Tennis - Inligting - 2022
Tennis (van die Franse tenez, - "om vas te hou") is 'n sport waarin die deelnemers (twee spelers in 'n enkele wedstryd of twee spanne van twee spelers in 'n dubbele wedstryd) probeer om die bal na die kant van die opponent te gooi met behulp van rakets, sodat dit onmoontlik is weerspieël. Daarbenewens moet die bal nie buite perke vlieg nie.
Die wedstryd word verdeel in wedstryde, stelle en wedstryde, en die oorwinning word verseker deur 'n sekere aantal houe wat nie deur die teenstander weerspieël word nie. Die foute van die spelers beïnvloed ook die telling - 'n punt word toegeken aan die teenstander van die tennisspeler wat die fout begaan het, en die speler self verloor die tydren.
Daar word meestal toesig gehou oor die spel deur verskeie beoordelaars - die lynregters, die skeidsregter en in sommige gevalle die hoofbeoordelaar. Die afgelope paar jaar word die elektroniese beoordelaarstelsel meer gebruik.
Die wedstryd vind plaas op die baan - 'n spesiale gebied 23,77x8,23 m (vir enkelspel) en 23,77x10,97 m (vir dubbelspel), omring deur sy- (lengte- en dwarslyne). Die agterlyne se breedte is 10 cm, al die ander is 5 cm.
Die toevoerlyne is parallel met die dwarsas geleë op 'n afstand van 6,4 m daarvandaan. Die reghoekige oppervlakte tussen die kruisas, sylyne en die voerlyn word deur die middellyn verdeel in twee voervelde van dieselfde grootte. In die middel van die agterlyn is daar 'n middelmerk, wat 'n segment van 10x5 cm is wat aan die binnekant van die platform gerig is en wat reghoekig aan die agterlyn gekoppel is.
Die terrein is aan alle kante omring deur "rasse" - vrye ruimte, ten minste 3,7 m agter die sylyne en minstens 6,4 m agter die agterlyne. Die "resies" word, soos die terrein, deur die dwarsas in gelyke dele (sye) verdeel ...
In die middel word die baan in die helfte verdeel deur 'n net (klein genoeg om die moontlikheid uit te sluit dat die bal daardeur kan vlieg) op 'n tou (metalkabel) uitgestrek, waarvan die deursnee nie 0,8 cm moet oorskry nie, en die ente aan die bokante van die pale vasgemaak is. Hul hoogte moet die posisie van die boonste rand van die tou (kabel) op die hoogte van 1,7 meter verseker.
Die deursnee van die pale moet hoogstens 15 cm wees; die hoogte - 1,95 m. Die sentrale deel van die net word op 'n hoogte van 0,914 ondersteun deur 'n wit band, waarvan die breedte 5 cm is.
Daarbenewens kan die bokant en sye van die net met 'n wit band vasgemaak word, waarvan die breedte van 5 tot 6,25 cm kan wees. Die baan kan binne en binne toegerus word.
Om tennis te speel, word 'n raket gebruik wat bestaan ​​uit 'n ronde rand met uitgerekte snare (kunsmatig of natuurlik) en 'n handvatsel waarvan die totale lengte nie meer as 73,66 cm is nie, die breedte hoogstens 31,75 cm. Aanvanklik is die rakette uitsluitlik van hout gemaak. vandag is dit vervang deur komplekse samestellings van metaal, koolstofvesel en keramiek.
'N Bal is ook nodig vir die spel - meestal van rubber, bedek met vilt en wit of geel geverf. Die gewig daarvan moet minstens 56 g wees, maar ook nie meer as 59,4 g nie. 'N Kenmerkende kenmerk van 'n tennisbal is 'n geslote lyn van 'n sekere vorm, getrek op die oppervlak.
Klein balspeletjies is sedert antieke tye bekend. In antieke Rome was daar byvoorbeeld 'n soortgelyke speletjie - 'trigon' - wat tot vandag toe in sommige provinsies van Italië oorleef het. Daar was soortgelyke pret in Antieke Egipte.
Tennis in sy moderne vorm het volgens navorsers in Frankryk verskyn - dit was in hierdie land in die 11de eeu dat die "palmbal" (fr. "Jeu de paume") uiters gewild was - vandag word dit "regte tennis" genoem. "en word slegs binnenshuis op 'n spesiale soort hof gehou.
Aanvanklik is die bal eers met die palm geslaan, later het hulle die hand met 'n spesiale handskoen begin beskerm, toe verskyn die eerste houtrakke wat vaagweg herinner aan die moderne, maar verteenwoordig 'n integrale struktuur. Dit was eers in die 14de eeu dat rakette met 'n rand verskyn het, en stringe osare wat horisontaal en vertikaal uitgestrek is.
Die Wêreld Tenniskampioenskap (die eerste in die geskiedenis van sport in die algemeen) is in 1740 in Frankryk gehou, maar mettertyd het die belangstelling in hierdie sport in hierdie land begin vervaag, en Engeland het in die 19de eeu die sentrum van wêreldtennis geword. Die eerste tennisklub is in 1872 in Lemingston tot stand gebring, en in 1874 het majoor Walter Clopton Wingfield die spel "sferies" gepatenteer, wat 'n jaar later na "grasperk" (uit die Engelse grasperk - "grasperk") herdoop is. Die eerste toernooi in hierdie sportsoort het in 1876 in die VSA plaasgevind, en sedertdien het die gewildheid van grasperktennis elke jaar toegeneem.
Die International Lawn Tennis Federation is op 1 Maart 1913 in Parys gestig. Die stigterslande was Oostenryk, België, Duitsland, Groot-Brittanje, Denemarke, Nederland, Frankryk, Swede, Switserland, Rusland, Australië en Nieu-Seeland (verenigde federasie), Suid-Afrika, sowel as Spanje (hoewel die verteenwoordiger van hierdie staat nie aan die besluit deelgeneem het nie, die tennisfederasie van daardie land het die stigting van die ILTF goedgekeur).
Die ILTF, opgeskort weens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, is in 1919 hervat, en na drie jaar is 'n Reëlsraad ingestel om verenigde reëls vir tennis op te stel. Die eerste stel reëls vir hierdie speletjie is op 16 Maart 1923 aangeneem, en in 1924 word die IOK amptelik deur die IOC as die beheerliggaam van tennis erken.
Boonop is hierdie organisasie as 'n amateur geposisioneer - die professionalisering van hierdie sport het eers in die vyftigerjare van die vorige eeu begin. In 1977 word ILTF herdoop tot die Internasionale Tennisfederasie (ITF). Die ITF sluit vandag 205 tennisorganisasies in, waarvan 145 volwaardige lede is, 60 medewerkers.
Tennis was deel van die program vir die eerste Olimpiese Spele (1896, Athene (Griekeland)) - kompetisies in hierdie sport is aanvanklik slegs vir manlike atlete gehou, terwyl vroue in 1900 vir die Olimpiese medaljes deelgeneem het. Nadat die IOC tennis in 1928 van die Olimpiese Spele uitgesluit het weens 'n onvoldoende duidelike onderskeid tussen amateurs en professionele persone in hierdie sport, het tennisspelers eers in 1968 op die Olimpiese arena verskyn, toe 'n uitstallingstoernooi by die XIX Olimpiade (Mexiko-stad) gehou is.
En selfs nadat die IOC in 1977 volgens die Olimpiese handves tennis erken het, is tenniskompetisies nie by die Olimpiese Spele-program ingesluit nie. In 1984 (XXIII Olimpiade, Los Angeles (VSA)), is weer demonstrasietenniskompetisies gehou.
En eers tydens die volgende XXIV-somer-Olimpiese Spele in 1988 (Seoul (Korea)) is tennis amptelik by die Olimpiese Spele-program ingesluit. Daar is deesdae selfs 'n klub van Olimpiese medaljes wat deur die ITF geskep is om Olimpiese tennis te populariseer.
Die grootste tennistoernooie en bekers:
1. Toernooie Grand Slam (Eng. Grand Slam-toernooie) - die gesogste kompetisies van professionele tennisspelers. Gedurende die hele bestaan ​​van die kompetisie gedurende een seisoen, het min mense daarin geslaag om die Grand Slam te wen. Slegs 2 atlete het byvoorbeeld sukses behaal in enkelspel: Donald Budge (1938) en Rod Laver (1962 en 1969) en 3 atlete: Maureen Connolly (1953), Margaret Smith Court (1970) en Steffi Graf (1988), met laasgenoemde, boonop het sy die Olimpiese toernooi gewen, waarvoor sy die 'Golden Grand Slam' ontvang het. En in die mansdubbelspel het slegs 1 span die Grand Slam gewen - Frank Sedgeman en Ken McGregor (1951). Die samestelling van hierdie kompetisie is vier toernooie wat jaarliks ​​gehou word:
• Australian Open - word jaarliks ​​in Januarie gehou in Melbourne (Australië), in Melbourne Park, waarvan die tenniskompleks uit 3 demonstrasies en 3 sentrale howe bestaan ​​(elk van hulle kan ongeveer 10.000 - 15.000 toeskouers akkommodeer) ... Alle howe het 'n harde oppervlakte van pleksikus. Die eerste toernooi is in 1905 gehou onder die naam "Die Australasiese Kampioenskappe". In 1927 is die kompetisie herdoop tot die "Australiese Kampioenskappe". Sedert 1969 was die toernooi oop vir professionele persone, en is sedertdien die 'Australian Open' genoem;
• Franse Ope-kampioenskap (Franse Internationaux de France de Roland Garros) - word jaarliks ​​einde Mei - begin Junie (2 weke) in Parys (Frankryk) gehou. Dit is vir die eerste keer in 1891 op die bane van die Paryse Stade Francais-klub gehou as 'n eendaagse nasionale kampioenskap vir Franse tennisspelers of lede van Franse tennisklubs. Dit was eers in 1925 baie gewild, toe die kampioenskap internasionale status gekry het. Die kampioenskap word deesdae in die Roland Garros-tennisarena aangebied, waarvan die howe kan akkommodeer van 3 700 (hof nr. 1) tot 15 000 (Court Philippe Chatrier) toeskouers;
• Wimbledon Kampioenskappe - word jaarliks ​​in Wimbledon (een van die distrikte Londen (Engeland)) einde Junie - begin Julie (2 weke) op grasbane gehou. Die toernooi is in 1877 vir die eerste keer op plekke naby Worple Road gehou, op inisiatief van die All England Croquet and Lawn Tennis Club. Vanaf 1922 tot vandag is dit in tennisarenas naby Church Road gehou;
• Die US Open word jaarliks ​​in Augustus-September gehou; sedert 1978 word die USTA National Tennis Centre, geleë in Flushing Meadows Park, Queens (New York (VSA)), die plek van die toernooi. Hierdie kompetisie is die eerste keer in Augustus 1881 in Newport gehou en is die Amerikaanse nasionale manskampioenskap vir mans genoem. Hierdie kompetisie was slegs oop vir atlete wat aan klubs behoort wat lid is van die US National Lawn Tennis Association. 'N Paar jaar later in 1887 is die Amerikaanse vroulike nasionale enkelspelkampioenskap gehou. Twee jaar later is die US Women's National Doubles Championship en die US Mixed Doubles Championship aangebied. Die Amerikaanse nasionale manskampioenskap vir mans is in 1900 gehou. Al die bogenoemde kampioenskappe is in 1968 verenig - dit was toe dat die toernooi, oop vir tennisspelers van oor die hele wêreld, die 'US Open' (US Open) genoem is. Aanvanklik is die kompetisie by die West Side Tennis Club in Forest Hills gehou, en in 1978 is besluit om die kompetisie by Flushing Meadows te hou, wat almal DecoTurf se hardeoppervlaktes is en buite geleë is;
• "Masters" (Engels The Masters) - 'n reeks ATP-toernooie wat 9 toernooie verenig, onder die 8 wenners waarvan die Meestersbeker aan die einde van die jaar gespeel word. Die toernooi is die eerste keer in 1970 in Tokio gehou. Hierdie kompetisie het nie 'n permanente lokaal nie. Die analoog van die Meesters vir vroue-tennisspelers is die jaarlikse finale Chase-kampioenskap wat sedert 1972 aangebied word.
2. "Challengers" en "futures" (Eng. Challenger Toernooie, Futures Toernooie) - kompetisies vir beginners tennisspelers.
3. "Satelliete" (Engelse satellietoernooie) - kwalifiserende kompetisies.
4. Rolstoel-tennistoernooi ("Toer na die spel van tennis in rolstoele").
5. ITF Seniors-byeenkomste en toernooi vir kampioene - kompetisies waaraan die beroemdste atlete in die verlede deelgeneem het, met 'n hoë uitslag in tennis.
Daarbenewens is daar die sogenaamde jaarlikse uitstallingstoernooie, wat van November tot Januarie gehou word en dien sodat atlete 'n toepaslike fisieke vorm kan handhaaf:
• AAMI Classic - gehou in Januarie, sedert 1988, in Cuyong ('n voorstad van Melbourne (Australië));
• Hopman Cup - spankompetisie vir gemengde pare;
• JB Group Classic - gehou in Hong Kong (China);
• Capitala World Tennis Championship - vind op 1-3 Januarie in Abu Dhabi (VAE) plaas, en begin in 2009;
• Meesters Frankryk - gehou in Desember, begin in 2008, in Toulouse (Frankryk).
1. Davis Cup (Engelse Davis Cup) - die grootste jaarlikse internasionale spankompetisie onder manlike tennisspelers. Dit is in 1899 gestig deur die Harvard-universiteitstudente, waarvan een Dwight Davis is, wat die skema vir die toernooi voorgestel het en persoonlik die silwerbeker gekoop het, wat die prys vir die wenner geword het. Die kompetisie het eers in 1945, na die dood van D. Davis, sy huidige naam gekry. Die spanne wat aan die kompetisie deelneem, is in vlakke en groepe verdeel. Oorwinning (nederlaag) lei daartoe dat die deelnemers vroeër na 'n hoër vlak (laer) beset is (die uitsondering is die Vierde groep waaronder buitestaanders nie val nie).
2. Federasiebeker (Fed Cup, tot 1995 - Federasiebeker) - die grootste internasionale spankompetisie onder vroue-tennisspelers. Mev. Hazel Hochkiss Whitman het voorgestel om in 1919 van hierdie aard kompetisies te hou, maar haar idee is nie geïmplementeer nie. In 1923 het juffrou Whitman die prys - die silwer beker - vir die Amerikaanse en Britse tennistoernooi aangebied. Hierdie prys is die Whitman Cup genoem en was 40 jaar lank gespeel, totdat die idee om internasionale kompetisies vir vroue-tennisspelers te hou in 1960 ondersteun word deur mev. Nell Hopman, vrou van die legendariese Davis Harry Hopman. En in 1963, in die Royal Club of London (Queen's Club) ter ere van die vyftigste bestaansjaar van die Internasionale Tennisfederasie, is 'n toernooi aangebied vir atlete van alle lande, genaamd die Federation Cup. Na 1995 kon spanne tuis wedstryde speel vir hul land. In 2005 is daar 2 Wêreldgroepe uit die sterkste tennisnasies gevorm wat elk 8 lande insluit. Daar is 'n stryd tussen hulle om die beker te besit. Die spanne van die ander lande is in sones verdeel. Volgens die uitslae van die kompetisie word die oorgang van die songroepe na die wêreld en terug uitgevoer.
3. Kremlin Cup - Internasionale professionele toernooi vir mans, wat in die herfs in die Olimpiese sportkompleks in Moskou (Rusland) plaasvind. Gestig in 1990 deur die sakeman Sasson Kakshuri (Switserland). Daar is ook die Kremlin Cup vir vroulike tennisspelers (tot 1996 het dit die 'Moskou Dames Ope' genoem). Sedert 2000 word die mans- en vrouedele van die toernooi gelyktydig gehou - binne een week.
4. Die Wêreldspanbeker is 'n kompetisie vir atlete uit 8 lande, wie se verteenwoordigers volgens die ATP Rating die afgelope jaar die hoogste resultate in hierdie sportsoort behaal het.
In regte tennis word toernooie ook gehou - Britse Ope, Franse Ope, Australiese Ope, Amerikaanse Ope. Hierdie kompetisies is deesdae nie baie gewild nie.
Vir dubbelspel- en enkeltennis, word aparte bane vereis. Dit is nie waar nie. Aangesien die bane van die howe basies dieselfde is (met die uitsondering van die breedte, wat 2 meter groter is vir dubbelspel as vir enkeles), word die dubbele hof meestal vir enkelkompetisies gebruik.
Daar is dekkingstandaarde vir tennisbane wat streng toegepas word tydens professionele toernooie. Daar bestaan ​​wel standaarde, maar selfs die gesogste kompetisies in hierdie sportsoort kan op verskillende vlakke op bane gehou word. Grand Slam-toernooie word byvoorbeeld in Frankryk gehou op klei (kleitipe), in Wimbledon op gras, in Australië en die VSA op akriel (hard). Die tipe dekking beïnvloed sowel die rebound van die bal as die snelheid van die spelers: vuil sorg vir 'n baie hoë en onvoorspelbare rebound van die bal; lang tydrenne, buitendien word die bal, wat met die stof van die baan bedek is, baie swaarder, wat beslis sy speeleienskappe beïnvloed; op gras spring die bal uiters vinnig en laag. Om hierdie rede verskil die taktiek en strategie om op verskillende bane te speel baie uiteenlopend.
Vroue het baie later tennis toe gekom as mans. Hierdie speletjie en sy prototipes (byvoorbeeld, die Franse "jeu de paume") het beide mans en vroue gelyk aangetrek.Daar is inligting dat 'n tennisspeler met die naam Margot in 1427 uiters suksesvol was in Parys, wat net minderwaardig was aan 'n paar manlike tennisspelers.
Tennistoernooie is manlik en vroulik. Inderdaad word daar gereeld kompetisies gehou tussen spelers van dieselfde geslag of spanne wat slegs uit mans of uitsluitlik uit vroulike atlete bestaan. Daar is egter ook gemengde dubbelspelkompetisies - in hierdie geval bestaan ​​die span uit spelers van beide geslagte. Gevolglik word kompetisies gehou in die raamwerk van die ATP-toer (vir mans) en die WTA-toer (vir vroue). Daarbenewens word tennistoernooie vir 'n spesifieke ouderdomsgroep gehou (veteraan-toernooie, jeugtoernooie, kindertoernooie), asook kompetisies vir gestremdes.
Die tennisspelersvereniging verteenwoordig die belange van almal wat professioneel tennis speel. Dit is nie heeltemal waar nie. Die Association of Tennis Professionals (ATP), wat in 1972 gestig is, beskerm slegs die regte en belange van manlike atlete. Om professionele tennisspelers te beskerm en te verteenwoordig, is daar die Women's Tennis Association (WTA), ook bekend as die WTA Tour, wat op 23 September 1970 gestig is. In 2005 word die vereniging hernoem en word dit nou die Sony Ericsson WTA Tour genoem.
As die skeidsregter volgens die tennisspeler verkeerd was, het die atleet die reg om sy beslissing uit te daag. Ja, die atleet het so 'n reg, maar dit word nie aanvaar om die skeidsregter se beslissing in hierdie sportsoort te betwis nie. Ten einde die persentasie foutiewe uitsprake deur die skeidsregter te verminder, het hulle sedert 2006 tydens groot toernooie amptelik die elektroniese beoordelaarstelsel begin gebruik, wat dit moontlik maak om die plek van die bal so akkuraat moontlik te bepaal.
Die Grand Slam-toernooi is vernoem na die kaartspel. Inderdaad, volgens een weergawe, is hierdie term geleen uit die kaartspel van bridge in 1933, toe Jack Crawford, nadat hy 3 toernooie gewen het, die eindstryd van die Amerikaanse Ope, wat in New York gehou is, gehaal het. Dit was tydens die vier wedstryde met die deelname van die atleet dat een van die sportkommentators van die New York Times, John Kieran, 'n analogie getrek het tussen die moontlike oorwinning van Crawford en die Grand Slam (al 13 truuks) in die brug. Daar is ook 'n weergawe dat dieselfde analogie in 1938 geteken is deur die skrywer Allison Danzig (Amerika), wat die oorwinning van sy landgenoot Donald Badge in 4 tennistoernooie in 1 jaar beskryf het as "die opstelling van die Grand Slam".
Die dien is die belangrikste aanvallende element. Dit is deesdae die geval. 'N Paar eeue gelede het die spelers egter nie eers hierdie slag op hul eie gelewer nie; daar was spesiale dienaars hiervoor, aangesien dit onmoontlik was om 'n punt uit 'n opslag te verdien. Dit is afkomstig van die woord "servant" (Franse serviteur, Engelse bedienaar) dat die moderne naam vir die serve (Frans, servi, Engelse dienstreffer), wat tydens tennistoernooie gebruik is, ontstaan ​​het.
Die dien is net 'n weiering. Nee, die opslag word gekenmerk deur 'n baie kort swaai, die bal voor die lyf en 'n sterk hand. Uit die voorafgaande kan ons aflei dat hierdie tegniek tegnies nader is aan houe vanaf die somer.
Die voerrigting is moeilik om te voorspel. Ervare tennisspelers bepaal die plek waar die bal bons, en let op die optrede van die teenstander, naamlik die gooi. As die bal effens na regs en effens voor die spilpoot vlieg - heel waarskynlik, sal die opdien plat wees, maar as daar 'n nog groter uitspraak na regs is en nog minder vorentoe, wag dan vir 'n snybediening. As daar links en effens agter die liggaam gewerp word, kan dit gewoonlik 'n draai (rebound - regs-op) veroorsaak. As die speler die bal voor hom gooi - heel waarskynlik, word die dien op die net gelei. Daarbenewens moet die fisiologiese eienskappe van die opponent in ag geneem word. Byvoorbeeld, lang tennisspelers vind dit die maklikste om 'n skuins plat bediening uit te voer wat uit die baan kan klop, maar kort atlete doen die beste met 'n sny skuins bediening.
Voeding kan vanaf enige gebied gedoen word. Wanopvatting. Daar is 'n sekere volgorde van beurte - vir die eerste punt wat gespeel moet word, moet dit na die eerste diensveld vanaf die eerste sone, die tweede na die tweede diensveld vanaf die tweede sone, die derde na die eerste diensveld vanaf die eerste sone, ens. in volgorde van prioriteit. Na 'n diens wat uit die verkeerde sone uitgevoer is, word die ooreenstemmende diensorder onmiddellik herstel (punte wat voorheen deur die atlete verdien is, sal tel).
Vir elke bal wat gewen word, word die tennisspeler een punt toegeken. Hierdie toedrag van sake vind slegs plaas wanneer die wedstryd volgens die uitbreekstelsel gespeel word. Vir elke bal kry die speler 1 punt en die een wat eers 7 punte insamel, word as die wenner in die spel en stel beskou, mits die teenstander nie meer as 5 punte het nie. As die verskil in die telling 1 punt is, sal die wedstryd voortduur totdat een van die tennisspelers 'n voordeel van 2 punte behaal. Die wenner van die reeks is die atleet wat die eerste 6 wedstryde gewen het, terwyl sy teenstander slegs 4 keer gewen het. As die telling in die stel volgens bogenoemde stelsel 6: 6 is - sal die wedstryd gespeel word totdat een van die teenstanders 2 wedstryde in 'n ry wen - in hierdie geval sal hy as die wenner van die stel verklaar word. By die telling volgens die voordeelstelsel, ontvang die speler vir die eerste bal wat hy gewen het, 15 punte, vir 2 - 30, vir 3 - 40 (volgens die navorsers hou so 'n telstelsel verband met die waarde van munte wat in omloop was ten tyde van die opstel van die reëls vir die telling in tennis). 'N Tennisspeler wat vier keer wen, word as die wenner van die spel beskou, mits sy teenstander nie meer as 2 doele gewen het nie. As die telling 3: 3 is, is die telling "eweredig", en die volgende punt gee die speler 'n voordeel in die telling (die voordeel van die bediener - "meer", van die ontvanger - "minder"). As 'n speler 2 keer agtereenvolgens wen - hy word as die wenner in die spel beskou, as sy teenstander daarin slaag, is die telling weer 'gelyk'. Die wedstryd duur voort totdat een van die deelnemers twee keer agtereenvolgens wen - in hierdie geval word hy as die wenner van die reeks beskou. As die telling 5: 5 in die stel is, word die wedstryd gespeel totdat een van die atlete 2 wedstryde in 'n ry wen. Om 'n wedstryd te wen, moet u 2 uit 3 of 3 uit 5 stelle wen.
Niemand mag 'n speler aanmoedig tydens 'n wedstryd nie. In spankompetisies, tydens die spanveranderings na die einde van die wedstryd (tensy 'n verandering in die loslootjie toegepas word), het die speler die reg om 'n wenk van die kaptein op die baan te ontvang. In ander wedstryde is wenke streng verbode, 'n speler wat hierdie reël oortree, kan gediskwalifiseer word of boetes word op hom toegepas.
Die beste staanplek is sywaarts na die net. Nie altyd nie. Die systaander, toe genoem, is nie baie geskik om byvoorbeeld op die agterlyn te speel nie. Daarom is dit beter vir beginners om van die begin af 'n half-oop of oop houding te bemeester - dit is hierdie liggaamsposisie wat die uitvoering van sterker, hoewel taamlik moeilike, stote in die uitvoering verseker (veral eenhandige terughand (slaan op die bal van links)).
'N Goeie treffer begin met die agterkant van die raket. In werklikheid begin die beweging met 'n volledige draai van die liggaam of 'n deel daarvan (bene, romp), maar nie met die beweging van die arms nie. En die swaai is net 'n voortsetting van die liggaamsbeweging.
Hoe groter die swaailus, hoe beter. Die grootte van die lus is nie so belangrik nie. Professionals gebruik die luswaai om twee elemente te koppel: die draaipunt van die skouers en die posisie van die treffende arm (elmboog oop, pols na agter - 'kragtige palm' posisie). Amateurs en juniors kopieer meestal eenvoudig die baan van die skommel, en let nie op die korrekte uitvoering van bogenoemde elemente nie, wat 'n goeie slag op die bal kan verseker. Daarom is dit beter om in die beginfases aandag te gee aan die regstreekse skommeling en om die loopback 'n bietjie later te bemeester.
Die beste snare vir tennisrakette is natuurlik. Daar is voorheen geglo dat snare van bulare die beste speel-eienskappe het. Onlangs het daar egter kunsmatige snare (gemaak van kevlar, nylon, poliëster) verskyn, wat nie slegter is as die natuurlike in terme van hul eienskappe nie. Boonop is sintetiese snare meer duursaam, vogbestand en goedkoper en benodig hulle nie veel onderhoud nie.
Die spanning van die horisontale en vertikale snare op 'n tennisracket is dieselfde. Die spanning van die horisontale snare is 2 kg minder as die vertikale. Die standaardspanning van 'n tennisracket is 26x24 kg, maar in sommige gevalle, byvoorbeeld, as die snare dun is, is die spanningskrag ietwat swakker.
Hoe sterker die spanning op die raket is, hoe groter is die trefkrag. Met 'n sterk strek is daar 'n hoë vlak van balbeheer, maar die trefkrag is nie so groot nie. Met 'n swakker spanning kan u die bal beter versnel, maar dit word baie moeiliker om dit te beheer.
Vir beginners tennisspelers is saamgestelde rakette die beste geskik. Dit is regtig so. Daar moet egter op gelet word dat die raket, afhangende van die verskillende bymiddels, sekere eienskappe verkry. Die goedkoopste en duursaamste rakette is byvoorbeeld van aluminium, terwyl keramiek baie styf is met 'n aansienlike gewig en broosheid. Die veselglas wat by die vervaardiging van die raket gebruik word, sal die vel en die koolstofligtheid en sterkte van die hele struktuur ekstra buigsaamheid gee. Die beste keuse vir sowel beginners as professionele persone is rakette van grafiet of 'n mengsel van grafiet en titanium - die ontwerpe is duursaam, liggewig en relatief goedkoop.
Dit is moeilik om 'n raket 'met die hand' te kies - daar is immers geen enkele reël vir die bepaling van die toepaslike grootte van 'n gegewe sporttoerusting vir 'n spesifieke tennisspeler nie. Ja, dit is moeilik om 'n raket te vind sonder 'n ervare konsultant, maar daar is nog steeds maniere. Gryp die handvatsel van die raket met u regterhand en plaas u linkerwysvinger tussen die punte van u vingers en die palm van die hand wat die raket vasgehou het. As u vry is om bogenoemde maneuver uit te voer, is die raket die beste vir u. As die gaping te klein of te groot is, moet u kyk vir voorraad van 'n ander grootte. Die grootte van die "kop" van die raket is ook van groot belang. Byvoorbeeld, "Mid Plus" is die veelsydigste, waardeur u die bal goed kan beheer en sterk houe van u teenstander kan weergee. As 'n tennisspeler verkies om saamtrekke te speel, moet hy kies vir rackets met 'n "Mid Size" -kop, en 'n liefhebber van die speel op die agterlyn - verkies om "Oversize" en "Super Oversize" te speel. Die keuse van die velgdikte hang af van die snelheid van die stakings - hoe vinniger en wyer u bewegings, hoe dunner moet die rand van u gekose raket wees. Dit is redelik maklik om die balans van die raket te bepaal - hiervoor moet u dit op u wysvinger (stok, buis) sit, sodat dit presies in die middel van die produk val. As die raket nie buig nie, is dit gebalanseerd. As die raket na die een of die ander kant afwyk, word die balans verskuif. Die kop-gebalanseerde rakette bied 'n sterk impak, alhoewel dit swaarder voel, terwyl die handvatsel-balansrakette ideaal is vir spelers met 'n verskeidenheid treffende tegnieke.
Hoe ligter die raket, hoe beter. Produsente probeer deesdae die gewig van tennisrakke so laag as moontlik hou. Per slot van rekening is dit makliker om 'n ligter raket te swaai. Daar moet egter in gedagte gehou word dat sulke rakette nie die nodige krag aan die staking bied nie, want om dit sterk genoeg te hê, sal u die skommeling en die staking self aansienlik moet versnel. Produsente vergoed vir hierdie nadeel deur die dikte van die vel te vergroot en die balans na die "kop" van die raket te skuif. Daarbenewens moet daarop gelet word dat swaarder rakette beter is om vibrasies te demp, 'n groter torsiestabiliteit het, en as 'n reël toegerus is met 'n groter "kop", wat dui op 'n groter "impakplek".
Voorheen is tennis met 'n medisynebal gespeel. Ja, en volgens die besluit van die koning van Frankryk, Louis II (1461-1483), moet die vulsel eksklusief met wol en leer van hoë gehalte gedoen word. Dit is streng verbode om saagsels, kryt, mos, sand, as, metaal- of houtskaafsels of aarde vir hierdie doel te gebruik.
Alle tennisballe is dieselfde. Slegs kleur (geel of wit), 'n plat oppervlak van die stofdop, gewig (van 56 tot 59,4 gram) en terugslag is nodig vir alle tennisballe. 'N Bal wat van 'n hoogte van 254 cm op 'n harde oppervlak val (byvoorbeeld beton), moet terugspring tot 'n hoogte van minstens 134,62 cm en hoogstens 147,32 cm. Maar die vervormingsvlak onder die invloed van 'n las hang af van die soort bal. Daar is 3 soorte tennisballe: "vinnig", "medium" en "stadig". Vir 'vinnig' (tipe 1) met 'n vrag van 8.165 kg is die direkte vervorming van 0.5 cm tot 0.6 cm, omgekeerd - van 0.75 cm tot 0.97 cm. Die vervorming van 'medium' (tipe 2) en stadig "(tipe 3) balle met dieselfde las wissel van 0,56 cm tot 0,74 cm (reguit) en 0,8 cm tot 1,08 cm (omgekeerd).
Die keuse van balle vir die toernooi hang grootliks af van die oppervlak waarop die kompetisie aangebied word. Byvoorbeeld, vir balle op harde bane word balle gebruik waarvan die dop meestal nylon is. Vir kompetisies op sagte oppervlaktes is balle met 'n minimum persentasie sintetiese vesels wat gebruik word vir die vervaardiging van die dop geskik. Daarbenewens word die hoogte waarop die baan geleë is, in ag geneem by die keuse van die bal. As die spel op 'n hoogte van meer as 1219 m bo seespieël gespeel word, sal die tipe 2-balle met oortollige druk waarskynlik gebruik word (d.w.s. die interne druk is groter as die eksterne een - hierdie effek word verkry deur lug uit te pomp en 'n spesiale gas binne-in die bal te pomp tydens die produksieproses). Boonop moet so 'n bal in 'n spesiale plastiek- of metaalblik geberg word, waarvan die druk gelyk is aan die druk binne-in die bal. Tik 2 of 3 balle met nuldruk (interne druk gelyk aan eksterne druk) kan ook op hierdie hoogte gebruik word.
Balle sonder druk het nie versprei nie as gevolg van 'n gebrek aan elastisiteit. Sulke balle, wat al lank in Skandinawië wydverspreid voorkom, is nie net buigsaam genoeg nie en is swaarder - die gebruik daarvan lei tot gereelde handbeserings. Dit is die hoofrede vir die verwerping van hierdie soort balle in die groot tennistoernooie.
Enige natuurlike wol kan gebruik word om die lap te maak om 'n tennisbal te bedek. As die bal gebruik word vir gevegte van amateur-tennisspelers, maak dit regtig nie saak waaruit die bedekking presies is nie. Om balletjies van hoë gehalte vir professionele toernooie te skep, word daar egter net spesiale tennisdoeke gebruik wat bestaan ​​uit katoen en wol (die waardevolste is die wol van Australiese en Nieu-Seelandse skape, wat wei in wei met 'n sekere samestelling van grasse) met die toevoeging van 'n sekere hoeveelheid sintetiese materiale.
Tennis toerusting is buitengewoon duur. Nee, die afval is nie so groot nie. Die enigste dinge waarop u nie moet skram nie, is goeie sneakers (ongeveer $ 25) en 'n tennisracket ($ 20 tot $ 200). Enige vorm van klere in die beginfase is geskik, maar dit is steeds beter om die voorkeur te gee aan 'n klassieke tennispak gemaak van natuurlike materiaal ($ 50- $ 100). Voeg daarby ongeveer $ 3 per maand vir snaarwerk, en u kry 'n goeie idee van die koste van die toerusting vir hierdie sportsoort.
Slegs professionele tennisspelers wen altyd die Grand Slam. Dit is gewoonlik die geval, maar daar was uitsonderings. Byvoorbeeld, Rod Laver, die enigste wenner van die twee Grand Slam ter wêreld, het die eerste toekenning ontvang terwyl hy nog 'n amateuratleet was, en die tweede een as 'n professionele persoon.
Die Australiese Ope word altyd in Melbourne gehou. Sedert 1972 word hierdie tennistoernooi in Melbourne gehou. Tot 1988 is die kompetisies op die howe van die Kooyong Lawn Tennis Club gehou, en later is die toernooi verskuif na die spesiaalgeboude tenniskompleks van die Melbourne Park-kompleks (Melbourne Park, voorheen Flinders Park, Flinders Park).In die periode van 1905 tot 1973 is die ligging van die kampioenskap egter 7 keer verander. Die kompetisies is 46 keer in Melbourne gehou, 17 keer in Sydney, 14 keer in Adelaide, 8 keer in Brisbane, 3 keer in Perth en twee keer in Nieu-Seeland.
Die Australiese Ope word altyd een keer per jaar in Januarie gehou. In 1977 is twee sulke toernooie gehou (in Januarie en Desember), aangesien daar na die kampioenskap in Januarie besluit is om die kompetisie tot Desember uit te stel. Die Australiese Ope is tien jaar in Desember gehou, maar in 1987 is besluit om die toernooi tot Januarie uit te stel. Gevolglik is hierdie kampioenskap in 1986 glad nie gehou nie.
Die eerste wenner in die Franse nasionale kampioenskap was 'n Fransman. Ondanks die feit dat hierdie kompetisie, wat nou die Franse Ope genoem word, tot 1925 nasionale status gehad het, het die Engelsman H. Briggs die eerste wenner van die toernooi geword.
Die Britte het meestal die Wimbledon-toernooi gewen. Hierdie stelling geld slegs vir die periode van 1877 tot 1936 - Engelse tennisspelers het 36 keer gewen. Na 'n skitterende vertoning deur Fred Perry in 1926 het atlete uit Engeland egter net een sege op die Wimbledon-bane behaal (Andy Murray het Wimbledon in 2013 gewen). Vroue tennisspelers van die Verenigde Koninkryk het 34 keer as wenners uit die stryd getree, en die laaste keer is dit in 1977 deur Virginia Wade gewen.
Die grootste voorgee by Wimbledon is die wisselende weer. Ja, die Britse weer is nie maklik om te voorspel nie, want daar is 'n intrekbare dak oor die Centre Court opgerig om spelers teen 'n skielike stortreën te beskerm. Duiwe is ook 'n groot belemmering vir tennisspelers om die voëls te vernietig, 2 weke voor die aanvang van die toernooi, nooi die organiseerders valk-eienaars met hul veerdiere na Wimbledon.
Die geldelike beloning vir mans en vroue wat Grand Slam-toernooie wen, is dieselfde. Die beloning alleen by die Amerikaanse Ope en die Australiese Ope was nog altyd dieselfde vir beide die atlete en die wenners. Maar die wenners van die Franse Ope en die Wimbledon-toernooi het vir 'n lang tyd 'n effens laer bedrag as die wenners ontvang, tot 2007, toe hierdie gebruik tydens die Wimbledon-toernooi, na hewige kritiek van die publiek, afgeskaf is.
Kompetisies vir amateurs en professionele persone word afsonderlik gehou. Daar is wel professionele en amateurtoernooie, maar volgens die besluit van die Algemene Vergadering van die ITF, wat in 1968 aanvaar is, het amateuratlete die reg om in dieselfde kompetisies met professionele tennisspelers mee te ding.
Tekens wat agter die hof geplaas word (advertensies, inligting, ens.) Kan met verf van enige kleur aangebring word. Aangesien die merke op die baan volgens die reëls slegs wit moet wees, kan skrif of tekens van dieselfde kleur buite die baan die spelers bemoei. Daarom moet advertensies wat agter die hof of agter op die regter se stoele staan, nie wit of geel wees nie. En dit is oor die algemeen verbode om inskripsies op die draers, gaas, vlegsels of gordels te plaas.
Die beste resultate word behaal deur atlete tussen 25 en 35 jaar. Dit is meestal waar, maar daar is uitsonderings. Jennifer Capriati (Amerika) het byvoorbeeld op die ouderdom van 16 Olimpiese tenniskampioene geword, en George Hillard (UK) het op die ouderdom van 45 Olimpiese goud verower.