie is om die gesiene geskiedenis en tradisies van die 158ste Infanterieregiment, die 158ste Regimentele Gevegspan en die huidige 1ste Bataljon 158ste Infanterie Arizona National Guard te bewaar en aan te bied. Uitstallings spoor die geskiedenis van die regiment uit sy organisasie in 1865 as die 1st Regiment Arizona Volunteers tot 1967 aftrede van die Regimentskleure en 2005 -organisasie en die ontplooiing van 1ste Bataljon 158ste Infanterie in Afghanistan.
Algemene toegang: $ 5,00
Kinders onder 12: gratis
Daar is geen koste vir uitstallings en aktiwiteite buite die museum nie, soos spesiale uniforms, wapens en voertuiguitstallings.
Museumure is Saterdae en Sondae - 10:00 tot 16:00. Vanaf 20 Mei 2017 tot en met die laaste naweek in September.
Afhangende van die beskikbaarheid van personeel, kan die museum ook ekstra dae gedurende die week oop wees. Kontak die museum om vas te stel of daar personeel is.
Die Irmo Fire District is in 1963 gestig as 'n spesiale doelgebied. Deur die jare heen het die pleisterontwerp verander en ontwikkel namate die distrik gegroei het.
Die heel eerste Irmo Fire District -pleister bevat die 'brandweerby'. Daar word geglo dat hierdie ontwerp gekies is omdat die gelukbringer van die Irmo High School die Yellow Jacket is.
In 1974 het die Irmo Fire District deel geword van die Lexington County Fire Service en is dit aangewys as Station 17. Hierdie county patch is tot 1990 gebruik.
In 1990 het die Irmo Fire District geskei van die Lexington County Fire Service. Hierdie skeiding het die behoefte aan 'n nuwe patch -ontwerp meegebring. Geel en swart is in hierdie ontwerp opgeneem om die kleur van die Irmo High School voor te stel. Boonop is die verskillende vorme van diens wat deur die Irmo -brandweer verskaf is, verteenwoordig: brandweer, medies en redding.
2003 - Hede
In 2002 het Irmo Fire District gegroei van 'n eenstasie-afdeling tot 'n tweestasie-afdeling. As gevolg van hierdie nuwe groei, het ons gevoel dat dit tyd was om ons stasie -pleister op te dateer. 'N Komitee is saamgestel om hierdie projek aan die gang te sit sodat die nuwe pleister nie net die missie van die brandweerdistrik weerspieël nie, maar ook die eienskappe van 'n Irmo -brandweerman. Hierdie pleister is in 2003 aangeneem. Die brandbestryders en ingenieurs dra die grys pleister, en die beamptes dra die goue pleister. Hierdie pleister bevat 'n paar van die volgende besonderhede: Die kleur grys verteenwoordig Victory. Die rooi kleur verteenwoordig moed. Die vier beginsels van integriteit, moed, lojaliteit en eer kom van die agt verpligtinge van die ridders "Kruis van Golgota", wat later die "Maltese Kruis" genoem is. Die pers voorkant op die helm kom uit die hoë erkenning van die duur en eerbare kleur wat St. Florian in die geveg gedra het. 9-11-01 Verteenwoordig die gevalle broers in die verlede, hede en toekoms.
2008 - Hede
In 2008 het die hoofkwartierstasie die pleister "Keep On Truckin" vir hul stasieplakkers aangeneem. Die brandweerman in die pleister dra 'n haak- en ontluchtingsaag, en dra die klassieke brandweerman-snor. Die haak het deur die boonste vaandel geskeur en verteenwoordig die feit dat brandbestryders die meeste kan breek. Suid -Carolina word verteenwoordig deur ons staatsvlag, wat die klassieke sekelmaan en palmetto -boom insluit op 'n aangename veld van indigo. Hierdie vlag help om ons staatsleuse, "Dum spiro spero", te inspireer ... wat Latyn is vir "Terwyl ek asemhaal, hoop ek".
2009 - Hede
In 2009 het Northlake die "Engine 2" -lappie as hul stasieplakker aangeneem. Tydens die Tweede Wêreldoorlog oefen B-25's oor Lake Murray. Tydens hierdie opleiding het sommige vliegtuie neergestort en na die bodem van Lake Murray gesink. In 2005 is een van hierdie B-25's teruggevind. Lake Murray verskyn op hierdie pleister sowel as op die B-25. Op die B-25 is '343' vir die aantal brandbestryders wat op 9-11 hul lewens verloor het, die 'C9' is vir die Charleston 9, en 'Joe' is ter nagedagtenis aan een van ons voormalige brandbestryders. Die beroemde sekelmaan en palmboom verskyn ook op hierdie pleister in 'n huldeblyk aan ons deelstaat South Carolina.