As jy diep in die palm van jou hand kyk, sal jy jou ouers en alle geslagte van jou voorouers sien. Almal van hulle leef in hierdie oomblik. Elkeen is teenwoordig in jou liggaam. U is die voortsetting van elk van hierdie mense. - Dit is Nhat Hanh
"[Familie] is die nes waarin die siel gebore word, gekoester en in die lewe vrygelaat word," het Thomas Moore geskryf. "Dit is 'n uitgebreide geskiedenis en afkoms en 'n netwerk van onvoorspelbare persoonlikhede."
Ons familielede se eienskappe - fisies, sielkundig en sosiologies - prop hulle om te glo en op te tree soos hulle doen: die swart-skaap tannie wat met die sirkus afloop, die ouer suster wat ons bewonder het vir haar vermoë om te lieg, die oorlogsheld oupa wie se medaljes is ingewikkeld geraam en hang oor die klavier, die ouma wie se koekies en konfyt ons euforiese herroeping van die kinderjare voed.
Die verhale van ons familiegeskiedenis
Ons lewens word gevorm deur stories. Soms skep ons hulle ter plaatse - Raai wat gebeur het vandag? Soms vertel ons wat ons vertel is - So het ons familie na Kalifornië gekom. Deur ons verbeelding te gebruik, probeer ons om te verduidelik wat ons nie verstaan ​​nie deur besonderhede by te voeg wat later deel word van die familiegeskiedenis - Daarom kan tante Louise en tannie Theresa nie na dieselfde party genooi word nie. As 'n verhaal dikwels genoeg vertel word en lank genoeg en deur generasies herhaal word, kan dit die elemente van die mite aangaan, onthul wie ons is, hoe ons hier gekom het en hoekom doen ons wat ons doen.
As storievertellers gebruik ons ​​natuurlik metafoor, simbologie en verbeelding om die storie beter te maak. My ma sal nooit aan haarself dink as 'n storieverteller nie, maar dit is van haar dat ek die verhale gehoor het hoe arm die familie was toe sy 'n meisie was. Miskien, sonder om daarvan bewus te wees, wou sy sekere waardes of mores oor ons geskiedenis van hardwerkende, eerlike, sout-van-die-aardse mense verwant. Aan die ander kant sou sy my dalk wou herinner aan die soort mense waaruit ons kom, net as ek fancy idees kry of my op 'n manier aanbied wat nie gepas is met haar oortuigings van wie ons was nie.
Ons het almal skelette in ons kaste. Sommige van hierdie verborge of verwronge verlede kan ons nooit weet nie, en sommige het deel geword van die tapisserie wat ons familiegeskiedenis is. Daar is die geheime wat ons ken, selfs as ons nie oor hulle praat nie, en daar is ander wat ons vermoed. Ons lees gesigsuitdrukkings, stemintonasies, lyftaal. Selfs, of miskien veral as kinders, vertel ons intuïsie ons wanneer iets verkeerd is. Lê is nie 'n vreemde taal nie.
Skande is 'n algemene rede om geheime te hou, wat altyd lei tot leuens. Maar die lig skyn, die geheim erken, die leuen ontrafel, net vir onsself en vir onsself, neem ons soveel nader aan ons egtheid.
Een van die oefeninge wat ek in my werkswinkels bied, is 'n geleentheid om oor 'n geheim of leuen te skryf. Ek gee klein stukkies papier uit en deel deelnemers van 'n geheim - 'n groot geheim, klein geheim, nie-so-geheime geheim - op elke strook. Ons vou die strokies papier en plaas hulle voor ons 'n bietjie vuiligheid, meng hulle op, meng hulle op en meng hulle op soos 'n dopspel sodat ons die geheime op watter strook papier sien. Dan kies ons een van ons stapel om oor te skryf.
Wat ek en ander ontdek het, is dat wanneer ons die woorde uiteindelik op die bladsy sit, die geheim van sy krag verloor en in plaas daarvan 'n storie word wat krag van 'n ander soort het.
Moeders en Dogters: 'n onsigbare emosionele koord
Terwyl die neem van risiko's noodsaaklik is om 'n egte lewe te leef, het baie van die vroue wat ek gevra het, gesê hulle moeders het gewaarsku om niks te waag of te waag nie. In Suzana se familie was 'n mens sterk aangemoedig om dit veilig te maak in elke aspek van die lewe. "In plaas van om geseën te word met 'n bevestiging van ons kreatiwiteit en natuurlike reaksie op die wêreld, is ons opgewek om" gehoorsaam en stil te wees, om te deel en Moenie selfsugtig wees nie, om altyd lekker te speel, '' soos Donna dit gestel het.
Maar kreatief is nie versigtig nie, en baie van ons, soos Gina, het 'n kernwedstryd in my lewe gehad en gestraf teen my "opvoeding van my opvoeding met my kreatiewe, opstandige temperament". "
"'N Dogter se verhouding met haar ma is iets soortgelyk aan bungee-duik," het joernalis Victoria Secunda geskryf. "Sy kan haar aanspraak in die buitewêreld betrek in wat lyk soos totale outonomie ... maar daar is 'n onsigbare emosionele koord wat haar rug knip."
As daar in ons lewenslange reis met ons moeders 'n nalatenskap is, van ons kinders tot van volwassenheid tot adolessensie, sodat ons miskien self 'n moeder word, sal die stories wat ons skryf strespunte en ruspunte oor die span merk. Maar dieselfde storie wat op verskillende tye in ons lewe of hare geskryf is, kan nuwe kleur en stem aanneem, en met hierdie verandering in perspektief kan dit 'n heel ander storie wees. Ons sien haar anders omdat ons self verander het.
Rich het gesê: "Dit is moeilik om oor my eie ma te skryf. Wat ek ook al skryf, is my storie wat ek vertel, my weergawe van die verlede. As sy haar eie storie sou vertel, sou ander landskappe onthul word. "
VERKLARING: Dogters Skryf Moeders
Het u vrae wat u nie u ma gevra het nie, en mag u nooit die geleentheid kry om te vra nie? Vra jy af hoe sy soos 'n kind was, waarvan sy gedroom het, maar nooit gepraat het nie?
Daar kom 'n tyd in ons lewe as kinders wanneer ons ontdek dat ons ouers individue is in hul eie reg, dat hulle lewens het wat ons nie insluit nie. Ons hoor 'n gesprek of kyk na 'n bepaalde manier waarop hulle na mekaar kyk - die uitruil van 'n blik of 'n intieme gebaar wat ons uitsluit. Hierdie ontdekking is die saad van 'n steeds veranderende perspektief van ons ouers wat voortduur solank ons ​​lewe.
Ter wille van my ma het ek geskryf,
Het jy regtig lief geword vir visvang? Of het jy dit net gedoen omdat Pa dit liefhet? Watter drome het jy opgegee om sy vrou en ma te wees? Ek het nog altyd geweet dat jy iets van wat jy moes wees, weggee, want wat jy gedink het, moet jy wees. Ek wens ek kon die ander van jou ken. Die een wat dalk eers in jou vroeë visioene lewend geword het, lank, lank gelede toe jy jonk was en enigiets moontlik was.
Wat weet jy vir seker van jou ma, en wat dink jy? As jy foto's van jou ma op verskillende ouderdomme het, moet jy dit noukeurig ondersoek. Eerder as die storie wat jy van die foto of die storie vertel wat jy vertel het, watter storie vertel die foto?
Vaders en Dogters: Die ideale en die regte
Daar word gesê dat die meeste driejarige meisies verlief raak op hul vaders; Sommige wil selfs hê hul ma moet verdwyn sodat hulle met hul pa kan trou. Ander meisies groei in vroue wat hul hele lewens spandeer en soek na iemand om oor hulle te kyk.
Vader is die argetipe van die Ouderling, die Koning, die Wyse. Hy is leraar, towenaar, verdediger van die geloof en die ryk. Hy is beide Darth Vader en Dumbledore. Hy is Afwesige Vader en Atticus Finch. Zeus en Milquetoast. Hy is al hierdie en 'n duisend ander gesigte - kompleks, teenstrydig, heeltemal uniek, en heeltemal joune.
Gedurende hierdie boek (en my lewe) het ek van my "vader" geskryf en in die herinnering aan kinderherinnerings, "Daddy." Albei titels beskryf sy rol in my lewe. Hy is die een wat my nuuskierigheid koester en op my prestasies gesmeek het; Hy is ook die een wat my gesig geklap het om te lieg. Hy het, meer as enigiemand anders, my Wild Child-begeertes aangemoedig en gemodelleer om die pad wat drome volg, te versterk.
Nie al my susters sal dieselfde sê nie.
"Dit maak nie saak wie my pa was nie," het Anne Sexton in 'n tydskrif geskryf, "dit maak saak wie ek onthou hy was."
VERKLARING: Dogters Skryf Vader / Daughters Skryf Pappa
Nou, soos ons begin met ons geskrewe Verduidelikings van Vader, bring ek 'n foto van Pappa op die Golden Gate-brug in sy vlootdrag in gedagte. Sy wye kraag in die wind opgelig.
Maak nie saak hoeveel keer of met hoeveel groepe ek die spoedige "My pa se hande" gebruik het nie, die verhale wat daaruit voortvloei, verras my altyd in hul varsheid, hul individualiteit en hul wilde rypheid. Ek gebruik al baie jare die spoed, ek kan nie onthou waar ek dit eers gehoor het of die eerste keer wat ek daarvan geskryf het nie.
Probeer dit vir jouself as 'n eenvoudige skryf-oefen-styl, tydige, gefokusde skryfwerk. Stel jou timer vir sewentien minute, skryf die prompt "My pa se hande" bo-aan 'n leë bladsy en volg die eerste prentjie wat verskyn. Moenie stop totdat die timer afgaan nie.
Nadat jy klaar is, asemhaal, lees hardop wat jy geskryf het, en volg op met enige gedagtes of gevoelens.
Is al hierdie besonderhede oor familie en verkenning in verhoudings wat stories opwek wat op verrassende plekke verskyn terwyl jy net die dag-tot-dag in jou reisnotas se notaboek skryf? Dit is 'n goeie ding; Wie weet wat van al hierdie stukkies geheue en weerkaatsing kan kom?
Skryf van outentieke wildheid gebeur gewoonlik nie soos die brandhout-verskynsel nie; dit is meer van 'n draai die grond, plant 'n tuin, water dit, wees geduldig en hou onkruid soort proses.