Brandweerkuns, 'n amptelike kuns - Inligting
Brandweerkuns, 'n amptelike kuns
Geboorte van Venus.
KABANEL Alexandre (1823 - 1889)
Barones Nathaniel de Rothschild.
Titel: Geboorte van Venus.
Skrywer: KABANEL Alexandre (1823 - 1889)
Afmetings: Hoogte 130 - Breedte 225
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowskisite web
Prentverwysing: 01-015735 / RF273
Titel: Barones Nathaniel de Rothschild.
Skrywer: GEROME Jean-Léon (1824 - 1904)
Afmetings: Hoogte 49,6 - Breedte 35,8
Prentverwysing: 04-508694 / RF2004-9
Titel: Madame Léopold Stern.
Skeppingsdatum : 1879
Datum getoon: 1879
Afmetings: Hoogte 138 - Breedte 108
Stooring plek: Bonnat Museum webwerf
Prentverwysing: 98-015438 / CM2667
Publikasiedatum: Februarie 2011
In die XIXe eeu, is die akademiese stelsel wat sedert die regering van Lodewyk XIV bestaan, steeds die artistieke lewe. Onder die beheer van die lede van die Akademie vir Beeldende Kunste, wat in 1816 gestig is, verseker die Skool die voorrang van die voorskrifte van klassisisme: teken- en kopiëringswerke bly die twee bevoorregte middele om toegang tot die kunste te kry, en Oudheid bly die absolute verwysing.
Om te leer hoe om vorms weer te gee, het die studente van die skool geoefen uit die natuur of uit die antieke praktiese opleiding wat hulle in privaat werkswinkels of in die Louvre voltooi het. Die publiek was entoesiasties oor hierdie akademiese kunstenaars wat, getrou aan die amptelike 'pompieristiese' estetika, gedurende die grootste deel van die 19de eeu volle lof ontvang het.
'N Amptelike art
Alexandre Cabanel (1823-1899), wenner van 'n tweede Prix de Rome in 1845 en professor aan die Skool vir Beeldende Kunste, het hiermee roem verwerf Geboorte van Venus wat hy op die Salon van 1863 aangebied het, 'n doek wat die keiser Napoleon III onmiddellik vir sy persoonlike versameling gekoop het. Alhoewel dit nie altyd kritiek verwerf het nie, was hierdie erotiese vroulike naak nogtans 'n dawerende sukses onder Salon-besoekers. Danksy sy pasteltone en 'n aangeleerde tegniek wat dit in die suiwerste akademiese tradisie inskryf, het die skilder die aantreklikhede van die mitologie, anders as die Middagete op die gras deur Manet, dieselfde jaar op die Salon des refusés aangebied en as baie onbenulliger beskou. Hierdie werk is die begin van die amptelike loopbaan van die skilder, volledig gewy aan die heersende bourgeoisie.
Napoleon III het verskeie skilderye in opdrag van Alexandre Cabanel, wat vinnig vertroud geraak het met die keiserlike hof. In 1865 stuur die skilder na die Salon hierdie amptelike portret van die volledige lengte waarin die keiser met 'n sekere natuurlikheid in aanddrag aantrek, met sy borskas met die groot rooi lint van die Legioen van Eer. Langs hom op 'n tafel gereël, bring die amptelike soewereiniteitsteken, die kroon, die hermantelmantel en die hand van geregtigheid die plegtigheid op die toneel. Hierdie skildery is baie gewild onder die keiserpaar en vind plaas in die studeerkamer van keiserin Eugenie aan die Tuileries.
Terselfdertyd is 'n ander kunstenaar ook met lof bekroon: Jean-Léon Gérôme (1824-1904), leier van die neo-Griekse styl en die hiperrealistiese huidige, in 1864 aangestel as professor aan die Skool vir Beeldende Kunste. van die Instituut. Onder die klein aantal portrette wat hy gedurende sy lang loopbaan geskilder het, verteenwoordig die barones Nathaniel de Rothschild, gedateer 1866, 'n figuur van die Paryse hoër middelklas. Charlotte de Rothschild het waterverf beoefen en haar werke gereeld in die Salon uitgestal. Sy het ook 'n baie eklektiese versameling saamgestel, en dit is om hierdie faset van die barones wat Gérôme gekies het om haar in haar luukse interieur te verteenwoordig, op te roep. Soos in die portret van laasgenoemde se moeder, geskilder deur Ingres, een van Gérôme se meesters, staan ​​die model voor 'n kaggel versier met kosbare voorwerpe en verskeie doeke. Terselfdertyd as dit die dominante estetika weerspieël, getuig die skilder se baie gladde manier en die presisie waarmee hy die baronesse se leefomgewing voorstel, sy etnografiese belangstelling in die manier waarop mense geleef het, of dit nou sy was eietyds of dat hulle tot die verlede behoort.
Brandweerkuns: 'n kuns wat lankal verouderd is
Hierdie dominante estetika, waar akkuraatheid meeding met die oorvloed van besonderhede en die buitensporige rykdom van die palet, het hom spoedig die pejoratiewe kwalifiseerder van 'brandweerman' besorg. Die oorsprong van hierdie term is geheimsinnig: dit kom soms uit die karakters in David se skilderye, wat lyk soos die brandweermanne van die 1830's, soms uit die arrogante, pompeuse karakter van die destydse skilderye. Afhangend van wie dit gebruik, dui die woord afwisselend die te gladde, te netjiese beeldtegniek aan, die barokke opeenhoping van onbeduidende besonderhede, die versadiging van helder kleure, die soeke na die sensasionele, die aanvaarding van 'n klassieke valse ideaal. en die oormatige en diensbare gehegtheid aan die teorieë van klassisisme. Oor die algemeen is dit gerig op die amptelike akademiese kuns wat in die XIX die hoogste regeere eeu en wie se verteenwoordigers opgelei en beloon word deur die belangrikste staatsinstellings, Skool vir Beeldende Kunste, Akademie, Salon.
Strome van moderne kuns, in die eerste plek Impressionisme, het ontstaan ​​in reaksie op hierdie alomteenwoordigheid van brandweerkuns. Die konflik tussen akademiese kuns en die impressioniste het in 1863 uitgebreek toe Napoleon III gedwing is om 'n salon te open waar werke wat deur die jurie van die amptelike Salon geweier is, uitgestal kon word. Met die ontstaan ​​van die Salon des refusés is die skeuring tussen die voorstanders van akademiese kuns en innoverende kunstenaars verorber.
Gedurende die grootste deel van die twintigstee eeu word die kuns van brandbestryding steeds deur kritici gekritiseer, wat dit beskou as die vergestalting van die slegte smaak van die 19de eeu. Eers sedert die 1970's is dit geleidelik heroorweeg (wat veral blyk uit die opening in 1986 van die Musée d'Orsay) en dat ons die invloed van die akademiese stelsel op die vorming van strome erken. en avant-gards wat dit sal volg.
Om meer te wete te kom oor Die geboorte van Venus de Cabanel, besoek die webwerf Panorama van kuns
Laurence DES CARS, Dominique DE FONT-RÉAULX en Édouard PAPET (red.), Uitstallingskatalogus Jean-Léon Gérôme (1824-1904). Geskiedenis te sien, Orsay Museum, Parys, 19 Oktober 2010 - 23 Januarie 2011, Parys, Orsay-Skira-Flammarion Museum, 2010. Philippe GRUNCHEC, uitstallingskatalogus Die Prix de Rome-kompetisies, 1797-1863, École nationale supérieure des beaux-arts, 8 Oktober-14 Desember 1986, Parys, É.N.S.B.A., 1986. James HARDING, Die branders van die Painters. Akademiese skilderkuns in Frankryk van 1830 tot 1880, Parys, Flammarion, 1980. Louis-Marie LECHARNY, Brandweerman Art, Parys, P.U.F., coll. "Wat weet ek? », 1998. Cécile RITZENTHALER, Die 19de eeuse Skool vir Beeldende Kunste. Brandweermanne, Parys, Mayer, 1987.
Charlotte DENOËL, "Die kuns van die brandweerman, 'n amptelike kuns"
Brandweerman: Byvoeglike naamwoord wat die amptelike kuns van die tweede helfte van die 19de eeu ironies aandui. Die term verwys na die brandweermanne wat die skou gemonitor het. Hul helms en kleurvolle uniforms herinner aan die smaak van hierdie akademiese kunstenaars vir fantastiese voorstellings van die Oudheid.
Akademie vir Beeldende Kunste: Geskep in 1816 deur die vereniging van die Akademie vir Skilderkuns en Beeldhoukuns, gestig in 1648, die Akademie vir Musiek, gestig in 1669 en die Akademie vir Argitektuur, gestig in 1671. Instelling wat kunstenaars bymekaarbring wat onderskei word deur 'n vergadering van eweknieë en wat gewoonlik vir die kroon werk. Dit definieer die reëls van kuns en goeie smaak, lei kunstenaars op, organiseer uitstallings.