Oos -Indiese Kompanjie - Inligting
Oos -Indiese Kompanjie
Die Oos-Indiese Kompanjie, gevestig in Londen, werk van 1600 tot 1858 en was een van die rykste en langste handelsondernemings in die geskiedenis. Die invloed daarvan op die Britse koloniale beleid het die Amerikaanse geskiedenis indirek beïnvloed. Teen die tyd dat die Engelse kolonies toenemend herstel het, het die onderneming probeer om sy posisie in Kanton te versterk, en gevolglik het hy meer en meer tee gekoop. Die koloniale reaksie op die teebelasting in 1767 het gelei tot 'n skerp afname in verbruik, van 900,000 pond in 1769 tot slegs 237,000 in 1772.
Met pakhuise wat oorloop van onverkoopte tee, het die onderneming met die parlement onderhandel oor die reg om tee direk aan die kolonies te verkoop, wat toegestaan ​​is in die reguleringswet van 1773. In plaas daarvan om 'n nuwe mark vir die Oos -Indiese Kompanjie te verkry, het die wet meer teenstand veroorsaak . Na die Revolusie het die Oos -Indiese Kompanjie min direkte kontak met Amerika gehad.
Die Oos -Indiese Kompanjie het egter lank nie meer uit die geskiedenis verdwyn nie, maar het meer beheer oor die Indiese subkontinent verkry, wat hulle as 'n virtuele korporatiewe kolonie bestuur het tot die muitery van 1857. Op hierdie stadium het die Britte besluit dat hulle Indië direk moet regeer en in 1858. Die onderneming is in 1874 ontbind.
Die Oos -Indiese Kompanjie: hoe 'n handelsonderneming 'n keiserlike heerser geword het
Die Oos -Indiese Kompanjie is gestig tydens die bewind van koningin Elizabeth I en het uitgegroei tot 'n oorheersende wêreldspeler met sy eie leër, met groot invloed en mag. Skryf vir Ekstra geskiedenis, Professor Andrea Major gee 'n insig in een van die magtigste ondernemings in die geskiedenis en die opkoms van politieke mag op die Indiese subkontinent ...
Gepubliseer: 31 Desember 2020 om 11:05
In 1600 het 'n groep Londense handelaars onder leiding van sir Thomas Smythe 'n versoekskrif aan koningin Elizabeth I gegee om 'n koninklike handves te verleen om met die lande van die oostelike halfrond handel te dryf. En so is die 'Honourable Company of Merchants of London Trading with the East Indies' - of Oos -Indiese Kompanjie, soos dit bekend geword het - gestig. Min kon voorspel het dat die seismiese verskuiwings in die dinamika van die wêreldwye handel sou volg, en ook nie dat die onderneming 258 jaar later die beheer van 'n subkontinent aan die Britse kroon sou oordra nie. Hoe het hierdie onderneming sy krag en wins verkry en gekonsolideer?
Terselfdertyd toe Elizabeth I die Oos -Indiese Kompanjie (EIC) in 1600 onderteken het, het haar eweknie in Indië - die keiser Akbar Akbar - geheers oor 'n ryk van 750 000 vierkante myl, wat strek van noordelike Afghanistan in die noordweste, tot Sentraal -Indië se Deccan -plato in die suide en die Assamese hooglande in die noordooste. Teen 1600 het die Mughal -ryk (gestig deur die grootvader van Akbar, Babur, in 1526) volwasse geword en 'n eeu van sterk gesentraliseerde mag, militêre oorheersing en kulturele produktiwiteit begin wat die heerskappy van die 'Great Mughals' sou kenmerk. Die Mughal -hof het 'n rykdom en glans gehad om alles wat Europa destyds kon produseer, te oorskadu, terwyl die natuurlike produkte van Indië en die van sy ambagsmanne oor die hele wêreld gesog was.
Luister: Historikus Jon Wilson reageer op luisteraarnavrae en gewilde soektognavrae oor die Engelse handelsonderneming wat in die 18de en 19de eeu 'n agent van die Britse imperialisme in Indië geword het.
Toe die Oos -Indiese Kompanjie die Mughal -hof in die vroeë 17de eeu die eerste keer besoek het, was dit as versoekers om gunstige handelsbetrekkinge met Akbar se opvolger, keiser Jehangir, te beding. Die onderneming het aanvanklik beplan om die winsgewende speserye in Suidoos-Asië te vind, maar bevind dat hierdie handel reeds deur die Nederlanders gedomineer word. Nadat EIC -handelaars in 1623 in Amboyna (in die huidige Indonesië) vermoor is, het die onderneming toenemend hul aandag op Indië gevestig.
Met die toestemming van keiser Jehangir het hulle begin om klein basisse, of fabrieke, aan die oostelike en westelike kus van Indië te bou. Vanuit hierdie kuspunte het hulle die winsgewende handel in speserye, tekstiele en luukse goedere georkestreer waarop hulle hul kommersiële sukses berus, hoofsaaklik deur Indiese handwerkers en produsente. Intussen het die 'gesamentlike voorraad' -organisasie van die onderneming [waarin eienaarskap tussen aandeelhouers gedeel is] die koste en risiko van individuele reise tussen beleggers versprei. Die onderneming het in die 17de en 18de eeu in grootte en invloed gegroei. Alhoewel EIC -aandele altyd onbestendig was, het dit 'n belangrike rol gespeel in die Britse ekonomie, en het die maatskappy as een van die kragtigste finansiële instellings in Londen verskyn.
Luister: William Dalrymple verduidelik hoe 'n enkele Londense korporasie die Mughal -ryk oorgeneem het en 'n belangrike keiserlike mag geword het in hierdie episode van die HistoryExtra -podcast.
'N Speler in die politiek
EIC was aanvanklik 'n junior vennoot in die gesofistikeerde kommersiële netwerke van die Mughal -ryk, en in die 18de eeu het die EIC toenemend by subkontinentale politiek betrokke geraak. Hulle sukkel om hul handelsvoorregte te handhaaf in die lig van dalende sentrale Mughal -gesag en die opkoms van dinamiese individuele opvolgstate.
Europese mededingers het ook 'n toenemende teenwoordigheid op die subkontinent begin kry, met Frankryk wat tydens die oorlog van Oostenrykse opvolging en die sewejarige oorlog as 'n groot nasionale en imperiale mededinger verskyn het. Dit het veral die strategiese belangrikheid van die EIC se Indiese vastrapplek vergroot, en die kuslyn van die land het noodsaaklik geword vir verdere imperiale uitbreiding in Asië en Afrika. Behalwe die handhawing van 'n groot staande leër wat hoofsaaklik bestaan ​​uit sepoys (Indiese huursoldate wat opgelei is in Europese militêre tegnieke), kon die EIC 'n beroep doen op die Britse vlootmag en troepe wat in Indië gebarnisseer is, kroon.
Sulke militêre voordele het van die EIC 'n kragtige speler in plaaslike konflikte en geskille gemaak, net soos die finansiële ondersteuning wat sommige plaaslike Indiese handelaars en bankiers gebied het, wat in die toenemende invloed van die EIC 'n onmisbare kommersiële geleentheid gesien het. Na militêre oorwinnings tydens die gevegte van Plassey (1757) en Buxar (1764), het die EIC die diwani van Bengale - beheer oor die administrasie van die streek en die reg om belastinginkomste in te vorder. Terselfdertyd het die onderneming sy invloed op plaaslike heersers in die suide uitgebrei totdat die magsbalans teen die 1770's fundamenteel verander het. Uitbreiding het voortgegaan en mededingers soos die Maratha -mense in die weste van Indië en Tipu Sultan van Mysore is verslaan. Teen 1818 was die EIC die belangrikste politieke mag in Indië, met direkte beheer oor twee derdes van die subkontinent se landmassa en indirekte beheer oor die res.
'N' Kolonie van uitbuiting '
Die eerste jare van die EIC-bewind was berug vir hul korrupsie en winsgewendheid-die sogenaamde 'skud van die pagodeboom' of 'verkragting van Bengale'. Individueel nabobs (soos EIC -werkgewers in die spekus genoem is) het groot persoonlike fortuine opgedoen, dikwels ten koste van hul Indiese onderdane. Maar aan die einde van die 18de eeu het die ontwikkeling van die basis van die EIC -staat in Indië ontwikkel, aangesien handelaars administrateurs wou word en reëlstelsels ontwikkel wat verenigbaar is met hul Georgiese idees oor politieke ekonomie en die spesifieke omstandighede in Indië.
Die groot bevolking van Indië en gesofistikeerde sosiale, politieke en ekonomiese instellings het imperialistiese idees van terra nullius (leë grond) nie van toepassing in Indië nie, en gevolglik het die EIC nie die vlak van beheer oor die hulpbronne van grond en arbeid bereik wat die Britse setlaarsgemeenskappe in Kanada, Australië, Nieu -Seeland, die Kaap en die Karibiese Eilande gekenmerk het nie. Indië was 'n 'kolonie van uitbuiting', eerder as 'n vereffeningskolom, maar die waarde daarvan vir die EIC lê hoofsaaklik in die winste wat behaal kon word deur sy interne markte en internasionale handel te beheer, deur boereproduksie toe te eien en boonop belastinginkomste in te samel. Hierdie belasting betaal vir beide 'n groot staande weermag, sowel as 'n aansienlike groep EIC -werknemers en verbonde staatsamptenare wat in Indië gewerk het, maar hulle uiteindelik nie daar gevestig het nie.
Die opkoms van die EIC tot politieke mag in Indië was die onderwerp van hewige debat in Brittanje. EIC -aktiwiteite in die nasleep van die Slag van Plassey in 1757 as 'n onderneming met 'n groot invloed en mag - en een wat nie bang is om sy belange op nare wyse te bevorder nie - is met agterdog bejeën - soos die digter William Cowper dit gestel het: "Bou fabrieke met bloed, handel dryf / by die swords point, en die kleur van die wit kleed / van onskuldige kommersiële geregtigheid rooi ".
Teen die agtergrond van die verlies van die Amerikaanse kolonies, die opkoms van die anti-slawernybeweging en die Franse Revolusie, het die 'India Question' 'n aansienlike politieke belang in Brittanje gekry. Die vermeende onsedelikheid van EIC -optrede in Indië, die vrees vir privaat en geïnstitusionaliseerde korrupsie en spanning tussen Britse en 'Asiatiese' vorme van regering weerklank met groter kommer oor wat dit beteken om 'n keiserlike mag te wees, en die verantwoordelikhede wat die Britte het teenoor hulle -blanke vakke oorsee. Metropolitaanse kommer oor EIC -aktiwiteite in die tweede helfte van die 18de eeu het tot uiting gekom in die algemene vyandigheid teenoor terugkeer nabobs, en het 'n hoogtepunt bereik met die beskuldiging en verhoor van die voormalige goewerneur -generaal Warren Hastings [vir wanbestuur en persoonlike korrupsie] in 1788–95.
Die 'Indië -vraag'
Pogings om EIC -aktiwiteite te reguleer, het in die 1770's begin, met North's Regulating Act (1773) en Pitt's India Act (1784), wat albei probeer het om die onderneming onder nouer parlementêre toesig te bring. Intussen het 'n reeks interne hervormings onder goewerneur -generaal Charles Cornwallis in die laat 1780's en vroeë 1790's die administrasie van die EIC ingrypend herstruktureer om private korrupsie uit te wis. Dit was bedoel om die glans van sy openbare beeld en die doeltreffendheid van die masjien vir die verkryging van inkomste te verbeter. Na die vryspraak van Hastings en die implementering van die Cornwallis -hervormings, het die onderneming probeer om sy reputasie te herstel. Dit was daarop gemik om homself te herposisioneer as 'n welwillende en wettige heerser wat die grense van die burgerlike samelewing uitgebrei het en sowel veiligheid van eiendom as onpartydigheid van geregtigheid na Indië gebring het.
Hervormings soos die opknapping van die regbank en die Permanente Skikkingsooreenkoms van 1793 (wat die belasting op grondbelasting bepaal het) het plaasgevind onder die rubriek van die 'verbetering' van die Indiese samelewing. Die EIC het sy teenwoordigheid in Indië toenemend geregverdig deur gebruik te maak van die retoriek van 'n 'beskawingsmissie', verpersoonlik deur die publisiteit wat uitgestal is in die uitstal van sosiale hervormingswetgewing, soos die afskaffing van die seldsame, maar omstrede praktyk van sati (weduwee-brand). Die werklike impak van sy aktiwiteite op plaaslike ekonomieë en samelewings was egter dikwels baie anders. Hierdie hervormings was hoofsaaklik daarop gemik om die EIC -beheer te verseker, die vergemakliking van Brittanje se jarelange strewe na rykdom en die versekering van haar strategiese voordeel deur Europese mededingers uit die subkontinent uit te sluit.
Die eerste helfte van die 19de eeu is gekenmerk deur ekonomiese depressie in Indië. Oormatige eise vir grondbelasting en 'n gebrek aan investering belemmer landbou -ontwikkeling, terwyl tradisionele nywerhede soos tekstiele deur die invoer van goedkoop vervaardigde goedere gedempte is. Katastrofiese hongersnood, veral in Bengale (1770) en in die Agra -streek (1837–18), is vererger deur die EIC se belastingbeleid, laissez faire houding teenoor die graanmark en mislukkings van staatshulp.
Terwyl die Britse houding teenoor Indië in die vroeë 19de eeu meer gekenmerk is deur 'trots en selfvoldaanheid' as 'selfvlag' (om historikus Peter Marshall aan te haal), het die kritiek op EIC se aktiwiteite en die gevolge daarvan-beide bedoel en onbedoeld-nie verdwyn nie heeltemal. Hierdie kwessies het eerder naby die oppervlak van die Britse openbare debat gebly. Hulle het uitdrukking gevind deur 'n verskeidenheid kwessies, bronne en media-byvoorbeeld deur die vokale, maar kortstondige aktiwiteite van die British India Society (1839–1843) [Gestig om mense te 'inlig' oor toestande in Indië].
Die Indiese bevolking het ook nie eenvoudig gedwee toegegee tot die oorheersing van die Oos -Indiese Kompanjie nie. Ontevrede Indiese heersers het talle afvaardigings na Londen gestuur om te protesteer teen mishandeling en verbreking van verdrae van die EIC, terwyl verskillende vorme van direkte en indirekte weerstand gedurende die tydperk endemies was. Soos die historikus sir Christopher Bayly opgemerk het, toe die gevegte wat uiteindelik die einde van die Oos -Indiese Kompanjie sou bewerkstellig in 1857 uitbreek, was die gebeurtenis "slegs uniek in sy omvang".
In die nasleep van die opstand van 1857 (wat in Brittanje dikwels die 'Indian Mutiny' genoem word, en in Indië die 'Eerste Vryheidsoorlog'), het waarnemers in Brittanje vinnig kritiek gelewer op die foute van die Oos -Indiese Kompanjie. Tog het die skip al gevaar: nadat die opstand onderdruk is - met groot wreedheid en lewensverlies aan beide kante - het die beheer oor Indië oorgegaan van die Oos -Indiese Kompanjie na die kroon, wat die tydperk van hoë imperialisme in Indië belichaam het deur die Raj. .
Andrea Major is professor in Britse koloniale geskiedenis aan die Universiteit van Leeds
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer deur HistoryExtra in Januarie 2017
Die Oos -Indiese Kompanjie en versameling van natuurlike geskiedenis
Geskryf deur Rachel Petts, Curatorial Assistant Zoology (deeltyds), ​​Manchester Museum.
Manchester Museum ondergaan tans 'n opwindende transformasie en bou twee nuwe galerye, 'n South Asia Gallery en die Lee Kai Hung Chinese Culture Gallery. Dit het belangstelling en verdere navorsing na ons natuurgeskiedenisversamelings uit Asië gewek.
Manchester Museum het 'n groot versameling van 18 000 voëlvelle, insluitend baie eksemplare uit die voormalige Britse Ryk. Verdere studie van die versameling het meer as 100 voëls geïdentifiseer wat verband hou met die East India Company Museum.
Figuur 1: B.2574 Psittacula alexandri fasciata (Statius Muller, 1776) Rooiborsparkiet, Andamanseilande, Suid-Asië. Aangebied deur die India Museum, Londen. © Manchester Museum, The University of Manchester
'N Kort geskiedenis van die Oos -Indiese Kompanjie Museum
Die Oos -Indiese Kompanjie is in 1600 gestig deur 'n koninklike handves wat onderteken is deur koningin Elizabeth I. Dit het die onderneming meer as 250 jaar lank die monopolie op handel in Suid -Asië gegee. Die museum is in 1798 gestig as 'n 'Oosterse bewaarplek' om die opbrengs van die handel in die Oos -Indiese Kompanjie te toon. Dit was bekend as die India Museum en was gehuisves in die maatskappy se hoofkwartier in India House, Leadenhall Street, Londen. Bedryfsamptenare is aangemoedig om hul kennis van Suid -Asië uit te brei ten einde die onderneming se kommersiële en territoriale ambisies te bevorder.
Figuur 2: Oos-Indiese huis deur Thomas Malton die jongere (1748-1804), Publieke domein, via Wikimedia Commons
Die Asiatic Society of Bengal is in 1784 gevorm deur die Royal Society of London, en is in 1784 gestig deur 'n aantal werknemers van die Oos -Indiese Kompanjie in Calcutta. Die doel van die samelewing was om navorsing te doen oor die geskiedenis, kunste, letterkunde en natuurgeskiedenis van Asië. Die Asiatic Society was nou verbonde aan die India Museum in Londen. Charles Wilkins, een van die stigterslede van die Asiatic Society, sou die stigting van die East India Company Museum in Londen voorstel en die eerste kurator word. Die Indian Museum in Calcutta is in 1814 gestig met die stigterversamelings van die Asiatic Society.
Namate die mag van die Oos -Indiese Kompanjie toegeneem het, het die versamelings van die museum toegeneem. Die versameling van natuurgeskiedenis het 'n belangrike deel geword van die uitbreiding van kennis oor nuwe gebiede. Baie van die versamelings is verkry as gevolg van handelsmissies, militêre veldtogte of administratiewe opnames. Die versameling by India House het een van die grootste versamelings van natuurgeskiedenis, kuns en wetenskappe van Asië in Europa geword.
Sommige van die vroeë versamelings van die natuurgeskiedenis is geskenk deur sir Thomas Stamford Raffles en Thomas Horsfield. Albei mans was in Java gestasioneer, Raffles was die luitenant -goewerneur en Horsfield was 'n Amerikaanse natuurkundige en chirurg. Horsfield, aangemoedig deur Raffles, bestudeer en versamel die natuurlewe van die eilande in 'n tyd toe daar min inligting oor die streek in Brittanje beskikbaar was. In 1819 het Horsfield na Londen gekom en gewerk aan die katalogisering en publisering van die uitgebreide natuurgeskiedenisversamelings, waaronder 'n katalogus met twee volumes wat die voëls in die versamelings van die Indiese Museum beskryf. Horsfield word in 1836 die kurator en beklee die rol tot met sy dood in 1859. Ongelukkig het baie van sy eksemplare omgekom.
Die Government of India Act (1858) het 'n beroep op die likwidasie van die Britse Oos -Indiese Kompanjie gedoen en daartoe gelei dat die Britse kroon direkte beheer oor Indië het. In 1863 is die hoofkwartier van die onderneming by India House gesloop en 'n nuwe regeringsdepartement gestig: die Indiese kantoor. In 1861 verhuis die museum tydelik na Fife House naby Embankment.
Toe die Oos -Indiese Kompanjie ontbind is, verhuis die museum na onvoldoende ruimte in die nuwe Indiese kantoor in Whitehall en heropen vir die publiek in 1870. Maar daar was nie genoeg ruimte vir die uitgebreide versamelings in 1875 wat kamers verhuur is by die South Kensington museum, nou die Victoria en Albert Museum.
Verspreiding van die versamelings van die Indiese museum
In 1879 is die besluit geneem om die museum te sluit en die versamelings te versprei, aangesien nie die Indiese of Britse regerings bereid was om die koste van 'n doelgemaakte museum te aanvaar nie. Die botaniese monsters is na Kew Gardens oorgeplaas en dierkunde -monsters is deur die British Museum of Natural History (BMNH) geneem. Ander versamelings is gedeel tussen die British Museum en die South Kensington Museum. Sommige van die dubbele voëlmonsters is in 1895 na die Manchester Museum oorgeplaas.
Dit was moontlik om meer van die India Museum -voëls in die Manchester Museum -versamelings te identifiseer deur die voorbeeldetikette te bestudeer, en baie het nog die ou British Museum -registrasienommers. Meer herkomsinligting is bepaal deur te soek na die registrasienommers in die BMNH -katalogus.
Figuur 3: Voëlmonsteretikette wat die Britse museum se registrasienommers toon.
Indië -museumvoëls by Manchester Museum
Tot dusver is altesaam 121 voëlmonsters wat aan die Indiese museum gekoppel is, in die versamelings van die Manchester Museum geïdentifiseer (sien figuur 4).
Figuur 4: 'n Tabel wat die omvang van die versameling in Manchester Museum aantoon.
Die Oos -Indiese Kompanjie het die buitengewone onderskeid gehad om 'n hele land te regeer. Sy oorsprong was baie nederiger. Op 31 Desember 1600 kry 'n groep handelaars wat hulle by die Oos -Indiese Kompanjie ingelyf het, monopolie -voorregte op alle handel met Oos -Indië. Die skepe van die Kompanjie het in 1608 die eerste keer in Indië aangekom by die hawe van Surat. Sir Thomas Roe bereik die hof van die Mughal -keiser, Jahangir, as die gesant van koning James I in 1615, en verkry vir die Britte die reg om stig 'n fabriek in Surat. Geleidelik het die Britte die Portugese verduister en deur die jare het hulle 'n massiewe uitbreiding van hul handelsbedrywighede in Indië beleef. Talle handelsposte is langs die oostelike en weskus van Indië gevestig, en daar het aansienlike Engelse gemeenskappe ontwikkel rondom die drie presidentstede Calcutta, Bombay en Madras. In 1717 behaal die Maatskappy sy tot dusver opvallendste sukses toe dit 'n firman of koninklike diktaat van die Mughal -keiser wat die maatskappy vrystel van die betaling van doeaneregte in Bengale.
Die onderneming sien toe dat sy fortuin styg en dat dit van 'n handelsonderneming na 'n heersende onderneming verander, toe een van sy militêre amptenare, Robert Clive, die magte van die Nawab van Bengale, Siraj-ud-daulah, in die Slag van Plassey in 1757. 'n Paar jaar later verkry die Kompanjie die reg om inkomste namens die Mughal -keiser in te vorder, maar die eerste jare van sy administrasie was rampspoedig vir die mense van Bengale. Die bediendes van die Company was grotendeels 'n gewelddadige en selfversterkende lot, en die plundering van Bengale het die voorheen ryk provinsie in 'n toestand van uiterste nood gelaat. Die hongersnood van 1769-70, wat volgens die beleid van die onderneming niks gedoen het om te verlig nie, het moontlik soveel as 'n derde van die bevolking die lewe geneem. Ondanks die toename in die handel en die inkomste uit ander bronne, was die onderneming belas met massiewe militêre uitgawes, en die vernietiging daarvan was op hande. Staatsinmenging het die siek maatskappy weer op die been gebring, en Lord North's India Bill, ook bekend as die regulerende wet van 1773, het voorsiening gemaak vir groter parlementêre beheer oor die aangeleenthede van die maatskappy, behalwe dat Indië onder die bewind van 'n goewerneur was. Algemeen.
Die eerste goewerneur-generaal van Indië was Warren Hastings. Onder sy bedeling is die uitbreiding van die Britse bewind in Indië kragtig nagestreef, en die Britte het probeer om inheemse kennisstelsels te bemeester. Hastings het tot 1784 in Indië gebly en is opgevolg deur Cornwallis, wat die permanente skikking begin het, waardeur 'n ewige ooreenkoms met zamindars of verhuurders gesluit is vir die invordering van inkomste. Die Britte was die volgende vyftig jaar besig met pogings om Indiese teenstanders uit die weg te ruim, en dit is onder die administrasie van Wellesley dat Britse territoriale uitbreiding met genadelose doeltreffendheid bewerkstellig is. Groot oorwinnings is behaal teen Tipu Sultan van Mysore en die Marathas, en uiteindelik het die onderwerping en verowering van die Sikhs in 'n reeks Anglo-Sikh-oorloë gelei tot Britse besetting oor die hele Indië. Op sommige plekke het die Britte indirekte bewind beoefen en 'n Inwoner by die hof van die inheemse heerser geplaas wat soewereiniteit in binnelandse aangeleenthede toegelaat is. Die berugte leerstelling van die vervaldatum van Lord Dalhousie, waardeur 'n geboortestaat deel geword het van Brits -Indië as daar by die dood van die heerser geen manlike erfgenaam was nie, was een van die belangrikste maniere waarop inheemse state geannekseer is, maar dikwels die anneksasie, soos bv. die van Awadh [Oudh] in 1856, was geregverdig omdat die inheemse prins van 'n bose geaardheid was, onverskillig vir die welstand van sy onderdane. Die anneksasie van inheemse state, die harde inkomstebeleid en die lot van die Indiese boer het alles bygedra tot die rebellie van 1857-58, wat voorheen die Sepoy-muitery genoem is. In 1858 is die Oos -Indiese Kompanjie ontbind, ondanks 'n dapper verdediging van sy beweerde prestasies deur John Stuart Mill, en die administrasie van Indië het die verantwoordelikheid van die Kroon geword.
Vir 'n eeu lank was die India the East India Company 'n ongewone organisasie. Dit was hoofsaaklik 'n handelsonderneming in Londen wat ten behoewe van sy aandeelhouers gewerk het, en beheer groot dele van die Indiese subkontinent en het 'n groot weermag gebruik. Om 'n mate van aanspreeklikheid te bied en korrupsie binne die Kompanjie te bekamp, ​​het die regering die Indiese Wet in 1784 aangeneem. Die handves wat die Oos -Indiese Kompanjie van sy monopolieë oor sake met Indië en China voorsien het, is elke 20 jaar hernu deur die Britse regering. Teen die tyd dat die Indiese handves in 1813 hernu word, was daar 'n groot beroep op die liberalisering van die handel en die monopolie van 200 jaar is uiteindelik beëindig. Daarna het die maatskappy as 'n agent van die parlement in Indië bly regeer. Die Chinese monopolie het ook in 1833 geëindig. Die Oos -Indiese dokke is verkoop en die City -pakhuise opgeveil. Oos -Indiese Huis is in 1861 gesloop.
In 1857 het die Kompanjie se Bengaalse leër gemut, wat gelei het tot 'n algemene opstand in Indië. Die woeste oorlog duur twee jaar, waarna die parlement besluit het dat dit tyd is vir 'n verandering in die bestuur van die subkontinent. Die Oos -Indië is van sy administratiewe bevoegdhede ontneem en vervang deur die Britse Raj, bestuur deur die pragtige nuwe Indiese kantoor in Whitehall. Koningin Victoria het die titel van keiserin van Indië gekry en die kompanie se magte het die Britse Indiese leër geword.
Gedurende sy byna 260 jaar lange bestaan ​​het die agbare Oos-Indiese Kompanjie-dikwels 'John Company' genoem-deur vier fases gegaan. Eers het dit speserye direk uit die Verre Ooste gebring. In sy tweede fase het dit 'n rewolusie in die stofbedryf gemaak en goedkoop katoen en sy van goeie gehalte na Brittanje gebring. Daarna verander dit die drinkgewoontes van die land, met tee uit China. Uiteindelik was dit nie meer 'n kommersiële bedryf nie, maar het hy voortgegaan as administrateur van groot dele van die Indiese subkontinent. Op sy beste was dit hoogs doeltreffend en die wêreld se grootste handelsorganisasie, wat slegs 4 000 werknemers alleen in Londen in diens geneem het. Tog het die grootskaalse korrupsie en sy gretige aptyt vir buitensporige winste sonder aanspreeklikheid gelei tot die plundering van die Indiese ekonomie en die inhegtenisneming van die inheemse bevolking en die opiumverslawing van 'n groot aantal Chinese. Tot vandag toe bly Bengale, een van die rykste streke ter wêreld, een van die armstes.
Bronne sluit in: Nick Robins 'Die korporasie wat die wêreld verander het Roger Williams' London's Lost Global Giant 'Sir Joseph Broodbank' History of the Port of London 'Fiona Rule' London's Docklands 'Ian Friel' Maritime History of Britain and Ireland 'Samuel Pepys dagboeke Daniel Defoe ''n toer deur die hele eiland van Groot -Brittanje John Keay' A History of India '.
Kasteel en tuin van Powis
Robert se oudste seun, Edward Clive, het die erfenis van sy vader geërf, maar was gebrek aan status en 'n vrou. Henrietta Herbert, oudste dogter van die graaf van Powis, het 'n gesogte naam gehad, maar die gesin het 'n ernstige skuld. Hulle huwelik in 1784 was dus 'n welkome geleentheid vir albei. Die egpaar sou saam na Indië reis tydens Edward se pos as goewerneur van Madras, en terugkeer huis toe met 'n groot versameling Indiese voorwerpe. Hulle het dit by Powis Castle geïnstalleer en vorm nou die kernversameling van die Clive Museum.
Die oorwinning van die Britte in die Slag van Plassey het die fondamente van die Britse Ryk in Indië gelê en hulle byna 200 jaar lank in slawerny gebind. Die betekenis van hierdie oorlog in die geskiedenis van Indië is te danke aan die gebeure wat daarop gevolg het. Daarom word hierdie oorlog ook as 'n beslissende stryd beskou.
Die geveg het gelei tot die 1765 -verdrag van Allahabad, waarin die Mughal -keiser die soewereiniteit van Bengale aan die Britte oorgegee het. Lord Robert Clive, die oorwinnaar in die Plassey, het die eerste goewerneur van Bengale geword. Verliese: Britse Oos -Indiese Kompanjie, minder as 1 000 slagoffers van 8 000 Indiese state, 6 000 van 35 000.
Oos -Indiese Kompanjie, The 'N Geskiedenis
Vanlyn rekenaar en aflaai Laai sagteware vir boekrak af na u tafelblad, sodat u u e -boeke met of sonder internettoegang kan sien. & raquo & raquo & raquo
Die meeste e -boeke van VitalSource is beskikbaar in 'n heropenbare EPUB -formaat waarmee u die grootte van die teks kan aanpas en ander toeganklikheidsfunksies moontlik maak. As die inhoud van die e -boek 'n spesifieke uitleg vereis, of wiskunde of ander spesiale karakters bevat, is die e -boek beskikbaar in PDF (PBK) -formaat, wat nie weer oorgedra kan word nie. Vir beide formate sal die beskikbare funksies afhang van hoe u toegang tot die e -boek verkry (via Bookshelf Online in u blaaier of via die Bookshelf -app op u rekenaar of mobiele toestel).