Hierdie mense staan nou sentraal in die boek. Die foto’s is deur ’n professionele Nederlandse fotograaf Geert Snoeijer geneem as deel van ’n interkontinentale projek oor (stief-) kinders van die VOC in Indonesië, Australië en Suid-Afrika, kinders uit verhoudings met inheemse mense wat die VOC agtergelaat het.
Die foto’s van hierdie Suid-Afrikaners, wat aanvanklik in die Bloemfonteinse museum uitgestal was, sal vir ’n wyle in die Kasteel te sien wees.
Ek neem aan dit sal dieselfde in die Kaap wees. In sy outobiografie skryf Hermann Giliomee dat die twee pilare van apartheid die teologie en die geskiedenis was.
Ek moet sê ek het nou nie juis so pertinent na die geskiedenis gekyk nie. Giliomee verwys na die belangrike mites van die “onbesette land” teen 1652 en die van “Bantoe-aggressie” en “roofsugtigheid” waaronder boere sedert die eerste kontak in die 1770’s gely het.
Sy boek bied waardevolle insigte oor die beperktheid van geskiedskrywing, van veral by die departement aan die Stellenbosch Universiteit en die ontwikkelinge daar sedertdien.
Hulle varieer van oer oue mitiese verhale tot stukkies hartseer geskiedenis. Dit gaan oor die lewe op die diepe platteland, maar ook oor die harde bestaan in die grote stad.
In sy hoofstuk “Amper bure” skryf Giliomee hoe hy as jong lektor in die 70’s agtergekom het hoe bruin mense feitlik heeltemal uit die Afrikaners se geskiedenis geskryf is – hetsy as ’n gemeenskap of ’n klas.