Romeinse glasparfuumhouers (illustrasie) - Inligting - 2022
Skoonheidsmiddels in antieke Rome
Skoonheidsmiddels, wat eers in antieke Rome vir rituele doeleindes gebruik is,  was deel van die daaglikse lewe. Sommige modieuse skoonheidsmiddels, soos dié wat uit Duitsland, Gallië en China ingevoer is, was so duur dat die Lex Oppia dit in 189 vC probeer beperk het.  Hierdie 'ontwerperhandelsmerke' het goedkoop afslag veroorsaak wat aan armer vroue verkoop is.  Werkersklasvroue kon die goedkoper variëteite bekostig, maar het moontlik nie die tyd (of slawe) gehad om die grimering aan te bring nie , aangesien die gebruik van grimering 'n tydrowende aangeleentheid was omdat skoonheidsmiddels 'n paar keer heraansoek moes word weens weerstoestande en swak samestelling. 
Skoonheidsmiddels is privaat toegepas, gewoonlik in 'n klein kamer waar mans nie ingekom het nie. Kosmetiek, vroulike slawe wat hul minnaresse versier het, is veral geprys vir hul vaardighede.  Hulle sou hulle meesteres verfraai met kultus, die Latynse woord wat make -up, parfuum en juweliersware insluit. 
Reuk was ook 'n belangrike faktor van skoonheid. Daar word vermoed dat vroue wat lekker ruik gesond is. As gevolg van die stank van baie van die bestanddele wat destyds in skoonheidsmiddels gebruik is, het vroue hulself gereeld deurdrenk in groot hoeveelhede parfuum. 
Christenvroue het geneig om skoonheidsmiddels te vermy met die oortuiging dat hulle moet prys wat God hulle gegee het.  Sommige mans, veral dwarsdragers, het wel skoonheidsmiddels gebruik, hoewel dit as vroulik en onbehoorlik beskou is. 
Alle kosmetiese bestanddele is ook gebruik as medisyne om verskillende siektes te behandel. Lood, hoewel bekend as giftig, is steeds wyd gebruik. 
Die antieke geskiedenis van parfuum
As u 'n liefhebber van parfuum is, ken u waarskynlik die basiese beginsels van die moderne parfuumgeskiedenis. U weet hoe Guerlain en Coty die eerste groot ondernemings was wat parfuum in massa vervaardig het, u weet dat Chanel No 5 verkooprekords verslaan en parfuumgeskiedenis gemaak het, en u verstaan ​​hoe geure wat deur beroemde vroue van Elizabeth Taylor tot Katy Perry bemark is, die parfuum gedefinieer het. mark vir dekades. Maar die gladde glasbottels en perfek geverfde celeb -veldtogte van vandag se parfuumtellers glo 'n eerlik vreemde geskiedenis wat duisende jare terug strek - en chemikalieë behels wat afkomstig is van die boude van dooie katte, die kruistogte, sweet, en geurige voete, die pes en walvis braak.
Die geskiedenis van parfuum is meer as net die geskiedenis van mense wat probeer ruik - dit is 'n geskiedenis vol twis en vernuwing. Die bestanddele wat gebruik word om geure te skep, was histories uiters belangrik vir handelsroetes, hoëgeurgeure is nog altyd gebruik as 'n manier om adel en boere te onderskei (Elizabeth I het 'n parfuum van muskus en rooswater gedra, terwyl Napoleon bestel het) 50 bottels Keulen per maand), en geur is gekoppel aan uitdrukkings van godsdienstige toewyding, gesondheidsvoorsorgmaatreëls en netheidspogings vir die grootste deel van die geskiedenis van die menslike beskawing.
Hier is 'n paar van die ou oorsprong van parfuum. Neem dit in, en kyk dan met gemak na u badkamerkas.
Die Egiptenare was groot liefhebbers van parfuum en het dit vir seremoniële en verfraaiingsdoeleindes gebruik: die geur was die sweet van die songod Ra. Hulle het selfs 'n parfuumgod, Nefertum, gehad wat 'n hoofrok van waterlelies gedra het (een van die grootste parfuumbestanddele van die tyd). Argeoloë het ook baie Egiptiese resepte en uitgebreide voorskrifte vir die maak van parfuum ontdek. As u 'n koning of 'n ander persoon met 'n hoë status in die Egiptiese samelewing was, sou 'n soort parfuum deel uitmaak van u alledaagse lewe, besmeer in die vorm van geurige olie om u geurig te hou. (In die moderne wêreld is alkohol die basiese materiaal waarop parfuum gebou word, maar in die ou tyd is parfuum gemaak met 'n oliebasis.) Trouens, die Universiteit van Bonn probeer tans 'n farao se parfuum van 1479 vC herskep, gebaseer op sy ontblote oorblyfsels wat in 'n wa gevind word. Die kans is goed dat dit taai sal wees en baie ruik na rivierplant en wierook. (En nee, arm mense het geen parfuum gekry nie.)
Egiptenare het groot hoeveelhede parfuumbestanddele ingevoer uit Punt, 'n Afrika -streek wat gespesialiseer is in aromatiese bosse en mirre - soveel so dat parfuumhandel 'n groot deel van die internasionale betrekkinge vir beide streke was. Dit was basies die ekwivalent van die VSA en China wat 'n miljoen dollar-handelsooreenkoms vir sandelhout gesluit het.
Die antieke Persiese koninklike klas was ook ernstig belê in parfuum - soveel so dat dit algemeen was dat konings met parfuumbottels in Persiese kuns uitgebeeld word. Die legendariese heersers Darius en Xerxes word in een reliëf vertoon en sit gemaklik met hul parfuumbottels en hou parfuumblomme in hul hande. Dit was die ou ekwivalent van prins William wat 'n Burberry -geurkontrak gehad het.
Die Perse het honderde jare die parfuumhandel oorheers, en baie meen dat hulle die distillasieproses uitgevind het wat gelei het tot die ontdekking van basisalkohol. Een ding wat ons wel weet, is dat Avicenna, die Persiese dokter, chemikus en filosoof, baie met destillasie geëksperimenteer het om beter geure te probeer maak, en die eerste was om die chemie agter parfuums te ontdek wat nie op olie gebaseer was nie.
Soveel antieke Romeinse en Griekse parfuumresepte het oorleef (insluitend dié wat versigtig deur mense soos Plinius die Ouere in sy Natuurlike geskiedenis) dat ons eintlik ou parfuums in ons moderne era kan herskep. Die ou Grieke en Romeine het hul parfuummaakprosesse noukeurig gedokumenteer. Trouens, daar is selfs 'n muurskildery in 'n parfuummaker se huis in Pompeii wat die proses van die vervaardiging van Grieks-Romeinse parfuums beskryf: eerstens is olie gemaak deur olywe te pers, dan is bestanddele soos plante en bosse bygevoeg met behulp van noukeurige skaalmetings van 'n Die resep word uiteindelik oorgelaat om te "steep" - dit wil sê dat die bestanddele in die olie gelaat is sodat die olie sy geur kan aanneem - voordat dit verkoop word.
Die oudste parfuumfabriek ter wêreld is in 2007 in Ciprus opgegrawe - die mitologiese tuiste van Aphrodite, godin van liefde. Maar dit was waarskynlik nie toevallig nie. Die kultus van Aphrodite se sterk kulturele verband met parfuum het beteken dat hierdie parfuumfabriek waarskynlik geure vir die tempels en aanbidders lewer. Parfuum is dikwels in antieke samelewings gebruik om gelowiges nader aan die gode te bring. Maar reuk was nie net vir godsdienstige doeleindes nie: dit was oral. By 'n growwe raaiskoot gebruik die Romeine teen 100 nC 2800 ton wierook n jaar , en parfuum is gebruik in skoonheidsprodukte, openbare baddens en selfs op die voetsole.
Ironies genoeg was Plinius se noukeurig bewaarde resepterekords eintlik deel van 'n veroordeling van parfuum. In James I. Porter's Konstruksies van die klassieke liggaam , wys hy daarop dat oormatige gebruik van parfuum in werklikheid as on-Romeins beskou is deur sommige Plinius, wat goedkeurend vertel hoe 'n aristokraat se skuilplek deur die geur van sy parfuum ontdek is. Sommige mense het beslis gedink dat mooi geure tot die tempels beperk moet bly.
Die ou Chinese verhouding met reuk het nie regtig op die liggaam gefokus nie: eerder as om parfuum te dra, het die ou Chinese kultuur geur gebruik deur wierook en geurige materiaal in spesiale ruimtes te verbrand. Geskiedenis van die gebruik van reuk in die Chinese samelewing beklemtoon dat parfuum oorspronklik nie as 'n skoonheidsmiddel beskou is nie, maar dat dit vir ontsmetting en suiwerheid gebruik is, omdat daar geglo word dat dit siektes uit die kamers kan verwyder. Alhoewel geurige blomme deel uitmaak van die tradisionele tuine, en mandaryn -lemoene vroeër deur edelvroue gebruik is om hul hande te ruik, blyk dit dat parfuum op jou liggaam eeue lank nie noodwendig die "quotin ding" in China was nie.
Maar alhoewel daar vandag 'n mite is dat daar geen parfuum op ou liggame in ou China was nie, is dit onsin. Volgens Chinese chemie -historici was die tydperk tussen die Sui- en die Song -dinastieë vol persoonlike parfuum, met edeles wat meeding om die beste geure en die invoer van bestanddele via die Silk Road. Tydens die Qing-dinastie (1644-1912) lyk dit asof die keiser die hele jaar deur 'n 'parfuumsak' gedra het, 'n aanpassing van die tradisionele sakzak wat geluk gebring het-behalwe dat syne vol geurige kruie was.
Die groot verskil tussen hierdie en ander parfuumtradisies? Baie Chinese parfuumbestanddele is ook vir baie ander doeleindes gebruik, soos kos en medisyne.
As jy was enigiemand in Europa, tussen die 1200's en ongeveer die 1600's, het u 'n pomander gedra - 'n bal met geurige materiale, in 'n lieflike oop kas gehou en gebruik om infeksies af te weer en die lug rondom u skoon te hou. Aangesien die Middeleeuse Europeërs letterlik gedink het dat slegte lug jou siek kan maak (dit word die teorie van die miasma genoem, wat veronderstel het dat daar vermoed word dat siektes in slegte geurige, ongesonde lug opgeskort word), is hierdie klein kluitjies ook as lewensredders beskou as bekoorlike bykomstighede.
Dit lyk asof die hele idee van hierdie draagbare parfuum in die Middeleeue opgeduik het nadat kruisvaarders, wat teruggekeer het van heilige oorloë in Arabië, ook hul vyande se parfuumgeheimenisse teruggebring het. Alhoewel die idee van persoonlike geure op oliebasis nie opgeval het nie, het hulle ontdek dat sif, kaster, muskus, ambergras en ander produkte op diere 'n goeie basis vir geure is, en dat hulle reuk sakke of sakkies dra om hul klere te parfuum. Maar die eerste parfuum wat op alkohol gebaseer is, is ook in hierdie tydperk geskep: dit was bekend as Hongarye Water, omdat dit vermoedelik gedurende die 14de eeu vir die koningin van Hongarye geskep is, en gedistilleerde alkohol en kruie (waarskynlik roosmaryn en kruisement).
En as u wonder wat die diere-gebaseerde bestanddele is, hoop ek dat u 'n sterk maag het. Musk is 'n afskeiding van die 'muskuspeul' van die mannetjieshert, 'n orgaan wat gebruik word vir die mark van civet, is 'n vloeistof uit die anale kliere van sivetkatte, die strooi word gemaak van die reukkliere van bevers en ambergris is 'n grys olierige knop wat in die spysverteringstelsels van potvisse, waarskynlik 'n byproduk om inkvisse te probeer verteer. Jip. Glansryk.
'N Ernstige deurbraak in die produksie van parfuum het plaasgevind in die Middeleeuse Italië, toe hulle ontdek hoe om aqua mirabilis te skep, 'n duidelike stof gemaak van 95 persent alkohol en met 'n sterk geur. En dus is die vloeibare parfuum gebore. Na hierdie uitvinding het Italië - veral Venesië - 'n paar honderd jaar lank die middelpunt geword van die wêreld met parfuumhandel.
As daar een persoon is wat beslis Italiaanse parfuum na Frankryk en die res van die wêreld gebring het, was dit Catherine de Medici, wat as 'n Italiaanse bruid met die Franse koning getroud was, haar eie parfuum laat opmaak het deur haar Italiaanse parfuumster, Rene le Florentin (Rene the Florentine) - 'n geurige water met bergamot en lemoenbloeisel. Hy het ook muskus- en sif-handskoene vir haar geskep, wat 'n sensasie was. Aangesien Catherine daarvan beskuldig word dat sy mense vermoor het met handskoene bedek met gif, is dit eintlik redelik poëties.
Van daar af het dinge versnel: na 'n kort duik in parfuumgewildheid in onderdrukte Victoriaanse Engeland, het sintetiese verbindings aan die einde van die 1800's begin ontdek, en die moderne parfuumbedryf is gebore. Die volgende keer dat u 'n paar van u juffrou Dior aanskakel, geniet dit-en wees dankbaar dat u nie 'n bewer-kont-vloeistof ronddra nie.
Die term unguentarium Dit is funksioneel eerder as beskrywend, dit wil sê, dit verwys na die doel waarvoor vermoedelik hierdie relatief klein vaartuig gebruik is en is nie tipologies van vorm nie.  In die vroeë ontwikkeling is die vorm in miniatuur gemodelleer na groter amforas, wat die oorspronklike grootmaathouers sou gewees het vir produkte wat in die ungentaria verkoop is.  'n Unguentarium word nie altyd in die wetenskaplike literatuur onderskei van 'n ampulla nie,  'n term uit die oudheid wat hierna kan verwys, sowel as na ander klein vaartuie. In die geleerdheid van die moderne era word 'n unguentarium soms 'n lacrimarium ("skeurhouer") of balsamarium ("balsemhouer"). Al drie terme weerspieël die moderne gebruik op grond van aannames oor die gebruik daarvan, en daar is geen enkele woord in antieke bronne vir die vate nie. 
Klein vaartuie van twee vorms, gewoonlik maar nie altyd sonder handvatsels nie, word na verwys as unguentaria:
Fusiform - Die fusiforme vorm (voorbeeld hier ) is kenmerkend van Hellenistiese unguentaria: 'n swaar eiervormige liggaam wat gewoonlik op 'n klein ringvoet rus, met 'n lang buisvormige nek of silindriese stam. Die vorm is vergelykbaar met 'n spil (Latyn fusus, "spil").  Hierdie eiervormige unguentaria verskyn die eerste keer in Ciprus rondom die begin van die 4de en 3de eeu vC.  en was moontlik van Oos -oorsprong of invloed.  Vroeë voorbeelde is in vorm soortgelyk aan die amphoriskos. Daar word geglo dat hulle funksioneel ontwikkel uit die lekythos, wat hulle teen die einde van die 4de eeu vC vervang het.  Die fusiform unguentarium was etlike eeue in gebruik en die vorm toon baie variasies, insluitend latere voorbeelde met baie skraal profiele. 
Piriform -Die unguentarium met 'n voetlose lyf wat afgerond of peervormig is (Latyn pirus, "peer") begin in die tweede helfte van die 1ste eeu vC verskyn en is kenmerkend van die Romeinse era, veral die vroeë Prinsipaat.  Dit word gereeld in die 1ste eeu met grafte geassosieer.  Die piriform unguentarium was vir 'n beperkte tydperk van ongeveer honderd jaar in gebruik en het die fusiform nie vervang nie.  'n Uitsondering op hierdie chronologie is die afgeronde unguentarium met geverfde bande wat aan die noordoostelike kus van Spanje en in ander Iberiese begraafplase gevind is, wat reeds in die 5de eeu vC gedateer is. 
Die woord bolvormig word nogal verwarrend in die beurs gebruik om beide vorme te beskryf. 'Bulbous' verskyn as 'n sinoniem vir 'piriform', maar word beskrywend op die fusiform toegepas om sekere voorbeelde van meer slanke profiele te onderskei.
Dun blaasglasbottels het na die middel van die 1ste eeu vC op Ciprus begin verskyn.  Die gebruik van die nuwe medium vir unguentaria het gelei tot variasies in vorm, insluitend die dun "proefbuis" tipe. Glas unguentaria gemaak in Thessalië, byvoorbeeld, het dikwels 'n kenmerkende keëlvormige liggaam, opgevlam soos 'n trompetklok, of is gehurk en afgerond met 'n baie lang nek. , of kan kleurloos wees.  Hierdie vorm was gewild in die 2de en 3de eeu en is ook kenmerkend van Thracië en Ciprus. 
Glasvoëlvormige houers vir skoonheidsmiddels wat op verskillende Romeinse plekke van Herculaneum tot Spanje gevind is, word ook unguentaria genoem. In hierdie voorbeelde, dateer uit die tydperk van die piriform -tipe, het die nek 'n tuit geword en die profiel is nie meer vertikaal nie. Soos met ander unguentaria, kan daar geen duidelike onderskeid getref word tussen die gebruik van hierdie vate vir versorging in die daaglikse lewe en die insluiting daarvan in grafte nie. 
In haar tipologie van die Hellenistiese vaartuie in Athene wat vroeër olie bevat en gegooi het, gee Susan I. Rotroff unguentaria met plastiek askoi, soos gebruik vir parfuumolie in bad en versorging, maar let op die uiteenlopende handwerktradisie wat daarmee gepaard gaan.  Die meeste unguentaria uit die Atheense agora was waarskynlik bedoel vir sekulêre gebruik, aangesien dit in huishoudelike stortings die afsettingspatroon in sommige putte aantref, maar dui op 'n offer. 
Daar word voorgestel dat produkte wat in groot houers gestuur word, in hierdie kleiner vaartuie verkoop word.  Geparfumeerde olies, salf, balsem, jasmyn, kohl, heuning, mastiek, wierook, geurpoeiers  en kosmetiese preparate is een van die inhoud wat deur geleerdes voorgestel word of wat deur argeologie bewys word.  Met die lang, slanke nekke was die vate die geskikste om vloeistowwe, olies en poeiers uit te gee. Romeinse voorbeelde van bolvormige unguentaria is gevind met spore van olyfolie.  Daar moet geen skerp onderskeid getref word tussen skoonheidsmiddels en medisyne nie, aangesien bestanddele vir hierdie preparate dikwels oorvleuel.  Chemiese ontleding van rooi en pienk stowwe in twee glas unguentaria uit die Ebro -vallei in Spanje het getoon dat dit waarskynlik skoonheidsmiddels was, maar soortgelyke bestanddele word in terapeutiese resepte aangetref.  Die naam "unguentarium" kan misleidend wees, aangesien soliede losmaakmiddels of salf moeilik deur die smal nek verwyder kan word.  Daar is min of geen bewyse van die voorkoming van mors van die inhoud nie, aangesien geen kurke, was- of klei seëls of loodproppe met unguentaria gevind is nie, net soos met ander vate. 
Die vervaardiging van unguentaria blyk te wees in samewerking met die bemarking van produkte.  Roman glass unguentaria het dikwels merke of letters, gewoonlik aan die onderkant, wat die vervaardiger van die vaartuig of die verskaffer of handelaar van die produk binne kan aandui.  Nabataese piriform-wielgegooide unguentaria toon kreatiewe variasies deur pottebakkers, miskien om die handelsmerkidentiteit van die produk wat hulle bevat, vas te stel. Hierdie vaartuie bevat 'n paar van die groter unguentaria en is moontlik vir die versending gebruik as deel van die Nabateërs se aktiewe parfuumhandel. 
Massaproduksie van Romeinse blaasglas-unguentaria word aangedui deur hul gereelde asimmetrie, wat voortspruit uit spoed en tydsberekening om die nek van die blaaspyp af te skeer. Herwinde glas, soos uit 'n groot, swaar gebreekte bottel, kon gebruik word om baie van die kleiner unguentaria te maak. 
Hoewel unguentaria dikwels onder grafgoed voorkom, is die doel van die insluiting daarvan nie met sekerheid bepaal nie, of kan dit van plek tot plek verskil. Unguentaria wat in begrafnisse voorkom, wissel in grootte van miniature (4-5 cm) tot groot voorbeelde van 20 tot 30 cm. hoog.  Die teenwoordigheid van die vaartuig in Hellenistiese grafte kan dui op 'n herlewing van 'n vroeëre gebruik, getuig in die 6de eeu deur aryballoi en in sommige 5de- en vroeë 4de-eeuse begrafnisse deur klein lekythoi, wat die neerslag van 'n klein houer behels van parfuum of olie saam met die dooies.  Teen die 3de eeu is die swart-figuurlike lekythos met palmette of Dionysiac-tonele heeltemal vervang as 'n standaard grafgoed deur die onversierde, 'growwer' unguentarium, wat dui op 'n verskuiwing in die begrafnispraktyk wat kenmerkend is van die tydperk. 
Alhoewel die unguentaria dikwels begrawe is saam met ander voorwerpe wat deur die oorledene geassosieer word of as grafgeskenke begrawe is, het hulle moontlik ook 'n stof bevat - soos olie, wyn of wierook - vir 'n grafritueel. Die ontwerp van baie unguentaria sal hulle nie toelaat om sonder ondersteuning te staan ​​nie, maar daar is geen standplase gevind nie. Laat Hellenistiese grafstene beeld unguentaria uit wat in 'n steun rus, maar dit pas ook goed in die palm van die hand, soos getoon in hierdie Egiptiese mummieportret.  Rituele reseptering, eerder as langtermynopberging, kan die gebrek aan duursaamheid wat nodig is vir daaglikse gebruik, sowel as die afwesigheid van staanders, stoppers of seëls, verklaar. 
Daar is geen standaard samestelling van grafgoed waarvoor 'n unguentarium benodig is nie. Unguentaria verskyn dikwels in artikels vir persoonlike versorging in 'n voorbeeld, met 'n klipkosmetiekpallet, strigils, pincet en 'n piks,  en in 'n ander, met 'n piks, spieël, brons skêr en tang.  Grafstene uit Anatolië beeld die oorledene uit met 'n soortgelyke groep voorwerpe, waaronder spieël, kam, bokse en cistai, wolmandjie en unguentaria.  Een Atheense begrafnis het vyf bolvormige unguentaria opgelewer, saam met vyf knokkelbene en 'n bronsnaald, 'n ander, van 'n vroulike kind, bevat 'n unguentarium, oorbelle, 'n blou glashanger en ses knokkelbene.  Goue blare en unguentaria was die grafgeskenke in 'n grafkamer by Kourion in Ciprus. 
By Amisos (moderne Samsun) in die Swartsee -streek van Turkye was die grafgoed in die vroeë Hellenistiese graf van 'n welgestelde gesin buitengewoon ryk en uitstaande vakmanskap, maar die unguentaria was eenvoudig en gemaak van klei. Een van die lyke is versier met goue oorbelle in die vorm van Nike, tien goue toepassings van Thetis wat op 'n hippocamp ry, slangarmbande en armbande met leeukop-terminale, en ander goue items aan die regterkant van die skedel is op 'n enkele klei geplaas unguentarium. 
Sommige grafte bevat veelvuldige unguentaria, in een geval 31 van die fusiform tipe, terwyl ander 'n enkele voorbeeld het.  Grafgeskenke bestaan ​​soms uit niks anders as unguentaria nie.  Nóg die piriform unguentaria of dun blaasglasvate kom voor die Augustan-periode in begrafnisse voor.  In Mainz is unguentaria die algemeenste grafgeskenke wat gedurende die eerste helfte van die 1ste eeu in Gallië en Brittanje van glas gemaak is; glas unguentaria verskyn as houers vir geurige olies in beide verassings en inhumasies in hierdie tydperk en bly tot in die 3de eeu, maar verdwyn teen die 4de. 
Gesteelde rotse by Labraunda, wat in 2005 ondersoek is, bevat unguentaria. [ aanhaling nodig ]
Die grafgoed van die Joodse ossuariums in Jerigo in die tyd van die Tweede Tempel bevat dikwels unguentaria saam met bakke, lampe en verskillende vaartuie wat gewoonlik in die daaglikse lewe voorkom. 
Unguentaria is ook in Athene gevind in rituele brandstapels saam met die verbrande bene van diereoffers en stukkende erdewerk.  'n Enkele unguentarium is begrawe met 'n hond, moontlik 'n troeteldier, in 'n industriële distrik in Athene. 
Die vele unguentaria in die Latynse stad Aricia weerspieël die groei van handel om rituele aktiwiteite by die beroemde heiligdom van Diana daar te ondersteun. 
Die meeste keramiek unguentaria het nie 'n oppervlakversiering nie, of het eenvoudige horisontale lyne om die nek of lyf, meestal uit drie smal bande wit verf. 
Glas unguentaria wissel baie in kwaliteit en vertoon 'n verskeidenheid kleure. Die Judese woestyngrotte het byvoorbeeld unguentaria van akwariumglas met groot borrels opgelewer.  'n Opvallende voorbeeld van 'n glas-fusiforme unguentarium uit die 1ste-eeuse Sirië, 'n bietjie meer as 'n half sentimeter lank, het 'n wit spiraal wat om die ceruleaanse liggaam krul. Die basis kom tot 'n langwerpige, afgeronde punt, en die lip is goed gevorm en prominent.  Tegnieke van "marmering", wat bedoel was om modieus uitspattige vate van sardonyx tydens die regering van Augustus en Tiberius na te boots, is gebruik vir unguentaria sowel as bakke. 
'N Besondere uitgebreide unguentarium is gevind tydens 'n verassingsbegrafnis in Stobi in Noord -Masedonië. Die vaartuig is gemaak van melkerig glas en het 'n bolvormige lyf wat versier is met 'n eier-en-pylmotief aan die bokant en trosse en wingerdstokke rondom die bodem. Die middel het ses panele wat verskillende vate illustreer, met twee voorbeelde elk van die hidria, oenochoe en krater. 
Die gebruik van die term "lacrimarium" of "lacrimatorium" (ook "lacrymatory" of "lachrymatory") vir unguentaria het voortgeduur omdat daar vermoed word dat die klein vate gebruik is om die trane op te vang (lacrimae) van rouklaers om die geliefde in die graf te vergesel. Hierdie oortuiging is ondersteun deur 'n skriftuurlike verwysing (Psalm 56.8) wat in die King James -Bybel vertaal is as 'gooi my trane in u fles'.  Shakespeare verwys na die praktyk in Antony en Cleopatra, toe Cleopatra die Romein verag omdat hy 'n paar trane gestort het oor die dood van sy vrou: "Waar moet die heilige flessies wees wat jy moet vul / met bedroefde water?" 
Die minderjarige Victoriaanse digter Charles Tennyson Turner, broer van die meer bekende Tennyson, het 'n sonnet met die naam "The Lachrymatory" geskryf en die idee uitgebrei oor 'die fliek van die trane van sy verwant'. Sedert die vroeë 20ste eeu word die gebruik van 'n vaartuig om trane van hartseer te versamel, meer poëties as aanneemlik beskou. 
In Januarie 1896 publiseer The Atlantic Monthly 'n gedig van Frank Dempster Sherman (1860-1916) genaamd "A Tear Bottle." wat verwys na Greek Girl Tears, wat verwys na die rol wat die traanbottel tydens die Griekse tyd gespeel het 
Anderson-Stojanovic, Virginia R. "The Chronology and Function of Ceramic Unguentaria." Amerikaanse Tydskrif vir Argeologie 91 (1987) 105–122.
Khairy, Nabil I. "Nabataean Piriform Unguentaria." Bulletin van die American Schools of Oriental Research 240 (1980) 85–91.
Robinson, Henry S. "Pottery of the Roman Period: Chronology." In Die Atheense Agora, vol. 5. American School of Classical Studies in Athene, 1959.
Pérez-Arantegui, Josefina, met Juan Ángel Paz-Peralta en Esperanza Ortiz-Palomar. "Ontleding van die produkte in twee Romeinse glas unguentaria uit die kolonie van Celsa (Spanje). " Tydskrif vir Argeologiese Wetenskap 23 (1996) 649–655.
Rotroff, Susan I. "Hellenistiese aardewerk: Atheense en ingevoerde wielgemaakte tafelgereedskap en verwante materiaal," deel 1: teks. Die Atheense Agora 29 (1997) iii – 575. 0-87661-229-X (volledige teks aanlyn).
Rotroff, Susan I. "Fusiform Unguentaria." In "Hellenistiese aardewerk: The Plain Wares." Die Atheense Agora 33 (2006), pp. 137–160. 0-87661-233-8 (volledige teks aanlyn).
Thompson, Homer A. "Twee eeue van hellenistiese erdewerk." Hesperia 4 (1934) 311–476. Geredigeer deur Susan I. Rotroff en herdruk met ander essays in Hellenistiese aardewerk en terracottas (American School of Classical Studies in Athene, 1987). 0-87661-944-8
Ten spyte van die groei van glas in die Hellenistiese wêreld en die groeiende plek van glas in die materiële kultuur, was daar in die Romeinse wêreld nog steeds geen Latynse woord daarvoor nie.  Glas word egter in die Romeinse konteks vervaardig deur hoofsaaklik Hellenistiese tegnieke en style (sien glas, geskiedenis) teen die laat Republikeinse tydperk. Die meerderheid vervaardigingstegnieke was tydrowend en die aanvanklike produk was 'n dikwandige vaartuig wat aansienlike afwerking benodig het. Dit, tesame met die koste van die invoer van natron vir die vervaardiging van rou glas, het bygedra tot die beperkte gebruik van glas en die posisie daarvan as 'n duur materiaal met 'n hoë status.
Die glasbedryf was dus 'n relatief klein vaartuig gedurende die Republikeinse tydperk, hoewel die hoeveelheid en diversiteit van beskikbare glasvate gedurende die vroeë dekades van die 1ste eeu nC dramaties toegeneem het.  Dit was 'n direkte gevolg van die massiewe groei van die Romeinse invloed aan die einde van die Republikeinse tydperk, die Pax Romana wat gevolg het op die dekades van burgeroorlog,  en die stabilisering van die staat wat onder Augustus se bewind plaasgevind het .  Tog was Romeinse glasware reeds besig om van Wes -Asië (dit wil sê die Partiese Ryk) na die Kushan -ryk in Afghanistan en Indië en tot by die Han -ryk van China te kom. Die eerste Romeinse glas wat in China gevind is, kom uit 'n vroeë 1ste-eeuse v.C. graf in Guangzhou, oënskynlik via die Suid-Chinese See.  
Daarbenewens is gedurende die 1ste eeu nC 'n belangrike nuwe tegniek in glasproduksie bekendgestel.  Met glasblaas kon glaswerkers vate met aansienlik dunner mure vervaardig, wat die hoeveelheid glas wat vir elke vaartuig benodig word, verminder. Glasblaas was ook aansienlik vinniger as ander tegnieke, en vaartuie benodig aansienlik minder afwerking, wat 'n verdere besparing in tyd, grondstof en toerusting beteken. Alhoewel vroeëre tegnieke gedurende die vroeë Augustus- en Julio-Claudiaanse periodes oorheers het,  teen die middel tot laat 1ste eeu nC, is vroeër tegnieke grotendeels laat vaar ten gunste van waai. 
As gevolg van hierdie faktore is die produksiekoste verlaag en het glas vir 'n groter deel van die samelewing in 'n groeiende verskeidenheid vorme beskikbaar geword. Teen die middel van die 1ste eeu nC het dit beteken dat glaskanne van 'n waardevolle, hoë status na 'n algemeen beskikbare materiaal beweeg het: ''n [glas] drinkbeker kan gekoop word vir 'n kopermuntstuk' (Strabo, Geographica XVI. 2). Hierdie groei het ook gelei tot die vervaardiging van die eerste glas tesserae vir mosaïek, en die eerste vensterglas,  namate die oondtegnologie verbeter het sodat gesmelte glas vir die eerste keer vervaardig kon word.  Terselfdertyd het die uitbreiding van die ryk ook 'n toestroming van mense en 'n uitbreiding van kulturele invloede meegebring wat gelei het tot die aanvaarding van oosterse dekoratiewe style.  Die veranderinge wat gedurende hierdie tydperk in die Romeinse glasbedryf plaasgevind het, kan dus gesien word as gevolg van drie primêre invloede: historiese gebeure, tegniese innovasie en kontemporêre modes.  Dit is ook gekoppel aan die modes en tegnologieë wat in die keramiekhandel ontwikkel is, waaruit 'n aantal vorms en tegnieke ontleen is. 
Glasmaak het sy hoogtepunt bereik aan die begin van die 2de eeu nC, met glasvoorwerpe in huishoudelike kontekste van elke aard.  Die primêre produksietegnieke vir blaas, en in mindere mate giet, het die res van die Romeinse tydperk steeds in gebruik gebly, met veranderinge in vaartuie, maar min verandering in tegnologie.  Vanaf die 2de eeu word style toenemend gelokaliseer,  en getuienis dui daarop dat bottels en geslote vaartuie, soos unguentaria, as 'n neweproduk van die handel in hul inhoud beweeg het, en dit lyk asof baie ooreenstem met die Romeinse skaal van vloeistofmeting.  Die gebruik van gekleurde glas as 'n dekoratiewe toevoeging tot bleek en kleurlose glase het ook toegeneem, en metaalvate het die vorm van glasvate steeds beïnvloed.  Na die bekering van Konstantyn het glaswerke vinniger begin beweeg van die uitbeelding van heidense godsdienstige beelde na Christelike godsdienstige beelde. Die beweging van die hoofstad na Konstantinopel verjong die glasindustrie in die Ooste, en die teenwoordigheid van die Romeinse weermag in die westelike provinsies het baie daartoe bygedra om 'n afswaai daar te voorkom.  Teen die middel van die 4de eeu was skimmelblaas slegs sporadies in gebruik. 
Die vervaardiging van Romeinse glas het berus op die aanwending van hitte om twee hoofbestanddele saam te smelt: silika en soda.  Tegniese studies van argeologiese glase verdeel die bestanddele van glas as vormers, vloeistowwe, stabiliseerders, asook moontlike ondeurdringende middels of kleurstowwe.
Voormalige: Die belangrikste komponent van die glas is silika, wat gedurende die Romeinse tyd sand (kwarts) was, wat 'n bietjie alumina (tipies 2,5%) en byna 8% kalk bevat.  Alumina -inhoud wissel, met 'n piek van ongeveer 3% in glase uit die westelike Ryk, en bly veral laer in glase uit die Midde -Ooste. 
Vloei: Hierdie bestanddeel is gebruik om die smeltpunt van die silika te verlaag om glas te vorm. Ontleding van Romeinse glas het getoon dat soda (natriumkarbonaat) uitsluitlik in glasproduksie gebruik is.  Gedurende hierdie tydperk was natron die primêre bron van koeldrank, 'n sout wat natuurlik in droë meerbeddings voorkom. Die belangrikste bron van natron gedurende die Romeinse tydperk was Wadi El Natrun, Egipte, hoewel daar moontlik 'n bron in Italië was.
Stabiliseerder: Bril wat gevorm word uit silika en soda is van nature oplosbaar en vereis die toevoeging van 'n stabiliseerder soos kalk of magnesia. Kalk was die primêre stabiliseerder wat gedurende die Romeinse tydperk gebruik is, deur die glas deur kalkhoudende deeltjies in die strandsand te kom, eerder as as 'n aparte komponent. 
Daar is ook bewys dat Romeinse glas ongeveer 1% tot 2% chloor bevat, in teenstelling met latere glase.  Dit word vermoedelik ontstaan ​​deur die toevoeging van sout (NaCl) om die smelttemperatuur en viskositeit van die glas te verlaag, óf as 'n kontaminant in die natron.
From around 70 AD colourless glass becomes the predominant material for fine wares, and the cheaper glasses move towards pale shades of blue, green, and yellow.  Debate continues whether this change in fashion indicates a change in attitude that placed glass as individual material of merit no longer required to imitate precious stones, ceramics, or metal,  or whether the shift to colourless glass indicated an attempt to mimic highly prized rock crystal.  Pliny's Natuurlike geskiedenis states that "the most highly valued glass is colourless and transparent, as closely as possible resembling rock crystal" (36, 192), which is thought to support this last position, as is evidence for the persistence of casting as a production technique, which produced the thickly walled vessels necessary to take the pressure of extensive cutting and polishing associated with crystal working. 
lei &gt10% Cu
Getiteld Roman Glass: Reflections on Cultural Change, the exhibition has two principal themes: the development of the Roman glass industry and the many uses of glass in daily life. The development of the industry, the show suggests, was influenced by technical innovations, historical events, and changes in taste. The most far-reaching technical innovation was the discovery of glassblowing--arguably the most important discovery in the entire preindustrial history of glassmaking after that of glass itself. Before this discovery, glass vessels were made by labor-intensive techniques such as the creation of shapes by casting or slumping in molds and the finishing of surfaces by grinding and polishing, or by the formation of shapes around a removable core of lightly baked clay. The processes of casting and polishing were relatively slow, restricting the scale of production. Coreforming limited the size and shape of what could be made. Glassblowing provided a solution to all of these problems. Shaping a mass of molten glass by attaching it to a blow pipe and inflating it was faster than casting, and glassblowers soon learned that the biggest limitation on the size of an object was the strength of their arms.
Die verkoper waarborg dat hy hierdie stuk verkry het volgens alle nasionale en internasionale wette wat verband hou met die besit van kulturele eiendom. Provenance statement seen by Catawiki.