Unicorn Seal - Indus Script - Inligting
Lêer: Unicorn. Vorm van seël, Indusvallei beskawing.jpg
huidige 19:34, 1 April 2020 1,471 × 1,417 (737 KB) Ismoon (bespreking | bydraes) beter beeld
17:48, 21 Februarie 2012 /> 2,124 × 2,046 (2,79 MB) Ismoon (bespreking | bydraes) <> | Bron = eie werk | Datum = 05/02/2012 |
Seëls verskyn in die Indusvallei omstreeks 2600 v.C. met die opkoms van die stede en gepaardgaande administrateurs. Vierkante en reghoekige seëls is gemaak van afgebrande steatiet. Die sagte speksteen is gekerf, gepoleer en dan in 'n oond afgevuur om die oppervlak wit te maak en te verhard. Seëls van metaal is uiters skaars, maar koper- en silwer voorbeelde is bekend. Die vierkantige seëls het gewoonlik 'n skriflyn aan die bokant en 'n gesnyde dier in die middelste gedeelte. Die diere wat op die robbe uitgebeeld word, gewoonlik mannetjies, bevat huisdiere en wilde diere, sowel as mitiese wesens, soos die eenhoring. 'N Klein voerbak of geheimsinnige offerstaander word dikwels onder die kop van die dier geplaas. Sommige seëls bevat meer komplekse tonele wat mitologiese of godsdienstige gebeure voorstel. Aan die agterkant is 'n gesnyde knop, of 'n baas, met 'n gaatjie om 'n dik koord vas te hou. Hierdie knoppe moes maklik gebreek gewees het en ontbreek by die meeste seëls. Die eenhoorn is verreweg die algemeenste motief wat aangetref word op kleimerkies wat oorspronklik aan knope geheg is of op 'n bondel goedere gebind is. Dit dui daarop dat die eienaars van die eenhoringrob meestal betrokke was by handel en handel, maar dit beteken nie dat hulle die magtigste groep was nie. Die minder verspreide robbe met die bul-, olifant-, renoster- en tiermotiewe het moontlik die magtigste geslagte of ampte verteenwoordig wat die stede eintlik beheer het. Ander soorte robbe wat in die Indusvallei voorkom, soos robbe in kompartemente, weerspieël verbindings met streke waar hierdie tipe seëls gebruik is.
Artefakte uit die Indus Valley Civilization -galery van die National Museum, New Delhi India.
Die Indus Valley Civilization (IVC) was 'n Bronstydse beskawing (3300–1300 v.C. volwasse tydperk 2600–1900 v.C.) wat in die noordwestelike deel van die Indiese subkontinent geleë was, bestaande uit wat tans hoofsaaklik Pakistan en noordwes van Indië is.  Die beskawing bloei rondom die Indus-rivierkom en strek ooswaarts tot by die Ghaggar-Hakra-riviervallei en die boonste dele van die Ganges-Yamuna Doab strek wes tot by die Makran-kus van Balochistan, noordwaarts tot noordoos-noordoos van Afghanistan en suidwaarts tot by Daimabadin Maharashtra. Die beskawing was versprei oor ongeveer 1,260,000 km², wat dit die grootste antieke beskawing maak.
Die Indusvallei is saam met sy tydgenote Mesopotamië en die ou Egipte een van die vroegste stedelike beskawings ter wêreld. Op sy hoogtepunt het die Indus Civilization moontlik 'n bevolking van meer as vyf miljoen gehad. Inwoners van die ou Indus -riviervallei het nuwe tegnieke ontwikkel in handwerk (karneoolprodukte, seëlsnywerk) en metallurgie (koper, brons, lood en tin). Die beskawing is bekend vir sy stede wat gebou is uit baksteen, dreineringstelsel langs die pad en huise met meerdere verhale.
Die Indusvallei -beskawing staan ​​ook bekend as die Harappan -beskawing, aangesien die eerste van die stede wat opgegrawe is, geleë was in Harappa, opgegrawe in die 1920's in die destydse Punjab -provinsie van Brits -Indië (nou in Pakistan). Die opgrawing van Harappan -terreine word sedert 1920 aan die gang gehou, met belangrike deurbrake wat so onlangs as 1999 plaasgevind het. Daar was vroeër en later kulture, dikwels genoem Early Harappan en Late Harappan, in dieselfde gebied van die Harappan Civilization. Die Harappaanse beskawing word soms die Volwasse Harappan -kultuur genoem om dit van hierdie kulture te onderskei. Tot 1 999 is meer as 1 056 stede en nedersettings gevind, waarvan 96 opgegrawe is, hoofsaaklik in die algemene gebied van die Indus- en Ghaggar-Hakra-rivier en sy sytakke. Onder die nedersettings was die belangrikste stedelike sentrums van Harappa, Lothal, Mohenjo-daro (UNESCO-wêrelderfenisgebied), Dholavira, Kalibanga en Rakhigarhi.
Diere soos buffels, gestampte bulle en renosters is ook gebruik as rekords wat verband hou met landbouaktiwiteite of produksie.
In teenstelling met die eeue oue veronderstelling dat die Indus-skrif 'n taal is, het 'n veteraan-historikus beweer dat dit numeries is, soos blyk uit getalle en simbole in die seëls en artefakte van die Indus Valley Civilization (3000-1900 vC). "Pogings om die Indus-skrif te ontsyfer, was gebaseer op die aanname dat 'n skrif taalkundige skryfwerk moet beteken. Daar is baie tale oor die hele wêreld, selfs vandag nog," het die 90-jarige historikus, BV Subbaraayappa, aan IANS in Bangalore gesê.
Alhoewel die Indus -beskawing 90 jaar gelede aan die lig gekom het toe die destydse direkteur -generaal John Marshall, Archeological Survey of India (ASI), in 1924 oor die ontdekking daarvan in "The Illustrated London News" geskryf het, het die geheimsinnige skrif daarvan omstrede geraak weens verskillende interpretasies deur taalkundiges, historici en argeoloë regoor die wêreld. "Meer as 4000 robbe en ander ingeskrewe artefakte is opgegrawe in die Indusvallei -terreine of in die Harappa -kultuur, soos argeoloë dit noem, en is in Indië en (nou) Pakistan geleë. beweer.
Met die unieke en kenmerkende kenmerke van die numeries gebaseerde Indus-skrif, het die stadskundige geleerde gesê dat die Indusvallei mense die desimale, additiewe, vermenigvuldigende numeriese stelsel wyd gebruik in hul daaglikse beroepe, wat hoofsaaklik landbou was en veeteelt. "Die simboliese voorstelling van ses, vier en tweerige variëteite gars, koring en katoen word uitgebeeld in die vorm van 'n saamgestelde dier - eenhoring, 'n motief in ongeveer 1100 seëls, wat bedoel was om rekords te wees van voedselgraan (koring en gars) ) en handelsware (katoen), het Subbarayappa, 'n voormalige president van die International Union of History & amp Philosophy of Science, gesê.
Ander diere soos buffels, gestampte bulle en renosters is ook gebruik as rekords wat verband hou met landbouaktiwiteite of produksie. "Die uitgangspunt van die numeriese hipotese is dat 'n taal in die vorm van mondelinge tradisie in die mode kan wees, lank voordat dit opgestel is. Byvoorbeeld, die Vediese taal het meer as 1 000 jaar lank nie 'n skrif gehad nie," onthou die nie -volksgenoot.
Aangesien syfers simboliese voorstelling vereis, het die eerste poging om te skryf begin met numeriese vorms, soos blyk uit die basiese skrifvorms op die Indus -voorwerpe wat in die verlede as syfers gebruik is. Tien Indus -vorms is ook gebruik as syfers in die Ashokan-, Naneghat- en Kushan -inskripsies.
Edikte van keiser Ashoka van die Maurya -dinastie is vir die nageslag aangeteken in 33 inskripsies wat op pilare na hom vernoem is, rotsblokke en grotmure. Naneghat -inskripsies behoort aan die Satavahana -heersers in die Western Ghats naby Junnar in die Pune -distrik Maharashtra. Die Naneghat, 'n bergreeks, is ook gebruik as 'n handelsroete tussen Kalyan en Junnar. Kushan -inskripsies is gebruik deur Kushan -heersers in die Hindoe -Kush -streek van die huidige noordelike Pakistan. Hulle het tekste in Baktrianus in die Griekse skrif, in Prakrit geskryf in Brahmi of Kharosthi.
"Herhaling van simbole twee keer, drie keer en vier keer langs 'n Indus -seël, is slegs sinvol in syfers en nie in 'n taal nie. Hulle voorstelling in 'n reël meestal en soms in twee of drie reëls op seëls dui op numeriese waarde as taaluitdrukking," Subbarayappa herhaal.
Die numeriese hipotese verklaar die rol van graansakke en ontploffingsplatforms by Mohenjo-daro in die huidige Sindh-provinsie en Harappa, terwyl die voorwerpe lig werp op die oorblyfsels van skaars koring, katoen, ertjies, sesam en dadels wat op hul terreine gevind word. . 'My hipotese beskryf nie net die landbouproduksie en -bestuur nie, maar ook die kwantitatiewe rekords daarvan in die numeriese simbole,' het die chemikus bygevoeg.
Met die oog op die argeologiese belangrikheid van die Indus -skrif, wil die wetenskaphistorikus nasionale instellings soos die ASI, die Indian Council of Historical Research en die Indian National Science Academy sy numeriese hipotese op 'n wetenskaplike manier evalueer, aangesien die taalkundige aanname daarvan 'n blinde baan bereik het. Die numeriese hipotese van die Indus -skrif is egter besig om veld te wen, danksy die gebruik van rekenaarprogrammering deur geleerdes in Indië en oorsee om te bepaal of 'n skrif taalkundig of numeries is.
Drie Amerikaanse geleerdes - Steve Farmer, Richard Sproat en Michel Witzel van die Harvard -universiteit - het in 2004 'n referaat gepubliseer wat bewys dat die Indus -skrif nie 'n taal is nie, aangesien "die mense van die Indusvallei -kultuur nie in die moderne sin geletterd was nie". Sproat, wat onlangs 'n artikel gepubliseer het waarin die taalkundige aard van die Indus -skrif weggegooi word, onderskryf ook die interpretasie van Subbarayappa, hoewel die vermenigvuldigende aspek omslagtig lyk.
"Die groot graansakke by Mohenjo-daro en Harappa, 18 afskotplatforms, geometries gevormde strate en bane, standaard opbergkanne, bakstene in 'n verhouding van 1: 2: 4 en seëls dui duidelik die rol van syfers en die gebruik daarvan deur die Indusvallei aan mense vir 'n lang tyd, 'het Subbarayappa afgesluit.
Die eenhoring is 'n mitiese wese wat gewoonlik met die liggaam van 'n perd uitgebeeld word, maar met 'n enkele, gewoonlik spiraalvormige horing wat uit sy voorkop groei, en dus sy naam cornus Latyn vir 'horing'. Die eenhoorn word beskryf sedert die oudheid wat in antieke seëls van die Indusvallei -beskawing uitgebeeld is en deur die ou Grieke in die natuurgeskiedenis deur verskillende skrywers genoem is, waaronder Ctesias, Strabo, Plinius die Jongere en Aelian. Die Bybel beskryf ook 'n dier, die re'em, wat in sommige weergawes as eenhoorn vertaal word.
In Europese folklore word die eenhoring dikwels uitgebeeld as 'n wit perdagtige of bokagtige dier met 'n lang horing en gesplete hoewe (soms 'n bokbaard). In die Middeleeue en Renaissance word dit algemeen beskryf as 'n uiters wilde boswese, 'n simbool van suiwerheid en genade, wat slegs deur 'n maagd gevang kon word. In die ensiklopedieë word gesê dat sy horing die vermoë het om vergiftigde water drinkbaar te maak en siekte te genees. In die Middeleeue en Renaissance is die slagtand van die narwal soms as eenhoring verkoop. Lees meer
Beweerde eenhoorn -waarnemings
Adam in die tuin van Eden aan die begin van die tyd
Keiser Fu Hsi China 5000 jaar gelede
Keiser Huang Di Keiser se tuin in China 2697 v.C.
Keiser Yao China Ongeveer 2 000 v.C.
Confucius China 551-479 v.C.
Ctesias Indië 4de eeu v.C.
Alexander die Grote Asië 3de eeu v.C.
Julius Caesar Duitsland 1ste eeu v.C.
Prester John Asia Mid-1100s
Genghis Khan India Vroeë 1200's
Gevleuelde aurochs, 510 vC, Paleis van Darius in Susa, Susa, Iran (Louvre)
Eenhoringseël van Indusvallei, Indiese museum
Jongmense wat bokke ry ('n Dionisiese motief in die oudheid) op die 12de-eeuse hoofstede uit
die abdij van Mozac in die Auvergne. Die bokke kan nie van eenhoorns onderskei word nie.
Maagd Maria wat die eenhoorn vashou (omstreeks 1480),
detail van die aankondiging met die Unicorn Polyptych,
Nasionale Museum, Warskou
'N Prehistoriese grotskildery in Lascaux, Frankryk, beeld 'n dier met twee reguit horings uit sy voorkop uit. Die vereenvoudigde profielperspektief van die skildery laat hierdie twee horings 'n enkele reguit horing blyk te wees, aangesien die spesie van die figuur andersins onbekend is; dit het die naam "die Eenhoorn" gekry. Richard Leakey stel voor dat dit, net soos die towenaar wat by Trois-Freres gevind is, 'n therianthrope is, 'n mengsel van dier en mens se kop, in sy interpretasie die van 'n baardman.
Daar is onbevestigde berigte oor inheemse skilderye van eenhoorns in Namakwaland in Suider -Afrika. 'N Gedeelte van Bruce Chatwin se reisjoernaal In Patagonia (1977) vertel Chatwin se ontmoeting met 'n Suid -Amerikaanse wetenskaplike wat geglo het dat eenhoorns een van Suid -Amerika se uitgestorwe megafauna van die Laat Pleistoseen was, en dat hulle in die vyfde of sesde millennium deur die mens gejaag is. V.C. Hy het aan Chatwin, wat hulle later gesoek het, vertel van twee oorspronklike grotskilderye van "eenhoorns" by Lago Posadas (Cerro de los Indios).
Alhoewel die gewilde beeld van die eenhoring dié van 'n wit perd is wat slegs in die horing verskil, het die tradisionele eenhoorn 'n bokbaard, 'n leeu se stert en gesplete hoewe, wat hom van 'n perd onderskei. Selfs in die vroegste verwysings is hy kwaai, maar tog goed, onbaatsugtig, maar eensaam, maar altyd geheimsinnig mooi.
In China is die qilin 'n mitologiese wese wat soms "die Chinese eenhoring" genoem word. Dit word uitgebeeld as 'n hibriede dier wat minder eenhoring as chimera is, met die liggaam van 'n hert, die kop van 'n leeu, groen skubbe en 'n lang voorwaarts geboë horing.
Die Japannese "Kirin", alhoewel dit gebaseer is op die Chinese dier, word gewoonlik uitgebeeld wat meer lyk soos die Westerse eenhoring as die Chinese qilin.
Volgens 'n interpretasie van robbe wat met 'n dier gekerf is wat soos 'n bul lyk (en wat eintlik 'n simplistiese manier kan wees om bulle in profiel uit te beeld), word beweer dat die eenhoring 'n algemene simbool was tydens die Indusvallei -beskawing, wat op baie seëls. Dit het moontlik 'n kragtige sosiale groep simboliseer.
Sekere poëtiese gedeeltes uit die Bybelse Ou Testament verwys na 'n sterk en pragtige horingsdier wat genoem word hulle. Hierdie woord is in baie weergawes van die Bybel met 'eenhoring' of 'renoster' vertaal, maar baie moderne vertalings verkies 'wilde os' (aurochs), wat die korrekte betekenis van die Hebreeus is hulle.
Die goedgekeurde weergawe bevat nege verwysings na die dier, waaronder: "God het hulle uit Egipte gebring, hy het as die krag van 'n eenhoring." (Numeri 23: 22). Tog blyk dit dat die Bybelse verwysings te wyte is aan 'n taalfout wat Hebreeuse geleerdes in die 3de eeu v.C. toe hulle die Bybel in Grieks vertaal het. Hulle het die Hebreeuse re'em (wat 'aurochs' beteken, 'n wilde os met lang horings wat destyds in die Heilige Land uitgesterf het) as monoceros (wat 'enkelhoring' beteken) beteken, wat beteken 'van die spruit wat eenhoring geword het'. Dit het gevolglik gelyk asof die Skrif gewig verleen aan die oortuiging dat die dier bestaan.
As 'n Bybelse dier is die eenhoring allegories in die vroeë Christelike kerk geïnterpreteer. Een van die vroegste sulke interpretasies verskyn in die antieke Griekse bestiary, bekend as die Physiologus, wat verklaar dat die eenhoorn 'n sterk, kwaai dier is wat slegs gevang kan word as 'n maagd voor hom gegooi word. Die eenhoring spring in die maagd se skoot, en sy suig dit en lei dit na die koning se paleis. Middeleeuse skrywers vergelyk dus die eenhoorn met Christus, wat 'n horing van redding vir die mensdom opgerig het en in die baarmoeder van die Maagd Maria gewoon het.
Ander legendes vertel van die geveg van die eenhoorn met die olifant, wat hy uiteindelik met sy horing doodmaak, en van die eenhoring wat die vergiftigde waters met sy horing suiwer sodat ander diere kan drink.
Volgens die boek Genesis het God aan Adam die taak gegee om alles wat hy sien, te noem. In sommige vertalings van die Bybel was die Eenhoorn die eerste dier wat daardeur genoem is en dit bo alle ander diere in die heelal verhef het. Toe Adam en Eva die paradys verlaat het, het die Eenhoorn saam met hulle gegaan om suiwerheid en kuisheid te verteenwoordig. Die suiwerheid van die Eenhoorn in die Westerse legendes spruit dus uit die Bybelse begin daarvan.
Die Bybel bied ook 'n verduideliking oor waarom die Eenhoorn nog nie so lank gesien is nie. Tydens die vloed wat die wêreld vir 40 dae en 40 nagte verswelg het, het Noag twee van elke dier na veiligheid geneem, maar Unicorns was nie onder hulle nie. 'N Joodse volksverhaal noem dat hulle oorspronklik aan boord was, maar dat hulle soveel ruimte en aandag geëis het dat Noag hulle verban het. Hulle het verdrink of daarin geslaag om tydens die vloed te swem en nog steeds êrens in die wêreld te oorleef, of, soos sommige meen, ontwikkel tot die narvis.
Daar is sewe duidelike verwysings na die Unicorn in die Ou Testament, hoewel daar nou twyfel bestaan ​​oor die oorspronklike vertalings wat moontlik 'n ander dier as 'n Unicorn verkeerdelik genoem het.
Die Joodse Talmoed maak ook baie soortgelyke verwysings na die Eenhoorn. In Joodse folklore is dit die felste van alle diere en kan 'n olifant met 'n enkele stoot uit sy horing doodgemaak word.
Deur die geskiedenis heen het die kerk die Unicom op verskillende maniere geïnterpreteer. In die Middeleeue het dit 'n simbool van Christus self geword, en die horing was simbolies van die eenheid van Christus en God.
Sommige middeleeuse skilderye toon die Drie -eenheid met Christus voorgestel deur 'n Unicom. Aan die ander kant verskyn die Unicom ook as 'n simbool van boosheid in die boek Jesaja. Oor die algemeen word die Unicom egter as 'n suiwer en deugsame dier beskou. Ongeag die plek van die Unicom in die Bybelse teorie, is dit duidelik dat daar 'n sterk geloof was in die bestaan ​​van die dier in Bybelse tye, sowel as in die daaropvolgende eeue. Dit kom so gereeld in die Ou Testament voor dat dit in die Christelike wêreld beswaarlik oor die hoof gesien kan word. Die feit dat dit in die Bybel verskyn, het beteken dat geen vroom Christen aan die egtheid daarvan kon twyfel nie.
Die eenhoorn kom nie voor in die vroeë Griekse mitologie nie, maar eerder in die Griekse natuurgeskiedenis, want Griekse skrywers oor die natuurgeskiedenis was oortuig van die werklikheid van die eenhoring, wat hulle in Indië gevind het, 'n verre en wonderlike koninkryk vir hulle. The Encycloaedia Britannica (1911) versamel klassieke verwysings na eenhoorns: die vroegste beskrywing is van Ctesias, wat in Indica wit wilde esels beskryf het, vlootvoet, met 'n horing 'n half el lank lank, wit, rooi en swart van die horing is drinkbekers gemaak wat 'n voorkoming van vergiftiging was.
Aristoteles moet Ctesias volg as hy twee eenhoringdiere noem, die oriks, 'n soort bok, en die sogenaamde "Indiese esel".
Plinius voeg by dat "dit nie lewendig geneem kan word nie", en deur Ctesias aan te haal, voeg dit by dat Indië ook 'n eenhoringperd produseer. Die monoceros word soms carcazonon genoem, wat 'n vorm van die Arabiese karkas kan wees, wat 'renoster' beteken. Strabo sê dat daar in Indië eenhoringperde was met 'n hertagtige kop.
Middeleeuse kennis van die wonderlike dier spruit uit Bybelse en antieke bronne, die wese wat op verskillende maniere voorgestel word as 'n soort wilde esel, bok of perd.
Teen 200 n.C. het Tertullianus die eenhoring 'n klein, vurige, dieragtige dier genoem en 'n simbool van Christus. Die voorganger van die Middeleeuse bestiary, saamgestel in die laat oudheid en bekend as Physiologus, het 'n uitgebreide allegorie gewild gemaak waarin 'n eenhoorn, vasgevang deur 'n meisie (wat die Maagd Maria verteenwoordig), vir die inkarnasie. Sodra die eenhoorn haar sien lê sy kop op haar skoot en raak aan die slaap.
Dit het 'n basiese embleem geword wat onderliggend is aan die Middeleeuse opvattings oor die eenhoorn, wat die voorkoms daarvan in elke vorm van godsdienstige kuns regverdig.
Die eenhoorn het ook hoflik gedink: vir sommige Franse skrywers uit die dertiende eeu, soos Thibaut van Champagne en Richard van Fournival, word die minnaar aangetrokke tot sy vrou, net soos die eenhoring vir die maagd. Hierdie hoflike weergawe van verlossing bied 'n alternatief vir God se liefde en word as ketters aangeval.
Met die opkoms van die humanisme het die eenhoring ook meer ortodokse sekulêre betekenisse gekry, simbolies van rein liefde en getroue huwelike. Dit speel hierdie rol in Petrarch's Triumph of Chastity.
Die koninklike troon van Denemarke was gemaak van 'eenhoringhorings'. Dieselfde materiaal is vir seremoniële koppies gebruik omdat die eenhoring se horing steeds gif neutraliseer, na aanleiding van klassieke skrywers.
Die eenhoorn, wat net deur 'n maagdelike vrou tambaar was, was in die middeleeuse land gevestig teen die tyd dat Marco Polo dit beskryf het as "skaars kleiner as olifante. Hulle het die hare van 'n buffel en voete soos 'n olifant. Hulle het 'n enkele groot swart horing in die middel van die voorkop. Hulle het 'n kop soos 'n wildevark. Hulle spandeer tyd deur liewer in modder en slyk te wikkel. Hulle is baie lelike brute om na te kyk. Hulle is glad nie soos ons dit beskryf as ons met mekaar praat nie dat hulle hulself laat vang deur maagde, maar skoon in stryd met ons opvattings. " Dit is duidelik dat Marco Polo 'n renoster beskryf het.
In Duits het Einhorn ("eenhoring") sedert die sestiende eeu 'n beskrywer geword van die verskillende renostersoorte.
In die algemene opvatting, in die sewentiende eeu geestelik en breedvoerig ondersoek deur sir Thomas Browne in syne Pseudodoxia Epidemica, eenhoringhorings kan gifstowwe neutraliseer (boek III, hfst. xxiii). Daarom het mense wat bang was vir vergiftiging, soms gedrink uit bekers van 'eenhoring'.
Beweerde afrodisiacale eienskappe en ander beweerde medisinale deugde het ook die koste van "eenhoring" -produkte, soos melk, velle en afval, verhoog. Daar word ook gesê dat eenhorings in sommige verhale kan vasstel of 'n vrou 'n maagd is of nie; dit kan slegs deur maagde gemonteer word.
Een tradisionele metode om eenhoorns te jag, behels dat 'n maagd vasgevang was.
Vanweë die suiwerheid van die unicom word sy horing, soms '' Alicorn 'genoem, as magies beskou en 'n gewilde bestanddeel in middeleeuse medisyne geword. Die blote teenwoordigheid daarvan word beskou as 'n sterk beskerming teen gif in voedsel, en as dit in juweliersware gedra word, beskerm dit die draer teen die kwaad.
Alikorn was dikwels meer werd as sy gewig in goud, dus konings, keisers en pouse was een van die min mense wat die hoë pryse kon betaal. Hulle was gretig om die kosbare horing aan te skaf om 'n lang en gesonde lewe te "waarborg". Met so 'n winsgewende handel was valse alikorn hoog, gemaak van bulhoorn, bokhoorn, of in sommige gevalle uit die horings van eksotiese diere of uit gewone hondebene.
Volledige Unicom -horings was baie skaars. Byvoorbeeld, 'n volledige Unicom -horing wat in besit was van koningin Elizabeth I van Engeland was destyds gewaardeer op L10,000 - gelykstaande aan ongeveer 3,000 gram goud en genoeg geld om 'n groot landgoed met 'n kasteel te koop. In plaas daarvan om van eenhoorns af te kom, blyk dit dat hierdie volledige horings dikwels die lang spiraalvormige slagtande was van die mannetjie -narwal, 'n groot seedier. Konings het dikwels alikorn op die tafel geplaas om hulself te beskerm teen giftige kos en drank, en totdat die rewolusie die monargie in 1789 omvergewerp het, is die eetgerei wat deur Franse konings gebruik is, van Unicom -horing gemaak om enige gif in die kos teë te werk.
Die beroemde laat -gotiese reeks van sewe tapisseriebehangsels, "The Hunt of the Unicorn", is 'n hoogtepunt in die Europese tapisserievervaardiging, wat sekulêre en godsdienstige temas kombineer. In die reeks streef ryklik geklede adellikes, vergesel van jagters en honde, na 'n eenhoorn teen millefleurs -agtergronde of omgewings van geboue en tuine. Hulle bring die dier in die baai met die hulp van 'n meisie wat dit met haar sjarme vasvang, blykbaar doodmaak en terugbring na 'n kasteel in die laaste en bekendste paneel, "The Unicorn in Captivity", word die eenhoorn gewys weer lewendig en gelukkig, vasgeketting aan 'n granaatboom omring deur 'n heining, in 'n veld met blomme.
Geleerdes vermoed dat die rooi vlekke op sy flanke nie bloed is nie, maar eerder die sap van granate, wat 'n simbool van vrugbaarheid was. Die ware betekenis van die geheimsinnige opgewekte Eenhoorn in die laaste paneel is egter onduidelik. Die reeks is omstreeks 1500 in die Lae Lande, waarskynlik Brussel of Luik, geweef vir 'n onbekende beskermheer. 'N Stel van ses genaamd die Dame a la licorne (Lady with the unicorn) by die Musee de Cluny, Parys, wat ongeveer dieselfde tyd in Suid -Nederland geweef is, beeld die vyf sintuie, die ingange na versoeking en uiteindelik die liefde ("A mon seul desir "lui die legende), met eenhoorns in elke hang.
Die tapisserieë is in 1922 deur John D. Rockefeller gekoop en word nou in die Cloisters -museum in New York vertoon.
In die heraldiek word 'n eenhoorn uitgebeeld as 'n perd met hoewe en baard van 'n bok, 'n leeu se stert en 'n skraal spiraalhoring op sy voorkop. Of dit nou 'n simbool was van die menswording of van die vreesaanjaende dieretogte van rou natuur, die eenhoorn is nie wyd gebruik in die vroeë heraldiek nie, maar het sedert die vyftiende eeu gewild geword. Alhoewel dit soms met 'n kraag vertoon word, wat in sommige gevalle as 'n aanduiding kan wees dat dit getem of getemper is, word dit gewoonlik met 'n gebreekte ketting vasgemaak, wat toon dat dit uit die slawerny losgemaak is en nie weer geneem kan word nie .
Dit is waarskynlik die bekendste uit die koninklike wapen van Skotland en die Verenigde Koninkryk: twee eenhoorns ondersteun die Skotse wapen 'n leeu en 'n eenhoorn ondersteun die Britse wapen. Die arms van die Society of Apothecaries in Londen het twee goue eenhoringondersteuners.
Aangesien die renoster die enigste landdier is wat 'n enkele horing besit, is die veronderstelling dat die eenhoringlegende ontstaan ​​het uit ontmoetings tussen Europeërs en renosters. Die wollerige renoster sou baie bekend wees aan mense uit die ystydperk, of die legende was moontlik gebaseer op die oorlewende renosters van Afrika. Europeërs en Wes-Asiërs het Afrika suid van die Sahara besoek solank ons ​​rekords het.
Die Romeinse Ryk het ook renosters ingevoer vir hul arena -speletjies, saam met seekoeie en ander eksotiese wesens. Romeinse menigtes kon onderskei tussen die Afrikaanse en Indiese renoster, wat albei voor groot skare geslag is.
Chinees uit die tyd van die Han-dinastie het ook Oos-Afrika besoek, wat moontlik hul vreemde legendes van 'eenhoornige ogre' verklaar. Die reise van die Ming-dinastie van Zheng He het kameelperde teruggebring, wat deur die Chinese geïdentifiseer is met 'n ander wese uit hul eie legendes.
Een voorstel is dat die eenhoringmite gebaseer is op 'n uitgestorwe dier wat soms die 'Reuse Eenhoring' genoem word, maar wat onder wetenskaplikes bekend staan ​​as Elasmotherium, 'n reuse Eurasiese renoster wat inheems is aan die steppe, suid van die omvang van die wolrenosters van Ystyd Europa. Elasmotherium het min soos 'n perd gelyk, maar dit het 'n groot enkele horing in sy voorkop. Dit lyk asof dit omtrent dieselfde tyd as die res van die megafauna van die ystydperk uitgesterf het.
Volgens die Nordisk gesin en die ruimtewetenskaplike Willy Ley het die dier egter lank genoeg oorleef om in die legendes van die Evenk -mense in Rusland onthou te word as 'n groot swart bul met 'n enkele horing in die voorkop.
Selfs as Elasmotherium nie die wese is wat deur Ibn Fadlan beskryf word nie, het gewone renosters moontlik 'n verband met die eenhoring. Ter ondersteuning van hierdie bewering is opgemerk dat die reisiger Marco Polo uit die 13de eeu beweer dat hy 'n eenhoring in Java gesien het, maar sy beskrywing (hierbo aangehaal) maak dit vir die moderne leser duidelik dat hy eintlik 'n Javaanse renoster gesien het.
Die verband wat soms met 'n enkelhoringbok gemaak word, is afkomstig van die visioen van Daniël wat in boek Daniël 8: 5 opgeteken is:
En terwyl ek nadink, kyk, daar kom 'n bok uit die weste oor die hele aarde en raak nie die grond nie; en die bok het 'n opvallende horing tussen sy oë. 'n simbool van 'n groot koninkryk wat plek gee aan vier monargieë.
By die huisbok kan 'n seldsame misvorming van die generatiewe weefsels veroorsaak dat die horings bymekaar kom, so 'n dier kan nog 'n inspirasie vir die legende wees. 'N Boer en 'n sirkuseienaar produseer ook vals eenhoorns, wat die "horingknoppies" van bokkinders herbou, sodat hul horings misvorm word en by 'n groteske oënskynlike enkele horing aansluit.
Die ware oorsprong van die eenhoorn lê in die dieptes van die tyd, in die beginlose begin toe alles leegheid en afval, duisternis en mis was. Toe beweeg die Heilige om die donker uit die helder te laat sak. So is daar 'n ooreenstemming en 'n balans, met duisternis wat na die rand toe gedryf is en die lig van die lig op die middelpunt van alles. Maar die duisternis het eens 'n situasie en kompas vir homself gegee, maar dit het gewigtelik geword sonder om rekening te hou, en het tussen alles ingedring en dit na hulself getrek volgens hul gewigte en neigings.
Daarom word die balans gemaak om te bewe, en uit daardie bewing het 'n resonansie ontstaan ​​- 'n ontsagwekkende geluid wat in die groot leegte omsingel en kragtig sing. Die Heilige het die geluid gemoduleer om daarvan 'n akkoord van groot soetheid te maak en sy intelligensie ingeblaas, sodat dit 'n gees van harmonie en leiding kon word vir elke hoek van die leemte. Dit was die kragtige gees genaamd Galgallim, wat deur onberekende eeue gedraai het terwyl hy altyd om die sentrale lig gewikkel het. En terwyl sommige dinge nog steeds in die duisternis geval het, het Galgallim ander gelei op 'n meer seldsame pad na die oewers van die lig. Op so 'n manier is balans weer bereik.
Toe wens die Heilige 'n paneel om sy groter kuns te vertoon en tussen die oewers van die lig en die mure van die duisternis het Hy die aarde in ewewig gehang. Sy naakte berge het Hy in vuur laat opgaan en dit verstrooi met blink juwele wat nog steeds daardie vlamme weerkaats. Toe spreek die Heilige tot die gees van leiding, dit is Galgallim, en sê: "Uit die verborge klowe het Ek jou vry en sonder vorm gemaak. Sal jy gestalte aanneem op aarde, sodat jy nog 'n diens kan lewer?" En selfs soos dit gevra is, so is daar ooreengekom.
Hy was in 'n wolk toegedraai deur 'n helder stormwind. Hy het saggies uit die hemel neergedaal na die babavelde van die aarde, nog voordat die vure van die vorming daarvan nog gedemp was. So beskik die Eenhoorn oor die helderheid van die Lig, sodat hy alle duisternis en duisterheid van hom kan verdryf.
Hy is Asallam genoem, van eenhoorns die eersgeborenes, 'n wese wat vreeslik bewerk en wonderlik is om aan te sien, met 'n horing met spiraallig wat die teken is van Galgallim, die gids. Asallam het nou met sy horing op 'n dorre rots getref, wat dit tot 'n groot diepte deurboor en 'n bruisende bron van lewe voortbring. Waar daardie waters ook al vloei, is brande geblus en die aarde is vrugbaar gemaak met 'n menigte vrugbare dinge. Groot bome staan ​​op en bloei, en onder hul skaduwee kom diere wild en mak. Dit alles was met die bedoeling van die Heilige, en die Eenhoorn was die instrument van Sy wil. Op so 'n manier is die Garden of the Unicorn gevorm, genaamd Shamagim, wat beteken die plek waar daar water is.
Die Heilige spreek die eersgeborene toe aan en sê: "Asallam! Van al my skeppingswerke sal u alleen ooit u skepping onthou en in herinnering bly, ongebroke aan die Lig, om sy gids en bewaker te wees. Maar nooit weer na die Lig nie tot die laaste uur van die Einde van die Tyd. "
En die Eenhoorn het in sy tuin gewoon en in groot verwondering na die buiteland gaan stap. Toe die Heilige Homself wou bekend maak, net soos alles aan Hom bekend was. In Homself, van aarde en lug, water en vuur terugtrek Sy heilige asem die mens, wat sterk en regverdig was, die kroon van alle groot ioon. As ek die mens aanskou, was die Eenhoorn verwonderd en het skielik beskeie en skaam geword. En omdat Asallam geen rol gespeel het in die skepping van die mens nie, het die Eenhoorn die mens des te meer liefgehad en buig voor hom as 'n dienskneg. Thus was the Unicorn the first beast that Man beheld, and the first to which he gave a name. From that time to this, the fates of these two races have been bound together for while the Unicorn leads toward the Light, only Man may pass therein. And this was the beginning of the First Age.
huidige 19:54, 7 August 2020 580 × 777 (354 KB) पाटलिपुत्र (talk | contribs) colors
Plek: Indus Valley (Pakistan, India)
Kultuur: Ancient South Asia
Inderdaad. &ldquo[Decipherment] will end the speculations about this great civilization, especially of origin of religion. It is [the] largest civilization of the world extending over 1 million square kms across the plains of the Indus River from Arabian Sea to the Ganges, with the largest population, of five million people,&rdquo Ibrahim says. &ldquoThey had links with Gulf coast, Mesopotamia, Egypt, Oman and Bahrain. Once the script is deciphered, we will know about the structure of society in villages or towns, or across the greater civilization.&rdquo