Om te suggereer dat ’n skrywer plagiaat pleeg, is soos om te skimp dat ’n kleuterskoolonderwyser ’n pedofiel is. Dis die soort aantyging wat dadelik stigmatiseer, wat onmiddellik skade aanrig, hoe onwaar dit ook mag wees. As mens dit goeddink om so ’n beskuldiging te loods, is dit eties en intellektueel – en bloot menslik gesproke noodsaaklik – om op ’n omsigtige en deurdagte manier te werk te gaan. Om jouself van die feite te vergewis. Toe Eugène Marais, as marginale figuur doer in die kolonies, die Europeër Maeterlinck van oorskrywery beskuldig het (al sou sy magtelose beskuldiging hom niks in die sak bring nie), het hy hom op vaste feitelike grond bevind. Toe Loftus Marais die problematiek rondom bepaalde gedigte van Melanie Grobler uitgewys het, het hy dit op skaars weerlegbare manier gedemonstreer.
Om egter die postuur in te neem van ’n tante wat, skinderend met ’n mondvol doopkoek, ’n atmosfeer van skande en verdagtheid skep, en ander dan uitnooi om te reageer op een of ander “slegte tyding” waarvoor sy nie self verantwoordelikheid neem nie, is nie gesonde polemiek nie. Dis kleindorpse fluistering wat ’n literêre ruimte verklein eerder as verruim. En hoewel uitgerekte gedingvoering in ’n hof skaars ooit ’n bevredigende forum bied vir ’n romanskrywer, is die fluisteringe waarskynlik ook vatbaar vir ’n lastereis.