Hattian seremoniële standaard - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Historiese verandering in die ampseed
'Die senatore en verteenwoordigers wat voorheen genoem is, en die lede van die verskillende staatswetgewers, en alle uitvoerende en geregtelike amptenare, beide van die Verenigde State en van die verskillende state, is onder eed of bevestiging verplig om hierdie grondwet te ondersteun, maar geen godsdienstige Toets sal ooit vereis word as 'n kwalifikasie vir enige kantoor of openbare trust onder die Verenigde State. "
- Amerikaanse grondwet, artikel VI, klousule 3
Die doppies wat die oorspronklike grenadiers in die Europese leërs gedurende die sewentiende eeu gedra het, is gereeld met bont afgewerk. Die praktyk het tot die tweede helfte van die agtiende eeu in onbruik geraak toe grenadiers in die Britse, Spaanse en Franse leërs hoede met hoë bont begin dra het met lapblaaie en, soms, sierplate. In navolging van hul Pruisiese eweknieë word die Franse grenadiers reeds in 1761 beskryf as draende velle.  Die doel blyk te wees om die skynbare hoogte en indrukwekkende voorkoms van hierdie troepe op die paradegrond en op die slagveld by te dra. 
Gedurende die negentiende eeu het die koste van berenvelle en die moeilikheid om dit in aktiewe diens te behou, daartoe gelei dat hierdie vorm van hooftooisels oor die algemeen beperk was tot wagte, orkeste of ander eenhede wat 'n seremoniële rol speel. Die Britse voetwagte en Royal Scots Greys het egter tydens die Krimoorlog en tydens vredestydse maneuvers beervelle gedra tot die bekendstelling van kakie -diensrok in 1902. 
Onmiddellik voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 word beervelle nog gedra deur wagte, seremoniële paleise of ander eenhede in die Britse, Belgiese, Deense, Nederlandse, keiserlike Duitse, Russiese en Sweedse leërs.  Die Italiaanse Sardynse Grenadiers het in die negentiende eeu beervelle weggegooi, maar in moderne tye moes hulle dit weer gebruik vir beperkte seremoniële drag.
Die Pipes and Drums Band van die 3de Bataljon, Royal Australian Regiment, is tans gemagtig om 'n pet van 'n beer te dra as deel van die seremoniële drag.  
Twee eenhede in België gebruik tans die beervel, die Belgiese koninklike begeleiding (sedert 1938), van die Belgiese federale polisie  en die regiment Carabiniers Prins Boudewijn - Grenadiers van die Belgiese weermag se landkomponent.
Tot 1914 is beervelle in parade -uniform gedra deur die "Régiment des Grenadiers" van die Belgiese leër.  Bearskins is gebruik in vredestydse maneuvers tot omstreeks 1900, die beervelle is in die kaserne gelaat by mobilisering in Augustus 1914 en Duitse troepe wat Brussel beset het, het na berig word baie as aandenkings geneem. Die moderne opvolger van die Regiment van Grenadiers, die Regiment Carabiniers Prins Boudewijn - Grenadiers het hierdie hooftooisel vir beperkte seremoniële doeleindes heraangeneem.
Benewens militêre eenhede, word die beervel ook gebruik deur die Belgiese Royal Escorts, 'n burgerlike polisie -eenheid. Saam met die monarg van seremoniële geleenthede was die pligte van die escort -eenheid voorheen vervul deur die Gendarmerie, 'n paramilitêre eenheid van die Belgiese weermag wat in 1992 ontbind is. Gendarmerie, insluitend die dop van die beer.
Die beervelle wat deur die Kanadese weermag gebruik word, is van swart pels en bevat 'n gekleurde pluim aan die kant van die beervel en 'n goudkleurige kenband. Die Canadian Forces Dress Instructions gee toestemming vir die gebruik van beervelle vir al sy voetwagte en stewiger regimente.  Bearskins wat deur fusilier regimente en die Royal 22 e Régiment (R22 e R) gebruik word, het ook hul cap se kenteken aan die voorkant van die beervel.
Benewens voetwagte en fusiliers, is twee linie -infanterieregimente ook gemagtig om 'n beervel te dra saam met hul seremoniële uniform: die R22 e R en die Royal Regiment of Canada (RRegtC).  Die gebruik van die beervelpet deur die R22 e R word toegeskryf aan die historiese regimentalliansie van die British Army's Royal Welsh Fusiliers, , terwyl die gebruik van beervelle met die RRegtC toegeskryf word aan die historiese afstamming van die regiment aan die Royal Grenadiers van die Kanadese Militie. 
Die volgende is 'n lys van regimente wie se lede gemagtig is om 'n beervel te dra met hul uniform, asook die kleur wat op die eenheid se pluim gebruik word:
The Royal 22 e Régiment, skarlakenrooi , skarlakenrooi , wit pluim 
Die Royal Regiment of Canada, skarlakenrooi oor wit pluim, wit pluim , wit pluim , grys pluim  [nota 1], wit pluim 
Boonop mag die militêre band van 'n eenheid wat gemagtig is om 'n beervel te dra, dit ook as deel van hul seremoniële uniform dra. Hierdie orkeste sluit in The Band of The Royal Regiment of Canada, La Musique du Royal 22 e Régiment en die Governor General's Foot Guards Band. Benewens hierdie eenhede, is die trommelhoof van die Royal Highland Fusiliers of Canada Band [nota 2] ook gemagtig om die beervelle te dra.
Die pels van die velle wat deur die voormelde Kanadese eenhede gebruik word, moet nie verwar word met die busby nie, 'n hooftooisel wat op die uniforms van die Kanadese weermagartillerie en huzaarregimente verskyn. 
Die Royal Life Guards se bestellingsuniform van die Koninklike Deense weermag is 'n soort uniform wat vir spesiale staatsgeleenthede gebruik word, en bevat 'n beervel met 'n bronsdopwapen. Die gebruik van die beerskil in die Deense leër dateer uit 1803.
Twee eenhede binne die Italiaanse leër Granatieri di Sardegna Gemeganiseerde brigade gebruik die beervelmuts as deel van sy seremoniële uniform, die 1ste Granatieri di Sardegna Regiment, en die 8ste Kavalerieregiment Lancieri di Montebello. In teenstelling met egte beervelle, gebruik die beervelle van beide regimente kunsbont.
Die bande van die Keniaanse weermag: die Kenya Army Band, die Kenya Navy Band en die Kenya Air Force Band gebruik almal 'n kenmerkende wit en swart aapbeervel as hoofbedekking op parade. Hulle is die enigste KDF -eenhede wat so 'n kopstuk gebruik het. Dit is gebaseer op 'n patroon wat deur die Royal Scots Dragoon Guards van die Britse leër gebruik is. Die eerste van hierdie beervelle is in die 1960's na onafhanklikheid versprei. 
Tans gebruik een eenheid van die Koninklike Nederlandse weermag die pet van velle as deel van sy seremoniële uniform, die Grenadiers- en Rifles Guard Regiment. 
Die berenvelpette wat deur die Grenadiers- en Rifles Guard Regiment gebruik word, moet nie verwar word met die busby 'n kleiner bont hooftooisel wat deur die huzarregimente van die Koninklike Nederlandse Weermag gebruik word nie.
Een kompanie van die 1st King's Immemorial Infantry Regiment, wat tydens seremonies gemagtig is om grenadieruniforms van die Charles III -periode te dra, gebruik beervelle.
Tans gebruik die militêre orkes van die Sri Lanka -artillerie die pet van velle as deel van sy seremoniële uniform.
Die grenadiergeselskap van die Sweedse leër se lewenswagte dra tans 'n beertjiepet as deel van sy seremoniële uniform. Die beervelle is gemaak van nylon in teenstelling met regte beervelle.
Die gebruik van die beerskil deur die Lewenswagte is afkomstig van sy voorganger -eenheid, Svea Lewenswagte. Die eenheid is uiteindelik in 2000 saamgevoeg met die Sweedse Life Guard Dragoons om die huidige Life Guards -eenheid te vorm. Die gebruik van die beerskil by die Svea Life Guards dateer uit 1823, toe Alexander I van Rusland 'n beervel van Petrus XIV van Swede as 'n geskenk aan die Svea Life Guards gegee het.
'N Aantal eenhede binne die King's Guard van die Royal Thai Armed Forces dra 'n helm met swaar pluime, wat dit laat lyk soos 'n beervel. Die helms word saam met die seremoniële uniform van die eenheid gebruik, vir geleenthede, insluitend die optog van die Royal Royal Guards, wat elke jaar in Desember gehou word, koninklike kroning, begrafnisse en herdenkings. Die kleure van die pluime wissel van swart tot pienk en blou, afhangende van die eenhede van die draers, soortgelyk aan die uniforme in die Statebond. Die meerderheid van die eenhede wat geregtig is om hierdie hooftooisels te dra, is afkomstig van die weermag en die lugmag, en twee bataljons van die Royal Thai Marine Corps behou ook hierdie voorreg. Boonop dra die twee veiligheidsregimente van die Royal Security Command die helm met swart pruime in hul volle rok.
Na die Slag van Waterloo is alle lede van die nuut genoemde Grenadier Guards toegelaat om die beervel te dra.  Hierdie voorreg was voorheen beperk tot die grenadier -geselskap van die regiment.  In 1831 is hierdie onderskeid uitgebrei na die ander twee regimente voetwagte (Coldstream en Skotte) wat op daardie datum bestaan ​​het.  Bearskins is daarna deur die Ierse Guards en die Walliese Guards aangeneem toe dit in 1900 en 1915 onderskeidelik grootgemaak is.  Lede van die volgende eenhede is tans gemagtig om die muts van die beer met hul volledige rok te dra:
Saam met hierdie eenhede is beamptes van swaarder regimente ook gemagtig om die beervel te dra as deel van hul seremoniële uniform. Boonop is die lede van die regimentbande vir die vyf regimente van voetwagte, die Honorable Artillery Company en die Royal Scots Dragoon Guards ook gemagtig om die hooftooisel te dra. Die trom -majeur van die orkes vir die Royal Highland Fusiliers is ook gemagtig om die beervel te dra.
Die standaard beervel vir die Britse voetwagte is 280 mm lank aan die voorkant, 410 mm agter, weeg 0,68 kg en is gemaak van die pels van die Kanadese swartbeer.  'n Beampte van 'n offisier word egter gemaak van die pels van die Kanadese bruin beer, aangesien die bruin beer dikker en voller bontoffisier se pette swart is. 'N Hele vel word vir elke hoofrok gebruik.  Die Britse weermag koop die hoofrokke, wat bekend staan ​​as pette, van 'n Britse hoedemaker wat sy velle uit 'n internasionale veiling kry. Die hoedemakers koop jaarliks ​​tussen 50 en 100 velle swart beertjies teen ongeveer £ 650 elk.  As dit behoorlik onderhou word, hou die pette dekades lank.
Die beervel moet nie die busby wees nie, 'n baie kleiner pelsdop wat gedra word deur die Royal Horse Artillery en huzarregimente in volle drag. Dit moet ook nie verwar word met die 'robskinnedop' wat die Royal Fusiliers dra nie, 'n kleiner bontdop wat eintlik van wasbeervel gemaak is. 
Op 3 Augustus 1888 Die New York Times het berig dat kappies van velle uitgefaseer kan word weens 'n tekort aan beervelle. Die artikel het gesê dat op daardie tydstip beerhoed -hoede elk £ 7–5 kos (ongeveer 35 kontemporêre Amerikaanse dollars  £ 600 in 2007 pond)  en het opgemerk "dit kan maklik gesien word watter prys betaal moet word Om 'n ou gewoonte te handhaaf, is dit waar, maar is prakties nutteloos, behalwe vir militêre vertoning. " 
In 1997 het Lord Gilbert, minister van verkryging van verdediging, gesê dat hy wil hê dat beervelle so gou as moontlik uitgefaseer word weens etiese kwessies, , maar daar was destyds geen plaasvervanger beskikbaar nie.
In 2005 begin die ministerie van verdediging met 'n twee jaar lange toets van kunsbont vir die hoede. Die weermag het reeds kappies en luiperdvelle wat deur sommige van sy soldate gedra is, vervang met kunsmatige materiaal.  In Maart 2005 het die parlementslid van die Arbeid, Chris Mullin, 'n onmiddellike verbod op beervelle gevra waarin gesê word dat dit "geen militêre betekenis het nie en onnodige wreedheid behels." 
Die diereregtegroep People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) het betoog teen die voortgesette gebruik van egte pels vir die hoede van die wagte van die wagte en beweer dat die diere wreed vermoor word. PETA -lede hou al verskeie jare demonstrasies, waaronder een in St Peter's Hill, naby St Paul's Cathedral, in 2006.  PETA wil hê dat die pelsdoppe vervang moet word met sintetiese materiale en beweer dat die Ministerie van Verdediging nie genoeg gedoen het nie om alternatiewe te vind. In Februarie 2011 verskyn Joss Stone in 'n PETA-advertensie wat gerig is op die Ministerie van Verdediging, waarin die 23-jarige soulsanger 'n teddiebeer vashou wat haar naakte liggaam bedek en met die slagspreuk "Bear Hugs, Not Bear Caps". 
Tans gebruik een militêre eenheid in die Verenigde State 'n beervel om die seremoniële uniform, die 2de Kompanie van die Governor's Foot Guard van die Connecticut State Guard, 'n staatsweermag. Die baardvelle van die eenheid het 'n skild aan die voorkant met die wapen van Connecticut, wat aan 'n rooi en swart veerpluim aan weerskante van die skild ondersteun word. Die berenvelpette wat deur die 2de Kompanjie gebruik word, mag nie die bus wees wat die 1ste Kompanjie van die Governor's Foot Guard van Connecticut dra nie.
Benewens die goewerneurwag, word baardvelle ook gedra deur die tromhoofde van verskillende Amerikaanse weermagbande. Bande wie se trom majors gemagtig is om 'n beervel te dra, sluit in die United States Air Force Band, die United States Army Band, United States Army Field Band, United States Coast Guard Band, United States Marine Band, die United States Navy Band, bands van die diensakademies en 'n verskeidenheid ander afdelings- en vlootbande.
Benewens militêre eenhede, versier 'n aantal burgerlike optoggroepe ook hul trommelhoofde met hierdie kopstukke in teenstelling met hul sintetiese eweknieë. Universiteitsoptoggroepe wat deur militêre middele gestig is, volg gewoonlik hierdie kleredrag vir hul trommelvakke. Daar is ook verskeie hoërskoolgroepe wat regte beervelle gebruik.
Die Company of Sappers van die Uruguayaanse weermag van 1837 gebruik die beervel om die seremoniële uniform as die ere -geselskap van die Uruguayaanse hooggeregshof.
Uitgesoekte lede van die Corps of Gendarmerie van Vatikaanstad het voorheen 'n beertjiepet met 'n rooi pluim gedra as deel van hul seremoniële uniform. Die seremoniële uniform vir die eenheid is in 1970 uit gebruik geneem, nadat pous Paul VI die gendarmerie gedemilitariseer het, met wetstoepassing wat onder die Sentrale Veiligheidskantoor val (wat later sy naam na die Corps of Gendarmerie in 2002 teruggee).
Alles wat u moet weet oor Britse militêre berenvelle
Vyf regimente van Britse voetwagte het die voorreg om die koningin in haar verskillende kastele en paleise te beskerm: die Grenadier, Coldstream, Skotte, Ierse en Walliese wagte. Dit is die soldate wat die indrukwekkende hoede van die beer kan dra.
Met hul tipiese liefde vir understatement, verwys die Britse leër eintlik na hierdie groot hoede as "pette". Hulle is die eerste keer in 1815 deur Britse soldate gedra, na die nederlaag van die magte van Napoleon in die Slag van Waterloo. Die 18 duim hoë beervelle het die Franse grenadiers langer, intimiderender laat lyk. Om hul oorwinning te herdenk, het die Britte soortgelyke hoede vir die soldate wat die koninklike koshuise bewaak, aangeneem.
Die standaard baardvel van die Foot Guards is 18 duim, maar weeg net 1,5 pond. Dit is omdat die beervelle oor 'n mandjie-agtige raamwerk gespan is, waaraan 'n verstelbare leerdop en kenband vasgemaak is vir 'n veilige pas. Volgens die draers is die pette baie gemaklik, beide lig en koel. Hulle sê egter dat die kenband taamlik styf vasgemaak moet word en dat dit gewoond moet raak.
Die pette is gemaak van die pels van Kanadese swart bere - een beer, een pet. Nodeloos om te sê, dit maak die diereregte in Brittanje ongelukkig, so die identiteit van die Britse onderneming wat dit maak, is 'n streng bewaarde geheim.
Elke beervelvel kos ongeveer £ 650. Met sorg sal 'n beerskilpet 80 jaar of langer hou.
Die Britse weermag het verskillende sintetiese plaasvervangers vir die velle probeer, maar tot dusver verloor die mensgemaakte pelsdoppe hul vorm in sterk wind en word dit deurdring in swaar reën.
Die wagte is lede van die Britse leër wat 30 weke opleiding kry, twee weke meer as die gewone infanterie. Die ekstra weke word gewy aan oefen- en seremoniële protokol.
Uiteindelik word dit nie '' busby '' genoem nie, in teenstelling met wat my liewe vertrokke Skotse ouma vir my gesê het. Die hoed word nie 'Busby' genoem nie, 'n baie kleiner hoed (verskillende woordeboeke maak dieselfde fout).
'N Interessante Amerikaanse verbinding met die deeglik Britse hoede: The Liberty High School Grenadier Marching Band in Bethlehem, Pennsylvania, het 'n versameling van ongeveer 80 beervelle. Ek het die banddirekteur, Kevin Long, gekontak wat my die volgende storie vertel het.
Toe die orkes in die 1960's nuwe uniforms benodig, het hulle besluit om hul voorkoms op die Britse Coldstream Guards te stel. Daar was 'n Britse oud-militêre man in die omgewing wat hiervan te wete gekom het en aangebied het om hulle te help om hul uniforms so eg moontlik te maak. Hy het hulle in kontak gebring met Britse militêre surplus -verskaffers, en die orkes kon daadwerklike kappies met velle koop.
Vinnig vorentoe na die 1970's. Die Coldstream Guards Regimental Band het op 'n manier deur die VSA getoer, en die pette is vroeg in hul reis gesteel of verdwyn. Niemand het seker geweet nie. Gee rustige Britse paniek. Hulle het hul beervelvelle nodig! Iemand het die idee gehad om die Liberty High School te bel en te vra of hulle vir die res van hul toer 'n paar beervelle kan leen. Natuurlik het die skool ingestem. Die toer was 'n groot sukses, en toe die doppies terugbesorg word, het die skool twee keer soveel ontvang as wat hulle geleen het.
Sewentig jaar oue Britse militêre oorskot van pelle van velle word steeds tydens Vrydagaand voetbalwedstryde in Bethlehem gedra.
Besoek die wagmuseum
Die Guards Museum is 'n geheime skat, naby Buckingham -paleis, tussen Wellington Barracks en Birdcage Walk. Die museum het kleurryke uitstallings en 'n magdom inligting. U kan selfs aantrek in die uniform van 'n voetwag - insluitend die pet van die beerskil!
Die museum bevat The Toy Soldier Center en The Guards 'Chapel. Die Toy Soldier Center het hoofsoldate opgestel in realistiese uitstallings, met baie van die items te koop. Die lieflike Garde -kapel is elke dag oop vir die publiek. Sondae is daar pragtige Anglikaanse dienste met 'n professionele koor en uitstekende militêre musikante.
Transkontinentale spoorlyn voltooi, verenig die Verenigde State
Op 10 Mei 1869 vergader die presidente van die Union Pacific en Central Pacific spoorweë in Promontory, Utah, en ry 'n seremoniële laaste piek in 'n spoorlyn wat hul spoorweë verbind. Dit het transkontinentale treinreise vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis moontlik gemaak. Reisigers in die westelike rigting hoef nie meer die lang en gevaarlike reis per wa te neem nie.
Sedert ten minste 1832 het beide die staatsmanne van die Oos- en die grens besef dat dit nodig is om die twee kuste met mekaar te verbind. Maar eers in 1853 het die Kongres fondse bewillig om verskeie roetes vir die transkontinentale spoorlyn te ondersoek. Die werklike bou van die spoorweg sou nog langer moes wag, aangesien spanning tussen Noord-Suid die Kongres verhinder het om 'n ooreenkoms te bereik oor waar die lyn sou begin.
Een jaar na die burgeroorlog het 'n Republikeinse beheerde kongres die Pacific Railroad Act (1862) goedgekeur, wat openbare grondtoelaes en lenings gewaarborg het aan die twee spoorweë wat hy gekies het om die transkontinentale lyn, die Union Pacific en die Central Pacific, te bou. Met hierdie in die hand, het die spoorweë in 1866 vanaf Omaha en Sacramento begin werk en 'n noordelike roete dwarsdeur die land gesmee. In hul gretigheid vir grond, het die twee lyne reg langs mekaar gebou, en die laaste ontmoetingsplek moes heronderhandel word.
Erge winters, verbysterende somerhitte en die wettelose, onstuimige toestande van nuut gevestigde westelike dorpe het omstandighede vir die Unie-Stille Oseaan-arbeiders en veral burgeroorlogveterane van Ierse afkoms en#x2014 ellendig gemaak. Die oorweldigend immigrante Chinese werkmag van die Sentraal-Stille Oseaan het ook 'n redelike deel van die probleme gehad, waaronder brutale werksdae van 12 uur om spore oor die Sierra Nevada-gebergte te lê (hulle het ook laer lone as hul blanke eweknieë gekry). By meer as een geleentheid sou hele spanne verlore gaan weens lawines, of ongelukke met plofstof sou verskeie dooies laat.
Hoe die Klan sy kappie gekry het
Lank voordat die kunstenaar Philip Guston gevier is vir sy tekenprente van pienk vleis, sigarette en Klansmen, was hy Phillip Goldstein, lid van die Los Angeles -sosialistiese blok van muurskilders, en 'n kind op 'n padreis. In 1934 koop hy en medeskilder Reuben Kadish 'n Ford -koepee vir $ 23 en ry na die stad Morelia, Mexiko, waar die universiteit daar die kunstenaars 'n muur bied om te versier. Die fresco van Guston en Kadish, wat 'n hakekors, hamer en sekel, kruis, swepe, spykers en elektriese stoelpet uitbeeld, het baie titels: Die stryd teen oorlog en fascisme Die werkersstryd om vryheid, as Tyd tydskrif het dit genoem en Die stryd teen terrorisme.
Die Morelia -muurskerm wemel met gewade mans in wit kappies, wat 'n spesifieke soort terrorisme voorheen en nou voorstel. Maar in 1934, toe die muurskildery geverf is, was die wit kappie van die Ku Klux Klan slegs twee dekades gestandaardiseer. Hoe die wit kappie van die Ku Klux Klan 'n ikoon van haat geword het, is die verhaal van beeldmakers: parade-beplanners en dramaturge, Hollywood en die posbestellingskatalogus. Maar voordat hulle gekom het, was die vroeë Klan van die naoorlogse suide werklik 'n 'Onsigbare Ryk', met die klem op die onsigbaarheid: bedekte, gedesentraliseerde, sonder hiërargie of uniforms, insluitend die nou standaard wit, kegelvormige kap.
Soos die historikus Elaine Frantz Parsons geskryf het Middernag Rangers: Kostuum en uitvoering in die rekonstruksie-era Ku Klux Klanterwyl sommige vroeë Klansmen wel wit gedra het, en later die Klan-mitologie sou beweer dat hulle hulle as Konfederale spoke aangetrek het, het hulle gewoonlik volksoorleweringe van karnaval, sirkus, minstreel, Mardi Gras-of die "Calico Indians" in die middel van die eeu gebruik. kapers en gemaskerde boere wat in opstand kom teen die landwette in die staat New York. Klansmen het reuse dierehorings, vals baarde, kappies met doppies of papierhoedjies met stippels gedra, dit het Franse aksente nagemaak of diere wat hulle op kitaar gespeel het, wat hulle vir serenadeslagoffers gespeel het. Sommige Klansmen het skerp hoede gedra wat dui op towenaars, dunke of Pierrots, en sommige het daaglikse winterkappe, kussingslope of meelsakke op hul koppe gedra. Baie vroeë Klansman het ook 'n swart gesig gedra, terwyl hulle hul slagoffers gelyktydig met sy sondebok gemaak en bespot het.
Die gebrek aan 'n formele uniform het verskonings soos John H. Christy, 'n voormalige verteenwoordiger van Georgia, gehelp om in 1871 aan die kongres te getuig: 'Soms doen ondeunde seuns wat pret wil hê, 'n maskerende baljaar om die negers bang te maak, maar hulle onderbreek nie hulle, moenie hulle enigsins seermaak nie ... verhale word oordrewe, en dit hou die indruk onder die negers dat daar werklik 'n Ku-Klux-organisasie is. " Maar pantomime-kostuums het die vroeë Klan nie minder eg of brutaal gemaak nie: een "bruin" getuie, Jacob Montgomery van Spartanburg, Suid-Carolina, getuig dat die Klansmen wat hom met 'n pistool geslaan, geslaan en geskop het, 'wit toga' gedra het, en sommige het vlaslinne, en sommige het rooi kalik, en 'n paar rooi kappies en wit horings gevul met katoen. En sommige het flanel om kappievelde. " 'N Ander getuie, Henry Lipscomb, het getuig dat die Klan twee van sy swart bure doodgemaak het en 'n blanke wat hulle gestroop, verstik en geslaan het en 'n vuurbal in sy huis gegooi het. Die oorspronklike Klan, anoniem, onverantwoordelik en hibried, wat in 'n vrou se toga, eekhoringvel of Venesiaanse domino -masker opduik, het sy slagoffers geskend en daarna verdwyn en ontken dat daar terrorisme plaasgevind het.
Namate die heropbou geëindig het en die blanke suidelike mans die politieke mag teruggekry het, het hulle die Klan verlaat, nie meer beperk tot geheime afsetpunte vir hul geweld nie. In 1872 het die ou Klan 'n gewaardeerde verskyning gemaak: in die openbaar, tydens die Memphis Mardi Gras -parade, het hy 'n nuwe soort byeenkoms onthul wat nie minder seremonieel as chill was nie. Plaaslike Klan -leiers en verteenwoordigers uit al die suidelike state het op hul eie vlot gery, met swart, keëlvormige hoede met die skedel en kruisbeen en "K.K.K." in wit. Hulle het die blitsige lynch van 'n man in swart gesig opgevoer, terwyl hulle swart toeskouers ontwrig het. Die Klan self was besig om dood te gaan, maar net omdat die blanke oppergesag in die openbaar opgeduik het, met die sanksie en deelname van wetstoepassers en die blanke samelewing in die algemeen. Nou het hulle Jim Crow -wette gehad. Hulle het 'n strafregstelsel gehad wat swart mense buite verhouding gestraf en in gevangenisplase op voormalige aanplantings gevange geneem het. Hulle het lynskare gehad wat nie meer hul identiteit verberg het nie.
Soos Gwendolyn Chisholm meer as 'n eeu later sou kommentaar lewer oor die blanke oppergesagters wat James Byrd Jr. in 1998 gemartel en vermoor het: 'Hulle lyk soos normale mense, nie waar nie? Dit is hoe hulle deesdae is - hulle dra nie meer kappies nie. " Laat-negentiende- en vroeë twintigste-eeuse lynchers het ook na "normale mense" gelyk. Die volledige afwesigheid van 'n kap, kostuum of verberging bied letterlik 'n nuwe gesig van wit oppergesag. Die joernalis Ida B. Wells-Barnett het geraam dat lynchers in die vyf-en-twintig jaar na die burgeroorlog 10 000 swart Amerikaners vermoor het. Vanaf die 1880's het skouspel-lynchings skares van tot 15 000 wit deelnemersgetuies gelok, wat spesiale uitstappietreine bespreek het om lynch-plekke te bereik. Hulle het slagoffers se klere, beenfragmente en organe weggeruk as aandenkings, terwyl hulle self glimlaggend, terwyl hulle saam met hul kinders langs die stukkende, verbrande lyke van hul slagoffers pos, hulle die foto's geboek en dit as poskaarte pos, met die vertroue dat hulle nooit gehou sou word nie verantwoordelik vir hul terrorisme. Hulle het nie kappies gedra nie, want dit was nie nodig nie.
Lynchings was nie spontane uitbarstings van "gepeupel" geweld nie, maar die voorspelbare gevolg van institusionele steun en die direkte deelname van politieke elite. Die lynchers van Leo Frank, in 1915 in Marietta, Georgië, het 'n voormalige goewerneur, regter, burgemeester en staatswetgewer, balju, landaanklaer, prokureur en bankier, sake -eienaar, die Amerikaanse senator se seun en die stigters van die Marietta Country Club ingesluit. Frank se atipiese saak-hy was wit en Jood-het media-aandag getrek wat duisende swart slagoffers nooit ontvang het nie, maar dit het die maniere waarop elites en owerhede hulself vrygespreek het blootgelê deur die geweld van die skare op sogenaamde "klappers" te blameer. Intussen het die goewerneur van die Mississippi, later die Amerikaanse senator James K. Vardaman, in 1907 gesê: "As dit nodig is, sal elke neger in die staat gelinch word, sal dit gedoen word om die blanke oppergesag te handhaaf."
Vardaman het nie 'n wit kappie gedra nie. Die eerste Amerikaanse senator, Rebecca Latimer Felton, wat in 1897 gesê het, het ook nie die Amerikaanse vrou se senator gedoen nie: 'As dit lynch verg om die dierbaarste besitting van die vrou te beskerm teen dronk, verwoestende mensediere, dan sê ek dat ek 'n duisend per week lynch as dit nodig word. " Hulle was in plaas daarvan beklee in staatsmag en volksondersteuning, en wat hul platforms verberg het, was die waarheid: die verslaggewing van Wells-Barnett en die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) se navorsing het die 'draadlose leuen' van die lynch mob as eerbare verdedigers van blanke vroue. Behalwe die feit dat die mite van die swart verkragter 'n wit supremacistiese fantasie was, het 70 persent van die lynchers nie eers die moeite gedoen om dit aan te roep om hul geweld te regverdig nie. Lynchers word vermoor weens beweerde misdrywe soos 'plunder', 'n drankie wou hê, 'lastig', 'besweer' en dikwels, soos in die moorde op mev Jake Cebrose en 'n agtjarige kind met die naam Parks, nee verskoning hoegenaamd.
Tog verdedig politici nog steeds lynchers. In 1918 skryf die goewerneur van Georgië, Hugh M. Dorsey, aan die NAACP: "Ek glo dat as die negers hul uiteindelike invloed sou uitoefen met die kriminele element van hul ras en verkragting sou stop, sou dit 'n lang pad wees om lynchings te stop." Die 'kriminele element' waarna hy verwys, was Mary Turner, wat gedreig het om klagte teen die lynchers van haar man, Hayes Turner, en nege ander mans in te dien. Die lynchers, soos berig deur die Savannah Morning News, "Het uitsonderings geneem [sic] oor haar opmerkings sowel as haar houding. " Hulle het 'n lynch op Mary gemaak, wat agt maande swanger was. Joernalis Walter White, wie se vermoë om as wit te slaag, hom in staat gestel het om self met die moordenaars onderhoude te voer, het berig dat hulle Mary onderstebo gehang het, aan die brand gesteek het, haar fetus uitgesny en gestamp het en daarna Mary se liggaam verskeie kere geskiet het. Die jurie van die Brooks County -beslissing het beslis dat al die slagoffers gesterf het "uit die hande van onbekende partye" en het hul sake gesluit, 'n lyncher wat as jurievoorman gedien het.
Dit was in hierdie konteks van kaalgesig en onreg wat Thomas Dixon die mite van die swart verkragter, wat deur wraakgierige gewapende waaksaamdes nagestreef word, herwin het vir sy roman en toneelstuk uit 1905, Die Clansman. Vir die eerste uitgawe van die boek het die president van die Society of Illustrators, Arthur I. Keller, die Klansmen uit die rekonstruksie-era uitgebeeld in 'n anachronistiese uniform van wit, skouerlengte, gesigverbergende kappies onder pette. Dixon se teaterkostuums het Keller se boekillustrasies aangepas en 'n koniese wit hoed by die mengsel gevoeg. Saam stel hulle pantomime, fantasie en nostalgie weer bekend aan wat 'n vreeslike alledaagse skouspel geword het vir wit menigtes moordenaars.
Toe het Hollywood die leiding geneem. In 1915 het regisseur D. W. Griffith aangepas Die Clansman as Die geboorte van 'n nasie, een van die heel eerste rolprente en die eerste wat in die Withuis vertoon is. Sy bekendste toneel, die rit van die Klan, het 25.000 meter wit moeselien vereis om die Keller/Dixon -kostuumidees te verwesenlik. Onder die verskeidenheid Klansman-kostuums in die film verskyn 'n nuwe een: die eenvormige, gesigmaskerende, puntige wit kap met ooggate wat die moderne Klan sou verteenwoordig. Miskien was dit Griffith wat daardie stukke stof bymekaar gebring het in hul spoedig ikoniese vorm, sy ma het kostuums vir sy Klansman-pa gemaak. Of, gegewe die heterogeniteit van die rekonstruksie Klan -kostuums, het Griffith miskien heeltemal die idee van 'n ander bron gekry: Vrymesselaarsregalia. Of miskien was dit glad nie die idee van Griffith nie, maar dié van die in Parys opgeleide, Costume Designer Guild's Hall-of-Famer Clare West, wat aan die film gewerk het: miskien was sy getuie van broederlike optogte in die strate van Europa, of het dit net gemaak dit op.
Wat ons wel weet, is dat die groot gewildheid van Die geboorte van 'n nasie gratis advertensies gegee aan 'n reisende organiseerder van broederlike orde, voormalige metodiste -minister, en kousebandverkoper, William J. Simmons. Simmons organiseer nie net broederskap wat hy by vyftien van hulle aangesluit het nie, waaronder die Tempeliers en die Vrymesselaars. Die lynch van Leo Frank in 1915 het Simmons geïnspireer om 'n nuwe antisemitiese, nativistiese broederskap te vorm. 'N Week tevore Die geboorte van 'n nasieBy die première in Atlanta ontvang Simmons sy staatshandves vir "The Invisible Empire, Knights of the Ku Klux Klan, Incorporated." He sold hoods and robes ($6.50) sewn in a local shop, wrote a handbook—the Kloran—and, in 1920, hired publicists Edward Y. Clarke and Elizabeth Tyler to launch a massive campaign that attracted 100,000 new members in 16 months. Kleagles, or recruiters, arranged minstrel shows and screenings of Die geboorte van 'n nasie and other pro-Klan films.
In 1921, the Klan opened the Gates City Manufacturing Company in Atlanta to mass- produce regalia imitating Die geboorte van 'n nasie's designs. The sumptuous, full-color, mail-order Catalog of Official Robes and Banners advertised all the standardized, factory-made hoods for the new hierarchy: Klansman (white cotton denim hood, red tassel) Terror (same hood, along with a red waist cord) Special Terror (white satin hood, three red silk tassels). Also for sale were ceremonial banners: The catalog's banner samples all represent Red Bank, in the "Realm of New Jersey" (New Jersey had 60,000 members at the peak of Klan membership, more than Louisiana, Alabama, or the original Klan's home state of Tennessee).
Alison Kinney is the author of Kap and of essays online at Paris Review Daily, The New Yorker, Harper's, The New York Times, Lapham's Quarterly, The Guardian, and other publications. She is an assistant professor of writing at Eugene Lang College, the New School.
The word cubit (′kyü-bǝt) in English appears derived from the Latin cubitum for elbow. Dit was πήχυς (pay′-kus) in Greek. The cubit is based upon a human characteristic—the length of the forearm from the tip of the middle finger to end of the elbow. Many definitions seem to agree on this aspect of the unit, yet it does not produce a universal standard for there are many ways to determine a cubit. It can be measured from the elbow to the base of the hand, from the elbow to a distance located between the outstretched thumb and little finger, or from the elbow to the tip of the middle finger. These alternate descriptions further complicate the matter of determining a specific unit measure of the cubit. Hereafter, the latter description, elbow to the tip of the middle finger, will signify the common unit.
Rabbi David ben Zimra (1461–1571) claimed the Foundation Stone en Holy of Holies were located within the Dome of the Rock on the Temple Mount. This view is widely accepted, but with differences of opinion over the exact location known as the "central location theory," some of these differences result from strong disagreement over the dimension of the cubit. Kaufman  argues against the "central location theory" defending a cubit measuring 0.437 meters (1.43 feet). David  argues for a Temple cubit of 0.56 meters (1.84 feet).