Hoof van Dolerite -standbeeld van Gudea van Lagash (illustrasie) - Inligting
Neo-Sumeriese, Irak, Girsu, 2143-2124 vC
Gudea was 'n ou Sumeriese heerser wat die stad Lagash laat in die 3de millennium vC regeer het. Hierdie beeld ontbreek sy kop, maar dit word geïdentifiseer as Gudea, die gebinde handgebaar wat tipies is vir voorstellings van hom. Standbeelde soos hierdie sou 'n opoffering gewees het wat Godea aan die gode gebied het, wat sy toewyding en vroomheid bewys.
Waarom is Gudea bekend?
Gudea's het baie beelde wat homself met 'n lewensagtige realisme uitbeeld, opdrag gegee om in die hele Sumer in tempels te plaas. Hy het ook baie aanbiedings aan die tempels befonds, met sy naam opgeskryf om sy vrygewigheid en lojaliteit te beklemtoon.
Anders as Sargon (die eerste heerser van 'n Sumeriese ryk in die stadstaat), was Gudea een van die vroeë heersers wat goddelikheid opgeëis het, en 'n paar van sy prestasies is later by die Gilgamesj-epos gevoeg.
Ongelukkig, nadat Gudea gesterf het, het die invloed van Lagash, die stadstaat wat hy regeer het, afgeneem totdat dit 'n militêre nederlaag gely het. Was dit hierdie nuwe veroweraars wat baie van die standbeelde of die afgode van Gudea onthoof het?
Lêer: Hoof van 'n standbeeld, waarskynlik van Gudea. Omstreeks 2130 vC. Van Mesopotamië, Irak. Die British Museum, London.jpg
huidige 08:17, 5 Augustus 2017 4,288 × 2,848 (6,25 MB) Neuroforever (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
Die Priester Koning
'N Ander skynbaar nuuskierige ding oor die wens en vasberadenheid van Gudea om as 'n vreedsame heerser bekend te staan, was sy toewyding om Ningirsu, die Sumeriese oorlogsgod en die hoofgod van Lagash, te dien. Een van die opvallendste prestasies van Gudea was eintlik dat hy 'n tempel herbou het, onder andere aan Ningirsu. Gudea was niks, indien nie godsdienstig nie, so dit was een van die redes vir sy toewyding.
Van wat die vrome deel van Gudea die tempel van Ningirsu laat bou het, skryf Gates: "Die god Ningirsu het Gudea in 'n droom beveel om sy tempel te herbou, die vrome koning het die bevel behoorlik uitgevoer en die standbeeld laat maak met 'n verduidelikende teks daarop uitgekap ter herdenking van die daad. "
Maar van wat die strateeg deel van Gudea gemaak het om die tempel van Ningirsu te bou, sê Starr dat Gudea ook 'n hardnekkige realis was, wat geweet het waar Lagash op die kaart was met betrekking tot die Gutians, en dat die stadstaat was nog nie sterk of groot genoeg om hulle te beveg nie. Hy het ook geweet dat hy meer as net 'n taai leër moes bou.
Die herbou van die tempel het dus twee doeleindes gedien, een vroom, een strategies.
Die heropbou van die Ningirsu -tempel het Lagash en Sumer uiteindelik gehelp om krag en mag terug te kry, omdat dit 'n gevoel van nasionalisme vir Sumeriërs hernu het wat nogal voordelig geblyk het. Dit was 'n briljante strategie wat van binne na buite gewerk het en 'n nuwe, nuwe houding van herwonne trots en nasionalisme meegebring het, en 'n uiteindelike Neo-Sumeriese herlewing wat alle Sumeriese stadstate verenig en versterk het wat uiteindelik die Gutians verslaan en volkome behaal het. onafhanklikheid van die Akkadiërs.
Vir Gudea, " skryf Starr, " bou en herstel van die tempel van die oorlogsgod simboliseer die herontwikkelde hoop op Sumeriese onafhanklikheid, na twee eeue van Akkadiese oorheersing en tydens die steeds teenwoordige gevaar van aanval deur die Gutiaanse barbare . "
Gudea kon intussen sy weermag bou en versterk in 'n vreedsame klimaat. Hy het muskiete, spiese en byle geproduseer, alles in die naam van Ningirsu. (Bron)
Hoof van die Dolerite -standbeeld van Gudea van Lagash - Geskiedenis
Leer meer oor heropeningsprosedures en bespreek u tydige inskrywing met die TICKETS -knoppie by hierdie skakel.
Ingeskryf, in spykerskrif, kartouche regterskouer: [vertaal: Gudea, stadsheerser van Lagash, | die man wat die tempel gebou het | van Ningiszida en die tempel van | Gestinanna.]
Ingeskryf, in spykerskrif, op die agterkant gekerf: [vertaal: Gudea, stadsheerser van Lagash, | gebou vir Gestinanna, | die koningin a-izi-mu-a, | die geliefde vrou van Ningiszida, | sy koningin, | haar tempel in Girsu. | Hy het haar standbeeld geskep. | "Sy het die gebed toegestaan," | hy het dit 'n naam vir haar gegee en dit in haar tempel gebring.]
Papegaai, A. Tello. Parys, 1938, bl. 165.
Frankfort, Henri. Die kuns en argitektuur van die ou ooste. Baltimore, 1955, pp. 47-49.
Strommenger, Eva. "Das Menschenbild in der altmesopo- tamischen Rundplastik von Mesilim bis Hammurapi," Baghdader Mitteilungen, vol. Ek, 1960, p. 65.
Bulletin of the DIA 60, no. 1/2 (1981/82): omslag (ill.).
"Family Art Game," Detroit News (14 April 1985): p. 22 (ill.) [DIA Advertising Supplement].
100 meesterwerke van die Detroit Institute of Arts. DIA. Hudson Hills Press, Inc, NY, 1985, p. 20, bl. 21 (ill.).
"Family Art Game: A Centennial Celebration," The Detroit Free Press (14 April 1985): p. 22 (ill.) [DIA Advertising Supplement].
Hansen, D. "'n Beeldhouwerk van Gudea, goewerneur van Lagash," Bulletin of the DIA 64, no. 1 (1988): pp. 5-19, (ill.).
"Family Art Game: Details, Details, Details," The Detroit Free Press (29 April 1990): p. 26 (ill.) [DIA Advertising Supplement].
Tallon, Francoise. "Art and the Ruler: Gudea of ​​Lagash," Asian Art (Winter 1992): pp. 31-51, bl. 42, 43, 51.
Moorey, P.R.S. Antieke Mesopotamiese materiale en nywerhede: die argeologiese bewyse. Oxford, 1994, bl. 28.
Henshaw, Julia P., red. 'N Besoekersgids: The Detroit Institute of Arts. Detroit, 1995, bl. 94 (ill.).
"DIA Art Game: Art Speaks," The Detroit Free Press (26 April 1998): p. 9.
Aruz, Joan, red. Art of the First Cities: The Third Millennium B.C. van die Middellandse See tot by die Indus. Exh. kat., Metropolitan Museum of Art. New York, Yale University Press, 2003, pp. 430, 431, (ill.).
White Muscarella, O. "Gudea or Not Gudea in New York en Detroit: Ancient or Modern," Bron: Notes in the History of Art, vol. 24, nee. 2 (Winter 2005): pp. 6-18, (herhaling) bl. 10, (fig. 2a-b) [vgl. nommer verkeerd geïdentifiseer as F82.64].
Braun-Holzinger, Eva A. "Gudea-standbeeld M. Eine Inschrift auf einer gefälschten-standbeeld," Zeitschrift für Orient-Archäologie 11 (2018): pp. 16-40.
Die Neo-Sumeriese tydperk of die derde dinastie van die UR
Ongeveer 21-20 eeue vC is Ur herstel as die Sumeriese hoofstad en die III-dinastie van Ur begin onder die bewind van die koning Ur-Nammu. Die Akkadiese invloed was egter duidelik waarneembaar in die kuns van hierdie tydperk: alhoewel krag en mag na die voorpunt van die artistieke skepping teruggekeer het, weerspieël die versagting van die voorouer in die Sumeriese kuns die invloed wat die Akkadiese oorheersing nagelaat het.
Koning Ur-Nammu moes 18 jaar regeer het en is opgevolg deur sy seun Dungi, wat byna 'n halfeeu regeer het. Ontelbare monumente waarvan die stene met die name van hierdie twee heersers verseël is, toon die boukrag van beide konings. Die eerste bekommernis van Ur-Nammu was om die hoofstad te versterk sodat dit enige aanval kon weerstaan. Die mure van Ur wat gedurende hierdie tyd gebou is, was amper 25 meter hoog. wyd aan die basis. Maar hierdie formidabele werk is geensins die belangrikste gebou van die Neo-Sumeriërs nie. Die ruïnes van die tempel van Sin, die maangod, was 'n ziggurat of getrapte toring wat so gebou is dat die godheid van die hemel na die aarde kan daal. Die meeste Sumeriese stede het soortgelyke konstruksies gehad. Hierdie monumente het drie tot sewe verdiepings, elk met 'n kleiner basis as die vorige, en stem ooreen met die tipe gebou wat in die Bybel beskryf word as die " Toring van Babel ".
Heropbou van die ziggurat van Ur-Nammu by Ur (omstreeks 2100 vC).
Die ziggurat van Ur, begin deur Ur-Nammu, was 'n toring met drie verdiepings. Die eerste vlak was heeltemal solied en het 65 mt gestaan. lank met 43 mt. breed met 'n hoogte van 22 mt. Sy mure was effens skuins. Die platform op die eerste verdieping kan bereik word deur drie monumentale trappe: twee sye langs die linker- en regterkant van die voorkant en 'n derde in die voorkant en loodreg op die ander twee. Hierdie drie trappe het 100 trappe gehad. Bo hierdie reuse voetstuk het ander twee oorvleuelende platforms gestaan, waarop die tempel vir die god was. 'N Ander tempel aan die basis wat die tuiste van die godheid was, het hierdie gebou omskep as 'n monumentale trap om uit die hemel te klim of af te daal. Nadat die profeet Jakob die land besoek het van waar sy pa gekom het, moes hy die godsdienstige seremonies en optogte in hierdie reuse trap van die Ur 's onthou het ziggurat. Vandag is dit nog steeds ongelooflik om te dink dat hierdie reuse argitektuur gemaak is van bakstene, waarvan geen 40 cm bereik nie. Sulke konstruksies sou miljoene van hierdie handgemaakte stukke benodig en enorme probleme oorkom om die hele gebou op te hef.
Standbeeld van Gudea, Patesi van Lagash, in aanbidding (Louvre), ca. XXII eeu vC.
Ons ken die Neo-Sumeriese beeldhouwerk deur die bevindings in Lagash, 'n stad wie se heersers nooit die titel van koning gehad het nie, maar bekend was as patesi of goewerneurs. Volgens antieke lyste was die belangrikste die sewende met die naam Gudea. Hierdie patesi, wat Lagash meer as 15 jaar lank regeer het, tempels en paleise gebou het en 'n wonderlike reeks van sy portrette nagelaat het, wat miskien die indrukwekkendste groep beelde is wat deur die wil van 'n enkele persoon gedoen is. Vandag ken ons meer as 30 van hierdie beelde wat in harde en blink vulkaniese gesteentes gesny is: blou dioriet en swart doleriet. In almal van hulle die patesi Gudea verskyn geklee as 'n monnik in 'n mantel wat sy regterskouer en arm kaal laat bly, en altyd met hande vas in gebed. Die fynheid van besonderhede, soos vingers, lippe en wenkbroue, en 'n paar subtiel beklemtoonde spiere op die oppervlak van die liggaam is in teenstelling met die ernstige eenvoud van die toga. Al die standbeelde van die reeks lewer nie net 'n indruk van rustige majesteit nie, maar ook van intense godsdienstige ywer.
Patesi Gudea (Louvre), Sumeriese heerser van Lagash, ca. 2200 vC. Hy dra 'n meetkundige band op sy kop wat in sekere godsdienstige seremonies gebruik word, en sy romp het die teks met die gebede.
Deur die millennia het dit een van die heiligste voorwerpe van die skat van Gudea na ons toe gekom: die beker van genade wat hy tydens godsdienstige seremonies gebruik het. Dit is 'n klipbeker waarvan die reliëfs ons vertel dat die ou goddelike monsters, ten spyte van die vermensliking van die gode wat tydens die Akkadiese oorheersing ingebring is, nie heeltemal verdwyn het nie. Die vryspraakbeker van Gudea het twee staande jakkalse wat 'n spies met hul voorpote vashou. Dit is skrikwekkende monsters met 'n slangkop, 'n katagtige liggaam, 'n arend se vlerke en kloue en 'n skerpioenstert. Beide monsters bewaak 'n kierie waarop twee slange draai en wie se koppe na die rand van die beker styg asof hulle uit die ritueel se vloeistof wil drink. Hierdie heilige simbool is reeds baie soortgelyk aan die Rod van die Griekse Asclepius wat deur ou dokters gebruik is, en wat nog steeds 'n paar wysigings oorbly as 'n simbool van apteek en medisyne.
Libations beker van Gudea (Louvre). Dit is in speksteen gemaak en dateer uit die XXII eeu vC.
Opgrawings van antieke Lagash het verskeie standbeelde verskaf wat nie portrette van konings verteenwoordig nie, maar jong mans met 'n gesig en kop wat heeltemal geskeer is, asook verskillende voorstellings van vroue. Die belangrikste van al hierdie vroulike voorstellings is 'n figuur met hande wat in dieselfde posisie as die van Gudea verbind is, geklee in tuniek en mantel versier met geborduurde lintjies, en waarvan die krullerige hare bedek is met 'n doekhoofdoek wat ook met 'n lint geheg is. Die majestueuse lug van hierdie beeld en die mistieke gevoel wat daaruit voortkom, beklemtoon deur die gebedsposisie van haar hande, het daartoe gelei dat baie argeoloë haar as die eie vrou van Gudea geïdentifiseer het.
Vrou met 'n hooftooisel (Louvre), van Lagash. In hierdie groen seepsteen -borsbeeld het argeoloë geglo dat hulle 'n portret van die vrou van Gudea sien.
Die Neo-Sumeriese standbeelde toon 'n heeltemal oorspronklike estetiese interpretasie van die menslike gesig. In hierdie opsig is dit indrukwekkend die kop van 'n prinses wat in 1927 in Ur gevind is. Sy dra 'n gladde ronde kopband, soos 'n goue ring, om haar hare vas te hou en, ondanks die onderkant van haar gesig, haar oë, ingelê in lapis lazuli , kyk na ons met 'n duisendjarige uitdrukking van verbasing.
Vroulike hoof van albast (Museum van die Universiteit van Pennsylvania, Philadelphia), van Ur en dateer omstreeks 2100 vC. Dit is geïdentifiseer met 'n Neo-Sumeriese prinses en ook met die godin Ningal.
Stok van Asclepius: Ook bekend as die staf van Asclepius (soms ook Asklepios of Aesculapius gespel) en as die asklepiaan. In die Griekse verwys mytologie na 'n slang wat deur die Griekse god Asclepius gevleg is, 'n god wat verband hou met genesing en medisyne. Die simbool word in die moderne tyd steeds gebruik, waar dit verband hou met medisyne en gesondheidsorg, maar tog gereeld verwar word met die personeel van die god Hermes, die caduceus, wat daarenteen twee slange het wat om 'n staf verweef is en met vlerke oorheers word.
Tegniese evaluering [wysig | wysig bron]
Standbeeld van Gudea van Lagash met geskeerde kop (ca. 2120 v.C.)
Beelde en beeldjies wat vroeg in die derde dinastie van Ur uit kalksteen gesny is, is hoofsaaklik met die hand met klipgereedskap en bore gesny, aangesien kalk 'n sagter steen was wat gewild was by menslike beeldhouwerke [Sien Moorey 1994, 25] Metaalgereedskap is selde gebruik, soos dit was beide skaars en duur in die meeste streke van Mesopotamië. Volgens Peter Moorey se werk Antieke Mesopotamiese materiale en nywerhede: die argeologiese bewyse, Noord -Mesopotamië het voorrade van gewone klip soos kalksteen, terwyl suidelike Mesopotamiese stede soos Lagash "grotendeels, maar nie heeltemal daarvan" was [1994, 21]. reeks in die noorde gevind, sodat die meeste van die kalksteen wat vir kerf gebruik is, deur handel verkry is [Sien Wilkinson 2000, 219].
As gevolg van vervoerbeperkings het die afhanklikheid van 'n Mesopotamiese kunstenaar van handel dikwels gelei tot voltooide beelde wat beperk is tot die oorspronklike grootte en vorm van die ingevoerde klip [Sien Azarpay 1990, 660]. Die natuurlike en proporsionele kenmerke wat op die kop van die manlike beeldjie gevind word, dui op 'n stelsel wat ooreenstem met die vroeë beeldhouwerke van Guedea [sien Winter 2009, 257]. In hierdie stelsel het die kunstenaar die hele standbeeld in afdelings geskei, wat dikwels op groot skaal afneem as gevolg van materiële beperkings [Sien Azarpay 1990, 660]. Soos aangedui deur die gebreekte nekarea van die Head of Male Statuette, het die kunstenaar moontlik ook bypassende dele van die bolyf en bene gekerf. As hierdie gedeeltes egter ongeskonde bestaan, bly dit steeds onontdek of onbekend.
'N Span graafmachines van gemengde Europese en Midde -Oosterse nasionaliteite, Tello, Irak ca. 1890.
Die antieke land tussen die riviere Tigris en Eufraat, ook bekend as Mesopotamië, beslaan 'n groot deel van die hedendaagse Irak. In die 1830's het Europese lande egter die vloei van goedere besit, terwyl die eienaars van die grond, die Ottomane, meer gemoeid was met die heffing van belasting. Namate opgrawings in die streek meer winsgewende artefakte rondom die middel van die 19de eeu begin produseer het, het beide die Ottomane en die plaaslike Arabiere 'n persentasie van elke vonds gewen. Hierdie politieke spanning gekombineer met plundering en diefstal van artefakte het die skeiding van voorheen ongeskonde oorblyfsels veroorsaak, wat gelei het tot stukke van Mesopotamiese geskiedenis wat versprei is oor Europa en die Midde-Ooste [Caubet 2009, 75-76].
Gudea, prins van Lagash
Gudea, prins van Lagash, was die politieke en godsdienstige goewerneur van Lagash, in die suide van Mesopotamië, een van die oudste Sumeriese stede. Hierdie standbeeld is as twee stukke ontdek, ses en twintig jaar uitmekaar.
Argeoloë het die kop in 1877 gevind, daarna is die lyk in 1903 gevind. Baie figure van Gudea, wat staan ​​en sit, is ontdek, maar nie een van hulle was volledig nie.
Lyke sonder koppe is gevind, en die koppe met vermiste lyke. Argeoloë het daarin geslaag om die twee fragmente van hierdie standbeeld saam te stel, wat gelei het tot die eerste en enigste volledige voorstelling van Gudea.
Die gegraveerde inskripsie op die roof het die onderwerp as Gudea van Lagash geïdentifiseer.
Ongeveer sewe en twintig standbeelde van Gudea, 'n heerser of "ensi" van die staat Lagash, is in die suide van Mesopotamië ontdek.
Gudea regeer tussen ongeveer 2144 - 2124 vC, en die standbeelde toon destyds 'n baie gesofistikeerde vakmanskap.
Meer as 2 400 inskripsies noem sy naam en beskryf sy 20-jarige veldtog met stadsverbeterings, insluitend nuwe tempels en besproeiingskanale. Hy was ook 'n beskermheer van die kunste.
Meer as 30 standbeelde van Gudea, sitend en staande, kan in museums regoor die wêreld gevind word, waaronder die volgende museums:
Hierdie standbeeld toon hoe Gudea 'n koninklike tulband dra met gestileerde krulle op sy kop. Die skoongeskeerde gesig van Gudea is kalm en gerusstellend. Sy groot wenkbroue word verteenwoordig in die konvensionele visbeenstyl van die tydperk.
Hierdie standbeeld van Gudea met hande vasgemaak is 'n algemene motief by baie van die Gudea -standbeelde. Die hande skep 'n kenmerkende houding wat in beide sit- en staande weergawes voorkom. Dit is 'n uitdrukking van toewyding, nederigheid of vroomheid.
Geskatte ligging van Ancient Lagash in die hedendaagse Irak
Die donker kleur van die dioriet beklemtoon die kragtige houding van die prins. Diorite is gebruik in die meeste van die standbeelde van Gudea wat ontdek is. Hierdie duursame klip is teen 'n aansienlike koste uit die Golfstreek ingevoer.
Hierdie standbeeld is ontdek tydens die opgrawings by Tello (antieke Girsu), die hoofstad van die koninkryk Lagash. Lagash was 'n ou stad noordwes van die aansluiting van die Eufraat- en Tigris -riviere in Irak.
Lagash was een van die oudste stede van die Ou Nabye Ooste en die nabygeleë Girsu (moderne Telloh), was die godsdienstige sentrum van die staat Lagash. Die inskripsie op die standbeeld is 'n toewyding aan die god Ningishzida, die god van Godea.
Die inskripsie bevat ook die tempels wat deur die Gudea gebou is, en eindig met die tempel van Ningishzida, waar die beeldjie gestaan ​​het.
Betekenis en simboliek van standbeelde in die Neo-Sumeriese era en die ou koninkryk van Egipte
Heersers in die Neo-Sumeriese era en Egipte se ou koninkryk het standbeelde gebruik om 'n boodskap van mag, rykdom en goddelike verbintenis met hul godhede oor te dra. Gudea van Lagash het standbeelde in sy eie beeld gebruik tydens sy bewind in die Neo-Sumeriese tyd om sy rykdom en verbintenis met sy gode te toon. Die farao's van die Ou Koninkryk van Egipte het 'n groter aantal standbeelde gebruik wat hul krag toon en hulle het 'n nog groter doel in die Egiptiese godsdiens gehad. Alhoewel die betekenis en gebruik van standbeelde vir hierdie heersers verskil, het hulle albei standbeelde in hul godsdiens gebruik en materiaal gekies wat hulle rykdom en begeerte na onsterflikheid sou toon.
Gudea was die heerser van Lagash gedurende die Neo-Sumeriese tydperk in ongeveer 2100 vC. Hy is nie in koninklikes gebore nie, maar hy is destyds getroud met die dogter van die heerser, wat sy posisie in die koninklike huis Lagash verseker het. Hy was 'n uiters godsdienstige heerser en het gedurende sy bewind voortdurend gebare en geskenke aan verskillende Sumer -gode gemaak. Hy het geglo dat die gode vir hom drome en visioene gestuur het om met hom te kommunikeer, wat hy geïnterpreteer het as 'n boodskap van die gode om tempels ter ere van hulle op te rig. Hy het baie tempels in Lagash gebou en herstel, en na voltooiing van elke tempel sou hy 'n standbeeld in sy eie beeld daarbinne plaas. Hierdie standbeelde was bedoel om 'n voorstelling van hom in die tempel te wees, terwyl hulle altyd bid met sy oë gerig op die gode. Deur hierdie standbeelde wat van sy ouderdom af oorleef het, kan ons nou van sy drome, tempels en geloofsoortuigings leer deur middel van inskripsies wat in elkeen ingekerf is. Alhoewel sy gekose titel dié van ensi, die heerser was, het hy deur hierdie standbeelde na homself verwys as "god van Lagash". Een van hierdie inskripsies vertel ons van 'n groot vakansieviering wat sewe dae geduur het nadat die standbeeld aangebring is. Daar is meer as vier en twintig standbeelde van Gudea, wat, staande of sitende, altyd sy hande by sy bors in gebed hou, hom in dieselfde klere laat aantrek met een skouer blootgestel en in grootte wissel van ongeveer 'n voet lank tot net 'n voet meer as vyf voet. Sy kop word óf kaal gelê óf met 'n ronde hoed van wol gevoer. Die rokke waarin hy uitgebeeld is, was bedek met inskripsies met boodskappe aan die gode of gedetailleerde verduidelikings waarom hy op die spesifieke manier geposisioneer was, met sy bors wat hom vol lewe wys en meer gedefinieerde arms wat die sterkte van die gode aan hom toon .
Sit diorietbeeld van Gudea, prins van Lagash, opgedra aan die god Ningishzida, neo-Sumeriese tydperk.
Die standbeelde van Gudea is gemaak van 'n hoogs gepoleerde donkergrys klip genaamd dioriet; dit is hierdie materiaal wat hierdie standbeelde 'n baie sterk teenwoordigheid in die ruimte gee en hul belangrikheid dra. Diorite was nie van Lagash afkomstig nie en moes ingevoer word. Dit was so 'n baie gewaardeerde materiaal dat vroeë Mesopotamiërs dit as 'n rede vir militêre ekspedisies genoem het. Gudea het sy rykdom as 'n heerser vertoon met hierdie materiaalkeuse en die aansien van dioriet is oorgedra na die standbeelde wat daaruit gesny is. 'N Inskripsie op een van die standbeelde van hom lui: "Hierdie standbeeld is nie gemaak van silwer of van lapis lazuli nie, ook nie van koper of van lood nie, en ook nie van brons nie, dit is gemaak van dioriet." In al die beelde wat hy na sy beeld gemaak het, kan hy gesien word met dieselfde seremoniële klere en hou sy hande bymekaar in gebed, as 'n permanente vertoning in elke tempel wat sy diensbaarheid aan sy gode wys. In elke standbeeld is daar 'n inskripsie, wat óf spreek van sy bou van tempels, diens aan die gode en van die gawes van rykdom en gesondheid wat die gode aan hom en sy land geskenk het. In een spesifieke standbeeld van hom, waarin hy sit, word 'n bloudruk vir die bou van die tempel E-ninnu op sy skoot geplaas. Hierdie tempel is opgedra aan Ningirsu, die oorlogsgod, wat een van die gode was wat hom visioene gegee het, en toe dit tyd was om hierdie tempel te bou, het hy 'n baie praktiese benadering gehad. Hy het eers die plek gemeet waar die tempel gebou sou word en tydens 'n feestelike viering het hy die eerste baksteen gelê. Hy skryf sy visioene, drome en rykdom toe aan sy goddelike verbintenis met die gode. Sy keuse van materiaal vir sy standbeelde, die installering daarvan in tempels wat vir die gode gebou is en die vorm wat die standbeelde aanneem, het alles daartoe gelei dat hy hom tot 'n status bo alle ander verhef het in die oë van die gode.
Byna seshonderd jaar vroeër in die Ou Koninkryk van Egipte, omstreeks 2700 vC, het die farao's ook standbeelde laat bou, maar met 'n heel ander doel voor oë. Farao's het hierdie beelde in hul grafkamers laat plaas as 'n alternatiewe huis vir hul ka, hul lewenskrag, nadat hulle gesterf het. Aangesien mummifikasie tydens die Ou Koninkryk nie so verfyn was as wat dit later geword het nie, was hierdie standbeelde noodsaaklik vir die farao se hiernamaals as hul liggaam om een ​​of ander rede vernietig word. Tydens die vierde dinastie het die farao Khafre standbeelde gemaak met baie algemene kenmerke wat in die standbeelde van ander farao's tydens die ou koninkryk van Egipte gesien kan word. Een van die beroemdste standbeelde van Khafre is gemaak van dioriet en het dieselfde hoogs gepoleerde, diep donkergrys eienskappe as dié wat in die standbeelde van Gudea gesien kan word. Die vorm van die farao is die van 'n geïdealiseerde vorm, perfek in liggaam, definisie van spiere en imposante grootte, wat alles saamstel hoe 'n farao moet lyk. Daar kan gesien word hoe die farao regop op sy troon sit en 'n eenvoudige kilt dra. Sy oë kyk reguit in die verte met sy arms op sy bobene en sy bene is parallel met mekaar en loodreg op sy liggaam. Hierdie posisie gee die voorkoms van 'n waaksaamheid en kalmte wat vir ewig sou bly. Die troon waarop hy sit, het arms en bene om so soos die liggame van twee leeus te lyk en papyrus -plantreliëfs vul die spasies tussen die trone. Horus, die valkgod, sit bo-op die trone met sy vlerke aan weerskante van die farao se kop as bewys van sy beskerming. Hierdie standbeeld van die farao Khafre vertoon hom met 'n hooftooisel en 'n vals baard, wat dit 'n baie ikoniese koninklike standbeeld maak. Die rug en bene van Khafre is aan sy troon geheg, en die styfheid van sy postuur en die gebrek aan strekbare dele is gedoen met die doel om die begeerte vir 'n bestaan ​​gedurende die res van die tyd oor te dra. 'N Ander algemene standbeeld van die farao's is ingekap, en dit is om in die middel van die stap te staan. Hulle is op 'n manier gesny om 'n geïdealiseerde liggaam te weerspieël, soortgelyk aan dié van die Khafre -standbeeld. Hulle staan ​​saam met hul rug steeds vasgemaak aan die klip waaruit hulle uitgekerf is. Khamerernebty se regterarm hou die farao se middel vas en haar ander linkerhand rus op sy arm, wat tipies is van Egiptiese beeldhouwerk om aan te dui dat hulle getroud was. Behalwe hierdie kontak, is daar geen ander emosie in die standbeeld nie; hulle kyk albei reguit in die verte en staan ​​as 'n permanente heiligdom vir hul ka. Verskeie vakleerlinge, elke leerling wat van die een kant af inwerk, het die ruwe vorm van hierdie spesifieke begrafnisbeelde uit 'n enkele klipblok gemaak. Toe die ruwe vorm van die standbeeld bereik is, het 'n meester -beeldhouer ingekom om die werk te voltooi.
Standbeeld van Khafre in dioriet. Vallei Tempel van Khafra, Giza.
Daar is baie standbeelde gemaak vir elke farao, sy vrou, priesters en ander dienaars om hom te help dien in die hiernamaals; hierdie standbeelde het ook gedien as 'n manier om die farao te help om meer met die gode verbind te raak. Die serdab, wat die 'huis van die standbeeld' beteken, was die belangrikste rusplek vir hierdie standbeelde wat ook in 'n paar rituele gebruik is, waarvan die belangrikste die opening van die mondseremonie was. Tydens hierdie seremonie sou priesters die mond van die mummie en 'n standbeeld op 'n magiese manier oopmaak om die farao in staat te stel om te praat en te eet in die hiernamaals. Dit was 'n baie lang en goed gedokumenteerde ritueel waarin 'n nuwe standbeeld van die farao gekerf en geklee is om die farao die gebruik van sy mond terug te gee. Die beelde was ook die belangrikste fokus van die daaglikse ritueel wat deur priesters uitgevoer is. Hulle het hierdie ritueel voorgestel deur die standbeeld met water skoon te maak voordat hulle salf of olies aangebring het. Hulle het die standbeeld dan aangetrek en grimering daarop aangebring as 'n voorbereidingsmiddel vir die komende ander rituele. Die rituele wat gevolg het, was die aanbied van voedsel vir die farao en eindig daarna met die reiniging en reiniging van die tempel. Hierdie standbeelde en rituele was 'n belangrike deel van die lewe tydens die Ou Koninkryk van Egipte. Die farao het baie verskillende materiale vir hul standbeelde gebruik, maar Khafre, soos Gudea, wou dioriet vir sy standbeeld gebruik. Hy het geweet dat dioriet 'n waardevolle, taai en pragtige materiaal is wat sy ka 'n onsterflike plek sou gee om te woon nadat hy verby is. Die dioriet vir sy standbeelde moes ongeveer 400 myl na die suide uit steengroewe ontgin word voordat dit noordwaarts gereis het om te beeldhou. Die hoeveelheid beelde wat gekerf is, hul materiaalkeuse en die rituele rondom hulle het bewys hoe belangrik die farao se toewyding vir die gode was en vir sukses in die hiernamaals.
Deur hul persoonlike en geestelike verbintenis met hul standbeelde het die farao's hulle baie hoër geag as Gudea van Lagesh ongeveer 600 jaar later. Die standbeeld van die farao sou die ewige rusplek vir sy ka wees na die dood, en hoewel die groot aantal materiaalkeuse vir die standbeelde die farao se groot rykdom toon, was hul uiteindelike doel om 'n goddelike hiernamaals in die geselskap van die gode te bereik. Gudea van Lagesh, terwyl hy sy standbeelde verbind met goddelike kommunikasie en visioene van die gode van Sumer, het hy meer klem gelê op die standbeelde as 'n manier om sy mag, rykdom en status bo alle ander te toon. Terwyl Gudea die standbeelde en hul omliggende tempels gebruik het om sy mense gedurende die Neo-Sumeriese tydperk te beïnvloed, was hierdie standbeelde vir die farao die uiteindelike vaartuie vir hul lewenskrag wat hulle sou toelaat om vir ewig as 'n god onder die gode te lewe. Beide heersers, terwyl hulle honderde jare uitmekaar was, het standbeelde gebruik om hul mag en die betekenis van hul godsdienstige oortuigings uit te beeld. Die heersers se keuse van duursame materiale, die belangrikheid van hul oortuigings van lewe en hiernamaals en eerbied vir hul standbeelde het hulle werklik in staat gestel om hul koninkryke en aardse liggame ver te oorleef.