Sodra die bus uit die stad is, verwonder ek my aan die herfslandskap langs die snelweg. Die omgewing is n sagte groen, soos op die Engelse platteland. Ek verkyk my aan die bome en aan die landskapsbeeld wat so anders is as die van Afrika. Na wat soos n ewigheid voel, word die lang lamppale in die middel van die snelweg deur kort lamppale vervang. Dit is om voorsiening te maak vir vliegtuie wat laag oor die pad vlieg. Die lughawe is nou gelukkig nie meer ver nie.
Ek hardloop omtrent die lughawegebou binne, vas oortuig dat my kinders al soos twee verlate wesies op my sal staan en wag. Op die elektroniese aankomsborde moet ek kan sien waar en wanneer Teresa en Hendrik se vlug geland het. Niks. Ek lees hierdie keer stadiger, en lees weer. Die vlugnommer verskyn nie op die borde nie. Kon die vlug soveel vroe�r geland het? Dan is die logiese plek om te gaan soek seker by die toonbank vir passasiers wat met bystand vlieg  n vaste re�ling vir kinders onder n sekere ouderdom wat nie saam met n volwassene vlieg nie.