Die studie toon dat hierdie biomerker grotendeels afwesig is by mense wat ly aan ernstige depressieversteuring, en hierdie afwesigheid word verder geassosieer met pessimisme in die daaglikse lewe.
Navorsers het breinbeelding gebruik om verskille in die neuro-oordragstelsel glutamaat in die mediale prefrontale korteks te identifiseer voor en nadat deelnemers aan die studie stresvolle take ondergaan het. Daarna het hulle die deelnemers vier weke lank gevolg en 'n opnameprotokol gebruik om gereeld te bepaal hoe deelnemers hul verwagte en ervare uitkomste vir daaglikse aktiwiteite beoordeel het.
"In baie opsigte is depressie 'n stresgekoppelde versteuring."
"Na ons wete is dit die eerste werk om aan te toon dat glutamaat in die menslike mediale prefrontale korteks 'n aanpasbare gewoonte toon aan 'n nuwe stresvolle ervaring as iemand onlangs baie spanning ervaar het," sê senior skrywer Michael Treadway, professor aan die Emory Universiteit departement sielkunde en departement psigiatrie en gedragswetenskap.
'Dit is belangrik dat hierdie gewoonte aansienlik verander word by pasiënte met depressie. Ons glo dat dit een van die eerste biologiese seine in sy soort is wat geïdentifiseer word in verband met stres en mense wat klinies depressief is. "
"Om meer te leer oor hoe akute stres en chroniese stres die brein beïnvloed, kan help met die identifisering van behandelingsdoelwitte vir depressie," voeg eerste skrywer Jessica Cooper, 'n postdoktorale genoot in Treadway se Laboratorium vir Translational Research in Affective Disorders, by.
Die laboratorium fokus op die begrip van die meganismes van molekulêre en stroombaanvlak van psigiatriese simptome wat verband hou met gemoedsversteurings, angs en besluitneming.
Dit is al lank bekend dat stres 'n belangrike risikofaktor vir depressie is, een van die mees algemene en verswakkende geestesongesteldhede. 'In baie opsigte is depressie 'n spanningskoppeling versteuring, "Sê Treadway. "Daar word beraam dat 80% van die eerste keer depressiewe episodes voorafgegaan word deur beduidende, chroniese lewensstres."
Ongeveer 16 tot 20% van die Amerikaanse bevolking sal gedurende hul leeftyd aan die kriteria vir 'n ernstige depressieversteuring voldoen. Kenners voorspel dat depressiesyfers selfs verder sal klim in die nasleep van die voortslepende COVID-19-pandemie. Gedurende die pandemieOngeveer vier uit tien volwassenes in die Verenigde State het simptome van angs of depressiewe versteuring gerapporteer, teenoor een uit die tien wat dit in 10 aangemeld het, volgens die Kaiser Family Foundation.
"Die pandemie het vir baie mense meer isolasie geskep, terwyl dit ook die hoeveelheid ernstige stresfaktore en eksistensiële bedreigings verhoog wat hulle ervaar," sê Treadway. "Daardie kombinasie stel baie mense in gevaar om depressief te raak."
Alhoewel die verband tussen spanning en depressie duidelik vasgestel is, is die meganismes wat hierdie verhouding onderlê, nie. Eksperimente met knaagdiere het 'n verband getoon tussen die reaksie van glutamaat - die belangrikste opwindende neurotransmitter in die brein van soogdiere - en spanning. Die rol van glutamaat by mense met depressie was egter minder duidelik.
Die 88 deelnemers aan die huidige studie het mense sonder 'n geestesongesteldheid en onmedisyne pasiënte met 'n ernstige depressieversteuring ingesluit. Deelnemers is ondervra oor waargenome onlangse spanning in hul lewens voordat hulle eksperimente ondergaan het met behulp van 'n breinskanderingstegniek bekend as magnetiese resonansspektroskopie.
Terwyl hulle in die skandeerder was, moes die deelnemers wissel om twee take uit te voer wat as akute stresfaktore gedien het: om hul hand in yswater op die pols te steek en om die getal 2,043 in stappe van 17 af te tel, terwyl iemand die akkuraatheid daarvan beoordeel het.
Breinskanderings voor en na die akute stressor het glutamaat in die mediale prefrontale korteks gemeet, 'n area van die brein wat betrokke is by die nadink oor die toestand en die verwagting. Vorige navorsing het ook bevind dat hierdie breinarea betrokke is by die regulering van aanpasbare reaksies op spanning.
Deelnemers het speekselmonsters ingedien terwyl hulle in die skandeerder was, waardeur die navorsers kon bevestig dat die take 'n stresrespons uitlok deur die hoeveelheid streshormoon kortisol in die monster te meet.
By gesonde individue het die breinskanderings aan die lig gebring dat glutamaatverandering in reaksie op spanning in die mediale prefrontale korteks voorspel is deur individuele vlakke van onlangse waargenome spanning. Gesonde deelnemers met laer vlakke van spanning het verhoogde glutamaat getoon in reaksie op akute spanning, terwyl gesonde deelnemers met hoër vlakke van spanning 'n verminderde glutamaatrespons op akute spanning getoon het. Hierdie aanpasbare reaksie was relatief afwesig by die pasiënte wat met depressie gediagnoseer is.
"Die afname in die glutamaatreaksie oor tyd blyk 'n sein, of 'n merker, te wees van 'n gesonde aanpassing tot spanning," sê Treadway. "En as die vlakke hoog bly, blyk dit 'n teken te wees vir wanadaptiewe reaksies op spanning."
Die aanvanklike resultaat was sterk vir die aanpassing by gesonde deelnemers, maar was in 'n beskeie steekproefgrootte, dus het die navorsers besluit om te kyk of hulle dit sou kon herhaal. "Ons het nie net 'n replikasie gekry nie, dit was 'n buitengewone sterk replikasie," sê Treadway.
Die eksperiment het ook 'n groep gesonde kontroles ingesluit wat skandering ondergaan het voor en na die uitvoering van take. In plaas van stresvolle take, is die kontroles egter gevra om 'n hand in warm water te plaas of bloot agtereenvolgens hardop te tel. Hul glutamaatvlakke hou nie verband met waargenome spanning nie en het nie 'n speekselreaksie op kortisol getoon nie.
Om hul bevindinge uit te brei, het die navorsers die deelnemers vir vier weke na die skandering gevolg. Die deelnemers het elke tweede dag verslag gedoen oor hul verwagte en ervare uitkomste vir aktiwiteite in hul daaglikse lewe. Die resultate het getoon dat glutamaatveranderings wat hoër was as wat verwag is, gebaseer op die vlak van waargenome stres deur 'n individu, 'n verhoogde pessimistiese vooruitsig voorspel het - 'n kenmerk van depressie.
"Ons kon wys hoe 'n neurale reaksie op spanning betekenisvol verband hou met wat mense in hul daaglikse lewe ervaar," sê Cooper. "Ons het nou 'n groot, ryk datastel wat ons 'n tasbare voorsprong bied om voort te bou as ons verder ondersoek instel na hoe spanning bydra tot depressie."
Bykomende mede-outeurs is van Emory, UCLA, die Universiteit van Arkansas, Princeton Universiteit en die McLean-hospitaal / Harvard Medical School.