Teen 1700 het daar na vyftig jaar sedert die volksplanting slegs ongeveer 1 600 blankes aan die Kaap gewoon. Nogtans het die Here XVII op hierdie dag in 1706 besluit om amptelik geen verdere immigrasie na die Kaap te steun nie. Dit was 'n ernstige fout want die Afrikaneraanwas is daardeur drasties beperk.
Met hierdie beleid is boonop tot 1820 volhard toe Britse immigrante deur Engeland op groot skaal ingevoer is. In 1800 was daar 30 000 blankes aan die Kaap. Boonop was hulle oor 'n ontsaglik groot gebied versprei, sodat ekonomiese, kulturele en opvoedkundige probleme diep ingegryp het, juis ook omdat die VOC 'n vrotsigtige en selfsugtige ekonomiese beleid gevolg het.
Die Afrikanerpioniers het hulle nogtans gehandhaaf, hoofsaaklik omdat hulle as gesinne die binneland ingetrek het, baie kinders verwek het, vroeg getrou en nie geskei het nie en na afsterwe van 'n lewensmaat spoedig hertrou het. Afrikanergetalle was egter deurgaans te klein, en dit het die omvangryker ontplooiing wat in ons land moontlik was, bly strem.
Tegelyk het dit ons aanspraak en beheerkrag na binne en buite tot in die huidige tydsgewrig beperk. Die belangrikste rede byvoorbeeld waarom in Mei 1902 tot vrede ingestem is, was die vrees dat die volk fisiek uitgeroei sou word. Die Konsentrasiekampe het dan ook 'n knak in ons natuurlike aanwas meegebring. In 1936 was daar 1 120 000 Afrikaners in ons land. Met Republiekwording in 1961 was daar ongeveer 1 790 000 Afrikaners. Dit was 58% van die totale blanke bevolking.