$98 From Bing Bang
Enamel Sphere Hoop Earring
Bauhaus Pave Spike Earrings
Plain Thin Gunmetal Hoop Earrings PressReader - Kuier: 2014-09-24 - wat die hart van vol is
Sy ver­lang erg te­rug na die ses­tigs. Dit was die dae van skoon lied­jies en skoon­ge­sig-san­gers. Maar van mo­der­ne rap wil sy niks weet nie.
“As jy ’n klok is, lui! as jy ’n at­leet is, hard­loop!” My mu­siek­mal pa en sy e­wi­ge les­se van die to­nic sol­fa het ge­sorg dat ek ten min­ste ’n mu­siek­noot kan hou, want vin­nig kan ek nie hard­loop nie en ’n klok was ek nog nooit. Ter­wyl ek op vyf jaar tus­sen sy knieë ge­hang het, moes ek die doh’s en die soh’s na­sing. ki­taar­dag het mop­pie-sing­tyd be­te­ken. Pa was im­mers ’n ka­pe­naar wat op sy dag ban­jo vir ’n klop­se­groep ge­speel het.
In sub a het juf­frou e­ve­lyn my toe­val­lig “ont­dek”. sy’t pou­ses ge­sorg vir die ge­hoor. ek moes ge­wil­de tra­ne­trek­kers uit die Paul & Pau­la- reeks van­af haar klas­ka­mer­ta­fel sing. Be­ta­ling was ’n sil­wer tie­kie vir el­ke so­lo – my pas­poort tot bin­ne-in tant a­lie se ta­me­le­tjie- en tant ka­te se klap­pe­rys­blik!
Wan­neer die waan­sin van se­ke­re mu­siek en li­rie­ke my ge­been­tes bin­ne­dring, wil ek berg-op vlug. ek for­seer dan my ont­hou te­rug na my guns­te­ling-san­gers, san­dy s­haw en Con­nie fran­cis. Dit was die dae van skoon lied­jies en skoon­ge­sig-san­gers soos Bar­ry Ma­ni­low.
Te­le­vi­sie was nog ’n vae droom in die ses­tigs. Mu­siek­ver­maak was die si­de­bo­ard wi­re­less. Die P­hil­lips het op vier dun poot­jies in die voor­ka­mer ge­staan; ra­dio in die een hoek en ma se e­nig­ste din­ner ser­vi­ce in die an­der hoek­ge­deel­te. ek het mid­dae ná skool on­der die ra­dio in­ge­kruip en my elf­ja­ri­ge siel pap ge­huil oor din­ge wat net ’n an­der hor­moon­be­neuk­te tie­ner sou ver­staan het. Met el­ke treu­ri­ge noot van skee­ter Da­vis se“end of the wor­ld” het daar ’n ek­stra bran­der oor my hart­seer ge­breek, is ek­stra drif in my snik­ke ge­sit.
Ty­dens ma­ti­nee op ’n Woens­dag of sa­ter­dag is ek ver­der be­to­wer deur die pe­a­nut but­ter-en-heu­ning-stem­me van Paul an­ka en Bob­by Da­rin. Ma het my een aand voor die spie­ël be­trap waar ek be­sig was om ’n denk­beel­di­ge el­vis te soen. ek’t my pa­ra­ple­gies ge­skrik toe sy in die ka­mer ver­skyn.“ai, ai, ai, dié wat djul­le so ou­gat voor’ie tyd is!”Maar die­self­de ma het la­ter die aand eer­ste met die ap­plous be­gin toe ek en pa die Nat king Co­le-lied­jie“Too young”ag­ter in die jaart ge­sing het.
Ons eer­ste por­ta­ble gra­mop­ho­ne is op die boek ge­koop by Mis­ter Bo­wen. Die s­pea­kers was in die dek­sel in­ge­bou. Jy kon die af­fê­re toe­knip en soos ’n tas rond­dra. as bo­nus kry ons ’n gra­tis ek­sem­plaar van die nuut­ste LP van C­ree­den­ce C­le­ar­wa­ter re­vi­val ter waar­de van r2!
Die gram en die naald is sag­gies en teer be­han­del. el­ke plaat is voor speel met ’n spi­ri­tus­lap­pie af­ge­vee. Breek die naald oor die na­week, was dit neu­sie ver­by. Bo­wen’s Mu­sic sa­lon sou eers weer Maan­dag­og­gend oop­maak!
Dit was die dae van huis­dan­se. Met el­ke blu­es is die voor­ka­mer se lig af­ge­sit. Die swy­mel-lied­jies van Bar­ry W­hi­te en C­liff ri­chard het só dig op­me­kaar ge­volg dat ma be­gin kerm het:“Die neig­hbours dink net­tou­ma djul­le pa het­tie lêk­triek pi­taal’ie.”
Pa en sy troe­ba­doer-tjom­mies het graag li­rie­ke van be­ken­de lied­jies ver­draai tot ver­kneu­ke­ling van hul­self, maar tot groot er­ger­nis van ver­al my ma.“ra­mo­na, I he­ar the mis­si­on bells a­bo­ve”was ’n guns­te­ling, met die kod­di­ge self­ge­maak­te li­rie­ke: “ra­mo­na, my he­le maand se pay is djou­ne!”of“ra­mo­na, djou bin­ne­boud lyk net soos my­ne!”en wan­neer ons dit gig­ge­lend saam­ge­sing het, het ma se oë blou ge­flits soos ’n po­liesvên.
La­ter was ons sélf skul­dig aan mon­de­greens (om be­ken­de ge­seg­des of li­rie­ke ver­keerd te hoor). an­ders as pa-hul­le wat ver­maak-as­pris was, het ons nie reg ge­luis­ter nie of dalk is die li­rie­ke maar net nie reg ver­staan nie. C­ree­den­ce C­le­ar­wa­ter re­vi­val se“. . . t­he­re’s a bad moon on the ri­se”het weer­klink as“. . . t­he­re’s a bathroom on the rig­ht”. el­vis het ge­sing: “re­turn to sen­der, ad­dress unkno­wn”. vir ons was dit“re­turn to sen­der, that dress I know!”
en toe ge­beur rap! san­gers met ske­we pet­te, hang­broe­ke en woor­de wat teen hon­derd myl per uur by hul mon­de uit­tui­mel. Pa het nog ge­le­we toe dié nuwe ten­dens vlam­ge­vat het en sy ge­reel­de la­men­ta­sie was:“Ut­ter sh*t!”(en daai woord­jie was nié shirt nie).
Ja-nee, Pa! ek bly maar ’n ses­tigs-dol­la, al be­taal so­ny re­cords my ’n sak vól van juf­frou e­ve­lyn se tie­kies vir el­ke rap so­lo! Hoe soen ’n mens in elk ge­val op só ’n be­at?
DeuR Wen­Dy an­tho­nie