Van sy eerste dag as nasionale dienspligtige was Francois Verster in die sop weens die “siekverveelde uitdrukking” op sy gesig en sy ingebore rebelsheid. Hy vertel op skreeusnaakse wyse hoe hy basiese opleiding net-net oorleef het om 10daarna uitgeplaas te word na Omega, waar hy moes skoolgee vir Boesmankinders. Op die basis bestaan sy lewe uit ’n kombinasie van aggressiewe korporaals, dodelike verveling en rigiede reels wat geen individualiteit toelaat nie.
Sy kostelike anekdotes word verweef met ’n tweede, ernstiger verhaallyn wat in die hede afspeel en gaan oor Francois se lewe as ’n argivaris in Kaapstad. By die argief moet hy as’t ware ’n tweede keer diensplig doen vir sy land, omdat hy weens regstellende aksie oorgesien word vir bevordering.
Hierdie geensins verromantiseerde storie bied ’n vars hoek op die Grensoorloggenre, maar werp ook lig op die wyse waarop talle Afrikaner-mans in hul middeljare die nuwe Suid-Afrika beleef.
Francois Verster is ’n argivaris en skrywer. Hy werk die afgelope tien jaar ook deeltyds as vryskutjoernalis en behartig rubrieke en resensies vir verskeie publikasies soos Litnet en Rapport. Hy is in 1991 aangestel as staatsargivaris en verwerf in 2003 sy doktorsgraad in kultuurgeskiedenis. Sedert 2007 is hy Naspers se maatskappyargivaris.
Die titel, Chris is dubbelsinnig – as verwysend na ‘n militere roepsein en verwysend na ‘n storie wat NA die dienspligtyd voortgaan. Gerrit, jy oordeel die boek en die skrywer sonder dat jy enigiets van albei weet.
Die organisasie, met sy hoofkantoor in Parys, Frankryk, sê regtig niks nuuts oor die stand van Suid-Afrika nie. Die sogenaamde uitdagende strukturele hervormings wat voorgestel word kan dalk help as die land oor genoeg politieke waagmoed beskik en die private sektor se steun kan werf.
Watter regdenkende belegger stel belang in maatskappye wat selfs oorsee ŉ slegte naam gekry het? En al die sprake van radikale ekonomiese transformasie wat hoofsaaklik gerig is op swart opheffing maar ŉ skuiwergat bied vir swart bevoorregting, help ook nie. Die negatiewe reaksie op die nuwe mynbouhandves getuig daarvan.
Die OECD sê die Suid-Afrikaanse regering moet dringend optree om die geweldige inkomstegaping te verklein, maar sê nie presies hoe nie. Nie almal in die land – of in die wêreld – is ewe opleibaar nie en kan dus onmoontlik dieselfde inkomste verdien. Selfs al word meer werksgeleenthede geskep, gaan dit nie die inkomstegaping laat verdwyn nie.
Moontlik sal die keerpunt aan die einde van die jaar kom as die regerende party nuwe leiers kies. Dit is die grootste enkele strukturele hervorming wat die land nog van ondergang kan red.