Brazil | coetzeeblog
08 Donderdag Aug 2019
Posted by coetzee2014 in Brazil, Mense, paraguay, Sete Quedas
Deesdae, het elkeen sy eie dokter, tandarts, ginekeloog, onkoloog, boekhouer, prokureur, advokaat ens ens ens. Die laaste een, klink net vir my na groot moeilikheid. Dit is, wanner mens, ‘n stille toehoorder, in ‘n gesprek is, luister na die klem, op daardie MY. Gelukkig, het ek, nog nooit die gevoel gehad, om so ‘n professionele persoon vir my, toe te eien nie. Waar, is die dae, toe die GP, veral op die platteland, al die gewone bevallings, waargeneem het?
Die vrou van die huis, se woonstel, in Brasilië, op die grens van Paraguay, maak dit maklik, om weerskante, van die grens, bedien te word. Soek ek ‘n dokter, om my ‘n voorskrif te gee, vir die roetine jaarlikse analises. Verkies, die Spaanse kant. Portugees, bly nog moeilik. Hulle verstaan my, as ek Spaans praat, maar as hulle in Portugees antwoord, sukkel ek. Al is hulle, by die grens, is hierdie deel van Paraguay, oorheers deur die Brasiliane en doen nie moeite om Spaans te leer nie. Word ek verwys na die Kubaanse dokter, net aan die anderkant van die grens. Hy sal sekerlik Spaans praat. Met my vooroordeel, na die geskiedenis van SA met Kuba, wend ek my tog na hom. Soos, so gereeld, moenie dat vooroordeel, jou vooraf beinvloed nie.
Net anderkant, die niemandsland, tussen Paraguay en Brasilië, naby waar die vlae van die twee lande hang, daar, is sy splinternuwe kliniek. As ek die twee vlae so kyk, dan moet Paraguay, defnitief oorheers. Dr Yudilbanis Cruzata Carrazana, staan dit, op sy deur. ‘n Vriendelike man, spontaan en ons verstaan mekaar, van die eerste oomblik. Nadat die formaliteite afgehandel, is daar tyd vir ‘n paar oomblikke se gesels. Hulle, hy en sy vrou, dra Raicel Delgado, bevind hulle al 6 jaar hier. Vir ‘n jaar of twee, het hulle vir die Braziliaanse regering gewerk, daarna, het hulle hul eie praktyk, hier aan die Paraguaykant, van die grens begin en hul eie kliniek oopgemaak. Spesialiste van die Paraguaanse stad, Pedro Juan Cabbalero, kom elke Saterdag hierheen, om by die kliniek, mense te sien. Oorweeg julle dit om terug te gaan? Nee, maar ons gaan elke Desember, vir ongeveer 2 maande terug na Kuba, om ons familie te besoek. Orals, maar die verlange, na die familie en vriende. Beduie hy, dat ‘n vriend en kollega, van hom in Suid -Afrika is, Upington, is die plek se naam. Na, die groet, by die deur van die spreekkamer, is sy laaste woorde: My kollega, in Suid – Afrika, is swart. My antwoord: No importa,
Ek weet, daar is baie gepraat, oor die Kubaanse dokters in Suid- Afrika. Met my beperkte mediese kennis, dink ek, hy is deeglik en weet wat om te doen. Of ek hom, my dokter sal maak, weet ek nie, maar ons is klaar goeie vriende.
Met die inklim, wonder ek, ‘n paar oomblikke, oor die verwysing na sy kollega, as swart. Dalk, nie belangrik nie.
10 Vrydag Aug 2018
Posted by coetzee2014 in Brazil, Sete Quedas
Dit het alles, by die ou hande begin. Noem ek per toeval die probleem, met die rutematiek, soos ou Johannes, dit destyds op die plaas in die Vrystaat, dit genoem het. Noem een, in die geselskap, gaan kyk by daardie Sjinesewinkel, daar aan die Paraguaykant, daar is kaneelolie, hulle sê, dit is baie goed vir die rumatiek. Moet seker wees, sleg vir die rumatiek en goed vir die liggaam.
Sit ons af soon toe. ‘n Interessante winkeltjie. Word hartlik ontvang, deur die vriendelike Taina. Glad nie, die Sjinees, wat ons verwag het nie. Ons dwaal deur die rakke. Van alles en nog wat. Baie min, werklik Sjinees. Droë vrugte, neute, kruie, speserye, natuurprodukte, klere, handsakke, musse uit Sjina, speelgoed, horlosies, ander gemorsies (tipies sjinees), christelike lektuur, beeldjies van die maagd, wat my laat wonder. Is dit tipiese Sjinees?
Kyk verder. Die vrou, van die huis, sien ‘n mooi leer handsak. Made in Brazil. Betaal die kaneelolie en die handsak. Raak aan die gesels met Taina. Waar kom julle produkte vandaan? Ons, kry alles van Brasilië af. Wie is die eienaar? Daar is twee, julle het hulle net gemis. Josiane en Roselaine. Nie naasteby Sjinees nie. Nou hoekom Top China? Ek weet nie, seker gedink, dat dit ‘n goeie naam is, wat die kliente sal trek.
Mag ek fotos neem. Natuurlik. Wat maak jy met die fotos? Ek skryf, so bietjie, oor ons lewe hier. Ek sal graag wil sien, wat jy geskryf het. Geen probleem nie, maar ek dink nie jy sal verstaan nie, want dit is Afrikaans. Oo, ken julle die Pohls, van Corpus Cristi. Ja, vriende van ons. My broer, is ‘n vriend, van een van hulle, ek sal dat hy vir my vertaal.
Of die kaneelolie, gaan help vir die rumatiek? Dit sal die tyd leer. Dat kaneel, cholestrol beveg, dit weet ek reeds.
03 Vrydag Aug 2018
Posted by coetzee2014 in Brazil, Sete Quedas, voedsel
Sondag, is braaidag. Ons Suid-Afrikaners, dink, ons is lief vir braai, maar ek sien in Paraguay en Brasilië, lande, wat ek bietjie ondervinding van het, is dit dalk meer ‘n deel van die kultuur. Ek glo, dat dit in Argentinië, ook maar so is. Ag, nie net Sondag nie, sommer die hele naweek, vul die aroma, die lug. Ja, dit is aroma, ‘n reuk, is iets wat nie lekker ruik nie. Soms, het ons, wat ons eetgewoontes betref, ‘n verandering van spyse nodig. Nie soo nodig nie, maar tog lekker. Dan, is hoender, ‘n baie goeie plaasvervanger. Ek, moet bysê, die hoender, wat ons hier kry, smaak na hoender, nie daardie effense vissmaak, van elders nie. Ons is net te ver van die see, vir vismeel en soja, wat ‘n groot deel, van hulle dieët uitmaak, laat geen bysmaak nie.
Hier, by die woonstel, in Brasilië, is ons bevoorreg, om ‘n sypaadjie braaier, net om die hoek te he. Soms, is dit dalk, nie so goed nie. Die aroma, wat hier om die hoek kom, bring die honger baie gouer, as wat nodig is. As daar dalk, iets anders op die spyskaart is, maak dit dinge moeilik.
Die verbruik, van hoendervleis, het die afgelope tien jaar, drie maal toegeneem. Gedeeltelik, toe te skryf, aan die oplewing, in die uitvoer van beesvleis, wat beesvleis, heelwat duurder gemaak het. Hoender, het nie naasteby, so ‘n groot toename gehad nie. Byna, 70 miljoen hoenders, word deesdae geslag, teenoor 18 miljoen, in 2003. Ek moet byvoeg, die hoenders word nie hormone gevoer nie en ook nie, met soutwater, gespuit nie.
Gesels ek met die braaier langsaan. Ek weet, die hoenders, word die vorige aand al gemarineer, vir Sondag se braai. Wat is jou resep? Lekker lag hy. Dit is eintlik my geheim. Mens weet, wanneer om nie aan te dring op iets nie, maar dat dit ‘n goeie resep is, is seker. Redelike arbeid, om hulle Sondagoggend, vroeg gereed te kry. Vlerkies en pote, word vasgemaak, sodat, daar geen los dele is, wat kan rondbweeg nie. Om ‘n pollo te bekom, Sondag, moet jy vroegtydig bespreek. Nege uur, begin hulle draai en so van half twaalf, effe te laat vir ‘n honger mens, wat deur die aroma, getampteer is, is hulle gereed. ‘n Paar beesskowwe, wat baie gewild is, omdat dit heerlike en gewilde vleis is, word ook gebraai. Toegedraai, in foelie, dat hulle ook hul sappigheid, kan behou.
Die apparaat, wat gebruik word, is elektries aangedrewe en roteer die hoender vinnig genoeg, dat die hoender se vet, saam beweeg en hy gevolglik, glad nie droog is nie. Hittebron, is gas. Sommige beweer, dat die regte braaivleis geur, nie daar is nie. Moontlik, maar steeds geurig. Die gas, maak dit baie makliker, vir die braaier, om die hitte te kontroleer. Steeds, soos dit ‘n goeie braaier betaam, is die een oog pal daar, waar die groot lekkerte, tot sy reg kom.
Nou wonder ek, vegetariërs, word hulle speekselkliere, ook so geaktiveer, deur daardie reuk, van braaivleis en dieselfde, vir die mense wat vark, nie eet nie, wat doen die reuk van spek aan hulle? As daar van die mense, hier lees, laat weet asseblief.
Posted by coetzee2014 in Brazil, Portugees, Sete Quedas
Ek wil lag en gesels, met vriendelike mense. Vrae vra, my nuuskierigheid bevredig. Hulle grappe geniet en dalk ook een, probeer, vertel. As ek by die hardewarewinkel instap, wil ek die regte ding koop, nie die een wat in die woordeboek staan en hulle my aankyk en nie weet waarvan ek praat nie. Ek probeer die Spaanse naam en steeds lui dit nie ‘n klokkie nie. Beduie en demonstreer, op die end, met baie geduld van hulle kant en met ‘n glimlag, het ek, wat ek soek. Sommige lande, het verskillende benamings, vir dieselfde produk, al praat hulle dieselfde taal. Brasilië en Portugal. Baie van hulle, ken my al, verwelkom hartlik en skink, byvoorbaat, een van daardie klein koppietjies, met stroopsoet swart koffie. Hulle praat en beduie en vra baie vrae, veral as hulle hoor ek is van Afrika. My Spaans, verstaan hulle redelik, maar as hulle in Portugees antwoord, sukkel ek.
Vroeër, voor ek in Brasilië betrokke was, gedink, daar is nie veel verskil tussen Spaans en Portugees nie. Foutjie. Twee heeltemal, verskillende, tale. Enkele woorde, wat ooreenstem, maar verder, dag by nag verskil, veral die uitspraak, moet mens aan gewoond word. Verder, verskil die uitspraak en aksent, ook van streek tot streek. Sommige, van ander streke, erken, dat hulle soms sukkel om die uitspraak, hier in Mato Grosso do Sul, altyd, mooi te hoor en te verstaan. Dit is ook nou nie, dat ons permanent hier is nie. Twee weke, dan weer terug na ons tuiste.
Die afgelope klompie dae, wroeg ek weer. Dit is nou ligtelik gestel, eintlik is ek, in plein Afrikaans, sommer net weer van nuuts af, die donner in. Daardie manne van die toring van Babel, wat die hele wêreld kom opneuk het. Ja, ek is seker dit was net manne, vrouens, is heeltemal te prakties, intelligent en boonop te lief om te gesels, om so ‘n dwaasheid, aan te vang.
My probleem gaan oor tale. Wel, eintlik net oor my gesukkel met die Portugees. Spaans, was relatief maklik, so ook die Duits. Let wel, relatief, want 100% sal ek dit nooit praat nie, maar met enkele uitsonderings na, wat hulle praat, of wat jy lees, hoor jy. Niemand lag vir ons nie. As jy ‘n fout sou maak, help hulle jou ongemerk reg, nie soos ons eie welsprekende mense, wat openlik vir die, wat nie so wel ter tale is, lag nie.
Dalk, moet ek net meer moeite doen, om hierdie vyfde belangrikste wêreldtaal te bemeester. Of ek moet erken, dat die ou kop, nou ‘n stadium bereik het, dat die tale, waaraan ons hier blootgestel is, net te veel is, vir die nuwe een, om in die grysstof gevestig te raak.. Punt. Dan wil ek nie eers praat van die taal van die plaaslike inwoners, Guaranie, nie.
Wat belangrik is, is dat ons rustig, gevestig, gelukkig en aanvaar is. Genoeg van ons Moedertaalmense, dalk te veel, en af en toe, ‘n bietjie Engels, om dit op datum te hou. Baie, baie om voor dankbaar te wees
11 Sondag Feb 2018
Facebook, het deesdae die gewoonte, om te weet waar jy is en dan kom vertel hy jou van allerhande plekke naby jou. Veral, eetplekke, lyk dit my, is sy sterkpunt. Lig hy ons, verlede, week in van Okinawa Sushis, hier in Sete Quedas. Ons glo dit eers nie, Sushi, honderde kilometers, van die kus af. Maak seker, verskaf hy, dit is nou Facebook, tot ‘n kaart ook. Tog reg. Rua Dom Aquino, sommer ‘n paar blokke van ons af. Iets om te ondersoek.
Nou nie dat ons deskundiges, op die gebied van Sushieet, is nie. Soms, wil dit vir my voorkom, asof daar ook baie status en snobisme aan gekoppel is. Mense, wat so terloops, laat val, dat hulle by daardie eksklusiewe hotel of restaurant, die beste Sushi nog, geeet het. So, ook met wynkenners en deesdae se koffiedrinkers, sommige. Natuurlik, kan mens nie veralgemeen nie. Duur, koffie masjiene, tot R15000 stuk. Dan is daardie koffie, gebrou van bone, van een of ander obskure landjie, vir my, net so bitter, sterk en onsmaaklik, as die duur landgoedwyn, wat die kenners verkies. Elkeen, is natuurlik geregtig op sy/haar smaak. Gee ek, nou, my plattelandse onkunde en platvoersgeit weg.
Saterdagaand, besluit ons, dit is die aand vir Sushi. Vriendelik, die viertal. Berei, ons bestelling, flink, terwyl ons wag. Hulle probeer verduidelik, tussen die gewerskaf, wat elkeen is. Geen geriewe om daar te eet nie, net wegneem. Klein hokkie, waar alles gebeur. Waar kry julle, al die bestanddele? Dit kry ons van Campo Grande af.
Matriarg, ma Regina, duidelik die dryfveer. My pa, was ‘n Japanees, ek is hier gebore. Praat, nie eintlik Japanees nie. Leandro, haar seun en sy vriendin, Kenia, die werkers, dink nie mens kan hulle kokke noem nie. Dan, aktiewe Gabriella, algemene klein “busybody” met die mooi groen oë, vriendelik en vra uit. Is julle toeriste? Nee, ons het ‘n woonstel en bly net soms hier. Ek, jy het baie energie. Ja, erken sy, ek kan nie stilsit nie. Nog baie om te vra en uit te vind, toe is ons bestelling gereed. Hoop julle geniet dit! Seker, ons sal. Baie, dankie.
Ongelukkig, is ons kennis, van Sushi te beperk, om ‘n deskundige mening uit te spreek. Dit was heel lekker. Nou nie so lekker, dat ons dit ‘n gereelde ete sal maak nie.
Stewels en Boots
07 Woensdag Feb 2018
Posted by coetzee2014 in Brazil, Mense, Sete Quedas
boots, campo verde, stewels
Die opdrag was: Kyk of julle vir ons ‘n paar tarentale kan kry. Die Agroveterenario, op die hoek, is die eerste stilhouplek. Opvallend, toe ek instap, die pragtige versameling stewels. Een paar, mooier as die ander. Sommige uitspattig, seker krokodilvel, ander netjies en blink en dan die regte werkers boots. Ek kan my verkyk. Mooi belde, hoede, saals,tooms en al die veeartseny benodigdhede, wat hoort in so ‘n winkel.
Die groot oom, in die hoek, met sy ligte stetson hoed, is die eerste een wat ek nader en vra na angolas. Skud hy sy kop, nee dit het ons nie. Roep hy Leonardo nader en sê, wys die man die werfhoenders hier agter. Stap huiwerig saam, want dit is nie wat ek soek nie. Nee ek soek regte angolas (tarentale).
Binne gekom, die Spaans, gemeng met ‘n woord of twee Portugees, het hom dadelik laat besef, dat ek vreemd is. Jy ‘n Alemao? (Duitser) Nee, Sud Africano. Met ‘n frons vra hy, Africano? Nee, SUD Africano! Daardie begrip, altyd vreend. Suid-Afrikaner, en jy is wit? Waar kom jy vandaan en wat maak jy hier? Ek kom van Paraguay af en ek is Luis, daar bo op die hoek se stiefpa. O, ja ek ken vir Luis goed. Toe is Esequiel de Oliviera, lus vir gesels en ek neem my kans waar om hom uit te vra. Kort-kort, ‘n onderbreking, kliente en vriende, wat kom inloer. Gewilde, vriendelike mens, soos die meeste Brasiliane. Wil net gesels en uitvra. Die fles, met die koppie warm, soet koffie en die klein koppies pal byderhand, word genooi om te geniet.
Nou hoe lank, is jy in hierdie bedryf? 35 jaar, maar voor dit, was ek in die houtbedryf. Toe die hout min raak, het ek besef ek moet uit en toe het ek Agropecuaria Campo Verde begin. Campo verde- groen kamp. Die omgewing het ook baie verander, toe was dit net beeswêreld en nou word al die grond beplant. Het dit en die laaste paar se ekonomiese probleme, julle nie laat swaar leef nie? Dinge, was soms swaar, maar, nee wat, dit gaan goed met ons. Leonardo, is my kleinseun en bedryf nou die besigheid, Ek kan nie niks doen nie, daarom, moet ek hier, ‘n ogie, kom hou, al is ek 74.
Daardie tarentaalkuikens, is baie pieperig. Ons sal hoor by die mense, waar hulle los rondloop en laat weet, as ons gekry het. Eintlik galinhas de Angola, of te wel, hoenders van Angola.
Met die uitstap, roep hy, jy moet weer kom en kom koffie drink, hier is altyd. Obrigado! Baie dankie!
Veteranos y Abacateiros
30 Dinsdag Jan 2018
Sondagmiddag laat, die ergste hitte, is nog nie verby nie, maar die weer word dik in die suid-weste en ons moet ons stap inkry. Ons staproete, nie regtig ‘n roete nie, is straat-af, langs die niemandsland, wat Paraguay en Brasilië skei. Droë grens hier, net daardie ongeveer 100 meter.. Elke paar honderd meter, ‘n baken, wat die middel van die grens aandui.In plaas daarvan, om hulle ledig te laat lê, word die grond, vir verskillende doeleindes, behalwe vir bewoning, aangewend. ‘n Sokkerveld of twee en net gras, waar die kinders na hartelus kan baljaar en het ons agtergekom, die ou gryskoppe net so.
Verder, straataf, kom ons agter, dat dit meer as die gewone Sondagmiddag bedrywigheid is. Op die hoofveld. Heelwat motors en motorfietse, stap nader en sien dat daar ‘n ernstige wedstryd aan die gang is. Dit is nie jongmanne of kinders nie, maar baie senior, seniorburgers.een span in rooi en die ander in blou. Groot aanmoediging van die skare. Nou wie is die spanne wat hier speel? Dit is die plaaslike veterane liga. Die Veteranos en die Abacateiros. Abacateiros? Advokadobome, dit is darem ‘n snaakse naam, vir ‘n span. Sien jy daardie boom langs die veld? Ons span, is na hom vernoem. Seker die enigste span, wat na ‘n boom vernoem is?
Die weer dreun en ons moet maak om tuis te kom, voor die dit begin reën. Nie eers tyd om te vra wie loop voor nie. Nog baie, wat ek wou weet, maar ek weet hoe kan hy stort, soos wat hy die afgelope paar weke doen.
Wonder ek of ‘n advokadoboom manlik is?
04 Saterdag Nov 2017
Posted by coetzee2014 in Brazil, Sete Quedas, Uncategorized
Ongelukkig, was die eienaar, Davi, nie daar nie. In Brasilië, is dit so, dat baie mense, net bekend is, op hul name, asof hulle geen van, het nie. Al die werkers, is bedrywig. Elkeen besig met sy taak. Duur ‘n rukkie, voor een my raaksien, sy masker afhaal en vra waarmee, kan hy my help. Ek wil graag die eienaar spreek, hy is nie hier nie, maar waarmee kan ek help? Samuel, is hy.
Aluminium, is deel van vandag se afval en besoedelingsprobleem en kan maklik herwin en weer gebruik word. Miljoene koeldrank- en bierblikkies, ontsier die heelal. Die smeltery van Davi, is nou ‘n plek waar daardie afval, weer nuttig gemaak word. Blink, potte, panne, kastrolle, ketels, braaiers, braaibehore, soplepels en wat ookal, van aluminium, gemaak.
1500 kg word per maand verwerk. 140 kg word na ‘n uur en half, vloeibaar in die smeltpot. Gas en ‘n stewige waaier, sorg vir die nodige hitte, tussen 300ºC en 480ºC smelt dit en word dan met groot “sop” lepels in die gietvorms geskink. Daardie gietvorms, bestaan uit 2 dele. Beide, gevul met ‘n spesiale sand. Die onderste helfte bv, bevat die onderste oppervlak, van die deksel, soos op die foto’s, die boonste gedeelte, die oppervlak van die boonste deel van die deksel. Hierdie werk, moet baie noukeurig gedoen word, sodat die spasie tussen die twee net reg is om die dikte van die deksel te vorm. ‘n Gaatjie word in die boonste gedeelte gelos, daarop word ‘n deksel geplaas, om te voorkom dat enige ongewenste materiaal daar in val en sodra die vloeibare aluminium gereed is, word dit versigtig geskink. Na, ongeveer 10 minute het die vloeistof, gestol en kan die sand verwyder word. Daarna, volg die proses, om al die oortollige materiaal te verwyder en moet dit gepoleer word.
Die manne, is duidelik, trots op hulle werk. Harde werk. Die besigheid, bestaan immers al, 24 jaar.
Serra do Rio do Rastro. Die Pas
Posted by coetzee2014 in Brazil
die pas, serra do rio do rastro
Ek wil skryf oor die lekker reis wat ons gehad het. Oor die mooi dinge wat ons gesien het, maar my hart is swart, nee ek wil nie aan daardie kleur dink nie. Kom ons sê, my hart is swaar en donker, as ek lees van al die jongste moorde en mishandelings. Herinnerings, aan soortgelyke gevalle, wat ek beleef het, van vriende en bekendes. Die wete, dat dit ‘n beplande terroriste oorlog is, wat gevoer word, maar die ontkennings, dat dit normale misdaad is. Dat mense nie die verskil kan sien nie? Genoeg, daarvan.
Ons het by die vorige reis, die pas, Serra do Rio do Rastro, wat op ons droomlys was, gery. Toe was dit baie mistig en, behalwe, die kronkelpad, was ons nie eers bewus van die hoogtes nie. Dalk beter vir iemand, wat redelike ernstige hoogtevrees onderlede het. Gehoop, die keer, sal dit ‘n mooi, skoon dag wees, toe nou nie. Weer dieselfde storie. Skynbaar, is sulke dae, maar redelik skaars. Steeds, ‘n belewenis, wat die adrenalien, veral van die bestuurder, redelik op ‘n hoë vlak hou.
Met ons vertrek, by Treze Tilias, was dit ‘n mooi, skoon oop oggend. Nader, aan die pas, het ons die miswolke gesien, kort voor die pas, was die sig, soms nie verder as 30 – 40 meter nie. Spoed, maar baie stadig. 8 km en 256 draaie, voor ons. Die medepassasiers, maar redelik stil. Die vrou van die huis, kon darem ‘n video of twee maak. Soos ons gedaal het, het die mis gelig. Geleë, tussen die munisipaliteite, Bom Jardin do Serra en Lauro Muller. Ek het foto’s van Google gesteel, om die uitleg en natuurskoon te wys.
Die adrenalien opwelling, maak nogal, dat ek hom graag weer en weer sal wil ry.
Argief Kies Maand September 2019 Augustus 2019 Julie 2019 Junie 2019 Mei 2019 April 2019 Maart 2019 Februarie 2019 Januarie 2019 Desember 2018 November 2018 September 2018 Augustus 2018 Julie 2018 Junie 2018 Mei 2018 April 2018 Maart 2018 Februarie 2018 Januarie 2018 Desember 2017 November 2017 Oktober 2017 September 2017 Augustus 2017 Julie 2017 April 2017 Maart 2017 Februarie 2017 Januarie 2017 Desember 2016 November 2016 Oktober 2016 September 2016 Augustus 2016 Julie 2016 Junie 2016 Mei 2016 April 2016 Maart 2016 Februarie 2016 Januarie 2016 Desember 2015 November 2015 Oktober 2015 September 2015 Augustus 2015 Julie 2015 Junie 2015 Mei 2015 April 2015 Maart 2015 Februarie 2015 Januarie 2015 Desember 2014 November 2014 Oktober 2014 Augustus 2014 Julie 2014 Junie 2014 Mei 2014 April 2014 Februarie 2013 Januarie 2013 Desember 2012 November 2012 Oktober 2012 September 2012 Augustus 2012 Julie 2012 Junie 2012 Mei 2012 April 2012 Maart 2012 Februarie 2012 Januarie 2012 Desember 2011 November 2011 Oktober 2011 September 2011 Augustus 2011 Julie 2011 Junie 2011 Mei 2011 April 2011 Maart 2011 Februarie 2011 Januarie 2011 Desember 2010 November 2010 Oktober 2010 September 2010 Augustus 2010 Julie 2010 Junie 2010 Mei 2010 April 2010 Maart 2010 Februarie 2010 Januarie 2010 Desember 2009 November 2009 Oktober 2009 September 2009 Augustus 2009 Julie 2009 Junie 2009 Mei 2009 April 2009 Maart 2009 Februarie 2009 Januarie 2009 Desember 2008 November 2008 Oktober 2008 September 2008 Augustus 2008 Julie 2008 Junie 2008 Mei 2008 April 2008 Maart 2008 Februarie 2008 Januarie 2008 Desember 2007 November 2007 Oktober 2007 September 2007 Augustus 2007 Julie 2007