Eksperiment - as 'n navorsingsmetode, tipes eksperimente - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
eksperiment - dit is een van die metodes van kognisie van die omliggende werklikheid wat beskikbaar is vir die wetenskaplike wêreldbeskouing, gebaseer op die beginsels van herhaalbaarheid en bewyse. Hierdie metode word individueel opgestel volgens die gekose area, op grond van teorieë of hipoteses, en vind plaas in spesiaal beheerde of beheerde toestande wat aan die navorsingsversoek voldoen. Die eksperimentstrategie veronderstel doelbewus gebalanseerde waarneming van die geselekteerde verskynsel of voorwerp in die toestande wat vooraf deur die hipotese bepaal is. In die sielkundige bedryf maak die eksperiment voorsiening vir gesamentlike interaksie tussen die eksperimentator en die vak, wat daarop gemik is om die vooraf ontwikkelde eksperimentele take te vervul en moontlike veranderinge en interverwantskappe te bestudeer.
Die eksperiment behoort aan die gedeelte van empiriese metodes en dien as 'n kriterium van die waarheid van die gevestigde verskynsel, aangesien die onvoorwaardelike voorwaarde vir die konstruksie van eksperimentele prosesse hul herhaalde reproduceerbaarheid is.
Die eksperiment in die sielkunde word gebruik as die belangrikste manier om te verander (in terapeutiese praktyk) en navorsing (in die wetenskap), en dit het tradisionele beplanning (met een onbekende veranderlike) en faktoriale beplanning (wanneer daar verskeie onbekende veranderlikes is). In die geval waar die gestudeerde verskynsel of sy area nie genoeg bestudeer word nie, word 'n loods-eksperiment gebruik om die verdere rigting van hipotese-geboue te verduidelik.
Dit verskil van die navorsingsmetode van waarneming en nie-intervensie deur aktiewe interaksie met die objek van studie, opsetlike bewering van die verskynsel wat bestudeer word, die moontlikheid om die prosesstoestande te verander, die kwantitatiewe verhouding van parameters en statistiese dataverwerking insluit. Die moontlikheid van 'n beheerde verandering in die toestande of komponente van 'n eksperiment stel die navorser in staat om die verskynsel dieper te bestudeer of om patrone wat nog nie geïdentifiseer is nie, op te let. Die grootste probleem om die geldigheid van 'n eksperimentele metode in sielkunde toe te pas en te evalueer, is die gereelde betrokkenheid van die proefpersoon in interaksie of kommunikasie met vakke en indirek onder invloed van onderbewuste motiewe kan die resultate en gedrag van die vak beïnvloed.
Eksperimenteer as 'n navorsingsmetode
By die bestudering van verskynsels is dit moontlik om verskillende soorte metodes te gebruik: aktief (eksperimente) en passief (waarneming, argief en biografiese navorsing).
Die metode van die eksperiment impliseer 'n aktiewe invloed of die evokasie van die proses wat ondersoek word, die teenwoordigheid van die hoof en beheer (so na as moontlik aan die hoof, maar nie beïnvloed) eksperimentele groepe. Volgens hul semantiese doel onderskei hulle 'n navorsingseksperiment (as die verhouding tussen die gekose parameters onbekend is) en bevestig (wanneer die verwantskapverhouding vasgestel word, maar dit is nodig om die aard van hierdie verhouding te identifiseer). Om 'n praktiese studie te bou, is die aanvanklike formulering van definisies en die probleem wat bestudeer word, die formulering van hipoteses, en hul daaropvolgende verifikasie nodig. Die verkryde effektiewe data word verwerk en geïnterpreteer deur die metodes van wiskundige statistiek te gebruik, met inagneming van die eienaardighede van veranderlikes en monsters van vakke.
Onderskeidende kenmerke van eksperimentele studie is: kunsmatige selforganisasie van toestande vir die aktivering of die opkoms van 'n bepaalde gestudeerde sielkundige feit, die vermoë om toestande te verander en sommige van die beïnvloedende faktore uit te skakel.
Die hele konstruksie van eksperimentele toestande word verminder tot die definisie van die wisselwerking van veranderlikes: afhanklik, onafhanklik en kant. 'N Onafhanklike veranderlike beteken 'n toestand of verskynsel wat die eksperimentator (die gekose tyd van die dag, die voorgestelde taak) kan verander of verander om sy verdere invloed op die afhanklike veranderlike te bepaal (woorde of reageer op die stimulus van die vak se aksie), dws parameters van 'n ander verskynsel. Tydens die omskrywing van veranderlikes is dit belangrik om hulle aan te dui en te spesifiseer sodat hulle geregistreer en geanaliseer kan word.
Benewens die eienskappe van konkreetheid en registrasie moet daar 'n korrespondensie van geldigheid en betroubaarheid wees, dws die neiging om die stabiliteit van aanwysers van sy registreerbaarheid te behou en die bewaring van die verkry aanwysers slegs onder voorwaardes wat die eksperimentele aangaande die gekose hipotese herhaal. Side veranderlikes is al die faktore wat die resultate of die verloop van 'n eksperiment indirek beïnvloed, of dit lig of die vlak van vrolikheid van die onderwerp.
Die eksperiment metode het verskeie voordele, waaronder die herhaalbaarheid van die verskynsel wat bestudeer word, die geleentheid om die resultate te beïnvloed deur die veranderlikes te verander, die moontlikheid om die begin van die eksperiment te kies. Dit is die enigste metode wat die mees betroubare resultate gee. Een van die redes vir die kritiek op hierdie metode is die onstabiliteit, spontaneïteit en uniekheid van die psige, sowel as vak-vakverhoudinge, wat deur hul teenwoordigheid nie saamval met die wetenskaplike reëls nie. Nog 'n negatiewe kenmerk van die metode is dat die toestande slegs die werklikheid gedeeltelik reproduseer, en dus is bevestiging en absolute reproduksie van die resultate wat in die laboratorium verkry is onder die werklikheidstoestande nie moontlik nie.
Daar is geen ondubbelsinnige klassifikasie van eksperimente nie, aangesien die konsep bestaan ​​uit 'n stel eienskappe, aan die hand van die keuse van watter verdere onderskeid gebou word.
In die stadiums van die hipotese, wanneer metodes en steekproefneming nog nie gedefinieer is nie, is dit die moeite werd om 'n verstandelike eksperiment uit te voer, waar wetenskaplikes, met inagneming van die teoretiese agtergrond, 'n denkbeeldige studie voer wat daarop gemik is om teenstrydighede binne die gebruikte teorie, onverenigbaarheid van konsepte en postulate te identifiseer. In 'n geestelike eksperiment word nie die verskynsels self vanuit die praktiese kant ondersoek nie, maar die beskikbare teoretiese inligting oor hulle. Die konstruksie van 'n werklike eksperiment behels die sistematiese manipulasie van veranderlikes, hul regstelling en keuring in werklikheid.
'N Laboratorium-eksperiment is teenwoordig wanneer kunsmatige hersiening van spesiale toestande reël vir die nodige omgewing. As daar toerusting en instruksies is wat die vak se optrede bepaal, is die vakke self bewus van hul deelname aan die metode, maar kan hulle die hipotese verberg om onafhanklike resultate te verkry. Met hierdie formulering is die maksimum beheer van veranderlikes moontlik, maar die data wat verkry word, is moeilik om by die werklike lewe te pas.
'N Natuurlike (veld-) of kwasi-eksperiment vind plaas wanneer die navorsing direk uitgevoer word in 'n groep waar dit nie moontlik is om die nodige aanwysers volledig aan te pas by natuurlike omstandighede vir die gekose sosiale gemeenskap nie. Gebruike om die onderlinge invloed van veranderlikes in werklike lewensomstandighede te bestudeer, vind in verskillende stadiums plaas: ontleding van die gedrag of terugvoering van die vak, vasstelling van die verkrygde waarnemings, ontleding van die resultate, samestelling van die verwerfde kenmerke van die vak.
In sielkundige navorsingsaktiwiteit word 'n toepassing van 'n staande en formatiewe eksperiment in een studie waargeneem. Die bepaling bepaal die teenwoordigheid van 'n verskynsel of funksie, terwyl die formatiewe die veranderinge in hierdie aanwysers na die leerfase of ander invloed op die faktore wat deur die hipotese gekies word, analiseer.
By die opstel van verskeie hipoteses word 'n kritiese eksperiment gebruik om die geldigheid van een van die weergawes te bevestig, terwyl die ander erken word dat dit weergee word (vir implementering is 'n hoë mate van ontwikkeling van die teoretiese raamwerk sowel as 'n taamlik komplekse beplanning van die stelling self nodig).
Om 'n eksperiment uit te voer is belangrik wanneer toetstoetse getoets word, en kies 'n verdere verloop van navorsing. So 'n verifikasie metode word 'n loods genoem, wat uitgevoer word wanneer 'n kleiner steekproef verbind word as met die volledige eksperiment, met minder aandag aan die ontleding van die besonderhede van die resultate, en poog om slegs algemene tendense en patrone te identifiseer.
Dieselfde eksperimente word onderskei aan die hoeveelheid inligting wat die vak beskikbaar stel oor die voorwaardes van die studie. Eksperimente word onderskei, waar die vak volledige inligting oor die verloop van die studie bevat, waar die inligting verberg word, waar die vak nie weet van die eksperiment wat uitgevoer word nie.
Volgens die resultate wat verkry is, is groep (die data wat verkry is kenmerkend en relevant vir die beskrywing van die verskynsels inherent aan 'n bepaalde groep) en individuele (data wat 'n bepaalde persoon beskryf), word eksperimente onderskei.
Eksperiment in die sielkunde het 'n kenmerkende eienskap van sy gedrag in ander wetenskappe, aangesien die voorwerp van navorsing sy eie subjektiwiteit het, wat 'n sekere persentasie van invloed kan bydra, sowel op die verloop van die studie as op die resultate van die studie. Die hooftaak wat voor die sielkundige eksperiment gestel word, is om die prosesse binne die psige versteek na 'n sigbare oppervlak. Vir die akkuraatheid van die oordrag van sulke inligting vereis volle beheer van die maksimum aantal veranderlikes.
Die begrip eksperiment in die sielkunde, benewens die navorsingsveld, word gebruik in psigoterapeutiese praktyk, wanneer 'n kunsmatige aanbieding van werklike probleme vir 'n persoon plaasvind, ervarings verdiep of 'n interne toestand uitwerk.
Die eerste stappe op die pad van eksperimentele aktiwiteit is om sekere verhoudings met die vakke te bepaal, om die eienskappe van die monster te bepaal. Vervolgens ontvang die vakke instruksies vir uitvoering, met 'n beskrywing van die chronologiese volgorde van die uitvoering van die aksies, uiteengesit op die mees gedetailleerde en bondige wyse.
Stadiums van die sielkundige eksperiment:
- Stelling van die probleem en hipotese;
- analise van literatuur en teoretiese data oor geselekteerde kwessies;
- die keuse van 'n eksperimentele instrument wat beide toelaat om die afhanklike veranderlike te bestuur en onafhanklike veranderinge te registreer;
- vorming van relevante steekproef en groepe vakke;
- eksperimentele eksperimente of diagnostiek uitvoer;
- versameling en statistiese dataverwerking;
- interpretasie van navorsingsresultate, gevolgtrekkings.
Die uitvoer van sielkundige ondervinding lok die aandag van die samelewing baie meer dikwels as eksperimenteer in ander gebiede, want dit beïnvloed nie net wetenskaplike konsepte nie, maar ook die etiese aspek van die probleem, want wanneer die omstandighede en waarnemings gestel word, betree die eksperiment direk en beïnvloed die lewe van die vak. Daar is verskeie wêreldberoemde eksperimente oor die eienskappe van menslike gedragsdeterminante, waarvan sommige as anti-mens beskou word.
Die Hawthorne-eksperiment het ontstaan ​​as gevolg van 'n afname in die produktiwiteit van werkers in een onderneming, waarna diagnostiese metodes gebruik is om die oorsake te identifiseer. Die resultate van die studie het getoon dat produktiwiteit afhang van die sosiale posisie en die rol van die persoon en daardie werkers wat in die vakgroep geval het, het eers beter gewerk aan die bewustheid van die deelname aan die eksperiment en die feit dat die aandag van die werkgewer en die navorsers aan hulle gerig is.
Milgram se eksperiment was daarop gemik om die hoeveelheid pyn te bepaal wat 'n persoon op ander kan veroorsaak, heeltemal onskuldig, as dit hul verantwoordelikheid is. Verskeie mense het deelgeneem - die onderwerp self, die baas wat hom die bevel gegee het in geval van 'n fout om te lei tot die misdadige ontslag van elektriese stroom en direk na wie die straf bedoel is. (Hierdie rol is deur die akteur uitgevoer). Tydens hierdie eksperiment is dit aan die lig gebring dat mense in staat is om beduidende fisiese lyding op ander onskuldig te bewerkstellig, uit die sin dat hulle owerhede moet gehoorsaam of vrees, al is daar konflik met hul innerlike oortuigings.
Ringelman se eksperiment het 'n verandering in die vlak van produktiwiteit gevestig, afhangende van die aantal mense wat by die taak betrokke was. Dit blyk dat hoe meer 'n persoon deelneem aan die werkverrigting, hoe laer die produktiwiteit van elkeen en die groep as geheel. Dit gee aanleiding om te beweer dat daar met bewuste individuele verantwoordelikheid 'n begeerte is om alles in ywer uit te voer, terwyl u in groepwerk aan die ander kan oorgedra.
Die "monsteragtige" eksperiment, wat die skrywers vir 'n geruime tyd verberg het, was bevrees om die krag van die voorstel te bestudeer. In die loop daarvan is twee groepe kinders van die weeshuis vertel oor hul vaardighede: die eerste groep is geprys, en die tweede is voortdurend gekritiseer, wat sprake is van tekortkominge. Later het kinders van die tweede groep, wat voorheen nie spraakprobleme ervaar het nie, spraakafwykings ontwikkel, waarvan sommige tot die einde van die lewe voortduur.
Daar is baie ander eksperimente waar morele kwessies nie deur die skrywers in ag geneem is nie en ondanks die beweerde wetenskaplike waarde en ontdekkings, gee hulle nie bewondering nie.
Eksperiment in die sielkunde het as doel die studie van verstandelike eienskappe om sy lewe te verbeter, werk te optimaliseer en vrese te bestry. Daarom is die primêre vereiste vir die ontwikkeling van navorsingsmetodes hul etiese aard, want die resultate van eksperimentele eksperimente kan onomkeerbare veranderings veroorsaak wat die daaropvolgende lewe van 'n persoon verander.