Groot gebeurtenisse in die Midde -Ooste in die 20ste eeu - Inligting
Tydlyn: die konflik in die Midde -Ooste
'N Tydlyn van belangrike gebeure in die Midde -Ooste -konflik sedert die eerste wêreldoorlog.
Die koepel van die rots lê in die hart
van die verdeelde stad Jerusalem
1915-1916: Hussein-McMahon korrespondensie. Briewewisseling tussen Hussein ibn Ali, sharif van Mekka, en sir Henry McMahon, Britse hoë kommissaris in Egipte, oor die toekomstige politieke status van die Arabiese lande in die Midde -Ooste.
Brittanje het Arabiere in die Midde-Ooste selfregering aangebied in ruil vir hul hulp om die Ottomaanse ryk tydens die eerste wêreldoorlog te verslaan.
1916, 16 Mei: Sykes-Picot-ooreenkoms. Brittanje en Frankryk sluit 'n geheime ooreenkoms waarin hul beheersfere in die Midde -Ooste na die eerste wêreldoorlog uiteengesit word. Palestina is aangewys vir internasionale administrasie in afwagting van konsultasies met Rusland en ander moondhede. Die ooreenkoms word deur Arabiere beskou as 'n verraad van die Hussein-McMahon-korrespondensie.
1917, 2 November: Balfour -verklaring. Arthur James Balfour, die Britse sekretaris van buitelandse sake, stuur 'n brief aan Lord Rothschild, president van die Sionistiese federasie, waarin die regering steun vir die stigting van ''n nasionale tuiste vir die Joodse volk' in Palestina, die gebied wat bestaan ​​uit vandag se Israel, die Weste Bank, Gazastrook en Jordanië.
Die verklaring lui: "Sy Majesteit se regering is ten gunste van die vestiging van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk in Palestina, en sal hul bes doen om die bereiking van hierdie doel te vergemaklik. die burgerlike en godsdienstige regte van bestaande nie-Joodse gemeenskappe in Palestina, of die regte en politieke status wat Jode in enige ander land geniet. "
1922 , 24 Julie: Die Volkebond gee Brittanje 'n mandaat om Palestina te administreer. Brittanje toon 'n belangstelling in sionisme en beskryf sy voorneme om 'n Joodse staat te ontwikkel.
Die opkoms van fascisme in Europa het groot gelei
getalle Jode wat na Palestina vlug
– 1939 : As gevolg van die opkoms van fascisme in Europa, kom ongeveer 250 000 Jode gedurende hierdie tydperk in Palestina aan.
1929, somer: Argumente tussen Moslems en Jode oor toegang tot die Westelike Muur. Meer as 130 Jode word dood en 339 gewond en 116 Arabiere dood en 232 gewond tydens botsings waarby Britse magte betrokke was.
1929, 23 Augustus: Slagting in Hebron: Nadat gerugte gehoor is van die moord op Arabiere in Jerusalem, maak oproeriges 67 Jode in Hebron dood. Baie Jode oorleef deur skuiling by Arabiese bure, en na die onluste word die res van die Joodse bevolking deur die Britte ontruim.
1930-35: Gewelddadige aktiwiteite van die Black Hand Islamistiese groep onder leiding van sjeik Izz al-Din al-Qassam teen Joodse burgerlikes en die Britte.
1936-39: Arabiese opstand om te protesteer teen die Joodse immigrasie na Palestina onder leiding van Haj Amin al-Husseini. Meer as 5 000 Arabiere word vermoor, meestal deur die Britte. Sowat honderd Jode word deur Arabiere doodgemaak.
22 Julie 1946: Bomaanval op die King David -hotel in Jerusalem, waarin die Britse burgerlike, militêre en polisiebevel in Palestina gehuisves is, deur die Irgun, 'n Sionistiese organisasie. Altesaam 91 mense word gedood: 28 Britte, 41 Arabiere, 17 Jode en vyf uit ander lande.
1947, 29 November: Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het 'n plan van opstel van die Britse mandaat van Palestina in twee state goedgekeur. Aanvaar deur die Joodse leierskap, maar verwerp deur die Arabiese leierskap.
1947-1949: Die Nakba, wat 'ramp' of 'rampspoed' in Arabies beteken. Tot 900 000 Palestyne vlug of word uit hul huise verdryf in die deel van die land wat die staat Israel word.
1948, 9 April, 11: Deir Yassin -slagting. Tussen 100 en 254 Palestynse dorpenaars, hoofsaaklik vroue, bejaardes en kinders word gedood tydens en na 'n aanval op die dorp Deir Yassin naby Jerusalem deur lede van die Irgun.
15 Mei 1948: Verklaring van Israel as die Joodse staat. Britte onttrek uit Palestina. Arabies-Israeliese oorlog. Egipte, Sirië, Jordanië, Saoedi -Arabië, Irak en Libanon verklaar oorlog teen Israel. Egipte, Jordanië en Sirië val Israel binne.
1949, April: Israel en Arabiese state kom ooreen 'n wapenstilstand. Israel neem ongeveer 50 persent meer grond in beslag as wat oorspronklik deur die VN -verdelingsplan aan hom toegeken is.
1956: Egipte nasionaliseer die Suez -kanaal (26 Julie). Frankryk, Brittanje en Israel beplan 'n inval in Egipte. Israel val die Sinai -skiereiland binne (29 Oktober). Die druk van die VSA en die USSR dwing Frankryk, Brittanje en Israel om terug te trek.
Mei 1964: Die Palestina Liberation Organization (PLO) word in Kaïro gestig deur die Arabiese Liga. Die PLO verklaar sy doel as die vernietiging van Israel deur gewapende stryd en die herstel van 'n 'onafhanklike Palestynse staat' tussen die Jordaanrivier en die Middellandse See.
1967, Junie: Derde Arabies-Israeliese oorlog (Sesdaagse Oorlog). Israel loods 'n voorkomende aanval op Egipte, Sirië en Jordanië. Israel vang Sinai -skiereiland en Gazastrook uit Egipte, die Golan -hoogtes uit Sirië en die Wes -oewer en Oos -Jerusalem uit Jordanië.
1967: Israel begin 'n skikkingsprogram in gebiede wat tydens die Sesdaagse oorlog gevang is.
1967, 22 November: Die VN se Veiligheidsraad aanvaar resolusie 242, waarin Israel gevra word om sy gewapende magte terug te trek uit alle gebiede wat sedert die Arabies-Israeliese oorlog in 1967 beset is. Die resolusie bevestig die reg van alle state in die streek om 'in vrede te leef binne veilige en erkende grense'.
1968-1970: Uitwettingsoorlog. Beperkte oorlog tussen Egipte en Israel, waarin Egipte probeer om die Sinai -skiereiland wat in die Sesdaagse oorlog verloor is, terug te kry. Die oorlog eindig met 'n skietstilstand in Augustus 1970 met dieselfde grense as aan die begin.
1969, F. 2 Februarie: Yasser Arafat word aangestel as voorsitter van die PLO.
Yasser Arafat het 25 jaar lank die Palestynse Bevrydingsorganisasie gelei
1972, 5 September: Elf lede van die Israeliese Olimpiese span en een Duitse polisiebeampte word tydens die Olimpiese Spele in München deur die Palestynse groep Black September vermoor.
1973, 6 Oktober: Vierde Arabies-Israeliese oorlog (Oktober-oorlog). In 'n verrassingsaanval op die Joodse versoendag neem Egipte en Sirië die gebiede in Sinai en die Golanhoogte wat in die Sesdaagse oorlog verlore gegaan het, weer in. Ten spyte van aanvanklike winste, word hulle binnekort gedwing om deur Israeliese magte terug te trek.
1973, 22 Oktober: Die VN se Veiligheidsraad aanvaar resolusie 338, waarin gevra word vir 'n skietstilstand in die aanhoudende oorlog tussen Israel en die Arabiese koalisie.
1978, 17 September: Menachem Begin, Israel se premier, en Anwar Sadat, Egipte se president, onderteken die Camp David -ooreenkoms, en Israel stem in om uit die Sinai -skiereiland te onttrek in ruil vir vrede en 'n raamwerk vir toekomstige onderhandelinge oor die Wesbank en die Gazastrook.
1979, 26 Maart: Vredesooreenkoms tussen Egipte en Israel. Egipte word die eerste Arabiese land wat Israel erken.
1979: Arab League skors Egipte se lidmaatskap van die liga op na die vredesooreenkoms van Egipte met Israel. Die organisasie skuif sy hoofkwartier na Tunis.
1981, 6 Oktober: Sadat word vermoor deur lede van die Egiptiese Islamitiese Jihad -organisasie, terwyl hy 'n militêre parade hersien, ter weerwraak van Sadat se erkenning van Israel.
1982, 6 Junie: Israel val Libanon binne om PLO -vegters te verwyder wat volgens hulle die grens bedreig.
1982: PLO verhuis na Tunis, omdat dit deur die Israeliese inval van die land uit Libanon verdryf word. Dit bly aktief in Libanon, maar nie in dieselfde mate as voor 1982 nie.
1982, September: Sabra en Shatila bloedbad. Libanese falangiste (lede van 'n Christelike para-militêre groep) vermoor tot 2 750 Palestyne in die Palestynse vlugtelingkampe Sabra en Shatila.
1983, Augustus: Die Israeliese weermag onttrek hom uit die grootste deel van Libanon en behou 'n selfverklaarde "veiligheidsgebied" in die suide.
1985, 1 Oktober: Israel se operasie Wooden Leg probeer Arafat doodmaak met 'n lugaanval op sy hoofkwartier in Tunis. Hy oorleef, maar 60 lede van die PLO word vermoor, waaronder 'n groot deel van die leierskap.
1987, 8 Desember: Die eerste intifada (opstand) begin. Palestyne begin met algemene stakings, onluste en burgerlike ongehoorsaamheidsveldtogte regoor die Wesbank en die Gazastrook. Die Israeliese weermag antwoord met traangas, plastiekkoeëls en lewendige rondes. Sjeik Ahmed Yassin skep Hamas uit die Gaza -vleuel van die Egiptiese Moslem -broederskap.
1988, 15 November: Die Palestynse Nasionale Raad, wat in Algiers vergader, roep eensydig 'n staat Palestina uit.
1990, 2 Augustus: Irak val Koeweit binne, wat VN -sanksies tot gevolg het. 'N Internasionale koalisiemag begin en lug- en grondaanval teen Irak in Januarie 1991. Irak lanseer missiele in Irak en Saoedi -Arabië tydens die gevegte. Die oorlog eindig op 28 Februarie 1991 met 'n beslissende oorwinning vir die internasionale koalisie.
1991, Oktober: Die vredeskonferensie in die Midde -Ooste word in Madrid geopen, bygewoon deur Israeliese, Siriese, Libanese, Jordaanse en Palestynse afvaardigings. Die konferensie open dialoë oor Arabies-Israeliese en Israelies-Palestynse betrekkinge.
1993, 13 September: Oslo -beginselverklaring. PLO en Israel stem in om mekaar te erken.
25 Februarie 1994: Baruch Goldstein, 'n Amerikaans-Israeliese setlaar, betree Al-Haram Al-Ibrahimi (The Cave of the Patriarchs), 'n godsdienstige plek in Hebron, en vermoor 29 Palestyne, en nog 125 word beseer.
1995, 28 September: Tussentydse ooreenkoms oor die toekoms van Israel-besette Gaza en die Wesbank word deur Israel en die PLO onderteken. Die ooreenkoms erken die vorming van 'n Palestynse tussentydse selfregeringsowerheid-'n verkose raad.
1994, 26 Oktober: Israel en Jordanië onderteken 'n vredesverdrag wat 45 jaar van vyandigheid beëindig. Israel stem in om die spesiale rol van Jordanië oor die heilige heilige plekke in Jerusalem te erken.
1995, 4 November: Yitzhak Rabin, Israel se premier, word vermoor deur Yigal Amir, 'n Israeliese ortodokse Joodse student wat teen die vredesplan in die Midde -Ooste is. Shimon Peres neem oor as premier.
1998, 23 Oktober: Wye River Memorandum word onderhandel tussen Israel en die Palestynse Owerheid om die tussentydse ooreenkoms van 1995 te implementeer. Die memorandum ondersoek die herontplooiing van Israeliese troepe uit gebiede wat sedert 1967 beset is en Palestynse waarborge vir veiligheid.
2000, Julie: Die Camp David -beraad tussen Ehud Barak, Israel se premier, Yasser Arafat, leier van die Palestynse Owerheid, en president Bill Clinton. Met die doel om 'n 'finale status' -ooreenkoms te bereik, breek die gesprekke na twee weke af en die VSA en die Israeli's blameer Arafat omdat hulle geweier het om 'n voorstel wat deur hul onderhandelaars opgestel is, te aanvaar.
Ariel Sharon is op 6 Februarie 2001 verkies tot leier van die Likud -party
2000, September: Palestyne maak oproer nadat Ariel Sharon, van die Likud -party in Israel, die Tempelberg (die Edele Heiligdom) in Jerusalem besoek het. Tweede intifada begin.
2001, Januarie: Die beraad tussen Israel en die Palestynse Owerheid word gehou in die Egiptiese oord Taba. Die gesprekke is bedoel om te lei tot 'finale status' -ooreenkomste oor vlugtelinge, gebied, veiligheid en Jerusalem. Ondanks die besprekings was daar steeds verskille tussen Israel en die Palestyne.
2001, 6 Februarie: Sharon word verkies tot die leier van Likud en weier om met Arafat te onderhandel.
2001 , 1 Junie: 'N Selfmoordbomaanvaller van Hamas val op 'n Israeliese nagklub aan. Een en twintig Israeli's vermoor, hoofsaaklik tieners, meer as 100 beseer.
2001, 17 Oktober: Rehavam Zeevi, Israel se minister van toerisme, word in Jerusalem deur lede van die Popular Front for the Liberation of Palestine doodgeskiet.
2001, Desember: Sharon stuur troepe na Ramallah, beskiet en omring die hoofkwartier van die Wes -Bank van die Palestynse regering, Arafat kan nie vertrek nie.
C. 7000 vC – c. 6000 vC
Beelde van kalkpleister van Ain Ghazal in Jordanië is een van die vroegste grootskaalse standbeelde van die menslike figuur. Lees meer.
'N statige optog is in 'n lae reliëf gesny op die beroemde klip Warka vaas van Uruk. Skaaprye, priesters en boonop bied die koning offer aan die Mesopotamiese godin van liefde en oorlog, Inanna. Hierdie metode om belangrike politiek-godsdienstige gebeure in horisontale registers uit te beeld, word steeds vir die volgende twee millennia gebruik. Lees meer.
Die groot aantal kopkoplegerings, kopvelle, krone en ander voorwerpsware wat by Nahal Mishmar in Israel gevind is, is een van die vroegste en vaardigste voorbeelde van die gietmetode. Lees meer.
Diervormige robbe van Tell Brak, Sirië, dien as gelukbringers en biedings, sowel as 'n herkenbare beeld wat in sagte klei gestempel kan word om die eienaarskap van 'n item te verklaar. Lees meer.
C. 2250 vC
Die twee meter lange Stele van Naram-Sin vier die militêre sukses van die Akkadiese koning deur die innoverende komposisietegniek te gebruik om die heerser in 'n enkele dramatiese toneel die vyand te verower, eerder as deur die ouer metode van 'n vertelling wat bestaan ​​uit 'n reeks horisontale registers. Lees meer.
Massiewe tempels en grafte, insluitend die Khaznat al-Fir`awn (Tesourie van die Farao), word uit die klipkranse in Petra, die hoofstad van die Nabatese koninkryk in Jordanië, gesny. Lees meer.
Muurskilderye uit die sinagoge in die Siriese stad Dura Europos bied die vroegste bekende narratiewe uitbeelding van Bybelse tonele, wat die aanname uitdaag dat vroeë Joodse kuns beeldspraak verbied het. Lees meer.
Die bou van die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem begin in die vorm van 'n religius -kompleks met 'n rotonde wat oor die graf van Christus, 'n binnehof en 'n basiliek gebou is. Na verskeie episodes van vernietiging en heropbou word die hele kompleks herbou deur die kruisvaarders na hul verowering van Jerusalem in 1099. Lees meer.
Nadat die oorspronklike kerk uit die 4de eeu deur 'n brand verwoes is, word Hagia Sophia in Konstantinopel herbou as een van die invloedrykste Bisantynse, sentraal beplande, koepelvormige kerke. Lees meer.
Jerusalem's Dome of the Rock is die vroegste belangrike Islamitiese gebou wat nog bestaan.Dit is binne en buite versier met goud en groen mosaïek (slegs die binnekant oorleef), wat die mees uitgebreide gebruik van mosaïek op 'n struktuur toon in antieke sowel as middeleeuse tydperke. Lees meer.
Pottebakkers wat in Samarra onder die Abbasid -kalifaat werk, is moontlik die eerste om lustware te ontwikkel, 'n soort aardewerk wat 'n metaalstof in die glans bevat om 'n glansende effek te hê wat lyk soos glinsterende metaalwerk. Lees meer.
Gedruk uit Oxford Art Online. Ingevolge die bepalings van die lisensie -ooreenkoms mag 'n individuele gebruiker 'n enkele artikel vir persoonlike gebruik afdruk (sien besonderhede oor privaatheidsbeleid en wettige kennisgewing).
Oorloë in die Midde-Ooste: 1975-2007
Ek is gewild om te beweer dat die Midde -Ooste nog altyd 'n bloedbad was, maar dit is nie waar nie. Toe die Yom Kippur -oorlog van 1973 eindig, het 'n tydperk van vrede aangebreek (natuurlik onderbreek met aanvalle van geweld). Dit het byna dertig jaar geduur.
Israel se betrekkinge met sy naburige Arabiese state is oorheers deur die dinamika van vrede, nie oorlog nie. Anwar Sadat het in die periode 1977–1979 vrede gemaak met Israel. 'N Vreemde toestand van teoretiese oorlog wat werklik vrede was, het op die Golanhoogte tussen Israel en Sirië gewerk. Libanon stort inmekaar in 'n gruwelike burgeroorlog wat grootliks deur Yasser Arafat en sy PLO aangevuur is, en eers het Sirië en daarna Israel in die blaaskruip gesuig, en Sirië het dit verreweg die beste gekry. Saoedi -Arabië, Jordanië, Egipte en die Arabiese Golfstate het almal vrede geniet, en almal behalwe Egipte het floreer. Selfs in Egipte was daar welkome dekades van vrede en ontwikkeling in opvallende kontras met die heroïese, maar histeriese en verwoestende avonture van Nasser se era.
Hieronder is 'n artikel oor Midde -Ooste -oorloë gebaseer op navorsing van Martin Sieff.
Oorsig van die Midde -Ooste -oorloë
Veral Amerikaners en Israeli's in die dekades sedert die dramatiese Israeliese oorwinnings in die Sesdaagse Oorlog in 1967, het die mite dat Arabiere nie oorloë kan wen nie, wyd aanvaar. Hierdie gesindheid blyk te wees gedeel deur visepresident Dick Cheney, minister van verdediging, Donald Rumsfeld, en hul handgekose adviseurs toe hulle die Amerikaanse weermag in Maart 2003 na Irak gestuur het en gedink het dat hulle die politieke kaart van die land na willekeur kon teken.
Trouens, die militêre geskiedenis van die twintigste eeu toon aan dat Arabiere nie net kan veg nie, maar dat hulle dit ook baie goed kan doen. Die Arabiese Midde -Ooste was een van die laaste gebiede ter wêreld wat die verowering en kolonisasie deur die groot Europese moondhede weerstaan ​​het. Brittanje en Frankryk het dit eers in die hande gekry toe die Ottomaanse Ryk uiteindelik ineengestort het na 'n lang, taai, bittere geveg aan die einde van 1918. Daar moet op gelet word dat die meeste soldate wat die Anglo-Indiese leër omsingel, vasgekeer en uiteindelik verower het by Kut in 1915 was Arabiere wat deur die Ottomane gewerf is uit die streek. En hulle was een van die eerstes wat die Britte en Franse verdryf het. Teen 1948 het elke groot Arabiese nasie behalwe Algerië onafhanklik, en teen 1958 het elkeen van hulle die Britse en Franse invloed oor hul sake suksesvol uitgewis. Dit was nie die rekord van nasies van lafaards, onbevoegdes of nederlaagse nie. Dit is waar dat Israel al die groot konvensionele militêre oorloë teen sy Arabiese bure gewen het, dikwels teen formidabele kans. Maar die Israeli's het amper altyd geveg vir hul voortbestaan. Massa -diensplig Arabiese leërs is ver van die huis na oorloë gestuur, soos die ongelukkige Egiptiese leërs wat Nasser in die 1960's na Jemen gestuur het en dié wat deur die Israeli's in 1948, 1956 en 1967 vernietig is.
Maar die prestasie van die Irakse weermag teen baie numeries beter Iraanse magte tydens die agt jaar lange Iran-Irak-oorlog was uitstekend. Die Irakezen het dapper en uitstekende veldkommandante gehad - totdat Saddam Hussein, moorddadig en onverstandig soos altyd, die beste van hulle self doodgemaak het - en gewone Irakse soldate lank en dapper met groot dissipline geveg het. Die belangrikste van alles is dat hulle gewen het.
In konvensionele oorloë, wanneer Arabiese soldate toegerus, opgelei en gewapen was om moderne Westerse leërs op gelyke voet te beveg, veral ter verdediging van hul vaderland, het hulle gewoonlik dapper en goed geveg. Die Israeliese troepe wat in 1967 teen die Jordaanse en Siriese leërs geveg het en die Siriërs en Egiptenare in 1973 het getuig van die hardheid van hul teenstanders. Dit was waar dat Amerikaanse magte vinnig die Irakse konvensionele magte in die Golfoorloë van 1991 en 2003 vernietig het. Maar dit was nie omdat hulle teen Arabiere baklei het nie. Dit was omdat swak, onderontwikkelde lande gewoonlik nie in staat is om groot industriële state, laat staan ​​supermoondhede, in vinnige, eenvoudige veldtogte op te staan ​​nie.
Maar wat die guerrilla -oorlog betref, was die Moslem -Arabiese nasies in die tweede helfte van die twintigste eeu een van die moeilikste vyande ter wêreld. Die Nasionale Bevrydingsfront van Algerië was baie erger en meedoënlooser as selfs die Viëtnamese in hul agt jaar lange onafhanklikheidsoorlog teen Frankryk van 1954 tot 1962. Die Israeli's het nog nie Hezbollah vernietig nie, wie se magte hulle uiteindelik uit die suide van Libanon verdryf het. Die mujahedin-guerrillas in Afghanistan verdryf uiteindelik die Sowjetunie na nog 'n agt jaar lange oorlog. En die Soennitiese Moslem -guerrillas in Sentraal -Irak, op die oomblik, is nog nie operasioneel verslaan of vernietig deur Amerikaanse en koalisiemagte nie. Dit is 'n baie indrukwekkende rekord volgens enigiemand se standaarde. Die afgelope sestig jaar kan die lande van Kontinentale Europa, Latyns-Amerika en Afrika suid van die Sahara nie daarmee begin meeding nie.
Die sosialistiese wortels van die Ba'ath -party
Selfs teenstanders van die Irak -oorlog erken dat Saddam Hussein 'n wrede diktator was en dat sy Ba'ath -party 'n totalitêre onderdrukker was. Wat u nie sal vind dat die linkse toegee nie: Ba'athisme het sy oorsprong in die idealistiese pypdrome van elite, opgevoede marxiste.
Gedurende die afgelope vier dekades is Sirië en Irak, die twee groot Arabiese nasies van die vrugbare halfmaan, deur die Ba'ath -opstanding (Arabiese Sosialistiese Party) regeer. Baath-heerskappy het eindelose ekonomiese stilstand, oorloë van buitelandse aggressie, steun aan moorddadige terroriste-organisasies, skynbaar eindelose diktature, geheime polisietirannieë, slagtings van tienduisende burgerlikes in opstandige bevolkings en duisende harerige voorbeelde van sadistiese marteling in ondergrondse kerkers.
Tog is die Ba'ath-party gestig deur mistige, romantiese rewolusionêres ('n mens sou hulle selfs onskuldiges kon noem) wat niks anders as 'n helder goue era van vrede, voorspoed en begrip vir die Arabiese wêreld onder hul verligte heerskappy voorspel het nie. Mits niemand in die pad val nie, natuurlik. Dit was weer die verhaal van die Jong Turke en hul komitee van unie en vooruitgang. Net soos die Jong Turke, bewys die idealiste van die Ba'ath Party die wysheid van die Britse politieke filosoof Sir Isaiah Berlin: elke poging om 'n perfekte utopie op aarde te skep, sal verseker 'n hel op aarde skep.
Twee onderwysers in Damaskus-Michel Aflaq, 'n Christen en Salah ad-Din al-Bitar, 'n Moslem-was mede-stigter van die Ba'ath Party in 1940. Hulle wou haat en wantroue tussen Christene en Moslems beëindig. Hulle wou 'n enkele, verenigde Arabiese nasie in die Midde -Ooste skep wat gebaseer is op vrede en sosiale geregtigheid. Hulle wou armoede afskaf. Hulle was almal ten gunste van vryheid en demokrasie en natuurlik almal vir sosialisme. Hulle het tirannie gehaat in elke vorm - of gedink hulle het dit gedoen. Maar ver van die vereniging van die Arabiese wêreld, het die Ba'ath -beweging dit verpletter.
Dit was ver van die vestiging van vryheid en demokrasie en het die langste, stabielste en bloedigste tirannie in die moderne Arabiese geskiedenis gevestig. Die kontras met koning Abdullah en koning Hussein in Jordanië, of met koning Abdulaziz en sy opvolgers in Saoedi -Arabië, kan nie groter wees nie. Die twee nasies waar Ba'ath -partye die mag oorgeneem het - Sirië en Irak - was verreweg die verbasendste teenstanders en vyande vir geslagte lank, en elkeen beweer dat dit die enigste erfgenaam en verpersoonliking van ware Baathisme is, terwyl die ander was bose kettery. In 1984 het twee weergawes van Big Brother wat George Orwell maar net te goed sou erken het, geleef en regeer in Damaskus en Bagdad. Hulle sou nog dekades daar bly.
Na sy vernederende nederlaag van Israel tydens die oorlog van 1947–1948, tot en met 1970, het Sirië regerings vinniger verander as 'n draaideur. Daar was ten minste vyf en twintig verskillende regerings in twintig jaar. Die Siriese republiek het in die hele Midde -Ooste 'n bespotting geword, en sy gewapende magte was 'n spreekwoord vir passiewe onbevoegdheid.
Die Siriese weermag het hoegenaamd geen rol gespeel in die Israelies-Egiptiese Sinai-oorlog van 1956 nie. In 1967, nadat hul lugmag in die eerste ure van die oorlog op die grond vernietig is, het hulle passief gesit totdat die Israeliese minister van verdediging, Moshe Dayan, oorweldigende magte kon versamel om die Golan -hoogtes van hulle af te neem. Maar in die agt-en-dertig jaar sedert 1970 het die Siriese regering nie een keer geval nie. Die enigste verandering in sy leierskap het gekom in 2000, toe die harde ou president Hafez Assad op nege en sestigjarige ouderdom in sy bed gesterf het na dertig jaar van onbetwiste oppermag. Sy oorlewende seun, Bashar, het onmiddellik as president oorgeneem en daar word nie 'n fluistering van onenigheid daarteen gehoor nie.
Assad het ook die taaiste militêre mag in die Arabiese wêreld as sy blywende nalatenskap agtergelaat, een wat die Israeliese weermag meer gereeld in volle landgeveg gekonfronteer het en doeltreffender daarteen opgetree het as enige ander. Assad se prestasie kontrasteer nie net met Sirië se verlede nie, maar ook met die lot van sy mede -en -mededinger Ba'ath -diktator, president Saddam Hussein, in die naburige Irak.
Beide mans het byna dieselfde tyd aan bewind gekom. Assad het in 1970 die mag in Damaskus aangeneem, vasbeslote om die vernedering uit te wis en sy nasie, sy gewapende magte en veral sy lugmag in die Sesdaagse Oorlog in 1967 gely te kry. In 1968 word Saddam die nommer twee man en werklike mag agter die troon in die Tweede Ba'ath-republiek onder leiding van president Ahmed Hassan al-Bakr.
Assad en Saddam was albei genadelose tiranne wat gereeld op ongekende skaal marteling gepleeg het. Albei het oorloë van aggressie en verowering teen hul bure gevoer. En nie een van hulle huiwer om duisende van hul eie burgers te slag wanneer hulle dit nodig of nuttig vind nie. Beide het na die Sowjetunie gesoek vir wapens en ondersteuning, en hulle het die staat Israel soos gif gehaat. Ironies genoeg was dit Saddam in die 1980's wat in Amerikaanse oë (veral dié van die beleidmakers van die Reagan -administrasie) as die mees gematigde van die twee beskou is. Saddam sukkel met die Sjiïtiese Islamitiese fanatici van Ayatollah Khomeini se Iran deur die Midde -Ooste. Assad, daarenteen, het 'n langtermyn-alliansie gesluit tussen Sirië en Iran.
Amerikaanse beleidmakers het Sirië, nie Irak nie, deur die tagtigerjare as die gevaarlikste terreormagte in die streek gelei en beskerm. In 1983 het Sjiïtiese Hezbollah -selfmoordbomaanvallers wat deur Iran en Sirië gesteun is, meer as 250 Amerikaanse mariniers en meer as 60 Franse valskermsoldate doodgemaak terwyl hulle in hul kaserne aan die buitewyke van Beiroet geslaap het. Maar dit is Assad wat in sy bed gesterf het, terwyl sy seun oorleef het om te regeer as sy erfgenaam en sy regime en 'n formidabele leër wat veilig was.
Saddam, wat 'n veel groter en meer bevolkte land geërf het met die naasgrootste oliereserwes op aarde en 'n veel groter en kragtiger leër-die vierde grootste in die wêreld teen 1990-het al die bates vermors voordat hy op 30 Desember 2006 gesterf het. , aan die einde van 'n hangman se tou. Assad se blywende sukses word tot vandag toe deur die Amerikaanse en Israeliese beleidmakers geïgnoreer of onderskat. Maar daar is ontnugterende lesse te leer uit die rede waarom hy daarin geslaag het waar Saddam en Nasser dit nie gedoen het nie. Die vreesaanjaende Sfinx van Damaskus was 'n studie in teenstelling. Hy was die bevelvoerder van die Siriese lugmag in die ergste nederlaag in sy geskiedenis, maar gebruik die nederlaag as 'n springplank om aan die bewind te kom. Hy het 'n leër geërf wat in sy eie streek as 'n slegte grap beskou word, en dit binne drie jaar formidabel gemaak. Dit bly so tot vandag toe.
Assad het 'n Arabiese nasionalistiese regime gelei, maar tog het hy Islamitiese gelowiges en fundamentaliste meer genadeloos en op 'n baie groter skaal vermoor as wat Saddam ooit gewaag het. Hy het dertig jaar lank die mag gehou deur marteling en terreur te gebruik, en hy kom uit 'n klein etniese en godsdienstige sekte wat tradisioneel wantrouig was deur die oorwegend soennitiese Moslem -meerderheid van sy land. Tog blyk dit dat hy werklike ondersteuning en respek geniet het, en sy seun het sedert sy dood relatief veilig geheers. Assad was die gevaarlikste vyand wat die staat Israel gehad het na die dood van Gamal Abdel Nasser. Tog het hy 'n blywende respekband gesmee met een van Israel se grootste leiers: Yitzhak Rabin, wat hy nooit persoonlik ontmoet het nie.Hy het die Palestynse saak passievol beywer, maar hy haat en verag die man wat die lewende verpersoonliking van die saak was: Yasser Arafat.
Die eerste geheim van Hafez Assad se sukses was dat hy volgens Niccolo Machiavelli regeer het, nie James Madison nie. Hy sou die obsessie van die tweede Bush-administrasie om onmiddellike, grootskaalse Westerse verteenwoordigende demokrasie en vryheid in die hele Midde-Ooste te skep, nie net as 'n bedreiging vir sy eie mag beskou nie, maar as 'n minagtende grap omdat hy die magswerklikheid van die streek, sy geskiedenis en politieke en militêre realiteite.
Aan die einde van die negentigerjare beskryf toekomstige beleidmakers en intellektuele van die Bush -administrasie, onder leiding van David Wurmser, visepresident Dick Cheney se hoofadviseur in die Midde -Ooste, openlik lande soos Irak en Sirië as 'mislukte state', en ignoreer die feit dat hulle as 'n duidelike nasionale entiteite sedert die vroeë 1920's. En Saddam in Irak en Assad in Sirië het albei die probleme van chroniese onstabiliteit opgelos wat beide nasies die afgelope twintig jaar geteister het voordat een van hulle aan bewind gekom het. Assad, wat die raad van Machiavelli gehoorsaam, beskou vrees as baie belangriker as om liefgehê te word. Maar hoewel hy wyd vermoor het, het hy nie, soos Saddam, gedurig of sonder onderskeid vermoor nie. In Irak is die vroue en selfs kinders van diegene wat Saddam oorgesteek het, selfs deur hom of een van sy moorddadige seuns in 'n gesprek te weerspreek, gemartel, verkrag, vermink en vermoor. Assad het hierdie dinge net aan sy vyande gedoen, alhoewel daar genoeg was.
In 1982 het Assad 'n volksopstand namens die Islamitiese Moslem -broederskap in die westelike Siriese stad Hama verpletter deur die hele stad te vernietig. Tanks en swaar artillerie is ingestuur om die oorskot te verpoeier. Toe Amerikaanse intelligensie -ontleders voor en na foto's van die stad van bewakingsatelliete vergelyk het, kon hulle hul eie oë nie glo nie. Die sterftesyfer van burgerlikes word oor die algemeen op 20,000 geraam, en dit kan selfs baie hoër gewees het. Rifaat Assad, Hafez se broer en jarelange geheime polisiehoof, het later aan die Amerikaanse joernalis Thomas Friedman beweer dat die dodetal werklik 38 000 was. Selfs nie eens het Saddam ooit magtiging met sy eie mense magtig gemaak nie. Maar waar Saddam eindeloos doodgemaak het en blykbaar 'n psigotiese behoefte daaraan gehad het, het Assad eers vermoor toe dit duidelik sy belange gedien het.
Die huishoudelike aard van die twee regimes was baie anders. Saddam het 'n grimmige, totaal totalitêre staat bestuur wat oorlewendes van die terreur van Josef Stalin in die dertigerjare al te goed sou erken het. Elke openbare uitspraak oor enigiets moes in ooreenstemming wees met die bevele van die Groot Nasionale Leier, anders wink die martelkamer, die vuurpeloton of die hangman. In Sirië, daarenteen, kan diegene wat uit die politiek en openbare gesprek gebly het, verwag om hul eie lewens te lei en selfs beskeie hul eie eiendom te geniet.
Die buitelandse beleid en patrone van aggressie van die twee regimes was baie anders. Assad wou graag Libanon beheer, soos meer ondoeltreffende Siriese heersers voor hom gehad het, net soos Saddam vasbeslote was om Koeweit weer as die negentiende provinsie van Irak op te neem, soos Irakse nasionaliste voor hom gehad het.
Albei het dit gedoen, maar Saddam het Koeweit in Julie 1990 openlik en wreed binnegeval en die hele militêre mag van die Verenigde State en sy bondgenote eers ses maande later op sy kop laat val. Assad moedig onenigheid, burgeroorlog en chaos in Libanon aan, voordat hy sy leër instuur - vermoedelik om die orde te herstel - in 1976. Hy kon ses jaar daar bly totdat die Israeliete hom verdryf het. Saddam was vyf-en-dertig jaar lank genadeloos onoorwinlik in Irak sedert die oprigting van die tweede Ba'ath-republiek in 1968, waar hy elf jaar die werklike mag beklee het voordat hy die ondoeltreffende boegbeeld al-Bakr verdryf het. (Hy het Bakr laat vermoor deur drie jaar later vol insulien gepomp te word.)
Maar Saddam het niks geweet van die wêreld buite Irak nie, en hy het elke keer katastrofies verkeerd bereken as hy dit uitgelok het. Assad het dit nooit gedoen nie. Hy het die sterk steun van die Sowjetunie en later Rusland van begin tot einde behou. Die Sfinx van Damaskus het die Verenigde State getrotseer en die invloed daarvan dekades lank suksesvol ondermyn. Toe het hy tydens 'n Clinton -administrasie 'n soort verblyf by Washington gekry. Hy was selfs gasheer vir twee Amerikaanse presidente op besoeke: Richard Nixon en Bill Clinton. Assad se betrekkinge met Israel was buitengewoon in hul prestasies en kompleksiteit. Binne drie jaar nadat hy die bewind oorgeneem het, het hy die Siriese leër losgelaat om die Joodse staat in die eerste ure van die Sewe dae -oorlog te verras.
Die Israeli's het uiteindelik die gety gekeer teen oorweldigende magte in die Golan wat teen Sirië veg, en het teruggekeer na die artilleriegebied van Damaskus toe 'n wapenstilstand uiteindelik ingestel is. Maar hoewel die Israeli's waarskynlik die Siriese hoofstad kon inneem en dit beslis kon gelykgemaak het as die oorlog voortgeduur het, het hulle nooit daarin geslaag om die Siriërs te omseil of omring hulle nie, soos Ariel Sharon teen die Egiptiese Derde Leër op die westelike oewer kon doen van die Suez -kanaal. Namate guerrilla -aanvalle, veral van Hizbollah, in 1982 toegeneem het na die Israeliese militêre verowering van die suide van Libanon, kon Assad deur guerrilla -oorlog en diplomatieke vaardighede terug wen wat hy in direkte oorlog verloor het.
Teen 1984 is Israel uit die grootste deel van die suide van Libanon gedwing, behalwe 'n buffergebied noord van die grens. Sestien jaar later het die Israeliese premier Ehud Barak ook daar weggetrek. Hizbollah kon 'n staat in 'n staat in die suidelike deel van die land stig, en Siriese militêre magte en intelligensie-organisasies het byna die volgende kwarteeu teruggekeer om 'n groot deel van die land te oorheers. Saddam, daarenteen, kon vir langer as ses maande nie aan Koeweit hang nie.
Maar selfs al ondersteun hy taai, genadelose en ferm effektiewe guerrillamagte wat die Israeliete beveg as Siriese (en Iraanse) gevolmagtigdes in die suide van Libanon, loop Assad geen risiko om hulle op die Golanhoogte uit te lok nie, waar troepe van albei nasies steeds teen mekaar te staan ​​kom ander. In die vyf-en-twintig jaar vanaf die ondertekening van die Israelies-Siriese ontkoppelingsooreenkoms in 1975 tot die dood van Assad in 2000, is daar nie 'n enkele Israeliese of Siriese soldaat in enige voorval aan die Golan-front dood nie. Die lang vrede het die eerste sewe jaar na sy dood geduur, hoewel daar nou baie aanduidings is dat dit nie veel langer sal duur nie.
Ford se suksesse in die Midde -Ooste
As u u PC -geskiedenisboeke glo, was daar sedert Lincoln slegs drie soorte Republikeinse presidente: boosdoeners (Nixon en Hoover), stomme (Reagan en Coolidge) en Teddy Roosevelt. Vir die destydse media en hoofstroomgeskiedkundiges was daar geen ander keuse as om Gerald Ford in die dunce -kategorie te plaas nie.
Hy was veronderstel om 'n breinlose, deurmekaar, ou voetbalspeler en politieke hack te wees wat een keer te veel kop gekry het. Gerald Ford staan ​​saam met sy mede -gematigde Republikein Warren G. Harding as die mees onderskatte Amerikaanse president van die twintigste eeu. En sy rekord in die Midde -Ooste was moontlik die beste van enige president.
Dwight Eisenhower het Egipte "verloor" aan die Russe, en Ford het, met sy goedkeuring van Henry Kissinger se mees ingewikkelde, subtiele, geduldige en suksesvolle diplomatieke maneuvers, dit weer in die Amerikaanse baan teruggebring soos nog nooit tevore nie. Hy het ook die Amerikaanse ekonomie gelei deur die ergste aspekte van die viervoudiging van die wêreldwye oliepryse van 1973-1974 en die ekonomie gestabiliseer met 'n paar van die sterkste, moedigste en ongewildste leiers wat hy in dekades beleef het. Op sowel die binne- as die buitelandse terrein het die stil, hardwerkende Ford beslissende, suksesvolle leierskap gebied wat wêreldwyd toenemend gerespekteer word. Net die Amerikaanse volk, gelei deur liberale kenners wat by die mond skuim oor Ford se vergifnis dat Nixon die lang nasionale nagmerrie van die Watergate -skandaal beëindig, kon dit nie sien nie.
Kissinger het vreemd genoeg beter gevaar as 'n buitelandse sekretaris in Ford, as die regterhand van Nixon. Dit kan wees dat Nixon Kissinger aan 'n baie stywer leiband gehou het as wat iemand besef het terwyl Ford die leisels losgemaak het. Dit kan ook wees dat die byna rampspoedige gevolge van die Yom Kippur -oorlog - die bedreigde vernietiging van Israel en die risiko van 'n termonukleêre kragmeting tussen die Verenigde State en die Sowjetunie - gevolg deur die OPEC -embargo, die fokus van die Amerikaanse beleidmakers op die fokus van streek. Vir die eerste keer het Kissinger nie hoofsaaklik te doen gehad met die Sowjetunie, China, Pakistan, Iran of die Viëtnam -oorlog nie. Die Midde -Ooste was die grootste kwessie op sy agenda. In elk geval, met Ford wat hom teruggehou het, het hy baie goed gevaar. Eerstens was Kissinger besig met maande van eindelose onderhandelinge, sjarmante, leuens, vleitaal, omkopery en dreigemente met Israel en Egipte om die Sinai II -ontrekkingsooreenkoms van 1975 tot stand te bring.
Dit was een van die suksesvolste, verreikendste en mees negatiewe diplomatieke prestasies in die moderne Amerikaanse geskiedenis. Dit het die oënskynlik onvermydelike en eindelose siklus van oorloë tussen Israel en Egipte beëindig-tot dusver vyf oorloë in vyf en twintig jaar. Dit het Israel 'n noodsaaklike asemhalingsruimte gegee vir herstel ná sy groot slagoffers van die oorlog in 1973, maar sonder om iets te betaal soos die prys wat Israel se eerste minister, Menachem Begin, moes betaal vir 'n volledige vredesverdrag met Egipte. Eerste minister Yitzhak Rabin het die verreikende Matmon C-wapenpakket van die Verenigde State gewen wat die noodsaaklike konstruksie van die Israeliese weermag vir altyd verander het. Deur die weg te baan vir Matmon C, het die ontknopingsooreenkoms ook die basis gelê vir die volgende dertig jaar van onbetwiste Israeliese veiligheid en militêre oorheersing in die streek. Sinai II berei ook die weg voor vir Kissinger se triomf om 'n soortgelyke wapenstilstandsooreenkoms tussen Israel en Sirië te onderhandel, wat net so suksesvol en langdurig was. Dit het selfs die weg gebaan vir 'n onwaarskynlike Israelies-Siriese strategiese begrip wat vyf en twintig jaar geduur het.
Uiteindelik het Ford die geleentheid aangegryp met Anwar Sadat wat Nixon geïgnoreer het ná die verdrywing van die Sowjet-diplomate in 1971: hy het 'n langdurige Amerikaanse strategiese verhouding met Egipte begin. Sadat het vinnig geweet dat die Verenigde State hom veel meer kon gee as wat die Sowjets ooit voorsien het. En anders as Nasser, het Sadat ook besef dat Sowjet -ekonomiese wysheid die vinnige pad na nog erger armoede en nood is. Amerikaanse ekonomiese hulp en Westerse toerisme sou binnedring om Egipte nog minstens drie dekades stabiel te hou en te dryf. Gegewe die groot bevolkingsaanwas gedurende dieselfde tyd, was dit onmoontlik om op iets meer te hoop, laat staan ​​om te bereik. Ford en Kissinger was vaardig en suksesvol in hul omgang met Egipte en Sirië en was ook gelukkig in hul ervarings met Saoedi -Arabië.
In 1975 word koning Faisal, die suksesvolste en formidabelste heerser sedert ou Ibn Saud self, vermoor deur 'n geestelik versteurde neef. Sy opvolger en halfbroer, koning Khaled, was 'n ander soort man-ordentlik, versigtig en nederig. Hy het op sy beurt effektiewe mag aan sy eie erfgenaam en halfbroer, kroonprins Fahd, nagelaat. En Fahd, hoewel briljant en kragtig soos Faisal, was baie pro-Amerikaans. Sy oorname van die effektiewe mag in Riaad het die betrekkinge met die Verenigde State vergemaklik, militêre konfrontasie met Israel van die front af verwyder en die weg voorberei vir die strategiese vennootskap tussen Saoedi -Arabië en die Verenigde State onder Ronald Reagan wat so 'n groot rol sou speel in om die Sowjetunie te laat val.
Oliepryse het hoog gebly, die tye in die Verenigde State was relatief taai, en Khaled en Fahd was nie bereid om die oliepryse te verlaag en die finansiële voordeel wat Faisal vir hulle voorsien het, af te sny nie. In die saak het die sjah van Iran ook nie. Maar toe Gerald Ford in Januarie 1977 sy amp verlaat - stil, grasieus, met goeie humor en sy kop omhoog, soos geen Amerikaanse president die Oval Office verlaat het sedert Dwight Eisenhower se vertrek in 1961 nie - het hy 'n gestabiliseerde Midde -Ooste agtergelaat, vol geleenthede en hoop vir sy opvolger. Jimmy Carter sou die vrugte pluk van die goeie sade wat Ford gesaai het, maar hy het dit ook amper verwoes.
Kissinger se realpolitik
Die sleutel tot Ford se sukses was weliswaar Henry Kissinger. Kissinger, 'n Duitse Jood wie se familie in die Tweede Wêreldoorlog uit die Nazi's gevlug het, was 'n briljante professor in diplomatieke geskiedenis in Harvard met 'n merkwaardige gawe vir politieke intrige. Hy was so vaardig dat hy tydens die presidensiële veldtog van 1968 'n voorloper was om terselfdertyd adviseur vir nasionale veiligheid te word saam met beide hoofkandidate-die Republikein Richard M. Nixon en die demokraat Hubert H. Humphrey. Toe Nixon Humphrey in 'n swakker verkiesing ontwyk, het Kissinger die pos gekry. In 1973 het hy nog hoër gestyg om as minister van buitelandse sake onder Nixon en daarna onder Ford te dien.
Kissinger spesialiseer in realpolitieke beleid wat morele doelwitte bereik het, terwyl dit heeltemal sinies en verwarrend blykbaar gesonde verstand was. Voordat hy die Midde-Ooste-arena betree, word algemeen aanvaar dat u die een of ander kant in die Israelies-Arabiese konflik moet steun, en as die Verenigde State Israel steun, sal dit steeds die mag en invloed in die Arabiese wêreld bly verloor. .
Kissinger het hierdie aanname verwar. Deur die Amerikaanse rol as Israel se belangrikste ondersteuner te handhaaf en te versterk, het hy Washington die plek gemaak waar Arabiese leiers moes gaan as hulle toegewings van die Israeliete wou hê. Aangesien Israel slegs van die Verenigde State afhanklik was, het dit gevolg dat slegs die Verenigde State druk kon uitoefen. Dit lyk alles so voor die hand liggend as jy daaroor begin dink. Kissinger het die Sowjet -invloed in Egipte deur Amerika verplaas en vervang. Hy het ook relatiewe vrede en stabiliteit in die streek gebring deur wapens aan beide kante in die Israel-Arabiese konflik te verkoop. Dit was goeie nuus vir groot Amerikaanse ondernemings wat seergemaak is deur die viervoudiging van oliepryse in die sewentigerjare. Dit het ook die langdurige Amerikaanse invloed in die streek dramaties laat herleef.
Kissinger en Nixon was geensins onfeilbaar wat die hantering van die Midde -Ooste betref nie. Hulle het die Nixon-doktrine opgestel om die veiligheid in die olieryke Persiese Golf te handhaaf deur die sjah van Iran op te bou as 'n plaaslike militêre mag wat vergelykbaar is met Israel. Maar die sjah was eers 'n ondankbare bondgenoot wat ondankbaar was en daarna 'n reus met kleipote. Hy het 'n deurslaggewende leidende rol gespeel in die kartel met Saoedi -Arabië en ander Arabiese lande om die wêreld se oliepryse te verviervoudig. Binne nog vyf jaar is hy heeltemal weg, omvergewerp deur 'n woedende ou Sjiïtiese Moslem -geestelike wat hy na Parys verban het.
Kissinger het ook wanbereken om belangrike hulp aan Israel tydens die Yom Kippur -oorlog in 1973 te vertraag. Hy wou hê Israel moes die oorlog oorleef, maar moes daardeur getugtig word, sodat sy leiers meer bereid sou wees om 'n kompromie met die groot Arabiese state aan te gaan oor sy voorwaardes. Maar die oorlog het so vinnig beweeg dat die Israeliese weermag die kans loop om ammunisie en wapens teen die Egiptenare op te loop. Desperate Israeliese beroepe op president Nixon het Kissinger uiteindelik oortuig om weer te voorsien. Maar sekretaris van verdediging, James Schlesinger, het die sleutelrol gespeel in die organisasie van die beroemde C-5A Galaxy-hysbak wat betyds die noodsaaklike voorrade aan die Israeliese troepe gebring het.
Tog het Kissinger se subtiele, siniese, mikrobestuurde, hiperaktiewe en selfverheerlikende diplomasie gewerk en die eerste werklike vredesproses tussen Israel en sy Arabiese bure en vyande geloods. Die Sinai II-verbintenisooreenkoms van 1975 wat hy moeisaam tussen Israel en Egipte bewerkstellig het, het binne net meer as twee jaar gelei tot die merkwaardige besoek van die Egiptiese president, Anwar Sadat, aan Jerusalem en daarna tot die vredesverdrag tussen Israel en Egipte van 1979. En die ontkoppelingsooreenkoms wat hy tussen Israel en Hafez Assad gesluit het, het die vrede op die Golanhoogte vir die volgende drie en 'n half dekades behou. Vir meer as drie dekades is Kissinger se rekord van prestasie in die bestuur van die Midde -Ooste steeds een wat niemand van sy opvolgers ooit kon bereik nie. Oor die hantering van die streek het hy die boek geskryf.
Yitzhak Rabin se eerste termyn van drie jaar as premier van Israel was baie onderskat. Sy tweede, baie meer bekende, was baie oorskat. Rabin se eerste premierskap het 'n vredesproses met Egipte van stapel gestuur. Sy tweede het 'n vredesproses met die Palestyne begin. Hulle uitkoms was baie anders, grootliks omdat Yasser Arafat nie Anwar Sadat was nie.
In 1974 het Rabin die mees onheilspellende veiligheidsituasie wat 'n Israeliese premier ondervind het, geërf sedert die eerste bloedige stryd om die staat te stig. Toe Moshe Dayan in 1967 minister van verdediging word, het hy geweet dat hy die magtigste weermag en lugmag in die Midde -Ooste geërf het, vars en gereed om te staak. Maar sewe jaar later het Rabin 'n Israeliese weermag geërf wat meer as vier keer soveel soldate in die Yom Kippur-oorlog verloor het as wat tydens die Sesdaagse Oorlog gesterf het. Drie duisend Israeliese soldate is dood uit 'n totale bevolking van slegs drie miljoen. Dit was eweredig daaraan dat die VSA in 'n oorlog van slegs drie weke 300 000 sterftes verloor het: drie keer die dodetal van die Koreaanse en Viëtnam -oorloë saam.
Die voorheen onoorwinlike Israeliese weermag het ook bevind dat die tenk en die nabye lugsteunmagte wat dit in 1956 en 1967 so goed gedien het, verouderd was. Die draagbare, tenk-tenk-missiele en hand-oppervlak-tot-lug-missiele wat die Sowjetunie aan Egipte en Sirië verskaf het, het Israel se elite, onvervangbare vlieëniers en tenkspanne doodgemaak. Israel was steeds groot in mannekrag en het die taktiese meerderwaardigheid op lang termyn verloor wat hy nodig gehad het om te oorleef.
Rabin se oplossing was om te kyk na die nasie wat hy bewonder het sedert hy in die vyftigerjare as 'n jong Israeliese offisier daar gestudeer en daar gedien het. President Gerald Ford en minister van buitelandse sake, Kissinger, plaas enorme druk op Israel om hulle uit die westelike gedeeltes van die Suez -kanaal te onttrek. Dayan was gereed om so 'n stap na die Sesdaagse Oorlog te oorweeg, en tevergeefs aan Golda Meir aangevoer dat Israel in elk geval nie sy voorste linie op die kanaal moet hou nie. Rabin het tot dieselfde gevolgtrekking gekom, maar hy het besluit om iets vir die toegewing te kry. Die prys van Rabin vir die ondertekening van die Sinai II-ontrekkingsooreenkoms van 1975 was 'n Amerikaanse-Israeliese wapenooreenkoms wat baie anders was as wat voorheen gesien is.
Meer as enige wapenooreenkoms wat Israel voorheen onderteken het, het die 1975 -ooreenkoms die aard van die Israeliese weermag verander. Die Israeliese lugmag het as vlieënde artillerie vir die weermag gedien, en bied die soort noue taktiese grondsteun wat so deurslaggewend was vir die Amerikaanse, Britse, Sowjet- en Duitse leërs in die groot landgevegte van die Tweede Wêreldoorlog.Maar die groot verliese aan eenvoudige raket-na-lug missiele van swak opgeleide Egiptiese en Siriese gevegsoldate tydens die oorlog in 1973 bewys dat daardie dae verby was. Israel sal op ware swaar artillerie moet staatmaak, noudat sy fabelagtige "vlieënde artillerie" -arm gebreek is. Ford, Kissinger en Schlesinger het die artillerie voorsien - die swaarste wat daar was. Hulle het elke kaliber artillerie -swaargeweer wat die Israeliete benodig, verskaf, insluitend massiewe 155 mm -gewere. Voor die oorlog van 1973 was Israel se konvensionele artillerie -arm nie meer bestaan ​​nie. Na die ooreenkoms in 1975 het dit die kragtigste artillerie in die Midde -Ooste gehad. Die geskenke in die reuse -pakket van $ 900 miljoen (meer as $ 3,5 miljard in vandag se dollars) bevat ook 'n nuwe generasie hoofgevegtenks. In opvolgooreenkomste het Amerikaanse befondsing gestroom om die ontwikkeling en vervaardiging van die Merkava (Hebreeus vir "wa"), Israel se eie tuisgemaakte hoofgevegtenk, te finansier. Ford het ook ingestem om Israel die beste gevegsvliegtuie in die Amerikaanse arsenaal, die McDonnell Douglas F-15 Eagle, te voorsien.
Die 1975 -wapenooreenkoms het die Israeliese weermag verander op 'n manier wat tot vandag toe voortduur. Dit sou nie meer die blitsvinnige mag wees van liggewapende elite-troepe wat dapper aanval deur die nag nie, soos Orde Wingate en die blitskrieg-beïnvloedde militêre bevelvoerders van die vyftigerjare voorgestel het. Dit sou nou 'n enorme massa de materiel wees, stadiger, maar oorweldigend in die vuurkrag wat dit kan veroorsaak. Rabin het die Israeliese weermag veramerikaniseer, en dit bly tot vandag toe.
Israeliese deskundiges destyds en historici sedertdien het Rabin se eerste premierskap as 'n studie oor swakheid en ondoeltreffendheid beskou. Hulle kon nie meer verkeerd gewees het nie, soos Philip Gillon van die Jerusalem Post destyds presies opgemerk het, het Rabin vasberadenheid en bereidheid getoon om moeilike, belangrike besluite te neem wat David Ben-Gurion self waardig is. Ironies genoeg was dit die F-15 Eagles wat hy so begeer het vir sy land wat Rabin onderkry het. In 1977 het hy 'n trotse seremonie op die Ben-Gurion-lughawe in Israel gehou om die eerste van die F-15's uit die Verenigde State te verwelkom. Maar dit was 'n Vrydagmiddag en die vliegtuig vlieg agter skedule.
Die seremonie strek tot in die vroeë oggendure van die Joodse sabbat. Joodse godsdienstige partye waarop Rabin staatgemaak het vir sy koalisie -meerderheid in die Knesset wat uit die regering getrek het om te protesteer teen die gebeurtenis wat die Sabbat inloop. Hulle leiers het verwag dat die gewoonlik sagmoedige Rabin eenvoudig soos gewoonlik sake sou doen en 'n beroep op hulle doen om terug te kom. In plaas daarvan het die woedende premier bedank en 'n algemene verkiesing belê. Dit het gelei tot die val van sy regering en die einde van die Arbeidersparty se drie dekades lange beheer oor die Israeliese staat. Rabin het tydens die verwelkomingseremonie vir die F-15's gespog dat hulle 'n baie veranderende Israel sou inlei. Selfs hy het nie gedroom hoe groot verandering dit werklik sou wees nie.
Het Jimmy Carter werklik vrede in die Midde -Ooste gebring?
In vier kort jare het president Jimmy Carter die wêreld en sy opvolgers van die president 'n onwankelbare formule geleer om die Midde -Ooste te verwoes: fokus obsessief daarop om vrede tussen die Israeli's en die Palestyne te bewerkstellig, asof God net u en u persoonlike 'kundiges' gekies het om te doen en dwing vriendelike regerings om hul eie keel af te sny deur onmiddellik volskaalse Amerikaanse demokrasie te installeer. Dit misluk elke keer. Carter het afdoende bewys, soos die Britse Neville Chamberlain veertig jaar voor hom, dat die pad na die hel met goeie bedoelings geplavei is. As 'n persoonlik ordentlike, eerbare, onverganklike evangeliese Christen wou hy niks meer of minder as om ewige vrede tussen die kinders van Abraham, die Jode en die Arabiere te bring nie.
Danksy Gerald Ford en Henry Kissinger, kom Carter in sy kantoor met baie moeite. Tog het sy bungling, eerder as sy vaardigheid, hom sy groot deurbraak gegee. In 1977 wou Carter hê dat die Sowjetunie die Verenigde State se vennoot moet wees in die bestuur van 'n vredeskonferensie in die Midde-Ooste of diplomatieke inisiatief om die Israelies-Arabiese konflik te besleg. Die Egiptiese president Anwar Sadat het die idee met verstaanbare afgryse gekonfronteer. Hy het sy lewe en die toekoms van sy land in gevaar gestel om Nasser se Sowjet -adviseurs in 1971 uit te dryf. Die man wat alle verwagtinge verwar het deur die Sowjetunie ses jaar tevore te verdryf, het dus aangekondig dat hy binne enkele dae Jerusalem gaan besoek.
Die stap was verstommend bo verbeelding. Niks soos dit was ooit in die geskiedenis van die Midde -Ooste gesien nie. Sadat sou die (vermoedelik) hardste, wreedaardigste en onverbiddelikste Israeliese leier van almal ontmoet: Menachem Begin, wie se Likud-blok uiteindelik die mag in die algemene verkiesing in 1977 gewen het nadat hy ses vorige verkiesingsnederlae agtereenvolgens deurgeloop het. as leier van die Herut- en Gahal -partye. Sadat het ook nie net na Tel Aviv gegaan nie, wat radikaal genoeg sou gewees het. Hy gaan na Jerusalem, die stad wie se Islamitiese heilige plekke meer as 'n dekade lank in Israeliese hande was, na die eindelose woede van die hele Arabiese en Moslemwêreld.
Vriende en vyande was verstom. Generaal Mordechai Gur, die harde Israeliese generaal wat die magte gelei het wat in 1967 die Ou Stad binnegestorm het, vermoed 'n lokval. Slegs Begin het die hele saak rustig aangeneem. Duisende verslaggewers en televisienuuspanne het oor die hele wêreld ingestroom. Bezeq, Israel se tereggeworste, genasionaliseerde telefoononderneming, wat gewoonlik sonder 'n vertraging van drie jaar nie 'n eenvoudige telefoon in 'n woonstel kon installeer nie, het binne minder as 'n week sonder probleme vir hulle almal 'n gratis, wêreldwye kommunikasie opgestel. Sadat se besoek aan Jerusalem was die grootste ding in sy soort sedert die koningin van Skeba na koning Salomo gekom het. Sadat was minder beïndruk. En daar was beslis geen liefdesverhouding tussen Egipte en Israel om die beroemde Bybelse een te wedywer nie. Maar hulle het hul hart se begeerte gedeel: vrede tussen hul twee lande en, vir Sadat, 'n eis dat die hele gedemilitariseerde Sinai -skiereiland na Egipte terugbesorg moet word.
Wat daarna gevolg het, was meer as vyftien maande van lang, uitputtende, gemene en obsessiewe onderhandelinge. Carter het homself in die hart van hulle gewerp en was versot op elke detail. (Net soos Herbert Hoover, floreer Carter, wat persoonlik die skedules vir die Withuis -tennisbaan beplan het, op besonderhede, hoe nutteloos hoe beter.) Uiteindelik het dit alles byeengekom tydens die vredeskonferensie van 1978 in Camp David, waar Carter basies die toesluit van die soewereine leiers van Israel en Egipte in 'n luukse gevangenis, met die geheime diens as tronkbewaarders, totdat hulle uiteindelik ooreengekom het oor 'n vredesverdrag. Die ironie is dat niks daarvan nodig was nie, en dat blywende vrede tussen Israel en Egipte moontlik op baie gunstiger voorwaardes vir Israel moontlik was sonder dit.
Sadat het eerlikwaar geweier om vrede te sluit sonder om die hele Sinai terug te kry, maar sedert Kissinger se monumentale Sinai II -ooreenkoms in 1975 het hy in elk geval die werklikheid van vrede gehad. Die uiteindelike verdrag wat by Camp David ingehamer is, is slegs moontlik gemaak met enorme jaarlikse betalings van meer as $ 4 miljard van die Amerikaanse belastingbetaler aan Israel en Egipte. Israel het in absolute terme 'n bietjie meer as Egipte gekry, maar omdat dit 'n baie kleiner bevolking gehad het, baie meer per capita. Maar deur die Sinai prys te gee, het Israel die strategiese diepte verloor wat dit broodnodig sou hê as dit 'n langtermynooreenkoms met die Palestyne sou sluit. Dit verloor ook die gebied wat dit uiteindelik sou benodig as dit ooit voor 'n onverbiddelike vyand te staan ​​gekom het wat vasbeslote was om kernwapens aan te skaf. Hoe meer die bevolking van Israel in die gebied van die groter Tel Aviv gekonsentreer was, hoe meer aanloklik sou dit wees vir 'n volksmoordsinnige besetene om die grootste deel van die bevolking met 'n enkele slag uit te wis. Deur die Sinai op te gee, het Begin die nagmerrie baie makliker gemaak.
Die behoud van 'n groot deel van Sinai sou dit ook baie makliker gemaak het om beheer oor die Gazastrook te behou. Die Palestyne was vaardig, soos die Viet Cong voor hulle was, in die bou van eindelose skikkings van tonnels om wapens uit Egipte uit Egipteland in te smokkel toe die grens tussen Israel en Egipte reg langs hulle was. En in skerp kontras met Gaza en die Wesbank, was Sinai byna onbewoon. Daar is geen goeie argument dat Carter se werk begin het om 'n rampspoedige oorlog te begin wat sy land sedertdien betaal het nie. Vrede met Egipte in die suide het Begin begin om sy leër in die lente van 1982 na die noorde van Libanon te stuur.
Maar die groot ontwerp van die minister van verdediging, Ariel Sharon, vir Libanon het vinnig rampspoedig verkeerd geloop. Israel het honderde dooies en duisende gewondes gely voordat dit uiteindelik uit 'n groot deel van die suide van Libanon onttrek het nadat 'n gebroke Begin sy amp verlaat het. As Egipte in wese magteloos en in die Amerikaanse wentelbaan gebly het, maar sonder 'n finale vredesverdrag met Israel, en Israel beheer oor die grootste deel van die Sinai behou het, maar gedwing was om in die suide te waak, sou Begin nooit gewaag het om 'n ambisieuse nuwe front in die noorde.
Hy en Sharon sou moontlik nog steeds die PLO uit die groot enklawe wat dit in die suide van Libanon beheer het, uitgevee het, maar hulle sou nooit gewaag het om in die hartjie van Libanon aan te dring nie. Hezbollah, wat deur hierdie reeks maneuvers geskep is, was 'n baie meer gedugte en langdurige vyand van die Joodse staat as wat die PLO ooit was. Die Israelies-Egiptiese vredesverdrag het Amerika ook die lewe van sy belangrikste en konstruktiefste bondgenoot in die hele Midde-Ooste gekos. Op 6 Oktober 1981 het Anwar Sadat sy gewapende magte met trots hersien toe hulle in menigte skare by hom verbystap. 'N Klein groepie Islamitiese ekstremistiese samesweerders in sy eie leër, woedend oor die vrede van Sadat met Israel, het geledere geslaan terwyl hul eenheid deur die beoordelende stand gestap het en dit bestorm, terwyl hul outomatiese gewere aan die brand steek. Sadat is op slag dood. Sy lot is verseël deur die mees enorme versiering wat hy op sy bors gedra het: die ster van Sinai. Dit was net te groot en moerig om te mis.
As die Sinai II-ontrekkingsooreenkoms van 1975 die Israelies-Egiptiese verhoudings kon definieer, sou Sadat geleef het en sou ekstreme Islamisme nooit sy grootste moordstryd tot nog toe gewen het nie. Maar teen daardie tyd het die ander vermeende bondgenoot van die Verenigde State in die Midde -Ooste ook geval, selfs meer 'n slagoffer van Carter se romantiese en verregaande gevoel van prioriteite. Carter se "groot prestasie" van vrede tussen Israel en Egipte het 'n rampspoedige prys teweeggebring: dit het daartoe gelei dat Iran Ayatollah Khomeini in die val gebring het en 'n wreedaardige nuwe vorm van Islamistiese ekstremisme tot dusver ondenkbaar geloods het. Van November 1977 tot Maart 1979 was Carter so behep met die bereiking van 'n Israelies-Egiptiese vredesverdrag dat hy die toenemende bewyse dat die sja van Iran se posisie met 'n ongelooflike spoed verbrokkel, geïgnoreer het.
Clinton: Carter weer van voor af
Op die eerste oogopslag het Bill Clinton se handelinge met die Midde -Ooste die absolute teenoorgestelde gelyk van die ongelukkige Carter se ervaring. En in vergelyking met baie van die bungles wat die daaropvolgende Bush -administrasie sou maak, lyk dit waarskynlik nog steeds goed.
Onder Clinton het vrede en relatiewe stabiliteit in die hele streek behoue ​​gebly, en dit lyk asof die Israelies-Palestynse vredesproses vorder. Selfs Iran blyk gematiger te word, met die verkiesing van 1997 van die merkwaardig gematigde (ten minste volgens Islamitiese Republiek standaarde) Mohammad Khatami. En oliepryse het tot 1999 verstommend laag gebly. In vergelyking met Carter se nagmerrie rekord van buffelagtige onbevoegdheid, was dit inderdaad 'n welkome kontras.
Maar soos dit blyk, herhaal Clinton Carter se basiese fout om obsessief te fokus op die Israelies-Arabiese vredesproses. Hy deel Carter se groot wanindruk dat hy die blywende vrede kan bewerkstellig wat vorige geslagte aan weerskante ontwyk het. As gevolg hiervan het Clinton en sy voorste kenners in die streek, net soos Carter, die ongenadige - maar andersins baie voorkombare - opkoms van 'n woeste vyand geïgnoreer of katastrofies onderskat as wat die Amerikaners in 'n enkele dag sou doodmaak as wat die Japannese vloot by Pearl Harbor gedoen het. Clinton kan nie die krediet of die skuld vir die Oslo -vredesproses aanvaar nie. Dit was die voormalige Israeliese supervalk (nou ultra-duif) Shimon Peres wat die eier gelê het. En dit was Rabin - gespook deur herinneringe aan die doodskrete van sy jong kamerade in 1947 wat vir Jerusalem veg - wat die deurslaggewende besluit geneem het om saam met Peres te gaan.
Maar toe Rabin en Arafat daardie beroemde ontmoeting hou en in 1993 hande op die grasperk van die Withuis skud, spring Clinton en sy span gretig aan boord van die "Peace at Last" express. Waar Carter homself vir agtien maande obsessief in elke hoek en draai van die Israelies-Egiptiese onderhandelinge gewerp het, het Clinton dit sewe jaar lank gedoen. Die hoogtepunt het gekom in Julie 2000 toe Clinton met sy tweede ampstermyn opraak, 'n vredesberaad van Camp David II belê met die Israeliese premier Ehud Barak en die ou en siek Arafat.
Die gebruik van Jimmy Carter as voorbeeld vir enigiets, selfs vir wat nog steeds sy enigste onbetwiste groot diplomatieke prestasie blyk te wees, moes die span van Clinton laat rus het, maar dit was duidelik nie so nie. Die idee en dryfkrag vir die konferensie was na bewering afkomstig van Barak, wat 'n skitterende loopbaan as 'n Israeliese topbevelvoerder van die spesiale magte beëindig het (waartydens sy prestasies selfs dié van Dayan en Sharon oortref het) met 'n kort en heeltemal gebroke premier. Maar daar is geen twyfel dat Clinton en sy vernaamste vredesonderhandelaars besonder gretig was om die moeite te doen nie. Vir so 'n ambisieuse poging het Barak en sy span die personeelwerk vir Camp David II afgrondelik geknou. Dit is moeilik om te dink dat die man wat die legendariese bevelvoerder van spesiale magte was en daarna 'n gerespekteerde stafhoof van die IDF, so slordig kon gewees het om hom voor te berei op sy grootste uitdaging as nasionale leier.
Maar soos sy intieme later aan die lig gebring het, het Barak nie eers die basiese diplomatieke voorbereiding gedoen om die Palestynse absolute terme vir 'n skikking op te los nie. Wat hy aangebied het, was vanuit die Israeliese perspektief uiters vrygewig: meer as 90 persent van die Wes -Bank. Maar hy het nie die reg op terugkeer gegee vir die afstammelinge van Palestynse vlugtelinge uit die oorlog in 1947, waaroor Arafat volgehou het nie. Hy het ook daarop aangedring om die totale Israeliese beheer oor die hele stad Jerusalem te behou en om die relatief klein gebied buite die grense van 1967 waarop 180 000 Israeliete dorpe en nedersettings gebou het, te behou. Dit was 80 persent van die totale Israeliese setlaarbevolking buite die Groenlyn.
Gedurende die vorige sewe jaar het Arafat 'n groot bedrag vir homself verdien en sy eerste wins vir sy lankmoedige mense behaal deur vir die eerste keer in sy lewe 'n kompromie te maak. Maar op Camp David II, toe hy soveel meer kon wen, het hy dit van die hand gewys. Hy het niks anders as die hele koek geëis nie en die veel groter stuk daarvan verloor wat hy andersins sou gehad het. Sy besluit was getrou aan die patrone van bisarre gedrag en logika wat sy hele lewe beheer het. Dit het Israeliërs en Palestyne ook veroordeel tot 'n nuwe ronde oorlog en lyding wat groter is as enigiets wat hulle in meer as vyftig jaar verduur het.
Vir Clinton het die mislukking van Camp David II sy drome in die wiele gery om 'n blywende en veilige vrede vir beide kante te verseker. Maar vererger nog, Clinton en sy vernaamste vredesgesant in die Midde -Ooste, Dennis Ross, het die blywende wysheid van Henry Kissinger vergeet: wanneer geskille nie opgelos kan word nie, is dit die beste om te erken wat nie opgelos kan word nie en eenvoudig te konsentreer op die verbetering van die omstandighede wat kan verbeter word. Uiteindelik kan toestande en gesindhede genoegsaam verander om die voorheen onversoenbare te versoen, maar te vinnig probeer om te veel te doen, het altyd 'n gebrek.
Dit was die gevolg van Camp David II. Toe Ariel Sharon die Tempelberg in September 2000 besoek het, 'n weliswaar moontlik aansteeklike stap, het Arafat dit gebruik om 'n nuwe Palestynse intifada te begin. Die Eerste Intifada is beveg met gewelddadige maar nie-dodelike protesoptogte, want gewere en plofstof was nie maklik beskikbaar op die Wesbank en in Gaza na twintig jaar van effektiewe Israeliese beheer nie. Die Tweede Intifada was baie dodeliker. Ongeveer 1100 Israeliese burgerlikes is dood in die daaropvolgende vier jaar van chaos, en waarskynlik het minstens drie keer die aantal Palestyne aan Israeliese vergelding gesterf. Rabin se idealisme en Peres se utopiese visioene het bitter vrugte gebring.
Die Midde -Ooste aan die begin van die 20ste eeu - Inleiding
Hierdie kaart is deel van 'n reeks van 18 geanimeerde kaarte wat die geskiedenis van die Midde -Ooste sedert die begin van die 20ste eeu toon.
Die Arabiese Midde -Ooste strek van die Middellandse See tot Mesopotamië, insluitend die Arabiese Skiereiland en die Nylvallei.
Arabies was die algemene taal, afgesien van groepe soos die Koerde in die noordooste.
Die streek was gasheer vir 'n wye verskeidenheid godsdienste. Die meeste inwoners was Soennitiese Moslems, maar selfs binne die Islamitiese gemeenskap was daar verskeie skismatiese groepe, waarvan die grootste die Sjiïete meestal in Irak en Libanon was, die Wahhabiete op die Arabiese Skiereiland, en die Alawiete en die Druze in die bergagtige streke langs die kus. Christelike en Joodse gemeenskappe het langs die Middellandse See -kus en in baie stedelike gebiede gevestig.
Die grootste deel van die Midde -Ooste is beheer deur die sultan van Istanbul, beskermer van die pelgrimstog na Mekka met die aanleg van spoorlyne van Istanbul na Medina, sy domein is uitgebrei tot by die Hejaz.
Die Ottomaanse Ryk is verdeel in administratiewe provinsies: Mosoel, Bagdad en Bassora in Mesopotamië, Aleppo, Damaskus en Beiroet in Sirië. Hierdie provinsies is verder verdeel in distrikte, bekend as Sandjaks.
Die Sandjak van Jerusalem was 'n spesiale geval, aangesien dit onder direkte beheer was van die Ottomaanse regering, die Sublime Porte.
Aan die begin van die 20ste eeu het sommige streke egter reeds hul Ottomaanse heersers afgeskud: die Arabiese Skiereiland is byvoorbeeld oorheers deur Ibn Saud, en Jemen was in permanente konflik met die Porte.
'N Soortgelyke situasie het in ander streke bestaan, beïnvloed deur die teenwoordigheid van Europese moondhede waarvoor die Midde -Ooste, wat oor die kruispad van handelsroetes na Asië lê, 'n baie belangrike strategiese gebied was.
Veral Groot -Brittanje wou beheer oor die roete na Indië behou. Dit was reeds oorheersend in Egipte en het protektorate in Aden en die kus -emirate in die Golf gevestig.
Die ander Europese moondhede, veral Frankryk, het onderhandel oor kapitulasies, wat saam met hul invloed op minderheidsgemeenskappe en hul handelsposte langs die Levantynse kus hulle politieke, kommersiële en kulturele oorheersing kon vestig.
Die impak van hierdie Europese belange kan gesien word in die totstandkoming van 'n outonome regime, bekend as die Mount Lebanon Governorate.
Aan die einde van die 19de eeu word nuwe idees oor die plek van Arabiere in die Ryk en van Islam in 'n moderne wêreld bespreek in Arabiese sentrums en waaruit die eerste tekens van Arabisme en Islamisme ontstaan ​​het.
Die Ottomaanse sultan begin meer belangstel in Arabiese aangeleenthede en in Pan-Islamisme, maar word spoedig gekant teen 'n liberale beweging in Anatolië, bekend as die & ldquoYoung Turks & rdquo, wat sedert 1908 in Istanbul baie invloedryk geword het.
Hierdie beweging het vinnig 'n Turkse en sekulêre vorm van nasionalisme opgelê wat alle ander komponente van die Ottomaanse samelewing uitgesluit het. Terselfdertyd het die opkoms van Sionisme, die eerste groepe Europese Jode wat na Palestina immigreer en die Ottomaanse Ryk uit Libië en die Balkan teruggetrek, die Arabiese oproepe tot erkenning van hul afsonderlike identiteit versterk.
Brittanje maak wins
Maar selfs terwyl Brittanje die uitval van hierdie onthulling teëgekom het, het dit op die grond begin vorder, en in Desember 1917 het Britse geleide magte Jerusalem ingeneem. Intussen het dit gelyk asof Hussein die Britse versekering aanvaar dat dit steeds Arabiese onafhanklikheid ondersteun en aan die kant van die Geallieerdes bly veg.
Saam het die Noordelike Weermag van Faisal en die Britse magte die Ottomaanse troepe deur Palestina en in Sirië opgestoot en Damaskus op 1 Oktober 1918 verower. Prins Faisal wou hierdie nuut gevange grond vir sy beloofde Arabiese staat in beslag neem. Maar natuurlik het Brittanje reeds Syrië aan Frankryk beloof.
Studente aan die Universiteit van Minnesota kan nou as 'n minderjarige in Islamitiese Studies werk. Hierdie nuwe minderjarige stel diegene in enige hoofvak in staat om deel te neem aan die kritiese studie van Islam en Moslem -samelewings en kulture. Dit omvat historiese, intellektuele, artistieke, sosiale en antropologiese benaderings tot die studie van Islam wat toegepas word deur die ondersoek van Islamitiese tekste en ander kulturele produkte en deur die ontleding van sosiale en kulturele ontwikkelings oor tyd en geografiese liggings.
Die minderjarige in Islamitiese Studies vereis een grondkursus in die kategorie Islamitiese oorsprong en ontwikkeling, saam met vier ander kursusse wat gekies is uit die aanbod van verskeie CLA -afdelings, waaronder godsdiensstudies, antropologie, geskiedenis, kunsgeskiedenis, sosiologie, Asiatiese en Midde -Oosterse studies , en ander.
Studente wat in die minderjarige belangstel, moet die Religious Studies -program kontak by [email protected]
17 - 19 Oktober 2019: Premoderne Voedselkonferensie
Midde-Ooste/Islamitiese wêreldverwante gesprekke:
"Hoe godsdienskonflik en omgewingsuitdagings gedeelde kookkuns van minderheidsgroepe in Libanon tot stand gebring het"
Jody H. Eddy en Jad Kossaify (The Pontifical University of Rome and the Propaganda Fide of The Vatican)
"Regulering van tavernes en alkoholverbruik in Ottomaanse Galata"
Sultan Toprak Oker (Departement Geskiedenis, Universiteit van Minnesota)
"Brood in die woestyn: die politiek en praktika van voedsel in die vroeë Egiptiese monastiek"
Benjamin Hansen (Departement Geskiedenis, Universiteit van Minnesota
Registrasie vir die konferensie is gratis, maar vereis vir alle deelnemers. Registreer hier.
Hierdie geleentheid word gereël deur die Center for Medieval Studies, die James Ford Bell Library en die Wangensteen Biomedical Library. Kontak Michelle M. Hamilton by [email protected] vir navrae.
11 April Lesing: "Mediterreense ballingskap deur Arabiese oë: 1517-1798"
Prof. Nabil Matar (Departement Engelse presidentsprofessor in die president se interdissiplinêre inisiatief oor kuns en geesteswetenskappe)
Donderdag 11 April 2019, 16:00 - 17:00
'N Ontvangs sal na die lesing volg
Opsomming: "Piraterij en gevangenskap was banies van die vroeë moderne Middellandse See -kom. Duisende mans en vroue en kinders is verslaaf, gekoop en verkoop, losgekoop of ontsnap. Al die verhale van hierdie gevangenes is egter uit Europese en Turkse bronne vertel, selfs al was die taal van 'n groot aantal gevangenes van Sirië tot Marokko Arabies. Hierdie toespraak sal Arabiese bronne ondersoek en die verhale vertel van 'n Irakse familie wat deur Maltese seerowers gevange geneem is en van 'n Marokkaanse vrou wie se vroomheid haar die mag gegee het om godsdienstiges te bevry van haar huis in Fez. "
Hierdie geleentheid is die Samuel Russell Endowed Chair -lesing in 2019.
5 April Lesing: "Van Mare Nostrum aan Die ander kant van hoop: Die Siriese krisis en landelike migrasie op die wêreldwye skerm "
Prof. Nadia Sahely (Baldwin Wallace Universiteit)
Dr. Nadia Sahely is professor in Franse en frankofoonstudies aan die Baldwin Wallace Universiteit. Sy behaal haar Ph.D. in Franse studies aan die Brown Universiteit. Haar primêre navorsingsfokus is in die 20ste en 21ste-eeuse Franse letterkunde en filosofie, en sy het werk gepubliseer oor Georges Bataille en Colette Peignot. Haar sekondêre navorsingsbelangstelling is in vergelykende literatuur, veral Arabiese en Francofoon -letterkunde van die Machrek. Haar huidige boekprojek, (Her) Locations of Lebanon, hou rekening met transnasionalisme en die politiek en estetika van die na -oorlogse Libanon Libanese letterkunde, film en visuele kultuur.
Hierdie geleentheid word befonds deur die kantoor van die uitvoerende vise -president en die Provost's Imagine Fund Special Events Grant. Kontak Hakim Abderrezak by [email protected] vir navrae.
29 Maart Gaslesing: "Teach for Arabia: American Universities, Liberalism, and Transnational Qatar"
Vrydag 29 Maart 2019, 13:30 - 15:00
Neha Vora is medeprofessor in antropologie aan die Lafayette College. Sy is die skrywer van Onmoontlike burgers: die Indiese diaspora van Dubai (2013) en van Onderrig vir Arabië: Amerikaanse universiteite, liberalisme en transnasionale Katar (2018).
Hierdie geleentheid word geborg deur MENAIS, kontak Sonali Pahwa by [email protected] vir navrae.
13 Maart Gaslesing: "'Bestaan ​​is weerstand': Carceral Capitalism in/and Palestine"
Prof. Jasbir Puar (Rutgers Universiteit)
Woensdag 13 Maart 2019, 18:00 - 19:30
Jasbir K. Puar is professor en gegradueerde direkteur van vroue- en geslagstudies aan die Rutgers Universiteit. Haar mees onlangse boek is Die reg om te vermink: swakheid, kapasiteit, gestremdheid (2017) gepubliseer by Duke University Press in die reeks ANIMA: Critical Race Studies Andersins dat sy saam met Mel Chen redigeer. Puar is die skrywer van bekroonde Terroriste -byeenkomste: Homonasionalisme in Queer Times (2007), wat in Spaans en Frans vertaal is en in 'n uitgebreide weergawe weer uitgereik is vir sy 10de verjaardag (Desember 2017).
Hierdie geleentheid word mede-geborg deur die Departement Gender, Women and Sexuality Studies en MENAIS. Kontak Sima Shakhsari by [email protected] vir navrae.
28 Februarie Gaslesing: "Argiewe, papier en die staat onder die Fatimiede"
Prof. Marina Rustow (Princeton Universiteit)
Donderdag 28 Februarie, 7:00 - 20:30
Abstract: "'n Ou konsensus beweer dat die Middeleeuse Midde-Ooste tot met die koms van die Ottomane min dokumente gelewer het en nog minder bewaar het. van enkelbladsye dokumente oor papirus, papier en perkament Die gesprek het terselfdertyd verskuif van die vermeende afwesigheid van argiewe na die bestudering van argiveringspraktyke van statiese caches van dokumente na die systole en diastole van die institusionele mandaat om te bewaar en van dokumente as houers vir teksinligting tot die forensiese waarde van materiële ondersteuning en parateks.
Hierdie lesing sal die geskrewe instrumente van die Fatimidiese kaliefe (909–1171)-insluitend die materiële vorm en die lewe daarvan-beskou as uitdrukkings van keiserlike mag en post-Abbasidiese kalifiese ambisie. Die Fatimidiese staat het massas dokumente gelewer. Sy sentrale argief was 'n lokaal vir die bewaring van dokumente, maar daar was ander: provinsiale buro's, die winkels van gebruikte papierverkopers, die skryftafels van gewone skrifgeleerdes en bowenal die Kaïro Geniza, wat meer Fatimid-staatsdokumente bewaar het as enige ander ander werf met verskillende orde van grootte. Die meeste is hergebruik vir tekste in Hebreeuse skrif, en dit het paradoksaal genoeg beter bewyse van argiefpraktyke gelewer as wat enige argief wat voortdurend oorleef het. "
Hierdie geleentheid word geborg deur die Center for Medieval Studies, kontak Michelle M. Hamilton vir navrae.
25 Januarie Lesing: "'n Skiet uit die stomp van Abraham: belofte, verbond en redding in die Koran"
Prof. Mohsen Goudarzi (Departement Klassieke en Nabye Oosterse Studies)
Vrydag 25 Januarie 2019, 14:00 - 15:00
Hierdie geleentheid word geborg deur die werkswinkel "The First Millennium: Religion in Late Antiquity".
25 Oktober Gaslesing: "ʿĀlimāt: Female Religious Scholars of Classical Islam"
Prof. Asma Sayeed (Universiteit van Kalifornië, Los Angeles)
Donderdag 25 Oktober 2018, 16:00 - 17:30
'N Ontvangs sal na die lesing volg.
Asma Sayeed is medeprofessor in Islamitiese Studies aan UCLA in die Departement Tale en Kulture in die Ooste. Haar primêre navorsingsbelangstellings is in die vroeë en klassieke Moslem -sosiale geskiedenis, die geskiedenis van Moslemopvoeding, die kruisings van die regte en sosiale geskiedenis, en vroue- en geslagstudies. Sy gee die opname oor GE -kursusse "Inleiding tot Islam" en "Islam in die Weste", asook seminare oor navorsingsmetodologieë in Islamitiese studies en Moslem -sosiale en intellektuele geskiedenis. Sy verwerf haar PhD aan die Departement Nabye Oosterse Studies aan die Princeton Universiteit. Sy het gepubliseer oor onderwerpe wat verband hou met Moslemvroue en hul godsdienstige deelname aan tydskrifte soos Studia Islamica en Islamic Law and Society en het 'n aantal ensiklopedie -artikels oor vrouegeskiedenis in die vroeë en klassieke Islam bygedra. Haar huidige projek het betrekking op Moslem -opvoeding en veral op die ondersoek van tekste en tekstuele praktyke in uiteenlopende streeks- en historiese kontekste.
Hierdie geleentheid word geborg deur die Center for Medieval Studies, kontak Michelle M. Hamilton vir navrae. Vir meer besonderhede, verwys na die relevante bladsy op die kalender van die Universiteit van Minnesota se gebeure.
12 Oktober Gaslesing: "Wat is koloniste van koloniste?"
Prof. Maya Mikdashi (Rutgers Universiteit)
Vrydag 12 Oktober 2018, 13:30 - 15:00
Maya Mikdashi is 'n assistent -professor aan die Departement Vroue en Geslagstudies en 'n dosent in die program in die Midde -Ooste -studies aan die Rutgers Universiteit, New Brunswick. Sy is tans besig met die voltooiing van 'n boekmanuskrip wat die oorlog teen terreur, seksuele verskil, godsdienstige en sekulêre verskil en biopolitiek ondersoek vanuit die uitkykpunt van Libanon. Maya is ook besig met navorsing oor 'n manuskrip oor koloniale koloniale invloed, aangesien dit oor familie- en akademiese argiewe versprei en versprei word. Sy is 'n mede-stigter-redakteur van die e-zine Jadaliyya.com. Maya is ook 'n filmmaker en skrywer. Sy is mede-regisseur van die speelfilm dokumentêre film Oor Bagdad (2004), en direkteur van Aantekeninge oor die oorlog (2006). Mees onlangs het Maya mede-konseptualiseer, saam geskryf (saam met regisseur Carlos Motta) en opgetree in 'n vreemde historiese fantasiefilm wat afspeel in die 19de eeu Beiroet en Bogota, Deseos/رغبات.
Hierdie geleentheid word mede-geborg deur die Imagine Fund, die Interdissiplinêre Sentrum vir die Studie van Globale Verandering (ICGC), die Race, Indigeneity, Gender and Sexuality Studies Initiative (RIGS) en die Departemente van Amerikaanse Indiese Studies, Asiatiese Tale en Letterkunde, Engels, en Geskiedenis. Kontak Sima Shakhsari by [email protected] vir navrae.
5 Oktober Gaslesing: "Vertaalontrou: outeurskap, seksualiteit en mag in die samestelling van Mohamed Choukri's Alleen vir brood"
Prof. Kamran Rastegar (Tufts Universiteit)
Vrydag 5 Oktober 2018, 13:30 - 15:00
Kamran Rastegar is professor in Arabiese en vergelykende letterkunde aan die Tufts Universiteit. Sy geleerdheid oor film en letterkunde het twee boeke opgelewer: Oorlewende beelde: bioskoop, oorlog en kulturele geheue in die Midde -Ooste (Oxford University Press, 2015) en Literêre moderniteit tussen Europa en die Midde-Ooste: transaksies in die negentiende-eeuse Arabies, Persies en Engels Letterkunde (New York: Routledge, 2007).
28 September Gaslesing: "Mobiliteit en migrasie in Europese film: Cinéma-mondes en skermgrense "
Prof. Michael Gott (Universiteit van Cincinnati)
Vrydag, 28 September 2018, 15:00 - 16:30
Michael Gott is medeprofessor in Franse en film- en mediastudies BA aan die Universiteit van Cincinnati. Hy is die outeur van die Franstalige Road Cinema: Borders, Diasporas, Migration en "New Europe" (Edinburgh University Press, 2016) en was mede-redakteur van Open Roads, Closed Borders: the Contemporary French-Language Road Movie (Intellect, 2013), Ooste, weste en sentrum: heropbou van Europese bioskoop sedert 1989 (EUP, 2014) en Cinema-monde: ordentlike perspektiewe op globale filmvervaardiging in Frans (EUP, 2018).
Hierdie geleentheid word mede-geborg deur die Departement Franse en Italiaanse Studies en die Instituut vir Gevorderde Studie, kontak Hakim Abderrezak by [email protected] vir navrae. Vir meer inligting, verwys na die relevante bladsy op die kalender van die Universiteit van Minnesota se gebeure.
Akademiese jaar 2017-2018 Gaslesings:
"Ontsetting van die revolusionêre onderwerp: die feministiese implikasies van die Egiptiese revolusie"
Prof. Nadine Naber (Universiteit van Illinois in Chicago)
Woensdag, 31 Januarie 2018, 16:00 - 17:30
"Eenvoud: 'n Koloniale argief (Al-Farabi, Aristoteles, Benjamin, Paul)"
Prof. Jeffrey Sacks (Universiteit van Kalifornië, Riverside)
Vrydag, 3 November 2017, 13:30 - 15:00
Op 13 Junie 2018, Patricia Lorcin het met Ahmed Rouaba van die BBC News Arabiese radio- en stromingsdiens gepraat oor die nuwe uitgawe van haar boek Keiserlike identiteite. Die onderhoud is as deel van die program uitgesaai 'Alam al-Kutub. Luister hier na die onderhoud (vanaf 16:00).
Boonop is Lorcin in Oktober 2018 ondervra deur die New Books Network oor die volume Franse Mediterreense: Transnasionale en keiserlike geskiedenis (University of Nebraska Press, 2016), wat sy saam met Todd Shepard redigeer. Luister hier na die gesprek van Lorcin en Shepard met Roxanne Panchasi, gasheer van die podcast "New Books in French Studies" op die New Books Network.
In September 2018, Giancarlo Casale is aangestel as voorsitter van die vroeë moderne Mediterreense geskiedenis aan die European University Institute (EUI). Die pos is 'n meerjarige navorsingsaanstelling wat prof. Casale in staat sal stel om voort te gaan werk aan sy huidige navorsingsprojek, 'n geskiedenis van die Renaissance vanuit die perspektief van die vroeë moderne Ottomaanse Ryk. Meer inligting oor die projek en sy posisie kan hier gevind word. Gedurende sy tyd by die EUI sal Casale op onbetaalde akademiese verlof van die Universiteit van Minnesota wees, maar sal hy steeds aan werkswinkels en konferensies in Minnesota deelneem, saam met die CLA-fakulteit onderrig gee en Minnesota-nagraadse studente op die EUI-kampus in Florence huisves. . Hy sal aan die einde van sy aanstelling voltyds na Minnesota terugkeer.
In 2019, Shaden Tageldin sal 'n National Endowment for the Humanities (NEH) Genootskap hou om 'n nuwe boek, voorlopig getiteld, te voltooi Op pad na 'n transkontinentale teorie van moderne vergelykende letterkunde. Die boek voer aan dat die lang negentiende-eeuse stryd om taal en "lewe" onderling vertaalbaar te maak in Arabiese, Engelse en Franse letterkundes — onder andere — ingeligte ideologieë van vergelykbaarheid het wat die moderne dissipline van vergelykende literatuur onderlê.
Nabil Matar ontvang 'n Kuwait Foundation for the Advancement of Sciences -toekenning in die kategorie vergelykende letterkunde en literêre vertaling. (November 2017)
Die Middle East Collaborative -webwerf word onderhou deur Katrien Vanpee. Kontak [email protected] vir navrae oor die Collaborative of hierdie webwerf.
Midde -Ooste 1960 nC
Die Koue Oorlog het 'n groot impak op die Midde -Ooste gehad.
Wat gebeur in die Midde -Ooste in 1960
Die dekades sedert 1914 het groot veranderinge in die Midde -Ooste beleef.
Die Ottomaanse ryk was 'n kant van Duitsland en Oostenryk tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914-8), en is daarna verbreek onder die nasies van Turkye, Sirië, Libanon, Jordanië, Irak en Saoedi-Arabië. Almal behalwe Turkye en Saoedi -Arabië was aanvanklik onder Britse of Franse beheer. Irak het in 1933 onafhanklik geword.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Sirië, Libanon, Egipte en Jordanië onafhanklik geword. In 1948 verlaat die Britte Palestina, onder vuur van beide Arabiere en Jode. Die Jode verklaar die onafhanklike staat Israel. Bitter gevegte tussen Jode en Arabiere het gevolg, maar Israel het voortgegaan.
Die politiek van die meeste Midde -Oosterse state was outokraties en dikwels onstabiel. Hulle is ook diep geraak deur die Koue Oorlog, met sommige (Sirië, Egipte) wat na die pro-Sowjet-kamp en ander (die monargieë van die Arabiese skiereiland, Turkye, Irak en Iran) na die Weste beweeg het. Israel, oor die algemeen, het 'n parlementêre stelsel in westelike styl behou.
Die oliebedryf verander baie Midde -Oosterse lande, veral in die Golfstreek, en gee hulle tot dusver ongedroom van rykdom.
middel ooste, die lande rondom die suidelike en oostelike oewer van die Middellandse See, wat ten minste die Arabiese Skiereiland en, volgens sekere definisies, Iran, Noord -Afrika en soms verder insluit. Die sentrale deel van hierdie algemene gebied is voorheen die Nabye Ooste genoem, 'n naam wat dit gegee is deur 'n paar van die eerste moderne Westerse geograwe en historici, wat geneig was om die Ooste in drie streke te verdeel. Nabye Ooste is van toepassing op die streek naaste Europa, wat strek van die Middellandse See tot by die Persiese Golf Midde -Ooste, van die Persiese Golf tot Suidoos -Asië en die Verre Ooste, die streke wat na die Stille Oseaan kyk.
Die verandering in gebruik het voor die Tweede Wêreldoorlog begin ontwikkel en was geneig om tydens die oorlog te bevestig, toe die term Midde -Ooste aan die Britse militêre bevel in Egipte gegee is.Teen die middel van die 20ste eeu het 'n algemene definisie van die Midde-Ooste die state of gebiede van Turkye, Ciprus, Sirië, Libanon, Irak, Iran, Israel, die Wes-oewer, die Gazastrook, Jordanië, Egipte, Soedan, Libië en die verskillende state en gebiede van die regte Arabië (Saoedi -Arabië, Koeweit, Jemen, Oman, Bahrein, Katar en die Trucial State, of Trucial Oman [nou Verenigde Arabiese Emirate]). Die daaropvolgende gebeurtenisse het, in los gebruik, die neiging gehad om die aantal lande wat in die definisie ingesluit is, te vergroot. Die drie Noord -Afrikaanse lande Tunisië, Algerië en Marokko is nou verbind in sentiment en buitelandse beleid met die Arabiese state. Boonop vereis geografiese faktore dikwels dat staatsmanne en ander rekening moet hou met Afghanistan en Pakistan in verband met die sake van die Midde -Ooste.
Soms word Griekeland ingesluit in die kompas van die Midde -Ooste omdat die vraag uit die Midde -Ooste (toe Nabye Ooste) in sy moderne vorm die eerste keer duidelik geword het toe die Grieke in opstand gekom het om hul onafhanklikheid van die Ottomaanse Ryk in 1821 te bevestig (kyk Oosterse vraag). Turkye en Griekeland, tesame met die oorwegend Arabies-sprekende lande rondom die oostelike einde van die Middellandse See, was ook voorheen bekend as die Levant.
Die gebruik van die term Midde -Ooste is nietemin onbestendig, en sommige agentskappe (veral die Amerikaanse ministerie van Buitelandse Sake en sekere instellings van die Verenigde Nasies) gebruik steeds die term Nabye Ooste.
Die 20ste (twintigste) eeu begin op 1 Januarie 1901,  en eindig op 31 Desember 2000.  Die term word dikwels verkeerdelik gebruik om te verwys na "die 1900's", die eeu tussen 1 Januarie 1900 en Desember 31, 1999. Dit was die tiende en laaste eeu van die 2de millennium. Anders as die meeste eeujare, was die jaar 2000 'n skrikkeljaar, en die skrikkeljaar van die tweede eeu in die Gregoriaanse kalender na 1600.
Die eeu het die eerste wêreldwye totale oorloë gehad tussen wêreldmoondhede oor kontinente en oseane in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. Nasionalisme het in die 20ste eeu 'n belangrike politieke aangeleentheid in die wêreld geword, erken in internasionale reg, tesame met die reg van nasies tot selfbeskikking, amptelike dekolonisering in die middel van die eeu en verwante streekskonflikte.
Die eeu het 'n groot verandering in die manier waarop baie mense geleef het, beleef, met veranderinge in politiek, ideologie, ekonomie, samelewing, kultuur, wetenskap, tegnologie en medisyne. Die 20ste eeu het moontlik meer tegnologiese en wetenskaplike vooruitgang beleef as al die ander eeue sedert die begin van die beskawing. Terme soos nasionalisme, globalisme, omgewingsbewustheid, ideologie, wêreld oorlog, volksmoord, en kernoorlog algemene gebruik aangegaan. Wetenskaplike ontdekkings, soos die relatiwiteitsteorie en kwantumfisika, het die grondliggende modelle van fisiese wetenskap ingrypend verander en wetenskaplikes gedwing om te besef dat die heelal meer kompleks is as wat voorheen geglo is, en die hoop (of vrese) aan die einde van die 19de eeu dat die laaste paar besonderhede van wetenskaplike kennis op die punt gestaan ​​het om in te vul. Perde en ander pakdiere, elke samelewing se basiese vorm van persoonlike vervoer vir duisende jare, is binne 'n paar dekades deur motors en busse vervang. Hierdie ontwikkelings is moontlik gemaak deur die ontginning van fossielbrandstofbronne, wat energie in 'n maklik draagbare vorm bied, maar ook kommer veroorsaak oor besoedeling en langtermynimpak op die omgewing. Mense het die eerste keer die ruimte verken en hul eerste voetstappe op die maan geneem.
Massamedia, telekommunikasie en inligtingstegnologie (veral rekenaars, sagtebandboeke, openbare onderwys en die internet) het die wêreld se kennis meer algemeen beskikbaar gestel. Vooruitgang in mediese tegnologie het ook die gesondheid van baie mense verbeter: die wêreldwye lewensverwagting het van 35 jaar tot 65 jaar gestyg. Vinnige tegnologiese vooruitgang het egter ook toegelaat dat oorlogvoering ongekende vernietigingsvlakke bereik. Die Tweede Wêreldoorlog alleen het meer as 60 miljoen mense doodgemaak, terwyl kernwapens die mensdom in staat gestel het om binne 'n kort tydjie te vernietig. Dieselfde oorloë het egter die vernietiging van die keiserlike stelsel tot gevolg gehad. Vir die eerste keer in die mensegeskiedenis het ryke en hul uitbreidings- en kolonialiseringsoorloë nie meer 'n rol gespeel in internasionale aangeleenthede nie, wat gelei het tot 'n veel meer geglobaliseerde en samewerkende wêreld. Die laaste keer dat groot moondhede openlik bots, was in 1945, en sedertdien het geweld 'n ongekende afname beleef. 
Die wêreld het ook meer kultureel gehomogeniseer as ooit tevore met ontwikkelings in vervoer- en kommunikasietegnologie, populêre musiek en ander invloede van die Westerse kultuur, internasionale korporasies, en wat waarskynlik teen die einde van die 20ste eeu 'n werklik globale ekonomie was.
Tegnologiese vooruitgang tydens die Eerste Wêreldoorlog het die manier waarop oorlog gevoer is, verander, aangesien nuwe uitvindings soos tenks, chemiese wapens en vliegtuie taktiek en strategie verander het. Na meer as vier jaar se loopgraafoorlog in Wes -Europa en 20 miljoen dood, het die moondhede wat die Triple Entente gevorm het (Frankryk, Brittanje en Rusland, later vervang deur die Verenigde State en saam met Italië en Roemenië) die oorwinning behaal Sentrale magte (Duitsland, Oostenryk-Hongarye, die Ottomaanse Ryk en Bulgarye). Behalwe dat baie van die koloniale besittings van die oorwonne state geannekseer is, het die Triple Entente strafregtelike terugbetalings van hulle geëis, wat Duitsland veral in ekonomiese depressie gedompel het. Die Oostenryk-Hongaarse en Ottomaanse ryke is by die einde van die oorlog afgebreek. Die Russiese rewolusie het gelei tot die omverwerping van die tsaristiese bewind van Nikolaas II en die aanvang van die Russiese burgeroorlog. Die seëvierende Bolsjewiste het toe die Sowjetunie gestig, die wêreld se eerste kommunistiese staat.
Aan die begin van die tydperk was die Britse Ryk die magtigste land ter wêreld,  wat die afgelope eeu as polisieman van die wêreld opgetree het. Fascisme, 'n beweging wat uit die naoorlogse angs ontstaan ​​het en wat versnel het tydens die Groot Depressie van die 1930's, het in die 1920's en 1930's momentum gekry in Italië, Duitsland en Spanje, wat uitloop op die Tweede Wêreldoorlog, aangevuur deur Nazi-Duitsland se aggressiewe uitbreiding ten koste van sy bure. Intussen het Japan homself vinnig verander in 'n tegnologies gevorderde industriële mag en saam met Duitsland en Italië die as -magte gevorm. Japan se militêre ekspansionisme in Oos -Asië en die Stille Oseaan het dit in konflik met die Verenigde State gebring, wat uitgeloop het op 'n verrassingsaanval wat die VSA in die Tweede Wêreldoorlog laat trek het. Na 'n paar jaar van dramatiese militêre sukses, is Duitsland in 1945 verslaan nadat dit deur die Sowjetunie en Pole uit die Ooste en deur die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Kanada en Frankryk uit die Weste binnegeval is. Na die oorwinning van die Geallieerdes in Europa, eindig die oorlog in Asië met die Sowjet -inval in Mantsjoerye en die val van twee atoombomme op Japan deur die VSA, die eerste nasie wat kernwapens ontwikkel het en die enigste wat dit in oorlogvoering gebruik het. In totaal het ongeveer 60 miljoen mense in die Tweede Wêreldoorlog gesterf. Na die oorlog is Duitsland beset en verdeel tussen die Westerse moondhede en die Sowjetunie. Oos -Duitsland en die res van Oos -Europa het onder kommunistiese bewind Sowjet -marionetstate geword. Wes-Europa is herbou met behulp van die Amerikaanse Marshall-plan, wat 'n groot ekonomiese oplewing na die oorlog tot gevolg gehad het, en baie van die lande wat geraak is, het hegte bondgenote van die Verenigde State geword.
Met die verslaan van die as en die heropbou van Brittanje en Frankryk, het die Verenigde State en die Sowjetunie die enigste supermoondhede ter wêreld gelaat. Geallieerdes tydens die oorlog het hulle gou vyandig teenoor mekaar geword namate hul mededingende ideologieë van kommunisme en demokratiese kapitalisme in Europa toegeneem het, wat verdeel is deur die ystergordyn en die Berlynse muur. Hulle het mededingende militêre alliansies (Navo en die Warschau-verdrag) aangegaan wat 'n dekades lange standpunt, bekend as die Koue Oorlog, aangegaan het. Die tydperk is gekenmerk deur 'n nuwe wapenwedloop, aangesien die USSR die tweede nasie geword het wat kernwapens ontwikkel het, wat in voldoende getalle deur beide kante vervaardig is om die meeste menslike lewe op die planeet te beëindig as daar ooit 'n grootskaalse kernwisseling plaasgevind het. Onderlinge gegewe vernietiging word deur baie historici erken dat hulle so 'n uitruil verhoed het, aangesien elke party nie eers op die ander kon slaan sonder om 'n ewe verwoestende vergeldingstaking te verseker nie. Die konflik kon nie direk met mekaar in gesprek tree nie, maar het in 'n reeks volmagoorloë oor die hele wêreld gespeel - veral in China, Korea, Kuba, Viëtnam en Afghanistan - terwyl die USSR probeer het om kommunisme uit te voer terwyl die VSA probeer het om dit te beperk. Die tegnologiese mededinging tussen die twee kante het gelei tot aansienlike investering in navorsing en ontwikkeling wat innovasies opgelewer het wat ver buite die slagveld bereik het, soos ruimteverkenning en die internet.
In die laaste helfte van die eeu het die grootste deel van die Europese-gekoloniseerde wêreld in Afrika en Asië onafhanklikheid verkry tydens 'n proses van dekolonisering. Intussen het globalisering die deur oopgemaak vir verskeie nasies om 'n sterk invloed op baie wêreldsake uit te oefen. Die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in die VSA het die Amerikaanse kultuur oor die hele wêreld versprei met die koms van die Hollywood-rolprentbedryf, Broadway, rock and roll, popmusiek, kitskos, groot bokswinkels en die hip-hop-leefstyl. Brittanje het ook die wêreldkultuur beïnvloed, waaronder die 'British Invasion' in Amerikaanse musiek, wat baie rockgroepe uit ander lande (soos die Sweedse ABBA) in Engels laat sing het. Nadat die Sowjetunie in 1991 onder interne druk in duie gestort het, is die meeste kommunistiese regerings wat hulle regoor die wêreld gesteun het, ontmantel - met die noemenswaardige uitsonderings van China, Noord -Korea, Kuba, Viëtnam en Laos - gevolg deur ongemaklike oorgange na markekonomieë.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die Verenigde Nasies, opvolger van die Volkebond, gestig as 'n internasionale forum waarin die wêreld se nasies diplomaties oor kwessies kon gesels. Dit het resolusies aangeneem oor onderwerpe soos oorlogvoering, omgewingsbeskerming, internasionale soewereiniteit en menseregte. Vredesmagte wat bestaan ​​uit troepe wat deur verskillende lande voorsien is, by verskillende Verenigde Nasies en ander hulpagentskappe, het gehelp om hongersnood, siektes en armoede te verlig en om plaaslike gewapende konflikte te onderdruk. Europa verenig stadig, ekonomies en, in sommige opsigte, polities, om die Europese Unie te vorm, wat teen die einde van die 20ste eeu uit 15 Europese lande bestaan ​​het.
Aard van innovasie en verandering Wysig
As gevolg van die voortgesette industrialisering en die uitbreiding van die handel, was baie beduidende veranderinge van die eeu direk of indirek ekonomies en tegnologies van aard. Uitvindings soos die gloeilamp, die motor en die telefoon aan die einde van die 19de eeu, gevolg deur supertanks, vliegtuie, snelweë, radio, televisie, antibiotika, kernkrag, bevrore voedsel, rekenaars en mikro -rekenaars, die internet en selfone wat geraak word mense se lewensgehalte in die ontwikkelde wêreld. Wetenskaplike navorsing, ingenieursprofessionalisering en tegnologiese ontwikkeling - waarvan baie gemotiveer is deur die Koue Oorlog -wapenwedloop - het veranderinge in die alledaagse lewe veroorsaak.
Sosiale verandering Wysig
Aan die begin van die eeu was sterk diskriminasie op grond van ras en geslag beduidend in die algemene samelewing. Alhoewel die Atlantiese slawehandel in die 19de eeu geëindig het, het die stryd om gelykheid vir nie-blanke mense in die witgedomineerde samelewings van Noord-Amerika, Europa en Suid-Afrika voortgegaan. Gedurende die eeu het die sosiale taboe van seksisme gedaal. Teen die einde van die 20ste eeu het vroue in baie dele van die wêreld dieselfde wettige regte as mans, en rassisme word as afskuwelik beskou.  Die houding teenoor homoseksualiteit het ook in die latere deel van die eeu begin verander.
Aarde aan die einde van die 20ste eeu Edit
Kommunikasie- en inligtingstegnologie, vervoertegnologie en mediese vooruitgang het die daaglikse lewe ingrypend verander. Europa blyk vir die eerste keer in die opgetekende geskiedenis op 'n volhoubare vrede te wees. Die mense van die Indiese subkontinent, 'n sesde van die wêreldbevolking aan die einde van die 20ste eeu, het vir die eerste keer in eeue 'n inheemse onafhanklikheid verkry. China, 'n ou nasie wat 'n vyfde van die wêreldbevolking uitmaak, was uiteindelik oop vir die wêreld en het 'n nuwe staat geskep na die byna volledige vernietiging van die ou kulturele orde. Met die einde van kolonialisme en die Koue Oorlog is byna 'n miljard mense in Afrika in eeue van buitelandse oorheersing in nuwe nasiestate gelaat.
Die wêreld was besig om sy tweede groot globaliseringsperiode te ondergaan, die eerste, wat in die 18de eeu begin het, nadat die Eerste Wêreldoorlog beëindig is. Die invloed van China en Indië het ook toegeneem, aangesien die grootste bevolking ter wêreld vinnig met die wêreldekonomie geïntegreer is.
Terrorisme, diktatuur en die verspreiding van kernwapens was wêreldwye kwessies. Die wêreld was nog steeds onder druk gebring deur kleinskaalse oorloë en ander gewelddadige konflikte, aangevuur deur mededinging oor hulpbronne en deur etniese konflikte.
Siekte dreig om baie streke van die wêreld te destabiliseer. Nuwe virusse soos die Wes -Nyl -virus het steeds versprei. Malaria en ander siektes het groot bevolkings geraak. Miljoene is besmet met MIV, die virus wat vigs veroorsaak. Die virus was besig om 'n epidemie in Suider -Afrika te word.
Op grond van navorsing wat deur klimaatwetenskaplikes gedoen is, is die meerderheid van die wetenskaplike gemeenskap van mening dat omgewingsprobleme op die lang termyn die leefbaarheid van die planeet kan bedreig.  Een argument is die van aardverwarming wat ontstaan ​​as gevolg van menslike uitstoot van kweekhuisgasse, veral koolstofdioksied wat geproduseer word deur die verbranding van fossielbrandstowwe.  Dit het baie lande aangespoor om die Kyoto -verdrag te onderhandel en te onderteken, wat verpligte beperkings op koolstofdioksiedvrystellings stel.
Die wêreldbevolking het toegeneem van ongeveer 1,6 miljard mense in 1901 tot 6,1 miljard aan die einde van die eeu.  
Die aantal mense wat gedurende die eeu deur regeringsaksies vermoor is, beloop honderde miljoene. Dit sluit sterftes as gevolg van oorloë, volksmoord, polisiedood en massamoorde in. Die sterftes as gevolg van oorlogshandelinge tydens die twee wêreldoorloë alleen word op tussen 50 en 80 miljoen geraam. [ aanhaling nodig ] Politieke wetenskaplike Rudolph Rummel het geraam dat 262,000,000 sterftes as gevolg van democide voorkom, wat diegene wat in oorlogsgevegte gedood is, burgerlikes wat onbedoeld in oorlog vermoor is en moord op oproerige menigte uitgesluit het.  Volgens Charles Tilly, "Altesaam het ongeveer 100 miljoen mense gesterf as gevolg van optrede deur georganiseerde militêre eenhede wat deur die een of ander regering in die loop van die eeu gesteun is. Waarskynlik het 'n vergelykbare aantal burgerlikes gesterf aan oorlog- veroorsaak siektes en ander indirekte gevolge. "  Na raming het ongeveer 70 miljoen Europeërs gesterf deur oorlog, geweld en hongersnood tussen 1914 en 1945. 
Nadat hulle in die eerste deel van die eeu politieke regte in die Verenigde State en 'n groot deel van Europa verkry het, en met die koms van nuwe geboortebeperkingstegnieke, het vroue deur die eeu meer onafhanklik geword.
Toenemende nasionalisme en toenemende nasionale bewustheid was een van die vele oorsake van die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918), die eerste van twee oorloë wat baie groot wêreldmoondhede betrek het, waaronder Duitsland, Frankryk, Italië, Japan, Rusland/USSR, die Britse Ryk en die Verenigde State. Die Eerste Wêreldoorlog het gelei tot die ontstaan ​​van baie nuwe lande, veral in Oos -Europa. Destyds is daar deur baie mense gesê dat dit 'die oorlog is om alle oorloë te beëindig'. het in die eerste helfte van die 20ste eeu aansienlik toegeneem in sy omvang en kompleksiteit. Opmerklike ontwikkelings sluit in chemiese oorlogvoering, die bekendstelling van militêre lugvaart en die wydverspreide gebruik van duikbote. Die bekendstelling van kernoorlogvoering in die middel van die 20ste eeu was die definitiewe oorgang na moderne oorlogvoering.
Burgeroorloë het in baie lande voorgekom. In 1936 het 'n gewelddadige burgeroorlog in Spanje uitgebreek toe generaal Francisco Franco in opstand gekom het teen die Tweede Spaanse Republiek. Baie  beskou hierdie oorlog as 'n toetsveld vir die Tweede Wêreldoorlog, aangesien die fascistiese leërs 'n paar Spaanse gebiede gebombardeer het.
Die Groot Depressie in die dertigerjare het gelei tot die opkoms van Fascisme en Nazisme in Europa. (1939–1945) het Oos -Asië en die Stille Oseaan betrek, in die vorm van Japannese aggressie teen China en die Verenigde State. Burgers het ook swaar gely in die Tweede Wêreldoorlog weens die bombardement van stede aan beide kante en die Duitse volksmoord op die Jode en ander, bekend as die Holocaust.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog, tydens die Russiese Revolusie van 1917, is 300 jaar van Romanov bewind beëindig en het die Bolsjewiste, onder leiding van Vladimir Lenin, die eerste kommunistiese staat ter wêreld gestig. Na die betrokkenheid van die Sowjetunie by die Tweede Wêreldoorlog, het kommunisme 'n belangrike krag geword in die wêreldpolitiek, veral in Oos-Europa, China, Indochina en Kuba, waar kommunistiese partye byna absolute mag verkry het.
Die Koue Oorlog (1947-1989) het 'n wapenwedloop veroorsaak en toenemende mededinging tussen die twee groot spelers in die wêreld: die Sowjetunie en die Verenigde State. Hierdie kompetisie het die ontwikkeling en verbetering van kernwapens en die Space Race ingesluit. Dit het gelei tot die volmagoorloë met die Westelike blok, insluitend oorloë in Korea (1950–1953) en Viëtnam (1957–1975).
Die Sowjet -owerheid het die dood van miljoene van hul eie burgers veroorsaak om binnelandse opposisie uit te skakel.  Meer as 18 miljoen mense het deur die Goelag gegaan, met 'n verdere 6 miljoen wat na afgeleë gebiede van die Sowjetunie verban is. 
Die burgerregtebeweging in die Verenigde State en die beweging teen apartheid in Suid -Afrika het rasseskeiding in daardie lande uitgedaag.
Die twee wêreldoorloë het gelei tot pogings om die internasionale samewerking te verhoog, veral deur die stigting van die Volkebond na die Eerste Wêreldoorlog, en die opvolger daarvan, die Verenigde Nasies, na die Tweede Wêreldoorlog. in die subkontinent gelei tot die onafhanklikheid en verdeling van Indië en Pakistan. Die geweldloosheidsbeweging en die Indiese onafhanklikheidsbeweging teen die Britse Ryk het baie politieke bewegings regoor die wêreld beïnvloed, waaronder die burgerregtebeweging in die VSA, en vryheidsbewegings in Suid -Afrika en Birma.
Die skepping van Israel in 1948, 'n Joodse staat in die Midde -Ooste, aan die einde van die Britse mandaat vir Palestina, het baie plaaslike konflikte aangewakker. Dit is ook beïnvloed deur die groot olievelde in baie van die ander lande van die oorwegend Arabiese streek. van kolonialisme het gelei tot die onafhanklikheid van baie Afrika- en Asiatiese lande.Tydens die Koue Oorlog stem baie hiervan ooreen met die Verenigde State, die USSR of China vir verdediging.
Na 'n lang tydperk van burgeroorloë en konflikte met Westerse moondhede, het China se laaste keiserlike dinastie in 1912 geëindig. Die gevolglike republiek is vervang, na nog 'n burgeroorlog, deur 'n kommunistiese Volksrepubliek in 1949. Aan die einde van die 20ste eeu, hoewel dit steeds geheers het deur 'n kommunistiese party het die ekonomiese stelsel van China grootliks oorgegaan tot kapitalisme.
Die Groot Chinese hongersnood was 'n direkte oorsaak van die dood van tienduisende Chinese boere tussen 1959 en 1962. Dit word beskou as die grootste hongersnood in die geskiedenis van die mens. 
Die Viëtnam-oorlog het twee miljoen sterftes veroorsaak, die dinamika tussen die Oos- en Wesblokke verander en die Noord-Suid-verhouding verander. 
Die Sowjet -oorlog in Afghanistan het 'n miljoen sterftes veroorsaak en bygedra tot die ondergang van die Sowjetunie. 
Die revolusies van 1989 bevry Oos- en Sentraal -Europa van die Sowjet -oppergesag. Kort daarna ontbind die Sowjetunie, Tsjeggo -Slowakye en Joego -Slawië, laasgenoemde heftig oor etlike jare, in opvolgende state, baie vol etniese nasionalisme. Intussen is Oos -Duitsland en Wes -Duitsland in 1990 herenig.
Die protesoptredes op die Tiananmen -plein van 1989, wat uitloop op die dood van honderde burgerlike betogers, was 'n reeks betogings in en naby die Tiananmen -plein in Beijing, China. Die protes het hoofsaaklik gelei deur studente en intellektuele plaasgevind in 'n jaar waarin 'n aantal kommunistiese regerings regoor die wêreld in duie gestort het. het in die 1950's ernstig begin en uiteindelik gelei tot die Europese Unie, 'n politieke en ekonomiese unie wat aan die einde van die 20ste eeu uit 15 lande bestaan ​​het.
Met die aanvang van die eeu was Parys die artistieke hoofstad van die wêreld, waar sowel Franse as buitelandse skrywers, komponiste en visuele kunstenaars vergader het. Teen die einde van die eeu het New York die artistieke hoofstad van die wêreld geword.
Teater, films, musiek en die media het 'n groot invloed op mode en neigings in alle aspekte van die lewe gehad. Aangesien baie films en baie musiek uit die Verenigde State kom, het die Amerikaanse kultuur vinnig oor die hele wêreld versprei.
In 1953 word koningin Elizabeth II, 'n ikoniese figuur van die eeu, bekroon. nie net meer films, maar ook strokiesprente en televisie meer oorheersend geword het. Gedurende die eeu is 'n nuwe vaardige begrip van narratiewe beeldspraak ontwikkel.
Rekenaarspeletjies en navigeer op die internet het gedurende die laaste 25 jaar van die eeu 'n nuwe en gewilde vorm van vermaak geword.
In die letterkunde het wetenskapfiksie, fantasie (met goed ontwikkelde fiktiewe wêrelde, ryk aan detail) en alternatiewe geskiedenisfiksie ongekende gewildheid gekry. Speurfiksie het in die tussenoorlog ongekende gewildheid gekry. In die Verenigde State in 1961 word Grove Press gepubliseer Kreefkring 'n roman van Henry Miller wat pornografie en sensuur in publikasie in Amerika herdefinieer.
Die uitvinding van musiekopneemtegnologieë soos die fonograafrekord en verspreidingstegnologieë soos radio -uitsaaiwese het die gehoor aansienlik uitgebrei vir musiek. Voor die 20ste eeu is musiek oor die algemeen slegs in lewendige optredes ervaar. Baie nuwe musiekgenres is gedurende die 20ste eeu tot stand gebring.
'n rewolusie in die klassieke komposisie.
In die 1920's het Arnold Schoenberg die twaalftoontegniek ontwikkel, wat 'n groot invloed op komponiste van die 20ste eeu gehad het.
In klassieke musiek het komposisie uitgebrei na baie heeltemal nuwe domeine, waaronder dodecaphony, aleatoriese (toevallige) musiek en minimalisme. is in Argentinië geskep en het baie gewild geword in die res van Amerika en Europa. en jazzmusiek het in die 1910's, 1920's en 1930's in die Verenigde State gewild geword. ontwikkel in die 1920's en 1930's in die Verenigde State.
Blues en country het rock en roll in die 1950's beïnvloed, wat saam met volksmusiek in gewildheid toegeneem het met die Britse inval van die middel tot laat 1960's.
Rock vertak gou in baie verskillende genres, waaronder folkrock, heavy metal, punk rock en alternatiewe rock en word die dominante genre van populêre musiek.
Dit is uitgedaag met die opkoms van hiphop in die 1980's en 1990's.
Ander genres, soos house, techno, reggae en soul, het almal gedurende die laaste helfte van die eeu ontwikkel en deur verskillende periodes van gewildheid gegaan.
Sintetiseerders het wyd in musiek begin werk en in die 1980's met nuwe golfmusiek na die hoofstroom oorgegaan. Elektroniese instrumente is wyd gebruik op alle maniere van populêre musiek en het gelei tot die ontwikkeling van genres soos house, synth-pop, elektroniese dansmusiek en industriële.
Film, televisie en teater Redigeer
Film as 'n artistieke medium is in die 20ste eeu geskep. Die eerste moderne filmteater is in 1905 in Pittsburgh gestig.  Hollywood het ontwikkel as die middelpunt van die Amerikaanse filmproduksie. Terwyl die eerste films in swart en wit was, is technicolor in die 1920's ontwikkel om kleurfilms moontlik te maak. Klankfilms is ontwikkel, met die eerste vollengte rolprent, Die Jazz Sanger, vrygestel in 1927. Die Oscar-toekennings is ingestel in 1929. Animasie is ook in die 1920's ontwikkel, met die eerste vollengte animasiefilm in volle lengte Sneeuwitjie en die sewe dwerge, vrygestel in 1937. Rekenaar gegenereerde beelde is in die 1980's ontwikkel, met die eerste CGI-animasiefilm in volle lengte Speelgoedstorie is in 1995 vrygestel.
, Harry Belafonte, Humphrey Bogart, Marlon Brando, James Cagney, Charlie Chaplin, Sean Connery, Tom Cruise, James Dean, Robert De Niro, Harrison Ford, Clark Gable, Cary Grant, Audrey Hepburn, Katharine Hepburn, Bruce Lee, Marilyn Monroe, Paul Newman, Jack Nicholson, Al Pacino, Sidney Poitier, Meryl Streep, Elizabeth Taylor, James Stewart en John Wayne is een van die gewildste Hollywood -sterre van die 20ste eeu. , Sergei Eisenstein, DW Griffith, Cecil B. DeMille, Frank Capra, Howard Hawks, John Ford, Orson Welles, Martin Scorsese, John Huston, Alfred Hitchcock, Akira Kurosawa, Spike Lee, Ingmar Bergman, Federico Fellini, Walt Disney, Stanley Kubrick , Steven Spielberg, Ridley Scott, Woody Allen, Quentin Tarantino, James Cameron, William Friedkin en George Lucas is een van die belangrikste en gewildste rolprentmakers van die 20ste eeu.
In teater, soms na verwys as Broadway in New York, het dramaturge soos Eugene O'Neill, Samuel Beckett, Edward Albee, Arthur Miller en Tennessee Williams innoverende taal en idees aan die idioom bekendgestel. In musiekteater het figure soos Rodgers en Hammerstein, Lerner en Loewe en Irving Berlin 'n enorme invloed op film en die kultuur in die algemeen gehad. word in Amerika gebore as 'n 'rebellie' teen eeue-oue Europese ballet, sowel as gebore uit die onderdrukking in Amerika. Dansers en choreograwe Alvin Ailey, Isadora Duncan, Vaslav Nijinsky, Ruth St. Denis, Martha Graham, José Limón, Doris Humphrey, Merce Cunningham en Paul Taylor herdefinieer beweging, sukkel om dit terug te bring na sy 'natuurlike' wortels en saam met Jazz, 'n uitsluitlik Amerikaanse kunsvorm geskep. Alvin Ailey word toegeskryf aan die popularisering van moderne dans en 'n omwenteling in Afro-Amerikaanse deelname aan 20ste-eeuse konsertdans. Sy onderneming het die bynaam "Cultural Ambassador to the World" gekry vanweë sy uitgebreide internasionale toer. Ailey se choreografiese meesterstuk Revelations is vermoedelik die bekendste en mees moderne moderne dansopvoering.
Videospeletjies-vanweë die groot tegnologiese stappe wat die rekenaar na die tweede naoorlogse tyd vorentoe gemaak het-is die nuwe vorm van vermaak wat in die 20ste eeu saam met films ontstaan ​​het.
Alhoewel dit reeds in die 1940's tot 50's gekonseptualiseer is, het videospeletjies eers in die sewentigerjare as 'n bedryf ontstaan, en toe ontplof dit in sosiale en kulturele verskynsels, soos die goue era van arcade -videospeletjies, met noemenswaardige uitgawes soos Taito's Space Invaders, Atari's Asteroïdes, en Namco's Pac-Man,  die wêreldwye sukses van Nintendo Super Mario Bros. en die vrystelling in die 1990's van die SonyPlayStation -konsole, die eerste een wat die rekord van 100 miljoen eenhede verkoop het.  word 'n dissipline en 'n werk. Sommige spelontwerpers in hierdie eeu val op deur hul werk, soos Shigeru Miyamoto, Hideo Kojima, Sid Meier en Will Wright.
Kuns en argitektuur Redigeer
Die kunswêreld beleef die ontwikkeling van nuwe style en verkennings soos fauvisme, ekspressionisme, dadaïsme, kubisme, styl, surrealisme, abstrakte ekspressionisme, kleurveld, popkuns, minimale kuns, liriese abstraksie en konseptuele kuns.
Die moderne kunsbeweging het 'n rewolusie in kuns en kultuur gemaak en die weg gebaan vir modernisme en sy eweknie postmoderne kuns sowel as ander kontemporêre kunspraktyke. het begin as gevorderde argitektuur en ontwerp, maar het uit die mode geraak ná die Eerste Wêreldoorlog. Die styl was dinamies en vindingryk, maar nie geskik vir die depressie van die Groot Oorlog nie.
In Europa het moderne argitektuur afgewyk van die versierde style van die Victoriaanse era. Vaartbelynde vorms wat deur masjiene geïnspireer is, het algemeen geword, moontlik gemaak deur ontwikkelings in boumateriaal en tegnologie. Voor die Tweede Wêreldoorlog het baie Europese argitekte na die Verenigde State verhuis, waar moderne argitektuur steeds ontwikkel het.
Die motor het die mobiliteit van mense in die Westerse lande in die vroeë tot middel-eeu en op baie ander plekke teen die einde van die 20ste eeu verhoog. Stadsontwerp in die grootste deel van die Weste het gefokus op vervoer per motor.
Die gewildheid van sport het aansienlik toegeneem - beide as 'n aktiwiteit vir almal en as vermaak, veral op televisie.
Die moderne Olimpiese Spele, wat die eerste keer in 1896 gehou is, het tienduisende atlete by dosyne sportsoorte ingesluit.
Die FIFA Wêreldbeker -toernooi is die eerste keer in 1930 gehou en elke vier jaar ná die Tweede Wêreldoorlog.
In die 20ste eeu is verskeie nuwe wiskundevelde ontwikkel. In die eerste deel van die 20ste eeu is meetteorie, funksionele analise en topologie vasgestel, en belangrike ontwikkelings is gemaak op gebiede soos abstrakte algebra en waarskynlikheid. Die ontwikkeling van stelteorie en formele logika het gelei tot Gödel se onvolledigheid stellings.
Later in die 20ste eeu het die ontwikkeling van rekenaars gelei tot die daarstelling van 'n teorie van berekening.  Ander berekeningsintensiewe resultate sluit in die studie van fraktale  en 'n bewys van die vierkleurstelling in 1976. 
Nuwe gebiede van fisika, soos spesiale relatiwiteit, algemene relatiwiteit en kwantummeganika, is gedurende die eerste helfte van die eeu ontwikkel. In die proses is die interne struktuur van atome duidelik verstaan, gevolg deur die ontdekking van elementêre deeltjies.
Daar is gevind dat al die bekende kragte na slegs vier fundamentele interaksies herlei kan word. Daar is verder ontdek dat twee kragte, elektromagnetisme en swak interaksie, saamgesmelt kan word in die elektriese swak interaksie, wat slegs drie verskillende fundamentele interaksies oorlaat.
Die ontdekking van kernreaksies, veral kernfusie, het uiteindelik die bron van sonenergie onthul. is uitgevind en het 'n kragtige tegniek geword om die ouderdom van prehistoriese diere en plante sowel as historiese voorwerpe te bepaal.
'N Baie beter begrip van die evolusie van die heelal is bereik, die ouderdom daarvan (ongeveer 13,8 miljard jaar) is bepaal, en die Big Bang -teorie oor die oorsprong daarvan is voorgestel en algemeen aanvaar.
Die ouderdom van die sonnestelsel, insluitend die aarde, is bepaal, en dit blyk baie ouer te wees as wat vroeër geglo is: meer as 4 miljard jaar, eerder as die 20 miljoen jaar wat Lord Kelvin in 1862 voorgestel het. 
Die planete van die sonnestelsel en hul mane is noukeurig waargeneem via talle ruimtesondes. Pluto is in 1930 aan die rand van die sonnestelsel ontdek, hoewel dit in die vroeë 21ste eeu herklassifiseer is as 'n dwergplaneet in plaas van 'n regte planeet, en agt planete agtergebly het.
Geen spoor van lewe is op enige van die ander planete in die Sonnestelsel (of elders in die heelal) ontdek nie, alhoewel dit onbepaald gebly het of daar iewers 'n vorm van primitiewe lewe kan bestaan, of moontlik bestaan ​​het. Buitesolêre planete is vir die eerste keer waargeneem.
is eenparig aanvaar en aansienlik ontwikkel. Die struktuur van DNA is in 1953 bepaal deur James Watson,   Francis Crick,   Rosalind Franklin  en Maurice Wilkins,  , gevolg deur tegnieke te ontwikkel wat dit moontlik maak om te lees DNA -rye en lei tot die aanvang van die Human Genome Project (wat nie in die 20ste eeu voltooi is nie) en die eerste soogdier in 1996 te kloon.
Die rol van seksuele voortplanting in evolusie is verstaan, en bakteriese vervoeging is ontdek.
Die konvergensie van verskillende wetenskappe vir die formulering van die moderne evolusionêre sintese (vervaardig tussen 1936 en 1947), wat 'n algemeen aanvaarde weergawe van evolusie bied.
-beheerde, ewekansige, verblinde kliniese proewe het 'n kragtige instrument geword om nuwe medisyne te toets. drasties verminderde sterftes weens bakteriese siektes en die voorkoms daarvan.
'N Entstof is vir polio ontwikkel, wat 'n wêreldwye epidemie beëindig het. Effektiewe entstowwe is ook ontwikkel vir 'n aantal ander ernstige aansteeklike siektes, insluitend griep, witseer, kinkhoes, tetanus, masels, bof, rubella (Duitse masels), waterpokkies, hepatitis A en hepatitis B. en inenting het gelei tot die uitwissing van die pokkevirus by mense. 'n kragtige diagnostiese hulpmiddel geword vir 'n wye spektrum siektes, van beenbreuke tot kanker. In die sestigerjare is rekenaartomografie uitgevind. Ander belangrike diagnostiese hulpmiddels wat ontwikkel is, is sonografie en magnetiese resonansie beelding.
Ontwikkeling van vitamiene elimineer skeurbuik en ander vitamientekort-siektes uit geïndustrialiseerde samelewings.
Nuwe psigiatriese middels is ontwikkel. Dit sluit antipsigotika in vir die behandeling van hallusinasies en dwalings, en antidepressante vir die behandeling van depressie.
Die rol van tabakrook in die oorsaak van kanker en ander siektes is gedurende die 1950's bewys (sien British Doctors Study).
Nuwe metodes vir die behandeling van kanker, insluitend chemoterapie, bestralingsterapie en immunoterapie, is ontwikkel. As gevolg hiervan kan kanker dikwels genees of in remissie geplaas word.
Die ontwikkeling van bloedtik en bloedbankdienste het bloedoortapping veilig en wyd beskikbaar gemaak.
Die uitvinding en ontwikkeling van immuunonderdrukkende middels en weefselvorming het orgaan- en weefseloorplanting 'n kliniese werklikheid gemaak.
Nuwe metodes vir hartoperasies is ontwikkel, insluitend pasaangeërs en kunsmatige harte. Daar is gevind dat crack en heroïen gevaarlike verslawende middels is, en die wye gebruik daarvan is verbied om gedagtes te verander, soos LSD en MDMA, wat ontdek is en later verbied is. In baie lande het 'n oorlog teen dwelms veroorsaak dat pryse 10-20 keer hoër gestyg het, wat gelei het tot winsgewende handel in swart markte en dat gevangenisstraf 80% verband hou met dwelmgebruik teen die 1990's. [aanhaling nodig] medisyne is ontwikkel, wat die bevolkingsgroeikoerse in geïndustrialiseerde lande verminder het, asook die taboe van voorhuwelikse seks in baie Westerse lande.
Die ontwikkeling van mediese insulien gedurende die 1920's het gehelp om die lewensverwagting van diabete tot drie keer te verhoog as wat dit vroeër was.
Entstowwe, higiëne en skoon water het die gesondheid verbeter en die sterftesyfer verlaag, veral onder babas en jongmense.
Opmerklike siektes Redigeer
'N Grieppandemie, Spaanse griep, het tussen 1918 en 1919 tussen 17 en 100 miljoen mense gedood.
'N Nuwe virussiekte, genaamd die Human Immunodeficiency Virus, of MIV, het in Afrika ontstaan ​​en daarna miljoene mense regoor die wêreld doodgemaak. MIV lei tot 'n sindroom genaamd Acquired Immunodeficiency Syndrome, oftewel VIGS. Behandelings vir MIV was steeds ontoeganklik vir baie mense wat met VIGS en MIV in ontwikkelende lande leef, en 'n geneesmiddel moet nog ontdek word.
As gevolg van verhoogde lewensduur, het die voorkoms van kanker, Alzheimer se siekte, Parkinson se siekte en ander siektes van ouderdom effens toegeneem. As gevolg van arbeidsbesparende toestelle en tegnologie, het die toename in tuisvermaak en tegnologie soos televisie, videospeletjies en internet bygedra tot 'n 'epidemie' van vetsug, aanvanklik in die ryk lande, maar teen die einde van die 20ste eeu het na die ontwikkelende wêreld versprei.
Energie en die omgewing Redigeer
Die oorheersende gebruik van fossielbronne en kernkrag, beskou as die konvensionele energiebronne.
Wydverspreide gebruik van petroleum in die nywerheid - beide as 'n chemiese voorloper vir plastiek en as 'n brandstof vir die motor en vliegtuig - het gelei tot die geopolitieke belangrikheid van petroleumhulpbronne. Die Midde -Ooste, die tuiste van baie van die wêreld se olie -afsettings, het gedurende die laaste helfte van die eeu 'n sentrum geword van geopolitieke en militêre spanning. (Byvoorbeeld, olie was 'n faktor in Japan se besluit om in 1941 oorlog te voer teen die Verenigde State, en die oliekartel, OPEC, gebruik 'n soort olie -embargo na die Yom Kippur -oorlog in die sewentigerjare).
Die toename in die verbruik van fossielbrandstowwe het ook 'n groot wetenskaplike kontroversie veroorsaak oor die uitwerking daarvan op lugbesoedeling, aardverwarming en globale klimaatsverandering. , onkruiddoders en ander toksiese chemikalieë wat in die omgewing opgehoop word, insluitend in die liggame van mense en ander diere. en wêreldwye ontbossing verminder die kwaliteit van die omgewing.
In die laaste derde van die eeu het besorgdheid oor die mens se impak op die aarde se omgewing omgewingsbewustheid gewild gemaak. In baie lande, veral in Europa, is die beweging deur middel van groen partye na die politiek gekanaliseer. Die toenemende bewustheid van aardverwarming het in die tagtigerjare begin, met dekades van sosiale en politieke debat.
Een van die prominente eienskappe van die 20ste eeu was die dramatiese groei van tegnologie. Georganiseerde navorsing en praktyk van wetenskap het gelei tot vooruitgang op die gebied van kommunikasie, elektronika, ingenieurswese, reis, medisyne en oorlog.
Kyk die video: ОШ5 Историја, 8. час: Државе Старог истока
Copyright © salvadoryoscar.com | Belangrike gebeure in die Midde -Ooste in die 20ste eeu - Geskiedenis...