Namibië volg ’n grootliks onafhanklike buitelandse beleid met voortdurende affiliasies met state wat bygestaan het in die stryd om onafhanklikheid, insluitend Libië, Kuba en die Volksrepubliek China. Met 'n klein weermag en 'n swak ekonomie was die Namibiese regering se vernaamste buitelandse beleid gemoeid met die ontwikkeling van sterker bande met die ander lande in Suider-Afrika. As ’n dinamiese lid van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap is Namibië ’n uitgesproke voorstander vir groter streeksintegrasie. Namibië het op 23 April 1990 die 160ste lid van die Verenigde Nasies geword. Dit het ook met onafhanklikheid die vyftiende lid van die Britse Statebond geword.
Die alliansie tussen SWAPO en MPLA het diep wortels en het begin namate beide die regerende partye van Angola en Namibië onafhanklikheid in die middel van die twintigste eeu en in die Angolese Burgeroorlog nagestreef het. In Angola veg die linkse beweging MPLA teen die regse beweging UNITA, wat deur Suid-Afrika ondersteun is. In Namibië veg SWAPO, wat toe 'n rebellebeweging was, vir onafhanklikheid van Suid-Afrika langs die Angolese grens. Angola het SWAPO toegelaat om opleidings- en vlugtelingkampe op te rig vir Namibiërs en PLAN (People's Liberation Army of Namibia) vegters. Aangesien MPLA en SWAPO 'n gemeenskaplike ideologie gedeel het, en 'n gemeenskaplike vyand in Suid-Afrika gehad het, het hulle saamgewerk.
Gedurende die tydperk van Suid-Afrikaanse beheer was Ethiopië een van die land se voorste voorstanders vir onafhanklikheid in die buiteland. Ethiopië en Liberië was die eerste twee state wat die kwessie van onafhanklikheid vir die destydse Suidwes-Afrika by die Verenigde Nasies aanhangig gemaak het.
In 1960 het Liberië en Ethiopië regsgedinge teen Suid-Afrika in die Internasionale Geregshof aanhanig gemaak weens die land se besetting van Namibië. As deel van Liberië se steun vir die bevrydingstryd van Namibië het baie studente van Namibië Liberiese paspoorte ontvang wat hulle in die buiteland gehelp het om te studeer.
Namibië en Nigerië het bindende bilaterale ooreenkomste, maar vanaf 2014 was die handel tussen die twee lande min. In Maart 2014 het die Nigeriese president Goodluck Jonathan Namibië besoek vir Namibië se 24ste onafhanklikheidsdagvieringe. Die twee lande het ook die stigting van 'n olieraffinadery vir Nigeriese olie in Namibië bespreek.
Na onafhanklikheid in 1990 was die ekonomie van Namibië nog steeds nou verbind aan Suid-Afrika's. Tot vandag toe word die ekonomie van Namibië steeds nou verbind met Suid-Afrika deur beide institusionele verhoudings (byvoorbeeld [Suider-Afrikaanse Doeane-unie]] en mynbou in private besit.  Die Suid-Afrikaanse rand is nog steeds 'n wettig geldeenheid in Namibië, terwyl die [Namibiese dollar] in Suid-Afrika is nie. Die geldeenhede word plaaslik gelykop verhandel.
Kanada se verhouding met Namibië het in 1977 begin toe Kanada by die Westerse Kontakgroep aangesluit het, 'n gesamentlike diplomatieke poging van Frankryk, Verenigde Koninkryk, Verenigde State, Kanada en Wes-Duitsland om 'n internasionaal aanvaarbare oorgang na onafhanklikheid vir Namibië te bewerkstellig . In 1990 het amptelike betrekkinge begin; Kanada het 'n ere-konsul na Windhoek gestuur.
Albei lande was eens deel van die Britse Ryk en voordat Namibië sy onafhanklikheid bereik het, het Maleisië 'n bydrae gelewer tot die Verenigde Nasies se oorgangshulpgroep in Namibië deur 'n groep soldate te stuur om die Namibiese verkiesings en vredesproses te monitor. Vandag is die verhoudings baie meer gefokus op ekonomiese samewerking.
Turkye het op 4 Januarie 2012 'n ambassade in Windhoek geopen en Namibië word in Turkye verteenwoordig deur sy ambassade in Berlyn, Duitsland en 'n ere-konsulaat in Istanboel.