Die 4 kerse hiervoor staan vir Hoop, Vrede, Vreugde en Liefde. Dit is 4 kerse, en vier beloftes wat God gedurig aan ons maak. Met die aansteek van die wit Christuskers herinner dit ons daaraan dat alles in Hom vervul is. In Christus vind ons die hoop, die vrede, die vreugde en die liefde. In Christus vind ons lig en lewe en die moed om soos Hy te wees, om op Sy roepstem te antwoord én in Sy voetspore te volg!
Terwyl ons die Christuskers aansteek, steek ons dit aan die brand in die naam van die Een wat die lig self is en soos Maria en Josef lank terug gemaak het, noem ons hierdie lig ‘Jesus’.
In hoofstuk 8-9 is dit die seun, die Vors van Vrede, waarvan ons vanoggend gaan lees, wat God self is wat verandering gaan bring, maar as ‘n kind in die wêreld sal kom.
In hoofstuk 10 is dit ‘n klein seuntjie wat die getal van die Assiriërs sal kan tel wat oorbly na God met hulle klaar is.
Ons kan ons indink in die dilemma van Agas in die Siro-Efraimitiese oorlog. Sy bure maak teen hom oorlog, omdat hy nie saam met hulle teen Assirië wil veg nie. Hy wil sy onafhanklikheid behou en nie betrokke raak in ‘n stryd teen die wêreldmoondheid van daardie tyd nie. Maar sy opsies op politieke vlak is min. Hy kon sy voelers uitsteek na Egipte, maar dan sou hy in elk geval in ‘n oorlog betrokke wees, en dit teen die magtige Assiriërs.
Hy soek op alle maniere hulp, onder andere by ander gode, met die gruwelike besluit om ‘n kind van hom te verbrand as ‘n offer (2 Kon 16:3). Einde ten laaste besluit hy om die weg van die minste weerstand te volg, en sluit ‘n alliansie met die vyand van sy bure, juis die een teen wie hulle hom wil inspan, en soek beskerming by die grootste mag van die tyd, Tiglat-Pileser, die koning van die Assiriës. Hy noem homself nogal die seun van die Assiriese koning. Hoe ironies!
Maar dit beteken dat hy ‘n onderdaan van Assirië word, en selfs ‘n altaar vir hulle gode in die tempel aanbring. Sy soewereiniteit is daarmee heen en sy godsdiens en dié van sy volk is gekompromitteer.
Nie dat die Here nie verskeie kere met hom probeer praat het deur sy profeet Jesaja nie. In die 16 jaar van sy regering was daar konstant ‘n woord van God aan hom deur die profeet Jesaja. Maar hy het gekies om dit te ignoreer en sy eie kop te volg, tot groot skade vir sy volk, vir hulle aanbidding van die Here en vir homself.
Maar, en dit is die eerste verrassende boodskap van die gedeelte, die Here laat Hom nie afsit deur ‘n halsstarrige koning nie. Hy bring hoop selfs wanneer dit regtig hopeloos lyk. Daarmee los Hy nie net eensklaps alle probleme op nie. Hy bring ook oordeel oor Agas en sy volk in die hoop dat dit hulle tot inkeer sal bring. Maar in die aankondiging van die oordeel, blink daar alreeds die lig wat hoop bring vir die volk wat verdruk word.
Weens die oorlog en wegvoering was die oorblywende mense eintlik geen nasie meer nie. Die belofte is dat hulle weer baie sal word en hulle blydskap groot sal wees (vers 2). ‘n Nuwe gemeenskap word moontlik.
Met ‘n verwysing na die oorwinning van Gideon oor die Midianiete (Rigters 7), word belowe dat die juk van die vyand verbreek sal word en dat daar vrede sal kom (vers 3-4). Hulle sal vryheid ervaar.
Daarom sal dié ryk nie gebou word met militêre geweld soos met Dawid en die ander konings die geval was nie. Dit sal gebou word deur reg en geregtigheid, dit sal billik en betroubaar wees. Want dit is hoe God is, en dit is hoe sy regering sal wees. En die waarborg van dit alles lê in God se onverdeelde trou. Hy sal sorg dat dit gebeur.
Hy het by Tommy se bed gaan staan. Hy het Tommy vertel van die liggies op die kersboom en die geskenke onder die boom. Alles wag vir hom as hy net onder sy bed sou uit kom … maar geen antwoord.
Henry het op sy knieë geval en die duvet opgetel. Kyk, hy kon vir Tommy maklik uittrek onder die bed uit. Hy was net 8, maar het gelyk soos ‘n 5jarige.
Ten einde laaste – kruip Henry onder die bed in en gaan lê langs Tommy. Hy het weer gepraat van die groot adventskrans en die kerse wat hulle gaan aansteek en die kersliedere wat hulle gaan sing! Toe bly hy stil en lê langs hom. Na ‘n tydjie, glip daar ‘n kinderhand by sy hand in.
Dit beteken dat hierdie kind nie slegs groot planne maak en magtige besluite neem nie, maar dat Hy die vermoë het en die moed om dit alles uit te voer. Alles is vir Hom moontlik.
Kyk, Kersfees herinner my weer dat die onmoontlike – oorleef in hierdie bose wêreld – God se werk is. Die moontlike is ons werk. Die onmoontlike is God se werk. Eintlik moet ‘n mens natuurlik sê, selfs die moontlike kan net met hope hulp van Bo gedoen word!
Dit is wat Kersfees vir ons gee – ‘n Sterke God – Iemand wat voor ons die pad kan gelyk maak en ons deur alles kan dra na die bestemming wat Hy vir ons het.
Ons kan nie wegkom van hierdie man Jesus nie. Hy het die wêreld verander of jy dit nou glo of nie. En Hy hou steeds die hele wêreld in sy hande.
Soos HG Wells tereg oor Jesus gesê het: “Jy kan die grootte van ‘n skip skat deur die volgstroom wat dit agterlaat. Jesus was ‘n groot skip!” Ons sien nou nog die volgstroom!
Hy is die Kaptein (soos een kommentaar dit vertaal) wat ons lei na ‘n era van vrede. Daarvoor het Hy vir ons ‘n stel nuwe lewensreëls kom gee, riglyne wat die vrede kan bring wat ons verstand te bowe gaan. (Matt 5-7 kom nie verniet net na dié verwysing in Matteus 4 na hierdie profesie uit Jesaja nie!)
Daar was ‘n man wat eenmaal in die land van die dwase beland het. Hy het agtergekom dat hulle vreesbevange is vir iets in die koringland waarin hulle werk. “Daar is ‘n monster in die land” het hulle hom vertel. Hy het gaan kyk en sien toe dat die monster ‘n groot waatlemoen is.
Hy bied toe aan om die monster dood te maak. Hy het die waatlemoen gepluk, dit oopgesny en daarvan begin eet. Toe raak hulle banger vir hom as vir die waatlemoen! En hulle verdryf hom, want sê hulle: “Hy gaan ons hierna doodmaak, tensy ons van hom ontslae raak.”
Kort hierna het nog ‘n man in die land van die dwase aangekom. Maar in plaas van om die monster uit hulle midde te verwyder – het hy saamgestem dat dit gevaarlik móét wees. Hy het stilletjies saam met hulle van die waatlemoen af weggesluip en het so hulle vertroue gewen.
Hy het ‘n lang tyd saam met hulle gebly. Bietjie vir bietjie het hy hulle die basiese feite geleer wat hulle nie net instaat sou stel om hulle vrees vir waatlemoene te verloor nie, maar ook uiteindelik vir hulle te leer om waatlemoene te plant.
Dis presies soos Jesus gedoen het – die lewe is soos ‘n waatlemoen – eet, leef, groei dit en geniet dit – Hy het vir ons gewys hoe! Sy manier van lewe bly nog steeds die beste !
Dit is Hy wat spesifiek kies om aan die begin van sy bediening in Kapernaum te gaan bly, in dié gebied van Sebulon en Naftali, wat later Galilea genoem is. En eer bring aan dié gebied soos Jesaja voorspel het. Jesus kon op baie ander plekke begin het, Betlehem waar Hy gebore is, Nasaret waar Hy groot geword het, Jerusalem waar die tempel van God was. Maar, nee, Hy kies Galilea, die plek wat in die tyd van Jesaja so ernstig getref is deur die oorlog en die magspel van die politieke heersers van die tyd. En daardeur kom hulle tuis by God, soos die belofte in Jesaja 9 belowe het.
En Jesus kies mense van dié gebied as sy dissipels, twee stelle broers, mense wat gewone vissermanne was, kinders in die oë van die rykes en magtiges van die tyd. En Hy word hulle God-held, die Een wat voor hulle uitloop en hulle aan ‘n nuwe wêreld blootstel en uiteindelik van hulle self helde maak wat voor kon loop in die era van die Heilige Gees en die kerk se uitbreiding oor die aarde. En daardeur vorm hulle ‘n nuwe gemeenskap, die gemeenskap van die gelowiges, soos die belofte in Jesaja 9 belowe het.
Maar, en daarmee sluit ek af, wat my die meeste tref in Matteus se evangelie, is dat hy sê dat berigte oor Jesus deur die hele provinsie Sirië versprei het en almal van daar af na Hom gekom het en deur Hom aangeraak is en verander het.