31 Dit is soos ‘n mosterdsaad, wat die kleinste is van al die soorte saad op die aarde wanneer dit in die grond gesaai is;
32 en wanneer dit gesaai is, kom dit op en word groter as die groentesoorte en maak groot takke, sodat die voëls van die hemel onder sy skaduwee nes kan maak.
Rondom haar sit die groepie bekende gesigte van moeë vrouens. Net ’n paar tree verder is die hoë draad van die konsentrasie kamp. Sy slaan haar Bybel oop en begin lees. Sy het in die donker ure van die nag geworstel met God en Hom gesmeek vir ŉ boodskap om hierdie vrouens te bemoedig, want wie weet hoe lank nog . . .
Terwyl sy besig is om hierdie woorde te lees, kom sit daar ’n vaal klein mossie op haar skouer. Die groepie vrouens staar in verbasing na wat voor hulle gebeur, en so word die mossie, die teken van hoop in die onmoontlike omstandighede van die konsentrasie kamp in Bethulie.
Amper 80 jaar later sit Jak de Priester in ’n park in Londen. Sy geld is op, hy kry nie werk nie, hy mis die meisie van sy drome en sonskyn en biltong. Hy slaan sy klein silwer Bybeltjie oop en lees die “mossie” boodskap en bid vir die soveelste keer vir werk!
Vroeg die volgende oggend lui sy telefoon en dis die oproep waarvoor hy gewag het, hy spring op die eerste trein en begin met ŉ lang dag se onderhoude. Moeg maar gelukkig en met ’n permanente werk klim hy weer laatmiddag op die trein. Toe hy inklim sien hy ’n muntstuk op die vloer lê, hy tel dit op, en daar op ’n trein in Londen hou hy ’n Suid-Afrikaanse 1c in sy hand, met ’n mossie agter op.
Hy vertel dat die wêreld rondom hom gaan stil staan het, dat hy besef het dat God daar by hom op die trein is en dat gebed sy waarborg is in hierdie stukkende wêreld.
Vandag ’n paar jaar later, skud ek my beursie uit. Ek sit ŉ 1c neer vir my vriendin met borskanker, nog ŉ 1c vir huwelike wat sukkel, ’n 1c vir iemand na aan my hart se werksomstandighede, vir enkel ouers en weduwees, en ek besef die mossie boodskap is dalk net een versie in ’n dik Bybel, maar ’n Almagtige, liefdevolle God staan agter dit!
Dankie, dat daar altyd hoop is. Dankie, vir bakens langs die pad wat ons help om geduldig te wees, terwyl ons wag vir U, om op die perfekte tyd ons omstandighede te verander.
Luk 15:12 En die jongste van hulle het vir sy vader gesê: Vader, gee my die deel van die eiendom wat my toekom. En hy het die goed tussen hulle verdeel.
Luk 15:16 En hy het verlang om sy maag te vul met die peule wat die varke eet, en niemand het dit aan hom gegee nie.
Luk 15:22 Maar die vader sê vir sy diensknegte: Bring die beste kleed en trek hom dit aan, en gee ‘n ring vir sy hand en skoene vir sy voete.
Luk 15:29 Maar hy antwoord en sê vir sy vader: Kyk, ek dien u so baie jare en ek het nooit u gebod oortree nie, en vir my het u nooit ‘n bokkie gegee, sodat ek saam met my vriende vrolik kon wees nie.
Luk 10:35 En toe hy die volgende môre weggaan, haal hy twee pennings uit en gee dit aan die eienaar van die herberg en sê vir hom: Sorg vir hom, en enige onkoste wat jy nog meer mag hê, sal ek jou betaal as ek terugkom.
Luk 10:37 En hy antwoord: Hy wat barmhartigheid aan hom bewys het. Toe sê Jesus vir hom: Gaan en doen jy net so.
Mar 1:44 en sê vir hom: Pas op dat jy aan niemand iets vertel nie, maar gaan vertoon jou aan die priester en offer vir jou reiniging wat Moses voorgeskryf het, tot ‘n getuienis vir hulle.
voordat die son en die lig en die maan en die sterre verduister word en die wolke terugkom ná die reën,
dié dag wanneer die wagters van die huis sal bewe en die sterk manne krom word en die malers die werk staak, omdat hulle te min geword het, en die wat deur die vensters kyk, verduister word,
en die deure na die straat gesluit word, terwyl die geruis van die meul verswak; en hy opstaan as die voëltjies begin sing en al die tone van die lied dof sal word.
Ook sal hy bang wees vir ‘n hoogte, en verskriklike dinge sal op die pad wees! En die amandelboom sal in bloei staan, en die sprinkaan sal homself met moeite voortsleep, en die kapperkruid nutteloos wees; want die mens gaan na sy ewige huis, en die rouklaers sal op die straat rondgaan.
Voordat die silwerdraad verwyder word en die goue oliekruik stukkend val en die kruik by die fontein gebreek word en die wiel stukkend in die put val
en die stof na die aarde terugkeer soos dit gewees het, en die gees na God terugkeer wat dit gegee het.
En behalwe dat die Prediker ‘n wyse was, het hy die volk nog kennis geleer en het oorweeg en ondersoek; hy het baie spreuke opgestel.
Die woorde van die wyse manne is soos prikkels; en soos spykers, diep ingeslaan, is die versamelde spreuke; hulle is deur die enige Herder gegee.
Die hoofsaak van alles wat gehoor is, is: Vrees God en hou sy gebooie; want dit geld vir alle mense.
Pinkster (afgelei van die Griekse πεντηκοστή [μέρα], pentekostē [hēmera], 'die vyftigste dag') is 'n Christelike fees ter herinnering aan 'n belofte wat Jesus van Nasaret vir sy volgelinge gemaak het. Volgens die Christelike Pinkster-teologie sou hy vyftig dae ná sy opstanding 'n helper, die Heilige Gees, stuur om sy aanhangers, wat in Jerusalem vergader het om die Joodse Wekefees te vier (Die handelinge van die apostels 2:1-41), met nuwe krag te beklee. Pinkster word sedert die 3de eeu as 'n Christelike fees gevier (die eerste historiese verwysing na die fees dateer selfs terug na die jaar 130) en is gegrond op die Joodse tradisie van die Wekefees (Hebreeus: Sjavoeot), wat vyftig dae ná die Pasgafees (Hebreeus: Pessag) gevier is. In ooreenstemming hiermee val die Christelike Pinksterfees op die vyftigste dag ná Pase.
Daar is nie net 'n wysheid van die hoof nie, maar ook 'n wysheid van die hart. En die hart se kennis en wys­heid kom onder andere ook deur die droom en die ver­beelding, wat ons nie moet versmaai nie, want daarmee weef die hart dikwels 'n wonderwêreld wat buite die bevatlikheid van die hoof is, maar daarom tog nie min­der werklik of minder waardevol nie. Want wie sal al­tyd kan sê wat is werklikheid en wat is droom en ver­beelding?
Wanneer die hart dan weef aan sy drome, is dit met die draad van die liefde, want die liefde is nie net sy weefstof nie, maar ook sy weefstoel. Dit is nie net die kleur nie, maar ook die patroon. Want alles wat skoon is, is die liefde se kinders, en alle verlange is die liefde se lied, alle vervulling die liefde se seën.
Maar net soos die droom broos is, so is die liefde ook broos, en 'n mens mag dit nie aanraak sonder teer­heid nie. Want die liefde is soos die fyn draad van 'n droom wat geweef is om en deur die harde, puntige werklikheid. Daarom moet ons by die liefde eerbiedig wees en teer.
Alles wat kosbaar is, is aan die hart gebind met hierdie brose draad van die liefde. En hy bind nie net die kosbare dinge aan die hart nie, maar hy verinnig hulle en laai hulle met betekenis, ook die nietigste dinge wat die nederigste hart beleef. Om dit wat kosbaar is, moet ons bede dan altyd wees: behou vir ons die lief­de, al bring hy die traan; hou die ryp van die bloeisel weg, die mot van die vrug. En kom die herfs eendag, dan weet ons: die bruin van die herfsblaar is inniger mooi as die groen van die lente.
Maar ons almal vertroetel die jong liefde, die lente van die lewe, want uit hom groei die rypere wat later kom. Uit die winter se witheid, uit die herfs se ryk bruin, uit die somer se volheid kom ons almal saam om te waak oor die lente se broosheid en kwesbaarheid. En eendag, as die skeiding daar is, as die oes verby is en net die stoppels op die winterland staan, is die hart ryker van die liefde wanneer hy moet terugkeer tot sy bron, soos die stroom uiteindelik terugkeer na die see wat sy moeder is - sy oorsprong en sy toevlug.
As ons nie elke dag van ons lewe ons taak verrig met liefde en om die liefde ontwil nie, is ons soos die wat 'n beker berei wat slegs die helfte van die dors les. En sal ons nie uit dankbaarheid alleen ons beste gee nie, dag na dag, vir elke skone geleentheid wat ons gegee word om elke oomblik te oorwin en sinvol te maak ­met liefde en met toewyding?
Elke heerlike dag trek oor ons heen soos 'n salwende hand op die voorhoof, soos 'n seën uit die hemel. Ons almal fladder, in ons bedrywigheid, teen sy helder, hoë gang, en borduur daar ons dag se taak, ons dag se inspanning en ons dag se toewyding. In die wye wee­dom van elke aandskemer word elke dag dan deur die eeue weggebêre by die gisters van ons bestaan - elkeen 'n bladsy in die verhaal van die mens.
En as ons eendag sou gaan terugblaai in die groot boek van die lewe, sal ons vind dat elke dag wat daar weggebêre is, slegs betekenis het in die mate dat die mens op die dag se blankheid sy liefde uitgeborduur en sy drome geweef het.
Daar kom vir ons almal 'n tyd dat ons voel ons staan alleen tussen al die menigvuldige dinge van die skep­ping.
Dan wonder 'n mens of ons al rekenskap gegee het van die vraag: waarom is ons alleen en afgesonder? Is dit nie veelal deur ons eie toedoen en die lewenspatroon wat ons self help maak het wat dit is nie? Want ons kan nie betwis dat daar 'n verband is tussen alle dinge wat ooit geskape is, en dat alle dinge 'n stille maar noodsaaklike afhanklikheid van mekaar het nie.
Elke daeraad kom op sy gesette tyd, en op sy gesette tyd draai die aarde saans sy gesig van die son af en wentel na sy rus. Die gewasse van die bodem weet wanneer die reën kom, en hulle buig hulle aard na die klimaat van die streek waar hulle groei. Die voëls van die hemel weet waar en wanneer hulle hulle kos sal kry, en hulle trek na verre lande op hulle tyd.
Jaar na jaar word die kringloop van die seisoene voltrek volgens vaste wette: daar is die huppeling van die lente, die wasdom van die somer, die herfs met sy droefheid, die rus van die winter. Maar die mens het heengegaan en hom afgesonder, dikwels, van die ritme wat in alle dinge pols. Het hy nie vir hom 'n stelsel ont­wikkel waardeur hy eenkant gelaat word nie?
Soos altyd volg die dag en die nag mekaar nog op in die natuur, en in die aandskemer trek die voëls huis toe en die diere gaan rus, Maar die mens het die nag ingerig vir ander bedrywighede, as 'n verdowing teen die stryd van die dag waar sy arbeidsaamheid in vas­gestelde ure saamgepers is. Met die daeraad ontwaak die hele aarde met danksegging vir wat fris en nuut en skoon is. Net die mens deel nie in die loflied nie en ver­wens die nuwe dag waarin sy taak en sy lewe onnatuur­lik afgekamp is.
Van alle dinge het die mens alleen nie meer deel aan die polsing van die natuur wat dag en nag is nie. Uit die groot orkes wat met baie en verskillende instru­mente saam sing en saam juig en saam loof, het hy sy nietige fluit onttrek. Hy probeer daarmee op 'n ander en vreemde noot die groot simfonie oor-dreun.
In sy nietigheid het die mens hom afgesonder en gedink dat hy hom daardeur verhef. Met sy eie nietige strooihalm swaai hy in die magtige winde om hom en verbeel hom dis 'n septer wat hy swaai. Sy pols is nie meer ingestel om te klop saam met al die wesenlike dinge om hom nie. In die groot lied van die aarde, wat daagliks gewy word aan 'n groter glorie en 'n groter diens, staan die mens dikwels nors eenkant en sing sy eie lied tot sy eie lof en heerlikheid. As ons alleen is, is dit omdat ons ons afgesonder het van die skepping en ons Skepper.
Wat vir die mens se hart nodig is, is die ootmoed en die nederigheid wat hom weer sal laat besef dat hy in 'n sekere sin een is met die insek en die grassaad, die stormwind en die getye en die oneindige sterrestelsels op hulle magtige bane. Hy moet weer weet dat almal kinders van een saad is, lote van een stam, wat deur die­selfde sap gevoed en gebind word en wat in ootmoed stuwe na dieselfde blom en dieselfde vrug - die verheer­liking van die Skepper.
Die skoonheid wat ek daar gevind het, het my egter keer op keer laat terug gaan. Ek het ure lank in die woestynklowe ge­dwaal, afgebuk om die akkedis- en skilpadspore te bestudeer, hande-viervoet gaan staan om aan 'n kaktusblom te ruik
Die uitgestrektheid, die sobere skoonheid, die algehele verlatenheid het dit vir my gemaak wat die Kelte genoem het een van die 'dun plekke', waar die hemel en die aarde baie na aanmekaar kom. Ek het die teenwoordigheid van God op sulke tasbare maniere daar aangevoel.
Al sou ek die tale van mense en engele spreek, en ek het nie die liefde nie, dan het ek 'n klinkende metaal of 'n luidende simbaal geword.
Toe ek 'n kind was, het ek gepraat soos 'n kind, gedink soos 'n kind, geredeneer soos 'n kind; maar nou dat ek 'n man is, het ek die dinge van 'n kind afgelê.
Want nou sien ons deur 'n spieël in 'n raaisel, maar eendag van aangesig tot aangesig. Nou ken ek ten dele, maar eendag sal ek ten volle ken, net soos ek ten volle geken is.
Eerste gebod: Ek belowe jou dat as Ek die eerste plek in jou lewe inneem jy geen ander gode sal wil dien nie – Ek sal die eerste en ereplek in jou lewe hê.
Tweede gebod: As Ek in jou hart is, belowe Ek dat jy geen gesnede beelde van my sal maak nie. Dit sal nie nodig wees nie, want jy sal self my beeld dra.
Derde gebod: As jy my liefhet, sê Jesus, belowe Ek jou dat My naam nooit ‘n vloekwoord oor jou lippe sal kan wees nie, maar steeds en in alle omstandighede deur jou in ere gehou sal word.
Vierde gebod: As ek die ereplek in jou lewe het, belowe Ek jou dat die Sondag die hoogtepunt van die week vir jou sal wees. Dit sal vir jou ‘n vreugde wees om kerk toe te gaan – ‘n dag nie om teen op te sien nie, maar na uit te sien!
Vyfde gebod: As ek in jou lewe is, belowe Ek vir jou dat dit vir jou ‘n voorreg sal wees om jou ouers te eer en lief te hê. Dit sal vir jou nie moeilik wees nie, want agter hulle sal jy My sien wat hulle vir jou uitgekies en geleen het.
Sewende gebod: Ek belowe jou dat as jy my liefhet, dit nie moeilik sal wees om aan jou lewensmaat getrou te wees nie. Gee my ‘n plek in julle huwelik en Ek sal julle liefde vir mekaar en julle geluk in My hande bewaar en vashou.
Agste gebod: As Ek op die troon van jou hart sit, belowe Ek dat jy nie daarop ingestel sal wees om iets van ander te neem nie. Jy sal daagliks vra: Aan wie en waar kan ek aan ‘n ander iets GEE? Maar néém? Nee, nooit....!
Negende gebod: As Ek in jou lewe is, sal dit nie meer vir jou lekker wees om van ‘n ander kwaad te praat nie. Ek belowe jou dat Ek deur My Gees jou ‘n lojale mens sal maak wat van ander geen woord sal sê as dit nie iets goed kan wees nie.
Tiende gebod: Ek belowe dat Ek deur My Gees jou so sal vul met dankbaarheid dat jy niks meer sal begeer nie. Jy sal vergenoeg wees met wat jy het, met die besef dat God gee soos wat Hy dit nodig vind en as Hy gee, gee Hy altyd genoeg sodat niks jou sal ontbreek nie. (Uit ‘Die Vrou op pad’)
Jy mag vir jou geen gesnede beeld of enige gelykenis maak van wat bo in die hemel is, of van wat onder op die aarde is, of van wat in die waters onder die aarde is nie. Jy mag jou voor hulle nie neerbuig en hulle nie dien nie; want Ek, die HERE jou God, is ’n jaloerse God wat die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat My haat; en Ek bewys barmhartigheid aan duisende van die wat My liefhet en my gebooie onderhou.
Jy mag die Naam van die HERE jou God nie ydellik gebruik nie, want die HERE sal die een wat sy Naam ydellik gebruik, nie ongestraf laat bly nie.
Gedenk die sabbatdag, dat jy dit heilig. Ses dae moet jy arbei en al jou werk doen; maar die sewende dag is die sabbat van die HERE jou God; dan mag jy géén werk doen nie — jy of jou seun of jou dogter, of jou dienskneg of jou diensmaagd, of jou vee of jou vreemdeling wat in jou poorte is nie. Want in ses dae het die HERE die hemel en die aarde gemaak, die see en alles wat daarin is, en op die sewende dag het Hy gerus. Daarom het die HERE die sabbatdag geseën en dit geheilig.
Eer jou vader en jou moeder, dat jou dae verleng mag word in die land wat die HERE jou God aan jou gee.
Jy mag nie jou naaste se huis begeer nie; jy mag nie jou naaste se vrou begeer nie, of sy dienskneg of sy diensmaagd, of sy os of sy esel of iets wat van jou naaste is nie.
Hierdie gras saad (Foto links bo) is `n goeie voorbeeld van die ‘Perfekte Ontwerp’ van God se Tuin. Dit kom byvoorbeeld by Vanwyksvlei voor waar die grond hard en dor is. Die ontwerp van die saadjie veroorsaak dat dit in die grond ingeboor word, gestut deur die twee ‘sydrade’ en die ‘hefboom’ is die gebuigde top met die syagtige pluime op wat deur die wind aangedryf word.
August Lumiere, het die eerste kamera wat beweging kon registreer in 1895 aan die wêreld bekend gestel. Hy het nie veel hoop vir die nuwe tegnologie gehad nie. En het selfs gesê die wetenskaplike nuuskierigheid sal vir ’n kort tydjie geprikkel word, maar dat dit geen kommersiële waarde het nie. Hoe verkeerd kan ‘n mens wees?