Spruitjies van sade, plant en versorg in die oop veld, foto - Versamelings
Spruitjies (Latin Brassica oleracea var.gemmifera) is 'n soort witkool uit die geslag Kool van die Cruciferous-familie (Kool). In die natuur word spruitjies nie gevind nie. Die voorouer van hierdie variëteit word as blaarkool beskou, wat natuurlik in die Middellandse See groei en in die antieke tye in die kultuur ingebring is. Spruitjies is in België geteel en dit was ter ere van die Brusselse tuiniers dat Karl Linnaeus hierdie verskeidenheid kool benoem het. Toe het sy geleidelik in Wes-Europa gewild geword - Frankryk, Duitsland, Holland ...
In Oos-Europa het die kultuur in die middel van die 19de eeu verskyn, maar as gevolg van die moeilike klimaatstoestande vir die verbouing, het dit nie versprei nie. Maar in Kanada, die VSA en baie lande in Wes-Europa word die spruitjies vandag op industriële skaal gekweek.
Plant en versorging van spruitjies
Landing: saai saadjies vir saailinge - in die tweede helfte van Maart. Plant saailinge in die grond - van middel Mei tot vroeg in Junie.
Die grond: vrugbaar, leemagtig met 'n pH van 6,7-7,4.
Gieter: 8-10 keer gedurende die groeiseisoen. Voor die aanvang van die vorming van kopkool is die waterverbruik 35-40 liter per m², en dan - 40-50 liter.
Topversiering: 1ste - 'n week na die plant van saailinge in die grond met 'n oplossing van Nitrofoski, 2de - tydens die vorming van kopkool met 'n oplossing van volledige minerale kunsmis teen 1,5 liter vir elke plant. Wanneer dit in vrugbare grond gekweek word, is toediening nie nodig nie.
Peste: babanukha, lentekool- en spruitvlieë, golwende en swart vlooikewers, koolwitte, motte, plantluise en motte, kool- en raapsaadbesies, wortelgesteelde kewer, beer, lepels - winter, kool en tuin, draadwurm, verkragting.
Siektes: keela, wit en droë verrotting, leukoree, swart been, swart en ringvlekke, donsige skimmel, mosaïek, vaskulêre en slymagtige bakteriose.
Lees hieronder meer oor die kweek van spruitjies.
Spruitjies - beskrywing
Spruitjies is 'n tweejaarlikse plant. Hoe groei spruitjies? Spruitjies groei op 'n baie ongewone manier: op 'n dik stam van 30 tot 100 cm hoog is daar langsteelblare van spruitjies met 'n borrelende oppervlak van verskillende groen skakerings en selfs groen met 'n pers tint. Aan die bokant van die stam vorm die blare 'n roset. Teen die herfs word klein los of digte koolkoppies in die oksels van die blare gevorm, baie soortgelyk aan die vurke van witkool, net hulle is net 2 tot 5 cm in deursnee en kan selde opgespoor word, of hulle kan letterlik plak om die stam - op een wimper kan daar 30 tot 70 stukke wees.
In die tweede jaar vorm die plant stingels, blom en produseer dit vrugte in die vorm van klein bruin sade wat in peule is. Die saadjies van spruitjies bly vyf jaar lewensvatbaar.
Spruitjies is een van die mees pretensielose en rypbestande witkool-soorte, wat ryp tot -10 ºC kan weerstaan. Dit is ook een van die langste rypwordingsoorte - die groeiseisoen, afhangende van die variëteit, duur tussen 120 en 180 of meer dae, dus die kweek van spruitjies word hoofsaaklik deur saailinge uitgevoer.
In hierdie artikel sal ons u vertel watter soort spruitjies en hoe dit verskil van ander soorte tuinkool, hoe om spruitjies te saai vir saailinge, hoe om spruitjies te kweek en te versorg in die oop veld, watter soorte spruitjies is die gewildste vir oop grond, en ook wat is die voordele van spruitjies en vir wie dit skadelik kan wees.
Groeiende spruitjies van sade
Wanneer moet u spruitjies vir saailinge saai
Die beste tyd om saadjies van spruitjies vir saailinge te saai, is vanaf middel Maart tot vroeg in April. Die probleem is dat die saailinge snags 'n temperatuur van nie meer as 5-6 ºC en bedags 16-18 moet hê nie. Daarom is dit beter om gewasse op 'n geglasuurde balkon, loggia of in 'n verhitte kas te plaas. Kamervog moet binne 70% wees.
Voordat dit gesaai word, word sade van spruitjies 15 minute lank in water by 'n temperatuur van 50 ºC verhit, daarna vir 1 minuut in koue water gedompel, waarna dit 12 uur in 'n oplossing van spoorelemente gehou word, in skoon water gewas word. en vir 'n dag in 'n groentedoos van die yskas geplaas. Dan word die sade gedroog sodat dit nie aan die vingers vassit nie.
Saadjies van Brusselse spruite word tot 1-1,5 cm diep in aparte potte gesaai met goed bevochtigde vrugbare grond, bestaande uit gelyke dele sooi, sand en turf met die toevoeging van minerale kunsmis en houtas. Mors die grond voor ontsmetting met 'n oplossing van kaliumpermanganaat. As u gewoond is om saailinge in groot houers te verbou, moet u in gedagte hou dat die spruitjiesaad 3-4 cm van mekaar geplant moet word.
As gewasse onder glas of film gehou word by 'n temperatuur van 18-20 ° C, kan saailinge binne 4-5 dae verskyn, maar onmiddellik nadat dit verskyn, is dit nodig om die bedekking te verwyder en die temperatuurregime in te stel, soos beskryf in die vorige afdeling. Voordat dit in oop grond geplant word, moet saailinge van spruitjies losgemaak word en die vog moet natgemaak word - die ondergrond in die houer moet die hele tyd in 'n effense klam toestand wees, maar dit moet in geen geval oorvogtig word nie, sodat daar geen gevaar is vir saailinge nie. siek word met 'n swart been.
Die eerste twee weke is dit nie nodig om die gewasse nat te maak nie, en daarna word die substraat, indien nodig, bevochtig.
Die pluk van saailinge van spruitjies, as dit in 'n gewone houer groei, word in die ontwikkelingsfase van saadlobblare uitgevoer. Voor die pluk word die grond natgemaak met 'n oplossing van kaliumpermanganaat, waarna die saailing sorgvuldig van die substraat verwyder word, saam met 'n klomp aarde en in 'n aparte pot oorgeplant word, en die sentrale wortel verkort word indien nodig. Na die pluk word hulle in die stadium van ontwikkeling van saailinge van 2-3 ware blare gevoer met 'n oplossing van 40 g superfosfaat, 10 g kaliumsulfaat en 20 g ammoniumnitraat in 10 liter water.
Twee weke later word 'n tweede voeding uitgevoer, bestaande uit 60 g superfosfaat, 20 g kaliumsulfaat en 30 g ammoniumnitraat, opgelos in 10 liter water. Na elke voeding moet die substraat met kamertemperatuur met water gegiet word.
Twee weke voordat hulle saailinge in oop grond plant, begin hulle dit verhard, en neem daagliks houers met saailinge uit na 'n oop terras of balkon en verhoog elke keer die tydsduur van die vars lug. As die saailinge bedags buite kan wees, kan dit in oop grond geplant word.
Om spruitjies buite te plant
Wanneer moet u spruitjies in die grond plant?
Wanneer moet jy spruitjies in die tuin plant? Wanneer die saailinge 4-5 ware blare kry. Dit kan gedurende die periode van middel Mei tot vroeg in Junie plaasvind. Kies vir spruitjies die suidelike of suidoostelike hange, helder verlig deur die son.
Dit is goed as siderates, aartappels, wortels, komkommers, peulgewasse, graan of uie op hierdie terrein voor die spruitjies groei, maar na groente soos alle soorte kool, raap, raap, radyse, radyse, daikon, tamaties en beet, Spruitkool kan eers na 4 jaar op hierdie plek gekweek word.
'N Week voordat hulle spruitjies op die tuinbed geplant het, hou hulle op om dit te natmaak, en net voor plant word die grond in die potte volop bevochtig.
Grond vir spruitjies
Die meeste spruitjies hou van vrugbare leemgrond met 'n pH van 6,7-7,4. Dit is nodig om in die herfs 'n plot voor spruitjies voor te berei: die grond word tot op die diepte van die bajonet van 'n graaf gegrawe en indien nodig word kalk bygevoeg. In die lente word die grond bemes - vir elke vierkante meter moet daar 'n emmer kompos of humus wees, en 'n teelepel ureum, 2 eetlepels superfosfaat en 2 glase houtas word in elke gat geplaas.
Hoe om spruitjies te plant
Die plant van spruitjies word op 'n bewolkte dag of in die aand na sononder uitgevoer. Hoe om spruitjies buite te plant? Die uitleg van die gate is 60x60 cm. Diggate wat 'n bietjie groter is as die wortelstelsel van die saailinge, plaas kunsmis gemeng met grond daarin, plaas die saailing met 'n erdbal in die gat uit 'n pot of houer, plaas dit in die gat, bedek die gate met aarde, verdig dit liggies en water dit.
Hoe om spruitjies te kweek
Die groei van spruitjies in die buitelug verskil nie veel van die groei van witkool nie. Om die saailinge te beskerm teen die hoofplaag van die gesin - die kruisvlooi - word die gebied met houtas besprinkel. Spruitjies hoef nie te genees nie, veral omdat die onderste koppe van kool hiervan kan verrot. Onthoof van spruite word 3-3,5 weke voor oes uitgevoer - die bokant van elke stam word geknyp en die rosetblare word afgesny. Dit word gedoen sodat die koppe van kool meer volume kry.
Vir die res word die spruite soos gewoonlik versorg: gereelde en voldoende natmaak, onkruid en losmaak van die terrein, voeding en beskerming teen plae en siektes, indien nodig.
Besproeiing van spruitjies
Spruitjies is higrofiel. Gedurende die groeiseisoen word dit 8-10 keer natgemaak en verbruik dit ongeveer 35-40 liter water per m² voor die aanvang van die vorming van koolkoppe en 40-50 liter vanaf die oomblik dat dit gevorm is. Natuurlik, as die weer reën, moet die frekwensie van water en die hoeveelheid water per m² aangepas word.
Topversiering van spruitjies
Spruitjies in die oop veld, as u dit op onvrugbare grond verbou, moet dit bemes word met minerale kunsmis. Vir die eerste keer word spruitjies bemes 'n week nadat hulle saailinge in die tuin geplant het, met 'n oplossing van 1 teelepel Nitrofoska vir 2 plante.
Die tweede toediening word toegedien gedurende die periode van die vorming van koolkoppe op die stingels - 25 g kaliumsulfaat en superfosfaat word in 'n emmer water opgelos, 1 teelepel Nitroammophoska word bygevoeg en 1,5 liter van hierdie oplossing word vir elke geval verbruik. As u spruitjies in vrugbare en goed bevrugte grond groei, is dit miskien nie nodig nie.
Peste van Brusselse spruite
Alle kruisplae en siektes kom algemeen voor, en daarom herinner ons u daaraan dat u nie een plant na die ander in dieselfde omgewing moet kweek nie. Van die plae is die kruisvlooi die gevaarlikste vir koolverteenwoordigers, maar daar is ook ander insekte wat die hoeveelheid en kwaliteit van die oes van spruitjies negatief kan beïnvloed.
Byvoorbeeld: babanukha, lentekool- en spruitvlieë, golwende en swart vlooie, koolwitte, motte, plantluise en motte, kool- en koolzaadbesies, wortelluier, beer, lepels - winter, kool en tuin, draadwurm, koolblomkewer en ander .
Die bestryding van insekte moet met voorkomende maatreëls begin, want dit is makliker om die voorkoms van plae te voorkom as om tyd en energie te bestee aan die bestryding daarvan. Watter beskermingsmetodes sal u help om skadelike insekte op die terrein te voorkom, of om die risiko van besetting deur Brusselse spruite tot die minimum te beperk?
Eerstens, die nakoming van wisselbou,
tweedens, die implementering van landboutegnieke,
derdens, saadbehandeling en voorbereiding van saad voor saai of plant van gewasse voor saai,
ten vierde: die streng nakoming van die reëls vir die versorging van plante en laastens die skoonmaak van die terrein van plantreste en diep grawe van die grond na oes.
As, ondanks al u pogings, plae steeds voorkom, probeer om dit met nie-giftige middels te hanteer - die beste van alles met volksmiddels. As tyd verlore gaan en die insekte vermeerder, moet u gebruik maak van chemiese preparate, waaronder dit beter is om voorkeur te gee aan bakteriese insekdoders wat skadelik is vir plante.
Siektes van spruitjies
Spruitjies in die tuin ly meestal aan siektes soos keela, wit en droë verrotting, leukoree, swartbeen, swart en ringvlekke, donsige skimmel, vaat- en slymerige bakteriose en mosaïek.
Die beste manier om spruitjies teen enige infeksies te beskerm, is om die voorkomingsmaatreëls in die gewasplaagafdeling te volg. As die siekte nog steeds spruitjies getref het, en die middels teen swamme nie werk nie, gebruik die behandeling van swamdoders van plante, byvoorbeeld Fundazol of Maxim, waarvan die toksisiteit vir die menslike liggaam baie oordrewe is. Wat bakteriese of virussiektes betref, sal dit waarskynlik nie genees word nie. Daarom moet die aangetaste monsters van die terrein verwyder word en verbrand word.
Rypwording van spruitkool begin 3-3,5 maande nadat die saailinge in die grond geplant is, maar moenie haastig oes nie, omdat die lae temperatuur die smaak van spruitjies net verbeter, en sonder verswakking van gehalte verdra hierdie variëteit -6-7 ºC. Oes begin met die onderste koolkoppe, sodat die boonste die gewenste volume kan kry en digtheid kry.
Massa-oes word uitgevoer wanneer die blare begin val, in die oksels waarvan die koppe van kool gevorm het. U moet tyd hê om dit te verwyder voordat die termometer 'n temperatuur van -10 ºC toon. Die stam word afgesny aan die wortelhalsband, die apikale knop en die blaarroset word afgesny en die kopkool wat aan die stam agterbly, kan ongeveer drie maande in hierdie vorm gestoor word.
Vir langer opberging word spruitjies opgegrawe of ontwortel, en nadat hulle die blare daarop afgesny het, word dit druppelsgewys in die kelder gevoeg en dit naby mekaar geplaas - tot 30 plante kan op 1 m² pas.
U kan die koolstompe sny, dit 3-4 in bokse plaas en in die kelder bêre. Of u kan dit in plastiek toedraai en 1,5 maande in die yskas sit. Die langste berging word voorsien deur vrieskas.
Die variëteite van spruitjies is verheug oor hul verskeidenheid. Ondanks die feit dat spruitjies 'n kultuur is met 'n lang groeiseisoen, dit wil sê laat ryp word, is daar vroeë rypwordinge met 'n rypwordingstydperk van ongeveer 130 dae, middelryp, rypwording in 130-150 dae, en laat, wat 150-170 en meer dae benodig.
Die bekendste variëteite van spruitjies is:
Granaatarmband - hierdie vrugbare kouebestande baster wat ryp kan weerstaan ​​tot -7 ºC, word 120 dae ryp nadat dit in die grond oorgeplant het. Die hoogte van die stingel is 60-70 cm, die aantal koolkoppe per plant is 30 tot 40. Die koppe van die kool is ronde, mediumgrootte, persrooi, dig, na hittebehandeling kry hulle 'n uitstekende delikaat smaak;
Casio - koudbestande hoë-opbrengste verskeidenheid Tsjeggiese seleksie met 'n stamhoogte van tot 1 m met groot, tot 15 g, ronde en digte koppe met groen kleur en uitstekende smaak, waarvan daar tot 70 stukke op kan wees een plant;
Dolmik - 'n Hollandse baster met 'n steelhoogte tot 50 cm. Geelgroen koolkoppe wat tot 20 g weeg, kry 'n fyn smaak na kook;
Rosella - 'n hoë-opbrengs verskeidenheid Duitse seleksie, die gemiddelde gewig van kopkool is 13 g, die belangrikste waarde van die variëteit is die feitlik gelyktydige vorming en rypwording van kopkool;
Franklin - 'n vrugbare baster met afgeronde groen koppe van uitstekende smaak.
Benewens die beskrywings, sluit vroegryp rasse Rudnef, Isabella, Komandor en basters Explorer, Fregata, Oliver in.
Die gewildste variëteite van spruitjies in die middel van die seisoen is:
Diamant - 'n uiters produktiewe en siektebestande bastervariëteit met koolkoppe tot 3 cm in deursnee, donkergroen van kleur en aangename smaak;
Granaat - 'n hibriede koudbestande variëteit met 'n stam tot 70 cm hoog, waarop 30 tot 40 afgeronde maroenkleurige koppe van kool ryp word;
Snaakse geselskap - mediumgrootte, smaaklike spruitjies met digte groen koppe met 'n pers tint. Die gewig van elke vrug is 10-12 g;
Bokser - hoë-opbrengste kouebestande basterverskeidenheid, bestand teen siektes en plae, met afgeronde koppe van groen kleur en uitstekende smaak;
Volmaaktheid - 'n produktiewe verskeidenheid Russiese keuse, die beste spruitjies vir die Oeral, Siberië en die Moskou-streek. Groen koppe van uitstekende smaak.
Die middelseisoenvariëteite Hercules, Dauer Riesen en die Maximus-baster is ook bekend in die kultuur.
Hierdie kategorie spruitjies word voorgestel deur variëteite:
Gruniger - kouebestande variëteit met groen-oranje koolkoppe wat tot 18 g weeg en tot 4 cm in deursnee. As u op 'n ligte ryp bly, verbeter dit die vrug se smaak;
Krul - een van die beste en mees produktiewe variëteite van Brusselse spruite van Tsjeggiese seleksie met 'n stamhoogte van 90 cm met baie kopkool met 'n gemiddelde gewig van 15 g en 'n deursnee van tot 5 cm.
Eienskappe van spruitjies - skade en voordeel
Nuttige eienskappe van spruitjies
Spruitjies bevat beduidende hoeveelhede foliensuur, vesel, proteïen, provitamien A, vitamiene PP, C, E, vitamiene van groep B (B1, B2, B6, B9), soute van fosfor, kalium, yster, magnesium, jodium en natrium , aminosure en ensieme. Vanweë die samestelling daarvan is dit die waardevolste voedselproduk en medisyne, want daar is 'n paar keer meer vitamien C in spruite as in ander koolvariëteite, en byna net soveel as in swartbessies. Die inhoud van ander vitamiene is 2-3 keer, en die inhoud van ruproteïen is 4-5 keer hoër as in enige ander kool.
Spruitjies is 'n dieetproduk wat vir kinders en bejaardes voorgeskryf word. Dit word aanbeveel vir pasiënte met siektes van die kardiovaskulêre stelsel. Spruitjiesap het 'n choleretiese, diuretiese, immuunstimulerende, hematopoëtiese, antiskorsbutiese, antikanker-, antitoksiese, anti-inflammatoriese, slijmoplossende werking. Dit normaliseer die werk van die pankreas, daarom word dit aanbeveel vir gebruik deur pasiënte met diabetes mellitus. Vanweë die hoë inhoud van minerale soute, normaliseer dit die toestand van hipertensiewe pasiënte en mense wat aan aritmie ly.
Spruitjies bevorder wondgenesing gedurende die herstelperiode na die operasie. Eet spruitjies:
verminder die risiko van aangebore afwykings - spina bifida en gesplete verhemelte;
help om oortollige gewig te beveg;
verbeter die sig;
verminder die risiko van asemhalingsiektes;
voorkom die ontwikkeling van gewasse;
bevorder die aktivering van geestelike aktiwiteit;
verhoog die dermperistalse;
Spruitjies is fynproewerskos. Dit het 'n effens soet neutagtige geur. In die kookkuns word dit gebruik om slaaie, sop, groentegarneringe vir vleis en vis en feestelike versiering van geregte voor te berei. Dit word gepekel en gevries. Spruitjies pas goed by rys en aartappels. Ons bied u 'n paar baie eenvoudige resepte, sodat u kan sien hoe lekker spruitkool is:
kook die koppe van kool tot halfgaar in soutwater, braai dit dan in botter, gooi die eier geklop met melk en bak dit in die oond tot goudbruin;
brou die koolkoppe gekook in soutwater in broodkrummels en braai in botter. Sit voor met suurroom of room.
Spruitjies - kontra
Spruitjies is teenaangedui by mense met 'n verminderde pankreasfunksie, aangesien dit hipotireose kan ontwikkel. Goitrogenen in spruitjies inhibeer die produksie van skildklierhormone, en indole voorkom dat die klier jodium absorbeer.
By mense met Crohn-sindroom, gastro-intestinale siektes, kan spruitjies opgeblasenheid veroorsaak as gevolg van die verhoogde gasproduksie wat veroorsaak word deur fruktose-residue - fruktane.
Die skade aan Brusselse spruite vir jiglyers is die hoë purieninhoud daarvan.
Mense met 'n hoë suur van maagsap moet spruitjies met omsigtigheid behandel, dit gereeld eet en nie te veel eet nie.
Kenmerke en ander plante van die koolfamilie
Afdelings: Kruisblom (kool, kool) Tuinplante Plante vir B koolspruite
Spruitjies: groei, plant en versorg
Spruitjies het die eerste keer in België bekend geword, vanwaar dit later na Duitsland, Holland en Frankryk deurgedring het, waarna dit deur die hele Wes-Europa versprei het. Die kweek van spruitjies word vandag in bykans alle uithoeke van die wêreld uitgevoer, en hierdie neiging word grotendeels verklaar, nie net deur die pretensieloosheid van hierdie kultuur nie, maar ook deur die heerlike smaak van die vrugte, en die wonderlike verskeidenheid vitamiene minerale wat hulle bevat. So hoe om spruitjies te kweek en watter aanbevelings moet jy volg om 'n uitstekende oes te kry?
Die volgende variëteite is veral wydverspreid en gewild onder moderne somerbewoners:
- Rosella is 'n middelseisoen en redelik produktiewe variëteit (tot 50 koppe kool per stam)
- Dallik is 'n middel laat-baster met goeie opbrengs en hoë kielweerstand
- Cassio is 'n ander middelseisoen en 'n hoë opbrengssoort (tot 60 koppe kool per eksemplaar)
- Hercules 1342 is 'n laatryp ryp wat bestand is teen siektes.
Dit is baie eenvoudig om hierdie plant van ander gewasse te onderskei: anders as ander verteenwoordigers van die koolfamilie, groei dit nie breed nie, maar opwaarts en bereik hy 'n hoogte van 1-1,2 of meer meter. Op sy lang steel in die oksels is daar klein, okkerneutgrootte koolkoppe met 'n deursnee van 2,5-7 cm. Hierdie kultuur word in Holland en Duitsland dikwels 'rosenkol' genoem - pienk kool - omdat dit ooreenstem met roosknoppe.
Een eksemplaar kan 30 tot 90 sulke bolvormige vrugte bevat wat van 8 tot 20 g weeg. Die bokant van die plant word gewoonlik gekroon met 'n welige roset van groen of grysgroen blare met swak gesnyde of gladde rande. In die eerste jaar van verbouing vorm spruitjies die reeds genoemde koppe van kool, in die tweede jaar word dit bedek met blomlote, waarna dit blom en saad gee.
Spruitjies: kenmerke van die variëteit
Dit is nie net 'n nuttige soort kool nie, maar ook 'n mooi, oorspronklike soort wat 'n ware versiering van die land kan word. Die lang, dik stam bereik 'n hoogte van een meter en is bedek met klein eksemplare van witkool.
Hierdie kultuur het meer as honderd soorte van 'n wye verskeidenheid skakerings, van die gewone liggroen tot pers. Van een stam kan jy ongeveer 70 stukke klein rockers versamel.
Belangrik! Spruitjies word dikwels voorgeskryf aan mense met diabetes, kankerpasiënte en bloedarmoede.
Die plant is twee jaar oud, dus na die oes word die stingels nie geoes nie, maar word volgende jaar gelaat om sade te versamel. Maar ons somerbewoners, tuiniers, oefen dit nie uit nie. Telers sê dat onder alle kruisplante, wat kool insluit, spruitjies die mees pretensielose en geharde is.
Dit kan immers weerstaan ​​selfs as die temperatuur onder 10 grade daal. Maar die oes word ook baie langer ryp as wat dit in ander variëteite gebeur. Die vegetatiewe periode kan van vier maande tot ses maande duur. Daarom moet almal wat belangstel om so 'n skoonheid in hul eie omgewing te kweek, 'n paar truuks ken hoe om spruitjies te kweek.
Raap het 'n wortel, dit is 'n vlesige verdikte wortelgroente. Die lang stam is baie blaarryk. Groen basale harde hare blaarplate, het lang blare en het 'n lieragtige vorm. Stingelagtige blaarplate is ovaalvormig, effens puberteer of kaal, sowel as heel of getand. Gedurende die eerste jaar van groei ontwikkel slegs die eetbare wortelgroente en die basale blaarroset. En in die tweede groeijaar groei 'n blaarstam aan die wortel, waarop 'n bloeiwyse van corymbose gevorm word, wat later in 'n rasemose verander. Die blomblare van die blomme is geverf in 'n mat geelagtige of goudgeel kleur. Die vrugte is 'n regop kortgeknoopte peul, bruinrooi sade word daarin ryp, wat die vorm van 'n onreëlmatige bal het.
Alle soorte raap is verdeel in voer- en tafelvariëteite. Voersoorte word raap genoem. Raap word beskou as familielid van die volgende groentegewasse: witkool, koolraap, spruitjies, rooikool, blomkool, broccoli, Chinese kool, radyse, radyse, ens.
Terwyl hy buite groei, kan Levisia aan plantluise en naaktslak ly. Om haar van slakke te red, word hulle met die hand versamel of spesiale lokvalle gemaak. Om van plantluise ontslae te raak, word die blare met 'n seepoplossing of knoffel-aftreksel gewas. In die geval dat tradisionele plaagbestrydingsmetodes lae doeltreffendheid toon, spuit die blomme met 'n insekdodende middel.
Grysvrot is die gevaarlikste vir Levisia. In 'n siek plant verskyn grysrooi kolle op die blare. As die bos onlangs geraak is, sny dan al die siek blare daarvan af en spuit dit dan met 'n swamdodende middel. As die blom baie erg deur die siekte geraak word, word dit opgegrawe en verbrand.
Die hoofversiering van die hosta is die blare. Gedurende die seisoen gaan die blaar deur die stadiums van jeug, volwassenheid, veroudering en verdroging. Die belangrikste is die volwassenheidstydperk wanneer die plant die mooiste is. Om aan die vervaldatum so lank as moontlik te voldoen, moet aan verskeie voorwaardes voldoen word:
kies die regte posisie vir die variëteit
deeglike voorbereiding van die substraat doen
dien geskikte kunsmis toe
dek die grond behoorlik
pas geskikte versorgingsprosedures uit.
Die keuse van 'n posisie in die tuin
Posisionering is 'n belangrike element van sukses in groeiende gashere. Die son het die regte kleur, maar versnel die veroudering of vernietig die blare, en die geskikste posisie is skaduwee en halfskaduwee:
skaduwee - 'n plek waartoe die son 3 uur per dag toegang het
gedeeltelike skaduwee - ontvang sonstrale vir 3-6 uur.
Sommige gasheerspesies, soos Colour Glory, George Smith, moet nie direkte toegang tot sonlig hê nie en moet skadu wees. 'N Posisie agter 'n hoë muur of tussen bome met hoë krone, maar nie te dig nie, is die beste. 'N Posisie waar daar 'n digte donker skaduwee met 'n absolute gebrek aan lig is, is nie geskik vir gashere nie.
Die mees optimale posisie is waar die oggendson heers, wanneer die lug nog nie baie warm is nie en die blaarveroudering minder beïnvloed. Die middagson is skadeliker vir die gasheer, maar in hierdie posisie groei die plant goed.
Die sonnige ligging is 'n plek waar direkte sonlig minstens 6 uur val, waarvan minstens 4 uur gedurende die dag val.
'N Plek waar die son gedurende die dag konstant toegang tot die plant het, is feitlik nie geskik vir groeiende gashere nie. Hierdie posisie werk goed in die lente en vroeë somer, maar later verouder die blare vinnig van sterk son. Daar is opsies om oormatige blootstelling aan die son te weerstaan, maar dit geld meer vir posisies met oggend- en middagson.
Eintlik moet geen van die hosta-soorte in volle son gekweek word nie. Sommige soorte kan baie blootstelling aan die son verdra. Sulke plante benodig noukeurige instandhouding, 'n voortdurend klam substraat is nodig sodat hulle hul waterreserwes kan aanvul as gevolg van sterk verdamping deur verhitte groot blaaroppervlaktes.
Aandag! Probeer vermy om u gashere naby wit mure of ander bedekkings te laat groei wat die sonstrale ook weerspieël, wat die blare uitdroog. Dit geld veral op 'n sonnige plek.
Vir hosta wat in die son groei, moet u die grond spesiaal voorberei:
die grond moet meer voghoudende bestanddele bevat (turf, kompos)
dit is nodig om die grond te deklaag om dit te beskerm teen oormatige verhitting en vinnige verdamping van water.
Nadat u besluit het om 'n hosta in 'n sonnige blombedding te verbou, moet u in ag neem dat die kleur van die blare heeltemal anders sal wees as in gunstiger omstandighede:
geel gashere kan amper wit blare laat draai
blou variëteite verwerf blaarkleure soortgelyk aan groen.
Foto. Hosta-variëteit "Gold Standard" (Gold Standard), gegroei in gedeeltelike skaduwee (links), in die son (regs).
Dit word gewoonlik nie aanbeveel om die hosta in sonnige toestande te plant nie, maar volgens verskillende bronne is hieronder 'n lys van variëteite wat bestand is en in hoë sonkragtoestande kan groei.
Som en inhoud,
Gasheërs met blou blare wat sterk sonlig kan weerstaan ​​(maar word nie aanbeveel vir gebiede met blootstelling aan middagson nie):
Geurige blommegashere benodig meer lig. Groei op skaduryke plekke, hulle blom minder volop en blomme en blare is minder:
«Fred Green Tomatoes "(Fried Green Tomatoes),
Deur middel van proef en fout kan u bepaal watter soorte in helder sonlig kan groei. Dit is nodig om die gasheer waar te neem en weer te plant as daar tekens van oormatige blootstelling aan die son voorkom:
verdonkering van blare aan die kante of punte,
Raad! In die teenwoordigheid van hierdie simptome moet 'n mens nie huiwer om gashere oor te plant nie; die plante het 'n sterk wortelstelsel en kan dit enige tyd van die jaar maklik oorplant, en as hulle in die verkeerde posisie groei, kan dit meer skade veroorsaak.
Hoe om 'n sitplek te kies?
Groen en blou variëteite groei beter in skaduwee, gedeeltelike skaduwee.
Die geel variëteite doen goed met baie oggend- en middagson.
Veelkleurige variëteite groei die beste in halfskadu.
Chlorofilvrye variëteite (Color Glory, George Smith, Supernova, Dance with Me, Tokudama Aureonebulosa) benodig posisie sonder toegang tot die son.
Die substraat is 'n belangrike faktor in die grootte van die gashere.
deurlaatbaar, die wortels van lug voorsien en voldoende vog behou.
Dit word aanbeveel om die grond in die toepaslike verhoudings van die volgende bestanddele voor te berei:
1/3 van u eie grond vanaf die tuin
1/3 ontsuurde turf
1/3 van die gebreekte komposbas (as u goedkoop ongekomposteerde bas gebruik, moet u die hoeveelheid stikstof in die kunsmis in die eerste jaar verhoog, want as die bas ontbind, gebruik mikro-organismes in die grond stikstof en neem dit van die plant af).
Raad. 'N Goeie aanvulling om lugtoegang tot die wortels te verbeter, is uitgebreide klei, wat maklik beskikbaar is in supermarkte en goedkoop as dit in grootmaat gekoop word.
As saailinge vooraf gekoop word, is dit belangrik om te weet hoe om die gasheer op te berg voordat dit geplant word. Die beste is om saailinge wat met nat sand of turf bestrooi is, in 'n boks of doos op te berg. Die kassie word op 'n koel balkon of kelder geplaas. Tuis kan die saailing in 'n pot geplant word. Wortelstokke kan eenvoudig in die yskas geberg word, met turf bestrooi word of in 'n klam koerant toegedraai word, wat die wortels tot 10-15 cm sny.
In oop grond word saailinge middel of laat Mei geplant, wanneer die laaste ryp verby is.
Hosta-instap word op koue dae gedoen. Die plant is so geposisioneer dat die wortelstok ongeveer 4-5 cm onder die grondvlak is. Daar is genoeg ruimte tussen die plante - gewoonlik 0,5 meter, die afstand hang af van die eienskappe en vereistes van die variëteit.
Vir die blare van die hosta om mooi, groot, sterk en vol energie te wees, het hulle vog nodig (maar nie oorstroom nie!). Drupbesproeiing is die beste oplossing. As dit nie moontlik is nie, moet u die plant natmaak sodat water nie op die blare val nie. Dit sal voorkom dat die was van die oppervlak af wegspoel, wat baie belangrik is, veral in die geval van blou variëteite, waar die was wat die blare bedek, hul kleur bepaal. Sagte water beperk die risiko om swamsiektes te ontwikkel en blare in die son te verbrand.
Hierdie faktor het 'n beduidende uitwerking op die kleur van die blare, hul massa, elastisiteit. Gashere benodig nie intensiewe bemesting nie. Topbemesting word verskeie kere per seisoen gedoen, of langwerkende kunsmis word gebruik. Die hoofkomponente van kunsmisstowwe is stikstof (N), fosfor (P), kalium (K). Die verhoudings van hierdie bestanddele bepaal die geskiktheid van die kunsmis vir ons plante.
Meer stikstof sal die kleure verhelder en uitwas, sodat bemesting in twee stappe verdeel kan word:
Vroeg in die lente: kunsmis met baie stikstof word toegedien voordat die blare verskyn. Dit is nodig om 'n ontwikkelde blaarmassa te verkry. Daarom word formulerings met NPK-verhoudings gekies - 20:10:10. Van die gewilde kunsmisstowwe is azofoska geskik. Daar moet onthou word dat die risiko van oorvoeding by minerale formulerings gebruik word. Volgens tuiniers is dit beter vir groot gashere om 'n handvol kunsmis per plant toe te dien, vir kleintjies - dus minder, 'n klein lepel is genoeg vir miniatuurbosse.
Lente - somer: die gasheer kleur beter as formulerings met 'n gebalanseerde voedingsinhoud gebruik word. Dit is 10:10:10 of 20:20:20. Gedurende hierdie tydperk is dit die beste om kunsmisstowwe met 'n langdurige effek, soos Osmokot, te gebruik, met die NPK-verhoudings hierbo gegee. Daarbenewens is dit nuttig om plante 2-3 keer met blaarformulerings te bemes. Formulasies met bygevoegde mikro-elemente in die vorm van maklik verteerbare chelate is die beste. Blaarkunsmisstowwe met 'n oorweging van stikstof is geskik vir gashere van geel, groen blomme. U moet egter sorg dra vir die gebruik van hierdie formulerings vir blou plante. Hulle laat die blou plant groen word. Vir die blou variëteite word 'n gebalanseerde NPK-kunsmis gebruik.
Organiese materiaal (mis, kompos) is 'n ryk bron van voedingstowwe (makro- en mikro-elemente). Dit is ook veilig vir gashere. Maar hierdie kunsmisstowwe is moeilik om toe te pas om voldoende NPK-verhoudings te handhaaf, en sal anders as die verwagte blaarkleur moet hanteer.
Om die gasheer vir die winter voor te berei, word bemesting einde Augustus heeltemal gestaak.
Deklaag verbeter die vog- en lugtoestande vir die hosta-wortels aansienlik, voorkom dat die bogrond uitdroog en verhard.
Versnipperde bas is die gewildste deklaagmateriaal.
Agrotextile. Bloemiste gebruik ook agrotextiles onder die bas, wat die aantal onkruide aansienlik kan verminder. Dit is veral handig as die saailinge klein is en daar baie leë spasie tussen individuele plante is. Bruin agrotextiles kan deesdae sonder probleme aangekoop word, wat baie minder opvallend is as beddegoed.
Kegels, naalde. Hierdie natuurlike en goedkoop materiaal, wat onder naaldbome gekweek word, is 'n aanvulling op die tuinontwerp.
Aandag! Deklaag het ook nadele. Dit word 'n skuilplek vir slakke en ander plae wat graag mooi blare eet.
Die versorging van die hosta is eenvoudig en is beperk tot die verwydering van beskadigde, vergeelde, swamblare of lote, verbleikte bloeiwyses. Hierdie aktiwiteite het egter 'n ernstige gevaar vir die gasheer geword. Hosta Virus X, in die volksmond HVX genoem, het 'n paar jaar gelede verskyn.
Groeiende saailinge van spruitjies tuis
Aangesien dit byna ses maande neem vanaf plant, die voorkoms van die eerste lote tot rypwording en die oomblik van oes, word hierdie soort kool met saad gesaai en deur saailinge gekweek. Om sterk, stewige saailinge te kry, benodig u:
kies die beste verskeidenheid wat aan die voorkeure van die tuinier voldoen in terme van parameters: rypwordingstydperk, smaak, grootte, kleurpalet van blare (hierdie maatstaf is belangrik by die skep van 'n siertuin)
meng 'n grondsubstraat van nie-suur turf, humus, aarde, sand en houtas (dit moet gesif word). Tuingrond is minder geskik vir saailinge van spruitjies. Die verbouing daarvan op tuingrond sonder bykomende ontsmetting (kalsinasie) kan lei tot verrotting van onvolwasse saailinge, die verspreiding van siektes onder saailinge en dan tot opbrengsverlies.
Hoe beïnvloed maanfases die plant van spruitjies wanneer dit van saad gekweek word? Wanneer moet u saadjies plant vir saailinge? Daar word aanbeveel dat enige groente met 'n eetbare gemaalde gedeelte op die "groeiende" maan geplant word. Die optimale periode is einde Maart, die eerste tien dae van April. 'N Ligte, los substraat word in aparte veenhouers gelê. Die aarde is effens saamgepers, 3-4 sade word op 'n kort afstand in die gat geplant, besprinkel met 'n laag aarde tot 2 cm. As daar spruite verskyn, moet u die ontwikkeling daarvan dophou en dan minder suksesvol afsny of knyp. naby die oppervlak van die aarde, en laat een vir verdere groei. Moenie die stamme uit die grond trek nie - dit sal die wortelstelsel van die geselekteerde monster beskadig.