Die implikasie hiervan is dat die pastoraat steeds ten doel moet hê om 'n ontmoeting met God in die lewens van mense te bewerkstellig. Hierdie doelwit is egter nie haalbaar buite die teologiese vertrekpunte van die Woord, Gees en gebed nie.
Die huidige teologiese debat noop die pastorale teologie voorts om die konteks waarbinne dit opereer, krities te verreken. Dit wil immers voorkom of die paradigmatiese verandering van 'n moderne paradigma na 'n postmoderne paradigma 'n nuwe lewenskonteks met hom saamgebring het. Die somtotaal van die proses van postmodernisering en globalisering is gevolglik dat pastors hulleself grootliks binne 'n nuwe milieu bevind. Veranderinge op 'n makro-, meso- en 'n mikrovlak het bo alles die mense van hierdie era nie ongeskonde gelaat nie. Van die grootste leemtes binne hierdie nuwe omgewing wat direkte eise aan die teologie (pastoraat) stel, lê op die terreine van lewensin en waarheid (Steyn & Lotter 2006: 539, 541). 'n Nuwe pastorale bewoënheid het nodig geword om met die probleme van mense binne hierdie nuwe konteks te werk. Aan die grond hiervan lê 'n antropologiese sensitiwiteit dat die mens in die algemeen nie onaangeraak deur postmodernisering gelaat is nie. Pieterse (2002:80-86) verwys in hierdie verband na die voorrang wat subjektiewe ervaring, pluraliteit, relasionele waarheidsverstaan asook meervoudige beskouinge rondom spiritualiteit in die postmoderne mens se denke geniet. In die lig hiervan word pastors gedwing om die Woord van God op 'n nuwe en kreatiewe wyse vir mense in 'n postmoderne era te verwoord. In dié verband moet die postmoderne kritiek teen absolutisme en onsensitiewe toepassing van Bybelse beginsels ernstig geneem word (Janse van Rensburg 2000:36) sodat die kerk se pastorale stem binne 'n nuwe konteks relevant kan bly.
'n Teologies verantwoorde(like) pastoraat sal in hierdie tyd baat by 'n kritiese onderskeiding tussen epistemologie en strategie. In hierdie navorsing is aangedui dat 'n groot deel van die teologiese polarisasie wat tans bestaan toe te skryf is aan die feit dat teoloë nie duidelik genoeg onderskeid tussen strategie en epistemologie tref nie. In hierdie tyd dien onthou te word dat die pastoraat oor jare as 'n eklektiese wetenskap ontwikkel het. Naas die teologiese basisteorie het dit nog nooit geskroom om van sogenaamde metateorie gebruik te maak nie. Vroeë pastorale teoloë soos Hiltner (1958), Brillenburg-Wurth (1955) en De Klerk (1978) het reeds 'n simbiotiese verhouding tussen die pastorale teologie en metawetenskappe bepleit, met die voorbehoud dat die onderskeie wetenskappe se grense nie oorskry moet word nie. Die nut van strategieë wat deur die narratiewe terapie verfyn is (en die bydraes van ander dissiplines), moet dus allermins eenkant toe geskuif word, maar moet binne die kader van geloofshulp ontgin word. Dit moet egter só gedoen word dat dit steeds sal uitloop op 'n pastoraat wat aan 'n diakoniologies- of praktiesteologiese epistemologie getrou bly en wat vashou aan die Woord as die basis binne daardie vertrekpunt ten einde teologiese integriteit te behou.
Die teologiese toneel in Suid-Afrika is tans onstuimig en die poging om die Woord in 'n postmoderne milieu te verwoord gaan by tye mank aan teologiese integriteit en kongruensie. As gevolg hiervan vra teoloë oor en weer dat sake van teologiese aard met mekaar uitgeklaar word. In hierdie artikel het hierdie debat as katalisator gedien vir 'n kritiese refleksie op die narratief wat tot dusver as die pastoraat se antwoord vir die postmoderne tyd gedien het. Na my mening het die narratief aan sy grond egter 'n postmoderne epistemologie wat nie noodwendig met die oogmerke van die pastoraat versoen kan word nie, hoofsaaklik omdat postmoderne filosofie waarheid relasioneel beskou en poog om dit sosiaal te konstrueer. In hierdie verband neem dit kritiese elemente van die pastoraat weg - veral wanneer die pastor poog om konsekwent postmodern in sy/haar aanpak te wees. Die huidige teologiese debat noop gevolglik ook pastorale teoloë om krities te besin oor hóé hulle die pastoraat in hierdie tyd bedien. Hierdie uitdaging kan voorlopig aan die hand van drie kritiese merkers aangepak word: Die pastor moet vir hom/ haarself uitmaak of hy/sy pastoraat as geloofshulp kan verantwoord; of hy/ sy die postmoderne konteks krities tot voordeel van die pastorant verreken het; en in welke mate die strategieë van die narratief (en ander dissiplines) binne 'n prakties-teologiese epistemologie aangewend kan word ten einde die hulpbehoewende in 'n postmoderne klimaat te bereik. In hierdie lig gesien, kan die huidige teologiese debat op 'n kreatiewe wyse aangewend word om pastorale denke te stimuleer wat op verantwoordelike wyse tussen die grense van fundametalisme (biblisisme) en liberalisme (relasionele waarheid) beweeg.