Vasti Roodt se besinning oor Hannah Arendt se gedagte oor “klaarkom sonder ’n trapleuning”, ten opsigte van die behoud van Afrikaans, vind ek baie interessant. Sy vra die vraag in watter mate mense wat hulleself skaar by ’n “derde taalstryd” bevry is van die invloedsfeer van ’n vervloë tradisie - die gedagte synde dat mens verkieslik weg moet beweeg van die verlange na dit wat was.