GODSDIENSTE WAT IN EEN OF MEER GODE GLO - ATEÏSME EN AGNOSTISISME - 2022
Een of baie gode: die variëteite van teïsme
Die meeste van die wêreld se grootste godsdienste is teïsties: nie alle is teïsties nie: het as basis van hul praktyk beliefn geloof en geloof in die bestaan ​​van een of meer gode, of gode, onderskei van die mensdom en met wie dit moontlik is om 'n verhouding te hê.
Kom ons kyk kortliks na die verskillende maniere waarop die wêreld se godsdienste teïsme beoefen het .
Klassieke / filosofiese definisie
Teoreties bestaan ​​daar 'n oneindige variasie in wat mense met die term God, kan bedoel, maar daar word gereeld verskillende eienskappe bespreek, veral onder diegene wat uit 'n Westerse tradisie van godsdiens en filosofie kom. Omdat hierdie soort teïsme soveel afhanklik is van 'n breë raamwerk van kruisende godsdienstige en filosofiese ondersoek, word dit dikwels na verwys as klassieke teïsme, standaardteïsme, of filosofiese teïsme. Klassieke / filosofiese teïsme kom in baie vorme voor, maar in wese glo godsdienste wat in hierdie kategorie val, aan die bonatuurlike aard van die god of gode wat die godsdiensbeoefening ondersteun.
Terwyl ateïsme en teïsme te make het met geloof, handel agnostisisme oor kennis. Die Griekse wortels van die term kombineer a (sonder) en gnosis ( kennis). Agnostisisme beteken dus letterlik sonder kennis. In die konteks waar dit normaalweg gebruik word, beteken die term: sonder kennis van die bestaan ​​van gode. Aangesien dit moontlik is vir iemand om in een of meer gode te glo sonder om te beweer dat hy seker is dat daar gode bestaan, is dit moontlik om 'n agnostiese teïst te wees.
Die term monoteïsme kom van die Griekse monos, (een) en teos (god) . Monoteïsme is dus die geloof in die bestaan ​​van 'n enkele god. Monoteïsme word tipies gekontrasteer met politeïsme (sien hieronder), wat 'n geloof in baie gode is, en met ateïsme, wat 'n afwesigheid is van enige geloof in enige gode.
Deïsme is eintlik 'n vorm van monoteïsme, maar dit bly sterk genoeg in karakter en ontwikkeling om die bespreking te regverdig. Benewens die aanvaarding van die oortuigings van algemene monoteïsme, aanvaar deiste ook die oortuiging dat die enkele bestaande god persoonlik van aard is en transendent van die geskape heelal is. Hulle verwerp egter die oortuiging, algemeen onder monoteïste in die Weste, dat hierdie god immanent is tans aktief in die geskape heelal.
Henoteïsme en monolatrie
Henoteïsme is gebaseer op die Griekse wortels heis of henos, (een) en theos (god). Maar die term is nie 'n sinoniem vir monoteïsme nie, ondanks die feit dat dit dieselfde etimologiese betekenis het.
'N Ander woord wat dieselfde idee uitdruk, is monolatrie, wat gebaseer is op die Griekse wortels monos (een), en latreia (diens of godsdienstige aanbidding). Dit blyk dat die term die eerste keer deur Julius Wellhausen gebruik is om 'n soort politeïsme te beskryf waarin net 'n enkele god aanbid word, maar waar ander gode as elders aanvaar word. Baie stamgodsdienste val onder hierdie kategorie.
Die term politeïsme is gebaseer op die Griekse wortels poly (baie) en theos ( god). Dus word die term gebruik om geloofstelsels te beskryf waarin verskillende gode erken en aanbid word. Regdeur die menslike geskiedenis was politeïstiese godsdienste van die een of ander aard die dominante meerderheid. Die klassieke Griekse, Romeinse, Indiese en Noorse godsdienste, byvoorbeeld, was almal politeïsme .
Die woord panteïsme is gebou uit die Griekse wortelpan (almal) en teos ( god); dus is panteïsme óf 'n oortuiging dat die heelal God is en aanbidingswaardig is, óf dat God die somtotaal is van alles wat daar is en dat die gekombineerde stowwe, kragte en natuurwette wat ons rondom ons sien, dus manifestasies van is God. Die vroeë Egiptiese en Hindoe-godsdienste word as panteïsties beskou, en Taoïsme word ook soms as 'n panteïstiese geloofstelsel beskou.
Die woord panenteïsme is Grieks vir all-in-God, pan-en-theos . 'N Panenteïstiese geloofstelsel bestaan ​​uit die bestaan ​​van 'n god wat elke natuurdeel ondermyn, maar tog ten volle van die natuur onderskei. Hierdie god is dus deel van die natuur, maar behou terselfdertyd 'n onafhanklike identiteit.
In die filosofie van die onpersoonlike idealisme word universele ideale as god geïdentifiseer. Daar is elemente van onpersoonlike idealisme, byvoorbeeld in die Christelike geloof dat 'God liefde is', of die humanistiese siening dat 'God kennis is.'
Een van hierdie filosofieë se woordvoerders, Edward Gleason Spaulding, het sy filosofie so verduidelik:
God is die totale waardes, beide bestaande en bestaand, en van die agentskappe en doeltreffendhede waarmee hierdie waardes identies is.