In die middel van die Londense Tower staan die Normandiese Wit Toring, wat in 1078 deur Willem die Veroweraar in die suidoostelike hoek van die stadsmure laat bou is. Die toring was 'n magtige steengeworde simbool vir die nuwe Normandiese bewind in Engeland en sy voorneme om van permanente duur te wees. 'n Tweede funksie was dié van 'n vesting van tot dusver ongekende formaat en skuilplek - vir die nuwe bewindhebbers in die vroeë fase van stabilisering (waartydens opstande van Ange-Sakers nie volledig uitgesluit kon word nie), maar ook vir die Londense bevolking tydens militêre bedreigings van buite.
Die Wit Toring is 27 m hoog en die mure wissel tussen 4,5 m dik by die basis tot amper 3,3 m aan die bokant. In die 1190's het koning Richard die Leeuhart die Wit Toring laat toebou met ’n versterkte muur wat met ’n grag omring was. Hendrik III het die buitekant laat witkalk, vandaar die naam.