Ek het per abuis op bieg@litnet afgekom. Ek het al die “verhale” verslind. Na elke “verhaal” was ek uitgehonger vir nog iets sappigs. Dit het my laat beter voel oor myself. Dit alleen laat my net meer skuldig voel, asof ek nie alreeds skuldig genoeg voel oor al die ander goed in my lewe nie. Ek wil ook bieg, maar weet nie mooi waar om te begin nie. Die skrywer in my wonder of daar ‘n begin, middel en einde moet wees aan my “storie”. Ag, eintlik weet ek nie meer nie, ek weet niks meer nie.
Soms op pad werk toe as ek op die hoofweg ry, dink ek aan allerhande moontlike selfmoordpogings, maar daar is altyd iets wat my weerhou om dit uit te voer. Dit sou maklik gewees het om te sê iets groter as ek weerhou my daarvan, alhoewel ek in God glo, maar dit is maar eintlik die lafaard in my wat my weerhou om dit te doen. Ek bedrieg almal om my, ek is verloof aan ‘n wonderlike man (dis as sy vriende uit die prentjie bly). Ek weet ek het hom ontsettend lief, maar daar was iemand anders op universiteit wat ek mal oor was en ‘n stukkie van my hart het by hom gebly.
Moet nou gaan; sal later weer kom bieg!