Anatomie van die brein | Health Life Media
Anatomie van die brein
< img class = "alignright size-full wp-image-34493" src = "https://healthlifemedia.com/healthy/wp-content/uploads/2016/08/Brain-Anatomy-Function.jpg" alt = "Brain- Anatomie-funksie "width =" 859 "height =" 600 "/>
Die brein is een van die liggaam se mees veelsydige en briljante organe. Die brein hanteer miljoene taak en prosesse. Die brein gee jou die bewustheid van jouself en ons omliggende omgewing. Die brein verwerk voortdurend ‘n stroom van sensoriese data. Dit beheer die spierbewegings, soos ons sal as die afskeiding van u kliere. Die brein reguleer asemhaling en interne temperatuur. Alle kreatiewe denke, gevoelens, idees en planne word in die brein gevorm. Die brein se neurone teken die geheue van elke gebeurtenis in jou lewe op. Die brein is so ingewikkeld dat dit in die minder bekende areas van die liggaam bly. Dokters, sielkundiges en wetenskaplikes ontdek steeds nuwe en onverwagte aspekte van die brein van hoeveel strukture van die brein op komplekse maniere saamwerk om die menslike verstand te skep.Anatomie van die brein
Daar is verskillende maniere om die brein in anatomiese streke te verdeel. ‘N Konvensionele metode om die brein te verdeel, is deur drie hoofstreke te skei wat gebaseer is op die embrioniese ontwikkeling; die voorhoede, middelbrein en agterbrein. Binne hierdie afdelings.
Die voorhoede (of prosencephalon) bestaan ​​uit die serebrum-, thalamus-, hipotalamus- en pineale klier saam met ander komponente. Neuroanatomists verwys na die serebrale area , die telencephalon met die term diencephalon (of interbrain) Om die gebied waar ons hipotalamus, thalamus en pineale klier geleë is, te identifiseer.
Die middelbrein (genoem mesencephalon) word naby die middel van die brein geplaas tussen die tussenbrein en die agterkop. Dit word gevorm deur ‘n deel van die breinstam.
Die agterkop (rhombenephalon) wat bestaan ​​uit die oorblywende breinstam asook die serebellum en pons. Neuroanatomie noem hierdie substreek van die agterbrein, die myelencefalon terwyl die metensfalon die kollektiewe serebellum en pons verwys.
Daar is twee belangrike tipes breinselle en weefsels wat boustene van al die ander tipes selle is. Dit word in neurone en neuroglia gebreek
Neurone, of weefselselle, is die selle wat al die kommunikasie en hantering binne die brein bereik. Inbloeiende sensoriese neurone in die brein, vanaf die perifere senuweestelsel, dra inligting oor die toestand van die liggaam en die omring. Die meeste van die neuron in die brein grys materie is interneurone, wat verantwoordelik is vir integrasie en verwerking van data wat deur sensoriese neurone aan die brein gelewer word. Interneurone stuur ‘n sein na motoriese neurone, wat seine na spiere en kliere dra.
Neuroglia, of gliale selle, funksioneer as die helper selle van die brein; hulle ondersteun en beskerm die neurone. In die brein is daar vier tipes gliale selle: astrocytes, oligodendrocytes, microglia en ependymale selle.
Astrocytes beskerm neurone deur die filter van voedingstowwe uit die bloed, wat chemikalieë en patogene voorkom, om die kapillêre van die brein te verlaat.
Oligodendrocytes dek die aksone van voedingstowwe in die brein om isolasie te lewer, bekend as myelien. Gemulineerde aksone oordraag senuwee seine baie vinniger as ongemeulineerde akson, en sodoende versnel oligodendrocytes
die kommunikasie spoed van die brein. Microglia-daad, soortgelyk aan witbloedselle, deur die bestryding en uitskakeling van patogene wat die brein oorskry het.
Ependymale selle streel die kapillêre van die choroidploxusse en filter bloedplasma om serebrospinale vloeistof te produseer.
Brian weefsel kan afgebreek word in twee hoofCategories: grys materie en wit materie.
Grys ​​materie word hoofsaaklik gemaak van ongeminuleerde neurone, die meeste van hierdie is interneurone. Die grys materie streke is gebiede in die senuwee verbindings en verwerking.
Witmassa bestaan ​​hoofsaaklik uit gemiëlineerde neurone wat met mekaar verbind is met grys materie en die res van die liggaam. Gemylineerde neurone oordra senuwee sein baie vinniger as nie-gemylineerde aksone. Die Wit saak dien as die inligtings snelweg van die brein om die verband tussen verre dele van die brein en liggaam te bespoedig.
Daar is drie hoofstroomstrukture van die menslike brein.
Die breinstam die brein na die rugmurg, dit is die mees minderwaardige gedeelte van die brein. Die breinstam beheer verskeie van die noodsaaklike oorlewingsfunksie van die brein.
Die breinstam bestaan ​​uit drie afdelings: die medulla oblongata, die pons en die middelbrein. ‘N Netagtige struktuur van gemengde grys en wit materie is bekend as die retikale vestiging in al drie streke van die breinstam. Die retikale vorming beheer spiertonus in die liggaam en dien as die verandering tussen bewussyn en slaap in die brein.
Die medulla oblongata is soortgelyk aan ‘n silindriese vorm van senuweewewig wat aan die rugmurg op sy onderrand en die pons op sy superieure grens vasheg. Die medulla bevat meestal die wit materie wat senuwee seine dra wat in die brein styg en daal in die rugmurg. Binne die medulla is daar verskeie streke grys materie wat onwillekeurige liggaamsfunksies met betrekking tot homeostase verwerk. Die kardiovaskulêre kern van die medulla monitor bloeddruk en suurstofvlakke en reguleer hartklop om voldoende suurstofvoorrade aan die liggaam se weefsels te voorsien. Die middelste ritmitiese middel beheer die tempo van asemhaling om suurstof by die liggaam te dra. Braking, hoes, nies en slukreflekse word ook in die omgewing van die brein gekoördineer.
Die pons is die gedeelte van die breinstam wat beter is as die medulla oblongata, inferior aan die middelbrein en anterior aan die serebellum. Saam met die serebellum vorm dit wat as die mesencephalon beskou word. Ongeveer ‘n duim lank en ietwat groter en wyer as die medulla, tree die penne op as die brug vir senuwee sein wat na en van die serebellum beweeg en seine tussen die superieure areas van die brein en die medulla en rugmurg stuur.
Die serebellum is ‘n krom, hemisfeerlike breinstreek wat posterior aan die breinstam is en minderwaardig aan die serebrum. Die buitenste laag van die serebellum, bekend as die serebellêre korteks, is gemaak van dig toegedraaide grys materie wat die verwerkingskrag van die serebellum veroorsaak. Diepe tot die serebellum is ‘n boomagtige laag witmassa wat die arbor vitae genoem word, wat beteken “boom van die lewe. Die arbor vitae verbind die verwerkingsgebied van die cerebellêre korteks aan die res van die brein en liggaam.
Die serebellum help om motoriese funksie soos liggaamshouding en koördinasie van komplekse spiergroepe te beheer. Die serebellum kry sensoriese insette van die spiere en gewrigte van die liggaam en gebruik hierdie vorming om die liggaam te help om postuur en balans te handhaaf. Die serebellum beheer ook die tydsberekening en finesse van komplekse motoriese aksies soos loop, skryf en spraak.
Die middelbrein ook bekend as die mesencephalon, is die mees beter streek van die breinstam. Geleë tussen die diencephalon en die pon, kan die middelbrein onderverdeel word in twee bykomende gebiede die tektum en die serebrale peduncles.
Die tektum is die posterior gedeelte van die middellyn, wat die relais bevat vir ‘n refleks wat bestaan ​​uit ouditiewe en visuele inligting. Die pupillêre refleks, wat vir lig en intensiteit pas, is die akkommodasie refleks wat fokus op nabye en verste voorwerpe en die aanvanklike reflekse wat onder die verskillende reflekse is, word deur hierdie streek herlei.
Die struktuur van die anterior gebied van die middelbrein, die serebrale peduncle, kan senuweekanale en die substantia nigra, senuweestelsel wat deur die serebrale peduncles oorgaan, heg streke van die serebrum en thalamus aan die rugmurg en onderste kwart van die breinstam. Die substantiewe nigra is ‘n gebied van donker melanienneurone wat die inhibisie van beweging beïnvloed. Degenerasie van die substantia nigra kan lei tot die verlies van motoriese beheer, wat na verwys word as die siekte van Parkinson.
Anterior en Superior aan die middellyn is die streek bekend as die interbrein of diencephalon. Die thalamus-, hipotalamus- en pynkliere vorm die hoofstreke van die diencephalon.
Die thalamus behels ‘n paar ovale massas grys materie inferior aan die laterale ventrikels en rondom die derde ventrikel. Sensoriese neurone wat die brein binnedring uit die perifere senuweestelsel se relais met neurone in die thalamus wat voortgaan op die serebrale korteks. Op hierdie manier tree die thalamus op soos ‘n skakelbordoperateur van die brein deur die serebrum korteks na die sensoriese insette na die korrekte streke te beweeg. Die thalamus het ‘n belangrike rol in die leer deur die oordrag van sensoriese inligting in die verwerkingsadministrasie sentrum van die serebrum.
Die hipotalamus is ‘n gedeelte van die brein wat beter is as die pituïtêre klier en minderwaardig aan die thalamus. Die hipotalamus dien as die brein se beheersentrum vir liggaamshonger, hul temperatuur, bloeddruk, liggaamstemperatuur, hartklop en produksie van hormone. In reaksies om die toestand van die liggaam wat deur sensoriese reseptore opgespoor word, te verander, stuur die hipotalamus seine na kliere, gladde spiere en hart teen hierdie veranderings. ‘N Voorbeeld in reaksie op die toename in liggaamstemperatuur stimuleer die hipotalamus die afskeiding om deur die sweetkliere in die vel te sweet. Die hipotalamus dra ook seine na die serebrale korteks om die gevoelens van honger en dors te veroorsaak wanneer die liggaam nie voedsel of water het nie. Hierdie seine stimuleer en bewuste verstand om kos of water te soek om hierdie situasie reg te stel. Die hipotalamus vestig ook dadelik die pituïtêre klier deur hormone te produseer. Sommige van hierdie hormone, soos oksitosien en antidiuretiese hormoon, word in die hipotalamus opgebou en in die posterior pituïtêre klier gedeponeer. Ander hormone, soos die lewering en inhibisie van hormone, word in die bloed afgeskei om hormoonopwekking in die anterior pituïtêre klier te stimuleer of te inhibeer.
Die pineale klier is ‘n klein klier geplaas posterior aan die thalamus in ‘n sub-streek genaamd die epithalamus. Die pineale klier produseer die hormoon melatonien. Lig wat die retina van die oë verwarm, stuur seine om die funksie van die pineal te inhibeer. Wanneer lig nie die pineale klier tref nie, word melatonien afgeskei, wat ‘n kalmerende invloed op die brein het en help slaap veroorsaak. Hierdie funksie van die pineale klier help om te illustreer waarom duisternis slaapinducerend is, en lig is geneig om slaapstoornis te veroorsaak. Babas produseer hoër hoeveelhede melatonien, sodat hulle so lank as 16 ure per jaar kan slaap. Die pineale klier gee minder melatonien as mense ouderdom, wat lei tot probleme om tydens volwassenheid te slaap.
Die grootste streek van die menslike brein, ons serebrum beveel hoër breinfunksies so ‘n taal, logiese kreatiwiteit en redenasie. Die serebrum bevat die diencephalon en is beter as die serebellum en breinstam. ‘N Diepe voorkoms wat geïdentifiseer word as die longitudinale kloof loop midderagitaal in die middel van die serebrum, verdeel in vier lobbe, wat die voor-, temporale, parieLanguages en oksipiLanguages is. Die lobbe is aangewys vir die skedelbene wat hulle dek.
Die buitenkant van die serebrum is ‘n ingewikkelde laag grys materiaal wat verband hou met die serebrale korteks. Die meeste van die verwerking van die serebrum kom binne die serebrale korteks voor. Die bultjies van die korteks heet gyri terwyl die inspringings sulci genoem word (enkelvoud: sulcus).
Diep aan die serebrale korteks is ‘n bedekking van serebrale wit materie. Witmateriaal bevat die verbindings tussen die streke van die serebrum sowel as tussen die serebrum en die res van die liggaam. ‘N Handelsmerk van wit materie genaamd die corpus callosum heg die linker en regter hemisfere van die serebrum aan en laat die hemisfere met mekaar in wisselwerking.
Diep binne in die serebrale wit saak is sekere streke van grys materie wat die basale kern en die limbiese stelsel komponeer. Die basale kerne, insluitend die striatum, globus pallidus, en subthalamiese kern, werk gesamentlik met die substantia nigra van die middelbrein reguleer en beheer spierbewegings. Spesifiek, hierdie gebiede help om spiertonus, postuur, en onderbewuste skeletspier te beheer. Die limbiese stelsel is nog ‘n groep diep grys materie streke, insluitend die hippocampus en amygdala, wat betrokke is by geheue, oorlewing en emosies. Die limbiese stelsel help die liggaam om te reageer op noodgevalle en hoogs emosionele situasies met vinnige, byna onwillekeurige optrede.
Met soveel viLanguagess funksies onder die beheer van ‘n enkele ongelooflike orgaan – en so baie belangrike funksies wat in sy lae uitgevoer word – hoe beskerm ons die liggaam van breinskade? Oor skedel bied blykbaar nogal ‘n bietjie beskerming, maar wat beskerm, die breinfront die skedel self?
Drie lae weefsel, gesamentlik geïdentifiseer as die meninges, omring en beskerm die brein en rugmurg.
Die dura mater maak die leeragtige, buitenste laag van die meninges. Digtige onreëlmatige bindweefsels gemaak van taai kollageenvesel gee die Dura-materie ‘n sak in die brein en rugmurg om die serebrospinale vloeistof te hou en meganiese skade aan die sagte senuweeweefsel te voorkom. Die naam Dura-materie kom uit die Latynse vorm sterk moeder as gevolg van sy beskermende natuur.
Die arachnoïde mater is geleë in die binnekant van die dura mater. Baie dunner en meer sensitief as die dura mater, dit bevat baie dun vesels wat daardie dura mater en pia mater verbind. Die naam arachnoid mater kom van die Latynse woord spinnekopagtige moeder ‘aangesien die vesel daarvan lyk soos ‘n spinnekopweb. Onder die arachnoïede mater is ‘n vloeistof-filed gebied bekend as die subarachnoïde ruimte.
As die binneste van die meningale lae rus die pia mater direk aan die buitekant van die brein en rugmurg. Die pia mater se talle bloedvate produseer voedingstowwe en suurstof na die senuweestelsel van die brein. Die pia mater help ook om die vloei van materiale vanaf die bloedstroom en serebrospinale vloeistof in die senuweeweefsel te koördineer.
Serebrospinale vloeistof (CSF) ‘n duidelike vloeistof wat die brein en rugmurg omring, bied baie noodsaaklike funksies aan die sentrale senuweestelsel. Eerder as om vas te hou aan hul omringende bene, dryf die brein en rugmurg binne die CSF. CSF vul die subarachnoïde ruimte en spanning op die oppervlak van die brein en rugmurg. Die druk van die CSF dien as ‘n skokbreker en stabilisator vir die brein en rugmurg terwyl dit binne die hol ruimtes van die skedel en vertebrale wegdryf. Binne-in die brein brei klein CSF-gevulde holtes, ventrikels, uit onder die druk van CSF om te lig en die sagte breinweefsel.
Serebrospinale vloeistof word in die brein geskep deur kapillêre wat uitgevoer word met ependymale selle bekend as choroid pleksusse. Bloedplasma wat deur die kapillêre beweeg, word deur die ependymale selle verfyn en in die subarachnoïde ruimte as CSF vrygestel. Die CSF bevat glukose, ione en suurstof, wat dit help om deur die senuweeweefsel te versprei. CSF vervoer ook afvaluitsette weg van senuweewigte
Die volgende sirkulasie rondom die brein, die rugmurg, CSF kom in klein formasies bekend as arachnoïde villi waar dit ook in die bloedstroom herabsorbeer word. Arachnoid villi is die vingeragtige verlenging van die arachnoïede mater wat deur die dura mater en in die superieure sagitLanguages sinus beweeg. Die superieure sagitLanguages sinus is ‘n ader wat dwarsdeur die brein se lengte breek en bied bloed en serebrospinale vloeistof vanaf die brein terug na die hart.
Die fisiologie van die brein
Terwyl die brein slegs sowat drie pond weeg, verbruik dit soveel as 20% van die suurstof en glukose in die liggaam. Senuweeweefsel in die brein het ‘n baie hoë metaboliese tempo as gevolg van die groot aantal prosesse en besluite wat plaasvind in plaas van die brein op enige gegewe tydstip. Groot volumes bloed moet deurlopend aan die brein gelewer word om behoorlike breinfunksies te handhaaf. Enige inmenging in die lewering van bloed na die brein kan dadelik tot duiseligheid, desoriëntasie en bewusteloosheid lei.
Die brein kry voortdurend inligting oor die liggaam se toestand en die omgewing van al die liggaam se sensoriese reseptore. Al hierdie inligting word versamel en gevoed in die sensoriese areas van die brein, wat hierdie inligting saam trek om die persepsie van die liggaam se interne en eksterne toestande te skep. Sommige van die sensoriese inligting is outonome sensoriese inligting wat die brein onderbewussyn vertel oor die gesondheid van die liggaam. Hartklop, temperatuur en bloeddruk is ‘n outonome sin wat die liggaam ontvang. Die brein kry ook somatiese sensoriese inligting wat die brein bewustelik bewus is van, soos aanraking, klank, smaak en sig,
Die brein reguleer byna elke beweging in die liggaam. ‘N Gebied van die serebrale korteks genoem die motoriese area, stuur ‘n sein na die skeletspiere om alle vrywillige aksies te skep. Die basale kerne van die serebrum en grys in die breinstam help om hierdie bewegings onbewustelik te beheer en voorkomende bewegings te voorkom wat ongewens is. Die serebellum help met die tydsberekening en koördinasie van hierdie bewegings tydens komplekse bewegings. Hartspierweefsel, gladdespierweefsel en kliere word gestimuleer deur motoriese uitsette van die outonome dele van die brein.
Nadat sensoriese inligting die brein binnedring, begin die verwante areas van die brein om hierdie inligting te verwerk en te analiseer. Sensoriese inligting word verbind, geëvalueer en vergelyk met vorige ervarings, om die brein te voorsien met ‘n akkurate understating van sy toestande. Die geassosieerde gebiede werk ook om planne van aksie te ontwikkel wat na die brein se motorstreek gestuur word om verandering in die liggaam deur spiere of kliere te lewer. Geassosieerde areas werk om ons gedagtes persoonlikheid en planne te skep.
Leer en geheue
Die brein vereis verskillende tipes inligting wat dit van die sintuie ontvang en wat dit skep deur te dink in die geassosieerde gebiede. Inligting in die brein kan op verskillende maniere gestoor word, gebaseer op die bron en hoe lank die inligting benodig word. Die brein handhaaf korttermynherinnering om tred te hou met die taak en aksies wat die brein tans betrokke is. Korttermyngeheue word geglo dat munte van ‘n groep neurone wat mekaar in ‘n lus aanspoor om data in die brein se geheue te stoor. Nuwe inligting kan ou inligting binne ‘n paar sekondes of minute vervang in korttermyngeheue, tensy hierdie inligting na langtermyngeheue verskuif word.
Langtermyngeheue word deur die hippokampus in die brein gestoor. Die hippokampus oordra inligting uit kort geheue stoorstreke van die brein, veral in die serebrale korteks van die temporale lobbe. Die geheue wat met motoriese vaardighede of prosedure geheue geassosieer word, word deur die serebellum en basale kerne gestoor.
Die brein beheer die liggaam deur die homeostase van verskeie unieke funksies te handhaaf, soos die hartklop, asemhaling, honger en liggaamstemperatuur. Die hipotalamus en breinstam is die breinformasies wat die meeste betrokke is by homeostase.
Die breinstam, die medulla oblongata, bevat die kardiovaskulêre sentrum wat die vlakke van opgeloste koolstofdioksied en suurstof in die bloed moniteer. Sowel as bloeddruk. Die kardiovaskulêre sentrum verander die hartklop en bloedvate verwyding om die vlakke van opgeloste gasse in die bloed te handhaaf en om ‘n gesonde bloeddruk te handhaaf. Die medulêre ritmisiteitsentrum van die medulla moniteer koolstofdioksied en suurstofvlakke in die bloed en pas die asemhalingskoers aan om hierdie tesisse in balans te hou.
Die hipotalamus beheer die homeostase van die liggaam se temperatuur slaap, dors, honger en bloeddruk. Baie outonome sensoriese reseptore vir druk, chemikalieë, en temperatuur voed in die hipotalamus. Die hipotalamus verwerk die sensoriese inligting wat dit ontvang en stuur die buitepos na outonome effektore in die liggaam, insluitend die hart, niere en en die sweetkliere.
Terwyl slaap lyk asof dit ‘n res van die brein is, is hierdie orgaan uiters aktief tydens die slaap. Die hipotalamus handhaaf die liggaam se 23-uur biologiese klok, bekend as die sirkadiese klok. Wanneer die sirkadiese klok registreer dat die tyd vir slaap aangebreek het, stuur dit seine na die retikulêre aktiveringsreëling van die breinstam om die stimulasie van die serebrale korteks te verminder. Vermindering van die stimulasie van die serebrale korteks lei tot ‘n gevoel van slaperigheid en lei uiteindelik tot slaap.
In die slaapstaat stop die brein die bewussyn beheer, verminder die sensitiwiteit vir sensoriese insette, ontspan skeletspiere m en voltooi baie administratiewe funksies. Hierdie administratiewe funksies sluit in die konsolidasie en berging van geheue, droom en ontwikkeling van senuweewewig.
Daar is twee sentrale stadiums van slaap; vinnige oogwerking (REM) en nie-vinnige oogverandering (NREM). Tydens REM-slaap skuif die liggaam verlam terwyl die oë vinnig heen en weer beweeg. Droom is algemeen tydens REM slaap en is van mening dat sommige herinneringe tydens hierdie fase versamel word. NREM slaap is ‘n stadium van stadige oogbeweging of geen oogbeweging, en eindig in ‘n diepe slaap van lae brein elektriese aktiwiteit. Droom tydens NREM slaap is ongewoon, maar herinneringe word steeds verwerk en gestoor gedurende hierdie tyd.
Reflekse is vinnig, onwillekeurige reaksie op ‘n vorm van interne of eksterne stimulus. Baie reflekse in die liggaam word in die brein geïntegreer, insluitend die pupillêre ligrefleks en snuffel die lugweë van die longe. Verskillende reflekse help die liggaam om op stimuli te reageer, soos helder of dowwe lig wat die leerlinge aanpas. Alle reflekse gebeur dadelik deur die beheerkern van die serebrale korteks te omseil en tin in die onderste gedeelte van die brein te integreer, soos die middelbrein of limbiese stelsel.
Posted in Anatomie, Uncategorized Tagged agterhaan, breinstam, Cerebellum, Cerebrospinale vloeistof, cerebrum, Diencephalon, epithalamus, gliale selle, Hindbrein (Rhombencephalon), Hypothalamus, medulla oblongata, Meninges, Midbrain (Mesencephalon), Neuroglia, Oligodendrocytes, Pineal klier, prosencephalon, rhombencephalon, talamus, tectum, telencephalon, voorhoede
← Anatomie van die niere