Ek is eers in 1966 gebore en was dus te klein om van die kuiers by haar te kan onthou. Maar my broer, Arends Pieterse, is vier jaar ouer as ek en onthou nog hoe ’n bobbejaan hom in Letaba gejaag het. My ouma het altyd vertel daar het in daardie jare baie meer diere in die kampe gekom – ’n klompie leeus het selfs eenkeer ’n bok in die kamp gevang en net daar gevreet!
In die verlede – tot ongeveer 1990 – het daar by die ingangs-hekke ’n vuurtjie gebrand met ’n ketel kookwater. Dit was ook die gebruik by die piekniekplekke. Daai ou vuurtjie met die keteltjie was soos ’n bordjie wat ons welkom geheet het.
Baie het verander. Tog bly die gevoel wat ’n mens kry as jy in die wildtuin aankom, dieselfde – ’n gevoel van afwagting vir nóg ’n heerlike vakansie in dié besonderse plek.