Laat ek U iets leer, Vader: “lerende” gebed | wurmblikkie
Laat ek U iets leer, Vader: “lerende” gebed
Dit is moeilik, ek weet. Veral as jy jou oë toemaak. Veral as dit ‘n laaange is, en die voorganger se stem boonop klink soos die gedreun van ‘n honderd swerms rysmiere. Goed dan, partykeer klink dit meer soos die dawerende eggo in Plato se grot – wat net weereens bevestig dat jy (semi-)bestaan. Mens kan maklik verlore raak in ‘n gebed. Daarom dink ek dis dalk ‘n goeie idee om ‘n gids tot die kleur en geur van gebed op te stel – ‘n A-Z van gebed. Hierdie blogpost is my eerste gedagtes daaroor. Lees gerus, en kyk of jy dit volgende keer kan uitken – veral as jy self bid.
Gebedstipe 1: Lerende (“didaktiese”) gebed
Hierdie tipe gebed is seker die tipe wat my die meeste irriteer. Dit help natuurlik nie dat ek dit self oor en oor doen nie. Dis nou wanneer ‘n gebed min of meer so opgesom kan word:
“Liewe Here, U het my preek gehoor. As ek dit weer kan opsom, daar was drie hoofpunte.”
Dis wanneer dit klink asof iemand iets vir God wil leer – maar dit eintlik vir die omstanders bid. Luister bietjie, jy gaan hierdie een gewoonlik na ‘n preek hoor; of miskien in ‘n gebedsgroepie waar iemand “Skrif” wil gebruik in ‘n gebed. Dan kan dit dalk ook so klink:
“U weet, Here, dat U in u Woord gesê het …”
Die persoon wat bid maak asof s/hy met God praat; maar die harde feite is dat s/hy eintlik net iets wil oordra aan die mense wat na die gebed luister. Mens sou kon dink hierdie is nogal ‘n nuttige stuk gereedskap in enige prediker se gereedskapskissie; maar dis eerder ‘n red herring; ‘n foefie; iets wat die aandag van die saak aflei. Watter nut het gesprek met God as mens nie regtig met Hom praat nie?
This entry was posted on Sondag, Januarie 17th, 2010 at 9:52 nm and is filed under gebed.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.