Tieners het hul eiesoortige statussimbole waaraan hulle vasklou (Gr 8-12) (4min+) | Redenaars.co.za | ATKV Redenaars | Toesprake | Praatjies | Radikale Redenaars
Tieners het hul eiesoortige statussimbole waaraan hulle vasklou (Gr 8-12) (4min+)
Tieners het hul eiesoortige statussimbole waaraan hulle vasklou. Tieners heg baie waarde aan handelsmerk klere. Hulle vriendekring gee hulle ‘n sekere status. En om op die top van die sportleer te wees gee hulle ‘n sekere ster-status. Geskik vir graad 4-7. Lengte van die toespraak: 4min+ Vir alles wat Miley Cyrus se geknipte hare en kruiskloue en "Ek hou nie verband met seun of meisie nie"Het artikels geïnspireer geslag vloeibaarheid as die nuwe "in" ding, dit is moeilik om nie Cyrus se "trailblazing" as afgeleide van David Bowie te sien nie - 'n ware ikoon op so baie maniere, veral in sy uitdagende breek van geslagsnorme. So vroeg as 1972 - 20 jaar voor Cyrus gebore is - 'n getroude (tot 'n vrou) Bowie in die openbaar het sy biseksualiteit aangekondig. Hy spandeer sy loopbaan om uitdagende personae te skep wat konvensionele idees van geslag en seksualiteit by elke denkbare beurt gebuig het.
In 'n PSA-veldtog van net twee jaar gelede, verskyn Tilda Swinton (ook bekend vir haar enrogynie) en Bowie, geklee in tradisionele geslagskleed. Maar dit is nie 'n gewone prentjie van 'man' en 'vrou' nie: Swinton staan ​​voor ons as 'n aantreklike man in vlieëniers en loopgraaf, Bowie, 'n klassieke blonde vrou in 'n Frans-draai-serp en matroniese rok. Die teks lui: "Geslag is tussen jou ore, nie tussen jou bene nie."
Bowie se nalatenskap blyk oral te wees. "Geslagsvloeidheid" was 'n neiging van valsfrase in 2015 ("die nuwe swart"). Flieks soos Die Deense Girl en Tangerine en TV reekse soos Amazon se deursigtige lok miljoene kykers.
Die Verenigde Koninkryk het die pad gelei: wanneer die Geslagsherkenningswet is in 2004 in die Verenigde Koninkryk geslaag, sodat trans individue hul amptelike geslagte sonder operasie kon verander, dit was die eerste soort wetgewing in die wêreld. Nog 'n onlangse parlementêre verslag beklemtoon dat daar 'n "lang pad om te gaan" is om gelykheid in die VK te bereik en om trans individue te beskerm en om belangrike hervormings in die land te vra.
Hoekom is die proses wat nodig is vir 'n Geslag Erkenning Sertifikaat so duur en vernederende, byvoorbeeld, wanneer ander lande (Nederland, Argentinië, Denemarke, Malta, Colombia, Ierland) voorsiening te maak vir self-verklaring? Is ons nie die voortsetting van transgender identifikasie pathologise as ons een keer gedoen het homoseksualiteit? Hoe kan ons opsluit trans vroue in mans se tronke, wanneer wat duidelik bedreig hul lewens? "Die regering moet kyk na die behoefte om 'n wetlike kategorie te skep vir diegene met 'n geslagsidentiteit buite die binêre en die volle implikasies hiervan," lui die verslag.
'N Geskiedenis van' verby '
Dit alles bekommer my met die ondersoek van die myn in die literatuur van rasseverhoudinge en rasse-identiteit. "Passing" is 'n term wat tradisioneel gebruik word om te verwys na gemengde rasse wat gekies het om self te identifiseer as wit. Dit was 'n gewilde idee (en vrees) tydens die slawerny-era in die Verenigde State en het gelei tot die wetlike evolusie van die "een-druppel" -reël wat gemerk het wat swart was (een druppel swart bloed of een sub -Saharese Afrika-voorouer) swart. Die term het verwys na die manier waarop hierdie sogenaamde swartes mense mislei het om te dink hulle was wit, en sodoende kon slawerny of vernedering van armoede en vernedering onder segregasie ontsnap.
Die term het nuwe geldeenheid aan die hand van 'n literatuurgolf by die draai van die 20e eeu aangeneem oor die "verbygaan" van belonings wat nie meer lewe en dood was nie, maar het gewissel van geleenthede tot 'n gevoel van persoonlike affiliasie en identifikasie. Onder hierdie is James Weldon Johnson se 1912 anonieme faux-outobiografie, Outobiografie van 'n oud-gekleurde man; Winnifred Eaton / Onoto Watanna se 1915 en 1916 paar semi-skandalige Asiatiese Amerikaanse memoires, Me and Marion; en Nella Larsen se 1929 straf novella, Verby.
Ek onderrig volgende jaar 'n kursus oor "verby", en soos ek die sillabus kies, vind ek dat ek nie beperk is tot stories oor rassige "verbygaande" nie. Jackie Kay se 1998-roman, trompet is die fiksionalisering van die lewe van Billy Tipton, 'n Amerikaanse jazz-pianis wat sy lewe as 'n man geleef het. Toe hy dood is, het paramedici sy vroulike genitalieë ontdek, verrassende Tipton se familie, wat gesê het hulle het geen idee nie. Wanneer ondervra Kort daarna het een van sy vroue gesê: "Die ware verhaal oor Billy Tipton het niks met geslag te doen nie. Hy was 'n fantastiese, amper wonderlike en vrygewige persoon. "'N Seun het geantwoord:" Hy sal altyd Pa wees. "
Dit is vreemd, natuurlik, om voort te gaan om te dink in terme van "verby" vandag, as ons nou erken dat die een-druppel reël, en ras in die algemeen, is sosiale konstruksies, en dat geslag is "tussen jou ore". Wat "verby" sê, is dat 'n persoon wat op enige wyse blyk swart net kan identifiseer as swart (maar ons het nie sê dit oor Obama, seun van 'n wit ma en swart pa?); of dat 'n persoon wat identifiseer as swart, maar het wit afkoms kan slegs identifiseer as wit (dink die onlangse geval van Spokane NAACP leier, Rachel Dolezal); of dat 'n persoon wat as 'n vrou identifiseer, verhinder kan word om op 'n vrouesportspan te speel om "eerlike kompetisie" te verseker.
Van David Bowie om Miley Cyrus, het ons oortuig onsself ons op pad na aanvaarding van geslag vervaag, geslag vloeibaarheid, nie-binêre geslag. Dat die geslag tussen jou bene is nie die een wat saak maak. Maar dit lyk asof dit is net die geval vir pop-ikone en dat die werklike wêreld het nog 'n lang pad om te gaan.
Karen EH Skinazi, Dosent van Engelse en Akademiese Praktyk Adviseur, Universiteit van Birmingham
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Seksualiteit > Gender Vloeibaarheid Is Groot - maar net as jy is Famous