4 soorte kommunikasie tussen diere - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig 4 soorte kommunikasie tussen diere
4 soorte kommunikasie tussen diere
Verbale kommunikasie is nie die enigste wat bestaan ​​nie en ook nie die doeltreffendste van almal nie. Diere gebruik baie meer metodes om boodskappe aan hul maats te stuur.
Geskryf en geverifieer deur die sielkundige Sara Gonzalez Juarez 21 April 2021.
Mense, so gekoppel aan verbale taal, verstaan ​​soms nie kommunikasie tussen diere nie. Nietemin, hulle wêreld is so kompleks en uiteenlopend soos ons s'n wat boodskappe oordra.
In die volgende reëls bied ons u 'n oorsig van die verskillende vorme van kommunikasie wat diere gebruik om mekaar te verstaan. U sal verbaas wees oor alles wat u sonder woorde kan vertel.
Tipes kommunikasie tussen diere
Nie alleen moet die vermoë om 'n spreektaal te verwoord in ag geneem word by die ontleding van kommunikasie tussen diere nie. Elke spesie verwerk die stimuli van die omgewing op sy eie manier, sodat sy boodskappe aangepas word by die sensoriese diversiteit van al sy reseptore.
Zoosemiotika is die naam wat hulle ontvang die stel seine wat diere gebruik om te kommunikeer. Hierdie seine, wat op hul eie spesies of ander gerig kan word, is baie en ewe interessant. Dan kan u dit lees.
1. Chemiese kommunikasie
Chemiese kommunikasie vind plaas deur middel van feromone, chemikalieë wat deur onbestendigheid in die omgewing vrygestel word en dit het ten doel om 'n fisiologiese reaksie by 'n ander individu te aktiveer. Omdat dit 'n ou meganisme is - filogeneties gesproke - hou dit verband met baie basiese prosesse, soos paring.
Sommige spesies gebruik chemiese kommunikasie op 'n interessante manier: dit is die geval met miere wat spore van feromone agter hulle neersit om hul metgeselle na voedselbronne te lei. Hulle kommunikeer ook hul sosiale status in die kolonie deur middel van hierdie stowwe.
Feromone kom voor in liggaamsvloeistowwe, soos sweet of urine. Baie diere kommunikeer deur hulle, soos honde.
2. Ouditiewe kommunikasie
Kommunikasie deur klanke is een van dié wat die meeste met die mens verband hou. Ouditiewe boodskappe het die voordeel dat dit nie visuele of tasbare kontak vereis nie en hulle is nuttig vir 'n menigte spesies wanneer hulle gebiede merk, 'n maat soek of waarsku oor roofdiere.
Voëls is die duidelikste voorbeeld van ouditiewe kommunikasie, maar daar is ander baie interessante vorme, soos die gebruik van ultraklank by walvisse - klankgolwe beweeg nie net deur die lug nie -, ultrasoniese sonare by vlermuise of infrageluid in die geval van olifante.
3. Visuele kommunikasie tussen diere
Sig is noodsaaklik vir die voortbestaan ​​van baie spesies en nie net om kos te soek of die roofdierbenadering te sien nie. Visuele leidrade kan wissel van spesifieke liggaamshoudings tot aposematiese kleur, dit vertel jou dat dit byvoorbeeld nie 'n goeie idee is om 'n pylkikker te eet nie.
Kleurveranderinge is ook interessante tekens: dit kan vrywillig wees, soos sommige inkvisse doen om hulself te kamoefleer, of gekoppel word aan veranderinge in die liggaam.
Vir laasgenoemde word 'n goeie voorbeeld gevind in vroulike bobbejane (genus Papio), wie se voortplantingsorgane in hul vrugbare stadium helderrooi word.
4. Taktiele seine
Aanraking is nog een van die sintuie wat by mense nie hoog ontwikkel is nie, dus is dit vir ons moeilik om die rykdom van sy nuanses voor te stel. Dit is wel so dat die omvang beperk is tot die afstand tussen organismes, maar alle spesies baat ongetwyfeld daarby: min soogdiere kuier sonder fisiese kontak. Taktiele seine kom baie algemeen by insekte voor. Bye, sonder om verder te gaan, gebruik tasbare seine in die donker van die korf in hul beroemde dans om die posisie van die kos aan te dui. Taktiese seine is egter nie net beperk tot fisiese kontak nie. Die trillings maak deel uit van die hofmaakritueel van sommige spesies spinnekoppe en olifante kan deur die trillings van hul voetstappe sien wie in die verte nader. Selfs, daar is vissoorte wat deur middel van elektriese seine kommunikeer.
Soos u kan sien, is dit moontlik om op 'n ryk en effektiewe manier te kommunikeer sonder om die woord te gebruik. Die kommunikatiewe kompleksiteit van sommige spesies, soos die dolfyn, maak die menslike eksklusiwiteit in twyfel getrek wanneer ons die seine wat ons uitstraal, noem. Alhoewel baie van hulle nie praat nie, hoef u slegs te weet met watter orgaan u moet luister om diere te verstaan.