Choragiese monument van Lysikrate (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Choragiese monument van Lysikrate
'N Sirkelvormige monument met Korintiese kolomme aan die buitekant. Die monument het 'n ronde dak en is op 'n vierkantige podium geleë. Die monument is gedeeltelik opgegrawe en die grond rondom het klein puinhope. Daar is 'n paar huise met teëldakke agter die monument.
Let asseblief daarop dat hierdie databasis beelde en oorspronklike taal kan bevat wat as neerhalend, aanstootlik of grafies beskou word, en moontlik nie geskik is vir alle kykers nie. Die beelde, titels en inskripsies is produkte van hul tyd en die perspektief van die skepper en word hier aangebied as dokumentasie, nie 'n weerspieëling van Getty se waardes nie. Taal- en maatskaplike norme verander, en die katalogisering van 'n versameling is 'n voortdurende werk. Ons moedig u insette aan om ons begrip van ons versameling te verbeter.
Elke poging is aangewend om die regte status van werke en hul beelde akkuraat te bepaal. Kontak gerus Museumregte en reproduksies as u meer inligting het oor die status van 'n werk in stryd met of bykomend tot die inligting in ons rekords.
In antieke Griekeland word jaarlikse teaterkompetisies geborg deur choregoi, welgestelde beskermhere van die dramatiese kunste, is in die Theatre of Dionysus gehou. Die chorēgos wat die wenvertoning geborg het, het 'n prys ontvang, 'n groot trofee in die vorm van 'n bronsstatief. In 334 vC het Lysicrates die eerste van sulke pryse ontvang en 'n monument vir sy trofee in gebruik geneem.
Die monument sit in Tripidonstraat (Street of the Tripods), die ou pad wat van die ingang van die stad na die teater gelei het, en wat eens bedek was met choragiese monumente. Die fondamente van die ander is in die 1980's ontdek, maar die Lysicrates -monument is die enigste wat ongeskonde bly.
Die monument het 'n kubieke marmerbasis en rotonde met halwe kolomme in Korintiese styl wat 'n argitraaf ondersteun. Bo die argitraaf is die entablature, met frise wat tonele uit Lysicrates se wentoneel uitbeeld. Hulle wys hoe Dionysus, die Griekse god van die verhoog, seerowers verslaan deur hulle in dolfyne te verander. Die entablature het oorspronklik 'n ontbrekende koepel ondersteun, wat die basis was vir drie rolle wat die driepootvormige trofee bevat het.
In 1658 is 'n Franse Capuchin -klooster op die terrein gestig en het later daarin geslaag om die monument te koop. Die monnike het die monument as 'n biblioteek gebruik en dit het oor die jare deels dit oorleef. Die klooster self het nog 'n paar aansprake op roem. Die digter Lord Byron het daar gebly tydens 'n besoek aan Griekeland in 1810 en sy beroemde gedig, "The Maid of Athens", geskryf. En in 1818 het 'n monnik die eerste tamatieplante in Griekeland langs die Lysicrates -monument in die kloostertuine geplant.
Die choragiese monument is beskadig en gedeeltelik in puin begrawe in 1824 tydens die Griekse Onafhanklikheidsoorlog, toe die klooster vernietig is. Dit is herstel met hulp van die Franse regering en staan ​​nou trots op sy naamgenootplein.
Wedergeboorte van die Choragic Monument of Lysicrates in die Royal Botanical Gardens, Sydney
Die gerestoureerde Choragic Monument of Lysicrates in die Royal Botanical Gardens, Sydney, word op 16 Oktober onthul.
Die 148-jarige monument het deur die jare in wanhoop geraak. Maar danksy John en Patricia Azarias wat 'n missie van twee jaar onderneem het om die nasionale skat te herstel, het die monument 'n $ 600 000 gesigverhoging van private en regeringsfinansiering gekry.
Die egpaar het die tuine in 2014 besoek toe die verlate monument onder hul aandag kom.
Mense het monumente opgerig en ons dink dat hulle daardeur onthou sal word, en dan sien mense dit nie meer nie, dit word deursigtig. En dit gebeur met hierdie monument, het mnr Azarias aan neoskosmos.com gesê.
Mnr Azarias het verduidelik dat hulle donateurs uit alle agtergronde kon lok.
Die Griekse gemeenskap was die eerstes wat geantwoord het van hierdie fantastiese stad. "
Maar daar is meer as net die monument wat in die gemeenskap herstel is toe meneer en mev Azarias ook die Lysicrates -stigting gevorm het, geïnspireer deur die monument in Athene wat in 334 vC deur choregos Lysicrates opgerig is ter herdenking van sy triomf in die Theatre of Dionysus -kompetisie.
Die Lysicrates Foundation nooi jaarliks ​​drie dramaturge uit om die eerste toneel van hul toneelstuk op te voer en die wenner kry $ 12,500 om te help met die voltooiing van hul werk.
" In wese herleef ons die Groot Dionysië, " het mnr Azarias aan neoskosmos.com gesê. Elke lid van die gehoor kom na die konservatorium, hulle ontvang 'n klein keramiekteken en kyk dan na die een na die ander toneelstuk. As hulle vertrek, is daar drie ure, een vir elke toneelstuk, en hulle sit die teken wat hulle het in een. Die urn wat die meeste het, is die wenner. "
Die dramaturge op die kortlys vir die Lysicrates -prys van 2017 word later hierdie maand bekend gemaak en word in Februarie by die Sydney Conservatorium of Music opgevoer.
Herstel van die Choragiese monument van Lysikrate wat onthul moet word
John Azarias het altyd gevoel dat die samelewing verantwoordelik is vir kreatiwiteit.
Vir hom persoonlik was die geleentheid om dit te doen in Mei 2014 na 'n ontsaglike wandeling deur die Royal Botanic Gardens in Sydney toe hy, saam met sy vrou, dr Patricia Azarias, hom voor die Choragic Monument of Lysicrates bevind - 'n replika van die oorspronklik, opgerig in Athene in 334 vC deur choregos Lysicrates ter herdenking van sy triomf in die Theatre of Dionysus -kompetisie.
As hulle vertroud was met die monument en die betekenis daarvan, kon hulle nie anders as om die swak toestand van die sandsteen op te let nie.
Mense het monumente opgerig en ons dink dat hulle daardeur onthou sal word, en dan sien mense dit nie meer nie, dit word deursigtig. En dit het met hierdie monument gebeur, het mnr. Azarias gesê Neos Kosmos.
Dit was op daardie oomblik dat hy geïnspireer is om die inisiatief te neem om die gedenkteken te herstel en daarna die Lysicrates Foundation te stig.
As uitvoerende direkteur in verskillende rade, en 'n voormalige diplomaat, het mnr. Azarias telefonies gebel op soek na vrygewigheid van mense. Omdat hy deel was van die geskiedenis van Australië, het hy ontdek dat mense baie graag die inisiatief ondersteun.
Die Griekse gemeenskap was die eerstes wat gereageer het. ", sê hy, maar voeg by dat hy nie net op een sektor van die gemeenskap wou staatmaak nie en dit as 'n gesamentlike Sydney -projek erken het.
Die donateurs kom uit 'n wye verskeidenheid agtergronde-Afrikaans, Anglo-Kelties, Chinees, Grieks, Indies, Italiaans, Christelik, Joods, Moslem-nog 'n getuienis van die lewendigheid en diversiteit van hierdie fantastiese stad. "
Die monument, wat die eerste keer in opdrag van die driemalige premier van NSW Sir James Martin was, is aanvanklik in sy huis in Potts Point gehou tot 1943, toe dit na sy huidige posisie in die tuine verskuif is.
John saam met sy vrou, dr Patricia Azarias.
Twee jaar nadat hul pogings begin het, en die Azarias daarin geslaag het om hul monument te herstel tot sy eertydse glorie deur middel van die Staatsregeringsprogram van die staatsregering, in totaal $ 600,000 gekos en moontlik gemaak deur privaat- en staatsfinansiering.
Maar dit is nie net die monument wat hulle lewendig gemaak het nie. In 'n poging om die teatertalent in Australië aan te moedig en te beloon, het hulle self die Great Dionysia -teatermodel weer met die Lysicrates -prys bekendgestel.
Drie dramaturge wat op die kortlys verskyn, word herinner aan die drie trilogieë in antieke Athene, en in teenstelling met ander kompetisies van hierdie kaliber, is dit die gehoor wat 'n konsep bepaal wat nêrens in die wêreld vir ongeveer 2 000 jaar.
" In wese herleef ons die Groot Dionysia, " sê mnr Azarias. Elke lid van die gehoor kom na die konservatorium, hulle ontvang 'n klein keramiekteken en kyk dan na die een na die ander toneelstuk. As hulle vertrek, is daar drie ure, een vir elke toneelstuk, en hulle sit die teken wat hulle het in een. Die urn wat die meeste het, is die wenner. "
Die dramaturg kry nie net die goedkeuring van 'n gehoor nie, maar hulle ontvang ook $ 12,500 om die volledige toneelstuk te skryf.
Die intreeprys in 2015 is toegeken deur premier van NSW Mike Baird, en in 2016 deur die federale minister van kunste, Mitch Fifield.
Maar die idee om die mag uit die hande van die artistieke direkteur te neem, is aanvanklik nie gunstig beskou nie.
Toe ons die artistieke direkteur van die Griffin Theatre vir die eerste keer besoek het om haar van ons idee te vertel, het sy gesê dat ons mal is, en mnr. Azarias erken.
Die artistieke direkteur van elke teater is 'n poortwagter, en almal smeek hulle om hul toneelstuk op te neem.
Alhoewel hy volhard en dit doen, sê hy dat die stigting 'n alternatiewe platform vir teaterprodusente en artistieke direkteure geskep het om te sien hoe die gehoor reageer. In die toekoms hoop hy dat die geleentheid oor twee of drie dae sal uitbrei en aandag oor die hele wêreld sal trek.
Saam met die onthulling van die monument hierdie maand, word die Lysicrates Prize 2015: The People 's Choice -boek bekendgestel en dramaturge op die kortlys vir die 2017 Lysicrates -prys aangekondig. Die uitvoering sal na verwagting in Februarie by die Sydney Conservatorium of Music volg, en in 'n poging om mense uit alle sektore van die samelewing te lok, is daar geen toegangsgeld nie.
"Ons wil mense hê uit al die poskodes, alle ouderdomsgroepe en nie net die gewone verdagtes wat gewoonlik na die teater gaan of uit die toneel is nie, en mnr. Azarias.
Vir sommige lyk dit miskien baie moeite om 'n tyd in die ou geskiedenis te herdenk. Maar vir mnr Azarias is dit veel meer as dit.
Die monument is deel van ons erfenis, dit is 148 jaar oud en ons vier nie net ons verlede nie, maar ons bevorder ook Australiese kreatiwiteit, wat volgens hom die belangrikste doelwit van die fondament is.
Die leuse van ons stigting is dat dit die skrywers, klowers en verskillende eggheads is wat die ware skatte van die samelewing is, die wat ons verhale vasvang - dit is diegene wat onthou sal word. Niks anders sal in die toekoms onthou word nie, niks anders nie. "
Die einste model van 'n oud-moderne monument
Sloop van Pennsylvania Bank, 1867, " Detail van albumdruk deur John Moran, fotograaf. (The Library Company of Philadelphia) The Choragic Monument of Lysicrates, uit James Stuart's Antiquities of Athens, 1762. (Smithsonian Libraries)
Teen die 1830's sou jy gedink Mense begin dalk 'n bietjie moeg word om te sien dat elke laaste argitek hul stad in die Grieks vertaal. En hulle mag het, as dit nie was vir William Strickland se manier om die ou en die nuwe te kombineer nie. Hierdie kreatiefste van die tuisgemaakte generasie argitek/ingenieurs het nie daarvan afgeskroom om die spel 'n paar kerwe op te skuif nie. Strickland haal sy kopie van Stuart uit Oudhede van Athene, 'n boek wat al sewentig jaar bestaan ​​en lank reeds as bron deur argitekte gebruik is, waaronder Benjamin Henry Latrobe, John Haviland en Strickland self.
Maar die spel was nou hoër. Strickland staan ​​voor die uitdaging om argitektonies sin te maak op 'n baie prominente en vreemd gevormde bouperseel wat gedefinieer word deur Dock, Walnut en Third Streets. En hy het bevind dat hy werk in die skaduwee van sy mentor se meesterstuk, die Bank of Pennsylvania. Hierdie moeilike webwerf het 'n uitstekende oplossing vereis - en 'n innoverende oplossing. Om 'n reghoekige Griekse tempel op 'n driehoekige bouperseel te druk, sou net nie werk nie. Strickland moes ontwerpoplossings vind wat nog dapperder was, maar ook noukeuriger oorweeg is.
En so het hy gedoen. Strickland het aan die smal punt van hierdie wig 'n verhewe, halfsirkelvormige portiek, wat hierdie oostelike fasade soos 'n groot ingang op 'n burgerlike plein laat lyk. (In werklikheid is dit die groot, afgeronde agterkant van die gebou. Strickland het Third Street die gebruikersvriendelike ingang gemaak.)
Perspektief van Old Stock Exchange in Dock- en Walnutstraat, 24 Maart 1915. (PhillyHistory.org)
Hier, in Philadelphia, 'n paar blokke van die rivier se kant van die stad, teenoor die oggendson (dieselfde wat antieke Athene verlig het), was Strickland se meesterstuk. Anders as sy ander Griekse herlewingsgeboue, was dit geen replika wat van die bladsye verwyder is nie Oudhede van Athene. Hier was 'n 3D-advertensiebord met Griekse funksies wat Philadelphia bedien, hier en nou.
Vir die koepel, wat die hele projek saamgevoeg het, het Strickland inspirasie gevind in Stuart se illustrasie van 'n monument van 334 vC wat nog steeds baie op die strate van Athene staan. Die Choragic Monument of Lysicrates was 'n self-gelukwensende voetstuk van 21 voet vir 'n koorprys wat tydens 'n uitvoerende kunswedstryd gewen is, deel van dieselfde fees wat die groot dramas van Aeschylus, Sophocles en Euripides opgelewer het. Stuart en William Henry Playfair het letterlike replika's in Staffordshire en Edinburgh ontwerp. Hier in Philadelphia het Strickland groot vryhede geneem met die ontwerp - en baie Amerikaanse resultate behaal.
Hy skuif die "monument" van straatvlak na die dak. Hy blaas dit op tot dubbel die grootte van die oorspronklike en maak 'n reuse 40-voet-hoë, 14 voet-deursnee-skyline-definiërende struktuur. En in plaas daarvan om die Choragic Monument of Lysicrates vir eeue in klip te interpreteer, het Strickland dit in hout ontwerp wat hy geweet het net 'n paar dekades sou duur. (Dit sou ongeveer elke sestig jaar vervang word.) Nou, ver van Europa af, sou hierdie pop-art skaal, argeologies korrekte, kortstondige monument die verlede weerspieël. Maar nog belangriker, bo die stadsbeeld van Philadelphia uit die 1830's, sou hierdie landmerk in die oomblik baie lewe.
Ooskant van die Merchant Exchange -gebou, 2 November 1960. (PhillyHistory.org)
Die Merchants Exchange, en veral die toring aan die oostelike punt, sou 'n noodsaaklike element word in 'n nuwe, hoëtegnologiese inligtingsnetwerk. Lank voor 1837, toe Samuel F.B. Morse het sy telegraaf (en manier langer voordat iemand van die internet gedroom het) het Europeërs en Amerikaners 'optiese telegrawe' wat vinnig gekodeerde boodskappe oor groot afstande kon oordra. Reeds in 1807 het die Amerikaanse kongres gedebatteer en uiteindelik gestem ten gunste van die finansiering van 'n 1,200 myl lange ketting optiese telegraaftorings wat New York en New Orleans verbind - 'n projek wat langs die pad val. Maar dit was nie vergesog nie. Meer as 'n dekade vroeër het Claude Chappe se uitvinding, die 'semafoor-visuele telegraaf', in Frankryk tot lewe gekom as 'n 143 myl-verbinding tussen Parys en Lille wat sou groei tot 'n netwerk van meer as 500 torings in Europa wat 3 000 myl strek. In 1799, toe Napoleon Bonaparte aan bewind gekom het, het hy hom voorgestel om die tegnologie oor die Engelse kanaal uit te brei.
Merchants Exchange, ooswaarts van bo Third Street, tydens die bou van die derde koepel, 25/10/1964. (PhillyHistory.org)
Toe die Amerikaanse argitek William Thornton hom dus in 1800 voorgestel het om Noord- en Suid -Amerika aan te sluit, het die moontlikhede 'n gelyke kop laat rol. Kort voor lank het Amerikaanse sakelui in Boston en New York hul eie optiese telegraafnetwerke gehad. Teen die tyd dat die Merchants Exchange in aanbou was, het 'n optiese telegraaf in Boston intyds gestuur, handel en beleggings gevolg.
'Tyd en afstand word vernietig', het die gewilde verkondiging geword, 'n mantra van die 1830's.
Geen verrassing dus dat die koepel van die Merchant Exchange hoog bo Dock- en Walnutstraat drievoudig was: as 'n sitplek vir klerke met teleskope wat skepe identifiseer wat na en van die hawe van Philadelphia op pad is, as 'n plek om boodskappe te stuur en te ontvang New York oor die vlaktes van New Jersey, en die blywendste boodskap van alles: dat Philadelphia uiteindelik tot sy reg gekom het as 'n moderne weergawe van antieke Athene.
Choragic Monument of Lysicrates - Geskiedenis
Dit is 'n hoogs ongewone variant op die Choragic Monument. Fouquet het nie sy modelrekonstruksie gebaseer op uitbeeldings van die oorspronklike in Athene nie, 'n monument wat opgerig is ter ere van die choregos of teaterborg Lysicrates. 'N Drama wat hy in 335 of 334 vC georganiseer en betaal het, het die eerste prys gewen op die godsdienstige fees Dionysia, wat in die Theatre of Dionysus, Athene, plaasgevind het ter ere van daardie god. Die prys was 'n bronsstatief, wat ter herdenking van Lysicrates se oorwinning opgerig is op die klein, sirkelvormige monument wat na hom vernoem is (334 vC). In plaas daarvan het Fouquet die model gebaseer op die sogenaamde 'Lantern of Demosthenes', 'n hoë, toringagtige dwaasheid, wat in 1801 deur Napoleon I gebou is in die park van die Château of St Cloud, Parys, waarvan die twee voorste dele losweg gebaseer op die klassieke monument. Die oop sirkelvormige struktuur bevat 'n borsbeeld van die keiser (in miniatuur gerepliseer in die model van Fouquet) en die Lantern sou verlig word om aan te dui dat Napoleon in die kasteel was. Die oorspronklike Choragic Monument of Lysicrates was baie korter as die toring by St Cloud en die sentrale gedeelte was gevorm uit 'n hol trommel met met ingewikkelde Korintiese kolomme. In 1870, as gevolg van die Frans-Pruisiese oorlog, is die Lantern van Demosthenes by St Cloud vernietig.
Hierdie model, tesame met die boog van Hadrianus (MR74), is in die Tweede Wêreldoorlog erg beskadig, waarskynlik toe 'n landmyn in die nag van 15 Oktober 1940 op Lincoln's Inn Fields val en die glaskas sowel as die gipsmodel verpletter.
Die gebroke pleisterkolomme laat ons toe om die binneste brons -anker te sien wat Fouquet gebruik het om die brose gips te versterk. Dit wil voorkom asof hierdie bronsstawe in die vorms van die kolomskagte geplaas is, en dan is die vloeibare gips om hulle gegooi.
Choragic Monument of Lysicrates onthul
Een van die mees ingewikkelde historiese monumente in Sydney is in sy eertydse glorie herstel, danksy die werk van die NSW -regering se spesialis -klipkappers -eenheid, 'n groep filantrope in Sydney en die Royal Botanic Garden.
Die Choragic Monument of Lysicrates, geleë in die Royal Botanic Gardens, is 'n replika van 1870 van 'n antieke Griekse monument wat dateer uit 334 vC.
Minister van Finansies, Dienste en Eiendom Dominic Perrottet onthul vandag die monument, wat gedeeltelik herstel is danksy 'n belegging van $ 200 000 as deel van die Minister's Stonework Program.
Die Lysicrates -monument verteenwoordig die ryk kulturele geskiedenis en erfenis wat ons stad, ons staat en ons nasie gevorm het, en ons moet die geskiedenis eenvoudig bewaar vir toekomstige geslagte, het mnr. Perrottet gesê.
Vroeër hierdie jaar het die regering 'n ekstra $ 2 miljoen se geld vir ons spesialis -klipmesselaars toegewy om ons erfenisikone te herstel en te bewaar, en ek was bly dat ek die bewaring van hierdie monument as deel van die program kon insluit. "
Steenhouers werk by Yellowblock.
Benewens sy bande met die antieke Griekeland, het die Sydney -monument ook 'n aansienlike plaaslike historiese betekenis. Dit is in 1868 in opdrag van premier James Martin (na wie Martin Place vernoem is) in opdrag geneem en is gesny uit die ikoniese Yellowblock -sandsteen van Sydney.
Die monument, wat oorspronklik in die Potts Point -tuin van Martin geleë was, is in 1943 gered van sloop en deur die destydse premier William McKell na die Royal Botanical Gardens verplaas, na 'n veldtog deur die joernalis Fritz Burnell van Sydney Morning Herald.
In 2014 het 'n groep filantrope in Sydney opgemerk dat reën en winde die sagte goue sandsteen van die monument geërodeer het. Die groep stig die Lysicrates -stigting, wat nou saamgewerk het met die minister se steenwerkprogram en Royal Botanic Gardens om die monument te herstel.
Deurlopende instandhouding van die monument word ondersteun deur die Lysicrates Foundation en die Royal Botanic Gardens. Die Lysicrates -stigting het ook 'n jaarlikse kompetisie vir toneelskryf in die Griekse teatertradisie gestig as deel van sy werk om uitvoerende en visuele kunste in Australië te bevorder.
Bewaring (gebou) – Choregic Monument
The Choregic Monument of Lysicrates is in die Royal Botanic Gardens naby Farm Cove se seewand geleë. Die monument is 'n afskrif van die oorspronklike, wat in 334 vC in Athene opgerig is. Die projek het navorsing, toestandbepaling, ontsouting, hersny en oppervlakstabilisering ingesluit. Gemeenskapsdrang en betrokkenheid was 'n groot deel van hierdie projek.
Die Choregic -monument is belangrik vir sy vorm, materiaal, vakmanskap en historiese verenigings. Die monument is gelys in die National Trust Register, die City of Sydney LEP, en is 'n item in 'n bewaringsgebied. Die oorspronklike monument in Griekeland is vermoedelik die eerste eksterne gebruik van die Korintiese orde en is opgeneem in argitektoniese geskiedenisboeke om die samestelling van die hoofstad van Korinte aan te toon. Die kopie van Sydney wat uit 1870 dateer, gee geleerdes, studente en die gemeenskap toegang tot 'n getroue proporsie om te studeer en te geniet.
Die monument demonstreer die vaardighede in grotte en kopiëring van hoë kwaliteit van die klipkapper Walter McGill, bekend daarvoor dat hy ook die glorieryke hoofstede van die Australiese museum gesny het. Die monument is belangrik vir sy verbintenis met die voormalige premier van NSW, Sir James Martin, soos in Martin Place wat die werk vir sy tuin in Potts Point in 1870 laat oprig het. Die monument is in 1943 na die Royal Botanic Gardens verplaas.
Aanleiding van die projek:
In 2014 het private burgers, Patricia en John Azarias, opgemerk dat die Choragic -monument sorg nodig het tydens 'n wandeling in die Royal Botanic Gardens in Sydney. Hulle het die Lysicrates -stigting gestig om geld by private donateurs in te samel, en die ministerie van steenwerkprogramme (MSP) van die staatsregering stem ooreen met die fondse dollar vir dollar. Dit is die eerste private/openbare vennootskap wat die MSP aangaan. Die totale koste van die projek was $ 450,000.
Met privaat skenkerfinansiering het vooropgestelde idees van 'herstel' gekom en die verwagtinge dat die monument skoon en verbeter sou lyk. Die MSP -span het nou saamgewerk met die skenkers om 'n raamwerk vir bewaringsbesluitneming vir die Monument te bied, gebaseer op die leidende beginsels van Burra Charter. 'N Groot uitdaging van hierdie projek was om te besluit oor die vlak van klipvervanging, gegewe die bestaande toestand en voortdurende blootstelling aan strawwe omgewingstoestande. Kwessies van betekenis gebaseer op vorm (Korintiese orde) is egtheid beoordeel.
In die hiërargie van belangrike elemente in die monument, is die fries baie belangrik, aangesien die kerfwerk die verhaal vertel van die Griekse god Dionysus wat seerowers beveg wat in dolfyne verander as dit in die water gegooi word. Die fries is opgebou uit 3 klippe wat elk 'n derde van die verhaal vertel. Die span het gekies om een ​​van die drie klippe (in die suidweste) na te sny weens die gevorderde toestand van verval. Die oppervlak van hierdie klip het alle herkenbare detail verloor, soos getoon op die aangehegte foto's. Alhoewel die oorblywende twee klippe in 'n redelike verweerde toestand is, is die verswakkingstempo vertraag deur ontsouting en die boonste gebiede om te keer dat water binnedring. Die hoofdoel van die projek was om soveel as moontlik van die oorspronklike sandsteen te behou, terwyl die monument in sy geheel gestabiliseer en beskerm word om te verseker dat die belangrikheid van die item vir die volgende generasie behoue ​​bly.
Navorsing en dokumentasie:
Gemeten tekeninge is voorberei om die toestand van die klip in kaart te bring om 'n rekord in die toekoms te gee en die toestand te vergelyk met rekords wat 20 jaar gelede deur die Stone -program opgestel is. Argief -professionele fotografie het die opdrag gekry om die monument voor, tydens en na die werke op te neem. Die houtsnee-proses het van die klipkappers vereis om die skaal en stilistiese verskille tussen die oorspronklike monument en die Sydney-weergawe te ondersoek. 'N Sleuteldokument waarna een van die friesstene herverf is, het tekenings van die oorspronklike uit "The Antiquities of Athens" deur Stuart en Revett, gepubliseer in 1748, gemeet.
Projekbetrokkenheid en veroudering:
Samevattend bereik geen ander openbare monument in NSW so 'n diversiteit van gemeenskapsbelang nie. Bewaringswerke was 'n katalisator vir baie groot en blywende gemeenskapsgeleenthede en kreatiewe strewe, veral as gevolg van die passie vir die projekte wat Patricia en John Ararias aanstig.
Die Lysicrates Foundation – Dr Patricia Azarias en John Azarius is by die Lysicrates Foundation geïnspireer om private fondse in te samel om by te dra tot die bewaring van die Choregic Monument. Sodra dit bereik is, het die Stigting die Lysicrates -prys, die Archibald -prys -ekwivalent vir dramaturge, in samewerking met die Griffin -teater gestig.
Griekse gemeenskap - deur die monument se verbinding met die oorspronklike 334B.C. Choregiese monument in Athene. John Azarias, is 'n onderhoud op die Griekse radio gevoer oor die bewaringsprojek en die Lysicrates -teaterprys.
Regsgemeenskap - James Martin het die Monument f in 1870 in gebruik geneem. Die bewaring van die monument het 'n belangstelling in die regsgemeenskap gebied om hulde te bring aan Martin vir sy prestasie as Australië se eerste premier en hoofregter. 'N Inwydingsrede Martin Oration is gestig deur die Lysicrates Foundation en gegee deur Hon. T.F. Bathurst AC, hoofregter van NSW op 25 November 2016 (gedenkboekie aangeheg).
Teatergemeenskap – Die Lysicrates -prys is in 2015 gestig en is 'n jaarlikse teaterprys, die Archibald -prys vir dramaturg, geïnspireer deur die antieke Griekse monument, opgerig in 334 vC. in Athene om 'n oorwinning deur die borg, Lysicrates, te vier in die Great Dionysia -teaterkompetisie van daardie jaar.
Hierdie Sydney -geleentheid lok elke jaar minstens 500 mense na die monument, aangesien dit die raamwerk bied vir die aankondiging van die wenner. Artikel oor finansiële oorsig, 3 Februarie 2017 (aangeheg) en onderhoud op Eastside 89.7FM-radio http://www.afr.com/lifestyle/arts-and-entertainment/theatre-and-dance/sydney-philanthropists-create-the-lysicrates -prys-20170131-gu2c75
Byron Society en die oorspronklike monument het 'n belangrike skakel met Lord Byron, wat poësie in die monument geskryf het terwyl hy in die 1800's in Athene gebly het. Die Australian Byron Society het byeenkomste in die Botanic Gardens by die Monument gehou ter viering van Byron se verjaardag.
Steenbewaring - Die onthulling van die voltooiing van die bewaring van die werk is op ABC -nuus verskyn.
Gepubliseer op 16 Oktober 2016. Onderwys oor die belangrikheid van die item en die bewaringswerke was 'n belangrike aspek van die projek.
'N Lied ' The Ballad of Martin and Lysicrates ' - geskryf deur die goewerneur van NSW se vrou, mev Hurley en gesing deur mev Hurley tydens die onthulling van die voltooiing van die bewaringswerke in die Botaniese Tuine in Oktober 2016.
Het aan die projek gewerk:
Minister se klipwerkprogram, departement van finansies, diens en innovasie
Wat die regters gesê het:
Fantastiese werk uit die Minister se Steenwerkprogram oor 'n replika van 'n Griekse monument van 334 vC in die Botaniese Tuine wat ondersoek, ontsouting, herwinning en stabilisering behels. "
Europese en Amerikaanse argitektuur (1750–1900)
Hierdie les dek een van die opwindendste 150-jarige bestek in argitektuur, 1750–1900. Seismiese veranderinge het plaasgevind op die gebiede van:
Lewensstyl: Gedurende hierdie jare het baie mense van die land na die stad verhuis. Engeland bereik 'n 50/50 balans rondom die 1850's. Amerika se ewewig het rondom die 1920's plaasgevind. Hierdie industrialisering het die ontstaan ​​van nuwe geboue veroorsaak.
Regering: Gedurende die laat agtiende eeu het die Westerse wêreld twee massiewe revolusies beleef - die Amerikaanse revolusie en die Franse revolusie. Monargieë het aan bewind afgeneem, en demokratiese regerings is geskep.
Beskerming: Godsdienstige en aristokratiese beskerming het plek gemaak vir meer opdragte deur demokratiese regerings en welgestelde, selfgemaakte individue.
Tegnologie: Daar is vordering gemaak met boumateriaal, vervoer en masjinerie. Tradisionele materiale soos baksteen en klip is vervang deur ysterhoudende metale (yster en staal) en glas.
Argitekte en ontwerpers het probeer om hul opleiding te versag met die eise van die moderne lewe - nie net bewys nie - in die argitektuur self, maar ook in argitektuurtekste, interieurontwerp, opgrawings en stedelike ontwerp, waarvan sommige in hierdie lesing behandel sal word. Vorderings in hierdie kategorieë plaas die bouberoep uiteindelik onherroeplik op pad na die moderne argitektuur van die twintigste eeu.
Die vertrekpunt van hierdie les veronderstel dat studente bewus sal wees van tendense in barok- en rokoko -argitektuur, maar dit is sinvol om met 'n resensie te begin:
Wys u klas 'n skyfie met beelde van ikoniese werke van Barok- en Rococo -argitektuur. Ek hou daarvan om Borromini's te gebruik San Carlo alle Quattro Fontane (Rome, 1638–41) as die barok-voorbeeld en Germain Boffrand en Charles-Joseph Natoire s'n Salon de la Princesse, Hôtel de Soubise (Parys, 1736–9) as die Rococo -voorbeeld.
Begin die hersiening met 'n paar van hierdie aanwysings:
Beskryf die formele kenmerke van Barok- en Rococo -argitektuur.
Wie was die beskermhere?
Beskryf die dominante ideologieë en waardes van die kulture wat hierdie werke vervaardig het.
Na watter bronne het hulle gekyk?
U studente sal dalk verbaas wees om te hoor dat die flambojante eienskappe van Barok- en Rococo-argitektuur wat hulle in vorige lesings leer ken en waardeer het, in die middel van die agtiende eeu onder skoot gekom het vanweë hul vermeende misbruik van vryheid-wat klassieke elemente op onortodokse maniere kombineer-en uitvinding, soos die skepping van nuwe hoofstede. Looking at these works from a second-half-of-the-eighteenth-century standpoint serves the dual purpose of acting as the segue from last lecture to this one and also setting the architectural stage for the current lecture.
Themes to stress throughout the lecture include vordering, building type, materiaal en tegnologie.
For Aesthetic Movement architecture, see Andrew Saint's Richard Norman Shaw (Yale University Press, 2010) Jeffrey Karl Ochsner and Thomas C. Hubka, "H. H. Richardson: The Design of the William Watts Sherman House," Journal of the Society of Architectural Historians, Vol. 51, No. 2 (June, 1992), 121–45 James F. O'Gorman's "A Touch of Nash: The Williams Watts Sherman House and the Aesthetic Movement." Negentiende eeu Vol. 19, No. 1 (1999), 53–9 and In Pursuit of Beauty: Americans and the Aesthetic Movement (Metropolitan Museum of Art, 1986).
One publication that did the most to spread an awareness of Greek architecture was The Antiquities of Athens: Measured and Delineated by English architects and antiquarians James Stuart and Nicholas Revett. Conceived during the Enlightenment, when there was interest in ancient cultures, the work was subsidized and published by the Society of Dilettanti (an English group of men who had all partook in the Grand Tour. Sir Joshua Reynolds was a member of the group who painted several portraits of its members). This text is noteworthy for containing the first meticulously measured drawings of ancient Greek architecture, giving the Western world access to their natural architectural perfection. To make the text as accurate as possible, Stuart and Revett spent four years (1751–5) documenting architectural monuments in and around Athens before returning to England to begin the publishing process. Although it was intended to be the first text of its kind, the drawn out publishing process allowed for a Frenchman, Julien-David Le Roy to produce Les Ruines des plus beaux monuments de la Grèce (Paris, 1758) five years before the first volume of The Antiquities of Athens verskyn. Despite publication delays, and then its gradual release, The Antiquities of Athens' influence was international and it became a manual (historian James F. O'Gorman uses the word "Bible") for the "Greek Revival" across Europe as well as in North America, c. 1810s–1840s.
Politically, the full embodiment of Enlightenment ideals was reached during the American and French Revolutions that took place at the end of the eighteenth century and the early part of the nineteenth century. Die United States Capitol (c. 1793–1828, 1851–7, and 1856–63) in Washington D.C. became a beacon to Enlightenment ideas, adhering to the Classical spirit in its architecture's revolutionary Neoclassical style. The federal building was envisioned as a seventeen-room brick building that would house the legislative branch of government.
Owen Jones' Grammar of Ornament (London, 1856) is a design manual that has inspired countless generations of architects and designers. Conceived during era of English design reform, the Grammar of Ornament became Jones' aesthetic treatise. Die Grammar of Ornament contains Jones' 37 propositions (principles) of design, nineteen chapters dedicated to historical types of ornament, and a single chapter dedicated to the common denominator behind all ornament—nature appeared in 100 chromolithographed plates, in which there were 1,000 cropped illustrations ornament, which removed any hint of an original context.
The quality of the lithographic plates is one factor that made the Grammar of Ornament famous. The content of the Grammar of Ornament appealed to architects, designers, and reform design thinkers, as John Kresten Jespersen writes, "for a century (after its publication), almost every architect's office had a copy of the Grammar of Ornament. " The intent of this publication was not to give architects, ornamentalists and designers a template from which to copy in their work, rather to allow individuals to absorb lessons from the past and apply this information to the ornament that would suit modern life.
Charles Garnier's Paris Opera House (Paris, 1862–75) is a building about spectacle. A grand structure, it was one of many that fit into Baron Haussmann's revitalization of urban Paris. The Opera's spectacle begins with its location. Built on its own island, it is approachable from several streets and the major Avenue de l'Opera, terminating in its own Place (a plaza or square). Though one may be distracted from the shear amount of ornament on the façade, the exterior overlooking the Place can be distilled into a podium-like arcaded base, atop which Garnier placed a colonnade. This colonnade was a recognizable variation of the two-part façade that Bramante's House of Raphael popularized back in the Italian Renaissance, now quite popular in Paris. Garnier proceeded to adorn this classical façade with sculptural accents for which he employed some of the finest artistic talents in Paris—such as Jean-Baptiste Carpeaux, who sculpted Die dans.