My ma het narcistiese persoonlikheidsversteuring. Ek het vir my hele lewe uitermate sielkundige, emosionele en mondelinge mishandeling tot gevolg gehad, totdat ek 'n paar jaar gelede afgesny het. Sy het veral wreed en sadisties geword toe ek in 'n tiener verouder het. Ek blameer vir haar woede en uitbarstings. Ek het gewonder wat my so verkeerd was dat my eie ma my so gehaat het. Niks wat ek ooit gedoen het, was goed genoeg nie.
Ek het onlangs baie hard gewerk in terapie om die langdurige uitwerking van haar misbruik aan te spreek, insluitende depressie, angs en komplekse post-traumatiese stresversteuring (C-PTSD). Ek het begin met terapie om my te herstel en het baie vinnig besef dat ek nooit die probleem was nie. Die leeftyd van die misbruik wat ek van my ma verduur het, was.
Terapie is die moeilikste ding wat ek ooit gedoen het. Ek het my lewe deurgebring. Ek hanteer so goed dat niemand, nie eens my man, die omvang van wat ek daagliks behandel het, geweet het nie. Terapie het my diepste seer geopenbaar, hulle na die oppervlak gebring en my gedwing om die pyn wat ek so diep wegsteek te ervaar om dit uiteindelik te laat los. Ek was so ongelooflik kwaad oor hoe my ma dit vir my kon doen. Hierdie littekens waarmee sy my verlaat het, sal altyd hier wees.
Ek wou glo of ek ver genoeg weg was en genoeg tyd gehad het, dat ek net daaroor kon kom. Terapie het my gehelp om te besef dat dit nie gaan gebeur nie, en dit was 'n harde pil om te sluk.
Wat ek geleef het deur ...
My broer het my gevra of ek die keuse gehad het om terug te gaan in die tyd en 'n normale kinderjare te hê, sou ek dit doen?
Ek het nee gesê.
Wat ek geleef het, het my gemaak wat ek is. Hierdie letsels kan altyd by my wees, maar hulle is deel van my. Sonder hulle sou ek nie die een wees wat ek nou is nie.
Wie ek gekies het om met die man wat ek liefhet, te trou.
Wie is ek verkies om my kinders in my vroeë twintigs te hê, want ek het so 'n begeerte gehad om 'n goeie ma te wees, die ma wat ek nie gehad het nie.
Wie het ek verkies om kinders aan te neem omdat ek so baie van my gehad het, en ek het geweet die pyn het dat ek nie 'n ma se liefde gehad het nie.
Wie ek is, het 'n skoolstelsel aangeneem om my kinders te pleit, en dit het daartoe gelei dat die hele ESL-stelsel in ons land opgeknap word. Elke kind in daardie program het voordeel getrek uit die klagte-resolusie.
Wie ek empathizes met diegene wat ander ignoreer omdat ek geïgnoreer is.
Wie ek het, het 'n sterk gevoel van geregtigheid en sal probeer om 'n verkeerde reg te maak, ongeag die koste, omdat ek die prys van ander onverskilligheid betaal het vir die onreg wat teen my gelyk is.
Wie ek is, is sterk. Wie ek is, is beskadig. Maar wie ek is, is me.
As dit anders was ...
Ek wil nie die lewe sonder my man ervaar nie. Wat as ek die pyn van my kinderjare onttrek het, het ek op een of ander manier gemis dat ek verlief geraak het op hom?
Ek wil nie oor die lewe dink sonder elkeen van my kosbare kinders nie. Hul geboortes en aannemings was die hoogtepunte van my lewe. As ek iets in my verlede ongedaan gemaak het wat beteken dat ek nie een van hulle kon hê nie, sou dit my nie die moeite werd wees nie. Ek sal eerder hierdie pyn hê as wat ek dra as om nie een van hulle te hê nie.
Ek sou nie die onreg in die skoolstelsel versorg het as ek my kinders nie aangeneem het nie. Ek sou nie eens geweet het dat dit bestaan ​​het nie. Hoe egoïstisch sou dit my wees om die kans te neem om uiteindelik 'n gelyke geleentheid te hê om 'n opvoeding van honderde kinders te kry, net sodat ek vry van hierdie littekens kon wees? Ek is trots op wat ek bereik het.
Kom na 'n plek van vrede ...
Ek het gekom by 'n plek waar ek met my kinderjare in vrede is, selfs terwyl ek met die blywende gevolge van die skade worstel. Dit is wie ek is. Ek het so vaardig geword om my pyn weg te steek dat ek my amper verloor het. Niemand ken die ware ek nie, want ek hou die pynlike dele van myself begrawe. Ten slotte kan ek sien, die pynlike dele is wat my sterk maak. Hierdie littekens wat ek verberg het, is niks om skaam te wees nie; hulle verteenwoordig dat ek sterker was as alles wat my wou breek.
As ek 'n verdorwe kinderjare moes verduur, sou ek die lewe kan hê wat ek nou het, ek sal dit weer kies. My man, my kinders, en die persoon wat ek geword het as gevolg van dit alles is my die moeite werd.
Ek dink nie ek sal ooit op 'n plek wees waar ek nie kwaad is vir my ma vir wat sy met my gedoen het nie, maar ek is op 'n plek waar ek dankbaar en gelukkig is vir wat dit vir my gemaak het. As daar een ding is wat ek wil hê dat oorlewendes van misbruik moet verstaan, is dit dat jy soveel sterker is vir wat jy verduur het. Ons het ander mense se ergste nagmerries oorleef, en ons staan ​​elke dag op. Sodra jy besef dat jy die slegte esel is wat die hel oorleef het, is alles anders nie 'n groot probleem nie.
Erin Nichole Johnson is 'n ma wat probeer om die verandering te wees wat sy in die wêreld wil sien. Getroud met haar beste vriend, hulle is vir altyd verander deur hul aannemingsreise na die Oekraïne. Erin is die ma van sewe wonderlike kinders, drie tuisgemaakte en vier in haar hart gebore. Sy skryf oor hul onheilspellende werklike lewe, dikwels in vloeiende sarkasme as haar eie persoonlike komiese verligting, en blogs oor hul lewe by Die Johnson Joernale sowel as by Herinneringe van 'n Narcissis.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Hoekom sou ek my lewe nie verander na 'n emosioneel mishandelde kinderjare nie