My lang geskiedenis met beskuit - ToorkombuisToorkombuis
In die winter van 2013 was dit ook so . . . Die tyd het my ‘n bietjie ingehaal en die beskuitblikke was nog leeg met my ma se aankoms. Ná ‘n lekker eerste dag saam, het ek die mengbakke nadergetrek en met mening begin bak. Die hele huis het daardie aand geruik na saadbeskuit wat in die oond uitdroog.
Baie vroeg die volgende oggend – my ma word al voor ligdag wakker – het ek varsgemaalde koffie gaan maak en ‘n paar stukkies van die beskuit, nog warm van die droog in die oond, saam met die beker koffie op ‘n skinkbordjie gesit.
Toe ek by die kamerdeur inkom, besef ek daar is fout. My ma probeer glimlag en praat, maar die woorde sukkel om sin te maak. Ek probeer kalm bly en maak asof niks fout is nie. Met ‘n flou verskoning vlug ek kamer toe en gaan bel my huisdokter.
Die gebeure wat daarop gevolg het, is nou net vae herinneringe – ‘n week in intensief, weke en maande van herstel agterna. Sy het gelukkig baie min oorgehou, maar ek sit nou met ‘n onredelike vrees en vreemde bygeloof. Wanneer my ma kom kuier, koop ek eerder winkelbeskuit as om self te bak.
Nou, met oujaar, besluit ek om nuut te begin en ou vrese te besweer. Die beskuitbakkery was nommer een op my lysie. Ek moet erken ek het half wakker geslaap en probeer luister of my ma nog asem haal in die kamer langsaan terwyl die beskuit deurnag in die oond gedroog het.
My ma is nog hier. Sy geniet elke happie van daardie stukkie saadbeskuit in die vroegggendkoffie gedoop. En ek het weer onthou van die lang pad wat ek al met beskuit geloop het . . .
Die een waarvan my ma so baie hou.
← Romany creams – my resep
Beskuit vir ‘n blitsontbyt →