Die Slag van Castiglione, 5 Augustus 1796 - Inligting
Die Slag van Castiglione, 5 Augustus 1796
Die Slag van Castiglione, 5 Augustus 1796.
Tydens die Eerste Italiaanse veldtog, nadat hy die Oostenryks-Piëmontees verslaan en die wapenstilstand van Cherasco op 28 April 1796 onderteken het, het Bonaparte die land in besit geneem en Lombardy begin beset. Gedurende die somer het die Oostenrykse leër as versterking gestuur om die Franse van die skiereiland te verdryf, op 5 Augustus in Castiglione en op 17 November 1796 by Rivoli op 14 Januarie 1797 geslaan.
Terwyl die Franse beleg Mantua, ontvang veldmaarskalk Würmser opdrag om 25 000 troepe te stuur om veldmaarskalk Beaulieu te versterk, wat in die lente in Piëmont verslaan is. 5 000 van hulle sal op die slagveld bly.
Die stryd woed aan die agterkant van die komposisie, terwyl Bonaparte in die middel omring word deur sy personeel en soldate (insluitend kuierassiers in 'n baie Napoleontiese uniform!) Opdrag gee dat die skutters Medolano moet bombardeer. Dit is dus die belangrikste oomblik van oorwinning wat verteenwoordig word, toe Würmser sy linkervleuel gestroop het en Marmont sy artillerie instel. Links weefgetrek die eerste voetheuwels van die Alpe aan die horison. Die groot diagonaal van die skildery dui op die momentum wat aan die troepe gegee word, maar in werklikheid sien ons net 'n paar regimente van die stryd wat aan die brand slaan. Hierdie manier om gevegte te toon deur dit tot groepe generaals te beperk, is tradisioneel. Dit was al die geval vir die meeste skilderye wat gemaak is onder Lodewyk XIV, 'n formule wat onder die Ryk aangeneem is, maar die manier van Adam, 'n kunstenaar wat ook bekend is vir sy litografieë, is heeltemal herkenbaar met hierdie baie lugagtige ruimte waarin uitstaan klein figure in 'n baie lewendige styl, soortgelyk aan dié van sy gravures. Adam was 'n leerling van Regnault en Meynier en het 'n smaak geërf vir Napoleontiese onderdane en 'n sagte tegniek wat uniek was in sy soort.
Anders as baie gevegskilderye, het Adam nie probeer om die portrette van die protagoniste voor te stel nie, behalwe die van Bonaparte, en sy werk stem baie ooreen met Lejeune se topografiese skilderye, bestaande uit twee verskillende dele, op die voorgrond met die generaals, agtergrond wat die geveg toon. Hy vertrek dus van die komposisies van sy hedendaagse Vernet, erfgenaam van die militêre opvatting van Napoleon, geïllustreer deur Gros of Gérard, waar die onsigbare geveg hoofsaaklik neerkom op die skildery van portrette. Daar is twee soorte voorstellings wat hul eie evolusie gedurende die 19de eeu volg.