Patrick Howarth - Inligting
Patrick Howarth is gebore in Engeland in 1916. Hy is opgevoed aan die Rugby- en Oxford -universiteit waar hy Modern Languages ​​gelees het. Nadat hy die universiteit verlaat het, het hy die kwartaallikse tydskrif, die Baltiese en Skandinawiese lande. Die tydskrif is befonds deur die Baltiese Instituut en het ondersteuning van die regering in Pole ontvang.
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Howarth by die Britse leër aangesluit. Hy verhuis later na die Intelligence Corps en sluit hom aan by die Special Operations Executive (SOE). In Julie 1942 is hy na Kaïro gestuur voordat hy na Jerusalem verhuis het.
Na die oorlog het Howarth verskeie boeke oor sy werk met die SOE geskryf, insluitend Ons sterf alleen (1955), Spesiale operasies (1955) en Undercover: The Men and Women of the Special Operations Executive (1980).
Dit was 'n leidende beginsel van Patrick Howarth se lang en kleurryke lewe dat hy moes doen wat hy graag wou doen. Dit het hom op 'n reis geneem deur meer loopbane as waaroor die meeste mense droom: soldaat, joernalis, diplomaat, biograaf, historikus, reisiger en digter. Die laaste was vir hom die kosbaarste en poësie die talent waarvoor hy die graagste onthou sou wou word. Tog het hy dit meer as 30 jaar lank onderdruk.
Patrick John Fielding Howarth, digter, skrywer, skakelbeampte en soldaat: gebore Calcutta, Indië 25 April 1916 drie keer getroud, oorlede Sherborne, Dorset 12 November 2004.
Gebore in 1916 in Calcutta - sy pa was bestuurder van die New Zealand Insurance Company - het Howarth elke kontinent besoek voordat hy ses was. Sy literêre ontwikkeling begin by Rugby School, waar hy val vir die poësie van Housman en Blake en self begin vers skryf.
Toe Siegfried Sassoon met die skool se literêre genootskap kom praat, het die 17-jarige Howarth hom vroeë werk gegee en 'n duidelike gunstige reaksie gekry. Twee jaar later, in sy eerste jaar aan die St John's College, Oxford, het hy die Newdigate Poetry -prys ingeskryf, sonder om dit te wen, maar 'n lofprysingsbrief en 'n uitnodiging gekry om by die High Table in Magdalen te eet van een van die beoordelaars , CS Lewis.
Howarth se pa het 'n sakeloopbaan vir sy jonger seun in gedagte, maar Howarth op 22 het ander idees. 'N Liefde vir tale en 'n smaak vir reis het hom na Pole geneem, waar hy 'n kwartaallikse politieke redaksie gerig het op die Baltiese en Skandinawiese wêrelde, deel van die poging van Pole, aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog, om 'n kordonale sanitaire tussen Duitsland en Rusland.
Hy het ook daarin geslaag om tennis vir Brittanje te speel, aangesien die Britse Davisbeker -span deur die moontlikheid van oorlog verhinder is om die Poolse nasionale kampioenskappe by te woon. Toe dit kom, het Howarth by die vel van sy tande uitgekom en hom betyds by die weermag aangesluit om die strand van Bognor te beskerm teen 'n inval, na Gibraltar en sy enigste steek by pantomime. Hy het die lirieke vir die produksie van Kersfees 1940 geskryf Aladdin, geregisseer deur luitenant Anthony Quayle, wat 40 jaar later een van Howarth se verhalende gedigte op radio sou lees.
Dinge het toe baie ernstiger geword toe die jong soldaat gewerf is in Special Operations Executive (SOE), waar hy etlike jare amptelik beheer was van sommige van die waaghalsigste Britse agente in die besette Europa, waaronder die dapper en glansryke Christine Granville .
Na die oorlog was Howarth terug in Pole as persattaché by die Britse ambassade in Warskou, waar hy aanvanklik die afkoms van die ystergordyn waarneem en werk vir 'n ambassadeur wat hy baie bewonder het, Bill Cavendish-Bentinck, wie se biografie hy daarna geskryf het ( Buitengewone intelligensiehoof: die lewe van die negende hertog van Portland, 1986).
Warskou in 1945 was 'n ruïne wat vergelykbaar was met Hiroshima en die Britse ambassade wat aanvanklik vanaf die vierde verdieping van 'n voormalige spoorweghotel bedryf is. Ten spyte hiervan was die gemoedere hoog, drinkgoed vloei en 'n opeenvolging van vooraanstaande besoekers kom en gaan, waaronder die komponis Constant Lambert. Howarth het 'n lewendige herinnering daaraan dat hy saam met hom tussen die ruïnes in 'n sneeustorm gestaan ​​en woedend gestry het oor die korrekte bewoording van 'n limeriek.
Op dieselfde strate het hy 'n noue ontmoeting met die dood gehad, wat deur 'n vragmotor van die Rooi Leër omgery en omgery is. Alhoewel hy nie verwag word om te lewe nie, is hy gered deur die vaardigheid van 'n Joodse chirurg, wat die Holocaust op een of ander manier oorleef het. Howarth was nooit weer bekommerd oor die dood nie.
Howarth het Warskou abrupt verlaat nadat hy met 'n Poolse vrou getroud was met - uit die oogpunt van Britse veiligheid - twyfelagtige familieverbindings. Die huwelik was 'n ramp en het vinnig in duie gestort. Byna net so kort was sy eerste werk terug in Engeland by die Ministerie van Stads- en Landbeplanning - Howarth het min tyd gehad vir die naoorlogse stedelike visie van links en regs, en het dit in sy satire van die staatsdiens in 1952 opgedis, 'N Saak van minute.
'N Rits onrealistiese loopbaanbewegings - piesangverbouing in Fidji, valskerm ekspedisies na die Noordpool - het niks opgeloop nie, maar in 1953 het Howarth die perfekte werk gekry en dit die volgende 27 jaar beklee: skakelbeampte by die Royal National Lifeboat Institution (RNLI). Om deur Brittanje te reis, 'erelid' soos hy dit self 'van 150 van die beste kusklubs' gestel het, en sonder sukses die veldtog vir die toekenning van die Nobel -vredesprys aan die reddingsbootdienste van die wêreld bewerkstellig, die veiligheid om sy biografieë, geskiedenis en reisboeke te vestig, 17 daarvan, insluitend 'n studie van Attila the Hun ( Attila, koning van die Huns: mens en mite, 1994), die geskiedenis van SOE ( Onderdak, 1980), 'n portret van die Franse Riviera ( Toe die Riviera ons s'n was, 1977) en 'n wetenskaplike verslag van die skatte van Denemarke. Privaat geluk het hom ook beleef toe hy sy derde vrou, Eva, 'n Hongaarse kunshistorikus, ontmoet en trou - 'n tweede huwelik wat net so ongelukkig was as die eerste.
Intussen het die poësie weer begin borrel. In die sestigerjare het hy 'n vers -memoir begin skryf, Speel 'n leeftyd, wat in 1974 op Radio 3 uitgesaai is, en 'n vloed van gedigte gevolg het, het sommige in die 1980's op dieselfde netwerk gehoor. Teen hierdie tyd het die Howarths na Sherborne in Dorset verhuis, met 'n goue tydperk van reis en letterkundige samewerking, tot Eva se onverwagse dood in 2001. Kort daarna is by terminale kanker by Howarth gediagnoseer.
Die meeste mense sou tou opgegooi het, maar hy het die dokters en sy vriende verstom deur nog drie jaar te leef en 'n stroom poësie te produseer, dikwels teen een keer per dag. Dit was asof die gedigte hom aan die lewe hou en 'n uitsending op Radio 3 van sommige daarvan in Augustus bring vir hom ontsaglike trots en gemoedsrus. Die laaste een het hy 'n paar dae voor sy dood geskryf. Dit is 'Lie Back in Wonder' genoem.
Vrae in die huis: die geskiedenis van 'n unieke Britse instelling / Patrick Howarth
Titel: Vrae in die huis: die geskiedenis van a.
Uitgewer: Londen: The Bodley Head
Uitgawe: Eerste uitgawe.
MW Books Limited. Geregistreer by Renmore Road 70A, Galway, Ierland. E -pos
[email protected] Tel +353.91.768981. Gemagtigde verteenwoordiger Jim
Skaam. VS keer terug na 364 Degraw St. Brooklyn, NY 11231. Maatskappy
registrasie 382786. Vat IE 6402786L.
Onmiddellike aflewering op dieselfde dag op alle voorafbetaalde bestellings. Alle boeke veilig
verpak. Toestand word gewaarborg met alle items wat volledig na goedkeuring gestuur word.
Die boek is swaar, oorgewig of benodig 'n aanvulling op die ABE-standaard
Bestellings word gewoonlik binne 1 werksdag vanaf ons Ierse of Amerikaanse plekke gestuur.
koste is gebaseer op boeke wat 2,2 LB of 1 KG weeg. As u bestelling swaar is of
groot, kan ons u kontak via ABE se 'Request Extra Shipping' -fasiliteit
laat weet dat ekstra aflewering nodig is.
Laai formate af
Katalogus Persistent Identifier
Howarth, Patrick. (1951). Die jaar is 1851. Londen: Collins
Howarth, Patrick. Die jaar is 1851 / deur Patrick Howarth Collins Londen 1951
Howarth, Patrick. 1951, Die jaar is 1851 / deur Patrick Howarth Collins Londen
Die jaar is 1851 / deur Patrick Howarth
Pearce -versameling. Lêer nr. 206/17/17.
1 | a9569404
0 0 | aDA533
0 4 | a942.081 |218
1 | aHowarth, Patrick, | d1916-
1 4 | aDie jaar is 1851 / | cdeur Patrick Howarth.
| aLonden: | bCollins, | c1951.
| a256 bl. : | bsiek., hawens | c23 cm.
0 | aEngeland | xBeskawing | y19de eeu.
| aPearce -versameling. Lêer nr. 206/17/17.
| aANL | c942.081 HOE
Die sterwende Oekraïens [braille] / [Patrick Howarth]
Reddingsbote en reddingsbootmense / [deur] Patrick Howarth
Wat 'n optrede! : die blaasorkes speel / Elgar Howarth en Patrick Howarth
Spesiale operasies / deur Peter Fleming. [et al] onder redaksie van Patrick Howarth
Patrick Howarth - Geskiedenis
Rooikop het die kortste verblyf van slegs 3 weke gehad weens die verontwaardiging in Haworth dat hy aangestel is sonder om die plaaslike trustees te raadpleeg. Elizabeth Gaskell het geskryf:
Sy vrou Maria is in 1821 oorlede. Hy het Mary Burder ontmoet toe hy as kurator van die St Mary Magdalene -kerk in Essex van 1806 - 1809 gesterf het. Patrick met ses jong kinders het dit moeilik gevind om alleen te gaan.
Die punt kom uit die besluit van Keighley Corporation om Far Withens te omhein weens die gevaar dat die gebou in duie stort en dit laat verval. Verteenwoordigers van die Bront Society sê vir my dat selfs al is Far Withens 'n ware oorblyfsel van die Bront's, hulle nie oor die nodige fondse beskik om dit te herstel nie.
"Ek is verheug dat ek die geleentheid gekry het om kortliks te praat oor 'n onderwerp wat my die afgelope twee jaar kommerwekkend gemaak het. Ek wil ook my dank betuig teenoor my heer. Vriend die minister vir die antwoord op die debat: hy moet het baie oproepe oor sy tyd in so 'n besige departement.
Ten bate van die minder bevoorregte eerw. Lede wat nie in die West Riding woon nie, laat ek begin deur te verduidelik wat en waar Top Withens is. Top Withens, of wat daarvan oorbly, is 'n baie geliefde ruïne-'n soort laaste voorpos van menslike pogings-wat in groot isolasie op 'n uitgestrekte, windverwaaide heuwel bo die gehuggie Stanbury, wat bo Haworth staan, staan. Dit is alles in my kiesafdeling.
Haworth bevat die pastorie, nou 'n museum, wat toegewy is aan die lewe en werk van die Brontee -susters. Emily Brontee het haar hartstogtelike, spookagtige boek "Wuthering Heights" daar geskryf, en 'n familievriend, Ellen Nussey, het daarna verduidelik dat Emily Top Withens in gedagte gehad het toe sy die posisie van Wuthering Heights beskryf met sy "suiwer, versterkende ventilasie". Alhoewel daar verskille is in die argitektuur van die twee geboue, bly Withens 'n pelgrimstog vir Brontee -entoesiaste van regoor die wêreld en 'n fokuspunt vir wandelaars, aangesien dit 'n entjie van die Pennine Way National Trail af geleë is. "
Maurice Buckmaster is gebore op 11 Januarie 1902 in Ravenhill, Brereton, Staffordshire, Engeland, die seun van Eva Matilda (dogter van RB Nason, MD, van Nuneaton, Warwickshire)   en Henry James Buckmaster, 'n bedryfsdirekteur 'n brouery. Hy het grootgeword by Marsham Lodge, Gerrards Cross.  Hy is opgevoed by Eton College. 
Hy het 'n akademiese neiging getoon en 'n uitstalling gekry om Klassiek te studeer aan die Universiteit van Oxford, maar kon dit nie aanneem nie, aangesien sy pa bankrot was. Na finansiële probleme vroeg in 1912 ontvang  sy pa bevele ingevolge die "Bankruptcy Act of 1914" in Junie 1921. 
Hy is toegelaat om vir 'n laaste jaar by Eton aan te bly deur middel van 'n beurs en deur jonger seuns te onderrig, en vanaf daardie stadium was hy heeltemal afhanklik van sy eie hulpbronne. Nadat hy geleer het, het hy na Frankryk gegaan, waar hy gou amper die taal vlot geword het en 'n pos as verslaggewer by die Franse koerant gekry het. Le Matin.  Later het hy ses jaar in die bankwese oorgegaan voordat hy in diens geneem is om takke van die Ford Motor Company in verskeie Europese lande te help vestig, en uiteindelik 'n senior bestuurder by die Franse tak van die American Ford Motor Company geword. [ aanhaling nodig ] Terwyl hy in hierdie rol deur Frankryk reis, het hy baie kennis opgedoen van die dorpe en die padnetwerk. [ aanhaling nodig ]
Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek, keer Buckmaster terug na Engeland. Hy het by die Britse weermag aangesluit en is op 14 Oktober 1939 as luitenant in diens van die algemene lys (diensnommer 101877).  Hy het by die Britse ekspedisiemag aangesluit en in Frankryk geveg totdat die terugtog na Duinkerken op een van die laaste bote was op 2 Junie 1940. By sy terugkeer uit Frankryk het Buckmaster met ingang van 15 van die Algemene Lys na die Intelligensiekorps oorgeplaas. Julie 1940 en word bevorder tot tydelike kaptein. 
Hierna was hy 'n intelligensiebeampte met die 50ste (Northumbrian) Infanteriedivisie, wat hy besluit het om te verlaat nadat die afdeling na die Midde -Ooste sou verhuis. Hy was betrokke by Operation Menace in September 1940, 'n mislukte poging om die hawe van Dakar in die voormalige Franse gebied te verower.   Na 'n ontmoeting met Gerald Templer is hy gewerf in Special Operations Executive (SOE), oftewel MO1 (SP).  Op 20 Desember 1940 word sy dienste in die Slag van Frankryk en in Duinkerken erken en word hy in Afdelings genoem. Die amptelike rekord toon sy rang as tweede luitenant waarnemende majoor. 
Op 17 Maart 1941 word Buckmaster aangestel in die Franse afdeling van die SOE en na 'n aanhangsel by T-afdeling, die Belgiese afdeling, om Hardy Amies vanaf Julie 1941 by te staan, word hy aangewys as 'n toekomstige hoof van F-afdeling.  Hierdie afdeling werf agente uit die Franse wat nie gekies het om hulself direk met generaal Charles de Gaulle te verbind nie. 'N Afsonderlike afdeling van SOE, RF Section, werk saam met die lede van die Franse verset wat duidelik Gaullisties was in hul lojaliteit. Daar was dikwels aansienlike spanning tussen F- en RF -gedeeltes. 
In September 1941, as opvolger van die burgerlike Henry R. Marriott ('n direkteur van Courtaulds French Division), neem majoor Buckmaster die bevel oor die F-afdeling, ondersteun deur Nicholas Bodington uit 'n woonstel in Orchard Court naby Oxfordstraat. Sy taak was om 'n organisasie te bou wat sabotasie kan uitvoer en inligting oor die vyand kan versamel en geld en toerusting vir die Franse verset kan voorsien. Tussen 1941 en 1944 het sy organisasie 366 agente in Frankryk geplaas en byna 50 netwerke opgerig.  Die kantoor verhuis later na Bakerstraat 64, Londen.
In November 1941 trou hy in Chelsea, Londen, met Anna Cecilia Stevenson (née Reinstein). Sy was die dogter van 'n Beierse Duitse haarkapper wat in Oos -Londen grootgemaak is, en die voormalige vrou van die advokaat Melford Stevenson. Die egpaar het drie dogters gehad. 
By F Section werk Buckmaster nou saam met sy assistent Vera Atkins, wat ook die intelligensiebeampte van die afdeling en 'n spioen -meesteres was. Tydens die oorlog het die F -afdeling meer as 400 geheime agente hanteer, waarvan baie vermis geraak het. Na die oorlog was dit Atkins se taak om uit te vind wat met hulle gebeur het, insluitend agente wat sy opgelei het. Dit blyk dat Buckmaster geweier het om te glo, alhoewel dit die bewyse toon, dat hul netwerk in die gedrang gekom het, en dit het baie agente gestuur vir hul arrestasies en sterftes vir meer as 'n jaar, ondanks waarskuwings van agente.  Tydens die oorlog het Buckmaster gewoonlik 16 - 18 uur per dag gewerk en gereeld meer.
In die herfs van 1944 is hy bevorder tot kolonel en het hy in Frankryk gereis en lesings gehou en toesprake gelewer tydens 'n missie van die Hotel Cecil in Parys en bekend as 'JUDEX', wat terselfdertyd die geleentheid gebied het om die kringe en netwerke van F-Section op te ruim. 
Sy oorlogstyddiens word erken deur 'n toekenning van die UGO, ongewoon in die burgerlike afdeling, op 3 Januarie 1945, kolonel Buckmaster word op 'n diskrete wyse as 'burgerlike assistent' by die 'Oorlogskantoor'  en 'n Croix de Guerre van die Franse.
Aan die einde van die oorlog het die Geallieerde bevelvoerder, generaal Dwight D. Eisenhower, gesê die afdeling het gehelp om die oorlog met ses maande te verkort. 'Dit was gelykstaande aan 15 afdelings,' het hy gesê.  Op 23 Mei 1947 het die Amerikaanse regering aan Buckmaster die Legion of Merit (Offisier) toegeken wat in die London Gazette, is hy aangewys as 'n kolonel by die Intelligence Corps. 
Na die oorlog het Buckmaster weer by die Ford Motor Company aangesluit en in Dagenham gedien as direkteur van openbare aangeleenthede. In 1946 en 1947 skryf hy 'n reeks van agt artikels oor F -afdeling vir die nou ontbinde Chambers Tydskrif, getiteld Hulle het per valskerm gekom. Hy het twee memoires geskryf, Spesiaal in diens (1952) en Hulle het alleen baklei (1958). Hy is ondervra vir die dokumentêr uit 1969 Die hartseer en die jammerte. 
Die oudste deel van die huidige kerk, wat die onderste deel van die toring is, dateer uit die 15de eeu.
Die kerk wat ons vandag sien, was nie soos die Brontes dit geken het nie. In 1879 het dominee Wade, Patrick Brontes se opvolger die ou kerk laat afbreek en net die toring verlaat. U kan die buitelyn van die dubbelgeweldak van die ou kerk regs op die prentjie sien. Sy grondsteen is op Kersdag, 1879, gelê en dit is op 22 Februarie 1881 deur biskop Ryan ingewy.
Richard Pollard van Stanbury het die sonwyser in 1726 aan die kerk gegee. Dit is in 2001 herstel.
Daar is 'n ordonnansie -opname op die S.W. hoek van die kerktoring. Die hoogte is 796,1 voet bo seespieël.
Daar word geskat dat 40 000 mense op die kerkhof begrawe is, die begraafregisters strek tot 1645. In 1849 het die begraafplaas wat oorvol en erg leeg geraak het die reeds swak sanitasie in Haworth geraak, versoek Patrick Bronte dat verbeterings ten opsigte van sanitasie aangebring moet word. Benjamin Herschel Babbage (seun van Charles Babbage die Wiskundige) het Haworth besoek en die fasiliteite vir die Algemene Raad vir Gesondheid opgeteken.
Sy verslag wat in 1850 gepubliseer is, beskryf die sanitasie as swak vir die openbare gesondheid, met onvoldoende varswatergeriewe. Daar word gesê dat 41,6% van die kinders in Haworth gesterf het voor die ouderdom van 6 jaar, die gemiddelde lewensverwagting was 24. Die dagboeke uit die skoolgeskiedenis getuig van die swak gesondheid van pokke, masels, kinkhoes, skarlakenkoors word gereeld genoem is die dood van die kinders.
Daar was 69 privaathede in die hele dorp, een tot vier huise. Sommige mense drink uit water wat besmet is uit oop dreine. Baie van die huise was klam omdat hulle op hoër grond gery het, wat voortdurend water van hoër af insypel. Daar was baie gevalle van tifus, disenterie, pokke en verbruik.
Babbage het versoek dat grafstene nie plat op die grond gelê word nie, aangesien dit die groei van struike beperk, wat sal help met ontbinding. Die bome is in die 1860's geplant.
Die Brontes word begrawe in 'n gewelf in die kerk, behalwe Anne wat in Scarborough begrawe is.
Mobile/eReaders & ndash Laai die Bookshelf -mobiele app af op VitalSource.com of vanaf die iTunes- of Android -winkel om toegang tot u e -boeke vanaf u mobiele toestel of eReader te verkry.
Vanlyn rekenaar en aflaai Laai boekrakprogrammatuur af na u tafelblad, sodat u u e -boeke met of sonder internettoegang kan sien. & raquo & raquo & raquo
Opgerig in Griffith, IN, het Farrell in 1992 na Los Angeles verhuis. Hy het saam met baie van die orkes of musikante waarna hy grootgeword het, gespeel.
In die verlede het TPF saam met Jani Lane (Warrant), Bulletboys, Gene Loves Jezebel, Tod Howarth (Frehley's Comet) John Corabi (Motley Crue, The Scream), CC Deville of Poison, Gilby Clarke (Guns N Roses) gespeel en veral bekend vir 'n lang tyd in White Lion, DVD's, sowel as live- en studio -albums.
Deur die tyd in White Lion, het Farrell byna 40 lande getref, 'n paar opvallende vertonings was sokkerstadions in Indië waar die orkes hul laaste vertonings voor meer as 40 000 mense opgevoer het.
TPF word tans onderskryf deur Rockett Drum Works, Sabian Cymbals, Vater Percussion, Aquarian Drumheads, Beato Bags en Cool Claws.
Nadat ek 'n nuwe tuiste in "Tantric" gevind het, het ek weer my behoefte aangemoedig om kreatief te wees, om deel te wees van 'n 'orkes', eerder as om 'n 'huurpistool' te wees. Ek hou van albei rolle om verskillende redes, maar as jy 'n kind is, wil jy in 'n "band" wees, nie noodwendig net die huurling nie. Ek is opgewonde om 'n nuwe album op hierdie tydstip te hê saam met 'n groep ouens vir wie ek baie lief is, en ondanks die feit dat Tantric 'n geskiedenis van byna twee dekades het, voel dit weer splinternuut ...
-Troy Patrick Farrell/Okt 2018
GILBY CLARKE KRY SY YA-YA UIT
Goed, hierdie ou Gilby Clarke was in Guns N 'Roses. Hy het ook kitaar gespeel vir die MC5, Nancy Sinatra, Heart en nou Rockstar: Supernova.
Hy draai produksieknoppe vir internasionaal geprysde punks The Bronx, LA Guns en Alice Cooper. Belangriker nog, hy het 'n klomp plate gemaak waaroor rock 'n 'roll die wêreld oor skatte suiwer en soms afwyk.
As dit nie 'n kas van kredietwaardigheid is nie, dan wat is dit?
Maar vergeet dit alles. Wat u moet weet, is dit: Gilby Clarke verstaan ​​rock 'n 'roll hel, sy hart pomp die kak.
As sanger, kitaarspeler en liedjieskrywer is hy 'n ou-skoolmash-up van Keef, Johnny Thunders en BB King.
Sien, die deurmekaar kitaarheld was maar 'n 17 -jarige Cleveland -punk toe hy skeur vir die sprankelende glans van Hollywood. 'N vars cliché uit die bus? Nee, Clarke het alles sy eie gemaak.