Photo credit: Viking uit Spanje. Wikimedia.
Die lewe se intelligensie, wat deur ons innerlike leiding ontvang word, word gewoonlik deur die verstand se gesprekke onderbreek of gekamoefleer. 'N Weerspieëling van dieselfde proses vind wêreldwyd plaas, waar ons onsself in die middel van 'n hoogs vergrootte "tegnologie-oorname" bevind.
Die universele gebruik van tegnologie, soos ons verslawing aan denke, het gelei tot 'n konstante stroom van inligting wat die vloei van ons lewe onderbreek. Hierdie indringende patroon is aanvanklik bemark as "call-waiting" vir ons selfone. Maar nou is ons oë, ore en vingers vasgeplak na ons tegnologie 24 / 7, op soek na inligting op die web. Ons word gebombardeer deur e-posse, tekste, tweets of die nuusfeeds op ons Facebook-bladsye. My vriend Ron verwys na hierdie tegnologie as "wapens van massa afleiding."
Maar hoe beïnvloed hierdie massa afleiding ons graad van teenwoordigheid en die vermoë om aandag te gee aan die alledaagse lewensvereistes? Volgens 'n verslag van die 2010 Kaiser Family Foundation, spandeer kinders van agt tot agtien gemiddeld sewe uur en agt en dertig minute per dag met vermaaklikheidsmedia. Terselfdertyd berig die Sentrums vir Siektebeheer en -voorkoming dat die diagnose van aandaggebrekshiperaktiwiteitsversteuring (ADHD) vir meer as 'n dekade teen 'n onrusbarende tempo gestyg het. Daarbenewens is 'n studie gepubliseer in die Augustus 2010-uitgawe van Pediatrics het bevind dat blootstelling aan skermmedia geassosieer word met aandagprobleme in 'n steekproef van 210-kollege studente. Maar dit stop nie daar nie. Volgens die einde van dr. Paul Pearsall, 'n psigoneuroimmunoloog en New York Times bestseller skrywer, ons almal het media verontwaardig geword en het 'n vorm van volwasse aandagstekensversteuring (AADD) ontwikkel.
Die afleiding is net deel van die groter prentjie. Om 'n horde van daaglikse sms-boodskappe en e-posse te hanteer maak dit vir ons moeilik om deur onsself te wees wanneer al daardie aktiwiteite gestaak word. Alhoewel 'n gevoel van eensaamheid soms by tye natuurlik is, versag ons verslawing aan die nonstop-interaksie wat deur tegnologie verleen word, daardie gevoel wanneer toegang tot die tegnologie onverwags onbeskikbaar is. Dink net hoe jy voel as jy nie selfoon of web toegang het nie. Is dit moontlik dat ons obsessie om ons e-posse en sms-boodskappe voortdurend te kontroleer, bygedra het tot ons onvermoë om werklik met ander te skakel en tevrede te wees sonder konstante stimulasie?
Fundamentele Kommunikasie en Sosiale Vaardighede
Afgesien van die impak van tegnologie op ons aandag en ons vermoë om in die afwesigheid van ons tegnologie te wees, laat ons ondersoek hoe interaksie met ons toestelle inmeng met die ontwikkeling van ons fundamentele kommunikasie en sosiale vaardighede. Baie navorsers sien dat die alledaagse gesprek tussen mense al hoe meer skaars raak. Oorweeg hoe dikwels ons telefonies met mekaar praat of gesig-tot-aangesig gesprekke versus hoe gereeld ons kommunikeer via teks of e-pos.
Diegene van ons wat voor die ouderdom van rekenaars en slimfone gebore is, het hierdie sosiale vaardighede natuurlik ontwikkel omdat baie van ons lewe afhanklik was van direk met mekaar kommunikeer. Maar alles wat nou verander het, beïnvloed ons kinders op maniere wat ons nie kan voorstel nie.
Baie ouers is so besig om met hul handtoestelle te kommunikeer dat hulle hul kinders dikwels elektroniese speletjies gee om hulle te kalmeer en te vermaak in plaas van om met hulle te kommunikeer. Gevolglik word baie van vandag se kinders grootgemaak met 'n ingeboude afhanklikheid van gadgetry, wat hulle moeilik maak om gemaklik te voel in alledaagse sosiale situasies. Dikwels vind hulle dit moeilik om oogkontak te maak of selfs die eenvoudigste gesig-tot-aangesig-interaksies te hanteer sonder die hulp van tegnologie as 'n tussenganger.
Met verloop van tyd vergeet hierdie kinders hoe om met mekaar te skakel, omdat hulle gewoond geraak het aan die gebruik van tegnologie om direkte kontak met ander en die lewe self te vermy. Trouens, sommige neurowetenskaplikes glo dat die gebruik van die internet ons brein eintlik herskep.
Inligting is nie wysheid nie
Ons leef in 'n era van inligting, maar inligting is nie wysheid nie. Inligting word van die kop na die kop oorgedra. Maar wysheid word deur die hart oorgedra. Wysheid kom uit direkte ervaring, en direkte ervaring kom deur interaksie met mekaar en die wêreld. Tydens gesig-tot-aangesig-interaksies oordra ons primale, nie-verbale aanwysings wat onbewustelik kritiese inligting kommunikeer. Hierdie seine, deur die oë oorgedra, gesigsuitdrukkings, lyftaal en feromone, stimuleer instinktiewe reaksies wat oor miljoene jare ontwikkel het. Hierdie hoogs ontwikkelde nie-verbale kommunikasievaardighede stel ons in staat om suksesvol in die wêreld te funksioneer, en hulle vind slegs plaas in die teenwoordigheid van mekaar.
Hoe meer ons heg aan tegnologie, hoe minder ons met mekaar verbind en hoe meer ons ons vermoë om die alledaagse stressors van die lewe te hanteer, verminder. Ongelukkig het ons so afhanklik geword van ons toestelle dat baie van ons dit moeilik vind om te funksioneer as ons unplugged word, selfs vir 'n relatief kort tydperk.
Ons het tyd saam met mense gesig gesit, sodat ons kon kyk in hul oë en hul teenwoordigheid voel. Baie daarvan is vervang deur e-posse, tekste, en as ons gelukkig is, is video-oproepe.
Moderne tegnologie het baie doeltreffend beheer oor ons lewens geneem. Maar dit is slegs 'n weerspieëling van die ego se vaardigheid om dieselfde te doen. Die innerlike beroep deur die virtuele "ek" word nou deur tegnologie oral uitgesoek. Word dit genoem "skep ons eie werklikheid"? Indien wel, wat is die waarde van hierdie realiteit en hoe maak ons ​​gebruik van die wonderlike tegnologie wat ons ontwikkel het sonder om ons gesondheid, geluk en verband met die natuur te beseer?
Baie jare gelede, toe ek in die optometrie skool was, het ek kennis gemaak met die konsep van 'n puntspanning. Dit gebeur wanneer ons oë vir lang periodes beperk word tot 'n tweedimensionele vlak tydens lees of rekenaarwerk, en word gekenmerk deur fisiologiese veranderinge wat verband hou met stres. Die rede hiervoor is dat mense geneties ontwerp en neurologies bedraad is om die wêreld in 'n driedimensionele vorm te sien. Enige aktiwiteit of omgewing wat 'n wanverhouding tussen ons genetiese ontwerp en ons lewe se bekommernis skep, skep stres, verminder ons lewensgehalte en kan bydra tot siektes.
As jou visie beperk is, voel jy gevange, asof jy jou vryheid verloor het. Dit kan lei tot 'n verskeidenheid stresverwante simptome en afwykende gedrag. Individue wat misdade pleeg, word tipies in klein selle gevang sonder vensters en beperkte tyd buite. Gewelddadige misdadigers word tot soveel as drie-en-twintig uur per dag beperk in 'n visueel beperkte alleenbevalling, waar hul oë nie die bevalling kan ontsnap en die lig van die dag sien nie.
Die uitbreiding van ons driedimensionele visie deur ons selfone of rekenaarmonitors vir lang tydperke te beperk, is om te lank in 'n hysbak te wees en wil ontsnap. Die menslike oog is hoofsaaklik bedoel vir afstandvisie. Maar aangesien soveel van ons tyd bestee word na ons rekenaarskerms en selfone, werk ons ​​oë te hard en sonder gereelde breek, ervaar moegheid, wat dikwels tot miopie en astigmatisme lei.
As gevolg van die wydverspreide gebruik van rekenaars en handtoestelle, is die verswakkende gesig nou die wêreld se grootste gesondheidsepidemie en groei dit voortdurend. Ian Morgan van die Australiese Nasionale Universiteit het in die joernaal berig Lancet dat tot 90 persentasie jongmense in China, Taiwan, Japan, Singapoer en Suid-Korea naby is. Hierdie statistieke bevestig verder 'n 2009 Nasionale Ooginstituutstudie wat sedert die vroeë 66s 'n kommerwekkende 1970 persentasie toename in die voorkoms van miopie in die Verenigde State gevind het.
Wetenskaplikes weet dat 'n mens se omgewing verband hou met die vraag of hulle miopie ontwikkel, en glo dat staar na rekenaarskerms en selfone 'n belangrike bydraer tot hierdie epidemie is. 'N Nuwe Australiese studie wat in Oktober 2015 gepubliseer is, het egter getoon dat die gesig vererger word in naaisterde kinders wat minder tyd in die buitelug spandeer. Gebaseer op die resultate van hierdie studie, beveel die navorsers aan dat kinders ten minste een tot twee uur per dag buite spandeer om nabyheid te verhoed of die vordering te vertraag.
'N Krimpende Wêreldbeskouing?
Hierdie aansienlike toename in die aantal jongmense wat myopies word, is baie vertel. Kyk net deur 'n bril wat deur 'n naby-gekykte persoon gebruik word en jy sal sien dat hulle alles kleiner en nader laat lyk. Die onderliggende rede vir nabyheid is dat die persoon hul wêreldbeskouing letterlik gekrimp het in reaksie op onnatuurlike maatskaplike aanvaarde eise. Die voorskrif in hul bril simuleer net die perseptuele aanpassing wat hulle gemaak het.
Aangesien die gebruik van rekenaars en handtoestelle aansienlik van ons persepsiegebied afneem, is dit maklik om te sien hoe die langdurige gebruik van daardie tegnologie 'n perseptuele aanpassing kan veroorsaak. Hoe meer ons op digitale tegnologie op nader afstand fokus, hoe meer visuele stres skep ons. En hoe meer ons persepsies vernou, hoe minder ons sien, onthou en leer, wat lei tot minder doeltreffendheid in ons werkslewe, in teenstelling met wat die verkopers van hierdie tegnologie ons vertel.
Tydens 'n onlangse besoek aan New York City het ek bewus geword van hoe moderne tegnologie ons mees fundamentele menslike funksies beïnvloed, insluitend visie, gehoor, sensitiwiteit, gesondheid en sterftes. Ek kon die impak van hierdie eerstehand sien as ek die metro's gery het. Die meeste mense het oordopjes gedra soos hulle gefokus het op hul slimfone, onbewustelik hul perifere visie na die grootte van hul skerm saamgepers.
Ek het ook opgemerk dat byna niemand op die straat of metro gemaak het oogkontak. Tog aktiveer slegs oogkontak die dele van die brein wat ons toelaat om akkuraat te sien, te verwerk en met ander en ons omgewing te kommunikeer. Wanneer ons oogkontak met 'n ander persoon maak, is ons letterlik ruil ons lig saam met hulle, daarom kan ons dikwels iemand wat na ons kyk, sintuig voordat ons hulle sien. Selfs die brein van individue wat wettig blind is, word meetbaar geaktiveer wanneer iemand na hulle kyk.
Maar dit is nie net oogkontak wat ons toelaat om mekaar se lig te sien nie. Inheemse Hawaiiane erken tradisioneel mekaar se goddelikheid, of lig, deur hul asem te deel. Hierdie antieke ritueel, verwys na as deel ha (die asem van die lewe), word gedoen wanneer 'n gas verwelkom word en word uitgevoer deur albei mense wat die brug van hul neuse saamdruk terwyl hulle terselfdertyd inasem.
In 'n era waarin menslike kontak op baie maniere deur draadlose verbindings vervang is en samewerking deur mededinging vervang is, moet ons nooit ons universele behoefte aan verbinding met mekaar en die wêreld waarin ons leef, vergeet nie.