Absolute Drempel van 'n Stimulus
'N Absolute drempel is die kleinste vlak van stimulus wat bespeur kan word, gewoonlik gedefinieer as ten minste die helfte van die tyd. Die term word dikwels gebruik in neurowetenskap en eksperimentele navorsing en kan toegepas word op enige stimulus wat deur die menslike sintuie opgespoor kan word, insluitend klank, aanraking, smaak, sig en reuk. Byvoorbeeld, in 'n eksperiment op gesonde detensie kan navorsers 'n geluid aanbied met verskillende vlakke van volume.
Die kleinste vlak wat 'n deelnemer kan hoor is die absolute drempel.
Dit is egter belangrik om daarop te let dat die deelnemers op sulke lae vlakke slegs die stimulusdeel van die tyd kan opspoor. As gevolg daarvan word die absolute drempel gewoonlik gedefinieer as die kleinste vlak van 'n stimulus wat 'n persoon 50 persent van die tyd kan opspoor.
In die gehoor verwys die absolute drempel na die kleinste vlak van 'n toon wat deur normale gehoor waargeneem kan word wanneer daar geen ander interfererende geluide teenwoordig is nie. 'N Voorbeeld hiervan kan gemeet word op watter vlakke deelnemers die tikkende klank van 'n horlosie kan opspoor.
Jong kinders het oor die algemeen 'n laer absolute drempel vir geluide, aangesien die vermoë om klanke op die laagste en hoogste vlakke op te spoor, geneig is om met ouderdom te verminder.
In die visie verwys die absolute drempel na die kleinste vlak van lig wat 'n deelnemer kan opspoor. Die bepaling van die absolute drempel vir visie kan behels die bepaling van die afstand waarteen 'n deelnemer die teenwoordigheid van 'n kersvlam in die donker kan opspoor.
Verbeel jou byvoorbeeld dat jy deelneem aan 'n sielkundige eksperiment. Jy word in 'n donker kamer geplaas en gevra om vas te stel wanneer jy eers die teenwoordigheid van lig aan die ander kant van 'n lang kamer kan opspoor. Om die absolute drempel te bepaal, sal jy deur 'n aantal toetse gaan.
Tydens elke verhoor sal jy sein wanneer jy eers die teenwoordigheid van lig kan opspoor. Die kleinste vlak wat jy die helfte van die tyd kan opspoor, is jou absolute drempel vir ligdeteksie.
In een klassieke eksperiment het navorsers bevind dat die menslike oog 'n stimulus tussen die 54 en 148 fotone bereik het nadat dit beheer het vir donker aanpassing, golflengte, ligging en stimulusgrootte.
Vir reuke, behels die absolute drempel die kleinste konsentrasie wat 'n deelnemer kan ruik. 'N Voorbeeld hiervan sou wees om te meet wat die kleinste hoeveelheid parfuum wat 'n vak in 'n groot kamer kan ruik.
Een belangrike ding om daarop te let, is dat die absolute reukdrempunt aansienlik kan wissel, afhangende van die tipe reuk wat gebruik word, die verdunningsmetodes, die data-insamelingsmetodes wat die navorsers gebruik, eienskappe van die deelnemers en omgewingsfaktore. Selfs die tyd van die dag waarop data versamel word, kan 'n invloed op die absolute drempel hê.
Omgewingsfaktore soos druk en humiditeit kan ook beïnvloed hoe goed die deelnemers reuke kan opspoor.
Die hoeveelheid krag wat nodig is om die gevoel van 'n veer op te spoor wat jou arm liggies borsel, is 'n voorbeeld van die absolute drempel vir aanraking.
Wanneer dit kom, kan die stimuleringsvlak wat nodig is om die stimulus op te spoor, dramaties wissel, afhangende van die deel van die liggaam wat aangeraak word. Byvoorbeeld, die absolute drempel van die opsporing van aanraking kan heelwat laer wees as die agterkant van jou nek.
Faktore wat die absolute drempel kan beïnvloed
Alhoewel die absolute drempel dikwels in terme van sensasie en persepsie gedink word, kan 'n aantal faktore 'n rol speel, insluitende verwagtings, motivering en gedagtes. As jy byvoorbeeld 'n geraas verwag, sal jy dit waarskynlik op laer vlakke opspoor as wat jy sou as jy nie verwag om die geraas te hoor nie.
Navorsers het bevind dat vroue geneig is om 'n laer absolute drempel as mans te hê, wat beteken dat hulle beter in staat is om laer vlakke van sig, reuk, smaak, aanraking en klank op te spoor. Daar is ook gevind dat mense wat geïntervertreer is, beter stimulusvlakke op laer vlakke kan opspoor. Maar absolute drempels is ook geneig om te verander namate mense ouer word. Wanneer mense jonger is, kan hulle energievlakke op laer vlakke opspoor, maar groter stimulering vereis om dieselfde stimuli op te spoor wanneer hulle ouer is.
Die absolute drempel dien as 'n belangrike hulpmiddel vir navorsers wat die vermoëns en beperkings van menslike sensasie en persepsie bestudeer. Een belangrike ding om te onthou is dat navorsers onderskei tussen die vermoë om 'n stimulus op te spoor en die vermoë om die verskil tussen stimulusvlakke te vertel. Die absolute drempel moet nie verwar word met die verskil drempel nie , wat die kleinste moontlike onderskeid tussen twee stimuli is.
> Doty, RL & Laing, DG. Psigofisiese meting van menslike olfaktoriese funksie. In RL Doty (Ed). Handboek van Olfaction and Gustation. New York; John Wiley & Sons; 2015.
> Gelfand, SA. Gehoor: 'n Inleiding tot Psigologiese en Fisiologiese Akoestiek, 5de uitgawe. Boca Raton, FL: Taylor & Francis Group; 2009.
> Herder, D, Hautus, MJ, & Urale, PWB. Persoonlikheid en persepsies van algemene reuke. Chemosensoriese Persepsie. 2017; 10 (1-2); 23-30.