“Die wêreld is gebroke,” sê ek. “Al wat bestaan is gebroke mense en skelms en skurke. Daar is nie meer een goeie persoon nie. Nie in al die stede van die wêreld nie.”
“Die wêreld is te vol. Die wêreld jaag my net. Ek kan nie wegkom nie. Ek kan nie ver genoeg hardloop nie.”
Hulle breek my oop en gee my ‘n nuwe geraamte van metaal. Steeds voel ek niks. Ek weet nie waar is die dele wat hulle verwyder het nie. Dalk op die bodem van ‘n rivier. Dalk gestuur na die eindhoeke van die aardbol. Niemand sal my weer aanmekaar kan sit nie.