Die gedagte van skryf as liggaamlikheid en sensualiteit in die eerste afdeling word hier deur middel van die Ondaatje-motto (uit die poëtiese einde van Almásy se verhaal in The English Patient) aan die tema van die dood geskakel: “I wish for all this to be marked / on my body when I am dead. / I believe in such cartography …” Dink jy werklik dit was toevallig?(Onthou, dié fees volg enkele weke op die hakke van Poetry Africa …) Ons kan NIE na ander instansies kyk om na die stand van die Afrikaanse digkuns om te sien nie, dit is ‘n gegewe. O, maar julle sal die vrede hê van YAHUSHUA, net so seker as wat Johannes die Doper gesê het, "Neem my hoof, ek wil huis toe gaan!". Die aand lewer Were Were Liking, ‘n vroulike digter van die karavaan, ‘n vertoning in die hotel: Sy ontvang hulle, asemrowend aangetrek in veelkleurige lappe, dramatiese juwele, honderde versierde vlegseltjies. (…) Netjies op ‘n ronde tafeltjie staan haar laptop oopgeklap, met die program vir die aand op die skerm: