Miltsiekte by katte - Siektetoestande van katte - 2021
Oorsig van Feline Anthrax
Alhoewel miltsiekte onlangs onder die publiek se aandag gebring is, is dit eintlik een van die oudste besmette siektes wat aangeteken is. As 'n uitbraak ontstaan, vra besorgde katteienaars die risiko van miltsiekte vir katte wat ons in hierdie artikel gaan bespreek.
Miltsiekte word deur die bakterieë veroorsaak Bacillus anthracis, het miltsiekte-uitbrake gereeld in die Verenigde State voorkom, maar aangesien dit gewoonlik perde, beeste, skape en bokke aantas, is daar weinig mediadekking. Tipies is daar 'n uitbraak na periodes van droogte gevolg deur swaar reën. Daar is verskillende gebiede in die Verenigde State wat as endemies beskou word met miltsiekte.
Miltsiekte affekteer alle warmbloedige diere, ook mense. Miltsiekte is 'n bakteriële infeksie wat oor die hele wêreld gerapporteer word. Die bakterieë is baie bestand teen hitte-, chemiese en omgewingsveranderinge as gevolg van die vermoë om in 'n spoor in te kap. Hierdie spore leef dan in die grond en wag om ingeasem te word of deur vee te wei.
Perde en vee word meestal aangetas, maar honde en katte kan besmet raak ondanks hul natuurlike relatiewe weerstand teen die bakterieë. Alhoewel inaseming die oorsaak is van die onlangse menslike gevalle, word katte meestal besmet ná die inname van vleis uit 'n karkas wat met miltsiekte besmet is. Ander besmettingsroetes sluit inaseming in, sowel as deur die vel te migreer.
Sodra die bakterieë die liggaam binnekom, begin dit liggaamsweefsel binnedring. As dit nie behandel word nie, gaan die bakterieë voort om te vermeerder en begin dan 'n toksien vry te stel. Besmette katte ontwikkel aanvanklik swelling van die keel en spysverteringskanaal. Sonder behandeling kom swelling in die gesig voor, die bakterieë versprei en die dier buig voor nierversaking, skok en asemhalingsversaking. Vanaf die blootstelling aan die ontwikkeling van simptome is 3 tot 7 dae verloop.
Miltsiekte is 'n siekte met soönotiese potensiaal. Dit beteken dat die siekte van diere na mense oorgedra kan word, maar dat die siekte nie so oordraagbaar is soos 'n virus nie. Die miltsiekte spore is die aansteeklike deel van die siekte. Om 'n spoor te word, moet die miltsiektebakterieë aan suurstof blootgestel word.
Dit beteken dat direkte kontak met 'n besmette dier nie outomaties 'n infeksie tot gevolg het nie. 'N Persoon moet in kontak kom met die liggaamsvloeistowwe van die besmette dier of die abnormale afskeiding om die risiko vir infeksie te hê.
Alhoewel daar die afgelope tyd berigte is oor die ingeasemde spore, is velkontak met miltsiekte die algemeenste manier waarop mense die siekte opdoen. Die spore word blootgestel aan skuur van die vel, letsels, ens. En 'n oppervlakkige wond ontwikkel.
Enigiets wat die liggaamsweefsel wat die bakterieë bevat, aan suurstof blootstel, moet vermy word in 'n poging om die aantal spore in die omgewing te verminder. Enige dier wat aan miltsiekte sterf, moet veras word om die ontwikkeling en verspreiding van addisionele spore te vermy.
Diere wat met miltsiekte gediagnoseer is, moet met groot omsigtigheid hanteer word. Liggaamsvloeistowwe moet vermy word en nekropsie moet nie uitgevoer word nie.
Tekens van miltsiekte by katte kan die volgende insluit:
Bloedige afskeiding van mond, neus en rektum
Diagnose van miltsiekte by katte
Diagnose kan moeilik wees. 'N Akkurate en deeglike geskiedenis is baie belangrik. Aangesien miltsiekte ongewoon is by katte, is blootstelling aan karkasse wat bekend is met miltsiekte besmet, 'n belangrike deel van die mediese geskiedenis en diagnose. Katte inneem of inasem selde genoeg spore uit die grond om siektes te veroorsaak.
As daar 'n indeks van vermoedens vir miltsiekte is, kan die bloed of 'n bloedsuikende afskeiding die bakterieë ontbloot. Die vloeistof word voorberei en toepaslik gekleur. Staafvormige bakterieë sal gesien word as die vloeistof mikroskopies ondersoek word.
Bykomende toetse, soos die ondersoek van fluoresserende teenliggaampies van smere voorberei uit bloed of liggaamsvloeistof, kan gebruik word om die diagnose te bevestig. Limfknoopbiopsie kan ook die tekens van miltsiekte-bakteriële indringing openbaar.
Behandeling van miltsiekte by katte
Vroeë behandeling is noodsaaklik. Suksesvolle behandeling behels hospitalisasie en ondersteunende sorg. Intraveneuse vloeistowwe en hoë dosisse penisillien, ampisillien of enrofloxacin word toegedien.
Ondanks aggressiewe behandeling oorleef sommige diere nie. Na die dood moet daar baie sorg gedra word. Nekropsies word nie aanbeveel nie en dit is ook nie begrawe nie.
Daar is geen tuisversorging vir miltsiekte nie. Dit is baie aansteeklik en uiterste versigtigheid is nodig by die behandeling van besmette diere. Aangesien miltsiekte meestal geassosieer word met die inname van besmette karkasse, moet u troeteldier nie ronddwaal nie. Hou u kat binnenshuis.