As jy geneig is om godsdienstige menings te huldig wat n ietsie vertak van die hoofstroom, help dit baie as jy nie vreeslik belangrik of bekend is nie.
Sou jy n gedagte uitspreek wat duidelik en waaghalsig verskil van wat op die laaste algemene sinode besluit is, gaan jou woorde nie in n koerant uitgeblaker word onder n geskokte opskrif nie. Jy gaan nie lastig geval word deur mense wat dringend jou opinie soek oor voorhuwelikse seks, meditasie en of Jona regtig in die walvis was of nie.
Ek kry dikwels die indruk dat dit nie die crazies is wat normale goeie Afrikaners die dringendste na hul koppies Boeretroos laat gryp nie. Die crazies kan jy immers maklik uitken; jy kan hulle n duidelike tjap gee en weet dat jy verder weg van hulle moet bly as van n kenmekaaraandjie van die Kaapse Taxibestuurdersvereniging.
Wat mense die meeste ontstel, lyk dit vir my, is wanneer iemand wat nog altyd in dieselfde span as hulle gespeel het, lol om weg te breek. Wanneer dit boonop die kaptein van die span is, soos n dominee of n teoloog, is dit vir sommige mense baie erg.
Maar wat dalk net so betekenisvol is, is dat dit vir die wegbrekers dikwels ewe moeilik is om vrede te maak met die feit dat die ander agtergebly het.
Dinge begin jou pla. Soos dat dit wat jy hoor, nie pas by dit wat jy sien nie, wat algeheel nie stryk met wat jy dink nie. Sommige very crazies raak reeds voorskools hierdeur gekweld, maar die res van ons sosiaal goed-aangepaste siele neem n rukkie langer.
Wat veral verloklik is, is dat di� stasie definitief op ho�r morele grond is. Met die wonderlike uitsig wat jy van daar het, sien jy duidelik hoe die armsalige sukkelaars wat jy agtergelaat het, die werklike crazies is. Gelukkig het daar darem enkeles oorgebly wat verstand het en die res met plesier sal reghelp as hulle net @#$%*!! wil luister!