Beluga - Wie is die beluga en hoe leef dit? - Inligting
Beluga - Wie is die beluga en hoe leef dit?
: beluga, see kanarie, wit walvis
Liggamslengte: 3 - 7 m
Gewig: vroulik 1350 kg - manlik 1500 kg
Lewensduur: 30 - 40 jaar
Seksuele volwassenheid: vroulik 4/7 jaar - man 7/9 jaar
Beluga, wetenskaplike naam Delphinapterus leucas is 'n odontoceta-walvis van die gesin Monodontidae wat woon in die arktiese en subarktiese waters langs die kus van Kanada, Alaska, Groenland, Noorweë en die Sowjetunie, asook aan die monding van die St. Lawrence-rivier (die grootste rivierweg ter wêreld wat Québec oorsteek en die hoofuitgang van die Groot Mere, die grootste uitgestrekte varswater ter wêreld).
Die habitat van die Beluga word voorgestel deur die kusgebiede, deur die nie te diep bodem nie, deur die monding van groot riviere waar die waters nie baie sout en nie baie diep is nie, wat 'n veilige toevlug bied vir roofdiere en gebiede ryk aan voeding wat geskik is vir bevalling, borsvoeding en die groei van kinders.
Beluga's is soogdiere met seksuele dimorfisme, want die mannetjie is altyd groter as die wyfie en onder al die walvisdiere is hulle die enigste met 50% van hul gewig (die gemiddelde is 20%).
Hulle het 'n tapse lyf aan die ente met 'n klein kop en 'n nie besonder groot stert nie. Die kop van die beluga het 'n kenmerkende vorm, met 'n baie hoë en prominente voorkop met die echolokalisator in die middel (dieselfde meganisme wat gebruik word in sonar wat die weerkaatsing van klankgolwe gebruik). Dit kan die vorm van die kop verander deur bloot lug te blaas. Dit het nie 'n groot stel tande nie, maar slegs 8-10 tande aan elke kant van die kakebeen wat gebruik word om prooi te gryp en nie om te kou nie.
Dit is 'n nabye familielid van die narwal, wat aan dieselfde familie behoort, maar waarvan dit verskil omdat die kop en nek baie beweeglik is (dit het nie die werwels van die nek saamgevoeg nie), meer as enige ander walvisdiere wat dit toelaat om, wanneer dit uit die water opkom, sy kop in alle rigtings te beweeg, amper soos 'n periskoop.
Die rugvin is afwesig en daar loop net 'n klein rantjie langs die rug. Hierdie kenmerk is belangrik omdat dit die beluga in staat stel om sonder probleme onder die ys te kan swem sonder dat rugvin probleme veroorsaak. Die borsvinne het 'n bepaalde vorm en word in die liggaam geplaas om voldoende vryheid van beweging moontlik te maak.
Die kenmerk is sy wit kleur (uniek onder dolfyne), selfs al is dit swart of donkerbruin. Die tipiese kleur sal binne vyf jaar verwerf word.
Hul gemiddelde snelheid is 9 tot 10 km / h en kan tot diep dieptes duik, maar hulle spandeer gewoonlik tyd op die oppervlak.
Die beluga is 'n sosiale dier wat in troppe duisende individue woon.
Hulle is baie speelse en nuuskierige diere wat pret het met alles wat op hul pad kom: 'n stuk hout, 'n plant, ens.
Aangesien hulle in die arktiese gebiede woon om asem te haal, word gate in die ys geskep wat presies gebruik word om die kop uit te steek om asem te haal.
In die somermaande versamel 'n groot aantal beluga's in riviermondings of in elk geval waar die seebodem laag en ryk aan gruis is, waar hulle hulself vryf om die ou, verdorde en vergeelde vel van die vorige jaar uit te skakel en sodoende terug te keer na die wit en blink vel.
Dit is 'n dier wat talle hoë frekwensie geluide uitstraal omdat die vokalisering so sterk is dat dit soos die geluid van voëls lyk.
Dit is diere wat ook baie lyftaal gebruik, soos om hul tande te beweeg of in water rond te spat.
Die beluga se dieet bestaan ​​uit verskillende soorte vis: salm, kabeljou, maar ook ongewerwelde diere soos krap, garnale, mossels, wurms, seekat, inkvis, ens.
Aangesien hulle nie 'n ontwikkelde stel tande het nie, gebruik hulle ook suiging om prooi te gryp om hulle in hul mond vas te vang en dan heel in te sluk. Gevolglik kan die prooi nie te groot wees nie, anders loop hulle die gevaar om te versmoor.
Die manier van voortplanting is nie goed bestudeer nie. Paring vind plaas teen die einde van Februarie - April en daar is 'n hele ritueel waartydens die mannetjies, om die wyfies te lok, allerhande geluide op 'n wanordelike manier in die water laat beweeg. 'n wyfie kies die mannetjie om mee te paar, sy plaas haar onder sy buik en hulle swem saam (sien die video hieronder).
Die swangerskap van die beluga duur ongeveer 14 maande, waarna 'n donkerkleurige hondjie gebore word wat onmiddellik kan swem (sien die video hieronder).
Die wyfie het spesiale spiere in die melkklier wat toelaat dat melk direk in die baba se mond gespuit word (sien die video hieronder).
Dit word verpleeg tot ongeveer 1,5 - 2 jaar oud. Die verhouding tussen moeder en kind is baie sterk, sodat die hondjie feitlik geheg aan die moeder swem.
Seksuele volwassenheid word bereik by vroue tussen 4 en 7 jaar, en by mans tussen 7 en 9 jaar.
Die interval tussen een geboorte en 'n ander is 2-3 jaar.
Die belangrikste roofdiere van die Beluga is orka's en ysbere. Ysbere val Beluga op dieselfde manier aan as wat hulle robbe aanval: deur die gate in die ys wat hierdie diere moet asemhaal, te bekruip.
Op 'n tydstip is hierdie diere ook deur die mens gejag om vleis te verkry, maar bowenal vet.
Beluga word in die IUNC Rooi lys (2009.1) geklassifiseer as diere met 'n ernstige bedreiging in die natuur, KRITIES GEVAAR (CR). Daar is erken dat die populasie van hierdie walvisdiere verminder word tot 'n paar honderd monsters met 'n baie lae geboortesyfer (daar word beraam dat die bevolking die afgelope 26 jaar met 75% afgeneem het).
Daar is nie veel bekend oor die lewe van die beluga nie, en dit is 'n verdere gestremdheid wat voorkom dat betogers maatreëls tref om nie hierdie soort te blus nie. Die hoofrede wat bekend was, was jag, wat oor die jare heen ernstige bevolkingsverlagings veroorsaak het. Maar hierdie bedreiging word al baie jare lank afgeweer, en geleerdes verstaan ​​dus nie waarom die bevolking van hierdie walvisdiere steeds agteruitgaan nie.
Met inagneming van die feit dat die beluga 'n dier is wat enorme hoeveelhede visse eet waar hy woon (ook omdat dit nie alleen maar in talle troppe beweeg nie), word dit negatief beskou deur vissers met wie dit nie 'n goeie verhouding het nie.
Dit is 'n baie mak en intelligente dier en dit is algemeen om dit in waterparke te sien waar dit 'n ware trekpleister is (sien die video hierbo).
Die Delphinapterus leucas staan ​​onder verskillende name bekend:beluga wat afkomstig is van Russies byelukha wat "wit, seekanariese" beteken, so genoem deur die ou walvisjagters vanweë die feit dat dit 'n baie groot reeks fluitjies, geul en gille uitstoot wat lyk soos 'n voël, 'wit walvis' vir sy openhartige kleur.
Sommige wetenskaplikes noem dit walvis belukha om dit van die steur te onderskeibeluga, die vis waaruit kaviaar onttrek word.
Hier is die narluga, half narwal en half beluga
Tot nou toe was dit op 'n paar rakke wat stof versamel het. Maar vandag, die geheimsinnige skedel bewaar in die Natural History Museum of Denmark het uiteindelik sy identiteit gevind. Dit is 'n buitengewone wese: 'n "narluga", Dit is 'n baster tussen 'n beluga (Delphinapterus leucas) dit is 'n narwal (Monodon monoceros). Om dit te bewys, en om dit op die bladsye van Scientific Reports te vertel, was 'n span navorsers vanUniversiteit van Kopenhagen wat deur middel van ingewikkelde genetiese ontledings daarin geslaag het om die eerste en enigste bewys te ontdek wat hierdie twee walvisse kan weergee met sukses.
Noc, die beluga wat 'gepraat' het
Sy naam was Noc, hy was 'n beluga (Delphinapterus leucas), en 30 jaar lank het hy by die National Marine Mammal Foundation in San Diego, Kalifornië, gewoon. Hy is weer in die hoofopskrifte (en sy stem is wêreldwyd) danksy 'n navorsing wat in Current Biology gepubliseer is, waarin 'n groep navorsers die opnames van sy verse ontleed het.
Noc se storie
Die mariene bioloë van San Diego het al in 1984 opgemerk dat vreemde geluide uit die tenk van Noc kom. Hulle het dit opgeneem en ontdek dat die ritme en frekwensie van sy vokalisering die van die menslike stem nader. 'Die geluide wat spraak naboots, was 'n paar oktawe laer as die wat gewoonlik deur walvisse uitgestraal word', verduidelik Sam Ridgway, hoofnavorser.
Teen die einde van die 1980's, op byna vierjarige ouderdom, het Noc sy 'nabootsing' gestaak: volgens Ridgway, waarskynlik omdat hy geslagsrypheid bereik het (Noc is later in 2007 oorlede).
Waarom volg hulle ons na?
Dolfyne (waarvan die beluga 'n hegte neef is) boots mekaar na. Bultrugwalvisse leer die liedjies van hul medemens. Daarom is die neiging van walvisagtiges om mekaar na te boots baie wydverspreid, maar ons weet nog nie waarom 'n seesoogdier besluit om mense na te maak nie. En dit is heel moontlik dat Noc nie die betekenis van die geluide wat hy gemaak het, verstaan ​​het nie.
Ridgway en sy span het 'n klein apparaat in die neuskanaal van Noc geplaas en ontdek dat die beluga daardie vreemde geluide voortbring deur die lugsakke tot 'n veel groter druk te vul as wat vir normale vokalisering gebruik word.
Hierdie navorsing is belangrik omdat dit demonstreer hoe 'n dier, bloot deur te luister, klanke kan voortbring wat heeltemal nie verband hou met sy repertoire nie.
Die ander gevalle
Benewens die Lyre-voël, wat bekend is vir sy navolgende vermoë (kyk na die video), is daar talle gevalle in die natuur van diere wat mense kan naboots.
Hoover, 'n seël wat in die 1970's in die New England (Boston) akwarium versamel is, het selfs 'n Maine-aksent.
Alex, 'n pratende papegaai, kon nie net mense nie, maar ook ander diere naboots. En hy kon waarskynlik selfs die betekenis van sy vokalisering verstaan. En dit is waarom Focus hom in 1997 ondervra het!
Ten slotte is daar die geval van Mishka, 'n husky met die vermoë om wonderlike stemme en nabootsings te gee.
Die onmoontlike omhelsing tussen 'n beluga en 'n seeleeu
Om menslike emosies op tonele van die dierelewe te projekteer, is 'n sterk versoeking, maar dit kom byna altyd voor. Die afgelope paar dae het u moontlik 'n beeld van 'n sneeuwit beluga raakgeloop wat blykbaar 'n swart pelsrob vashou en omhels. Die yin en yang van die oseaanlewe?
Van die ander kant van die wêreld. As dit eg was, sou die opname op Reddit wonderlik wees. Maar soos dikwels gebeur, is dit nie. Beluga's en seeleeus leef in diametraal teenoorgestelde waters op die planeet: soos mariene bioloog Robert Harcourt van die Macquarie Universiteit (Australië) aan Science Alert verduidelik het, het wit walvisagtiges (Delphinapterus leucas) swem in arktiese en subarktiese waters, terwyl pelsrobbe van die geslag Arctocephalus, soos die wat u blykbaar op die foto herken, woon hulle uitsluitlik in die suidelike halfrond.
Ons hou afstand. In werklikheid kan dit in werklikheid naas die Belge 'n ware seël sien (familie Phocidae). Die twee diere kan in dieselfde see swem of om dieselfde kos (soos seekat en inktvis) meeding, maar die interaksies is beperk hiertoe: hulle sal amper nie drukkies gee nie.
Benadering tot art. Die enigste manier om hulle so naby te sien, is in 'n akwarium - maar dit is nie die geval nie - of in 'n bestudeerde fotografiese komposisie nie. In werklikheid is die foto 'n vorm van digitale kuns deur die Oekraïense kunstenaar Elena Vizerskaya, wat spesialiseer in droomagtige beelde wat met fotobewerking geskep is. Vizerskaya het nooit die oorsprong van die skoot verberg nie en het dit nie as 'n stuk natuurfotografie probeer oordra nie. Sy is waarskynlik geïnspireer deur die beluga se vriendelike en gesellige aard, wat op baie (regte) foto's blykbaar glimlaggend of selfs soentjies is.
Kaviaar, hoe om dit te eet
Dit klink miskien herhalend, maar tog is dit baie belangrik om daarop te wys dat die kaviaar gaan alleen geproe, sonder om deur enige ander kos vergesel te word. Slegs op hierdie manier is dit moontlik om die smaak daarvan ten volle te waardeer. In sommige gevalle kan dit benader word eiers - hardgekook of saggekook - of al witbrood en / of brioche-brood, beter as dit net met 'n knop ambagsbotter gesmeer word. Sommige beveel aan dat kaviaar altyd gepaard gaan met suurlemoenwiggies, terwyl die Russiese gebruik dit wil bedien met suurroom en blini's of met gebakte aartappels.
En wat om eerder te drink om die smaak van kaviaar te verbeter? N fluit van Italiaanse of Franse borrels, natuurlik. Vir die dapperste, selfs 'n lekker kelkie vodka met ys, soos tipies in die Nordiese lande.
In sy à la carte-spyskaart bied Ercoli 'n noukeurige keuse, wat alleen geniet kan word en gepaard gaan met uitstekende kos soos amberjack-tartaar, blini's en linguine met Franse botter. Ontdek die spyskaart.
Narwhal aangeneem deur beluga: die video wat die web beweeg
Die walvis was 'n hele ent van sy natuurlike habitat, die Noordpoolsee. Die ontvangs van die belugas is 'n pragtige verhaal van die natuur
In die afgelope paar uur het die netwerk mal geword vir 'n narwal en vir 'n groep beluga. Maar waaroor praat ons? Van 'n film wat op die web virale word, wat 'n wonderlike verhaal vertel.
Die narwal: wat dit is, die betekenis van sy verbeeldingryke kombinasie
'N Baie jong monster narwhal, 'n walvis wat tot die monodontidae-familie behoort, is ver van sy natuurlike habitat af gesien. Trouens, hierdie dier woon in die Arktiese See en beweeg selde daarvan weg, behalwe in baie sporadiese gevalle.
Klaarblyklik bang vir die vervaagde gevoel van oriëntasie, is die walvisse letterlik deur 'n groep beluga's, 'n dier van dieselfde familie, aangeneem. Wetenskaplike nuuskierigheid: die belangrikste eienaardigheid wat narwal en beluga onderskei, is die aanwesigheid in die eerste spesie van 'n groot tand, soortgelyk aan 'n wingerdstok, met kronkel van regs na links, dikwels word hierdie dier verbeeldingryk geassosieer met 'n eenhoorn.
Navorsers wat walvisse bestudeer langs die St Lawrence-rivier in Quebec, het 'n pragtige ontdekking gemaak. Met behulp van 'n hommeltuig het hulle die betrokke narwal verfilm, wat meer as 1000 kilometer van sy habitat af opgemarsjeer het.
Narwalvisse en beluga's kom gewoonlik nie in wisselwerking nie weens verskillende jaggewoontes en habitatte, maar hierdie keer lyk dit of die aanneming suksesvol was. Wat sal nou met die walvisdier gebeur? Sal daar kruisteling tussen die twee spesies wees?
Die Beluga van Sint Petersburg, die spioenasie-dier
Die wit dolfyn wat die Noorse vissermanne nader, kom van Rusland. Hy stap weg en laat sy spoor van stories, identiteite en herinneringe agter
Spioene in België stry met mekaar, en niemand beheer wie in Brussel spioeneer nie
Die Gru is die simbool van 'n era wat die Russe kragtig gemaak het omdat hulle geweet het hoe om geheim te wees
Begin daar weer sterreoorloë tussen Rusland en die Verenigde State?
Daardie vriendelike beluga het nie soos 'n spioen gelyk nie. Hy was honger en ook 'n bietjie verbouereerd. Hy het nie die vertroue oor die spioen gehad nie, hy het nie eens die diskresie gehad nie. Maar om na iets anders te lyk, allesbehalwe 'n spioen te lyk, is die goue reël van literêre en selfs kinematografiese spioenasie. Die beluga, die wit dolfyn, wat verlede Donderdag 'n groep Noorse vissermanne in die see tussen die eilande Rolvsøya en Ingøya genader het, skaars die kant van die boot afgestreel het, kom uit Rusland. Dit is aan die kaak gestel deur die gordel wat die boonste deel van die liggaam toegedraai het met die opskrif "St. Petersburg-toerusting". Die reaksie op die nuus was tweeledig, iemand was bekommerd oor sy veiligheid, hy het die houding van 'n opgeleide dier en kon dus nie alleen oorleef nie, sê sommige diereregte-aktiviste. Sommige, veral die Noorweërs, is bekommerd oor die band en die vraag wat dit meegebring het. Sê nou daardie beluga was 'n spioen? Die aflewering het ou herinneringe, ambisies van die Koue Oorlog, teruggebring toe die Sowjetunie en die Verenigde State alles gedoen het om mekaar te kan bespied om soveel as moontlik van mekaar te kon weet, selfs om die diere. Die Amerikaners het in die sestigerjare gedink dat katte perfekte geheime agente sou wees, die CIA het 14 miljoen dollar bestee vir 'n projek wat hulle in staat sou stel om luisterapparate op die liggaam van katte te plaas, en hulle wou hê dat hulle nader aan die plekke moes kom waar die Russiese intelligensie bedryf word. , maar die eksperiment het baie sleg geëindig: die eerste kat wat vir verkenning gestuur is, is voor die Sowjet-ambassade in Washington getref. As die mens ongenaakbaar deur die mens was, was dit nodig om hulself tot diere te wend en die Russe het seediere begin oplei. Selfs die Belge, wat 'n uitstekende geheue het, 'n duidelike gesig het, en Moskou, het hulle hoofsaaklik gebruik om myne te soek. 'N Voormalige Sowjet-basis vir die opleiding van dolfyne het ook in die geskil tussen Rusland en Oekraïne beland. Die steeds funksionerende basis was in Sevastopol, die Krim en met die referendum van 2014 en die anneksasie van die skiereiland, het selfs die dolfyne en al die diere Russies geword.
Moskou het in die negentigerjare besluit om op te hou werk met soogdiere, maar in hierdie geblinddoekte terugkeer na 'n verlede wat die meeste van Rusland as grandioos beskou, selfs diere, onbewuste en opgeleide spioene, beland hulle. In 'n verslag van 2017 het die Russiese ministerie van verdediging, deur middel van sy televisiekanaal Zvezda, onthul dat die vloot weer met walvisse, dolfyne en selfs robbe begin werk, dit lyk asof hulle baie goed is om die teenwoordigheid van plofstof op die seebodem op te spoor, en as Russies Kolonel Viktor Baranest is deur die radio, Govorit Moskva, ondervra en gesê dat die Russiese vloot 'n opleidingsprogram vir mariene soogdiere het. Die wêreld is vol spioenasiediere, dit lyk asof die Chinese duiwe toets en Japan het die heiligdom van Yasukuni aan dooie diere opgedra om hul land te dien. Maar die wêreld is ook vol ongelukke en ongegronde vermoede oor diere. In 2013 het Egipte 'n ooievaar daarvan beskuldig dat hy 'n spioen was, vanweë 'n pakket wat hy in sy snawel gehad het en 'n etiket met die Franse skrif. Die etiket was van 'n span wetenskaplikes en die ooievaar was regtig 'n ooievaar, nie 'n spioen nie. Van daardie beluga, daardie wit dolfyn, weet ons nie en miskien sal ons dit nie weet nie. Vry van die gordel af het hy weer begin swem en agterspore agterdog, identiteit en denkbeeldige herinneringe aan eindelose koue oorloë agtergelaat.