Verkiesing van 1860 - GESKIEDENIS - Inligting
Die verkiesing van 1860 was een van die belangrikste presidensiële verkiesings in die Amerikaanse geskiedenis. Dit het die Republikeinse benoemde Abraham Lincoln gekant teen die genomineerde Demokratiese Party, senator Stephen Douglas, die genomineerde van die Southern Democratic Party, John Breckinridge, en die genomineerde John Bell van die Constitutional Union Party. Die belangrikste kwessie van die verkiesing was slawerny en regte van state. Lincoln het as oorwinnaars uit die stryd getree en word die 16de president van die Verenigde State tydens 'n nasionale krisis wat state en gesinne uitmekaar sou skeur en Lincoln se leierskap sou toets en oplos: die burgeroorlog.
Lincoln se politieke geskiedenis
Abraham Lincoln se politieke ambisies het in 1832 begin toe hy net 23 jaar oud was en vir die Illinois Huis van Verteenwoordigers gehardloop. Terwyl hy daardie verkiesing verloor het, is hy twee jaar later in die staatswetgewer verkies as lid van die Whig -party, waar hy in die openbaar sy minagting vir slawerny aangekondig het.
In 1847 word Lincoln verkies tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, waar hy op 10 Januarie 1849 'n wetsontwerp voorstel om slawerny in die District of Columbia af te skaf. Die wetsontwerp slaag nie, maar dit maak die deur oop vir latere slawernywetgewing.
In 1858 het Lincoln vir die Senaat gehardloop, hierdie keer as 'n Republikein teen die demokraat Illinois A. Stephen A. Douglas. Hy het die verkiesing verloor, maar het bekendheid verwerf vir homself en die nuutgestigte Republikeinse Party.
1860 Republikeinse nasionale konvensie
Die Republikeinse Party het sy tweede nasionale byeenkoms op 16 Mei 1860 in Chicago, Illinois, gehou. Dit het 'n matige standpunt oor slawerny ingeneem en was teen die uitbreiding daarvan, hoewel sommige afgevaardigdes wou hê dat die instelling heeltemal afgeskaf sou word.
Die twee voorlopers vir die Republikeinse presidensiële benoeming was Lincoln en New York Senator William Seward. Na drie stemme is Lincoln genomineer met Hannibal Hamlin as sy hardloopmaat.
Demokrate verdeel oor slawerny
Die Demokratiese Party was in skerwe in 1860. Hulle moes die eenheidsparty gewees het, maar was eerder verdeeld oor slawerny. Suid -demokrate het gedink slawerny moet uitgebrei word, maar Noord -demokrate het die idee gekant.
Die regte van die state is ook sterk bespreek. Suid -demokrate het gevoel dat state die reg het om hulself te regeer, terwyl Noord -demokrate die Unie en 'n nasionale regering ondersteun.
Met sulke verwarring onder die geledere, was dit onduidelik hoe die Demokratiese Party ooit 'n kandidaat sou benoem vir die verkiesing van 1860. Maar op 23 April 1860 het hulle in Charleston, Suid -Carolina, vergader om hul platform te besluit en 'n genomineerde te identifiseer.
Stephen Douglas was die voorloper, maar Suid-Demokrate het geweier om hom te ondersteun omdat hy nie 'n platform vir slawerny sou aanvaar nie. Baie het uit protes uitgestap en die oorblywende deelnemers laat sonder dat die meerderheid nodig was om Douglas aan te wys; die byeenkoms het sonder 'n genomineerde geëindig.
Die Demokrate het twee maande later weer in Baltimore vergader. Weer eens het baie Suid -afgevaardigdes in afsku vertrek, maar daar het genoeg oorgebly om Douglas as hul presidensiële genomineerde aan te wys en sy lopende maat, die voormalige goewerneur van Georgia, Herschel Johnson.
Suid -Demokrate het John Breckinridge, 'n voorstander van slawerny en die regte van die state, genomineer om hulle in die verkiesing te verteenwoordig. Die senator van Oregon, Joseph Lane, was sy hardloopmaat.
Konstitusionele Unie Party
Die Party van die Konstitusionele Unie bestaan ​​hoofsaaklik uit ontevrede Demokrate, Unioniste en voormalige Whigs. Op 9 Mei 1860 het hulle hul eerste byeenkoms gehou en die slavernier van Tennessee, John Bell, benoem as hul presidensiële genomineerde en die voormalige president van die Harvard -universiteit, Edward Everett, as sy hardloopmaat.
Die Party van die Constitutional Union beweer dat hy die regsparty is. Hulle het geen amptelike standpunt ingeneem oor slawerny of regte van state nie, maar het belowe om die Grondwet en die Unie te verdedig.
Tog wou Bell 'n kompromie aangaan oor die onderwerp van slawerny deur die Missouri Compromise -lyn oor die Verenigde State uit te brei en slawerny wettig te maak in nuwe state suid van die lyn en onwettig in nuwe state noord van die lyn. Hulle het gehoop om kiesers wat ontsteld was oor die verdeeldheid van die Demokratiese Party, te laat swaai.
Presidensiële veldtog van 1860
Nie een van die 1860 presidensiële kandidate het naby die vlak van veldtogte gekom wat in die huidige verkiesings gesien is nie. Trouens, behalwe Douglas, het hulle meestal by hulleself gehou en bekende partylede en burgers vir hulle by veldtogte en parades laat veldtog hou. Baie van die veldtogte was egter daarop gemik om kiesers op die verkiesingsdag in die stembus te kry.
Lincoln se politieke ervaring en toesprake spreek vanself, maar een van sy hoofdoelwitte was om die Republikeinse party verenig te hou. Hy wou nie hê dat sy party die onenigheid van die Demokrate openbaar nie, en hy hoop om die demokratiese stemme te verdeel.
Douglas het veldtogte in die noorde en suide gemaak om hopelik die verdeelde kiesersbasis in die suide te vergoed, en 'n reeks veldtogtoesprake gehou ten gunste van die Unie.
1860 Verkiesingsuitslae: Die Suid reageer
Op 6 November 1860 het kiesers na die stembus gegaan om hul stem vir die president van die Verenigde State uit te bring. Lincoln het die verkiesing gewen in 'n grondstorting van die kieskollege met 180 verkiesingsstemme, hoewel hy minder as 40 persent van die algemene stemme behaal het.
Die Noorde het baie meer mense as die Suide gehad en daarom beheer oor die Kieskollege. Lincoln het die Noordelike state oorheers, maar het nie 'n enkele suidelike staat gehad nie.
Douglas het 'n mate van Noordelike steun gekry - 12 verkiesingsstemme - maar nie naastenby genoeg om 'n ernstige uitdaging aan Lincoln te bied nie. Die suidelike stem is verdeel tussen Breckenridge wat 72 verkiesingsstemme gewen het en Bell wat 39 verkiesingsstemme gekry het. Die skeuring het verhoed dat een van die kandidate genoeg stemme kry om die verkiesing te wen.
Die verkiesing van 1860 het die Demokratiese en Republikeinse partye stewig gevestig as die meerderheidspartye in die Verenigde State. Dit bevestig ook diepgewortelde sienings oor slawerny en state se regte tussen die noorde en suide.
Voor Lincoln se inhuldiging het elf suidelike state van die Unie afgestig. Weke na sy inswering het die Konfederale Weermag op Fort Sumter afgevuur en die burgeroorlog begin.
1860 Presidensiële algemene verkiesingsuitslae. David Leip se Atlas van Amerikaanse presidensiële verkiesings.
Konstitusionele Unie Party. "Geen Noord, geen Suid, geen Ooste, geen Wes nie, niks anders as die Unie nie." Nasionale Parkdiens. Amerikaanse departement van binnelandse sake.
Konstitusionele Unie Party. Texas State Historical Association.
Pre-presidensiële loopbaan 1830-1860. Nasionale Parkdiens. Departement van Binnelandse Sake.
Suidelike Demokratiese Party. Ohio History Central.
Presidensiële verkiesing van die Verenigde State van 1860. Encyclopedia Virginia.
Die verkiesing van 1860 -rolspel
'N Rolspel gebaseer op die verkiesing van 1860 stel studente in staat om die politieke debatte van die tyd en die werklike redes vir die burgeroorlog te ondersoek.
Die meeste van my studente deel 'n tekenprentagtige weergawe van die oorsake van die burgeroorlog: slawerny was aaklig President Abraham Lincoln was 'n groot man wat slawerny gehaat het, om die slawe te bevry, het hy 'n oorlog gevoer teen die suide wat die noorde gewen het en slawe is bevry.
Hierdie algemene, maar baie onakkurate geskiedenis versterk ten minste twee ongelukkige mites: die Verenigde State voer oorloë slegs vir hoë morele doeleindes en Afro -Amerikaners is hul vryheid te danke aan die pogings van 'n groot wit man.
Die aktiwiteite in hierdie les bied aan studente 'n meer komplekse en waarheidsgetroue historiese prentjie, en help dus om hierdie mites deur te steek.
Vier politieke partye ding mee om die presidentskap in 1860. Die uitkoms het gelei tot 'n sosiale aardbewing wat die Verenigde State van Amerika permanent verander het. Die rolspel vra studente om die werklike kwessies wat deur die verskillende partye in 1860 aangespreek is, te hanteer. Dit gee studente die gereedskap om 'n paar van die hoofoorsake van die burgeroorlog te ontleed, en help hulle om die simplistiese opvattings van die oorlog te verdryf. mag, onbewustelik, ronddra.
Geskryf deur Peter Joseph, RHAM High School, Hebron, Connecticut
Graadvlak: Hoërskool, ontwerp vir die 11de graad algemene kurrikulum vir Amerikaanse geskiedenis
Verwagte klasse sessies sal voltooi word: Twee 45 minute klasperiodes
Doelwitte: Studente sal in staat wees om:
Identifiseer oorsake van afstigting
Identifiseer redes vir die verblyf in die Unie
Sintetiseer historiese inligting en skep 'n aksie
Gee 'n logiese argument vir 'n aksie
The Past and Present Great Republics of the World- the Secession Movement- Lessons of History, New York Herald, 1 Januarie 1861, bl. 4
'N Egte unie -toespraak, Milwaukee Sentinel, 6 Januarie 1861, bl. 2
The Southern Confederacy: No Temporizing, Georgia Weekly Telegraph, 7 Februarie 1861, bl. 3
Ontbinding en die gevolge daarvan "The Inexorable Logic of Events", Philadelphia Inquirer, 22 Desember 1860, bl. 4
Voor die les: Studente moes reeds die toepaslike handboekafdelings oor die verkiesing van 1860 gelees het.
Die verkiesing van Abraham Lincoln in 1860 het die land op 'n kruispad geplaas. Gedurende die veldtog het die vuurvrate in die diep suide belowe om die Unie te vernietig as Lincoln of 'n Republikein verkies word. In hul oë sou Lincoln en die Republikeine die suidelike lewenswyse vernietig deur die instelling van slawerny af te skaf. Sessiebyeenkomste is dwarsoor die suide opgeroep, aangesien state besluit het of hulle in die Unie wil bly of nie.
Die klas simuleer sy eie afstigtingskonvensie. Die artikels bespreek moontlike probleme rondom Lincoln se verkiesing, afstigting of die nadraai van 'n staat se besluit om af te skei. Die instrukteur moet studente moontlik help om te sien hoe die toegewysde artikel vir hul groep inpas in die debat oor afstigting.
Verdeel die klas in pare of groepe van drie. Elke groep verteenwoordig een provinsie van ons staat, en sal een stem hê terwyl ons ons besluit neem.
Elke groep moet die artikel The Past and Present Great Republics of the World sowel as 'n ander koerantberig uit 1860 kry. Op grond van hierdie twee lesings moet die studente die volgende take voltooi:
Identifiseer argumente vir en teen afstigting
Identifiseer argumente vir en teen die verblyf in die Unie
Neem standpunt in oor die kwessie. Gebruik die meegeleverde lesings, sowel as hul kennis van die tydperk, om 'n oortuigende brief of toespraak op te stel met die argument vir of teen afstigting van die Unie.
Elke groep moet 'n plakkaat maak wat hul standpunt voorstaan, en 'n toespraak/advertensie van 30 sekondes opstel om die kiesers van hul standpunt in te lig
Een student uit elke groep sal die toespraak/advertensie aan die klas voorhou.
Nadat elke groep in die klas hul toespraak/advertensie aangebied het, moet die klas stem of hulle van die Verenigde State wil skei op grond van die verkiesing van Abraham Lincoln.
Studente kan geëvalueer word op hul toespraak/advertensie of op hul plakkaat
Studente skryf 'n kort beskrywing van wat daarna gebeur op grond van hul besluit. Voor watter nuwe uitdagings en probleme kom hulle te staan? Wat is hul volgende stap as hulle afskei? Hoe help hulle die poging van die Unie as hulle lojaal bly?
As die klas vir afstigting gekies het, moet hulle 'n nuwe staatsgrondwet skep
As die klas verkies om in die Unie te bly, stel 'n brief op aan president Lincoln waarin hy hom adviseer oor hoe hy met Forth Sumter en die rebellie moet omgaan.
II. Tyd, kontinuïteit en ampverandering
b. Pas sleutelbegrippe soos tyd, chronologie, kousaliteit, verandering, konflik en kompleksiteit toe om verbindings tussen patrone van historiese verandering en kontinuïteit te verduidelik, te analiseer en aan te toon
d. Gebruik stelselmatig prosesse van kritiese historiese ondersoek om die verlede te rekonstrueer en herinterpreteer, soos die gebruik van 'n verskeidenheid bronne en die geloofwaardigheid daarvan, die bevestiging en afweging van bewyse vir aansprake en die soek na oorsaaklikheid.
IV. Krag, gesag en bestuur
b. Verduidelik die doel van die regering en ontleed hoe sy magte verkry en geregverdig word
d. Vergelyk en ontleed die wyse waarop nasies en organisasies reageer op konflikte tussen magte van eenheid en kragte van diversiteit
f. Ontleed en evalueer toestande, optrede en motiverings wat bydra tot konflik en samewerking binne en tussen nasies
Standaard 1: Inhoudskennis
1.1- Toon begrip vir belangrike gebeurtenisse en temas in die geskiedenis van die Verenigde State.
1.7- Verduidelik die doel, strukture en funksies van regering en reg op plaaslike, staats-, nasionale en internasionale vlak.
1.8- Beskryf die interaksie tussen burgers en hul regering by die opstel en implementering van wette.
Standerd 2: Geskiedenis/Sosiale Studies Geletterdheid
2.1- Kry toegang tot en versamel inligting uit 'n verskeidenheid primêre en sekondêre bronne, insluitend elektroniese media
2.2- Interpreteer inligting uit 'n verskeidenheid primêre en sekondêre bronne, insluitend elektroniese media
2.3- Skep verskillende vorme van geskrewe werk om 'n begrip van geskiedenis en sosiale studies te toon
2.4- Demonstreer die vermoë om deel te neem aan die diskoers van sosiale studies deur middel van ingeligte bespreking, debat en effektiewe mondelinge aanbieding
3.1- Gebruik bewyse om historiese interpretasies te identifiseer, te ontleed en te evalueer
3.2- Analiseer en evalueer menslike optrede in historiese en/of kontemporêre kontekste vanuit alternatiewe oogpunte.
Die kanonsalf wat op 6 November 1860 met sonsopkoms oor Springfield, Illinois, gedonder het, dui nie op die begin van 'n geveg nie, maar op die einde van die bitter, hewige ses maande lange veldtog vir president van die Verenigde State. Die verkiesingsdag het uiteindelik aangebreek. Lincoln het waarskynlik, net soos sy bure, wakker geword by die eerste kanonontploffing, as hy enigsins geslaap het. Net 'n paar dae tevore, waarsku dat 'die bestaan ​​van slawerny op die spel is', Suid -Carolina Charleston Mercury het gevra vir 'n vinnige afstigtingsbyeenkoms in 'elke suidelike deelstaat' as die 'Abolitionist white man' die Withuis sou vang. Dieselfde dag het 'n prominente New York -demokraat geprofeteer dat as Lincoln verkies sou word, "ten minste Mississippi, Alabama, Georgia, Florida en Suid -Carolina sou afskei."
Tog het die gevaar dat 'n Lincoln -oorwinning katastrofies sou wees, min daartoe gelei dat die stad se feestelike gemoedstoestand leeggemaak is. Teen die tyd dat die stembusse om 08:00 oopgemaak het, het 'n joernalis berig: 'rustigheid het Springfield heeltemal verlaat' en 'die rumoer buite' het 'ontwaak', ongeag watter trae geeste daar onder die bevolking mag wees.
Minder as drie weke vroeër het Lincoln aan 'n oproeper vertrou dat hy 'n volle termyn in die senaat sou verkies het, "waar daar meer kans was om 'n reputasie te maak en minder gevaar om dit te verloor as#vier jaar in die presidentskap." Dit was 'n verstommende erkenning. Maar nadat hy die afgelope vyf jaar twee senatoriale wedrenne verloor het, mees onlangs was dit vir Stephen A. Douglas — een van die twee Demokrate wat hy nou teengestaan ​​het in sy stryd vir die Withuis, begryplik.
As hy koel na sy verkiesingsvooruitsigte kyk, het hy rede gehad om te verwag dat hy sou seëvier. Tydens 'n belangrike staatsverkiesing twee maande tevore, algemeen beskou as 'n voorbode van die presidensiële wedstryd, het Maine 'n Republikeinse goewerneur met 'n gesonde meerderheid verkies. Republikeine het ook indrukwekkende meerderhede in Pennsylvania, Ohio en Indiana verdien. Lincoln het homself uiteindelik toegelaat om te glo dat die 'wonderlike oorwinnings' blykbaar die sukses van die Republikeinse saak in November voorskadu.
Die probleem was dat vier kandidate om die presidentskap meeding. Vroeër die jaar het die Demokratiese Party wat in dele geskeur is, in die noordelike en suidelike faksies verdeel, wat 'n verwatering van sy gewone krag belowe het, en 'n nuwe Party van die Constitutional Union het die politikus Tennessee, John Bell, as president aangewys. Alhoewel Lincoln oortuig was dat geen 'kaartjie deur die mense gekies kan word nie, tensy dit ons s'n is', kon niemand absoluut seker wees dat enige kandidaat genoeg kiesstemme sou kry om die presidentskap reguit te wen nie. As niemand 'n absolute meerderheid van die kiesers kry nie, gaan die wedstryd na die Huis van Verteenwoordigers. Enigiets kan nog gebeur.
Stephen A. Douglas, die presidensiële standaarddraer van Noordelike Demokrate, het ontken dat hy hoop op so 'n uitkoms koester, maar privaat daarvan gedroom het. Uitgaande president James Buchanan se goedgekeurde keuse, vise -president John C. Breckinridge van Kentucky, het onwaarskynlik die Demokratiese gunsteling geword in die president se tuisstaat Pennsylvania, waar "Old Buck" steeds gewild was. In New York het die opposisie teen Lincoln saamgevoeg rondom Douglas. Horace Greeley, redakteur van die pro-Lincoln New York Tribune, het die Republikeinse gelowiges aangemoedig om nie 'n beroep op sake of plesier, besoeke aan rampe, rou of matige siekte toe te laat om u van die stembus af te weer nie.
Ondanks die langdurige onsekerheid, het Lincoln in die openbaar byna niks gedoen nie, en kosbaar klein privaat om sy eie saak te bevorder. Die heersende politieke tradisie het stilte van presidentskandidate vereis. In vorige verkiesings het benoemdes wat die gewoonte teëgestaan ​​het, wanhopig gelyk en altyd verlore gegaan. Buitendien, wat die smeulende kwessie van slawerny betref, lyk die keuse duidelik genoeg. Douglas het die idee voorgehou dat setlaars in nuwe Westerse gebiede geregtig was om slawerny op of af te stem vir hulself, terwyl Breckinridge aangevoer het dat slawe -eienaars hul menslike eiendom kan neem waar hulle wil. Teenoor albei staan ​​Lincoln.
So 'n diepgaande meningsverskil het moontlik voedsel vir ernstige debat gelewer. Maar daar was geen sulke geleenthede in die heersende politieke kultuur van Amerika in die middel van die 19de eeu nie, selfs nie toe die werksaamheid bewese debatvoerders soos Lincoln en Douglas gehad het nie, wat twee jaar tevore beroemd van aangesig tot aangesig geveg het. William Cullen Bryant, redakteur van die pro-Republikein, is bekommerd dat Lincoln in die versoeking sou kom om die politiek te hervat New York Evening Post, het hom onomwonde herinner dat "die oorgrote meerderheid van u vriende wil hê dat u geen toesprake lewer nie, as kandidaat geen briewe skryf nie, geen beloftes doen nie, geen beloftes maak nie, en selfs nie die vriendelike woorde gee wat mans geneig is om te interpreteer nie beloftes. " Lincoln het verplig.
Hy was reeds op rekord dat hy slawerny as ''n morele, politieke en sosiale onreg' beskou het wat 'as 'n onreg beskou moet word.met die vaste idee dat dit tot die einde moet en sal kom. "Hierdie gevoelens alleen het genoeg bewys om Suid -Afrikaners te ontstel. Maar Lincoln het nooit onmiddellike afskaffing aanvaar nie, wetende dat so 'n posisie hom van die Amerikaanse Amerikaanse kiesers sou afgesonder het en hom onverkiesbaar gemaak het. Lincoln was onveranderlik in stryd met die uitbreiding van slawerny en was steeds bereid om sy voortbestaan ​​te "verdra" waar dit reeds bestaan ​​het, in die oortuiging dat insluiting dit "in die loop van uiteindelike uitsterwing" sou plaas.
Toe 'n bekommerde besoeker uit New England hom egter die dag voor die verkiesing aanspoor om die mans eerlik te skrik oor die vooruitsig op sy oorwinning, vlieg Lincoln in 'n seldsame woede, en, soos sy persoonlike sekretaris John George Nicolay opgemerk het, het sulke mans "leuenaars en boefies" genoem. Soos Lincoln hartlik verduidelik: "Dit is dieselfde ou truuk waarmee die Suide elke Noordelike oorwinning afbreek. Selfs al was ek persoonlik bereid om die morele beginsel wat by hierdie wedstryd betrokke was, uit te ruil vir die kommersiële wins van 'n nuwe onderwerping aan die Suide , Ek sou Washington toe gaan sonder die voorkoms van die manne wat my ondersteun het en my vriende was voor die verkiesing, ek sou magteloos wees soos 'n blok bokkieshout. "
In die laaste brief van sy nie -veldtog, wat 'n week voor die verkiesingsdag saamgestel is, kan 'n mens hoor hoe die kandidaat weier om in 'n verdere debat betrokke te raak: "Vir die goeie manne van die Suide, en ek beskou die meerderheid van hulle as sodanig. beswaar om sewe en sewentig keer te herhaal, maar ek het sleg manne wat ook te doen het, beide Noord- en Suid -mense wat gretig is na iets nuuts waarop hulle nuwe wanvoorstellings kan baseer, en mense wat my wil skrik, of ten minste die karakter van skaamte en lafhartigheid op my wil vestig. Hulle sou byna elke brief wat ek kon skryf, aangryp as 'n 'vreeslik afkom. ' Ek is van plan om hierdie here dop te hou en nie onnodig wapens in hul hande te lê nie. "
So eindig Lincoln se "veldtog" vir president soos dit begin het: in vaste stilte, en in dieselfde stad Illinois waaraan hy so hardnekkig vasgehou het sedert die nasionale byeenkoms. Soos die sonsverduistering wat die Illinois -son in Julie verduister het, het Lincoln in Springfield gebly, ten volle versteek.
Binne wat 'n besoekende verslaggewer beskryf het as die "gewone, netjiese, twee verdiepings" hoekhuis waar hy al 16 jaar saam met sy gesin gewoon het, het Lincoln bereid om die uitspraak van die mense te aanvaar. In sy slaapkamer op die tweede verdieping het hy ongetwyfeld sy gewone formele swart pak aangetrek en sy lang arms in 'n jas getrek wat oor 'n stywe wit hemp en kraag en 'n swart onderbaadjie gedra is. Soos altyd het hy 'n swart das sorgeloos om sy senuweeagtige nek gewikkel en stewige stewels getrek en hoe kon dit anders wees? — oor sy groot voete. Hy het waarskynlik Mary en hul twee jonger seuns, die 9-jarige Willie en die 7-jarige Tad, by die etenstafel gegroet. (Die oudste, Robert, het onlangs sy eerstejaar aan Harvard begin.)
Lincoln het waarskynlik sy gewone ekstra ontbyt saam met die gesin geneem en 'n roosterbrood met koffie afgespoel. Uiteindelik trek hy die kenmerkende stoofpyp hoed aan wat hy op 'n ysterhaak in die voorportaal gehou het. Toe, soos altyd, vergesel van die voortsetting van sekuriteitsmanne of politieke hulpverleners, stap hy na buite, draai 'n paar blokke na die noordweste na die Illinois State Capitol en stap verder na sy hoofkwartier.
Die opwindende lug wat Lincoln begroet het, het hom moontlik verras en selfs bekommerd oor hom. Die onredelike koue kan die opkoms van die kiesers demp. Namate die oggend warm geword het, het berigte oor sondeurdrenkte, wolklose lug van die een kant van die staat na die ander kant die Republikeinse harte ontroer, en klementweer was deurslaggewend vir die taak om wyd verspreide plattelandse kiesers, hoofsaaklik Republikein, na veraf stemlokale te lok.
Eens berug vanweë sy modderige strate en vrylik swerwende varke, spog Springfield nou met 'n groot en groeiende bevolking van prokureurs, dokters en handelaars en groepe van twee- en drieverdieping baksteenstrukture wat oor houtpaadjies stoep.
Die imposante staatshuis dreig met byna onaangename grootheid oor die stad, die rooi geverfde koperkoepel wat twee keer so hoog is as enige ander struktuur in die stad. Sedert sy benoeming in Mei het Lincoln sy amptelike hoofkwartier en sy amptelike stilte in 'n hoeksuite op die tweede verdieping gehandhaaf wat gewoonlik vir die goewerneur van die staat gereserveer was. Ses maande lank het Lincoln besoekers hier verwelkom, 'amusante verhale' vertel, vir skilders geplaas, aandenkings opgehoop, aan geselekteerde korrespondensie gewerk en deur die koerante gesoek. Nou was hy op pad daarheen om sy laaste ure as presidentskandidaat deur te bring.
Lincoln het uit die suide die kalksteen -staatshuis binnegegaan deur sy groot dennedeure. Hy dwaal verby sy kamer van die Hooggeregshof, waar hy gedurende sy 24-jarige regsloopbaan talle sake aangevoer het, en verby die aangrensende biblioteke waar hy ondersoek ingestel het na die opspraakwekkende toespraak wat hy nege maande tevore in New York by Cooper Union gelewer het. Daarna het hy die binnetrap geklim, aan die bokant waarvan die sierlike vergaderkamer gestaan ​​het, waar hy in 1858 die nominasie van die Republikeinse senaat aanvaar het met sy opwindende "House Divided" -rede.
Hy het sy gedagtes soos gewoonlik by homself gehou en na 'n matte met vloerbedekking van 15 voet by 25 voet en kleiner aangrensende kantoor gegaan, eenvoudig ingerig met gestoffeerde en gewone houtstoele, 'n lessenaar en 'n tafel. maande deur die nuwe goewerneur, John Wood.
Hier het die joernaliste wat op die verkiesingsdag opgedaag het om Lincoln se bewegings te dek, die kandidaat teëgekom, "omring deur 'n abattis van deurmekaar koerante en gemaklik in die sitkamer van twee stoele, die een wat sy lyf ondersteun, die ander sy hakke." By 'n hartlike "kom in, meneer" in die stampvol kamer, word 'n koerantman in New York getref deur die kandidaat se "maklike, outydse, onhandige manier" en was verbaas om 'niks van die harde, knapperige, koue voorkoms' te vind nie oor hom "wat" die meeste veldtogportrette oorheers het. " Lincoln het sy bes gedoen om sy 'wenwyse' en 'aangenaamheid' te toon, en het die vroeë deel van die dag 'besoekers ontvang wat hom versoek is', met respek elke keer dat 'n nuwe afvaardiging opdaag. "Dit was beide talle en uiteenlopende verteenwoordigende, miskien soveel humeure en soveel nasionaliteite as wat maklik in die Weste bymekaar gebring kon word."
Toe byvoorbeeld ''n paar rowwe omhulsel' 'inbars, wat, nadat hy vir hom gestem het, 'n wens uitgespreek het om na hul man te kyk,' het Lincoln hulle 'vriendelik' ontvang totdat hulle 'weg is, in alle opsigte deeglik tevrede' . " Vir 'n afvaardiging van New Yorkers het Lincoln ontevredenheid beleef en vir hulle gesê dat hy beter sou voel as hulle by die huis gebly het om te stem. Net so, toe 'n verslaggewer uit New York aankom om hom in die skadu te sit, lig hy 'n wenkbrou en skel: "'n stem is 'n stem wat elke stem tel."
Maar toe 'n besoeker vra of hy bekommerd is dat suidelike state sou afskei as hy wen, het Lincoln ernstig geword. 'Hulle kan eers 'n bietjie daaroor roer,' het hy gesê. 'Maar as hulle wag tot na die inhuldiging en op 'n openlike daad, hulle sou hulle hele lewe lank wag. "Die opwinding van die uur was nie gewaardeer nie, maar was 'n aanduiding van 'n beleid van nie -aggressie.
Op hierdie gespanne dag het Lincoln die hoopvolle mening gegee dat 'verkiesings in hierdie land soos' groot swere 'was, en dit veroorsaak baie pyn voordat dit tot 'n punt gekom het, maar nadat die moeilikheid verby was, was die liggaam gesond. as tevore." Hy was gretig dat die veldtog 'tot 'n einde kom', maar vertraag sy eie stem. Toe die horlosie tik, bly hy afgesonderd in die suite van die goewerneur, "omring deur vriende. Blykbaar so onbesorg as die onduidelikste man in die land", en kyk af en toe by die venster uit na die oorvol stemlokaal oorkant Capitol Square.
Toe Lincoln wakker word, begin meer as vier miljoen wit mans hul keuses vir die presidentskap registreer. In die gewilde New York-stad het die patrisiërs-advokaat George Templeton Strong, 'n vurige Lincoln-ondersteuner, die geskiedenis in die gesig gestaar. '' N Gedenkwaardige dag, 'het hy in sy dagboek geskryf. "Ons weet nog nie waarvoor nie. Miskien vir die verbrokkeling van die land, miskien vir nog 'n bewys dat die Noorde skugter en huursoldaat is, miskien om te bewys dat die suidelike blaas waardeloos is. Ons kan nog nie sê watter historiese les die gebeurtenis van 6 November was nie. , 1860, sal leer, maar die les kan nie nalaat om gewigtig te wees nie. "
Die Virginia -ekstremis, Edmund Ruffin, wou ook hê dat Lincoln sou wen, maar om 'n ander rede. Net soos baie ander afskeidingslede, het Ruffin gehoop dat 'n Lincoln -oorwinning die Suide sou bemoedig om die Unie te verlaat. Vroeër daardie jaar het die landbou -teoretikus en politieke oproeraar 'n stuk spekulatiewe fiksie gepubliseer, getiteld Verwagtinge van die toekoms, waarin hy voorspel het dat "die obskure en growwe Lincoln" deur die afdeling Abolition Party of the North verkies sou word, wat weer die suidelike weerstand teen "onderdrukking en dreigende onderwerping" sou regverdig en naamlik 'n stryd om " onafhanklikheid. "
'N Paar honderd kilometer noord, in die afskaffing van Quincy, Massachusetts, het Charles Francis Adams, kandidaat vir die Republikeinse Kongres, seun van 'n Amerikaanse president, kleinseun van 'n ander en trotse erfgenaam van 'n lang familietradisie van anti -slawerny, met trots die hele kaartjie gestem van die Republikeine, "verheug:" Dit is 'n merkwaardige idee om na te dink dat die proses om die heersers te verander op 'n vreedsame wyse op hierdie oomblik vreedsaam aan die gang is en dat dit na alle waarskynlikheid 'n verandering is. " Tog het Adams gehoop op 'n ander Republikein —William Seward — om die benoeming te wen.
Nader aan Springfield en moontlik die waarheid oor die verdeelde gees van Amerika en 'n veteraan uit die Mexikaanse Oorlog, het teenstrydige emosies laat ontstaan ​​oor die keuses waarmee sy bure in Galena, Illinois, te kampe het. 'Uitsonderlik 'n' Lincoln -man ',' lyk Ulysses S. Grant nietemin as 'n bedanking van die Republikein se sukses. 'Die feit is dat ek dink dat die Demokratiese party 'n bietjie wil suiwer, en niks sal dit so effektief as 'n nederlaag doen nie,' het die afgetrede soldaat gesê en begin nou weer lewe in die familie se leerbruiningsbedryf. 'Die enigste ding is dat ek nie daarvan hou om te sien hoe 'n Republikein die party verslaan nie.'
In die geboortestad Chicago, Stephen A. Douglas, het kiesers intussen twee uur wag in rye van vier blokke aangedurf. Maar Douglas was nie daar om sy eie stem te maak nie. Op die suidelike deel van 'n meervoudige stadsreis, bevind hy hom in Mobile, Alabama, waar hy moontlik troos geneem het dat Lincoln se naam nie eens op die stembriewe van die staat verskyn het nie, of op die een of ander nege Deep Suid -state. Die man wat Lincoln slegs twee jaar tevore vir die senaat geklop het, het nou sy tuisstaat verloor en daarmee die grootste prys in die Amerikaanse politiek vir dieselfde man.
Vanaf die verkiesingsdag het Lincoln nie net sy drie teenstanders nie, maar ook sy eie hardloopmaat, Hannibal Hamlin, suksesvol vermy. Republikeine het die senator van Maine vir vise -president aangewys sonder Lincoln se medewete of toestemming en in 'n ander heersende politieke gebruik wat sulke keuses uitsluitlik aan die afgevaardigdes oorgelaat het in 'n poging om die kaartjie te balanseer. Nadat hy 'n gemeenskaplike kennis gevra het om sy 'respek' 'n week na die byeenkoms aan Hamlin oor te dra, het Lincoln twee maande lank gewag voordat hy met direkte kommunikasie begin het. Selfs toe het hy daarop gewys dat hulle albei in die 30ste kongres van 1847 tot 1849 gedien het, en#8212 Lincoln as 'n kongreslid en Hamlin as 'n senator, en erken: "Ek kan nie onthou dat ons voorgestel is nie." Byna grimmig voeg hy by: "Dit lyk vir my asof ek en jy kennis moet neem."
Nou, op die verkiesingsdag, sou die lede van die Republikeinse Party baie stem, net soos hulle 'gehardloop' het: afsonderlik en stil.
Frederick Douglass was skepties. Net soos Lincoln, was die voormalige slaaf 'n hartstogtelike burgerregtepionier, selfopgevoed, 'n briljante skrywer en 'n boeiende redenaar. Alhoewel beide mans die idee verwerp het dat die Grondwet Amerikaners die reg gee om slawe te besit, was Douglass dit nie eens dat die Grondwet slawerny beskerm het in state waar dit bestaan ​​het voor die stigting van die Republiek of in suidelike state wat sedertdien by die Unie aangesluit het nie. En terwyl Douglass 'dreigemente van geweld' teen Republikeine in Kentucky en ander state 'en die dreigemente van ontbinding van die Unie in die geval van die verkiesing van Lincoln ontken', kon hy homself nie regstreeks vir Lincoln prys nie. Hul warm persoonlike kennismaking sou nog 'n paar jaar lank nie begin nie.
Die werklike stemlokaal van Springfield, wat in 'n hofsaal opgestel is, twee vlugte bo in die langwerpige Sangamon County Court House in Sixth- en Washingtonstraat, het bestaan ​​uit twee gedeeltelik ingeslote "stemvensters naby mekaar", een vir Demokrate, een vir Republikeine. Dit was '' 'n besondere reëling '' volgens die korrespondent van St. 'N Kieser moes slegs die voorafgedrukte stembrief van sy keuse buite optel en dan die trap opklim om sy eie naam aan 'n verkiesingsklerk bekend te maak en die stembrief in 'n deurskynende glasbak te plaas. Dit was slegs in naam geheim: kiesers wat openlik hul duidelik getinte, versierde vorms vasgeklem het terwyl hulle in die ry wag, het presies aangedui hoe hulle van plan was om te stem. Die stelsel het alles behalwe gekibbel en slegte gevoelens gewaarborg.
In hierdie opwindende atmosfeer was dit amper verbasend dat Lincoln byna verdedigend aan 'n buurman geantwoord het oor hoe hy van plan was om te stem. 'Vir Yates,' het hy gesê —Richard Yates, die Republikeinse kandidaat vir die goewerneur van Illinois. Maar 'Hoe stem' oor 'die presidensiële vraag?' die omstander het volgehou. Waarop Lincoln geantwoord het: "Wel. Deur te stem," laat kykers "almal lag." Tot en met die verkiesingsmiddag was Lincoln se regsvennoot William Herndon daarvan oortuig dat Lincoln sou buig voor die 'gevoel dat die kandidaat vir 'n presidensiële amp nie vir sy eie kiesers hoef te stem nie' en hoegenaamd nie stem nie.
Maar omstreeks 15:30 kyk hy by die venster uit na die skare rondom die hof, glip uit die kamer van die goewerneur, gaan na onder en stap rustig om sy stem te deponeer, vergesel deur 'n klein groepie vriende en beskermers na " sien hom veilig deur die massa mans by die stemplek. "
Toe Lincoln by die hof kom uit gejuig en geskreeu van verbaasde Republikeine, het "vriende hom amper van die grond af gehys en sou hy na die stembus gedra het [maar] vir inmenging." Die 'digte skare', onthou die toekomstige assistent -sekretaris van Lincoln, John M. Hay, 'begin om te roep met 'n wilde oorgawe', terwyl hulle 'met respek 'n gang vir hom van die straat na die stembusse oopmaak'. Mense het uitgeroep "Ou Abe!" "Oom Abe!" "Eerlike Abe!" en "The Giant Killer!" Selfs Demokratiese ondersteuners, verwonder Herndon, "het beleefd en met respek opgetree en hul hoede vir hom opgetel terwyl hy deur hulle gegaan het."
A New York Tribune 'n verslaggewer op die toneel bevestig dat "alle party gevoelens vergeet is, en selfs die verspreiders van opposisiekaartjies het deelgeneem aan die oorweldigende demonstrasies van groet." Elke Republikeinse agent op straat het geveg vir 'die voorreg om Lincoln sy stembrief te gee'. 'N Menigte het hom binne gevolg, berig John Nicolay en agtervolg hom "in digte getalle langs die gang en met die trappe op na die hofsaal wat ook vol was." Die gejuig wat hom daar begroet het, was selfs meer oorverdowend as op straat, en het weereens van beide kante van die politieke spektrum gekom.
Nadat hy 'na die stemtafel' aangespoor het ', volg Lincoln die ritueel deur homself formeel te identifiseer in 'n gedempte toon:' Abraham Lincoln '. Daarna 'deponeer hy die reguit Republikeinse kaartjie' nadat hy eers sy eie naam, en dié van die kiesers, aan die bokant van sy voorafgedrukte stembrief beloof het, sodat hy vir ander Republikeine kon stem sonder om onbeskeie vir homself te stem.
Die kandidaat het teruggekeer na die deur, en glimlag breed vir welbehae, en trek die swart hoed op wat hom laat verskyn het, in die woorde van 'n gewilde veldtoglied, "in hight eight less than a steeple," en buig met soveel genade as wat hy kon oproep. Alhoewel die "verliefdheid te groot was vir 'n gemaklike gesprek," het 'n aantal opgewonde bure Lincoln aan die hand gegryp of probeer om 'n woord of twee te gee terwyl hy vorentoe beweeg.
Op een of ander manier het hy uiteindelik deur hierdie gantlet gegaan en terug onder, waar hy nog 'n menigte waansinnige welbehae teëkom. Nou verwerp hulle alle oorblywende hindernisse, "gryp sy hande en gooi hul arms om sy nek, lyf of bene en gryp sy jas of enigiets waarop hulle die hande kan lê, en skree en tree op soos gekke." Lincoln het teruggekeer na die Capitol. Teen 16:00 hy was veilig terug in "sy meer rustige woonbuurte", waar hy weer "hom tot die vermaak van sy besoekers wend, net asof hy nie net 'n demonstrasie ontvang het waarna iemand 'n rukkie kan neem om oor na te dink en trots op te wees nie. "
Selfs al was die mense se besluit net 'n paar uur weg, kon Lincoln steeds ontspanne lyk terwyl hy verhale met sy intieme uitruil, miskien besig was om self kalm te bly. Samuel Weed het dit merkwaardig gevind dat "mnr. Lincoln 'n lewendige belangstelling in die verkiesing gehad het, maar dat hy skaars ooit op homself verwys het." Om hom te hoor, het Weed opgemerk, "sou 'n mens tot die gevolgtrekking gekom het dat die distriksprokureur van 'n graafskap in Illinois van veel groter belang was as die presidensie self." Lincoln se "goeie natuur het hom nooit in die steek gelaat nie, en tog het ek daar onder 'n erns gesien, wat in werklikheid die man oorheers het."
Na vieruur begin telegramme met verspreide vroeë opbrengste binnedring, wat die Republikeinse suksesse in die noorde eenvormig voorspel. Toe 'n kranksinnige versending die hoop uitspreek dat die Republikein sou seëvier, sodat sy staat, Suid -Carolina, "binnekort vry sou wees", het Lincoln gespot en onthou dat hy die afgelope paar weke verskeie sulke briewe ontvang het, sommige onderteken, ander anoniem. Toe verdonker sy uitdrukking en gee hy die telegram aan Ozias Hatch met die opmerking dat die skrywer daarvan, 'n voormalige kongreslid, 'sal kyk'. Dit was indirek soos dit was, en dit was die kandidaat se eerste uitdrukking dat hy binnekort president verkies sou word, met verantwoordelikhede wat die isolasie van moontlike moeilikheidmakers insluit. Kort daarna, omstreeks 17:00. Lincoln het huis toe gestap, vermoedelik om te eet. Daar het hy meer as twee uur by sy gesin gebly.
Toe Lincoln omstreeks 7 na die staatshuis terugkeer om die aflewerings te hervat, het hy steeds ''n wonderlike gemoedsrus' 'getoon. Langs die gang, binne-in die grotagtige gasverligte verteenwoordiger-saal, het byna 500 Republikeinse gelowiges 'n "lewendige tyd" bymekaargekom. Die kamer "was byna die hele nag vol", onthou Nicolay deur 'n skare wat skreeu, skree, sing, dans en toegee aan allerhande demonstrasies van geluk toe die nuus binnekom.
Onkruid onthou duidelik die kandidaat se stille, maar aanloklike reaksie toe die eerste werklike opbrengs uiteindelik aangebreek het. "Meneer Lincoln was kalm en versamel soos altyd in sy lewe, maar daar was 'n senuweeagtige ruk op sy gesig toe die boodskapper van die telegraafkantoor binnekom, wat dui op 'n angs van binne wat geen koelte van buite kon onderdruk nie." Dit blyk 'n draad van Decatur te wees wat 'n aantreklike Republikeinse wins 'aangekondig het oor die presidensiële stemming vier jaar tevore. Die kamer het met geskreeu oor die nuus uitgebars, en ondersteuners het die telegram in die gang gedra "as 'n oorwinningstrofee om aan die skare voorgelees te word."
Verdere getalle was pynlik stadig om te kom.
Die vorige dag het die hoof-telegraafoperateur van die stad Lincoln genooi om die opbrengste af te wag by die nabygeleë Illinois & amp; Mississippi Telegraph Company-kantoor, in wie se kantoor op die tweede verdieping die man belowe het, "u kan die goeie nuus onmiddellik ontvang", en sonder "'n lawaaierige skare binne." Teen negeuur kon Lincoln nie meer weerstaan ​​nie. Saam met Hatch, Nicolay en Jesse K. Dubois, stap Lincoln oor die plein, klim die trap van die telegraafgebou op en sit hom op 'n bank "gemaklik naby die instrumente."
'N Ruk lank, die groeiende knoop van die toeskouers, bly die klein kamer vreeslik stil, die enigste geluide kom van' die vinnige klik van die mededingende instrumente en die rustelose bewegings van die paar angstigste onder die groep mans wat rondbeweeg ' die hout-en-koper-bykomstighede waarvan die verslete ivoor-sleutels magies pols.
Eers het die 'kloppende boodskappe van naby en ver' in 'fragmentariese druppels' gekom, onthou Nicolay, dan in 'n 'stygende en swelende stroom jubelende nuus'. Elke keer dat 'n telegraafoperateur die nuutste gekodeerde boodskappe na 'n mosterdkleurige papiervorm oorgeskryf het, is die vel van drie-by-vyf-duim vinnig "van die tafel gelig. die haas en geskarrel, sou deur bykans elke teenwoordige gelees word voordat dit hom bereik vir wie dit bedoel was. "
'N Ruk lank het die inwonende superintendent van die telegraafmaatskappy, John J. S. Wilson, elke uitslag hardop aangekondig. Maar uiteindelik begin die telegraafoperateurs elke opeenvolgende boodskap aan Lincoln oorhandig, wat hy met stadige sorg 'op sy knie gelê het terwyl hy sy bril verstel het, en daarna verskeie kere met oorleg gelees en hergelees het.' Ondanks die opskudding wat elkeen ontlok het, het die kandidaat elke nuus ontvang "met 'n byna onroerende stilte". 'N Toeskouer het nie probeer om' die groot belangstelling wat hy in elke nuwe ontwikkeling voel 'te verberg nie, net dat sy' intelligensie 'hom tot minder energieke vertoning van bevrediging' beweeg het as sy ondersteuners. 'Dit sou onmoontlik gewees het', het 'n ander getuie saamgestem, 'vir 'n omstander om te vertel dat die lang, maer, gemoedelike, gemoedelike, saggeaarde heer, wat so angstig navraag doen oor die sukses van die plaaslike kandidate, die keuse was die mense om die belangrikste amp in die land te vul. "
Lincoln het Chicago met 2 500 stemme gewen, en die hele Cook County met 4 000. Lincoln het die belangrike versending oorhandig en gesê: 'Stuur dit aan die seuns', en ondersteuners het dit oor die plein na die staatshuis gebring. Oomblikke later was daar 'n gejuig tot by die telegraafkantoor. Die ovasie het 'n volle 30 sekondes geduur. Indiana het 'n meerderheid van "meer as twintigduisend vir eerlike ou Abe" gerapporteer, gevolg deur soortgelyke goeie nuus uit Wisconsin en Iowa. Pittsburgh verklaar: "Opbrengste wat reeds teruggegee is, dui 'n maj vir Lincoln in die stad aan by tienduisend [.] Connecticut het 'n "10 000 verteenwoordiger maj."
Selfs negatiewe nuus uit suidelike state soos Virginia, Delaware en Maryland het die genomineerde 'baie tevrede' gelaat, omdat die getalle van hierdie stewige demokratiese vestings moontlik baie erger was. Ondanks hierdie groeiende arsenaal van goeie nuus, het die groep senuweeagtig ongeduldig gebly vir terugkeer uit die swaaistaat New York, wie se moederlid van 35 verkiesingsstemme moontlik sou bepaal of die verkiesing hierdie aand of later in die onseker Huis van Verteenwoordigers beslis sal word. Toe kom 'n belangrike verslag van die Empire State en sy impulsiewe Republikeinse voorsitter, Simeon Draper: "Die stad New York sal meer as aan u verwagtinge voldoen." Tussen die lyne het die draad aangedui dat die oorweldigende Demokratiese metropool nie die meerderheid opgelewer het wat Douglas nodig gehad het om die Republikeinse vloed in die staat te vergoed nie.
Te midde van die euforie wat hierdie nuus begroet het, het Lincoln die 'coolste man in die geselskap' gebly. Toe die berig oor 'n waarskynlike oorwinning van 50 000 stemme vinnig uit Massachusetts volg, het Lincoln bloot in triomf kommentaar gelewer dat dit ''n duidelike geval was dat die Nederlanders Holland inneem'. Intussen, met slegs 'n paar intieme wat in die beskeie telegraafkantoor kon pas, het menigtes op die plein buite gebou, waar die New York Tribune berig, het gerugte "oor die mees reusagtige en imposante dimensies" woedend begin versprei: Suidlanders in Washington het die hoofstad aan die brand gesteek. Jeff Davis het rebellie in Mississippi uitgeroep en Stephen Douglas is as gyselaar in Alabama beslag gelê. Bloed loop in die strate van New York. Almal wat uit die telegraafstasie kom om hierdie en gerugte te ontken, het sy eie redes gehad om die verskriklike waarheid te verberg.
Kort na middernag stap Lincoln en sy geselskap na die nabygeleë "roomys -salon" wat deur William W. Watson & Son aan die oorkant van Capitol Square bestuur word. Hier het 'n groep Republikeinse dames ''n tafel met koffie, toebroodjies, koek, oesters en ander verversings vir hul mans en vriende opgestel'. By Watson's het die Missouri -demokraat berig, het Lincoln 'so naby aan die dood van vriendelikheid gekom soos 'n man gerieflik kan wees sonder ernstige gevolge'.
Mary Lincoln het die versameling ook as 'n geëerde gas 'bygewoon. 'N Tyd lank het sy naby haar man gesit in wat beskryf is as' 'n knus Republikeinse sitplek in die hoek ', omring deur vriende en' geniet haar deel van die triomf '. 'N Vurige politieke party in eie reg wat die staat in Oktober in Indiana en Pennsylvania as uiters hoopvolle tekens beskou het, het Mary in die laaste dae van die veldtog meer angstig geword as haar man. 'Ek weet amper nie hoe ek sou verdra nie,' het sy aan haar vriendin Hannah Shearer vertrou.
"In plaas van roosterkoeke en sentiment," onthou ooggetuie Newton Bateman, "het ons telegramme gelees uit elke kwart van die land." Elke keer as die aangewese leser op 'n stoel sit om die nuutste resultate bekend te maak, het die getalle, afhangende van watter kandidaat hy verkies, óf 'angstige blikke' óf 'geskreeu' wat die gebou laat skud het. Volgens Bateman het die kandidaat self 'n nuut aangelegde telegram van Philadelphia gelees. 'Alle oë was gevestig op sy lang vorm en effens bewende lippe, terwyl hy met 'n duidelike en duidelike stem lees:' Die stad en staat vir Lincoln met 'n beslissende meerderheid ', en onmiddellik bygevoeg in stadige, nadruklike terme en met 'n beduidende betekenis gebaar van die wysvinger: 'Ek dink dit kan dit regstel.' "
As die saak in twyfel bly, het die langverwagte versending uit New York spoedig gekom met 'n telling wat alles behalwe bevestig het dat Lincoln inderdaad die grootste verkiesingsprys van die aand sou wen, en daarmee saam die presidensie. Die vierers het onmiddellik om hom saamgedrom en 'hom met gelukwensing oorweldig'. Beskryf die reaksie waarin "mans in mekaar se arms val terwyl hulle skreeu en huil, soos 'n gek skree, op en af ​​spring" — een van die vierers vergelyk die ervaring met "bedlam laat los." Hoede vlieg in die lug, "mans dans wat nog nooit gedans het nie," en "huzzahs het in die nag uitgedraai."
In die Staatshuis het "mans mekaar gestoot — hul hoede opgesteek —hurrahed — vir Lincoln gejubel. Juig vir New York — vir almal" Een ooggetuie het berig oor 'n "volmaakte wilde" toneel, met Republikeine wat sing, skreeu! Die seuns (nie kinders nie) dans. Ou mans, jong, middeljarige ouderdom, geestelikes, en almal. Wild van opgewondenheid en glorie. "
Terwyl kerkklokke begin plof, het Lincoln verby die digte menigte van Watson se welbehae geraak, 'ernstig en angstig uitgeglip', en teruggegaan na die telegraafkantoor om die finale verslae te ontvang.
Dit lyk asof hy homself staal. Een waarnemer sien hoe hy op en af ​​op die sypaadjie stap voordat hy weer die Illinois & amp-Mississippi-gebou binnegaan. 'N Ander een kyk na sy silhoeët, sy kop buig om na die jongste versending te staar terwyl hy' onder die gasstrale staan ​​'wat die strate verlig. Binne -in verseël die drade van Buffalo die staat en die Withuis vir die Republikeine. Die laaste telegram uit New York eindig met die woorde: "Ons wens u geluk met hierdie wonderlike oorwinning."
Alhoewel die skare in die telegraafkantoor hierdie klimatiese nuus met wellustige gejuig begroet, het Lincoln net die belangrike telegram gaan lees "met duidelike tekens van plesier", en sak terug in sy stoel. Jesse K. Dubois het probeer om die spanning te verbreek deur sy ou vriend te vra: "Wel, oom Abe, is u nou tevrede?" Al wat Lincoln toegelaat het om te sê, was: "Wel, die pyn is verby, en u kan binnekort gaan slaap."
Maar die feesgangers was nie van plan om vir die nag af te tree nie. In plaas daarvan het hulle in die strate uitgeklim en buite die telegraafkantoor saamgekom en geskreeu: "New York 50.000 meerderheid vir Lincoln —whoop, whoop hurra!" Die hele stad het 'soos 'n geweldige kanonverslag gegaan, met geskreeu uit huise, geskreeu uit winkels, geskreeu vanaf huistoppe en oral geskreeu'. Ander het meer plegtig gereageer. Een van die laaste telegramme wat Lincoln die aand ontvang het, kom van 'n anonieme bewonderaar wat homself slegs as 'een van diegene wat vandag bly is' onderteken het. Dit het gelui: "God het jou vandag geëer, voor die oë van die hele volk. Sal jy Hom eer in die Withuis?"
Abraham Lincoln het die verkiesing as die 16de president van die Verenigde State gewen deur elke Noord -staat behalwe New Jersey te dra. Geen kandidaat het nog ooit die presidentskap met so 'n uitsluitlike streeksstemming geneem nie. Uiteindelik sou Lincoln in totaal 180 kiesstemme bymekaarmaak, meer as die 152 wat nodig is vir 'n volstrekte meerderheid. Lincoln kan ook troos daaruit dat die vinnig groeiende nasie hom meer gewilde stemme toegeken het as enige man wat al ooit vir president verkies het, 28 000 meer stemme as wat die demokraat James Buchanan verdien het om die presidentskap vier jaar tevore te wen . Maar Lincoln se stemme was minder as 40 persent van die totale rolverdeling, net John Quincy Adams as die kleinste aandeel wat ooit deur 'n oorwinnaar ingesamel is. En die nasionale telling alleen het nie die volle verhaal vertel nie.
Die anemiese steun wat Lincoln gekry het in die paar suidelike state waar sy naam op die stembrief kon verskyn, was kommerwekkend om te getuig van die diep skeuring wat noord uit die suide gekloof het en die uitdagings wat sy regering binnekort sou ondervind, voor te hou. In Virginia het Lincoln slegs 1,929 stemme gekry uit 167,223 stemme en#8212 skaars 1 persent. Die resultaat was selfs erger in sy geboorteland, Kentucky: 1,364 uit 146,216 uitgebrachte stemme.
Geografies ontleed, het die totale uitslag aan Lincoln 'n beslissende 54 persent in die noorde en die weste gegee, maar slegs 2 persent in die suide en die mees skuins stem in die Amerikaanse geskiedenis. Boonop kom die meeste van die 26 000 stemme wat Lincoln verdien het in al vyf slawehoustate waar hy toegelaat is om mee te ding, uit 'n enkele staat. Missouri, waarvan die grootste stad, St. Louis, baie Duits-gebore Republikeine insluit.
Die anti-republikein gedwing tot "die treurige gevolgtrekking dat Abraham Lincoln tot president verkies is" Washington Grondwet voorspel "somberheid en storm en baie om die hart van elke patriot in die land te laat afkoel. Ons kan die effek verstaan ​​wat in elke suidelike gemoed geproduseer sal word wanneer hy vanoggend die nuus lees en dat hy nou versoek word om self te besluit, sy kinders en sy kinders se kinders, of hy hom onderwerp aan die heerskappy van een wat verkies word weens sy vyandigheid teenoor hom en sy, en of hy 'n stryd sal voer om sy regte, sy erfenis en sy eer te verdedig. "
Volgens 'n besoekende joernalis het Springfield die hele nag "lewendig en geanimeer" gebly. Die byeenkomste het tot dagbreek voortgegaan en teen 04:00 so 'onbeheerbaar' geword dat die feesgangers die kanon waarmee hulle die verkiesingsdag ingehuldig het, teruggehou het en dit nou weer 'donderwees vir die skare' gemaak het. John Nicolay het om 16:30 probeer slaap, maar "kon nie slaap vir die geskree en vuurwapens nie." Volgens die meeste berigte het die vieringe slegs met dagbreek geëindig.
Niemand is heeltemal seker toe Lincoln self uiteindelik afgetree het nie. Volgens een ooggetuie verlaat hy die telegraafkantoor om 01:30 vir sy huis volgens 'n ander een kort na 2. Nie eers om 04:45 het die New York Tribune ontvang 'n laaste nuusbrief van sy Springfield-korrespondent wat bevestig dat "meneer Lincoln pas by die telegraafkantoor gebid het en huis toe is."
Oomblikke voor sy vertrek, wanneer dit ook al gebeur, het Lincoln uiteindelik die finale opbrengs van sy tuisdorp ontvang, maar hy het toegegee dat hy 'n nie so maklik gevoel het nie, 'n nasionale oorwinning. Maar Lincoln kon moed kry. Alhoewel hy Sangamon County met 'n snor aan Douglas verloor het, het hy die sterk omstrede stad Springfield met 22 stemme gewen. By hierdie jongste nuus, "vir die eerste en enigste keer" daardie nag, het Lincoln "van sy kalmte afgewyk en sy plesier geopenbaar deur 'n skielike uitbundige uiting, nóg 'n gejuig of 'n kraai, maar iets wat deel uitmaak van die aard van elke" & #8212 waarna hy 'tevrede' hardop gelag het.
Die uitverkore president bedank die telegraafoperateurs vir hul harde werk en gasvryheid en steek die laaste versending uit New York as 'n aandenking in sy sak. Dit is tyd dat hy vir almal gesê het dat hy 'huis toe is en die nuus vertel aan 'n moeë vrou wat vir hom gaan sit'.
Vir verskeie waarnemers het Lincoln skielik erger gelyk en sy gedagtes ver weg. Nicolay kon sien hoe die 'plesier en trots op die volledigheid van sy sukses' in melankolie smelt. Die "oombliklike gloed" van triomf het toegegee aan "die ontsettende skaduwee van sy magtige taak en verantwoordelikheid. Dit het gelyk asof hy skielik die hele wêreld op sy skouers gedra het en dit nie kon afskud nie." Selfs terwyl die buitenste mens afwesig voortgegaan het met die bestudering van die finale verkiesingsopgawes, het die "innerlike mens die verpletterende las van sy land se probleme opgetel en die moeisame pad van toekomstige pligte opgespoor." Eers later het Lincoln aan Gideon Welles van Connecticut gesê dat hy hom van die oomblik af dat hy toegelaat het om te glo dat hy die verkiesing gewen het, inderdaad 'onderdruk' voel met die oorweldigende verantwoordelikheid.
Van 'kinderjare', het Lincoln aan sy ou vriend Ward Hill Lamon vertrou, 'was my ambisie om president te wees.' Nou het die werklikheid die vervulling van daardie lewenslange droom vertroebel. Te midde van "10 000 gekke mense" buite, het die uitverkore president van die Verenigde State stadig die trappe van die Illinois & amp Mississippi-telegrafiese kantoor afgekom en in die straat verdwyn, "sonder 'n teken van iets ongewoons."
'N Tydgenoot het later gehoor dat Lincoln by die huis aangekom het om te sien dat sy vrou nie op hom wag nie, maar vas slaap. Hy het 'saggies aan haar skouer geraak' en haar naam gefluister, waarop 'sy geen antwoord' gegee het nie. Toe, soos Lincoln vertel: 'Ek het weer 'n bietjie harder gepraat en gesê:' Mary, Mary! ons is verkies!'' 'N Paar minute tevore was die laaste woorde wat sy vriende hom daardie aand hoor sê het:' God help my, God help my. '
Van Uitverkore president van Lincoln deur Harold Holzer. Kopiereg © 2008 deur Harold Holzer. Herdruk met toestemming van Simon & amp; Schuster, Inc., NY.
'N Nuwe vlak van vyandigheid en wantroue het in 1859 na vore gekom na die aanval van John Brown. Die Suide het in woede ontplof tydens die noordelike viering van Brown as 'n heldhaftige vryheidsvegter. Vuurvreters het openlik gevra vir verdeeldheid. Vergiftigde verhoudings verdeel die Demokrate in noordelike en suidelike faksies, 'n seën vir die Republikeinse kandidaat Lincoln. Sy verkiesing het die ondergang van die Amerikaanse eksperiment met demokrasie veroorsaak toe suidelike state die Unie begin verlaat het.
Tydlyn van die verkiesing in 1860
[Ander kwessies: brandbeheer vir openbare gesondheid en verbod op immigrasie teen brandveiligheid Katolieke teenoor Protestantse Franse ontwerpe oor Mexikaanse Britse beheer van B.C. spoorwegontwikkeling spoorwegveiligheid "land vir die landlose," die "Indiese vraag" regering bedrog Common Schools. Sien ook die lys van nie-seksuele kwessies.
Die kompromie van 1850 "besleg" die territoriale en vlugtige slawewetskonflikte.
Sesessioniste en vryskutters het in 1850, 1851 en 1852 staatsverkiesings getref [gov.]
'N Perfekte storm van Kansas, Sumner, Lawrence en Lecompton breek uit (1854-1858).
Die besluit van Dred Scott wek woede en entoesiasme (1857).
Die tarief van 1857 verminder die pligte tot die laagste vlak van die 19de eeu (1857)
In appèl het die hooggeregshof in New York die staat se emansipasiestatuut van nege maande bevestig wat die slawe van Virginian Jonathan Lemmon bevry (1852 Oktober 1857 het 'n beroep op die Amerikaanse hooggeregshof gedoen).
Douglasite en Buchananite Demokrate verdeel in Illinois (Lente-somer 1858).
Republikein W. H. Seward lewer sy toespraak "Irrepressible Conflict" (Oktober 1858). Die wetgewer in Alabama reik 'n lasbrief uit vir sy inhegtenisneming op die aanklag van aanhitsing van slawe -opstand.
Die Amerikaanse hooggeregshof reik sy beslissing Abelman v. Booth uit teen Wisconsin se persoonlike vryheidswette (Maart 1859).
John Brown en sy medewerkers val op Harper's Ferry, Virginia, in. Hulle word gevang, verhoor en tereggestel (Oktober-Desember 1859).
Wesleyaanse metodis North Carolinian Daniel Worth word gearresteer, skuldig bevind en verban omdat hy afskrifte van (voormalige Noord-Carolinian) Hinton R. Helper se dreigende krisis versprei het. NC maak tweede veroordelings vir die verspreiding van literatuur tot 'n misdryf (Desember 1859-Junie 1860).
Die kongres herorganiseer en die sprekerkrisis breek uit. (Desember 1859-Jan. 1860)
Lincoln gee sy 'Cooper Union -adres' (Februarie 1860). (Wordie visualiseerder)
Demokrate hou hul eerste byeenkoms in Charleston, SC, wat permanent breek oor die kwessie van territoriale slawerny. (April 1860).
Die partykonvensie van die Constitutional Union word in Baltimore gehou en John Bell van Tennessee benoem as hul kandidaat (Mei 1860).
Die Republikeinse Party hou sy byeenkoms by die "Wigwam" in Chicago en benoem Abraham Lincoln (Mei 1860).
Nasionale demokrate neem die beheer oor die Demokratiese konvensie van Baltimore, en benoem Stephen A. Douglas. Southern Rights bolters hou 'n wegbreekkonvensie in Richmond, Virginia, waar hulle die Kentuckian John C. Breckinridge benoem (Junie 1860).
Die Covode -verslag ontbloot uitgebreide bedrog in die Buchanan -administrasie (Junie 1860).
Douglas verklaar in sy toespraak in Norfolk dat die verkiesing van Lincoln nie afskeiding sou regverdig nie en dat die wette van die Verenigde State toegepas moes word (Augustus 1860).
Staatsverkiesings toon sterk Republikeinse winste, eers in Maine, (September 1860), en dan in Iowa, Ohio, Pennsylvania en Indiana (Oktober 1860).
Die verkiesing van 1860: ''n Veldtog vol gevolge'
Om die presidensiële verkiesing van 1860 'n 'veldtog te belaai met die gevolge van die belangrikste invoer', soos die Republikeine van New York tydens hul staatsbyeenkoms in April 1860, 'n retoriese molshoop uit 'n berg gemaak het. Die onmiddellike gevolg van die verkiesing van Abraham Lincoln tot die presidensie daardie jaar was die afstigting van sewe diep -suidelike state, gevolg deur 'n burgeroorlog wat meer as 750 000 sterftes veroorsaak het en die vernietiging van losbandige slawerny. En tog is hierdie 'belangrike' verkiesing steeds gehul in die mis van agterna. Geskiedkundiges behandel dikwels die veldtog se innerlike besonderhede, retoriese floreer, gee matrikse en verkiesingstrategieë uit as bloot voorlopers van die afstigtingskrisis en oorlog wat daarop gevolg het.
Vier kandidate het die presidentsverkiesing van 1860 betwis, wat elk 'n aparte politieke party (of partyfaksie), platform en organisasie verteenwoordig. Alhoewel die seëvierende Republikeinse Party van Abraham Lincoln minder as 40 persent van die nasionale volksstemme behaal het, het dit 'n meerderheid in die kieskollege behaal op grond van die stemme van die vrye state alleen. Die Demokratiese Party het tussen twee vleuels verdeel - senator Stephen Douglas van Illinois en vise -president John C. Breckinridge van Kentucky - nominaal as gevolg van onoorbrugbare verdeeldheid oor 'n kongres -slaafkode, maar eintlik 'n hoogtepunt in die suidelike wantroue van Stephen Douglas en sy loue toewyding om die beskerming van slawerny. Breckinridge het die meeste slawestate gewen, behalwe Missouri, wat sy stemme vir Douglas uitgebring het, en Virginia, Kentucky en Tennessee, wat vir die vierde kandidaat, John Bell, gekies het. Die party van die Constitutional Union van John Bell het homself as die enigste ware nasionale party in 1860 uitgebeeld, hoewel dit meestal aangevuur is deur ou Whigs uit die Bo-Suide en oorblywende ondersteuners van die anti-immigrant American or Know Nothing Party.
Geen historikus is meer bekwaam om die verkiesing van 1860 as 'n politieke gebeurtenis op sigself te benader as Michael F. Holt nie. Vir dekades het Holt gedien as die dekaan van die skool vir New Political History of antebellum America. Terwyl ander historici uit die 19de eeu die politieke kultuur en sosiale verandering beklemtoon het, bly Holt gefokus op politieke leiers, verkiesingsuitslae, stemoproepe en partytroue gedurende die dekades rondom die Amerikaanse burgeroorlog. Hy word veral gerespekteer vir sy werk oor die ineenstorting van die Tweede Party-stelsel in die vroeë 1850's. Sy beheersing van staats- en nasionale politiek was baie duidelik in sy 1999 -boek oor die American Whig Party, maar al sy werke oor plaaslike, staats- en nasionale antebellum -politiek word as noodsaaklike leesstof beskou.
Holt is 'n eersteklas dialektikus. Hy is verheug oor die identifisering van die spanning, wedywering en magsverhoudings wat die Amerikaanse politiek dryf deur institusionele veranderinge wat die deelnemers self nie begryp nie. Terwyl pole worstel oor die buit van die amp of die besonderhede van veldtogplatforms, het hulle 'n politieke stelsel aan die gang gesit wat skynbaar 'n eie lewe sou aanneem. Holt bring hierdie benadering tot sy studie oor die verkiesing van 1860, 'n vierrigtingwedstryd waarvan die uitslag vooruit bestem was en afhanklik was van talle kronkels en draaie. Maar Holt is ook gemotiveerd om te reageer op 'n nuwer ideologiese wending in die literatuur. In die besonder is Holt beïnvloed om te skryf Die verkiesing van 1860 as 'n reaksie op James Oakes Freedom National: The Destruction of Slavery in the United States, 1862-1865 (1), vind 'n boek wat Holt 'ernstig verkeerd is oor die bedoelings van die meeste Republikeinse kiesers in 1860' (p. 233). Dit is nie dat Holt die anti-slawerny-neigings van Republikeinse kiesers in 1860 ontken nie. Dit is eerder die veronderstelde determinisme en eienaardigheid van die beleid en ideologie van die Republikeinse Party wat deur die bedoelings van die Republikeinse kiesers opgeteken word, wat Holt so aanstootlik vind. En Holt is reg om Oakes op hierdie telling uit te daag.
Holt maak drie breë gevolgtrekkings oor die verkiesing van 1860. Eerstens was Republikeinse kiesers veral gemotiveer deur 'n begeerte om die Demokratiese Party van James Buchanan, 'n administrasie vol korrupsie en pro-suidelike 'deeg-isme', te verdryf. Tweedens, die Breckinridge -vleuel van die Demokratiese Party het die meeste daarop aangedring om slawerny te bespreek, en was diep gemotiveer deur die begeerte om Stephen Douglas ten alle koste te stop. Ten derde het die Douglas -demokrate en die konstitusionele unioniste van John Bell 'n nasionale stryd gevoer - nie 'n seksie nie - wat die bedreiging van verdeeldheid beklemtoon in die geval van 'n Republikeinse oorwinning.
Die eerste hoofstuk wat die politiek van die Republikeinse Party in die 1850's behandel, kom voort uit Holt se vroeëre werk oor die bou van partytjies in Pittsburgh en oor die nasionale en staatsparty -aktiwiteite rondom die Bloeding Kansas -kontroversies. Soos tydgenote baie goed verstaan ​​het, moes die Republikeinse Party sy vertoning uit 1856 bou deur Pennsylvania en dan Illinois of Indiana te neem om 'n meerderheid van die kieskollege te wen. Die kieskundige wiskunde was duidelik. Met 303 verkiesingsstemme in 1860, moes die wenner 152 wen. In 1856 het die Republikeinse genomineerde John C. Fremont 114 verkiesingsstemme uit 296 moontlike stemme gekry waarin die sewe kiesstemme van Oregon en Minnesota eers betwis sou word 1860. Helaas, die Republikeine moes nog 38 kiesstemme kry, en 27 daarvan kon alleen in Pennsylvania verkry word. Óf Illinois (11 EV's) óf Indiana (13 EV's) kan die Republikein dan bo -oor die stryd plaas. Party -benoemingstrategie het dienooreenkomstig verloop. Die verkiesingsstemme in Pennsylvania en Illinois of Indiana kan verkry word deur óf die demokrate na die Republikeine te lok, Millard Fillmore se stemme teen die immigrante van die Amerikaanse party in 1856 op te haal, óf deur nuwe kiesers te lok. Die oorwinnaar, Abraham Lincoln, sou al drie die doelwitte bereik.
Die voorloper vir die Republikeinse benoeming was die New Yorker, William Seward, nasionaal bekend vir twee beroemde anti-slawerny-toesprake, bekend as die 'Irrepressible conflict' en 'Higher law' toesprake. Hierdie verklarings het Seward 'n weerligstraal vir kritiek gemaak en baie Suid -Afrikaners oortuig dat die partyplatform se verbintenis om die verlenging van slawerny te stop - maar om slawerny in die state alleen te laat - 'n rede was vir meer radikale planne om slawerny in die Verenigde State te vernietig. Maar Holt beklemtoon dat Republikeine Seward op hul byeenkoms in Chicago verwerp het, nie as gevolg van Seward se vermeende anti-slawerny-ekstremisme nie. In plaas daarvan was dit immigrasie wat Seward se benoeming verhinder het. Seward het al lank steun en simpatie vir immigrante uitgespreek, om wesenlike en politieke redes. In die belangrikste deelstaat Pennsylvania het die Know Nothing Fillmore egter in 1856 18 persent van die stemme gewen, terwyl Fremont slegs 32 persent behaal het. Om Fillmore-kiesers wat kwaad was vir die korrupte Buchanan Democratic Party, te wen, moes die Republikeine hierdie anti-immigrant-kiesers gerusstel. 'N Kandidaat wat meestal swyg oor immigrasie -kwessies - soos Lincoln - sou volstaan.
In Illinois en Indiana het ondersteuners van Lincoln sy 'eerlikheid' beklemtoon in die lig van die onthullings van die korrupsie in Buchanan wat deur die Covode -komitee in die kongres aan die lig gebring is. Deur die immigrasienaald vas te trek, het die Republikeine dit reggekry om die 'Duitse plank' op sy platform te installeer, wat die stemreg vir pas genaturaliseerde immigrante beskerm het. Lincoln het ook baat by sy uitstekende debatoptrede met Stephen Douglas in die wedstryd in 1858 en sy morele opposisie teen slawerny, soos uitgedruk in sy toespraak in die Cooper Union in Februarie 1860. Lincoln was nie minder anti-slawerny as Seward nie. Maar hy was 'n nuwe gesig in 'n wêreld van korrupte politiek, en hy was 'solied' genoeg oor immigrasie om steun te verkry van sowel Pennsylvania Know Nothings as Duitse Protestante.
Die tydsberekening van die Republikeinse Party se benoeming van die byeenkoms was van kritieke belang omdat afgevaardigdes gedink het dat die Demokrate se vergadering in Charleston einde April 1860 Douglas sou nomineer. Soos dit blyk, was die Charleston -konvensie 'n fiasko, aangesien afgevaardigdes van die diep suide onder leiding van Alabaman William Lowndes Yancey uitgestap het nadat die konvensie sy militante platform verwerp het om slawerny in die gebiede te verdedig. Die Demokrate was nie in staat om 'n genomineerde te stel nie en het ingestem om in Junie weer in Baltimore byeen te kom. Toe die Republikeine in Mei vergader, het hulle wel geweet wie die Demokratiese genomineerde sou wees, of dat die Demokratiese Party eintlik in die helfte sou verdeel. Helaas, die benoeming van Lincoln moet gesien word in die lig van die sterkte van die Illinoisan ten opsigte van enige uitdager, nie net Douglas nie.
Vir Demokrate was daar verdeeldheid oor politieke kwessies en daar was verdeeldheid oor politieke lojaliteit. Van die aangeleenthede was niks belangriker as die kwessie van kongresgesag oor slawerny in die gebiede nie. Die 1856 Cincinnati Demokratiese platform verdedig die Kansas Nebraska Act se leerstuk oor volksoewereiniteit deur 'nie-inmenging deur die kongres met slawerny in die staat en gebied of in die distrik Columbia' voor te skryf, terwyl die mense van die gebiede ook 'n staatsgrondwet kon vorm met of sonder slawerny. (aangehaal bl. 37) Die Dred Scott -besluit in 1857 verklaar egter dat slawe -eiendom deur die Grondwet beskerm moet word oral waar die federale regering strek. Die kongres kon slawerny in die gebiede nie verbied nie. Volgens 'n kode van Justice Taney kon territoriale regerings ook nie slawerny beperk nie.
Douglas, wat bewus was van die Republikeinse woede oor hierdie besluit, het in 1858 in Freeport, Illinois, probeer om gewilde soewereiniteit te red, omdat inwoners van die gebiede slawerny effektief kon verbied deur te weier om 'n slawe -kode deur te gee.
Nog belangriker, toe die pro-slawerny Lecompton Kansas territoriale wetgewer, bedrieglik verkies deur Missourians wat nooit van plan was om hulle in Kansas te vestig nie, geweier het om die nuwe grondwet deur die meerderheid vrye grond te laat bekragtig, verwerp Douglas die Lecompton-grondwet as 'n oortreding van volkssoewereiniteit. Buchanan en pro-Suid-Demokrate het Lecompton as hul laaste kans gesien om Kansas op die pad na staatskaping as 'n slawestaat te plaas en het Douglas dus as 'n verraaier van die Suide beskou. Buchanan plaas die gewig van sy administrasie agter die Lecompton -plan, wat uiteindelik vervang is deur 'n kompromiswetsontwerp wat die staat van Kansas tot 1861 vertraag het. Die Freeport Doctrine, later in 1858, het Douglas afgehandel, veral toe Deep South Democrats 'n slawekode van die Kongres voorstel wat Douglas nooit sou kon ondersteun as hy hoop om stemme in die Noorde te wen nie. Die Demokratiese byeenkoms van Charleston in April 1860 sou weens hierdie verdeeldheid ineenstort.
Maar soos Holt beklemtoon, was die kwessies tussen Kansas en territoriale slaafkode nie die enigste verskilpunte tussen Douglas en Buchanan nie. 'N Ander een was korrupsie. Buchanan is geteer met beskuldigings van stemkoop in 1856 en allerhande korrupte drukpraktyke van die regering en territoriale uitgawes in die daaropvolgende jare. Die Covode -komitee het bewerings ondersoek dat Demokrate afbetaal is om die Lecompton -grondwet te ondersteun, 'n punt wat die probleme in Kansas verbind het met die groter korrupsie. Douglas het die Buchanan -administrasie gelukkig geslaan, vol vertroue dat hy die oorwinning in 1860 kon verseker deur die Republikeine (en die konstitusionele unioniste) te verslaan. Maar eers sou hy die Demokratiese benoeming moes bekom, en die stewiges in Charleston, onder leiding van Yancey, het gesorg dat dit nie gebeur nie.
Waarom het die bolters presies so baie teen Douglas gekant? Soos Holt tereg opgemerk het, was die territoriale kwessie in 1860 in wese aan die orde, aangesien Kansas op daardie stadium reeds op pad was na staatskaping as 'n vrystaat en daar was geen ooglopende gebiede om te organiseer nie. Hierdie kwessies was sekerlik meestal simbolies teen 1860, hoewel 'n toekomstige verkryging van Kuba beslis in die kaarte was. Was dit dan bloot lojaliteit aan Buchanan, wat Yancey en sy afgevaardigdes in die diep suid aangemoedig het om Douglas ten alle koste die benoeming te weier? Yancey het beslis geweet dat Douglas nooit 'n nominasie sal aanvaar wat toegewy is aan 'n kongres slaafkode nie. Trouens, Holt voer aan dat 'baie Suid -Demokrate die territoriale vraag veral beklemtoon het omdat hulle Douglas nou so geminag het dat hulle vasbeslote was om afstand te doen van sy gekoesterde leer oor kongressie -inmenging. Met ander woorde, baie suidelike demokrate se haat teen Douglas het slawerny -uitbreiding in die wedloop van 1860 ingebring (p. 49).
Dit is nie baie oortuigend nie. Ja, Suid -Afrikaners was nog steeds besig om Douglas oor Lecompton te sien en sy verwerping van 'n slawe -kode van die kongres - twee kwessies wat moet teen April 1860 getuig. Die uitstappie is egter gelei deur Yancey en die Deep South-afvaardiging-en slegs bevestig deur gereelde anti-Douglas Buchananites-toon iets baie ernstiger as blote woede op Douglas. Yancey, soos Holt erken, was 'n ware afskeidingsgenoot. Hy was daarop gemik om die Demokratiese Party op te breek op pad om die Unie te verbreek. Sy mede -suidelike maksimaliste het gevoel dat hulle óf die partykandidaat en -platform moet beheer - net soos met Buchanan - óf onvermydelike demografiese vergetelheid in die gesig staar. William Freehling's Road to Disunion, Deel II: Secessionists Triumphant en Douglas Egerton's Jaar van meteore: Stephen Douglas, Abraham Lincoln en die verkiesing wat die burgeroorlog meebring (2) beeld 'n man akkuraat uit om die konvensiereëls te manipuleer om afstigting te bewerkstellig. Nog belangriker, Yancey is ondersteun deur verskeie staatsafvaardigings (anders as Calhoun se Suid -Caroliniërs in 1833 of die Nashville -konvensie van 1850). Wat hulle gemotiveer het, was opregte kommer dat die totale beheer van slawehouers oor die federale regering en selfs hul eie staatsregerings in die gedrang was, en dat die enigste realistiese bolwerk van verdediging teen die 'swart Republikeine' 'n in Suid-gedomineerde Demokratiese Party was. Die nasionale anti-Douglas-sentiment het moontlik die Yanceyiete prosedurele dekking gegee, maar die uiteindelike motief was ideologies, belaai met eerbetoonde retoriek van 'geen onderwerping' aan Douglas.
Die Demokrate het in Junie probeer om weer in Baltimore byeen te kom, maar het uiteindelik die skeiding bekragtig, met die een kaartjie wat Douglas en volksoewereiniteit ondersteun, en die ander steun John C. Breckinridge en 'n platform wat 'n kongres slaafkode ondersteun indien nodig. Intussen het oud-Whigs, Amerikaners/Know Nothings en verskeie ander konserwatiewe anti-demokrate en nie-Republikeine ook bymekaargekom in Baltimore en John Bell genomineer vir die kaartjie van die Constitutional Union. Holt merk tereg op die ironie van hierdie ou kaartjie. Dit was nodig om die Republikeinse triomf in die Noorde te voorkom, maar dit het die sterkste gevaar in die Bo-Suide, waar sy veldtog teen korrupsie en die unionistiese boodskap 'n middelpunt tussen Republikeine teen slawerny en Breckinridge-demokrate was. Holt is inderdaad op sy beste terwyl hy die pogings van anti-Breckinridge-magte in die Suide (insluitend Douglasiete in Alabama en Georgië) en anti-Republikeinse elemente in die noorde (insluitend samesmeltingsbewegings) ondersoek, en sukkel om die onvermydelike Lincoln-oorwinning te voorkom. En dit was inderdaad onvermydelik, soos onthul tydens staatsverkiesings in die belangrikste state van Indiana en Pennsylvania in Oktober 1860, waar die Republikeine in krag verskyn het en gereed was om die kieskollege die volgende maand te verower.
Holt se hoofstuk oor 'gevarieerde veldtogte' is die mees belowende vir historici om in meer diepte te ondersoek, omdat dit die gaping tussen formele verkiesings en politieke politieke kultuur oorbrug. Paramilitary Republican Wide Awakes en hul vele nabootsers het in die herfs van 1860 openbare ruimtes in Amerika versterk. Die belangrikste uitwerking was om jonger mans aan te moedig om vir die eerste keer die politiek te betree, soos blyk uit die toename in die opkoms (vir alle partye) tussen 1856 en 1860. Dat die uitslag grootliks teen Oktober vooraf bepaal is, en tog het meer as 80 persent van die stemgeregtigde Amerikaanse kiesers deelgeneem, toon aan hoe noodsaaklik die inwerkingstelling van demokratiese prerogatiewe vir Amerikaners was op hierdie oomblik van nasionale gevaar.
Holt se skraal, genuanseerde en hoogs leesbare weergawe van hierdie 'veldtog vol gevolge' sorg vir 'n uitstekende inleiding tot die verkiesing van 1860. Dit is ook nuttig vir spesialiste wat lank gewoond is aan Holt se bemeestering van staats- en nasionale politiek. Sy klem op korrupsie as 'n belangrike dryfveer vir kiesersgedrag is 'n noodsaaklike regstelling vir suiwer ideologiese studies of vir diegene wat die verkiesing as 'n blote stap tot 'n burgeroorlog beskou. Die verkiesing van 1860 was 'n gebeurtenis op sigself, 'n groot demokratiese oefening in teenstelling met enigiets op die skaal in die wêreld. Dat Amerikaners in wese 'n president gekies het, die verbrokkeling van die Unie en 'n burgeroorlog, beteken dat historici moet begryp wat demokrasie selfs beteken, en wat Amerikaners gevoel het die moeite werd was om te beskerm in 1860 en die jare daarna.
Verkiesing van 1860 - GESKIEDENIS
Sommige historici sê die staat se regte, nasionalisme en ekonomie was die oorsaak, maar die eintlike antwoord is: "Slawerny is die hoofoorsaak van die burgeroorlog".
Die pad na die burgeroorlog lei tot besprekings van die staat se regte (tot slawerny) en verskillende ekonomiese stelsels (spesifiek of die ekonomiese stelsels slawerny moet behels) en die verkiesing van Abraham Lincoln (spesifiek hoe sy verkiesing slawerny beïnvloed het), maar nie een van die daardie dinge sou probleme gewees het sonder slawerny!
Die mees omstrede afdeling van die kompromie van 1850: The Fugitive Slave Law. U onthou miskien dat daar reeds 'n vlugtige slawwet in die Grondwet van die Verenigde State was, wat het hierdie een so omstrede gemaak?
Ingevolge hierdie nuwe wet moes elke burger iemand wat hy of sy ken, 'n slaaf van die owerheid wees, en dit het, soos elke persoon in New England, 'n balju geword, en dit moes ook 'n wet afdwing wat hulle gevind het afskuwelik.
Hierdie wet was ook skrikwekkend vir bruin mense in die noorde, want selfs al sou u in Massachusetts vrygebore wees, kan die howe u in slawerny stuur as selfs een persoon voor 'n regter sweer dat u 'n spesifieke slaaf is. En baie kleurlinge reageer op The Fugitive Slave Law deur te verhuis na Kanada, wat toe nog tegnies 'n Engelse kolonie was, en het daarmee die hele idee verder geproblematiseer dat Engeland alles oor tirannie gaan, en dat die Verenigde State alles oor vryheid gaan.
Die belangrikste gevolg van The Fugitive Slave Law was dat dit sommige Noordelinge oortuig het dat die regering in die hande was van 'n sinistere "Slawemag". Ongelukkig was "Slave Power" nie 'n heavy metal -band, of 'n nuwe single van Britney Spears, of selfs 'n geheime organisasie van kragtige slawe nie, maar eerder 'n samesweringsteorie oor 'n geheime organisasie van pro-slawerny kongreslede.
Die samesweringsteorie gaan in belang word, maar voordat ons daarby uitkom, laat ons spoorweë bespreek: onderskat in monopolie en onderskat in die burgeroorlog.
Spoorweë het die aflewering goedkoper en doeltreffender gemaak, en mense in staat gestel om vinnig deur die land te beweeg, en hulle het 'n groot ondersteuner, en ook 'n klein ondersteuner, in die vorm van kongreslid Stephen Douglas van Illinois, wat 'n transkontinentale spoorlyn wou hê omdat: 1) Hy was van mening dat dit die Unie sou saambind (op 'n tydstip waarop dit 'n bietjie kon gebruik), en 2) Hy het gedink dat dit deur Illinois sou gaan, wat goed sou wees vir sy vaderland. Maar daar was 'n probleem.
Om 'n spoorlyn te bou, moet die gebied waardeur dit loop, ideaal as state georganiseer word, en as die spoorweg deur Illinois sou loop, sou die gebiede Kansas en Nebraska staatsagtig moes word, so Douglas het die Kansas vorentoe gestoot -Nebraska -wet in 1854.
Die Kansas-Nebraska-wet het die idee van populêre soewereiniteit geformaliseer, wat basies beteken het dat blanke inwoners van state self kan besluit of die staat slawerny moet toelaat. Douglas was van mening dat dit 'n goeie manier was om te vermy om te sê of hy slawerny bevoordeel. In plaas daarvan kan hy net ten gunste daarvan wees om ander mense daarvoor te laat voorstaan.
As u onthou uit die vorige les 21, het die Missouri-kompromie slawerny in nuwe state noord van die 36 30'-lyn verbied, en aangesien dit teoreties moontlik sou wees dat Kansas of Nebraska slawerny sou hê as mense daar besluit dat hulle dit onder die Kansas-Nebraska-wet wil hê, ondanks die feit dat dit noord van die lyn was, het dit in die praktyk die Missouri -kompromie herroep. As gevolg hiervan was daar baie geweld in Kansas, soveel dat sommige mense sê dat die burgeroorlog werklik daar in 1857 begin het. Die Kansas-Nebraska-wet het ook gelei tot die stigting van 'n nuwe politieke party: die Republikeine. Ja, die Republikeine.
Dus het Douglas se wet gehelp om 'n nuwe koalisieparty te stig wat daarop gemik is om die verlenging van slawerny te stop. Dit was gemaak van voormalige Free Soilers, Noordelike anti-slawerny Whigs en 'n paar niks. Dit was ook 'n partydelike deel, wat beteken dat dit byna uitsluitlik ondersteuners uit die vrystate in die noorde en weste getrek het, wat u onthou dat dit gemeenskaplike ekonomiese belange en die spoorweg was.
Onthou Slave Power? Vir baie Noordelinge was die Kansas-Nebraska-wet, wat die Missouri-kompromie herroep het, nog 'n bewys dat die Kongres beheer word deur 'n sinistere slawemaggroep wat die bod van ryk plantasie-eienaars doen.
Teen 1854 was die noorde baie meer bevolk as die suide - dit het byna die dubbele verteenwoordiging van die kongres in die suide - maar ten spyte van hierdie voordeel het die kongres pas 'n wet aangeneem wat die mag van slawestate uitbrei, en moontlik omdat twee nuwe state beteken vier nuwe senatore, wat die federale regering nog meer slawerny maak! En vir Abolitioniste het dit nie regtig soos demokrasie gelyk nie.
Die ander rede dat baie Noordelikes genoeg omgee vir Kansas en Nebraska om hul ou partylojaliteite te laat vaar, was dat hulle 'n bedreiging vir die ekonomiese eiebelang van die Noordelikes gesien word.
Onthou, die Weste is gesien as 'n plek waar individue, veral wit individue, selfonderhoudende boere kon word. Soos Lincoln geskryf het, "Die hele nasie is geïnteresseerd dat hierdie gebiede die beste gebruik sal word. Ons wil dit hê vir die huise van vrye wit mense. Dit kan in geen groot mate wees as slawerny daarin geplant word nie. Nuwe vrye state is die plek waarheen arm mense kan gaan en hul toestand verbeter. "
Die eintlike vraag was dus: Sou hierdie Westerse gebiede groot, op slawe gebaseerde plantasies hê, soos in Mississippi, of klein familieplase vol vrye witmense, soos in Thomas Jefferson se verbeelding gebeur het?
So het die nuwe Republikeinse party sy eerste presidentskandidaat in 1856 bestuur, en dit het uitstekend gevaar - John C. Frémont, uit Kalifornië, het 39% van die stemme gekry, almal uit die noorde en die weste, en verloor teen die demokraat James Buchanan , wat die deugde gehad het dat hy die grootste deel van die vorige dekade in Europa deurgebring het en dus geen standpunt oor slawerny gehad het nie.
Ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om u daaraan te herinner dat James Buchanan se bynaam 'The Old Public Functionary' was.
Intussen het Kansas probeer om 'n staat te word deur die verkiesing in 1854 en 1855 te hou. Ek sê "probeer", want hierdie verkiesings was so bedrieglik dat dit snaaks sou wees, behalwe dat alles 12 jaar voor die burgeroorlog opgehou het om snaaks te wees.
So deel van die Kansas-probleem was dat honderde sogenaamde "Border Ruffians" na Kansas gestroom het uit die slawerny Missouri, om te stem by die verkiesings in Kansas. Dit het daartoe gelei dat mense in vrye state gekom het en hul eie mededingende regerings op die been gebring het. Uiteindelik het gevegte uitgebreek en meer as 200 mense is dood, in 1856 het pro-slawerny-magte die slawerny teen Lawrence, Kansas, met kanonne beleër.
Een besonder gewelddadige voorval was die moord op 'n hele gesin deur 'n ywerige anti-slawerny in New York, genaamd John Brown (les 20). Hy het met die moord weggekom, maar uiteindelik het Kansas na twee grondwette oorgegaan, want dit is 'n goeie manier om as regering te begin. Die Lecompton -grondwet wat voor slawerny was, was die eerste wat na die Amerikaanse kongres gegaan het, en dit is ondersteun deur Stephen Douglas as 'n voorbeeld van gewilde soewereiniteit by die werk - behalwe dat die man wat toesig gehou het oor die stemming in Kansas dit 'n "gemene bedrog" genoem het.
Die kongres het Kansas se toetrede tot die Unie vertraag - omdat die primêre saak van die kongres vertraag is - totdat 'n ander, meer regverdige referendum plaasgevind het, en na die stemming het Kansas uiteindelik in 1861 as 'n vrystaat by die VSA aangesluit, teen die tyd dat dit te laat.
Terwyl dit alles in Kansas en die Kongres gebeur het, was die Hooggeregshof besig om die slegste besluit in sy geskiedenis te neem. Die besluit van Dred Scott.
Dred Scott was 'n slaaf, wie se meester hom in Illinois en Wisconsin gebring het, wat albei slawerny belet het, so Scott het aangekla en aangevoer dat as slawerny onwettig was in Illinois, dan het hy in Illinois gewoon dat hy nie 'n slaaf was nie.
Die saak het jare geneem om na die Hooggeregshof te kom, en uiteindelik, in 1857, het hoofregter Roger B. Taney uit Maryland sy beslissing gegee. Die hof het bevind dat Scott nog steeds 'n slaaf was, maar dit het nog verder gegaan en probeer om die slawerny -kwessie eens en vir altyd op te los.
Taney het beslis dat swart mense "meer as 'n eeu tevore beskou is as wesens van 'n minderwaardige orde, en heeltemal ongeskik om met die wit ras in sosiale of politieke verhoudings te assosieer, en tot dusver minderwaardig dat hulle geen regte het wat die wit die mens moes respekteer, en dat die neger tereg en wettig tot slawerny tot sy voordeel gereduseer kon word. "
Dit is 'n werklike aanhaling uit 'n werklike beslissing deur die Hooggeregshof van die Verenigde State van Amerika.
Taney se uitspraak het basies gesê dat alle swart mense oral in die Verenigde State as eiendom beskou kan word, en dat die hof die eiendom wil beskerm. Dit het beteken dat 'n slawe -eienaar sy slawe uit Mississippi en Massachusetts kon neem, en hulle sou steeds slawe wees.
Wat beteken dat daar tegnies nie iets soos 'n vrystaat bestaan ​​nie - ten minste, so het mense in die Noorde, veral Republikeine, dit gesien. Maar die besluit van Dred Scott het gehelp om nog meer mense te oortuig dat die hele regering - die kongres, president Buchanan en nou die hooggeregshof - was in die hande van die gevreesde Slave Power.
In 1859 het John Brown 'n rampspoedige aanval op die federale arsenaal by Harper's Ferry gelei in die hoop om gewere te vang en dit dan aan slawe te gee wat sou opstaan ​​en die gewere teen hul meesters sou gebruik. Maar Brown was 'n aaklige militêre bevelvoerder en nie 'n baie duidelike denker in die algemeen nie, en die aanval was 'n groot mislukking. Baie van die partye is dood, hy is gevange geneem, en hy staan ​​tereg en word ter dood veroordeel. So het hy 'n martelaar geword vir die abolitionistiese saak, wat waarskynlik in elk geval was wat hy wou hê. Op die oggend van sy ophanging skryf hy: "Ek, John Brown, is nou heeltemal seker dat die misdade van hierdie skuldige land nooit met bloed verwyder sal word nie."
En so was die staat ingestel op een van die belangrikste presidentsverkiesings in die Amerikaanse geskiedenis:
In 1860 het die Republikeinse party as sy kandidaat Abraham Lincoln gekies wat sy welsprekendheid bewys het in 'n reeks debatte met Stephen Douglas toe die twee in 1858 vir die Senaat opgedaag het. Lincoln het die verkiesing verloor, maar die debatte het hom beroemd gemaak en hy kon 'n beroep op immigrante kiesers doen omdat hy nie met die kennis verbonde was nie.
Die Demokrate, aan die ander kant, was vir 'n historikus 'n gemors. Die noordelike vleuel van die party het Stephen Douglas bevoordeel, maar hy was onaanvaarbaar vir kiesers in die diep suide, sodat die Suid -demokrate John C. Breckinridge van Kentucky genomineer het, wat die Demokrate gemaak het, die laaste ware nasionale party wat nie meer werklik 'n nasionale party was nie. 'N Derde party, die Constitutional Union Party, wat hom daartoe verbind om die Grondwet te bewaar, haal' soos dit is ', dit wil sê slawerny insluitend, benoem John Bell van Tennessee. Abraham Lincoln het in nege Amerikaanse state geen stemme gekry nie, maar hy het 40% van die algemene stemme gewen, insluitend meerderhede in baie van die mees bevolkte state, en het sodoende die kieskollege gewen. Dus, as 'n ou president word wat letterlik nie op u stembrief verskyn het nie, is daar waarskynlik 'n probleem.
En inderdaad het Lincoln se verkiesing daartoe gelei dat 'n aantal suidelike state van die Unie afskei. Lincoln haat self slawerny, maar het herhaaldelik gesê dat hy dit alleen sal laat in die state waar dit bestaan. Maar die demografie van Lincoln se verkiesing het getoon dat Suid -Afrikaners en Noordelikes gelyk het dat slawemag, in watter mate dit ook al bestaan ​​het, verby was.
Teen die tyd dat hy sy amp op 1 Maart 1861 aangeneem het, het sewe state afgeskei en die Konfederale State van Amerika gevorm en die tyd was gereed om die gevegte te begin, wat dit gedoen het toe suidelike troepe op die garnisoen van die Unie by Fort Sumter in Charleston losgebrand het Harbour op 12 April 1861.
Dit was toe dat die burgeroorlog begin, maar dit het vroeër onvermydelik geword, miskien in 1857 of miskien in 1850 of miskien in 1776 of miskien in 1619 toe die eerste Afrika -slawe in Virginia aankom. Want hier is die ding: In die Dred Scott besluit, het hoofregter Taney gesê dat swart Amerikaners "geen regte het wat die witman verplig is om te respekteer nie". Maar dit was bewysbaar vals! Swart mans het tydens verkiesings gestem en eiendom besit, insluitend selfs slawe, hulle het namens hulself in die hof verskyn, hulle het regte gehad, hulle het die regte uitgespreek toe hulle die geleentheid gekry het! En die versuim van die Verenigde State om te verstaan ​​dat die regte van swart Amerikaners net so onvervreembaar was as dié van wit Amerikaners, het die burgeroorlog uiteindelik onvermydelik gemaak.
Verkiesing van 1860 Ons Geskiedenisvasvra
Lincoln se verkiesing was die primêre katalisator van die Amerikaanse burgeroorlog. Leer woordeskatterme en meer met flitskaarte -speletjies en ander studiehulpmiddels.
Die regering van die mense deur die mense vir die mense sal in 2020 nie van die aarde omkom nie
Douglas en kandidaat vir die konstitusionele vakbond, John Bell.
Verkiesing van die geskiedenisvasvra in 1860 vir ons. Die presidentsverkiesing van 1860 in die Verenigde State was die 19de vierjaarlikse presidentsverkiesing. Leer die verkiesing van 1860 Amerikaanse geskiedenis met gratis interaktiewe flitskaarte. Die verkiesing van 1860.
Die spook van John Brown, die militante afskaffer, het gehang nadat sy optrede by Harper's Ferry vroeg in 1860 groot geword het. Soos u dalk van verlede week onthou, was dinge op hierdie tydstip in ons geskiedenis nie goed nie. Presidentsverkiesing van die Amerikaanse verkiesing van 1860 waarin die Republikein Abraham Lincoln die suidelike demokraat John C.
Begin met die bestudering van ons Amerikaanse geskiedenisverkiesing van 1860. Met die herfs van 1860 het 'n vierrigtingwedstryd om die presidentskap en die toekoms van Amerika na vore gekom. Verkiesing van 1860 gewen deur Abraham Lincoln met 180 verkiesingsstemme en 40 van die algemene stemme, wat beteken dat 60 van die burgers nie Lincoln as president John Bell wou hê nie.
Breckinridge -demokraat Stephen A. Kies uit 500 verskillende stelle van die verkiesing van 1860 geskiedenis Amerikaanse flitskaarte op quizlet. Fillmore wat gekant was teen buchanan d.
Die verkiesing van 1860 en afstigting. Waarin John Green jou leer oor die verkiesing van 1860. Op 'n vier manier -wedstryd het die republikeinse partytjiekaartjie van Abraham Lincoln en Hannibal Hamlin triomfantlik na vore getree.
Die verkiesing van 1860 het die ineenstorting van die Amerikaanse demokrasie veroorsaak toe die verheffing van Abraham Lincoln tot die presidentskap afskeidingslede in die suide geïnspireer het om hul state aan die unie te onttrek. Dit is gehou op 6 November 1860. Afstamming uit die Verenigde State e.
Gewilde soewereiniteit in die gebiede b. Buchanan wat Fillmore gekant was. Lincoln se verkiesing het baie te wyte aan die wanorde in die demokratiese party.
Ons geskiedenis en versameling van die burgeroorlog. Verbod op slawerny in die gebiede c. In die presidentsverkiesing van 1856 onderskryf die republikeinse party se platform a.
Beste Amerikaanse seksionalisme en verkiesing van 1860 Flashcards Quizlet
Hoop, vrese en die verkiesing van 1860
Welkom by DIE MAAK VAN 'N VOLK - Amerikaanse geskiedenis in VOA Special English.
Agtien sestig was 'n jaar van gemengde gevoelens van hoop en vrees.
Amerikaners het hoop vir die toekoms, want hulle sou 'n nuwe president verkies. Maar hulle was bang dat selfs 'n nuwe president nie die land bymekaar kon hou nie. Die state van die Suide was baie naby daaraan om die Unie te verlaat oor slawerny.
Hierdie week in ons reeks praat Tony Riggs en Frank Oliver oor die kandidate en die kwessies tydens die verkiesing van 1860.
Na vier jaar as president het James Buchanan besluit om nie weer op te tree nie. Buchanan was 'n demokraat. Sy party, net soos die nasie, was verdeeld oor slawerny. Suidelike Demokrate wou hê die party moet slawerny ondersteun. Noord -demokrate het geweier.
Die opposisie Republikeinse Party verwag om stemme van ontevrede demokrate te verkry. Republikeine het sterker geword sedert die laaste presidentsverkiesing in 1856. Hulle het gevoel dat hul kandidaat in 1860 sou wen.
Die Demokratiese nominasiebyeenkoms het in April in Charleston, Suid -Carolina, geopen. Senator Stephen Douglas van Illinois was die voorste kandidaat. Hy het die steun van 'n meerderheid van die kongresafgevaardigdes gehad. Maar hy het nie die meerderheid van twee derdes wat nodig was om die benoeming te wen nie.
Baie Suid -Demokrate hou nie van Stephen Douglas nie. Sommige het hom nie vertrou nie. Ander het nie sy beleid oor slawerny aanvaar nie. Douglas het nie slawerny of die verspreiding van slawerny gekant nie. Hy het egter gesê dat geen federale wet slawerny wettig kan maak in 'n gebied waar die mense dit nie wil hê nie. Dit was sy beleid van 'volksoewereiniteit'.
Die Suid -Demokrate wat teen Stephen Douglas gekant was, is gelei deur William Yancey van Alabama. Yancey wou 'n verklaring van slawerny in die party se platform kry. Hy was seker Douglas sou nie die nominasie op so 'n platform aanvaar nie.
As Yancey nie die verklaring kry wat hy wil hê nie, sou hy die Suid -Demokrate uit die konvensie neem. En uit die partytjie.
Die komitee oor resolusies het drie platforms oorweeg. Een platform het verklaar dat die mense van 'n gebied die reg het om te besluit of slawerny wettig of onwettig sou wees. Die tweede verklaar dat die Hooggeregshof die reg het. En die derde verklaar dat niemand dit gedoen het nie - dat slawerny oral wettig was.
William Yancey het met die konvensie gepraat ter ondersteuning van die platform vir slawerny. Hy het gesê dat demokrate teen slawerny nie die vakbond wil vernietig nie. Maar hy het gesê dat iemand aan demokrate teen slawerny duidelik moet maak dat die vakbond ontbind sal word as die grondwetlike regte van slawe-eienaars nie nagekom word nie.
Yancey het gepraat oor die gevaar van 'n groot slaweopstand. Hy beskryf dit as 'n slapende vulkaan wat die lewens, eiendom en eer van die mense van die Suide bedreig het. Hy het gesê die optrede van die Noorde kan daartoe lei dat die vulkaan ontplof.
'N Ander kongresafgevaardigde het Yancey se toespraak beantwoord. Hy het gesê dat Noord -demokrate moeg is om die belange van die Suide te verdedig. 'Nou,' het hy gesê, 'Yancey sê vir ons dat ons moet saamstem dat slawerny reg is. Hy beveel ons om ons gesigte te verberg en vuil te eet. "
In hierdie atmosfeer van spanning was dit duidelik dat 'n platform vir slawerny nie goedgekeur sou word nie. Die afvaardiging van Alabama het aangekondig dat dit hom dus moet onttrek. Die afvaardigings van die ander ses state van die diep suide - Arkansas, Florida, Georgia, Louisiana, Mississippi en Texas - het dieselfde gedoen.
Daardie vyftig mans het hul eie byeenkoms gereël. Hulle het 'n platform vir slawerny goedgekeur, maar het niemand as president benoem nie. Hulle het ooreengekom om 'n paar weke later weer in Richmond, Virginia, te vergader.
Die Noord -demokrate het ook hul benoeming uitgestel. Hulle het ooreengekom om weer in Baltimore, Maryland, te vergader.
Die Republikeinse Party het sy presidensiële nominasiebyeenkoms in Chicago, Illinois, gehou. Daar was geen twyfel oor wie die voorste kandidaat was nie. Hy was destyds die bekendste Republikein in die land: senator William Seward van New York.
Dit lyk asof die Republikeinse platform iets vir almal bevat.
Vir diegene wat teen slawerny gekant is, verwerp die platform die idee dat slawe -eienaars 'n grondwetlike reg het om slawe na nuwe gebiede te neem. Vir Amerikaners wat in die buiteland gebore is, ondersteun dit hul reg op volle burgerskap. Vir vervaardigers stel dit 'n nuwe belasting op invoer voor om die Amerikaanse industrie te beskerm. En vir diegene in die noordweste het dit gevra vir gratis grond vir setlaars, en federale hulp om paaie en kanale te bou.
Afgevaardigdes het die platform met luide gejuig goedgekeur. Hulle sou die volgende dag terugkeer om hul kandidaat vir president aan te wys.
William Seward was seker dat hy die benoeming sou wen. As dit nie by die eerste stemming was nie, dink hy, dan oor die tweede. Maar daar was teenkanting teen Seward. En sy veldtogorganisasie het nie daarin geslaag om die krag daarvan te sien nie.
Die kandidaat van die opposisie was Abraham Lincoln.
Die Republikeinse konvensie het drie keer gestem. Lincoln het by elke stembrief steun gekry. Maar nie hy of Seward het genoeg stemme vir die benoeming gekry nie. Toe 'n afgevaardigde van Ohio, voordat 'n vierde stemming gehou kon word, gevra het om te spreek. Die groot kamer word stil. "Meneer die voorsitter," het hy gesê, "ek staan ​​op om die verandering van vier stemme van Ohio aan mnr. Lincoln aan te kondig."
Dit was genoeg om Abraham Lincoln die Republikeinse benoeming vir president te gee.
'N Maand later heropen die Demokrate hul nominasiebyeenkoms. Die meeste Suid -Demokrate wat uit die eerste vergadering gestap het, het teruggekeer. Baie van hulle sitplekke by die byeenkoms is aan nuwe afgevaardigdes gegee. 'N Nuwe geskil het ontstaan ​​oor watter afgevaardigdes die reg het om daar te wees.
'N Kompromisplan verdeel die setels tussen ou en nuwe afgevaardigdes. Maar die meeste Suid -Afrikaners het dit verwerp. Een vir een stap 'n meerderheid van elke suidelike afvaardiging uit. Die oorblywende Demokrate het toe vir 'n kandidaat gestem. Hulle het Stephen Douglas gekies.
Suid -Demokrate het hul eie kandidaat, John Breckinridge van Kentucky, genomineer. En 'n groep genaamd die Constitutional Union Party het John Bell benoem.
Die verkiesingsveldtog het in die somer van 1860 geopen. Lincoln was nie bekend nie. Die Republikeinse Party het dus baie boeke en pamflette oor hom gepubliseer. Hulle vertel die verhaal van 'n arm boerseun wat homself opgevoed het en deur harde werk en eerlikheid 'n kandidaat vir president geword het.
Lincoln se ondersteuners het 'n luidrugtige en kleurvolle veldtog gereël, met optogorkes en tekens. Lincoln self was stil. Hy het gesê: "Dit is my besluit sedert ek 'n kandidaat geword het om geen toesprake te hou nie. Ek is hier net om jou te sien en jou te laat sien."
Trouens, dit was Lincoln se assistente wat hom aangeraai het om niks te sê nie. Hulle het geglo dat hy in die verlede genoeg gesê het om sy standpunt oor die belangrike kwessies duidelik te maak.
Stephen Douglas, aan die ander kant, het baie hard geveg. Sy gesondheid was swak. En hy sukkel om geld te kry. Maar dit het hom nie verhinder om in byna elke staat te praat nie.
Binne 'n paar weke het Douglas egter besef dat hy geen werklike hoop het om te wen nie. Sy standpunt oor slawerny het hom alle steun in die Suide gekos.
Douglas het geglo dat Abraham Lincoln van die ander kandidate die beste kans het om die presidentsverkiesing te wen. Hy het ook geglo dat ekstremiste van slawerny die verkiesing van Lincoln as 'n verskoning sou gebruik om suidelike state uit die vakbond te neem. Daarom het hy sy pogings tot 'n veldtog vir die vakbond self oorgegee.
Hy het gesê: "Die verkiesing van 'n man tot president deur die Amerikaanse volk, ingevolge die Grondwet, is geen rede vir enige poging om hierdie glorieryke nasie op te los nie."
Die verkiesingsdag was sesde November. Die gewilde stemming was naby tussen Lincoln en Douglas. Maar die verkiesingsstem was nie. Lincoln het honderd en tagtig ontvang. Breckinridge het twee en sewentig ontvang. Bell het nege en dertig ontvang. En Douglas het net twaalf ontvang.
Abraham Lincoln sou die nuwe president van die Verenigde State wees.
Hy sou die amp binnegaan voor die ernstigste krisis in die Amerikaanse geskiedenis. Want voor sy inhuldiging het suidelike state uiteindelik hul dreigemente opgetree. Hulle het die vakbond begin verlaat.