Die gemolesteerde mag glo dat die res van hulle lewe vernietig is en dat hulle so gedoem is. Dit is gelukkig nie waar nie. Sielkundige behandeling kan jou baie help om deur dit te werk. Dit is ‘n baie gekompliseerde probleem wat vir jou moeilik, selfs onmoontlik lyk om te verwerk, maar dit is in werklikheid heel maklik. Veral hipnoterapie kan jou help om deur die gebeure te werk, en veral om ‘n nuwe perspektief te verkry, en om die lesse daaruit te leer, sodat dit selfs ‘n positiewe ervaring kan wees, vir jou om jou lewe voluit te lewe!
Die kind word oorlaai met geskenke of lekkergoed, en hulle mag hulle die molesteerder nie veraai nie.
Met identiteit bedoel ek daardie iets wat van jou die spesiale persoon maak wat jy kies om te wees. Gemolesteerde kinders word dikwels gedwing om ‘n identiteit aan te neem wat ander op hulle afdwing, soos die redder of die slagoffer in die gesin.
Die gemolesteerde kind het dikwels ‘n beperkte perspektief op die wêreld, wat die gevolg is daarvan dat hulle vals en verdraaide boodskappe oor baie basiese lewensfeite ontvang het – aspekte soos mag, kontrole, intimiteit, seks, liefde, vertroue, wat dit beteken om vrou te wees. Jy kan hierdie leuens vir jare lank, ja, selfs ‘n leeftyd, met jou saamdra sonder om tot by ‘n punt te kom waar jy vir jouself dink en jou eie besluite oor die lewe neem. Enkele voorbeelde van die vals en verdraaide boodskappe is die volgende:
Hierdie lys is nie volledig nie, en nie alle gemolesteerde persone ervaar al die simptome nie. Merk die areas wat jy meen van toepassing op jouself is.
As jy as kind gemolesteer is en dit oorleef het, wys dit dat jy waarskynlik sedert jou kinderjare maniere gevind het om jouself te beskerm teen die pyn en herinnering van molestering.
Repressering of onderdrukking is die algemeenste verdedigingsmeganisme. Dit behels dat pynlike ervarings vanaf die bewussyn na die onderbewuste gekanaliseer word waar dit minder of geen pyn veroorsaak nie. Ongelukkig vergeet die menslike brein nie so maklik nie. Alle data word gestoor, net soos in die geheue van ‘n rekenaar. Diep in die onderbewuste lê al die emosies rondom die gebeure sluimerend, van waar dit jou lewe kan reguleer sonder dat jy dit besef.
Die groot gevaar van repressering is dat jy nie bewuste toegang het tot herinneringe en emosies wat in die onderbewuste gestoor word nie. Die gevolg is dat jy die slagoffer word van kragte wat buite jou bewuste beheer is, dat aspekte van jou lewe gereguleer word deur ‘n onsigbare dinamika.
Ontkenning beteken dat jy jouself oortuig dat so iets nooit met jou kon gebeur het nie. Soos die volstruis steek jy jou kop in die grond en maak of die werklikheid nie bestaan nie. Jy kan ook “vergeet” dat dit gebeur het. Die herinneringe word bloot onder die mat ingevee.
Terugflitse of “flashbacks” is herinneringe oor die molestering wat vanuit die onderbewuste deurbreek. Dit is dikwels vaag en onduidelik aan die begin van die terapieproses, maar word gewoonlik duideliker namate die proses vorder. Die proses word dikwels aan die gang gesit deur gebeure in jou lewe:
Insidente soortgelyk aan die oorspronklike gebeure en wat jou daaraan herinner, soos die ontdekking dat ‘n familielid gemolesteer word.
Enige insident kan die sneller wees wat inhoude uit die onderbewussyn te voorskyn laat kom, maar hierdie lys beskryf dié wat die meeste voorkom.
As ‘n mens eers die dinamika van molestering verstaan, verstaan jy heeltemal waarom die kind nie vir haar ma van die molestering vertel nie.
Hierdie dreigemente plaas die kind in ‘n onmoontlike posisie. Hulle weet nie of die molesteerder se dreigemente die waarheid is nie. Kinders is oop vir suggestie en het nie die oordeelsvermoë om so ‘n dreigement rasioneel te beoordeel nie. Terselfdertyd kan hulle ook nie uitvind of dit waar is nie, want om dit te doen, moet hulle vertel. Kan jy hulle dilemma insien? Die gevolg is dat hulle gedwing word om die molesteerder se dreigemente te glo en stil te bly. Kan jy jou voorstel watter enorme konflik dit in die gemoed van ‘n kind veroorsaak?
Omdat die molesteerder jou skuldig laat voel, is jy te skaam om vir iemand te vertel. Jy weet nie wat jou ma se reaksie gaan wees nie. Gaan sy kwaad wees?, wonder jy. Sal sy dink ek is ‘n slegte kind? Is dit nie miskien tog maar my skuld nie? Het ek nie iets verkeerd gedoen nie?
Neem in ag dat daar in die verlede ‘n baie sterk taboe was oor enigiets wat met seks te make het. Die woord “bloedskande” het so ‘n verskrikking ingehou dat dit byna nie in geselskap genoem is nie. As kind was jy moontlik nie so ingelig soos die jeug van vandag nie. Hierdie probleem het eers onlangs, veral in die laaste tien of so jaar, onder die soeklig gekom, en het die media die publiek daaroor ingelig. In ons land het die Suid-Afrikaanse Polisiediens eers onlangs ‘n spesiale kindereenheid gestig om ondersoeke van hierdie aard te hanteer.
Molesteerders rasionaliseer gewoonlik hulle dade en kla dat hul vrouens koud is, dat hulle huwelike ongelukkig is, dat die kind uitlokkend en verleidelik is, dat dit “net ‘n speletjie” was, dat hy finansiële stres gehad het, sy vrou vir ‘n lang tyd siek was, dat alkohol die skuld moet kry, en eindelose ander verskonings. Dit is altyd iets buite die molesteerder self, iets in sy omstandighede wat die oorsaak van sy optrede is. Hulle aanvaar selde verantwoordelikheid vir hulle dade.