Eastport Str- - Die storie - 2022
Eastport Str- - Geskiedenis
Dorpe in Kalifornië, Idaho, Maine en Michigan.
(Str. T. 700; 1. 280 '; dr. 6'3 "; a. 2 12 par., 4 32 par.,
Die eerste Eastport, 'n gedeeltelik voltooide ysterkleed, is op 7 Februarie 1862 in Cerro Gordo, Tenn., Deur die Unie -geweerbote Conestoga, Tyler en Lexington uit die Konfederate gevange geneem. Omskep in Kaïro, Illinois, in 'n ysterbekleding vir gebruik deur die weermag, vaar sy laat in Augustus uit die hawe onder bevel van luitenant -kommandant SL Phelps vir diens in die Mississippirivier tussen eiland 10 en die monding van die Wit River, Ark. Sy was terug in Kaïro vir herstelwerk toe Eastport en die ander vaartuie van die Westelike Flotilla op 1 Oktober 1862 aan die vloot oorgedra is en die Mississippi -eskader hernoem is.
Eastport het uit Kaïro gevaar om by haar eskader in Vicksburg, Miss. Sy staan ​​op 19 Junie langs die rivier vir Helena, Ark., En dien die res van haar loopbaan in die Mississippi en sy sytakke as 'n konvooi en patrollievaartuig, wat help om meer as 14 000 bale katoen te vang. Op 5 Maart 1864 val sy af na die monding van die Rooi Rivier vir die gesamentlike weermag-vlootekspedisie.
Sy het deur die obstruksies onder Fort De Russy gegaan, in wie se gevangenskap sy aangesluit het, en dan op die Rooi Rivier bo Grand Ecore tot op 5 April, toe sy afgerond het en weer gaan staan ​​het. Op 15 April 1864 het sy 'n torpedoontploffing opgedoen. Ten spyte van elke poging om haar uit te bring, moes sy op die 26ste vernietig word om te keer dat sy in rebellehande val.
Die oostelikste en kleinste stad van Maine het bloeityd en somber tye beleef. Nuwe groei lê moontlik op die horison. Foto deur Rick Steadman
Op 'n Saterdagoggend laat in Augustus kon die reënwind wat oor Eastport se massiewe breekwater ruk, die inwoners nie weerhou om na makriel, steenbok en haring te hengel nie. Langs die rand staan ​​paartjies in opvoubare stoele op hul stokke, ouens het jongmense gehelp, en solo-mans en -vroue waai in lyne met veelhaak wat met vis gewikkel is.
Ons het pas in die stad aangekom, verby die Pleasant Point Passamaquoddy -reservaat en oor 'n paadjie na Moose Island, waar Eastport sit. Toe ek die aktiwiteit op die golfbreker sien, het ek my afgevra of mense dalk verlore tyd inhaal: die grootste deel van die somer was dit buite perke vanweë die teenwoordigheid van die 785 voet lange vaartuig Riviera. Omring deur die pandemie het dit twee maande hier deurgebring en beskerm teen die orkaanseisoen verder suid. Sommige Oosporters het aanvanklik gevrees dat die massiewe vaartuig die virus kan veroorsaak, maar teen die vaart op 1 Augustus het 'n onwaarskynlike vriendskap ontstaan ​​tussen die geraamte van 131, wat as voorsorgmaatreël aan boord in kwarantyn geplaas is, en die plaaslike bevolking wat nie naby die skip toegelaat nie.
'Dit het alles via Facebook gebeur', verduidelik Tessa Ftorek, inwoner van Eastport, onvermoeibare cheerleader in die tuisdorp, en 'n dekaan emeritus aan die Washington County Community College. 'Die bemanning het ons inligting- en nuusbladsy gevind', en 'n tweerigtinggesprek het gevolg. Oosporters het selfs klein geskenke aan die Riviera vir bemanningslede met wie hulle verbind was. 'Hulle is nou terug in Europa,' het Ftorek gesê, 'maar ons bly in kontak.'
Geseën met die diepste natuurlike hawe van die ooskus, het die oostelike stad van die land lank groot skepe verwelkom. Dit was 'n besige maritieme sentrum in die 1800's en was teen die begin van die 20ste eeu 'die tweede besigste hawe in die land, agter New York', het Ftorek opgemerk.
Begin in die 1870's, toe Maine se eens winsgewende sardynbedryf in Eastport begin het, het die waterkant ook gevul met tientalle blikkiesblikke, sowel as fabrieke wat visprodukte, blikkies en ander bykomstighede uitgedraai het. Geen deel van die vis is vermors nie. Koppe en sterte het kunsmisskale geword, wat gebruik word om pêrel -essens vir skoonheidsmiddels te maak. 'Ons kon aan die reuk sien wat in die plante verwerk word,' het Ftorek gesê toe sy haar tienerjare in 'n blikkiebedryf gewerk het. 'Sommige dae ruik die lug na kunsmis. Ander, dit ruik soos naellak. "
In die dekades na 'n hoogtepunt in die middel van die 1900's, het die bedryf stadig toegegee aan 'n dubbele punt: verbruikersmaak verander van sardientjies (eintlik klein haring) na tonynvis, en vangskwotas het gedaal. Eastport se laaste blikkie is gesluit in 1983. Vandag word met salm geboer in penne net voor die see, en kommersiële vissers bring vangste soos kreef, sint -jakobssels en egels in.
Raye's Mustard, wat dateer uit die gloriedae van die sardynbedryf, het die ekonomie van Eastport 'n hupstoot gegee sedert 1900. Foto deur Mimi B. Steadman
Een produk uit die bloeitydperk van die sardyn bly oor: mosterd, wat gereeld by die blikkiesvis gevoeg word om dit te bewaar en te smaak. In 1900 het 'n ondernemende 20-jarige Eastporter genaamd Wesley Raye 'n mosterdfabriek geopen. 'Ons het dit fabrieks mosterd genoem,' onthou Ftorek. 'My ma het my gestuur om 'n kwart 'n liter kan te koop.
Ongeveer 30 jaar gelede, toe die sardynbedryf vervaag, het Wesley se afstammelinge 'n reeks geurige variëteite bekendgestel wat op die fynproewersmark gerig is. Vandag floreer Raye's Mosterd onder die toesig van die vierde generasie familielid Kevin Raye en sy vrou Karen.
'Dit is die laaste koue mosterdmeul in Noord-Amerika,' het Kevin Raye gesê. 'Ons gebruik steeds die oorspronklike masjinerie van die Tweede Industriële Revolusie. As Wesley vandag ingestap het, kon hy dit bestuur. "
Die Rayes beplan om hierdie lewende geskiedenis te bewaar as deel van 'n nuwe museum wat binne die jaar geopen sal word. Met die fokus op die sardynbedryf en mosterd, bevat dit gedenkwaardighede van 120 jaar, 'n teater, 'n demokombuis en die meul self, soos gewoonlik.
In die middestad, in die Raye's Mustard Pantry Store, het ek verskeie flesse uit rakke gekies met die twee-dosyn-plus-variëteite van die onderneming gekies en geglimlag toe ek galonne van die oorspronklike mosterd op die vloer sien staan. Die historiese winkelsentrum in Eastport se Waterstraat is ook die tuiste van verskeie galerye, die lekkergoedwinkel Sweeties Downeast en S.L. Wadsworth & amp Son se hardeware- en geskenkwinkel, wat in 1818 as 'n eetgerei geopen is.
Ek het ook 'n aantal leë winkelvensters opgemerk, maar sommige van die aantreklike ou rooi baksteengeboue kry die TLC wat hulle benodig. Die Tides Institute & amp of Art Museum, wat 'n klokslag in reddings- en herstelpogings was, het agt strukture in Water en nabygeleë strate herontwerp as uitstallings- en geleentheidsruimtes, kunstenaarsateljees en koshuise vir sy kunstenaars-in-koshuis-program. Die uitgebreide versameling kontemporêre en historiese stukke van die museum vier die grensgebied en sy kulture. 'N Klein groepie burgerlike vroue het 'n ander gebou in die middestad gekoop en dit herstel as The Commons Eastport, wat nou 'n galery met fyn plaaslike kunsvlyt op die grondvloer en twee elegante huur-suites bo bevat.
'So onlangs as in die sewentigerjare was dit 'n bruisende handelsentrum met afdelingswinkels, skoenwinkels en allerhande winkels,' het Kevin Raye gesê. 'Mense het per boot van die nabygeleë Kanadese eilande soos Campobello en Grand Manan gekom om te gaan koop. Die grens was poreus - amper irrelevant. " Daardie dae is verby, maar 'die toekoms is helder', verklaar hy, terwyl nuwe Eastporters by die gemeenskap aansluit.
Raye, ook 'n makelaar, het gesê 2020 was die suksesvolste jaar ooit, deels as gevolg van die pandemie. 'Ek het kliënte uit elke staat gehad. Dit is nie net afgetredenes nie. Met die koms van werk op afstand, verhuis jonger gesinne hierheen en bring kinders na die skole. Hulle gebruik goedere en dienste. Huise word opgeknap. Eastport is ontdek, en ek sien nie dat dit onontdek is nie. "
Bydraende redakteur Mimi Bigelow Steadman woon aan die Damariscotta -rivier in Edgecomb.
As u na Eastport gaan
Chris Gardner, direkteur van die Eastport Port Authority, raai besoekende bote aan om via Head Harbour Passage te kom. Terwyl glips binne die golfbreker gereserveer is vir seisoenale kommersiële en ontspanningsvaartuie, kan besoekers vasmaak by goed beskermde dryfhamme net buite die golfbreker, aan die noordekant. Daaglikse huur sluit toegang tot krag en water in. Vooraf besprekings word sterk aangemoedig (207-853-4614). Diegene wat uit Kanada aankom, kan deur Eastport se Amerikaanse doeanekantoor inklaar (207-853-4313).
Stap en roei
'N Hellingpaadjie loop langs die water en bied uitsigte oor die baai na die nabygeleë Kanadese eilande, waaronder Campobello. By Shackford Head State Park, loop roetes deur 90 beboste hektare na klein strande, baaie en 'n dramatiese rotsagtige landtong wat 173 voet bo seespieël styg. Tessa Ftorek, 'n geregistreerde Maine Sea Kayak Guide, sê dat roei in die strome en getye by Eastport nie vir beginners is nie, en doen 'n beroep op diegene wat belangstel in kajakvaart om 'n plaaslike gids te besoek. Sy beveel ook kajak op een van die nabygeleë mere aan as 'n uitstekende alternatief.
Na bewering die oudste eetplek van Maine, die WaCo Diner het sedert 1924 langs die hawe gestaan. Vergeet van die stad in Texas-die naam van hierdie warm en naburige plek word uitgespreek wack-o, 'n samesmelting van die stigters se van. Naby, Die Old Sow Grill is nog 'n gesinsvriendelike eetplek wat tradisionele geregte en vars seekos bedien. Net in die straat by die Quoddy Bay kreef vismark, 'n seisoenale afhaalvenster wat 'n wye verskeidenheid seekos-gunstelinge bied, want kreefbroodjies en chowder verdien lekker. 'N Merkwaardige kos staan ​​langs die golfbreker, Rosie se hotdogs is al vyf dekades lank die plek vir heerlike honde, uieringe en patat.
Waterstraat word omring deur aantreklike winkels en kunsgalerye. Raye se mosterd -spenswinkel Dit is 'n moet-stop, nie net vir die verskeidenheid smaaklike mosterd nie, maar ook vir geskenke en aandenkings. 'N Paar deure af is S. L. Wadsworth & amp Son, in besit van dieselfde familie sedert dit in 1818 geopen het. Oorspronklik 'n chandlery, handel dit nou oor hardeware, geskenke en aandenkings. Oorkant die straat, Die Commons Eastport galery bevat skeppings deur byna 100 plaaslike kunstenaars. Die boonste verdieping van hierdie pragtig gerestoureerde gebou huisves twee luukse tweeslaapkamerhuur-suites met 'n balkon met uitsig oor die hawe en die baai. Ons wou nie weggaan nie. By Sweeties Downeast, soet lekkernye sluit tuisgemaakte fudge in. In 'n ou bankgebou, Eastern Maine Gallery vertoon Don Dunbar se pragtige foto's van die natuurlewe, die see en die landskappe in die omgewing.
Bel vooraf om die status van enige COVID-19 regulasies en sluitings te bevestig voordat u hierdie besighede besoek
P-061: M. L. Gerould Dagboek
OMVANG: Dit is 'n transkripsie van die dagboek van Martin L. Gerould, 'n mediese beampte aan boord van die Str. Eastport, 'n oorspronklik Konfederale vaartuig wat deur Unie -troepe gevange geneem en op die Konfederale waterweë gebruik is. Gerould hou 'n kort daaglikse logboek en beskryf die lewe aan boord van die vaartuig, sy werk en sy tydverdryf.
OMGEWING: 35 getikte bladsye, slegs voor, met kort daaglikse inskrywings uit Gerould se dagboek uit 1864.
GESKIEDENIS: Die Str. Eastport is gebou voor 1862, bedoel vir konfederale gebruik aan die Tennessee -rivier. Dit is in Februarie 1862 deur die geweerbote van Union gevang en omskep in 'n ysterbeklede ram in Kaïro, Illinois. Die Unie -magte het die Eastport op die Mississippirivier tussen eiland nr. 10 en die monding van die Witrivier in Arkansas, later op die onderste Mississippirivier en sy sytakke as konvooi- en patrollievaartuig. Op 15 April 1864 het die Eastport is deur 'n torpedo getref. Op die 26ste het kaptein Seth L. Phelps besluit om haar te vernietig om te verhoed dat sy na die Konfederate val deur 3000 pond buskruit in die ruim te plaas en die vaartuig op te blaas.
Hierdie transkripsie is voltooi deur die niggie van Martin L. Gerould. Die meegaande dokumentasie van hierdie familielid dui daarop dat na die ontploffing van die Eastport, Gerould oorgeplaas na Str. Ft. Hindman, Het Gerould ook aktief foto's geneem en dit aan skipmaats verkoop, wat gereeld in die dagboek genoem word.
TOEGANG: Dit is 'n versameling P-061. Hierdie versameling is slegs beskikbaar vir gebruik ter plaatse in die Rare Book and Manuscripts Reading Room. as gevolg van universiteitstydperke en vakansiedae. Die St. Louis Mercantile -biblioteek is geleë op vlak een en twee van die Thomas Jefferson -biblioteekgebou. Meer inligting oor die ondersoek na die argiefversamelings van die biblioteek, insluitend die huidige ure en leeskamerbeleid, kan gevind word op ons Navorsingsbladsy.
Aantekening by voorkeur: Die voorkeuraanhaling vir hierdie versameling is "Uit die versamelings van die Herman T. Pott National Inland Waterways Library aan die Universiteit van Missouri - St. Louis. "
Volgens die United States Census Bureau het die CDP 'n totale oppervlakte van 14,0 km2, waarvan 13,6 km2 grond en 0,3 km2, of 2,41%, is water. 
Eastport dateer uit die 1730's toe 'n gristmill daar gebou is. Dit het begin as twee gehuggies, Seatuck en Waterville, en het in die 1850's aansoek gedoen om 'n poskantoor met die naam Seatuck. Dit is geweier omdat dit te veel ooreenstem met Setauket, New York. Dit is herdoop tot Eastport. 
In die eerste helfte van die 20ste eeu was dit die hoofstad van die produksie van Long Island -eende, wat 6,5 miljoen eende produseer van 29 plase wat per jaar op die mark kom. Op 'n tydstip het die westelike deel van Eastport, in die stad Brookhaven, 'Seatuck' genoem, en die oostelike deel, in Southampton, was bekend as 'Waterville'. In die afgelope twintig jaar is feitlik alle eendplase uitgefaseer en het die afstammelinge van die oorspronklike boere die waardevolle eiendom aan die water verkoop vir residensiële ontwikkelingsprojekte. 
By die sensus van 2000 was  1 454 mense, 554 huishoudings en 373 gesinne in die CDP woonagtig. Die bevolkingsdigtheid was 264,7 per vierkante myl (102,3/km 2). Daar was 637 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 44,8/km2. Die rasse -samestelling van die CDP was 93,26% Wit, 0,83% Afro -Amerikaner, 0,28% Inheemse Amerikaner, 1,17% Asiër, 2,54% van ander rasse en 1,93% van twee of meer rasse. Hispanic of Latino van enige ras was 9,35% van die bevolking.
Daar was 554 huishoudings, waarvan 30,7% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 55,2% getroude paartjies wat saam gewoon het, 7,8% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man en 32,5% nie-gesinne. 27,4% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue en 12,3% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,54 en die gemiddelde gesin grootte was 3,10.
Ouderdomsverdeling was 23,9% onder die ouderdom van 18, 5,8% van 18 tot 24, 30,7% van 25 tot 44, 25,8% van 45 tot 64 jaar en 13,8% wat 65 jaar of ouer was. Die gemiddelde ouderdom was 38 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 107,7 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 104,1 mans.
Die mediaan huishoudelike inkomste was $ 50,550, en die mediaan gesinsinkomste was $ 52,917. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 40.163 teenoor $ 35.000 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die CDP was $ 24.391. Ongeveer 5,7% van die gesinne en 6,6% van die bevolking was onder die armoedegrens, insluitend 3,7% van diegene onder 18 jaar en 2,2% van die 65 jaar of ouer.
Geskiedenis van Eastport, Maine
'N Koerant van die
Deur Geo. J. Varney
Uitgegee deur B. B. Russell, 57 Cornhill,
Eastport is 'n stad en eiland in die suidoostelike deel van Washington County, in Passamaquoddybaai. Die naaste dorpe is Perry in die noordweste en Lubec in die suidweste. Ltibecbaai en sy gange skei dit van die vasteland in die weste, en die waters van Passamaquoddybaai verdeel dit van die eilande Campo Bello en Deer, wat aan Groot -Brittanje behoort. Dit is verbind met Perry deur middel van 'n brug wat 1280 voet lank is. Die grootste lengte van die stad is ongeveer 5 myl in 'n noordwestelike en suidoostelike rigting, en die grootste breedte is ongeveer 2 myl. Die vorm van die eiland is buitengewoon onreëlmatig en bied verskeie goeie hawens. Die dorpie is geleë in die suidoostelike deel van die eiland, op 'n ruim hawe wat nooit deur ys toegemaak is nie. Om vis te vang en te genees, was en is steeds die belangrikste bedryf in die stad. Daar is nou dertien sardynfabrieke in volle bedryf in Eastport, met ongeveer 800 hande. Hierdie fabrieke werk gedurende die seisoen nag en dag, en dit kom ongeveer 5000 gevalle per week voor. Ongeveer $ 8 000 per week word weekliks uitbetaal aan hande, mans, vroue en kinders. Die vis-genesende huise wat die oostelike oewer van die stad aandui, maar talryk langs die waterkant by die dorp geleë is, is 'n baie opvallende kenmerk van die hawe. 'N Ander kenmerk is die versterkte heuwel in die dorp, genaamd Fort Sullivan. 'The Prince Regent's Redoubt' is die hoogste plek in die stad, die top is 183 voet bo die hoogwatermerk. Die uitsig oor die baai vanaf hierdie punt is baie mooi. Die rots is gewoonlik 'n val, en die grond is gruis, leem en klei. Hooi en aartappels is die belangrikste gewasse. Daar is drie uitstekende gety-magte in die stad. Die fabrieke, behalwe dié wat besig is met die verskillende visbereidings, is 'n stoommeul van 75 perdekrag, bestaande uit 'n graanmeul wat 400 skepels per dag, boks- en spoelmasjinerie kan maal, 2 000 bokse kan maak en 2500 gebruik voete kloshout en kardemasjiene wat tot 150 pond broodjies kan maak. wol per dag. Die dorpie bevat ongeveer honderd pakhuise en winkels. Dit is pragtig uitgelê, en langs die strate lê baie iep, esdoorn, hackmatac, bergas en balsem van gileadbome, terwyl oral op die voortuine vol blomme gevul is.
Eastport is op 24 Februarie 1798 opgeneem en is Eastport genoem as die mees oostelike hawe in die Verenigde State. Op hierdie datum het die stad Moose Island (Eastport), Dudley's (Allen's), Frederic (Rice's) eilande en die gebied van die huidige stad Lubec ingesluit. Laasgenoemde met die twee laaste eilande is in 1811 vertrek. Die eerste setlaars was vissers uit Newburyport, Mass., En Portsmouth, NH, waarvan James Cochrane die eerste was, afkomstig van Newburyport in 1772. Voor sy inlywing was Eastport bekend as Moose Island. Die hoofkantoor van die Passamaquoddy Customs District in die Verenigde State is sedert die inlywing van die stad byna in Eastport geleë.
Tydens die embargo van 1809 is 'n vesting genaamd Fort Sullivan op die heuwel by die dorp gebou. In 1814 word majoor Perley Putnam, van Salem, in hierdie gebied onder bevel gestel, met 'n mag van 100 milisies, waarvan 30 in Robbinston gestasioneer was. Op die 5de Julie, in hierdie jaar, het 'n klein groepie Britte in die geheim uit Halifax gestuur, 'n vloot van Bermuda, die geheel bestaan ​​uit die 'Ramillies', 'n 74 geweerskip, die sloep-of-war 'Martin , die brigs ´Rover en ´Bream, ´bomskip ´Terror en verskeie transporte met meer as 1 000 man, bestaande uit die 102d infanterie en 'n bataljon artillerie. Die troepe was onder bevel van kolonel Thomas Pilkington, terwyl die hele mag onder bevel van kommodoor sir Thomas Hardy was. Dit het op 11 Julie voor Eastport aangekom. Die mag was so sterk dat dit erger as nutteloos blyk te wees, en die plek is oorgegee. Die Britte beweer dat die eiland aan die Britse kant van die grenslyn is wat in 1783 gevestig is, en beveel die inwoners om die eed van trou af te lê. Terwyl sommige aan die vereiste voldoen, het ander dit ontduik, en baie het na punte weswaarts gegaan. Onder die buit wat die vyand gevind het, was $ 9 000. in onafgehandelde tesourie -aantekeninge van die Verenigde State, wat slegs die handtekening van die versamelaar van die doeane ontbreek om dit geldig te maak, maar dreigemente en kunswerke kon die beampte nie daartoe lei om dit te onderteken nie. Na 'n geruime tyd, nadat hy 'n Britse doeane -versamelaar aangestel het, het die vloot vertrek, maar 800 troepe agtergelaat om die plek te beklee. Dit is drie jaar na die afloop van die oorlog hier voortgesit, op die pleidooi dat hierdie eiland ingesluit is in die oorspronklike grense van New Brunswick.
Die stad in 1820, twee jaar nadat die Britse mag verwyder is, bevat honderd vyf-en-twintig woonhuise, vyf-en-sewentig winkels, sestig werwe en drie vergaderhuise, waarvan een $ 10 500 kos. In 1839 is die grootste deel van die sakekwartier van die dorp verbrand, maar is gou herbou. Eastport het 403 mans tydens die oorlog van die rebellie aan die vakbond voorsien. Daar is nou 'n nasionale en 'n spaarbank in die dorp, die pasgemaakte huis vir die Passainaquoddy-distrik, 'n telegraafkantoor, 'n Amerikaanse seinstasie, 'n koerant en 'n openbare biblioteek van 1800 volumes. Die Frontier National Bank het 'n kapitaal van $ 75 000, die Eastport Savings Bank, aan die begin van 1880, met 'n bedrag van $ 153.780,34 in deposito's en winste. Die 'Eastport Sentinel', uitgegee deur N. B. Nutt, Esq., Is 'n waardevolle en interessante artikel. Hier is 'n hawe van die International Steamship Line, verbind met Boston, Portland en St. John en die St. Croix Steamboat Line, waardeur dit verbind is met Calais, St. Andrews en Robbinston. Dit is die eindpunt van die daaglikse ritlyn na Calais en Machas, waarvan die eerste 30 km ver is en die laaste 40 myl. Onder die geëerde burgers van hierdie stad was Hons. Lorenzo Sabine, Joseph C. Noyes, en Esquires Ichabod R. Chadbourne, Daniel T. Granger, Frederick Hobbs, Aaron Hayden, Bion Bradbury en Jonathan D. Weston. Daar woon tien persone bo die negentig jaar in die stad, vyftien ongeveer tagtig, en een wat beweer dat hulle honderd twee is.
Eastport was 'n spoorwegstasie wat op die voormalige tak van Manorville van die Long Island Rail Road in Eastport, New York, gebou is. Dit is in 1870 geopen en gesluit in 1958. Dit was die oostelikste stasie langs albei takke in die stad Brookhaven.
Oorspronklik die naam "Moriches-stasie" vir die nabygeleë dorpe Moriches, Centre Moriches en East Moriches, hoewel die stasie oos van die Moricheses geleë was, is die stasie in Maart 1870 op die suidoostelike hoek van die oorgang van Montauk Highway gebou vir wat dan die Sag Harbour -tak van die Long Island Railroad. Die Sag Harbour -tak is deur Oliver Charlick gebou om te verhoed dat die South Side Railroad van Long Island oos van Patchogue strek.
Die voormalige South Side Railroad van Long Island se hooflyn is op 27 Julie 1881 uitgebrei na Eastport Station na die uiteindelike verkryging deur die LIRR. Op 18 Oktober van daardie jaar is dit na die suidwestelike hoek van Montauk Highway en East Moriches Road (nou Boulevard) verskuif, en herdoop tot "Eastport".  Dit sluit ook 'n wye in tussen oostelike en westelike treine wat oor 'n brug oor Montauk Highway gegaan het. Toe die Montauk -uitbreiding uiteindelik oos van Bridgehampton -stasie gebou is, het  Eastport -stasie amptelik die middelpunt van die Manorville -tak en Montauk -tak geword. Van 1916–1938 bevat die aansluiting van hierdie twee lyne die PT -kajuite.
Die westelike been van die wye na die Manorville -tak is in 1931 laat vaar. Die PT -kajuite is vervang deur outomatiese skakelaars en seine. Die tak self is in 1949 verlaat. Saam met die East Moriches -stasie net suidwes hiervandaan, is Eastport -stasie op 6 Oktober 1958 deur die LIRR gesluit en in 1959 na 'n privaat plek verskuif. Dit dien egter steeds as 'n spilpunt van plaaslike boerderyvrag vir dekades daarna.
Die vroegste bewoners van die Westport -omgewing, soos geïdentifiseer deur argeologiese vondste, dateer uit 7 500 jaar.  Rekords van die eerste blanke setlaars rapporteer die Pequot -Indiane wat in die gebied woon wat hulle gebel het Machamux vertaal deur die kolonialiste as pragtige land.  Skikking deur kolonialiste dateer uit die vyf Boere langs die bank wie se gesinne gegroei en floreer het tot 'n gemeenskap wat aanhou uitbrei. Die setlaars kom in 1693 aan nadat hulle vee na die geïsoleerde gebied gevolg het.  Die gemeenskap het sy eie kerklike samelewing, ondersteun deur onafhanklike burgerlike en godsdienstige elemente, wat dit moontlik maak om onafhanklik te wees van die stad Fairfield.  Namate die nedersetting uitgebrei het, het die naam verander: dit het in 1693 kortliks as "Bankside" bekend gestaan, in 1732 amptelik Green's Farm genoem ter ere van Bankside -boer John Green en in 1835 ingelyf as die stad Westport.   [ volledige aanhaling nodig ]
Tydens die Revolusionêre Oorlog, op 25 April 1777, het 'n Britse mag van 1.850 onder bevel van die koninklike goewerneur van die provinsie New York, generaal -majoor William Tryon, op Compo Beach geland om die kontinentale leër se militêre voorrade in Danbury te vernietig.  Minuteurs van Westport en die omliggende gebiede het weggekruip terwyl die troepe van Tryon verbygegaan het en daarna 'n offensief van agter af geloods het. 'N Standbeeld op Compo -strand herdenk hierdie aanvalsplan met 'n gehurkte Minuteman wat van die strand af kyk en kyk wat die agterkant van die troepe sou wees.  'n Bord op Postweg -Oos herdenk ook hierdie gebeurtenis. 
Die stad Westport is op 28 Mei 1835 amptelik ingelyf met gronde van Fairfield, Weston en Norwalk.   Daniel Nash het 130 mense van Westport gelei in die petisie van die stad Fairfield vir die inlywing van Westport. Die dryfveer agter die versoekskrif was om die ekonomiese lewensvatbaarheid van hul hawe te bevorder wat deur naburige dorpe se hawens ondermyn word.  Daarna was Westport etlike dekades daarna 'n welvarende landbougemeenskap, wat hom as die toonaangewende uie-groeiende sentrum in die VSA onderskei  Roes het die ineenstorting van die uiebedryf in Westport veroorsaak, wat meegebring het dat fabrieke en fabrieke die landbou as die stad vervang ekonomiese enjin. 
Landbou was die eerste groot bedryf in Westport. Teen die 19de eeu het Westport deels 'n skeepsentrum geword om uie na die mark te vervoer.
Omstreeks 1910 het die stad 'n kulturele uitbreiding beleef.   Gedurende hierdie periode verhuis kunstenaars, musikante en skrywers soos F. Scott Fitzgerald na Westport om vry te wees van die pendelvereistes wat sakelui ondervind.  Die oorsprong van Westport se reputasie as 'n kunssentrum kan teruggevoer word na hierdie tydperk waarin dit bekend was as 'n 'kreatiewe hemel'. 
In die 20ste eeu het 'n kombinasie van industrialisasie en gewildheid onder New Yorkers aangetrokke tot die modieuse Westport - wat baie kunstenaars en skrywers aangetrek het - het daartoe gelei dat boere hul grond verkoop. Westport het verander van 'n gemeenskap van boere na 'n voorstedelike ontwikkeling.  
In die 1950's tot die 1970's het New Yorkers wat van die stad na die voorstede verhuis het, Westport se kultuur van kunstenaars, musikante en skrywers ontdek.  Die bevolking het vinnig gegroei, bygestaan ​​deur die maklike pendel na New York en weer na golwende heuwels en die 'natuurlike skoonheid van die stad'.   Teen hierdie tyd het Westport "sjiek mode-inkopies in New York"   en 'n skoolstelsel met 'n goeie reputasie gehad, wat beide bydra tot die groei.      
Teen die 21ste eeu het Westport ontwikkel tot 'n sentrum vir finansies en versekering, sowel as professionele, wetenskaplike en tegniese dienste.
Volgens 'n publikasie deur die 2010 -sensus,  het Westport 'n totale oppervlakte van 86,6 km2, waarvan 19,96 km² (59,67%) grond met die oorblywende oppervlakte van 13,49 vierkante myl (34,9 km 2) (40,20%) water.
Westport word begrens deur Norwalk in die weste, Weston in die noorde, Wilton in die noordweste, Fairfield in die ooste en Long Island Sound in die suide.
Klimaatdata in Westport, Connecticut
Bron 1: The Weather Company -rekord Lae en hoë data en gemiddelde lae en hoë data en gemiddelde neerslagdata 
Bron 2: USA.com Gemiddelde sneeuval duim en amp Gemiddelde neerslagdae en gemiddelde sneeu dae 
Sowel die treinstasie as 'n totaal van 26 persent van die inwoners woon binne die vloedvlakte van 100 jaar.  Die vloedvlakte is in 1992 en 1996 oortree wat lei tot skade aan privaat eiendom, die oorstroming van die parkeerterrein van die treinstasie in 1992 en die implementering van vloedversagtende maatreëls wat dorpsregulasies insluit wat opknappings en toevoegings tot geboue binne die vloedvlakte -gebied beïnvloed. [ aanhaling nodig ]
Saugatuck -rondom die Westport-treinstasie naby die suidwestelike hoek van die stad-'n beboude gebied met 'n paar restaurante, winkels en kantore. Saugatuck is afkomstig van die betekenis van die Paugussett -stam monding van die getyrivier.
Saugatuck Shores - 'n geboë skiereiland omring deur die Long Island Sound, was hierdie gebied eens deel van die stad Norwalk. Tans woon 'n paar honderd inwoners op die skiereiland, wat in die 1960's deel van Westport geword het.
Saugatuck -eiland - die eiland, wat in die 1890's gestig is as Greater Marsh Shores, het in 1920 sy huidige naam gekry en op 5 November 1984 'n spesiale belastingdistrik geword.
2017 (geskatte) 27,777  5.3%
Die Amerikaanse sensus van 2019 het 'n bevolkingsraming van 28 491 gerapporteer met 'n gemiddelde huishoudelike inkomste van $ 206 466. 
Volgens die Amerikaanse sensus van 2010 was die totale aantal huishoudings in Westport 9,573, waarvan 7,233 (75,6%) gesinshuishoudings was.  Die bevolkingsdigtheid was 1 322,2 inwoners per vierkante myl (510,5/km 2). Daar was 10,065 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 503,0 per vierkante myl (194,2/km 2).
Volgens die 2010 -sensus was die bevolking van Westport 92,6% Wit, 4,0% Asiër, 1,2% Swart of Afro -Amerikaner en 0,1% Amerikaanse Indiër. Individue van ander rasse vorm 0,6% van die bevolking van Westport, terwyl individue van twee of meer rasse 1,6% uitmaak.  Boonop het Latino's van enige ras 3,5% van die bevolking van Westport uitgemaak. Ongeveer 29,8% van die inwoners van Westport was jonger as 18 jaar vanaf 2010 hoër as die Amerikaanse gemiddelde van 24%.
Volgens die 2000 -sensus was daar 9 586 huishoudings, waarvan 38,4% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 66,1% getroude paartjies wat saamwoon, 6,8% 'n vrou wie se man nie by haar woon nie en 25,2% was nie-gesinne. 20,8% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 8,8% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,66 en die gemiddelde gesin grootte was 3,10.
In die stad was die bevolking versprei, met 27,9% onder die ouderdom van 18, 2,7% van 18 tot 24, 26,2% van 25 tot 44, 28,0% van 45 tot 64 jaar en 15,1% wat 65 jaar oud was of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 41 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 90,7 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 86,3 mans.
Volgens 'n skatting van 2007 was die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die stad $ 147.391, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 176.740. As of the 2000 Census, males had a median income of $100,000 versus $53,269 for females. The per capita income for the town was $73,664. 2.6% of the population and 1.5% of families were below the poverty line. Out of the total people living in poverty, 2.7% are under the age of 18 and 2.1% are 65 or older.
Enjin 2 Rescue 3, Fireboat, High Water Unit, Utility Unit 515 Post Rd. E. Downtown
Parke en ontspanning Redigeer
Westport was the location of the fictional residence (1164 Morning Glory Circle) of Darrin and Samantha Stephens on the television series Betowerd. 
In the sixth and final season of Ek is lief vir Lucy, the Ricardos and Mertzes leave New York and move to Westport.
[note 4] Hanson, E., and J. Ballantyne, "A Highly Discriminating 21 Locus Y-STR 'Megaplex' System Designed to Augment the Minimal Haplotype Loci for Forensic Casework," Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe 49 (January 2004): 1-12.
huidige 22:50, 24 April 2016 1,600 × 1,200 (485 KB) FastilyClone (talk | contribs) Transferred from enwp
Ligging. 38° 58.282′ N, 76° 29.11′ W. Marker is in Eastport, Maryland, in Anne Arundel County. Marker is on 6th Street 0.1 miles north of Severn Avenue, on the right when traveling north. Raak vir kaart. Marker is in this post office area: Annapolis MD 21403, United States of America. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. On to Yorktown (here, next to this marker) Lafayette s Encampment (within shouting distance of this marker) Eastport Veterans Park (about 400 feet away, measured in a direct line) A Tale of Three Bridges (about 600 feet away) Eastport's Old "Main Street" (about 600 feet away) Arnold C. Gay (about 600 feet
Sien ook. . . Annapolis Maritime Museum. (Submitted on March 2, 2008, by F. Robby of Baltimore, Maryland.)