Gonzo Traveller: Breaking Down In Ethiopia - Interessant
Gonzo Traveller: Breaking Down In Ethiopia
Robin Esrock is oppad na Ethiopië, waar hy die waarde van geduld leer as hy oor vliegfunksies gestrand is.
Ons Fokked Up Fokker 50. As 'n plaasvervanger
vliegtuig uiteindelik opgedaag het, het dit ook gebreek.
Die Nigeriërs aan boord die vlug van Dubai na Addis Abeba het hul sin verloor.
Toe een vrou stoot, stoot en skree by die aankomstoonbank, het die een vrou haar oorlaaide karretjie direk in my bene gehardloop, 'n ander vrou het my rug gestoot terwyl sy in die ry gestaan ​​het.
Daar was nêrens heen om na my toe te gaan nie, die lughawe in Dubai - nou amptelik my slegste lughawe ter wêreld - is van alle kante geslaan, maar tog was albei vroue onapologeties.
Ons name was nie op die lys van e-kaartjies nie. Toe vergeet iemand om iemand iets te vertel en niemand het niks van iets geweet nie. Toe storm ons uiteindelik aan boord van die vliegtuig.
Toe breek daar 'n paar rye af, en vroue begin mekaar skree en babas begin huil. Toe sit die vliegtuig 'n uur lank op die teer.
Toe vertrek ons, en Ethiopian Airlines bedien kerriehoender, en die mooi vliegbediendes, gehinder deur mondelinge mishandeling, het op die een of ander manier daarin geslaag om na my te glimlag, en toe besef ek dat ek terugkeer na Afrika, en ek moet beter daaraan gewoond raak .
Geboorteplek van die mensdom
Gelukkig, en sonder respek teenoor Nigeriërs in die algemeen, is 98% van die vliegtuig verder na Lagos en het ons in die alliteratiewe hoofstad Addis Abeba neergesit.
Ethiopië volg meer as sy eie Christelike kalender (die Juliaan, in teenstelling met ons Gregoriaanse), hulle vertel ook die tyd anders, met 12 uur dag en 12 uur nag, so ons het agtuur aangekom, maar dit was regtig twee . Ek het dus sewe jaar jonger en voor my tyd in die land aangekom.
Die Grieke noem dit die land van verbrande gesigte, 'n polities onkorrekte term wat die land tog sy naam gegee het.
Daarenteen het ons bagasie 'n uur geneem om na die vervoer tyd te kom, of, indien u verkies, net 'n paar minute in Africa Time.
Ag, Afrika! Geboorteplek van die mensdom, land van skoonheid, die plek wat vooruitgang vergeet het (of ten minste oor die hoof gesien).
Addis was nog steeds vol met feestelike gekleurde liggies, sy paaie wyd en stowwerig, en snuffel deur blikke en krakende houtsteiers en hou die lekkende sementkonstruksie op. Die Grieke noem dit die land van verbrande gesigte, 'n polities onkorrekte term wat die land tog sy naam gegee het.
Dit is een van slegs twee lande op die hele vasteland wat met trots nog nooit gekoloniseer is nie, maar dit is ook 'n snelweg aan weerskante omring met oorlog en hongersnood - die tragiese motorwrakke van die geskiedenis.
As ons daarvan praat, was daar nog nie tyd om die hoofstad te verken nie; 'n Vlug van vroegoggend was gereed om ons noord te neem na ongelooflike rotskerke wat oorleef het uit die antieke koninkryk Lalibela.
Ethiopië is die geboorteplek van koffie en die koffieseremonie
word stadig en ernstig opgeneem.
Asof. Karre breek, bote breek, ek was op 'n trein wat gebreek het, en 'n gondel het ook eens vasgeval.
Dit was dus geen verrassing toe die tweeling-stut Fokker 50 opstyg na 'n vinnige stop in Bahir Dar, oor Tana-meer - die bron van die langste rivier in die wêreld, die Blou Nyl - omsingel en weer bultig beland het. Die vliegtuig het gebreek.
Dus het die passasiers, saamgestel uit avontuurlike internasionale toeriste, Rastafariërs, en 'n paar inwoners die lughawe binnegekom om koffie te bedien, brood bedek in berbersous en reëndruppels verkeerde inligting van die lugdiens. Dit was die weer, nee, die weerinstrument, nee, ons weet nie seker nie, meer koffie?
Vyf uur later het 'n vervangende vliegtuig opgedaag, maar ongelukkig het dit ook gebreek.
Dus is die passasiers van die vervangingsvliegtuig na ons vliegtuig oorgeplaas, wat blykbaar nou werk, en ons sal moet wag vir 'n vervangende vliegtuig.
Ek het nie soveel omgegee nie, want een van hierdie fokkende Fokkers was verplig om te daal, en my weddenskap was die een wat homself "skielik" reggemaak het.
Die lughawe-toilette het nie gespoel nie en daar was geen water nie, maar ek het deur my eerste Ethiopiese koffieseremonie (wat 'n uur kan duur) gaan sit en die koffiekoelkas aangesluit om werk op my skootrekenaar te doen.
Drie uur later kom 'n ongemerkte Fokker by die gejuig van die nou-en-toe-ietwat verontwaardigde passasiers.
Toe het die lughawepersoneel, met wie ons heeldag moedswillig omgaan, almal professioneel gedraai en ons tasse as veiligheidsmaatreël leeggemaak, ons verhinder om na buite te gaan en wou die band van my kamera man Sean se kamera hê.
Dit was alles vreemd, maar agt uur later het die vliegtuig vertrek, en waar was ek, ja, terug op pad na die antieke koninkryk Lalibela.