Wanneer is die laaste keer dat jou lewe uitgewerk het soos jy beplan en verwag het? En as daar per ongeluk 'n deel van dit gebeur het, het dit soos beplan gegaan, het jy gevoel hoe jy verwag het dat jy volgens jou ontwerp sou wees? En as jy voel hoe jy verwag het, het dit vir ewig geduur? En as jy daarop aangedring het om dit uit te werk, was jy vol vertroue dat dit inderdaad die optimale manier was om dit te doen?
Ek weet nie of ek ooit iemand ontmoet het vir wie die lewe albei uitgedra het hoe hulle verwag het en hoop het dit en wie is heeltemal tevrede met die uitslag. Ja, daar is diegene wie se planne so smal is en wie se bedoelings so styf is dat hulle min of meer daarin geslaag het om die lewe te druk in die elegante of nie-so-elegante boks wat hulle daarvoor geskep het, maar ons weet almal pretty much wat dit soort lewe lyk soos. Dit is hoogs gestruktureer, opgemaak en voorgeskryf met dekor wat uit Better Homes and Gardens geneem word, en resepte geneem uit Gourmet Magazine of Healthy Living. Die huis is die een wat in Pete Seeger se liedjie gesing is oor "klein bokse op die heuwel, klein bokse van klewerig ...", en alles gaan altyd "net goed."
Die lewens van hierdie mense kan inderdaad soos van plan wees (maar dikwels is dit nie - want wie kan siekte, egskeiding of depressie maklik ontsnap), maar hulle betaal 'n hoë prys in terme van aliveness in ruil vir die sukses van hul planne. en verwagtinge.
Die lewe werk selde uit hoe ons dit verwag
Afgesien van die bevoorregte paar wat op een of ander manier daarin geslaag het om hul lewens te koop of af te haal in 'n gewenste stel uitkomste, werk dit vir die meeste van ons nie so. Die lewe werk selde uit hoe ons dit verwag, en alles behalwe korttermyn- en hoogs konkrete planne is geneig om anders uit te druk as wat ons gedink het. Dit mag dalk slegte nuus wees, maar as ons op die regte manier in die lewe wil slaag, moet ons dankbaar wees vir hierdie feit.
Die lewe in sy wese is gewoon, maar dit is ook wild, en is regtig nie bekommerd oor die persoonlike wense, begeertes, verwagtinge en planne van die mens wat daarin vervat is nie. Mense het sekere verwagtinge van wat die lewe hulle sal gee, en 'n aantal planne en skemas om hierdie verwagtinge sal konstellateer in 'n poging om die waarskynlikheid van hul vervulling te verseker. Maar hierdie verwagtinge word dikwels gedra uit idees wat in ons geïnspireer word deur kulturele mites, advertensies en televisie-advertensies wat so subjektief is dat daar geen rede is waarom selfs 'n liefdevolste heelal hulle sal moet of sal gee nie.
As mens het ons nie die heelal geskep nie en kan ons dit dus nie beheer nie. Iemand langs die lyn het ons as mens (ten minste in die Westerse wêreld) besluit dat ons geweet het wat beter vir ons was as wat God of Waarheid gedoen het. Ons het dus probeer om die natuur te gryp en diegene rondom ons te beheer. Ons bewuste of onbewuste bewustheid van die intense kwesbaarheid en broosheid van ons mensdom, gekombineer met die dikwels teenwoordige gevoelens van sielkundige hulpeloosheid en verlating wat toegeval het deur 'n kultuur vol neurose en mishandeling te leef, het ons so magteloos laat voel dat baie van ons het probeer om onsself te skep om groter as lewe te wees om sodoende 'n mate van mag of beheer te voel.
Probeer om die lewe te manipuleer en te beheer
Ten spyte van die duidelike bewys dat die lewe nie sal saamval met ons planne en verwagtinge nie, doen ons egter 'n deeglike poging om dit so te manipuleer. Wanneer ons gewoonlik aan manipulasie dink, dink ons ​​aan opsetlike en kwaadwillige skemering, maar vir die meeste van ons is die maniere waarop ons die lewe probeer manipuleer, subtiel en onbewustelik tot die punt om heeltemal natuurlik te verskyn. Tog is elke manipulasie 'n uitdrukking van ons basiese wantroue in die heelal en in die lewe soos dit is, sowel as 'n vreesgebaseerde begeerte om die lewe genoeg te beheer sodat ons seker kan wees dat ons versorg sal word.
Gelukkig vir ons lyk die lewe selde volgens ons planne en verwagtinge. Om myself as voorbeeld te gebruik: 'n Paar maande gelede het ek in 'n klein gemeenskap in die Midde-Ooste gewoon, finansieel gesteun, getroud, verloofd en ten volle gevestig in 'n lewe wat ek nooit verlaat het nie. Ek het planne gehad om in Europa te werk, saam met my maat op vakansie te gaan en het teen die einde van die jaar 'n groot navorsingsprojek voltooi. Trouens, ek woon nou op 'n pragtige bergtop in die heuwels van Kalifornië, leer in 'n universiteit, adviseer kliënte wat op die geestelike pad is, help mense om hul skryfdrome te openbaar, en het amper 'n boek voltooi oor die omvang van mislukking gewortel in my eie ervaring.
Wanneer u planne en verwagtinge misluk
Wat het gebeur? My planne en verwagtinge vir die lewe het misluk, en die lewe het toe 'n program vir my opgestel. Het ek in my ou lewe misluk of het die lewe verval ten einde aanleiding te gee tot wat volgende sou kom? Natuurlik kan niemand hierdie vrae definitief vir enigiemand anders beantwoord nie, maar ons kan sien hoe wat vanuit een hoek kan voorkom as 'n mislukte mislukking, vanuit 'n ander hoek gesien kan word as 'n groot sukses.
As Lewe ons planne en verwagtinge gehoorsaam, dan sou die Lewe self net so wyd wees as ons eie onderontwikkelde intelligensie, en die wetenskap vertel ons dat ons minder as tien persent van die beskikbare geestelike kapasiteit gebruik. Menslike selfsugtigheid en selfgesentreerdheid is wat hulle is, sonder die hulp van die onvoorspelbaarheid van die lewe, sal die meeste mense in 'n klein Disneyland woon (of dit 'n geestelike een of 'n Hollywood is, afhangende van hul smaak) waarin almal hulle aanbid, die son altyd geskyn, die klerekas verander daagliks, die verleiers en verleiddes het verlangend op alle fronte gewag, en hulle het basies uitverkoel en met die hel en met alles gesê. Dinge kan wonderlik wees, dit sal nie LIFE wees nie.
Alhoewel verwagtinge en planne verskil vir verskillende mense, laat ons eers 'n paar van die algemene dinge ondersoek wat mense geneig is om op die lewe te plaas. Ons verwag dat die lewe ons gelukkige, ewige liefde en finansiële en wêreldse sukses sal gee; Ons verwag dat die lewe soos beplan gaan, om ons 'n veilige tuiste en volmaakte gesondheid te bied. Ons verwag dat mense moet wees hoe ons hulle voorstel om vir die lewe betekenis te gee, want God is 'n mooi ou man in die lug en natuurlik as ons geestelik geneig is, verwag ons om verlig te word, ons ego's te oortref en om te presteer in watter strewe ons ook al gedoen het.
Wat is jou verwagtinge van die lewe?
Ons mag nie erken dat sulke hoë standaarde op die lewe geplaas word nie, maar dit is inderdaad die manier waarop ons ideale bloudruk lees. Ons stop selde om die aard van verwagtinge self en ons eie gevoelens van reg in verhouding tot hulle te ondersoek. Ons vra selde: "Wat verwag ek van hierdie situasie of van die lewe self?" "Waar het hierdie verwagting vandaan gekom?" "Is my verwagtinge redelik of nie?" "Hoe wil ek met die situasie verband hou as my verwagtinge nie nagekom word nie?" "Behoort my verwagtinge die moontlikheid vir wyer en onvoorsiene uitkomste in ag te neem?"
Deur hierdie vrae te vra, kan ons baie meer leer oor onsself en oor die eise wat ons op die lewe plaas. Ons kan ook begin kyk na die moontlikheid dat 'n lewe minder geleef het in die greep van ons verwagtinge en imposities.
In sommige geestelike kringe is dit algemeen om dinge te hoor soos: "Hou op om verwagtinge te hê," of selfs erger, "Daar is nie meer 'ek' om verwagtinge te hê nie." Alhoewel hierdie idees edel sowel as wesenlik waar is, is die realiteit van hul vervulling nie prakties of realisties vir die meeste van ons nie. Eerstens, behalwe die paar heiliges onder ons, kan ons nie net op ons eie wil verwagtinge hê nie. Ons kan leer om ons verwagtinge in ag te neem, om ruimte rondom hulle te skep, of om hulle liggies te hou, maar ons sal dit voortduur. En tweedens, die meeste mense wat dink dat hulle nie meer verwagtinge het nie, is eenvoudig om hulself te mislei. Hulle het dalk 'n mistieke ervaring gehad waarin hulle hul verwagtinge vir 'n uur of 'n week of selfs 'n maand laat val het, maar kort daarna het selfs die een in ons wat geen verwagtinge het, verwag dat hulle geen verwagtinge het nie en verwag om te verwag om niks te hê nie, en so aan. Ons moet bewus wees van ons verwagtinge, maar nie meer as dit verwag nie!
Om dit alles te sê, as gewone mense kan ons nie ons lewens beplan nie, en kan ons ook nie realisties weerhou om verwagtings op hulle te plaas nie. Ons vermoë om te beplan is 'n kreatiewe vermoë as ons leer om dit as sodanig te gebruik, en as ons ontdek hoe ons ons verwagtings wyd genoeg kan maak, kan hulle ook 'n ruimte skep vir 'n groot verskeidenheid moontlikhede wat in ons lewens uitgedruk word. Die taak is dus om ons verhouding met ons planne en verwagtings bewus te heroorweeg, om 'n ontspanne buigsaamheid oor hulle te ontwikkel. Ongelukkig gaan ons voort met ons verwagtinge en planne met al ons wil en moeite en passie, terwyl ons tegelykertyd erken dat die onvermydelikheid van hul versuim om uit te wys hoe ons hulle begeer. Ons slaag daarin om 'n houding teenoor die lewe te hê wat oop en toe is.
Verwagtinge in liefde en huwelik
As voorbeeld van buigsaamheid, laat ons terugkeer na die kwessie van liefde en huwelik. Soos dit gewoonlik staan, ontmoet ons iemand met wie ons verlief raak, ontwikkel 'n voorheen ontwikkelde stel verwagtinge oor hoe hulle moet wees, hoe hulle moet aantrek, praat en optree, maak 'n stel planne saam met hulle rakende ons lewens saam , en eindelik begin om 'n tydjie met ons nuwe geliefdes te slaag, waarin al ons verwagtinge en planne ons een vir een stadig misluk. Ons maat sal gewoontes hê wat ons irriteer, of vreemd aantrek, of te veel of te min weeg, of onnodig of behoeftig of onveilig optree. Hulle sal nie luister na die manier waarop ons hulle wil hê nie, of sal te veel praat nie, of ons sal nie aanraak hoe ons aangeraak wil word nie. Of hulle sal ons te veel, of te min, of hulle wil nie trou nie, of hulle sal te gou trou, of hulle sal vyf kinders wil hê as ons niks wil hê nie.
Die verskil op hierdie punt tussen 'n verhouding wat vol en bevredigend is en een wat 'n ramp is - as daar 'n "liefde" tussen ons is - is dat die onderliggende konteks in werkverhoudings is dat die lewe nie gaan ontvou volgens ons verwagtinge. In plaas daarvan skep ons 'n voorneme, bied die voorneme voor die lewe aan, wag om te sien wat ons gegee word, en doen dan ywerig die taak om te aanvaar wat aangebied word en om volheid daardeur te skep.
Om 'n ander voorbeeld te gebruik, is die beplanning van 'n nuwe loopbaan noodsaaklik, en met hoë verwagtinge sal ons aanmoedig om onsself uit te brei as iemand wat in staat is om ons gewenste taak te vervul. As ons nie planne of verwagtings het nie, sal ons nie in ons loopbaan slaag nie (alhoewel ons steeds in onsself kan slaag, afhangende van wat ons vir ons lewens wil hê). Nogmaals, nadat ons ons deel van die loopbaanbeplanning onderhandelinge gedoen het met betrekking tot opvoeding, opleiding en bevordering van onsself, moet ons dan oop wees vir wat aangebied word en bereid wees om te maak wat dit ookal vir ons werk. Op hierdie manier dien ons planne om momentum in ons lewens te skep en enige moontlikhede oop te maak, maar beperk ons ​​nie tot die grense van wat ons gedink het ons wou of benodig nie.
Die versuim van ons verwagtinge? Of die lewe lewer iets beter?
Die verwaarlosing van verwagtings word 'n punt van wins en nie verlies as die lewe so oorweldigend of verwarrend of aanhoudend op sy eie manier word as wat ons opgee om dit te beheer nie. Ons word so uitgeput om die stroom van beheer en manipulasie wat ons uiteindelik gee, te swem. Oomblikke, wanneer ons gedwing word om op te gee, dink ons, "Ek het misluk," of, "Ek kon dit net nie laat werk nie." Ons eie almag het ons verlaat en ons moet gedwing word om iets aan te gee wat ons aanneem, ons sal minder voorsien as wat ons vir onsself gegee het. Tog lewer die lewe byna altyd veel meer as wat ons bestel het.
En soms gee ons op aan ons verwagtinge en hoop van die lewe bloot weens ons eie swakhede. Ons slaan dieselfde muur oor en oor - of dit nou in 'n verhouding, in die werk of in ons siklusse van depressie en selfbejammering is - en eindig ons onteenseglik teen die muur pluk en hoop dat daar 'n wonderwerk sal wees. kom voor en ons sal geheimsinnig op die ander kant daarvan eindig. Terwyl ons mag voel weens ons eie magteloosheid en mislukking, het ons reeds iets uiters kragtig gedoen. Ons het toegegee aan ons eie menslike swakhede en beperkings - wat nie vir iemand maklik is om te doen nie - en sodoende stilweg gesê het vir 'n groter krag: "As jy wil hê ek moet dit deurbreek, maak jy dit moontlik."
Daar is 'n kwaliteit van bruikbare nederigheid in die daad om op te gee wanneer ons dit grasieus doen. As ons kwaadwillig gee en daarop aandring om soos 'n slagoffer van die lewe te voel, is daar min genade, maar daar is integriteit in die toelating dat ons nie die lewe kan verower nie. In ons kultuur poog ons om hierdie deugd te simboliseer aan die einde van sokkerwedstryde of olympiese kompetisies wanneer die verlore span of individu met die wenner of wenners die hand skud. Natuurlik kan hulle nie altyd regtig in hul gebaar wees nie, maar die daad is een van die woorde: "Ek het in my hoop en verwagtinge misluk, maar ek is bereid om in hierdie integriteit en eer te staan." Ons erken ons eie versuim om te wen of dinge te gaan soos ons dit gehoop het of verwag het, en daar ontstaan ​​'n waardigheid in daardie toelating, want wie ons in wese is as mense het niks te doen met of die heelal voldoen aan ons wense en verwagtinge.
Daarbenewens is daar 'n groot waarheid in die spreekwoord "Gee in om te oorwin." As ons die beginsels van Aikido in hierdie oorweging toepas, gebruik ons ​​die waargenome aggressie van die lewe wat ons nie gee wat ons wou hê nie - wat nie eintlike aggressie is nie, maar net energie - en ons neem die energie heeltemal binne-in ons en dan gebruik dit om te wen deur die suiwer krag wat verkry word deur los te laat. Ons wen deur die lewe te wen en wanneer die lewe wen, is die prys 'n onbeperkte aantal moontlikhede - veral vir die verbouing van innerlike eienskappe van wese en volheid, beide binne en buite.
Om ons self te vergelyk met 'n groter krag
Miskien het die lewe sy eie verwagtinge en plan vir ons en dit is ons taak om te ontdek wat dit is en in ooreenstemming met hulle te leef in plaas van voortdurend probeer om ons wil op die lewe te lê. "Oorgee aan die wil van God" is wat sommige geestelike paaie noem hierdie proses om van jou eie wil af te sien aan die van God, die Lewe, die Tao of die Heelal. Die idee is dat daar 'n Wil of 'n Weg wat veel groter is as ons eie, dat ons ons lewens beter sal lei as ons ons sal lei. Hierdie manier sal nie net ons eie beste belange in die groter skema van dinge in ag neem nie (wat weer enigiets kan doen met ons persoonlike begeertes en begeertes), maar sal ook die groter geheel versorg en 'n plek vir ons orkestreer binne dit wat ons sal toelaat om te help dien en 'n groter goed te vervul.
Die proses om ons met 'n groter krag in lyn te bring, kan ook as "resonansie" verwys word. Ons probeer om die innerlike akkoorde van ons eie wese te laat klink met dié van die heelal. Met ons planne en verwagtinge wat losweg in ons bewussyn swaai, handhaaf ons 'n ooglopende bedoeling om duidelik te sien wat die heelal namens ons vra. Ons hou bewustheid van ons eie begeertes en bekende vermoëns in, terwyl ons gelyktydig bewus bly van 'n element in die heelal wat nog nie gereflekteer is nie, maar potensieel groter as enigiets wat ons op hierdie tydstip ken.
Prakties gesproke kan ons oor die tyd leer om die tekens van die heelal te lees. Weereens, dit is 'n moeilike taak, want as ons begeerte om ons eie wil op te gee ten gunste van die universum se wil nie so sterk is as ons aandrang op die vervulling van ons planne en verwagtinge nie, kan en sal ons die teken wat die heelal bied en manipuleer dit so dat dit ons vertel wat ons wil hoor. Met verloop van tyd, en slegs deur middel van verhoor en fout, kan ons leer om die tekens waarheid te lees. Ons word effektiewe lesers van hierdie tekens wanneer ons weer leer om ons lewens te beplan, nie net die vervulling van ons eie behoeftes en begeertes nie, maar dié van die groter goeie.
Die ontwerp van die lewe sal ons planne en verwagtinge ondermyn. Dit is die enigste manier waarop ons as mense sal verstaan ​​dat ons nie die vertoning uitvoer nie. Dit is die enigste manier waarop ons kan besef dat ons, ten spyte van ons eie familielede en baie grootheid, nie die baas is nie, en dat enige naam wat ons aan die baas gee, dit 'n krag is om gerespekteer te word en met 'n wyse maar verband hou ongekwalifiseerde eer en respek. Dit is in die lewende uitdrukking van hierdie besef dat ons heeltemal suksesvol is.
Hierdie boek bied 'n direkte manier om mislukking te gebruik vir: diepgaande selfverstaan; verhoogde deernis vir self en ander; beduidende geestelike ontwikkeling. In plaas daarvan om te praat waar ons moet wees, kyk hierdie boek na ons lewens soos dit nou realisties is - aangesien almal op een of ander tyd in die lewe op groot of klein maniere misluk het. Die boek handel oor 'n onderwerp wat die meeste mense negatief of depressief beskou, maar dit is eintlik hoogs inspirerende, en gee ons toestemming om vreugde en tevredenheid te vind in die mislukking.
MARIANA CAPLAN is die skrywer van baie boeke, insluitende die bekroonde Halfpad teen die berg, wat die gevaarlike aard van voortydige eise na "verligting" ondersoek. Sy het geskryf vir Parabola, Kindred Spirit and Communities Magazine, en leer by die Kalifornië Instituut vir Integrale Studies in San Francisco.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Nie volgens plan nie? Wat om te doen wanneer planne en verwagtinge misluk