Soos ons Bloemfontein se lugruim die tweede week in Maart binnevlieg, weet ek nie wat om te verwag nie. Dit lyk groener as wat 'n mens sou verwag met die ergste droogte in 100 jaar, maar op hierdie afstand kan die skyn bedrieg.
The ten-hour journey to Bathurst from Cape Town is beautiful and scenic, but long. On arrival I sit back and enjoy a well-deserved beer at the Pig and Whistle Inn, or the Pig as locals refer to it.
Volgens oorvertelling is daar 21 bergpasse wat lei na Worcester. Ek kan dit glo, want die eerste eienskap wat die besoeker aan Worcester opval, is die hoeveelheid berge wat dié Wes-Kaapse dorp omring. Soveel is daar, dat selfs diegene wat geslagte lank al hier woon nie weet wat almal genoem word nie.
Die imposante Sishen-Saldanha-treinbrug verwelkom besoekers soos 'n poortwag aan die Lutzville-omgewing. Die struktuur is net oor 'n kilometer lank en die hoogste stutpilaar rys meer as 50 meter uit die bodem van die Olifantsrivier.
In die hart van die Gamtoosvallei net wes van Port Elizabeth sien jy die Vensterberg, in die volksmond so genoem weens die reusegat in sy piek wat oor eeue deur korrosie gevorm het.
Twee woorde kom by my op as ek aan Tzaneen dink, loof en bak, en ek praat nie van koekies nie.
"Jy moet boer waar jy Tafelberg kan sien." Hierdie mantra hoor ek by bykans elke boer met wie ek gesels tydens my besoek aan die Durbanville-landbouarea.
Vra vir die man op straat wat assosieer hy met Hermanus en die antwoord is waarskynlik walvis-kyk, maar die omgewing is baie meer vlees as net vis.
Laatmiddag kom ek Vredenburg binnegery. Dis klaar weer droog. Die reënval is gemiddeld 250 mm per jaar en dit reën net in die winter. Dis die derde week in Oktober en boere maak reg vir oes.
Dit is spesiaal om laat op 'n Sondagmiddag in Montagu aan te kom. Dalk is dit die onwerklike prentjie van die swerm skreeuende Ibis-voëls wat in 'n hoë boom op die dorp nesmaak, of dalk is dit die imposante NG-kerk se klok wat elke halfuur lui om die dorp se mense by groot, oop deure in te nooi.
Dis bibberend koud toe ons die dag die pad Bredasdorp toe vat.
My reis na Addo kan vergelyk word met 'n langdurige rit deur 'n wildtuin waar niks ooglopend gebeur nie.
Kakamas is 'n woestynparadys
Ons ry verder met die Oranjerivier af en kronkel ons pad Kakamas toe.
Die pad na Clanwilliam is lank en amper soos 'n koppie rooibostee, hy moet lekker trek en vat tyd om te geniet.
Ons ry stadig om brandewynsdraai vir Robertson binne waar mense en wynvate van donkiekarre-se-dae al daar onder die bloekombome vergader het.
Die reis op Weskus toe vanuit Kaapstad vat so tussen twee en twee en 'n half ure, afhangende van hoeveel keer jy verdwaal tussen die N7, R27 en R304. In my geval het ons al die robotte op die R27 probeer misry en toe ons weer kyk sit ons in Atlantis. Wel, ek dink Atlantis is een van daai plekke waarheen mens nooit oppad is nie, mens ry dit raak terwyl jy na ander paaie soek. Maar ons moet praat oor die Weskus…