En Die Ramshoring Het Geblaas (Sagteband)
Paul Hudson was vasbeslote om sy kerk op te bou, maar teen watter prys?
Toe Paul Hudson aanvaar het om leraar van ’n suk­ke­lende kerk te word, het hy nie geweet wat om te verwag nie. Hy het gehoop hy kan God behaag met sy planne en harde werk.
Dit het Paul nie lank ge­neem om Centerville Chris­te­like Kerk reg te ruk nie. Die bywoning het toe­ge­neem en die kinder­pro­gram se bywoning was die beste in jare. Alles het goed gegaan. As sy vrou dit maar net wou sien. Tog het hy nie toegelaat dat haar swye hom steur nie …
Soos sy geesdrif en am­bisie groei, vergeet hy van die Een wat hom geroep het. Terwyl Paul en dié om hom probeer onderskei wat dit beteken om werklik hulle geloof uit te leef, moet hulle kies tussen die wil van mense en dié van God.
In en die Ramshoring het geblaas lees ons van die verskillende maniere waarop mense dink God met hulle praat asook hulle reaksies daarop.
SAMUEL MASON sit oorkant Centerville Christelike
Kerk in sy wit kar. Die ou plek is soos hy: albei van
hulle het beter dae geken. Die klompie dakteëls
wat tydens die storm van ’84 afgewaai het, is nog nie vervang nie. Die
verf is besig om af te dop sodat ’n mens die ou, grys planke kan sien.
Een van die hoë boogvensters is gekraak. Die grasperk is halfdood,
die rose kort ’n snoei en die berkeboom in die binnehof tussen die
kerk, gemeenskapsaal en klein pastorie is besig om deur een of ander
gogga opgevreet te word.
Samuel is bevrees as ’n besluit nie gou geneem word nie, gaan hy
die dag beleef waarop daar ’n Te Koop-bordjie voor die kerk geplant
word en ’n eiendomsagent se slot aan die voordeur gaan hang. Hy tel
sy verslete, swart Bybel van die passasiersitplek op. Ek probeer moed
hou, Here. Ek probeer vertrou.
“Samuel!” Hollis Sawyer kom aangehink met die sypaadjie langs.
Hulle ontmoet by die trappies voor die kerk. Hollis hou aan die verroeste
ysterreling vas, plant sy kierie en lig sy kunsbeen tot op die tweede
trap. “Otis het gebel. Hy sê hy gaan laat wees.”
“Hy’t niks gesê nie, maar ek het Mabel in die agtergrond met hom
hoor praat. Hy het taamlik gefrustreerd geklink.”
Samuel sluit die voordeur oop en kyk na die eens ligpers, nou
sonverbleikte grys tapyt in die portaal. Hollis se gesig vertrek toe hy
oor die drumpel hink. Samuel los die deur oop vir Otis.
Die portaal is na al die jare nog presies dieselfde. Verbleikte trak-
taatjies is in netjiese hopies gestapel. Die uitgerafelde hoek van die
mat is weggevou van die deur wat na die klein kantoortjie lei. Die
stowwerige blare van die nagemaakte boompie in die hoek is steeds
’n spinnekop se woning. Daar is nog ’n spinnerak in die hoek van ’n
hoë venster; iemand sal die leer moet gaan haal en dit afvee. Maar
wie sal dit waag om teen ’n leer op te klim as ’n ongeluk jou in ’n
versorgingsoord kan laat beland? Om professionele skoonmakers in
te roep sal ook nie deug nie. Daar is nie geld nie.
Hollis kom in die paadjie afgeskuifel. “Dis soos ’n yskas hier
Die kerk ruik muwwerig, soos ’n huis wat lank toe gestaan het. “Ek
kan die verhitting aanskakel.”
“Los dit, wat. Teen die tyd dat die plek warm word, is ons verga-
dering verby.” Hollis skuif by die tweede kerkbank in, hang sy kierie
oor die rugleuning van die bank voor hom en gaan sit. “So, wie preek
Samuel gaan sit in die bank oorkant hom en sit sy Bybel langs
hom neer. “Sondag is op die oomblik die minste van ons probleme,
Hollis.” Hy rus met sy gewrigte op die rugleuning van die voorste
bank en kyk op. Ten minste is die bronskruis en twee kandelare op
die altaar blinkgevryf. Dit lyk of hulle die enigste voorwerpe is wat
bietjie aandag gekry het. Die mat moet skoongemaak word, die kansel
geverf word, die orrel herstel word. Ongelukkig word die werkers elke
jaar minder en sien die finansiële gawes ook maar effentjies daar uit,
ondanks die opregtheid van die gemeentelede wat almal hoofsaaklik
op pensioen is.
You're reviewing: En Die Ramshoring Het Geblaas (Sagteband)