Wat is Texas genoem nadat dit onafhanklik geword het en waarom is dit so genoem? - Inligting
Wat is Texas genoem nadat dit onafhanklik geword het en waarom is dit so genoem?
Wat was die naam van Texas nadat dit sy onafhanklikheid gewen het?
Ek weet dus dat Texas 'The Republic of Texas' of 'The Lone Star Republic' genoem is, maar ek is nie seker watter naam meer akkuraat is nie, en waarom is Texas dit genoem? edit: Ek het 'n bietjie navorsing gedoen, maar ek kom by 'n mengsel van die twee name wat ek hierbo gekry het
Die Republiek van Texas sou 'n meer amptelike naam van Texas gewees het, soos aangedui deur die grondwet in 1845, vereis deur alle state wat by die vakbond wil aansluit.
Ons, die mense van die republiek Texas, erken met dankbaarheid die genade en weldade van God, deur ons in staat te stel om 'n keuse te maak uit ons regeringsvorm, doen dit, in ooreenstemming met die bepalings van die gesamentlike resolusie vir die anneksasie van Texas aan die Verenigde State, wat Maart eerste goedgekeur is, duisend agthonderd vyf en veertig, verorden en vestig hierdie grondwet.
Texas was informeel bekend as die alleensterrepubliek as bynaam vanweë die ooreenkomste met die Amerikaanse regering en die groot aantal Amerikaanse burgers wat in Texas gewoon het en deur hul vaderland geannekseer wou word. Die Lone Star -republiek was 'n patrikotiese oproep aan die VSA om inwoners te annekseer wat die beskerming van die magtige Amerikaanse regering wou hê van die Mexikane waarvan hulle skaars onafhanklikheid verkry het. Hierdie idee word bevorder deur die feit dat Texas sy vlag twee keer verander het van sy revolusionêre Burnet Flag na 'n meer Amerikaanse vlag wat amptelik bekend staan ​​as die Lone Star -vlag (hier gevind). Uiteindelik kom die naam Texas self van die inheemse Amerikaanse stam Caddo, wat vriende of bondgenote beteken (hier verduidelik) wat deur die Spanjaarde aangeneem is toe hulle die gebied eers gevestig het.
Dit was genoem Die Republiek van Texas. Die Wikipedia -artikel oor Die Republiek van Texas verklaar:
Die Republiek van Texas (Spaans: República de Tejas) was 'n soewereine staat in Noord -Amerika wat bestaan ​​het van 2 Maart 1836 tot 19 Februarie 1846. Dit grens aan Mexiko in die weste en suidweste, die Golf van Mexiko in die suidooste, die twee Amerikaanse state Louisiana en Arkansas tot die ooste en noordooste en die gebiede van die Verenigde State wat dele van die huidige Amerikaanse state Oklahoma, Kansas, Colorado, Wyoming en New Mexico in die noorde en weste insluit. Die burgers van die republiek was bekend as Texians.
Die Mexikaanse provinsie van Tejas (in Engelse geskiedenisboeke word gewoonlik na verwys as Mexikaanse Texas) verklaar sy onafhanklikheid van Mexiko tydens die Texas Revolusie in 1836. Die Texas -onafhanklikheidsoorlog eindig op 21 April 1836, maar Mexiko weier om die onafhanklikheid van die Republiek van Texas te erken, en onderbroke konflikte tussen die twee state duur voort tot in die 1840's. Die Verenigde State het die Republiek van Texas in Maart 1837 erken, maar wou nie die gebied annekseer nie.
Uit die Wikipedia -artikel oor Texas oor die etimologie van Texas:
Die naam Texas, gebaseer op die Caddo -woord taysha (of tayshas) wat "vriende" of "bondgenote" beteken, is deur die Spanjaarde toegepas op die Caddo self en op die gebied van hul nedersetting in Oos -Texas.
Sy regeringsvorm was 'n republiek, vandaar die naam Republiek van Texas.
Geskiedenis van Texas (1865-1899)
Na die nederlaag van die Konfederale State in die Amerikaanse Burgeroorlog, was Texas verplig om weer by die Verenigde State van Amerika aan te sluit. Unie -weermag se soldate het die staat amptelik vanaf 19 Junie 1865 beset. Vir die volgende nege jaar is Texas deur 'n reeks voorlopige goewerneurs beheer toe die staat deur heropbou gegaan het. Soos gesê deur die Texas State Library and Archive Commission, het die Amerikaanse kongres in 1869 'n wet uitgevaardig wat die burgers van Texas toelaat om oor 'n nuwe staatsgrondwet te stem. Later dieselfde jaar het president Grant hul grondwet goedgekeur. Texas het op 30 Maart 1870 weer by die Unie aangesluit toe president Grant die wet onderteken het om Texas weer in die kongresverteenwoordiging terug te neem.  Texas het later die staatsgrondwet van 1869 herroep en die Texas State -grondwet van 1876 op 15 Februarie 1876 uitgevaardig, wat hul huidige staatsgrondwet bly, maar met talle wysigings. 
Baie van die politiek van die res van die eeu het op grondgebruik gesentreer. Onder leiding van die federale Morill Act verkoop Texas openbare lande om geld te verdien om in hoër onderwys te belê. In 1876 het die Agricultural and Mechanical College van Texas geopen, en sewe jaar later het die Universiteit van Texas in Austin begin klas hou. Nuwe beleid oor grondgebruik wat tydens die administrasie van goewerneur John Ierland opgestel is, het individue in staat gestel om grond te versamel, wat gelei het tot die vorming van groot veeboerderye. Baie boere het doringdraad om openbare gronde gehardloop om hul toegang tot water en gratis weiding te beskerm. Dit het verskeie reeksoorloë veroorsaak. Goewerneur Lawrence Sullivan Ross het die Texaanse wetgewer gelei om die beleid oor grondgebruik te hervorm.
Die staat het voortgegaan om die kwessies van rassisme te hanteer, met honderde gewelddade teen swartes terwyl blankes wit oppergesag probeer vestig het. Ross moes persoonlik ingryp om die Jaybird-Woodpecker-oorlog op te los.
In Maart 1890 het die Amerikaanse prokureur-generaal 'n geding in die hooggeregshof teen Texas geloods om die eienaarskap van 'n betwiste stuk grond van 1 500 000 hektaar in Greer County te bepaal.  vasbeslote om persoonlik met die prokureur -generaal te vergader, het Ross en sy vrou na Washington, DC gereis, waar hulle president Benjamin Harrison in die Withuis besoek het. Na die besoek reis hulle na New York, waar hulle met voormalige president Grover Cleveland vergader het. Terwyl hy in New York was, was Ross baie gewild onder joernaliste. Hy is ondervra deur 'n paar groot noordoostelike koerante, wat baie van sy planne langs die grens in detail vertel het. Volgens sy biograaf Judith Brenner, het die reis en die gevolglike blootstelling vir Ross 'groot belangstelling in Texas onder oosters gewek, 'n belang wat uiteindelik vrugte sal oplewer in toenemende investering, toerisme en immigrasie'. 
Wat is Texas genoem nadat dit onafhanklik geword het en waarom is dit so genoem? - Geskiedenis
Die Meksikaans-Amerikaanse oorlog is tussen 1846 en 1848 tussen die Verenigde State en Mexiko geveg. Dit was hoofsaaklik oor die gebied van Texas.
Texas was sedert 1821 'n deelstaat van die land Mexiko toe Mexiko sy onafhanklikheid van Spanje verkry het. Die Texane het egter met die regering van Mexiko begin verskil. In 1836 verklaar hulle hul onafhanklikheid van Mexiko en vorm die Republiek van Texas. Hulle het verskeie gevegte gevoer, waaronder The Alamo. Uiteindelik verkry hulle hul onafhanklikheid en word Sam Houston die eerste president van Texas.
Texas word 'n Amerikaanse staat
In 1845 sluit Texas aan by die Verenigde State as die 28ste staat. Mexiko het nie daarvan gehou dat die Verenigde State Texas oorgeneem het nie. Daar was ook 'n meningsverskil oor die grens van Texas. Mexiko het gesê dat die grens by die Nueces -rivier was, terwyl Texas beweer het dat die grens verder suid was by die Rio Grande -rivier.
President James K. Polk het troepe na Texas gestuur om die grens te beskerm. Gou het Mexikaanse en Amerikaanse troepe op mekaar geskiet. Op 13 Mei 1846 verklaar die Verenigde State oorlog teen Mexiko.
Oorsigkaart van die Mexikaans-Amerikaanse oorlog
Deur Kaidor [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)],
(Klik op die prentjie om die groter prentjie te sien)
Die Mexikaanse weermag is gelei deur generaal Santa Anna. Die Amerikaanse magte is gelei deur generaal Zachary Taylor en generaal Winfield Scott. Generaal Taylor se magte was die eerste wat die Mexikaanse weermag betrek het. Hulle het 'n vroeë geveg in Palo Alto gevoer waar die Mexikane gedwing is om terug te trek.
Generaal Taylor het gevorder in Mexiko om gevegte in die stad Monterrey te beveg en 'n bergpas genaamd Buena Vista. In die Slag van Buena Vista is Taylor en 5000 troepe aangeval deur 14.000 Mexikaanse troepe onder leiding van Santa Anna. Hulle het die aanval uitgehou en die stryd gewen, alhoewel hulle in die minderheid was.
Vaslegging van Mexico City
President Polk vertrou nie Zachary Taylor nie. Hy beskou hom ook as 'n mededinger. In plaas daarvan om Taylor se troepe te versterk om Mexiko -stad te verower, het hy 'n ander leër ingestuur onder leiding van generaal Winfield Scott. Scott vorder in Mexico City en neem dit in Augustus 1847 vas.
Val van Mexico-stad tydens die Mexikaans-Amerikaanse oorlog
deur Carl Nebel
Met die Verenigde State in beheer van hul hoofstad en 'n groot deel van die land verdeeld, het die Mexikane ingestem tot 'n vredesverdrag genaamd die Verdrag van Guadalupe Hidalgo. In die verdrag het Mexiko ingestem tot die grens van Texas by die Rio Grande. Hulle het ook ingestem om 'n groot stuk grond aan die Verenigde State vir $ 15 miljoen te verkoop. Vandag bestaan ​​hierdie land uit die state Kalifornië, Nevada, Utah en Arizona. Gedeeltes van Wyoming, Oklahoma, New Mexico en Colorado is ook ingesluit.
Texas in die era van Mexikaanse onafhanklikheid
Die negentiende eeu het begin met die westerse wêreld in oorlog en Texas sou weer 'n twispunt word tussen Spanje en teenstanders wat die Spaanse ryk sou verbrokkel. In die eerste twee dekades van die 1800's het Texas 'n reeks omwentelinge ondergaan om sy vroeë rol as 'n internasionale grensgebied te hervat, wat hom onvoorbereid gelaat het om die uitdagings die hoof te bied om een ​​van die minste ontwikkelde dele van die Provincias Internas by die Mexikaanse onafhanklikheid in 1821. Buitelandse inbreuk, Indiese oorlogvoering en oproerige aktiwiteite het alles bygedra tot demografiese en ekonomiese ineenstorting. Uiteindelik het desperate Spaanse owerhede gemagtig Anglo-Amerikaanse kolonisasie in 'n poging om die provinsie te versterk en het 'n nuwe reeks probleme opgelewer vir die Mexikaanse owerhede wat hulle binnekort vervang het.
In die laaste jare van die agtiende eeu het Spanje weer gesamentlike pogings deur mededingers, nou die Verenigde State, teëgekom om belangrike dele van sy Noord -Amerikaanse ryk daarvan af te weer. Betrekkinge met die Verenigde State het gevaarlik naby aan oorlog gekom oor navigasieregte op die Mississippirivier en die uitbreiding van Anglo-Amerikaanse grensnedersettings na die Spaanse Floridas. Napoleon se gedwonge verkryging van Louisiana in 1800 en sy daaropvolgende verkoop van die groot gebied aan die Verenigde State in 1803 het Spaanse Noord -Amerika verdeeld en kwesbaar gelaat. Onder hierdie omstandighede het Texas 'n geopolitieke belangrikheid aangeneem wat baie buite verhouding is tot die ekonomiese of demografiese plek daarvan in die ryk. Aan die Spaanse koninklike amptenare beweer die Verenigde State dat die Louisiana-aankoop die hele gebied van die Rio Grande insluit wat nie net New Mexico in gevaar stel nie, maar ook die silwermynstreke Zacatecas en San Luis Potosí. Goewerneur Manuel Antonio Cordero en Bustamante het bevele om die hele Texas vas te hou, wat op daardie stadium noordwaarts gestrek het van die Medina- en Nueces -riviere tot by die Rooi Rivier en ooswaarts tot by die Arroyo Hondo. (Laredo was tans deel van Nuevo Santander, vandag was Tamaulipas en Ysleta toe deel van New Mexico.) Simón Herrera, Spaanse militêre bevelvoerder aan die oostelike grens, besluit om sy standpunt op die westelike oewer van die Sabine -rivier te neem. Laat in 1806 het hy en genl. James Wilkinson, wat bevele gehad het om die gebied by die Sabine te beset, het die Neutrale grond ooreenkoms, waardeur beide partye ooreengekom het om buite die gebied tussen die Sabine en die Arroyo Hondo te bly totdat die soewereiniteit daarvan deur verdrag bepaal is.
Vir die volgende dekade het Spanje probeer om die Verenigde State in Texas te hou, terwyl hulle stadig in Florida afgestaan ​​het. Die Mexikaanse-georiënteerde aktiwiteite van Philip Nolan, Aaron Burr, Zebulon Montgomery Pike, en generaal Wilkinson het meer betrekking gehad op Spaanse amptenare as op Anglo-Amerikaanse inbreuke in Florida omdat Mexiko 'n ryker koloniale besitting was. Die omverwerping van die Spaanse Bourbons deur Napoleon, die vorming van 'n versetregering in die suide van Spanje en die uitbreek van verskillende rebellies in die hele Spaanse Amerika het ook bygedra tot die verlies van grond aan die Verenigde State. Tussen 1810 en 1813 is Baton Rouge en die Florida -gemeentes en mobiele gebiede in die Verenigde State opgeneem. In 1814 en weer in 1818 verower Andrew Jackson Pensacola. In 1817 stig 'n groep filibusters die Republiek van die Floridas op Amelia -eiland en weerstaan ​​pogings van die Spaanse troepe om hulle te verdryf. Mexikaanse onderkundige owerhede, wat daarin slaag om Vader te bevat Miguel Hidalgo en Costillase opstand (kyk MEXIKAANSE ONAFHANKLIKHEIDSOORLOG) en om Texas onder Spaanse bewind te hou, het Ferdinand VII, die herstelde Bourbon -monarg, ten minste een sterk onderhandelingsposisie in onderhandelinge met die Verenigde State oorhandig. Tussen 1816 en 1819 het John Quincy Adams en Luis de Onís onderhandel oor die botsende territoriale aansprake van die twee kontinentale moondhede. Die gevolglike Adams-Onís-verdrag, wat op 22 Februarie 1819 in Washington onderteken is, erken die voor die hand liggende: die Verenigde State het die Floridas, waarvan baie reeds in Anglo-Amerikaanse hande was, Spanje het die titel aan Texas behou en 'n duidelike afbakening van die grens met die Louisiana-gebied gekry. Volgens die verdrag het die Sabine- en Rooi-riviere die grens tussen Texas en Louisiana gemerk en die neutrale terrein het 'n permanente deel van Louisiana geword.
Aan die begin van die negentiende eeu was Spaanse Texas 'n yl gevestigde gebied wat sterk afhanklik was van die weermag, en die paar nedersettings wat voortdurend blootgestel was aan aanvalle deur Indiërs wat die Spaanse soewereiniteit in die streek betwis het. Kroonpogings om die klein bevolking te versterk en sodoende die lewensvatbaarheid van die provinsie te verbeter, was onsuksesvol, en die tydelike vordering wat tussen 1805 en 1810 gemaak is, is vinnig ongedaan gemaak tydens die oproer van 1811–13. Teen 1821 het Texas 'n nog kleiner Spaanse bevolking as twee dekades tevore. Die oudste en grootste van die koloniale Texas -gemeenskappe was San Antonio de Béxar (kyk SAN FERNANDO DE BÉXAR). In sy tagtigjarige geskiedenis het die nedersetting ontwikkel van 'n presidio-sendingkompleks tot die eerste geoktrooieerde munisipaliteit en uiteindelik tot die provinsiale hoofstad. Die bevolking van ongeveer 2000 in 1800 bestaan ​​hoofsaaklik uit Mexikaanse setlaars uit Coahuila, Nuevo León en ander grensprovinsies gemeng met die afstammelinge van 'n klein aantal Inwoners van die Kanariese Eilande, gewilde Indiërs wat in die stad sowel as in die naburige missies gewoon het, en 'n baie klein aantal Spanjaarde en buitelanders. Nadat die Verenigde State Louisiana verkry het, het versterking van die Spaanse militêre teenwoordigheid in Texas gelei tot die oordrag van die Tweede vlieënde geselskap van San Carlos de Parras (die Álamo de Parras -onderneming) na San Antonio, waar die hoofkwartier in 1803 te San Antonio de Valero -sending, wat gesluit was. Ander eenhede van Nuevo Santander en Nuevo León het die bevolking teen 1810 tot meer as 3000 toegeneem. La Bahía (die huidige Goliad), was die tweede oudste nedersetting in die provinsie. Dit is oorspronklik in 1721 gestig op die terrein van La Salle's Fort St. Louis, verhuis dan in 1749 na die San Antonio -rivier, waar die presidio en twee missies die taak gehad het om die Golfkus van Texas te beskerm teen buitelandse inbreuk. In 1803 het die bevolking van ongeveer 618 soldate en burgerlikes onder militêre jurisdiksie gewoon. Ver in die noordooste, naby die grens met Louisiana, lok Nacogdoches al hoe meer immigrante, wettig en andersins, van die Anglo-Amerikaanse grens. Die nedersetting, wat in 1779 deur ontheemdes gestig is Los Adaes setlaars, het in 1795 begin wagstaan ​​deur 'n losskakel van Béxar. Die bevolking van 660 in 1803 het toegeneem totdat vyandelikhede tydens die Mexikaanse Onafhanklikheidsoorlog daartoe gelei het dat dit feitlik gestaak is.
Volgehoue ​​kontak met Louisiana, hoewel onwettig, het ook die herbesetting van die gebied tussen die Sabine -rivier en Arroyo Hondo meegebring. Bayou Pierre, 'n informele nedersetting met 'n onbekende dimensie, geleë naby die verlate voormalige hoofstad Los Adaes, is in 1805 deur Spaanse troepe beset. Alhoewel die troepe hulle onttrek het na die ondertekening van die neutrale grondooreenkoms, het die Spaanse owerhede steeds aanspraak gemaak op jurisdiksie daar. In 1810 goewerneur Manuel María de Salcedo beraam die bevolking van Neutral Ground, insluitend Bayou Pierre, op ongeveer 190 persone. Die groeiende aantal Spaanse onderdane in Louisiana wat probeer het om die jurisdiksie van die Verenigde State te vermy deur aansoek te doen om toelating tot Texas, het die Spaanse owerhede 'n belangrike geleentheid gebied om die gebrek aan bevolking aan die grens aan te spreek. Die amptenare wat voorgehou het om die emigrante as setlaars in Texas toe te laat, het beleidmakers oortuig dat die voordele van die bevolkingsaanwas groter is as die risiko's van smokkelhandel en ontrouheid. Onder die emigrante was die Baron de Bastrop, wat in 1805 'n kolonie koloniste uit die Verenigde State voorgestel het vir 'n gebied tussen Béxar en die Trinity River. Dieselfde jaar het kommandant-generaal Nemecio Salcedo goewerneur Cordero gemagtig om nedersettings aan die Drie-eenheid, Brazos, Colorado, San Marcos en Guadalupe-riviere te vestig. Van hierdie ambisieuse planne het slegs twee 'n werklikheid geword -Santísima Trinidad de Salcedo, begin met vyf gesinne uit Béxar en sewe uit Louisiana, en San Marcos de Neve, met 'n oorspronklike bevolking van een en tagtig uit Nuevo Santander, Béxar en La Bahía. Terwyl Salcedo 'n klein, maar bestendige groei geniet het tot die uitbreek van die opstand, het San Marcos in die nasleep van 'n vloed en Indiese verdorwenhede geval.
Buiten die grense van die destydse Texas, het ander nedersettingsaktiwiteite 'n toenemende aantal Mexikaanse koloniste noord van die Rio Grande gebring. Laredo, destyds deel van Nuevo Santander, het verdubbel in omvang tussen die einde van die agtiende eeu en die uitbreek van Hidalgo se opstand. Op hierdie tydstip is talle plase oos van Laredo en suid van die Nuecesrivier gevestig. Aan die vooraand van die onafhanklikheidstryd beveel Antonio Cordero, as goewerneur van Coahuila, die oprigting van Palafox Villa, halfpad tussenin San Juan Bautista en Laredo, met gesinne uit Coahuila. Alhoewel Laredo die Indiese aanvalle wat toegeneem het toe Mexiko in opstand gesink het, suksesvol afgehou het, het die boerderye in die ooste en Palafox in die weste geswig vir die plunderaars en is dit in 1821 grotendeels laat vaar.
Oor die algemeen het die gebied van die huidige Texas buite Spaanse beheer gebly. Alhoewel die Caddo in Oos -Texas, die kusmense van die Akokisa in die noorde na die Karankawa in die suide, en die talle jagter-versamelaar binnelandse groepe in die suide was besig om agteruit te gaan, ander Texas Indiërs het aansienlike beheer oor gebied uitgeoefen. In die noorde en weste die Comanches en Wichitas was die dominante mense.Hulle het 'n winsgewende handel gedryf met Amerikaanse handelaars wat weswaarts beweeg het met perde en muile wat hulle uit Spaanse nedersettings gevang het, selfs al het hulle gereeld geskenke van die Spaanse owerhede gekry in ruil vir die handhawing van 'n nominale vrede. Apaches, beide die meer oostelike Lipan en die Mescaleros, wat suidwaarts van hul gebied in Wes -Sentraal -Texas gedwing is, het ook 'n ooreenkoms bereik met die Spaanse owerhede van Texas, Coahuila en Nuevo Santander waardeur 'n relatiewe vrede gehandhaaf is. Na die uitbreek van die opstand van Hidalgo en as gevolg van 'n afsnyding van fondse om die beleid van "gee deur middel van aankope" van geskenkverskaffing te ondersteun, het die aanval gedurende die laaste dekade van Spanje se teenwoordigheid in Texas toegeneem namate hierdie outonome stamme probeer verkry het wat goedere wat hulle kon ruil met die steeds groeiende aantal Amerikaanse handelaars langs die Rooi Rivier.
Die eerste dekades van die negentiende eeu was ook opmerklik in Texas vir die koms van nuwe Indiese setlaars. Die besetting van Louisiana in die Verenigde State, die oorlog van 1812, en die strewe na Indiese verwyderingsbeleid langs die Anglo-Amerikaanse grens het bygedra tot Indiese vlug na die Spaanse gebied, waar suidelike stamme geleer het dat hulle goed ontvang sou word. Die demografiese ineenstorting van die Caddo -bevolking, gekombineer met Spaanse persepsies van hierdie ontheemde landbou -Indiane as gewillige bondgenote teen die ekspansionistiese Verenigde State, bevoordeel ook hul vestiging in Texas. Bande van Cherokees, Kuikensae, Choctaws, sowel as Alabamas en Coushattas (kyk ALABAMA-COUSHATTA INDIENERS), was een van die groepe wat hulself op die oomblik in Texas gevestig het. Ongelukkig vir die Spaanse owerhede en later vir die Meksikane, selfs toe hulle gevlug het uit die inbreuk op hul vaderland, het die immigrantestamme afhanklik geraak van Amerikaanse handelaars en hul vervaardigde goedere en alkohol.
Die vooruitsigte vir die ekonomiese ontwikkeling van Texas het gedurende die eerste dekade van die negentiende eeu aansienlik verbeter. Die groter militêre teenwoordigheid in die provinsie het nuwe vestigingsprojekte toegeneem, al was dit onwettig, handelsgeleenthede met Louisiana en relatiewe vrede met die Apaches en Comanches het bygedra tot toenemende verwagtinge onder Texans. Die begin van vyandelikhede in 1811 het begin met 'n ekonomiese en sosiale verbrokkeling wat Texas aan die vooraand van Mexikaanse onafhanklikheid in puin gelê het. Militêre betaalstate was in die vroeë 1800's steeds die dryfveer van die ekonomie in Texas. Die verskillende presidio -garnisoene en ander militêre eenhede wat in die provinsie gestasioneer was, het nie net werk gegee vir die manne wat daarin diens gedoen het nie, maar het ook werk verskaf aan burgerlike ambagsmanne en inkomste aan plaaslike handelaars, boere en boere. Bestendige groei in hierdie sektor van die ekonomie het skielik tot stilstand gekom ná die uitbreek van die Mexikaanse opstand aan die einde van 1810. Terwyl die onderkringregering die beskikbare hulpbronne na die koninklike leërs wat Hidalgo, José María Morelos bestry het, en die plaaslike opstande wat hulle begin het, herlei het, het die grensgarnisoene is onbetaald, dit het 'n las op die plaaslike gemeenskappe geword. Die opdroog van koninklike fondse het ook 'n verwoestende uitwerking op die Indies-Spaanse betrekkinge gehad. Gedurende die laaste dekades van die agtiende eeu was die Spaanse beleid gerig op die versoening van die Comanches en Norteños deur gereelde geskenke te gee. In Oos -Texas het die Spaanse regering Indiese agente vir die stamme in die streek gemagtig, waarvan die mees prominente die House of Barr en Davenport. As gevolg hiervan het die nedersettings in Texas 'n lang periode van vreedsame handel geniet met die verskillende Indiese volke in die streek wat daarin geslaag het om hul onafhanklikheid te behou. Sodra die geskenke nie beskikbaar was nie, is strooptogte hervat. Tussen 1810 en 1820 het Indiese plunderaars landbouwerk, boerdery en reis gevaarlik gemaak in die westelike deel van die provinsie en in die hele Rio Grande -land.
Landbou het gedurende hierdie tydperk grotendeels 'n bestaansbestuur gebly. 'N Paar boere het genoeg oorskot mielies geproduseer om dit onder die verskillende militêre eenhede te bemark, en 'n nog kleiner aantal het kommersiële hoeveelhede boontjies, brandrissies en selfs growwe verfynde rietsuiker (piloncillo). Katoen, wat eens op die sendingplase van Béxar floreer het, is nie meer verbou nie, en ook nie koring nie. Die meeste kommersiële boerderye wat plaasgevind het, het plaasgevind rondom Béxar, die enigste Texas -gemeenskap met 'n groot omvang besproeiing werk, hoewel die meeste hiervan gedurende die dekade in verval geraak het. Boerdery ook gely. Oormatige oes en droogtes gedurende die laaste derde van die agtiende eeu het aan die begin van die negentiende eeu bygedra tot 'n merkbare afname in beeste. Die groeiende Anglo-Amerikaanse grens bied egter nuwe geleenthede in die handel in perde en muile. Maar die produksie van perdevoorrade was 'n nog gevaarliker aktiwiteit as veeteelt, aangesien perde 'n besonder aantreklike teiken vir Indiese stropers was. Tog het die hoë pryse in Louisiana betaal mosterd het Texans een van die min geleenthede vir uitvoerverdienste gebied. Die bevolking van Nacogdoches, wat lank 'n noue ekonomiese band met Louisiana gehad het, was veral betrokke by hierdie smokkelhandel. Smokkelary was eintlik 'n manier van lewe aan die grens van Texas. Sy geïsoleerde posisie het die vervaardiging in die provinsie onuitvoerbaar gemaak, maar dit het dit 'n aanvaarbare kanaal gemaak waardeur onwettige handelsgoedere na en uit Mexiko kon vloei. Die talle verslae van plaaslike amptenare, die opgetekende aktiwiteite van die Texane wat gevang is om aan onwettige handel deel te neem, en die beskrywing van Anglo-Amerikaanse invloede op die Tejano bevolking gedurende hierdie tyd alles getuig van die toenemend oostelike oriëntasie van die ekonomie in Texas. Vanweë die onwettige aard daarvan ontbreek dit grootliks direk aan die inhoud en volume van hierdie handel.
Of dit nou wettig of onwettig was, die omvang van die handel in die Texas -ekonomie was onvoldoende om die bevolking uit algemene armoede te bevry. Geen gesinne in die provinsie was ryk volgens koloniale standaarde nie. Regerings- en kerklike hiërargieë is verteenwoordig deur die goewerneur, 'n paar sendelinge en die priester van Béxar. Die getuienis dui daarop dat slegs 'n handjievol Tejanos aan die begin van die negentiende eeu die provinsie kon verlaat om hoër onderwys te soek. By Béxar, waar die Kanariese Eilandbewoners met die oorspronklike presidio -bevolking gemeng het, was die sosiale status ietwat onafhanklik van die ekonomiese posisie. Dwarsdeur Texas het persoonlike prestasie ver gegaan om die plek van 'n individu in die samelewing te vestig.
Texas was die toneel van twee belangrike episodes van opstand teen die Spaanse bewind tussen 1811 en 1813. In die daaropvolgende jare het 'n aantal invalle, sommige gekoppel aan die voortgesette stryd teen die Spaanse koloniale bewind, en sommige nie, die Spaanse weermag op die verdediging gehou. Verbasend genoeg het die onderbetaalde, swak toegeruste grenstroepe die verskillende bedreigings vir die kroon se belange suksesvol afgeweer. Die ineenstorting van die royalistiese beheer in die noordoostelike provinsies wat aan die einde van 1810 en vroeg in 1811 grens aan Texas, het bygedra tot 'n soortgelyke gebeurtenis in Texas. Grensondersteuners van Hidalgo se beweging het hul mannekrag gevind in die presidio -ondernemings en provinsiale milisies. Die mans in hierdie eenhede wat plaaslik gewerf is, was versigtig om gesinne en eiendom bloot te stel aan Indiese aanvalle en ander gevare om Hidalgo se rebelle in die binneland te beveg. In Texas het Juan Bautista de las Casas, 'n afgetrede militia -offisier en Hidalgo -ondersteuner, juis hierdie vrees benut om 'n muitery van die Béxar -garnisoen op 22 Januarie 1811 te lei (kyk CASAS REVOLT). Sy assistente het weinig opposisie beleef toe hulle by La Bahía en Nacogdoches aankom om beheer te neem. Desnieteenstaande het ontevredenheid, interne verdeeldheid onder die rebelleleierskap en lojalistiese neigings onder plaaslike elite bygedra tot die vinnige herstel van die koninklike bewind. Genl. Joaquín de Arredondo het die teenaanval in Nuevo Santander gelei, terwyl 'n teenrevolusionêre junta in Coahuila goewerneur Salcedo bevry het, wat deur Casas daarheen gestuur is, en weerstand teen die rebelle georganiseer het. 'N Soortgelyke organisasie van die plaaslike leierskap het by Béxar plaasgevind onder leiding van Juan Manuel Zambrano, seun van een van die ryker gesinne in die gemeenskap en lid van die geestelikes. Die kontrarevolusionêres verklaar hul trou aan Ferdinand VII op 2 Maart 1811. Nege dae later het Coahuilan-lojaliste Hidalgo en die res van die rebelleleiers gevange geneem terwyl hulle probeer het om na Texas te kom om na die Verenigde State te ontsnap.
Agtien maande later verswelg rebellie Texas weer. José Bernardo Gutiérrez de Lara, 'n boorling van Nuevo Santander wat as gestuurde van Hidalgo na die Verenigde State gestuur is, het Texas aangevoer aan die hoof van 'n mag van Mexikane en Anglo-Amerikaners het die Republikeinse leër van die noorde gevorm. Hy het die opdrag gedeel met die West Point -gegradueerde Augustus W. Magee, wat 'n kommissie in die Amerikaanse weermag bedank het om die ekspedisie te help organiseer. Die Gutiérrez-Magee-ekspedisie, soos hierdie episode in die geskiedenis van Texas algemeen genoem word, het Nacogdoches in Augustus 1812 en La Bahía vroeg in November gevange geneem. Gouverneur Salcedo kon die indringers nie in La Bahía of later aan die buitewyke van Béxar verslaan nie. Volg die Slag van Rosillo op 29 Maart 1813 het Salcedo die hoofstad van Texas oorgegee. Gutiérrez en 'n groep ondersteuners verklaar Texas op 6 April 1813 onafhanklik van Spanje, maar spanning tussen die verskillende faksies wat by die opstand betrokke was, het die opstandelinge onvoorbereid gelaat om die magte van Arredondo te ontmoet. Goewerneur Salcedo, kolonel Herrera, en meer as 'n dosyn ander Spanjaarde in die provinsie is tereggestel, hoewel hulle 'n veilige optrede uit Texas beloof is. 'N Konserwatiewe grondwet het die provinsie as 'n staat georganiseer in 'n illusiewe Mexikaanse republiek onder leiding van Gutiérrez de Lara. Samuel Kemper, wat die bevel oor die Anglo-Amerikaanse kontingent aangeneem het, het teruggetrek na die Verenigde State saam met 'n aantal ander offisiere wat ontevrede was met die wending. Aan die begin van Augustus 1813 José Álvarez de Toledo en Dubois Gutiérrez vervang as politieke leier van die opstand, net betyds om deur Arredondo verslaan te word slag van Medina op 18 Augustus. In die daaropvolgende dae het die rebelle La Bahía en Nacogdoches laat vaar en sodoende die provinsie tot koninklike heerskappy herstel.
Na die slag van Medina het die Spaanse bevolking van die provinsie baie gely. Honderde mans wat hulle by die opstandelinge aangesluit het, is óf gedood óf in ballingskap gedwing, onder laasgenoemde was toekomstige leiers gedurende die Mexikaanse tydperk, soos Juan Martín de Veramendi en José Francisco Ruiz. Dit was nie net die mans wat gely het nie, maar onmiddellik na die geveg was die vrouens van bekende opstandelinge opgesluit en volgens berigte moes hulle kos vir die royalistiese magte voorberei en talle verontwaardigings ly. Gekonfiskeerde eiendom het beteken dat hierdie vroue nie kon hoop om vir hulself en hul gesinne te sorg met die verlies of afwesigheid van hul mans nie. 'N Algemene vergifnis wat in Oktober 1813 deur generaal Arredondo uitgereik is, wat slegs 'n handjievol van die Tejano -opstandige leiers uitgesluit het, het die provinsie 'n mate van normaliteit begin bring, maar jare van swaarkry het die oorlewende bevolking gekonfronteer.
Na 'n pouse van ongeveer twee jaar, is uitdagings aan die Spaanse regering van Texas deur gewapende indringers hervat. In November 1815 Henry Perry, wat tydens die Gutiérrez-Magee-ekspedisie as offisier gedien het, het die Sabine-rivier met 'n klein mag oorgesteek en Point Bolivar beset as deel van 'n nuwe plan om Texas te verower. Die volgende September privaat Louis Michel Aury het Galveston namens 'n groep samesweerders in New Orleans beset en die tydelike vestiging tot 'n hawe van die Republiek Mexiko verklaar. Francisco Xavier Mina, 'n ander opstandeling wat belangstel in die bevryding van Mexiko, begin sy inval in Tamaulipas uit Galveston vroeg in 1817. Perry, wat by Mina se ekspedisie aangesluit het, laat vaar die Tamaulipas -onderneming en marsjeer na La Bahía, waar 'n mag onder goewerneur Antonio María Martínez verslaan hom op 18 Junie. Die Laffite -broers, Pierre en Jean, het Galveston ook vroeg in 1817 oorgeneem, oënskynlik onder die gesag van die Mexikaanse republiek, en het dit tot Mei 1820 die hoofkwartier vir hul privaat- en smokkeloperasies gemaak. Hoewel provinsiale owerhede nie gereageer het op die aanwesigheid van seerowers in Galveston nie, het hulle wel ekspedisie om 'n groot aantal Napoleontiese emigrante te verdryf wat probeer het om hulself aan die Trinity River te vestig op 'n plek genaamd Champ d'Asile in 1818. Die jaar daarna het goewerneur Martínez 'n ekspedisie van meer as 500 troepe onder bevel van Juan Ignacio Pérez die te verdryf Lang ekspedisie, wat georganiseer is deur Amerikaners wat ontevrede was oor die grens van die Louisiana-aankoop soos bepaal in die Adams-Onís-verdrag. James W. Long keer in 1820 terug na Texas en bly meer as 'n jaar by Point Bolivar voordat hy 'n aanval op La Bahía probeer. Pérez neem weer die veld aan en verslaan Long op 8 Oktober 1821, maande nadat die Mexikaanse onafhanklikheid verklaar is.
Terwyl koloniale amptenare probeer het om Mexiko en Texas vir die Spaanse Bourbons te bewaar, het politieke onstabiliteit op die Iberiese Skiereiland saamgesweer om vrede te voorkom. Alhoewel hy 'n eed afgelê het oor die liberale grondwet van 1812, het Ferdinand VII die eerste geleentheid aangegryp na sy terugkeer uit ballingskap om outokratiese bewind te herstel. Sy onrealistiese verwagtinge om verlore Suid -Amerikaanse kolonies te herstel, het tot wydverspreide ontevredenheid in Spanje bygedra, en in 1820 het 'n opstand van die ekspedisiemag wat na Amerika sou vaar, gelei tot die herstelling van die grondwet van 1812. Teen die somer van 1821 was een van die voorste royaliste bevelvoerders, Agustín de Iturbide, 'n ooreenkoms bereik het met rebelleiers wat nog in die veld is en die Mexikaanse onafhanklikheid verklaar het. Texas, uitgeput deur sy vorige deelname aan die onafhanklikheidsoorlog, deurlopende Indiese aanvalle en periodieke filibustering -ekspedisies, het onafhanklikheid versigtig aangeneem. Eers middel Julie 1821, nadat kommandant-generaal Arredondo laat weet het dat hy die plan van Iguala van Iturbide aanvaar het, het goewerneur Martínez seremonies gelas om die gebeurtenis te herdenk. By Béxar, La Bahía, en wat min van Nacogdoches oorgebly het, het Tejanos trou aan die nuwe Mexikaanse nasie gesweer en bereid om hul lot in eie hande te neem. Hierdie gebeure het plaasgevind op dieselfde tyd dat nog 'n poging om Texas deur immigrasie te ontwikkel, aan die gang was. In Desember 1820, Moses Austin, die laaste van die voornemende voorstanders van die koloniale era van buitelandse nedersetting in Texas, het by Béxar aangekom en goedkeuring gevra vir 'n kolonie van 300 gesinne. Sy seun, Stephen F. Austin, op wie dit die geval was om die koloniseringsplan met die volgende somer uit te voer, het die nasionale owerhede die laaste, suksesvolle uitdaging gebied om Texas as 'n integrale deel van Mexiko te bewaar. Sien ook GRENSE, SPANSE TEXAS, MEXIKAANSE TEXAS.
Vito Alessio Robles, Coahuila en Texas en la koloniale koloniale (Mexico City: Editorial Cultura, 1938 2d ed., Mexico City: Editorial Porrúa, 1978). Nettie Lee Benson, "Texas versuim om 'n adjunk na die Spaanse Cortes te stuur, 1810-1812," Southwestern Historical Quarterly 64 (Julie 1960). Carlos E. Castañeda, Ons Katolieke erfenis in Texas (7 vols., Austin: Von Boeckmann-Jones, 1936–58 rpt., New York: Arno, 1976). Donald E. Chipman, Spaanse Texas, 1519-1821 (Austin: University of Texas Press, 1992). Jesús F. de la Teja, Gesigte van Béxar: Vroeë San Antonio en Texas (College Station: Texas A&M University Press, 2016). Jesús F. de la Teja, San Antonio de Béxar: 'n Gemeenskap aan die noordelike grens van Nieu -Spanje (Albuquerque: University of New Mexico Press, 1995). Jesús F. de la Teja, red., Tejano -leierskap in Mexikaanse en revolusionêre Texas (College Station: Texas A&M University Press, 2010). Odie B. Faulk, Die laaste jare van Spaanse Texas, 1778-1821 (Den Haag: Mouton, 1964). Bradley Folsom, Arredondo: Laaste Spaanse heerser van Texas en Noordoos -Nieu -Spanje (Norman: University of Oklahoma Press, 2017). Julia Kathryn Garrett, Groen vlag oor Texas: 'n verhaal van die laaste jare van Spanje in Texas (Austin: Pemberton Press, 1939). Mattie Austin Hatcher, Die opening van Texas vir buitelandse vestiging, 1801-1821 (Universiteit van Texas Bulletin 2714, 1927). Jack Jackson, Los Mesteños: Spaanse boerdery in Texas, 1721-1821 (College Station: Texas A&M University Press, 1986). David La Vere, Die Texas Indiane (College Station: Texas A&M University Press, 2004). Timothy Matovina en Jesús F. de la Teja, reds., Herinneringe aan 'n Tejano -lewe: Antonio Menchaca in die geskiedenis van Texas (Austin: University of Texas Press, 2013). David McDonald, José Antonio Navarro: Op soek na die Amerikaanse droom in die negentiende-eeuse Texas (Denton: Texas State Historical Association, 2010). F. Todd Smith, Van oorheersing tot verdwyning: Die Indiane van Texas en die suidweste, 1786–1859 (Lincoln: University of Nebraska Press, 2005). David J. Weber, Die Spaanse grens in Noord -Amerika (New Haven: Yale University Press, 1992).
Texas History: Grond, ligging, spore en paaie het Brenham bevorder
BRENHAM - Baie toevallige reisigers verwar die karakter van hierdie historiese stad in Texas met die kommersiële kompleks wat nou 'n stuk US 290 oplewer wat die plek moes "omseil". Soos so gereeld in ons staat gebeur het, het baie ondernemings eerder na die nuwe snelweg verhuis, terwyl plaaslike en nasionale kettings voordeel getrek het uit die oop grond en toegang tot gladde snelweë om hul vlae langs die toegangspaaie te plant.
Dit is nie die hele verhaal van Brenham nie, maar dit is 'n natuurlike uitbreiding van 'n geskiedenis wat 'n uitstekende ligging insluit tussen die groter stede van die staat op 'n ryk landerye en weiveld bo die Brazosrivier, sowel as suksesvolle stoot deur burgerlike leiers om vroeë spoorlyne aan te skaf en later snelwegskakels.
Dit alles het ek in gedagte gehou toe ek in die skemer deur die groot historiese middestad van Brenham gestap het, ongeveer 3 myl noord van die VSA 290. In die omgewing vind u ook 'n paar pragtige woonbuurte met boomryke trekke, en die sleutel tot hierdie spesifieke kolom.
Ek het hierdie stad as vertrekpunt gekies om Washington-on-the-Brazos, die geboorteplek van die onafhanklikheid van Texas, te besoek, wat aan die samevloeiing van die Brazos- en Navasota-riviere geleë is, ongeveer 30 minute se ry hiervandaan.
Brenham was eens een van die grootste nedersettings in Texas. In 1870, net tien jaar nadat dit sy eerste belangrike spoorlyn aangetrek het, was Brenham groter as Fort Worth, El Paso, Corpus Christi of Laredo.Soos my medewerker van die nuuskamer, Ken Herman, deeglik gedokumenteer het, was dit selfs 'n sinagoge, 'n skoonheid van 1898 van 'n gebou wat nou op die Dell Jewish Community Campus in Austin te sien is.
Alhoewel dit aansienlik oortref is deur die groter stede en voorstede van die staat, is Brenham selfs vandag nog nie 'n klein stad nie. Demograwe noem dit 'n 'mikropolitaanse gebied' met meer as 15,000 inwoners, florerende nywerheids- en kleinhandelsektore buite die beroemde Blue Bell Creameries - terug in die nuus omdat sy voormalige uitvoerende hoof, Paul Kruse, gekonfronteer word met federale aanklagte wat verband hou met die uitbraak van listeria in 2015 - sowel as die waardige kampus van Blinn College. (Brenham was al lank 'n opvoedkundige sentrum, met 'n groot vryskoolskool na Emansipasie en die eerste belastingsteunde skoolstelsel in Texas.)
Die aand, oorkant die art deco-en 'n bietjie out-of-place-Washington County Courthouse, het ek buite op 96 West geëet, 'n uitstekende en bygewerkte eetplek wat bedien word wat dikwels 'moderne Amerikaanse kombuis' genoem word. Ek het 'n martini-glas na die akteur Sean Connery, wat vroeër die dag gesterf het, opgehef en 'n lekker braaivleis platbrood bestel. Die plein word dromerig in die skemer, ietwat bederf deur die ongemaklike gebruik van beskermende maskers.
Brenham se bekoorlike middestad, wat twee of meer blokke van die plein aan elke kant strek, bied talle muurskilderye, winkels, eetplekke en drinkgoed, byna almal gehuisves in gelukkig bewaarde geboue, meestal baksteen.
Ek kon gelukkig meer as 'n langnaweek hier deurbring, en ek het gewonder hoekom ek dit nog nie gedoen het nie.
Brenham maak ook aanspraak op sy eie toeriste-aantreklikheid Washington-on-the-Brazos, die Washington County-terrein van 2 Maart 1836, Verklaring van Texas-onafhanklikheid en later, kortliks, die hoofstad van die Republiek van Texas. Deur dit te doen, het Brenham die toeriste -slagspreuk "Geboorteplek van Texas" aangeneem.
Nie so vinnig nie. Daar was 'n plek met die naam Texas lank voordat 'n golf Anglo-Amerikaners en Afro-Amerikaners in die 1820's, of die Texas Revolusionêre Oorlog in die 1830's, aangebreek het. Dit pas nie netjies op 'n T-hemp nie, maar 'n meer akkurate slagspreuk behoort miskien 'Geboorteplek van Texas onafhanklikheid' of 'Geboorteplek van onafhanklike Texas' te wees.
Oorspronklik Hickory Grove genoem en daarna herdoop tot 1843 ter ere van dr. Richard Fox Brenham, het dit die toonaangewende stad in hierdie voormalige katoenverbouende distrik geword. Waarom nie Washington nie, wat twee voordele inhou: dit was die mees binnelandse plek vir stoomskepe om gereeld gedurende die 19de eeu veilig deur die Brazos te vaar, en dit bied ook 'n veerboot aan op die kritieke landroete tussen La Bahia en Oos -Texas?
Kort antwoord: spoorweë. Die Washington County Railroad is in die 1860's gebou met Brenham as eindpunt en dus die verspreidingspunt vir die binneland van die staat, volgens die Handbook of Texas. Die Golf-, Colorado- en Santa Fe -spoorweg, wat in 1880 aangekom het, het Brenham se betekenis as markstad versterk.
Soos Jefferson in Oos -Texas, 'n ander rivierhawe, het Washington die koms van die spoorweë in die 1860's vermy. Ondanks sommige verspreide boerderye in die omgewing, bestaan ​​Old Washington nie meer as 'n stad nie. Brenham jaag die spoorweë en floreer. Een van die mooiste plekke in die sentrum van Brenham is eintlik 'n baksteen-braai-en-bier-gewrig, Pioneer Mercantile en Pioneer Smokehouse, versier met bordjies, waaronder 'Train Depot' en 'Washington Co. R.R. 1869.' (Ek probeer nog steeds die geskiedenis daarvan verifieer, maar dit lyk aanloklik eg. Die datum kan selfs 1860 wees.)
Die volgende oggend vroeg vertrek ek oor die paaie-deur die ideaal aangepaste dorpie Chapel Hill-om by die Washington-on-the-Brazos State Historic Site aan te kom vir stap- en voëlkyk, aangesien die terrein om 08:00 oopmaak en die Besoekersentrum eers om 10:00 U moet egter kaartjies by die sentrum koop om toegang te verkry tot die Star of Texas Museum en die Barrington Plantation, beide binne loopafstand van die sentrum.
Voëlkyk? Regtig meestal kraaie, jays en swart aasvoëls, tesame met 'n paar foebies, meisies en kuikens wat deur die kwas gevlieg het. Die ou stad Washington, geleë aan die vereniging van die Brazos- en Navasota -riviere, is op baie ryk grond gelê. Groot eike, pekanneute en magnolias staan ​​op die verlate stad, terwyl die oewer dik is met bois d'arc, yaupon, hackberry en druiwe.
Pandemies was die eerste Sondag in November 'n goeie tyd om weer veilig kennis te maak met die park. Ek het slegs twee gesinne tydens my vroeë staptogte gewaar, en daarna net twee ander gaste by die museum gevolg.
Ek het die plaas vir myself gehad. Meer hieroor in 'n latere kolom Think, Texas.
Dit het oor 'n kanon begin
Die spanning was middel 1835 hoog tussen die Texaanse setlaars en die Mexikaanse regering. Voorheen het die Mexikane 'n klein kanon in die stad Gonzales gelos om die inheemse Amerikaanse aanvalle af te weer. Omdat hulle besef het dat vyandighede op hande is, het die Mexikane besluit om die kanon uit die hande van die setlaars te neem en 'n mag van 100 ruiters onder luitenant Francisco de Castañeda gestuur om dit te gaan haal. Toe Castañeda Gonzales bereik, vind hy die stad in openlike uitdaging en waag hom om 'te kom neem'. Na 'n klein skermutseling, het Castañeda teruggetrek; hy het geen bevele gehad oor hoe om 'n opstand te hanteer nie. Die Slag van Gonzales, soos dit bekend geword het, was die vonk wat die Texas Onafhanklikheidsoorlog aan die brand gesteek het.
Santa Anna (volle naam Antonio de Padua Mar & iacutea Severino L & oacutepez de Santa Anna y P & eacuterez de Lebr & oacuten) het die verkiesing van 1833 as liberaal met die grootste meerderheid in die geskiedenis gewen. Die vise -presidentskap het gegaan aan Valentin Gomez Farias, 'n liberale politikus van intellektuele onderskeiding. Santa Anna het minstens 'n dekade lank die presidentskap agterna gesit, maar sodra hy dit reggekry het, het hy gou daarvan verneem dat hy die daaglikse bestuur van die land aan sy vise -president oorgelaat het terwyl hy teruggetrek het na sy landgoed Manga de Clavo in Vera Cruz. was president van Mexiko tydens elf nie -opeenvolgende geleenthede (1833, 1834, 1835, 1839, 1841 - 1842, 1843 - 1844 en 1847) oor 'n tydperk van 22 jaar.
Farias, begin met twee groot hervormings, die van die kerk en die van die leër. Om die onnodige invloed van die weermag te bekamp, ​​het hy die grootte daarvan verminder en militêre fuero's afgeskaf. Die kerk het gesê dat sy sy preke tot geestelike aangeleenthede moet beperk. Onderwys sou uit die hande van die kerk geneem word. Die Universiteit van Mexiko is gesluit omdat sy fakulteit geheel en al uit priesters bestaan. Die totale rykdom van die kerk is geskat op 180 miljoen pesos. Nuns en priesters is toegelaat om hul geloftes vooruit te dra.
Die kerk, weermag en ander konserwatiewe groepe het saamgespan teen hierdie hervormings. Hulle het 'n beroep op Santa Anna gedoen wat ingestem het om die beweging teen sy vise -president te lei en alle Farias -hervormings te herroep en hom uit die amp ontslaan. Hy het verklaar dat Mexiko nie gereed is vir demokrasie nie en is op die punt om 'n caudilloïstiese staat te bou (dit word gewoonlik in Engels vertaal as 'leier' of 'hoof', of meer pejoratief, krygsheer, 'kwiktator' of 'sterkman', 'Caudillo' is die term wat gebruik word om na charismaties te verwys populistiese leiers onder die mense). Om die mag te verseker, het Santa Anna sy voormalige liberale weë weggegooi en 'n konserwatiewe sentralis geword.
Op grond van argiewe in Mexiko, Spanje, Brittanje en Texas sowel as gepubliseerde bronne, verskaf Fowler 'n broodnodige korrektief aan bestaande indrukke van Santa Anna met hierdie gebalanseerde en goedgeskrewe werk
Die ou grondwet van 1824 is afgeskaf en 'n nuwe, die grondwet van 1836 is uitgevaardig. Die Siete Leyes (of sewe wette) is uitgevaardig, waarin slegs diegene met 'n sekere inkomste kon stem of amp kon beklee. Die kongres is ontbind. Staatsmilisies is ontbind. Die presidensiële termyn is verleng van vier jaar tot agt. Santa Anna was besig om die mag te konsentreer. Die presidensie het tussen 1833 en 1855 36 keer van eienaar verander. Die leër het in hierdie tyd groter geword tot 'n staande leër van 90 000 en alhoewel die land onder buitensporige belasting gely het, was die tesourie steeds bankrot. Korrupsie was wydverspreid. Santa Anna het 'n miljoenêr geword. Sy grondbesit teen 1845 was 483 000 hektaar groot. Hy gooi galaballe en laat operahuise en teaters bou, soos die Gran Teatro de Santa Anna. Sy amptelike titel was ' sy rustigste hoogheid ' en hy het homself ook die & quot Napoleon van die Weste gestileer. ' Sy borste en standbeelde was in Mexiko te vinde.
Presidensie van Santa Anna en buitelandse ingryping
Verskeie state het in opstand gekom ná hierdie dade van Santa Anna: Coahuila y Tejas, San Luis Potos & iacute, Quer & eacutetaro, Durango, Guanajuato, Michoac & aacuten, Yucat & aacuten, Jalisco, Nuevo Le & oacuten, Tamaulipas en Zacatecas. Verskeie van hierdie state het hul eie regerings gevorm, die Republiek van die Rio Grande, die Republiek van Yucatan en die Republiek van Texas. .753 kaliber Britse ' Bruin Bess ' muskiete en Baker .61 gewere. Na twee ure se gevegte, op 12 Mei 1835, verslaan die Santa Anna's Army of Operations die Zacatecan -milisie en neem byna 3000 gevangenes. Santa Anna het sy leër toegelaat om Zacatecas vir agt en veertig uur te verslaan. Nadat hy Zacatecas verslaan het, was hy van plan om na Coahuila y Tejas te gaan
Opstand van Texas 2 Oktober 1835 tot 21 April 1836
Gedurende die koloniale periode was die groot gebied van Texas (268,584 vierkante myl) een van die noordelike koloniale provinsies van Nieu -Spanje. Die eerste Europeërs in die omgewing, die Franciskaanse sendelinge en vroeë Spaanse setlaars in die vroeë tot middel 1700's het aanvalle deur Apaches, Comanches en ander Indiese stamme ondervind. , San Antonio, Nacogdoches, Goliad en ander, wat dateer uit die tyd van die vroeë Spaanse kolonisasie, of wat gegroei het rondom die missies wat deur die Franciskaanse broeders opgerig is vir die bekering en beskawing van die Indiane.
'N Goedgeskrewe geskiedenis van die Texas-rewolusie en die gebeure daarna.
Aan die begin van die 1800's was daar slegs 7 000 setlaars. Spanje wou die gebied koloniseer, en het in 1821 Moses Austin toestemming gegee om as empresarios by ongeveer 300 Katolieke gesinne in Texas te woon.
In 1820 vertrek hy na Texas. Hy is aanvanklik koud ontvang deur goewerneur Martinez van San Antonio, maar met behulp van die Baron de Bastrop, 'n Pruisiese offisier, wat onder Frederik die Grote gedien het, en daarna in diens van Mexiko was, het hy 'n gunstige verhoor gekry oor sy voorstel om 'n kolonie emigrante uit die Verenigde State in Texas te vestig. Die petisie van Austin is aan die sentrale regering gestuur, en hy is terug huis toe. Op die roete is hy beroof en gestroop deur sy medereisigers, en na groot blootstelling en ontbering, wat twaalf dae lank op eikels en pekanneute bestaan, bereik hy die kajuit van 'n setlaar naby die Sabine-rivier. Hy het veilig by die huis aangekom en begin met die voorbereidings vir die verskuiwing na Texas, maar sy blootstelling en ontberings het hom verswak, en hy sterf aan die verkoue in sy sewe en vyftigjarige jaar, en laat sy sterwende bevel aan sy seun, Stephen, oor sy projek uitvoer.
Mexiko het onafhanklik geword en die seun van Moses, Steven Austin, het dieselfde reg gekry en nadat advertensies vir setlaars in New Orleans 300 (later die ' ou 300 ') gesinne gelei het om 'n toelae op die Brazosrivier te betaal. gevolg deur 'n groot toevloei van Amerikaners wat na Texas gekom het, aangetrek deur die goedkoop grond (tien sent per akker) in vergelyking met $ 1,25 per hektaar in die VSA. Koloniste het ook 7 jaar vrystelling van belasting gekry.
Die lewe in die nuwe land was rof, terwyl hulle by die werk waak teen die Indiërs, wat rondgehou het om die vee te steel, soms 'n nagaanval op 'n kajuit gemaak het, of 'n enkele alleenstaande veewagter of reisiger vermoor en geskrap het. Die Mexikane het niks gedoen om die kolonie te beskerm of te regeer nie. Die setlaars het 'n wetskode opgestel vir die regspleging en die beslegting van burgerlike geskille. Die landtitels is behoorlik aangeteken en 'n plaaslike burgermag is gereël. Austin was die oppergesag, die regter en kommandant. In 1827 was New Orleans wakker van die ligas wat Mexiko aan diegene gee wat in Texas sou koloniseer. Teen 1827 het 12 000 Amerikaners in Texas gewoon. Teen 1835 was daar 30 000 Amerikaners en slegs ongeveer 8 000 Mexikane.
Baie misdadigers uit Mexiko en die Verenigde State het na die ooste van Texas gevlug om reg te ontkom. Bedrieglike skuldenaars wat die kabalistiese briewe & quot G. T. T. & quot Gone to Texas, op hul hortjies gekryt het. Die outlaws van die neutrale grond organiseer hulself in groepe, en veg oor grondtitels en om politieke oorheersing, en begin in 1826 'n oorlog teen die Mexikaanse owerhede onder leiding van Hayden Edwards, 'n empresario, wie se kontrak vernietig is weens die konflikte wat ontstaan ​​het tussen die aansprake van sy koloniste en die oorspronklike Mexikaanse inwoners en plakkers. Dit word 'The Fredonian War' genoem, 'is maklik onderdruk, Austin en sy koloniste neem deel aan die Mexikaanse owerhede.
Die Mexikaanse regering het geglo dat die Amerikaners in die Mexikaanse samelewing geïntegreer kan word, maar die samelewings was te verskillend en die spanning het toegeneem. Die meeste Amerikaners het Protestant gebly, selfs al kon hulle deur die moties van Katoliek wees as hulle ondervra word deur Mexikaanse amptenare en min mense die moeite doen om Spaans te leer .
Een van die belangrikste griewe teen Mexiko deur die Texane was dat dit 'n aanhangsel by die staat Coahuila was. Uiteindelik het 3 verteenwoordigers in die staatswetgewer (uit 12) 'n kans gekry om deur belangrike coahuilans deur coahuilans uitgestem te word. Appèlhowe was geleë in die verre Saltillo. Die Amerikaners wou hê dat Texas 'n aparte staat van Coahuila moes wees, maar nie onafhanklik van Mexiko nie en 'n eie hoofstad sou hê. Hulle het geglo dat 'n nader ligging van die hoofstad korrupsie kan stuit en ander regeringsaangeleenthede sal vergemaklik.
Steven Austin het na Mexico -stad gereis met 'n petisie waarin hy gevra het vir aparte staatskaping van Coahuila. dit is nie goedgekeur nie en hy skryf 'n woedende brief aan 'n vriend, wat daarop dui dat Texas uit Mexiko sou slaag. Die brief is onderskep en hy het 18 maande in die tronk gesit.
Die Amerikaners het ook toenemend ontnugter geraak oor die Mexikaanse regering. Baie van die Mexikaanse soldate wat in Texas gestaan ​​het, was veroordeelde misdadigers wat die keuse gekry het om tronk toe te gaan of in die weermag in Texas te dien. Mexiko beskerm nie godsdiensvryheid nie, maar vereis dat koloniste hul aanvaarding van die Rooms -Katolisisme belowe. Die Amerikaanse setlaars kon nie die gewasse verbou wat hulle wou nie, maar soos ander burgers van Mexiko moes doen, groei die gewasse wat Mexikaanse amptenare voorskryf, wat in Mexiko herverdeel moes word. Die verbouing van katoen was destyds winsgewend, maar die meeste setlaars was nie toegelaat om dit te verbou nie, en diegene wat dit wel gedoen het, is soms in die tronk gestop.
Die Mexikaanse regering het redes om angstig te wees oor die groeiende Amerikaanse bevolking in Texas. President Adams en president Jackson het aangebied om die gebied te koop. waarvan die van John Long van Tennessee wat Texas binnegeval het met 'n privaat leër en Nacogdoches in beslag geneem het en homself as president van die Republiek van Texas verklaar het. Lang se leër is later deur die Mexikane verslaan, maar dit het meer steun in die VSA getrek vir verkry Texas.
President Guerrero het die emansipasieverklaring in 1829 uitgevaardig tydens die tjek -immigrasie na Texas uit Amerika, wat meestal deur Amerikaners uit die suide met slawe was. Die meeste Amerikaners het hul slawe lewenslank omgeskakel in bediendes wat hulself onder die knie gekry het om dit te vermy. Teen 1836 was daar ongeveer 5 000 slawe in Texas.
In 1830 word alle toekomstige immigrasie uit Amerika deur president Anastasio Bustamente verbied, alhoewel duisende deur die poreuse grense gestroom het. Bustamente het ook begin met voorbereidings deur van Texas 'n strafkolonie te maak deur duisend soldate, meestal misdadigers en gevangenes, na stasies in die land te stuur.
Santa Anna het geglo dat die toestroming van Amerikaanse immigrante na Texas deel was van 'n plan van die VSA om die streek oor te neem. en die Mexikaanse garnisoene is versterk. Mexikaanse kolonisasie van Texas is aangemoedig.
Die laaste strooi vir Amerikaners in Texas was die vernietiging van Santa Anna van die Federale Grondwet van 1824 en was bang dat hulle onder 'n tiran sou leef sonder om 'n verteenwoordiging te hê. baie Mexikaanse liberale. Die aktiefste hiervan was Lorenzo de Zavala, leier van die Mexikaanse kongres in 1823. Die Texans kies onafhanklikheid en kies David Burnet as president en Zavala as vise -president.
'N Groot deel van Mexiko, gelei deur die state Yucatan, Zacatecas en Coahuila, het dadelik opgestaan ​​in opstand van die optrede van Santa Anna. Santa Anna het die rebelle twee jaar lank onderdruk. Onder die Liberale vaandel het die Mexikaanse staat Zacatecas in opstand gekom teen Santa Anna. Die opstand is wreed verpletter in Mei 1835. As 'n beloning het Santa Anna sy soldate toegelaat dat twee dae van verkragting en plundering in die hoofstad Zacatecas burgerlikes deur duisende vermoor is. Santa Anna het ook die ryk Zacatecan -silwermyne by Fresnillo geplunder.
Daarna beveel hy sy swaer, generaal Martin Perfecto de Cos, om na Texas te marsjeer en 'n einde te maak aan die versteurings teen die staat. die onafhanklikheidsparty. Maar na die nietig verklaring van die Grondwet van 1824, het die gevangenisstraf van Austin en die nuus van wat by Zacatecas gebeur het, 'n meerderheid die onafhanklikheidsbeweging ondersteun.
Op 20 September land generaal Cos in Copano met 'n voorafmag van ongeveer 300 soldate op pad na Goliad, San Antonio en San Felipe de Austin.
Austin is in Julie vrygelaat, nadat hy nog nooit formeel van sedisie aangekla is nie, en was teen Augustus in Texas. Austin het weinig anders as omwenteling gesien. 'N Konsultasie is in Oktober geskeduleer om moontlike formele planne om in opstand te kom bespreek, en Austin het dit goedgekeur.
Kolonel Domingo Ugartechea, wat in San Antonio gestasioneer was, het die Texiërs beveel om 'n kanon wat deur Mexiko aan hulle gegee is, in Gonzales te stuur. Die Texiane het geweier. Ugartechea het luitenant Francisco Casta & ntildeeda en 100 drake gestuur om dit op te haal. Toe hy by die reën-geswelde oewers van die Guadalupe-rivier naby Gonzales aankom, was daar net agtien Texiane wat hom teëgestaan ​​het. Casta & ntildeeda kon nie oorsteek nie en stig 'n kamp, ​​en die Texiane begrawe die kanon en roep na vrywilligers. Twee Texiaanse milisies het die oproep beantwoord. Kolonel John Henry Moore is verkies tot hoof van die gekombineerde revolusionêre milisies, en hulle het die kanon gegrawe en op 'n paar wawiele gemonteer. 'N Inwoner van Coushatta het die Casta & ntildeeda & rsquos -kamp binnegegaan en hom meegedeel dat die Texiërs 140 man het.
Op 1 Oktober 1835, om 19:00, het die Texiane stadig en stil op pad gegaan om Casta & ntildeeda & rsquos -draakane aan te val. Om 03:00 bereik hulle die kamp, ​​en daar word gewerp. Daar was geen slagoffers behalwe 'n Texiaan wat sy neus bebloed het toe hy tydens die skermutseling van sy perd geval het nie. Die volgende oggend is onderhandel, en die Texiane het Casta & ntildeeda aangemoedig om saam met hulle in hul opstand te kom. Ondanks dat hy simpatie vir die Texiaanse saak beweer het, was hy geskok oor die uitnodiging tot muitery, en onderhandelinge het geval. Die Texiane het 'n banier gemaak met 'n growwe tekening van die betwiste kanon en die woorde & quotCome and take it & quot daarop geskryf. Aangesien hulle geen kanonkogels gehad het nie, het hulle dit met skrootmetaal gevul en op die draakonne afgevuur. Hulle het hul muskiete en gewere aangekla en afgevuur, maar Casta & ntildeeda het besluit om hulle nie te betrek nie en het die draakonne terug na San Antonio gelei. So het die oorlog begin
Daarna het die Texans Bexar gevange geneem, onder die verdediging van generaal Cos. Toe generaal Austin sy leër van vrywilligers die vervelige taak gegee het om te wag dat generaal Cos & rsquo -weermag honger ly, het baie van die vrywilligers eenvoudig vertrek. Gedurende November 1835 het die Texiaanse leër van 800 tot 600 man afgeneem, en die offisiere het begin twis oor strategie en waarom hulle teen die Mexikane veg. Verskeie beamptes het bedank, waaronder Jim Bowie, wat na Gonzales gegaan het. Die beleg van Bexar, wat op 12 Oktober 1835 begin het, sou toon hoe min leiding die Texan & quotArmy & quot het. Austin is aangestel as bevelvoerder van al die Texaanse magte, maar sy talente was nie geskik vir die militêre lewe nie.
Die beleg eindig op 11 Desember met die inname van generaal Cos en sy honger leër, ondanks die leierskap van Austin. Die Mexikaanse gevangenes is vrygelaat en na Mexiko teruggestuur nadat hulle beloof is om nie weer te veg nie.
Die vroeë oorwinnings van die Texane word grootliks toegeskryf aan hul doeltreffende jaggewere, wat op verre teikens en met meer akkuraatheid kon skiet as die gladde muskiete van die Mexikaanse infanterie.
Die oorblywende Texaanse leër, wat swak gelei is en sonder kollektiewe motivering, was bereid om na Matamoros te vorder, in die hoop om die stad te ontslaan. Alhoewel die Matamoros -ekspedisie, soos dit bekend geword het, maar een van die vele planne was om die oorlog na Mexiko te bring, het daar niks van gekom nie. Op 6 November 1835 verlaat die Tampico -ekspedisie onder leiding van José eacute Antonio Mex & iacutea New Orleans, met die doel om die stad van die sentraliste te verower. Die ekspedisie het misluk. Hierdie onafhanklike missies het die Texaanse beweging van voorrade en mans leeggemaak, wat maande lank net 'n ramp meegebring het.
Santa Anna besluit om die teenaanval te neem. Generaal Cos het Santa Anna in kennis gestel van die situasie in Texas, en die generaal het met sy Army of Operations, 'n mag van ongeveer 6 000, noordwaarts gevorder. Die weermag het bymekaargekom in San Luis Potos & iacute en het binnekort oor die woestyne van Mexiko getrek tydens die ergste winter wat in die streek aangeteken is. Die weermag het honderde slagoffers gely, maar dit het vorentoe opgeruk en in Texas aangekom maande voordat dit verwag is. Bexar (San Antonio), die politieke en militêre sentrum van Texas, was die oorspronklike doel van Santa Anna
Die verdedigers in die Alamo het op versterking gewag. Aan die begin van Maart het kapt Albert Martin, met 32 ​​mans (self ingesluit) uit Gonzales en DeWitt 's Colony, die rye van Santa Anna verbygegaan en die mure van die Alamo binnegegaan, en nooit meer om hulle te verlaat nie. Hierdie mans, hoofsaaklik mans en vaders, wat hul eie huise besit, vrywillig georganiseer en deur die lyne van 'n vyand van vier tot sesduisend sterk gegaan het, om by 150 van hul landgenote en bure aan te sluit in 'n vesting wat tot vernietiging gedoem is. & Quot Geen verdere versterking het gekom nie .
Op 6 Maart 1836 het die beleg van die Alamo van 13 dae geëindig. Onder die dooies was drie mans wat bestem was om martelare en helde te word: David Crockett, James Bowie en William B. Travis. Krete van Onthou die Alamo! sou uiteindelik 'n Amerikaanse oorwinning oor Mexiko veroorsaak. Die Alamo en sy verdedigers het gegroei tot standhoudende simbole van moed en opoffering in die lig van oorweldigende kans. Omstredenheid was nog altyd deel van die geskiedenis en legende van die Alamo. Of hulle nou tradisionele of revisionistiese sienings het, mense is passievol oor hul opinies.
Was Crockett, Travis en Bowie 'n "Holy Trinity" of minder as volmaakte mense?
Waarom is Tejanos soos Juan Seguin, wat vir die vryheid van Texas langs die Anglos geveg het, tot onlangs feitlik in die geskiedenisboeke geïgnoreer?
Het Travis 'n streep in die sand getrek?
Hoeveel verdedigers was daar werklik, en hoeveel aanvallers?
Het almal gesterf, of was daar oorlewendes?
Die Alamo is verdedig deur ongeveer 183-189 mans onder bevel van William Barret Travis en Jim Bowie. Die meeste van die Alamo -verdedigers was wit mans van Spaanse afkoms. Talle siekes en gewondes van die beleg van Bexar, wat moontlik die Texaanse militêre totaal tot ongeveer 250 verhoog het, sowel as nie-vegters is ook daarna aangemeld. Die Slag van die Alamo eindig op 6 Maart na 'n beleg van 13 dae waarin alle Texan -vegters dood is. Die Alcalde van San Antonio berig dat die verassing van 182 verdedigers se liggame, waar 'n verdediger se begrafnis deur 'n familielid van die Mexikaanse weermag begrawe is, toegelaat is. Die slagoffers van die weermag van Santa Anna word geraam op ongeveer 600 - 1000 troepe en die aantal vermoorde Mexikaanse soldate wissel baie. Die verdediging van die Alamo het vir die Texaanse saak geen militêre gevolge gehad nie, maar die martelare daarvan word gou as helde beskou. Die belangrikste resultaat gedurende hierdie tyd was die Konvensie van 1836 wat die Texas -onafhanklikheidsverklaring van Mexiko op 2 Maart onderteken het.
Binnekort het Santa Anna sy leër verdeel en vlieënde kolomme oor Texas gestuur. Die doel was om 'n beslissende stryd oor die Texaanse leër, nou onder leiding van generaal Sam Houston, af te dwing.
Generaal Jos & eacute Urrea het vanaf Matamoros in Texas ingeloop en noordwaarts langs die kus van Texas gegaan en sodoende buitelandse hulp deur die see verhinder en 'n geleentheid gebied vir die Mexikaanse vloot om broodnodige voorraad te kry. Die magte van Urrea was betrokke by die Slag van Agua Dulce op 2 Maart 1836, wat binnekort tot die Goliad -veldtog sou lei. Generaal Urrea is nooit verslaan in enige betrokkenheid by sy magte in Texas nie.
Generaal Jos & eacute Urrea is nooit tydens die Texas -rewolusie in die geveg verslaan nie
By Goliad het die vlieënde kolom van Urrea kolonel James Fannin se mag van ongeveer 300 mans op die oop weiveld by 'n geringe depressie naby Coleto Creek betrap en drie aanklagte teen 'n hoë prys in Mexikaanse ongevalle ingedien. Oornag het die magte van Urrea die Texans omsingel, kanonne en versterkings gebring en Fannin oorgegee onder terme die volgende dag, 20 Maart. Ongeveer 342 van die Texaanse troepe wat tydens die Goliad -veldtog gevang is, is 'n week later op Palmsondag tereggestel. , 27 Maart 1836, onder direkte bevele van Santa Anna, algemeen bekend as die Goliad -slagting.
Die impak van die Goliad -bloedbad was van kardinale belang. Tot in hierdie episode was die reputasie van Santa Anna die van 'n listige en listige man, eerder as 'n wrede. saam met die val van die Alamo, het beide Santa Anna en die Mexikaanse volk 'n reputasie vir wreedheid genoem en het die woede van die mense van Texas, die Verenigde State en selfs Groot -Brittanje en Frankryk gewek, wat die sukses van Texas aansienlik bevorder het Revolusie.
Hierdie video van 360 grade is die volledige film van die Texas Historical Commission (THC) oor die Goliad-bloedbad, wat in Maart 1836 plaasgevind het.
Houston het onmiddellik besef dat sy klein leër nie bereid was om Santa Anna in die openbaar te beveg nie. Die Mexikaanse kavallerie, ervaar en gevrees, was iets wat die Texane nie maklik kon verslaan nie. Aangesien sy enigste keuse was om die leër bymekaar te hou om op gunstige gronde te kon veg, beveel Houston 'n terugtog na die Amerikaanse grens, en baie setlaars vlug ook in dieselfde rigting. 'N Verskroeide aarde-beleid is geïmplementeer, wat broodnodige voedsel vir die Mexikaanse weermag ontken. Binnekort het die reën die paaie onbegaanbaar gemaak, en die koue seisoen het die lys van slagoffers in albei leërs laat toeneem.
Die weermag van Santa Anna, altyd op die hakke van Houston, het onophoudelik gejaag. Die stad Gonzales kon nie deur die Revolusionêre verdedig word nie, en daarom is dit aan die brand gesteek. Dieselfde lot wag op die kolonie San Felipe van Austin. Wanhoop het gegroei onder die geledere van Houston se mans, en baie vyandigheid was op hom gerig. Al wat die vooruitgang van Santa Anna belemmer het, was die geswelde riviere, wat Houston die kans gegee het om te rus en sy leër te boor.
Gebeurtenisse het vinnig beweeg nadat Santa Anna besluit het om sy eie vlieënde kolom te verdeel en vinnig na Galveston te jaag, waar lede van die voorlopige regering gevlug het. Santa Anna het gehoop om die revolusionêre leiers vas te vang en 'n einde te maak aan die oorlog, wat duur en lank was. Santa Anna, as diktator van Mexiko, het die behoefte gevoel om so gou as moontlik na Mexico -stad terug te keer. Houston is ingelig oor die onverwagte stap van Santa Anna. Die kolom van Santa Anna was ongeveer 700 en het oos van Harrisburg, Texas, opgeruk. Sonder toestemming van Houston en moeg daarvoor om weg te hardloop, het die Texaanse leër van 900 die vyand tegemoetgegaan. Houston kon niks anders doen as om te volg nie. Die rekeninge van Houston se denke tydens hierdie bewegings word bespiegel, aangesien Houston geen oorlogsrade gehad het nie.
Op 20 April het albei leërs by die San Jacintorivier vergader. Daar was 'n groot skuins grond met lang gras wat die Texans as bedekking geskei het. Santa Anna, verheug dat hy uiteindelik die Texas Army voor hom gehad het, het op versterkings gewag wat deur generaal Cos gelei is. Op dieselfde dag is daar 'n skermutseling tussen die vyande, meestal kavallerie, maar niks het gekom nie.
Tot ontsteltenis van die Texane het Cos vroeër as verwag aangekom met 540 meer troepe, wat die Santa Anna -leër tot meer as 1,200 man opgeswel het. Woedend oor die verlies van geleenthede en die besluiteloosheid van Houston, het die Texas Army geëis om 'n aanval te doen. Ongeveer 3:30 die middag op 21 April, nadat die Vince's Bridge verbrand is, het die Texane vorentoe gestroom en die Mexikaanse weermag verras. Ure voor die aanval het Santa Anna sy mans beveel om op te staan ​​en opgemerk dat die Texans nie sy superieure mag sou aanval nie. Sy leër is ook tot die uiterste van uithouvermoë gestrek deur die voortdurende gedwonge optogte. Sy mag is oorweldig deur Texiane wat die Mexikaanse kamp binnegedring het. 'N Slag van 18 minute het gevolg, maar spoedig het die verdediging verbrokkel en 'n slagting plaasgevind.
Op 21 April 1836 het Texas sy onafhanklikheid verkry toe 'n getal van Texas Army die Mexikaanse magte op die vlaktes van San Jacinto verslaan het. Die monument wat gebou is ter herdenking van die geveg, staan ​​op die plat vleilande van Texas langs die Houston -skeepskanaal. Dit is een van die mees herkenbare simbole van die geskiedenis van Texas, 'n stygende monument om 'n klein stryd met groot gevolge te herdenk
Gewilde volksliedjies en legendes beweer dat Santa Anna tydens die geveg besig was met en afgelei is deur 'n gemengde dienskneg met 'n gemengde ras, verewig as "The Yellow Rose of Texas."
Santa Anna se hele troepe mans is doodgemaak of gevang deur Sam Houston se leër van Texans wat swaar was as die getal Texans. Hierdie beslissende stryd het gelei tot die onafhanklikheid van Texas teen Mexiko.
Santa Anna is gevange geneem toe hy nie die verbrande Vince -brug kon oorsteek nie, en hy is voor Houston gebring, wat in die enkel gewond is. Santa Anna het ingestem om die veldtog te beëindig. Generaal Vicente Filisola, wat die toestand van sy moeë en honger leër opgemerk het, marsjeer terug na Mexiko, maar nie sonder protes van Urrea nie. Slegs Santa Anna is verslaan, nie die Army of Operations nie, en Urrea het gevoel dat die veldtog moet voortgaan, maar Filisola stem nie saam nie.
Santa Anna gee oor by San Jucinto
Omdat Santa Anna 'n gevangene was, het sy gevangenes hom op 14 Mei gedwing om die Verdrae van Velasco (een publiek, een privaat) te onderteken. Texas se onafhanklikheid. Die aanvanklike plan was om hom terug te stuur na Mexiko om die betrekkinge tussen die twee state te help vergemaklik. Sy vertrek is vertraag deur 'n skare wat hom dood wou hê. Santa Anna, wat homself as die enigste persoon verklaar het wat vrede kon bewerkstellig, is deur die Texas -regering na Washington, DC gestuur om president Jackson te ontmoet om die onafhanklikheid van die nuwe republiek te waarborg. Maar onbekend aan Santa Anna, het die Mexikaanse regering hom afgedank in absentia dus het hy geen gesag meer gehad om Mexiko te verteenwoordig nie.
Na 'n geruime tyd in ballingskap in die Verenigde State, en na 'n ontmoeting met die Amerikaanse president Andrew Jackson in 1837, kon hy aan boord van die USS na Mexiko terugkeer Pionier om terug te trek na sy manjifieke hacienda in Veracruz, genoem Manga de Clavo .
Toe Santa Anna na Mexiko terugkeer, het die Mexikaanse wetgewer die verdrae nietig verklaar sedert dit onderteken is terwyl die president gevange was. Mexiko was te versteur deur sy eie interne probleme om 'n ernstige inval in Texas te ondergaan.
Texas het 'n republiek geword na 'n lang en bloedige stryd, maar Mexiko het dit nooit as sodanig erken nie. Die oorlog het voortgegaan as 'n afwyking.
Santa Anna het weer verskyn as 'n held tydens die gebakoorlog in 1838. Hy is herkies tot president, en kort daarna beveel hy 'n ekspedisie onder leiding van generaal Adrian Woll, 'n Franse soldaat van geluk, na Texas, beset San Antonio, maar kortliks. Daar was etlike jare daarna klein botsings tussen die twee state. Die oorlog met Texas het eers tot 'n einde gekom tot die Mexikaans-Amerikaanse oorlog van 1846.
In 1838 ontdek Santa Anna 'n kans om homself te verlos van sy Texaanse verlies, toe Franse magte in Veracruz, Mexiko, beland
Republiek Yucat & aacuten en die Republiek van Rio Grande
Nadat Santa Anna die federalistiese grondwet van 1824 nietig verklaar het, was dit baie opstande teen die sentralisering van mag, twee het eintlik republiek gevorm behalwe Texas, die Yucatan en die Mexikaanse state Coahuila, Nuevo Le & oacuten en Tamaulipas het die Republiek van Rio Grande gevorm.
Vlag van die Republiek Yucat en aacuten
In 1840 het die plaaslike Yucatan -kongres 'n onafhanklikheidsverklaring goedgekeur. Santa Anna het geweier om die onafhanklikheid van Yucat en aacuten te erken, en hy het Yucat & aacuten se skepe en handel in Mexiko belet en gelas dat Yucat & aacuten se hawens geblokkeer word. Hy stuur 'n leër om Yucat & aacuten binne 1843 binne te val. Die Yucatecans het die Mexikaanse mag verslaan, maar die verlies aan ekonomiese bande met Mexiko het Yucat en aacuten -handel baie geraak. Yucatan het in 1843 weer deel geword van Mexiko. Die sentrale regering het vroeëre toegewings herroep en in 1845 het Yucat & aacuten weer afstand gedoen van die Mexikaanse regering, wat onafhanklikheid van krag verklaar het op 1 Januarie 1846.
Kultus van die sprekende Kruis
Toe die Meksikaans-Amerikaanse oorlog uitbreek, verklaar Yucat & aacuten sy neutraliteit. In 1847 het die sogenaamde "Kasteoorlog" ( Guerra de Castas ) uitgebreek het, 'n groot opstand van die Maya -mense teen die wanbestuur van die Spaanse bevolking in politieke en ekonomiese beheer. Toe Mexiko besig was met die oorlog met Amerika, het baie Maya verenig onder die Maya-Christelike kultus van die Sprekende Kruis om grond van die blankes (dzul) terug te eis. Dit was 'n kruis kultus wat in 'n boom in die Yucatan gebore is 'n ooreenkoms met die Maya -lewensboom, La Ceiba. Die Maya's het die skiereiland oorgeneem en byna die laaste wit vesting van Merida ingeneem, toe die Maya's die stryd om plant te laat vaar. Teen 1855 het die blankes die grootste deel van die Yucat & aacuten oorgeneem, maar sommige dele het tot in die vroeë 20ste eeu in beheer van die kultus van die sprekende kruis gebly.
Die Maya -kultus van die Talking Cross: Mexico Onverklaarbaar
Die regering in M ​​& eacuterida het 'n beroep gedoen op buitelandse hulp om die opstand te onderdruk, terwyl goewerneur M & eacutendez die buitengewone stap geneem het om identiese briewe aan Brittanje, Spanje en die Verenigde State te stuur en soewereiniteit oor Yucat en aacuten te bied aan watter land ook al die eerste hulp verleen het om die Maya -opstand te vernietig. . Die voorstel het ernstige aandag in Washington, DC gekry: die Yucatecan -ambassadeur is deur die Amerikaanse president James K. Polk ontvang en die saak is uiteindelik in die kongres bespreek, maar daar is geen stappe gedoen behalwe 'n beroep op die Monroe -doktrine om enige Europese mag deur inmenging op die skiereiland.
In 1848 het Mexiko Yucat en aacuten -skiereiland amper deel geword van die Verenigde State.
Na die einde van die Meksikaans-Amerikaanse oorlog het goewerneur Barbachano 'n beroep op die Mexikaanse president Jos & eacute Joaqu & iacuten de Herrera gedoen om hulp by die onderdrukking van die opstand, en in ruil daarvoor erken Yucat & aacuten weer die gesag van die sentrale regering. Yucat & aacuten is weer op 17 Augustus 1848 met Mexiko herenig.
Die vlag van die Republiek van Rio Grande
Op 17 Januarie 1840 is 'n grondwetlike byeenkoms by die Oreve & ntildea Ranch naby Laredo gehou. Hier is besluit dat die Mexikaanse state Coahuila, Nuevo Le & oacuten en Tamaulipas hulself aan Mexiko sou onttrek en hul eie federale republiek sou stig met Laredo as hoofstad. Na die verlies van die Slag van Morales het die republiek sy hoofstad na Victoria, Texas, verplaas. Daar was ondersteuning van die nuwe Republiek van Texas vir die Republiek van die Rio Grande en 140 Texans het by die republiek se weermag aangesluit. In November het verteenwoordigers van generaals Canales en Arista vergader om die oorlog te bespreek. Tydens hierdie vergadering bied die Mexikaanse regering aan General Canales die pos van brigadier -generaal in die Mexikaanse weermag in ruil daarvoor dat hy die saak van die Republiek van die Rio Grande laat vaar het. Generaal Canales het die aanbod op 6 November aanvaar. By hierdie geleentheid het die Republiek van die Rio Grande misluk.
Die Republiek van die Rio Grande: Mexiko Onverklaarbaar
In 1838 eis Frankryk vergoeding vir 'n Franse banketbakker, wie se voorraad in 1828 deur Mexikaanse troepe geëet is. Mexiko het jare lank nie die saak opgelos nie en Frankryk het 600.000 pesos as betaling geëis. Mexiko het ook miljoene dollars se lenings van Frankryk in gebreke gebly.Diplomaat Baron Deffaudis het Mexiko 'n ultimatum gestel om te betaal, anders sou die Franse tevredenheid eis. Toe die betaling nie van president Anastasio Bustamante (1780 en ndash1853) ontvang word nie, stuur die koning 'n vloot onder admiraal Charles Baudin om 'n blokkade van alle Mexikaanse hawens van Yucat & aacuten na die Rio Grande te verklaar, om die Mexikaanse vesting San Juan de Ul & uacutea te bombardeer, en om die hawe van Veracruz in beslag te neem. Byna die hele Mexikaanse vloot is teen Desember 1838 by Veracruz gevang. Mexiko het oorlog verklaar teen Frankryk. Frankryk het Vera Cruz geblokkeer met 26 skepe en 4000 troepe. Mexiko het ingestem om te betaal, maar Frankryk het die ante tot 800,000 pesos verhoog vir die koste van die vloot wat blokkeer. Dit was te veel vir die Mexikane, wat 'n paar duisend troepe na die ou vesting van San Juan de Ulua gestuur het. So begin die gebakoorlog. Santa Anna kom op 4 Desember aan. Die Franse het 3 000 troepe laat beland en Santa Anna het die troepe persoonlik gelei in die straatgevegte wat gevolg het. Santa Anna is in die linkerbeen gewond en sy been is onder die knie geamputeer. van 600 000 pesos. Santa Anna kon sy wond gebruik om die Mexikaanse politiek weer as 'n held te betree.
'N Franse banketjetsjef, slegs bekend as Monsieur Remontel, het by koning Louis-Philippe van Frankryk gekla dat sy banketbakkery geplunder is en dat die Mexikaanse regering geweier het om die skade te betaal. Die gesteelde gebak is gebruik as 'n casus belli vir 'n Franse ingryping wat 'n blywende impak op die geskiedenis van Mexiko sou hê.
Die gebakoorlog: elke 5 dae
Kort daarna is Santa Anna weer gevra om beheer oor die voorlopige regering te neem, aangesien die presidentskap van Bustamante chaoties geword het. Santa Anna aanvaar en word vir die vyfde keer president. Santa Anna het 'n land met 'n leë skatkamer oorgeneem. Die oorlog met Frankryk het Mexiko verswak, en die mense was ontevrede. Ook 'n rebelleër onder leiding van generaals Jose Urrea en Jos & eacute Antonio Mex & iacutea marsjeer na die hoofstad, in oorlog teen Santa Anna. Die opstand is verpletter tydens die Slag van Mazatl & aacuten, deur 'n leër onder bevel van die president self.
Die heerskappy van Santa Anna was selfs meer diktatoriaal as sy eerste administrasie. Anti-Santanista-koerante is verbied en andersdenkendes tronk toe gestuur. In 1842 is 'n militêre ekspedisie na Texas hernu, sonder wins maar om die Texans verder te oortuig van die voordele van Amerikaanse anneksasie.
Sy eise vir steeds groter belasting het woedend geword, en verskeie Mexikaanse state het eenvoudig nie meer met die sentrale regering, Yucat & aacuten en Laredo, opgehou om hulself as onafhanklike republieke te verklaar nie. Met wrewel wat steeds groter word teen die president, tree Santa Anna weer uit die bewind. Uit vrees vir sy lewe het Santa Anna probeer om die gevangenskap te ontwyk, maar in Januarie 1845 word hy deur 'n groep Indiërs naby Xico, Veracruz, aangekeer, aan die owerhede oorgegee en in die tronk gestop. Sy lewe is gespaar, maar die diktator is na Kuba verban.
In 1846 verklaar die Verenigde State oorlog teen Mexiko. Santa Anna het aan Mexico -stad geskryf dat hy nie meer die aspirasie vir die presidentskap het nie, maar dat hy sy militêre ervaring gretig sou gebruik om die buitelandse inval in Mexiko af te weer, soos in die verlede. President Valent & iacuten G & oacutemez Far & iacuteas was desperaat genoeg om die aanbod te aanvaar en het Santa Anna toegelaat om terug te keer. Intussen het Santa Anna in die geheim met verteenwoordigers van die Verenigde State te doen gekry en belowe dat as hy deur die Amerikaanse vlootblokkades na Mexiko sou terugkeer, hy sou werk om al die betwiste gebiede teen 'n redelike prys aan die Verenigde State te verkoop. Toe sy terug was in Mexiko aan die hoof van 'n leër, het Santa Anna afstand gedoen van albei hierdie ooreenkomste. Santa Anna het homself weer tot president verklaar en sonder sukses probeer om die inval van die Verenigde State te beveg.
In 1851 word Santa Anna in ballingskap in Kingston, Jamaika, en verhuis twee jaar later na Turbaco, Colombia. In April 1853 is hy teruggenooi deur opstandige konserwatiewes, met wie hy daarin geslaag het om die regering terug te neem. Hierdie heerskappy was nie beter as sy vroeër nie. Hy het regeringsfondse in sy eie sak gesteek, meer grondgebied aan die Verenigde State verkoop (sien Gadsden -aankoop) en homself lewenslank tot diktator verklaar met die titel 'Meest serene hoogheid'. Die Ayutla -rebellie van 1854 het Santa Anna weer uit die mag verwyder.
Ondanks sy vrygewige uitbetalings aan die weermag vir lojaliteit, het selfs sy konserwatiewe bondgenote teen 1855 genoeg gehad van Santa Anna. In daardie jaar het 'n groep liberale onder leiding van Benito Ju & aacuterez en Ignacio Comonfort Santa Anna omvergewerp, en hy het teruggevlug na Kuba. Namate die omvang van sy korrupsie bekend geword het, is hy in afwesigheid verhoor weens verraad en al sy boedels is gekonfiskeer. Daarna woon hy in ballingskap in Kuba, die Verenigde State, Colombia en St. Gedurende sy tyd in New York word hy erken dat hy die eerste aflewerings van chicle, die basis van kougom, na die Verenigde State gebring het, maar hy kon nie daaruit baat nie, aangesien sy plan was om die chicle te gebruik om rubber in die wa te vervang bande, wat sonder sukses probeer is. Die Amerikaner wat opgedra is om Santa Anna te help terwyl hy in die Verenigde State was, Thomas Adams, het eksperimente met die chiclet gedoen en dit 'chiclets' genoem, wat gehelp het om die kougombedryf te vind. Santa Anna was 'n passievolle fan van die haangeveg. Hy sou telers van regoor die wêreld uitnooi vir wedstryde en dit is bekend dat hy tienduisende dollars aan pryshane bestee het.
In 1874 trek hy voordeel uit 'n algemene amnestie en keer terug na Mexiko. Kreupel en amper blind van katarak, is hy deur die Mexikaanse regering geïgnoreer toe die herdenking van die Slag van Churubusco plaasgevind het. Santa Anna sterf in Mexico City twee jaar later, op 21 Junie 1876, sonder geld en seer.
Op 19 Junie 1865 het ongeveer 2 000 soldate van die Unie -leër in Galveston, Texas, geland met nuus dat slawe mense nou vry is.
Gordon Granger, leër van die Unie -leër, het in sy bevel aangekondig dat "die mense van Texas ingelig word dat alle slawe, volgens 'n proklamasie van die uitvoerende gesag van die Verenigde State, vry is".
'Dit behels 'n absolute gelykheid van persoonlike regte en eiendomsregte tussen voormalige meesters en slawe, en die verband tussen hulle is nou die werkgewer en huurarbeid,' vervolg hy.
Maar die aankondiging kom meer as twee jaar na die destydse president Abraham Lincoln se Emancipation Proclamation, wat die einde van slawerny in die VSA aandui, maar nie die slawerny van alle mense destyds beëindig het nie, in teenstelling met die nalatenskap en evokasie daarvan Taal.
George Childress, die voorsitter van die komitee, word algemeen aanvaar as die outeur van die Texas -onafhanklikheidsverklaring, met min hulp van die ander komiteelede. Aangesien die dokument van 12 bladsye die volgende dag vir die stemming van die hele konvensie ingedien is, het Childress waarskynlik reeds 'n konsepweergawe van die dokument by hom gehad. Terwyl die afgevaardigdes gewerk het, het hulle gereeld berigte ontvang oor die voortgesette beleg op die Alamo deur die magte van die troepe van Santa Anna.
'N Vrye en onafhanklike Republiek van Texas is amptelik verklaar op 2 Maart 1836. In die loop van die volgende paar dae het 59 afgevaardigdes - wat elk een van die nedersettings in Texas verteenwoordig - die Texas -onafhanklikheidsverklaring goedgekeur. Nadat die afgevaardigdes die oorspronklike verklaring onderteken het, is 5 eksemplare gemaak en gestuur na die aangewese Texas -dorpe Bexar, Goliad, Nacogdoches, Brazoria en San Felipe. Duisend eksemplare is bestel in handbriefvorm.
Toe die Federale Republikeinse Grondwet van hul land, wat hulle gesweer het om te ondersteun, nie meer 'n wesenlike bestaan ​​het nie, en die hele aard van hul regering met geweld verander is, sonder hul toestemming, van 'n beperkte federatiewe republiek, saamgestel uit soewereine state, tot 'n gekonsolideerde sentrale militêre despotisme, waarin elke belang behalwe die van die weermag en die priesterskap, die ewige vyande van die burgerlike vryheid, die immer magsmagters en die gewone instrumente van tiranne buite rekening gelaat word.
As lank nadat die gees van die grondwet weg is, matigheid tot dusver verlore gaan deur die maghebbers, dat selfs die skyn van vryheid verwyder word en die vorme self van die grondwet gestaak word, en so ver van hul versoeke en herhalings. as hulle beskou word, word die agente wat dit dra in die kerke gegooi en huursoldate word gestuur om 'n nuwe regering op die bajonet op hulle af te dwing.
Nasies, sowel as individue, is toeganklik vir hul dade vir die openbare mening van die mensdom. 'N Verklaring van 'n deel van ons griewe word dus aan 'n onpartydige wêreld voorgelê, ter regverdiging van die gevaarlike maar onvermydelike stap wat nou geneem is, om ons politieke verbintenis met die Mexikaanse volk te verbreek en 'n onafhanklike gesindheid onder die nasies van die aarde aan te neem.
Dit het ons welsyn opgeoffer aan die staat Coahuila, waardeur ons belange voortdurend onderdruk is deur 'n jaloerse en gedeeltelike gang van wetgewing, wat op 'n verre setel van die regering, met 'n vyandige meerderheid, in 'n onbekende taal voortgesit is, en dit ook, ondanks die feit dat ons in die nederigste terme versoek het vir die totstandkoming van 'n aparte staatsregering, en het ons, in ooreenstemming met die bepalings van die nasionale grondwet, 'n republikeinse grondwet aan die algemene kongres voorgelê wat sonder regmatige rede minagtend verwerp is .
Dit was lankal een van ons burgers in 'n kerker, vir geen ander doel nie, behalwe 'n ywerige poging om die aanvaarding van ons grondwet en die oprigting van 'n staatsregering te verkry.
Dit het misluk en geweier om op vaste basis die reg op verhoor deur die jurie te verseker, die palladium van burgerlike vryheid en slegs veilige waarborg vir die lewe, vryheid en eiendom van die burger.
Dit het nie daarin geslaag om 'n openbare onderwysstelsel in te stel nie, alhoewel dit oor byna grenslose hulpbronne beskik (die publieke domein), en hoewel dit 'n aksioma in die politieke wetenskap is, is dit ledig om te verwag dat dit nie voortgaan nie van burgerlike vryheid, of die vermoë tot selfregering.
Dit het die staatskongres van Coahuila en Texas met geweld ontbind en ons verteenwoordigers verplig om vir hul lewens uit die setel van die regering te vlieg, en ons sodoende die fundamentele politieke reg op verteenwoordiging ontneem.
Dit het die oorgawe van 'n aantal van ons burgers geëis en militêre afdelings gelas om dit in die binneland in te neem en te bring vir minagting van die burgerlike owerhede, en in stryd met die wette en die grondwet.
Dit het ons land binnegeval, beide oor see en oor land, met die doel om ons grondgebied te verwoes, en ons uit ons huise te verdryf en het nou 'n groot huursoldaat opgevoer om 'n uitroeiingsoorlog teen ons te voer.
Hierdie en ander griewe is geduldig deur die mense van Texas gedra, totdat hulle die punt bereik het waarop verdraagsaamheid ophou om 'n deug te wees. Ons het toe wapens aangeneem ter verdediging van die nasionale grondwet. Ons het 'n beroep op ons Mexikaanse broers gedoen om hulp. Ons appèl is tevergeefs ingedien. Alhoewel maande verloop het, is daar nog geen simpatieke reaksie van die binneland gehoor nie.
Ons word dus gedwing tot die weemoedige gevolgtrekking dat die Mexikaanse volk toegelaat het om die vernietiging van hul vryheid en die vervanging van 'n militêre regering dat hulle ongeskik is om vry te wees en nie in staat is om selfregering te hê nie.
Die noodsaaklikheid van selfbehoud bepaal dus nou ons ewige politieke skeiding.
Ons, die afgevaardigdes met die plenêre bevoegdhede van die mense van Texas, wat tydens 'n plegtige byeenkoms vergader is en 'n beroep doen op 'n openhartige wêreld vir die noodsaaklikhede van ons toestand, besluit en verklaar hiermee dat ons politieke verbintenis met die Mexikaanse nasie vir ewig beëindig is, en dat die mense van Texas nou 'n vrye, soewereine en onafhanklike republiek vorm en ten volle belê is in al die regte en eienskappe wat behoorlik aan onafhanklike nasies behoort, en ons bewus van die regtheid van ons voornemens, verbind ons vreesloos en met selfvertroue tot die die besluit van die Hoogste arbiter oor die lotgevalle van nasies.
[Geteken, in die volgorde wat op die handgeskrewe dokument verskyn]
Wm. B. Skates
van die Konvensie en Afgevaardigde
van Red River
Saml. A. Maverick (van Bejar)
H. S. Kimble, Sekretaris
Onafhanklikheidsverklaring van Texas, 2 Maart 1836. Afdeling Argief en Inligtingsdienste, Texas State Library and Archives Commission.
Kyk die video: Michael Jackson y la CIRUGÍA PLÁSTICA Por qué CAMBIÓ TANTO? +FOTOS COMPLETO. The King Is Come
Copyright © salvadoryoscar.com | Wat is Texas genoem nadat dit onafhanklik geword het en waarom is dit so genoem?...