By die weersiens is jy egter die vriendelikheid en welsprekendheid van self. Ag man, my binnekant kry lekker. Punt. Jy los die olifant in die kamer, maak of hy van glas gemaak is, en jy weet die ander ou het al elke haartjie op die olifant se stert getel, weet van die ingroei toonnael op die voorpoot links. Jy gaan aan of daar absoluut niks is nie.
Die kuns is om eenvoudig aan te beweeg. Te aanvaar dat jy nie die askies sal kry wat jou toekom nie. Die erkenning dat hulle rêrig dom soos grond opgetree het, dat hulle ekheid hulle niks in die sak gebring het nie – verwag dit bloot net nie, dan kan dit jou minder skeel. Dis hulle wat maar verder moet wonder en skigtig wees.
Daai les help ook baie as jy vergelding wil uitdeel vir onregte. Stap liewer weg. Die ding is gebreek, optel en lap gaan nie help nie.
Haha, ek is mal oor jou verteltrant waarin jy hierdie waarhede verkondig met ‘n goeie skoot humor daarby. “Stroes bob!” het ons altyd op skool gesê – soms moet jy die olifant nie raaksien nie of uit jou onderrok klim en wegloop.
Weet jy, ek is ietwat ontsteld oor die feit dat ek blykbaar soveel emosie losgeruk het met hierdie onderwerp. Dit was glad nie my bedoeling nie. Aan die ander kant, dis dalk ook nie ‘n slegte idee om so nou en dan die olifant se kettings af te haal en hom te laat lòòp nie.
Dis darem ‘n besige kamer met die olifant en die rooi….sjoe. Mal oor die onderrok en die rek. Vinnig gedink.