VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering (UNFCCC)
Konferensies van die partye (COP)
UNFCCC Konferensie van die partye (COP)
UNFCCC 2015: COP 21 in Parys
CO2.Earth 2015: COP 21 in Parys
Watter omgewingstoestande moet bestaan ​​om die klimaatstelsel van die aarde te stabiliseer? CO2.earth bied 'n paar basiese konsepte vir die verstaan ​​van klimaatstabilisering in 'n aardstelselkonteks. Beskou die skakels hier by Stap 3 as 'n moontlike beginpunt. Dit is ver van omvattend of afgehandel.
Die IPCC gepubliseer 'n 'Algemene vrae' in 2007 wat die veranderinge in atmosferiese stabilisering vir verskillende kweekhuisgasvrye kwantifiseer volgens die persentasie besnoeiings wat in wêreldwye emissies van menslike bronne gemaak is. Die verhouding tussen veranderinge in grootliks op daardie bron gebaseer CO2 emissies en veranderinge in die atmosfeer CO2 word hieronder opgesom.
'N Verlaging van wêreldwye 10% CO2 emissies sal lei tot 'n verlaging van die groeitempo vir atmosferies ongeveer 10% CO2 konsentrasies. Om atmosferies te stabiliseer CO2 op kort of lang termyn is baie dieper besnoeiings nodig.
"'N 50% -vermindering sou die atmosfeer stabiliseer CO2, maar slegs vir minder as 'n dekade. Daarna atmosferies CO2 Na verwagting sal dit weer styg namate die land- en oseaanstortings afneem as gevolg van bekende chemiese en biologiese aanpassings. Volledige uitskakeling van CO2 Die uitstoot word geskat tot 'n stadige afname in die atmosfeer CO2 van ongeveer 40 ppm gedurende die 21ste eeu. "
Om te verstaan ​​waarom die uitlaatgasse in die helfte gesny moet word om atmosferiese stabilisering te bewerkstellig, leer u die lugvloeiselfraksie vir CO2 emissies van menslike bronne. Kyk na die volgende oortjie vir 'n inleiding tot hierdie konsep.
Die verwysing hierbo na "volledige eliminasie van CO2 emissies "is nie bloot 'n geïdealiseerde scenario nie. Dit is 'n voorvereiste vir langtermyn stabilisering van CO2 konsentrasies in die atmosfeer.
"Slegs in die geval van wesenlike volledige uitskakeling van emissies, kan die atmosferiese konsentrasie van CO2 uiteindelik op 'n konstante vlak gestabiliseer word. Alle ander gevalle van matig CO2 vermindering van emissies toon toenemende konsentrasies as gevolg van die kenmerkende uitruilprosesse wat verband hou met die siklus van koolstof in die klimaatstelsel. "
Hierdie inligting is van kritieke belang om die vlak van emissiesnitte wat nodig is om die atmosfeer te stabiliseer, te begryp CO2 en prakties gesproke ook globale temperatuur en globale klimaat.
Die vyfde assesseringsverslag meld dit ook kumulatief CO2 emissies verhoog mettertyd skade en moontlikhede vir onomkeerbare gevolge.
"Aansienlike besnoeiings in die uitstoot van kweekhuisgasse oor die volgende paar dekades kan die risiko's vir klimaatsverandering aansienlik verminder deur die opwarming in die tweede helfte van die 21ste eeu en daarna te beperk. Kumulatiewe emissies van CO2 bepaal die gemiddelde gemiddelde oppervlakverwarming teen die laat 21ste eeu en daarna grootliks. Die beperking van risiko's oor RFC's impliseer 'n beperking vir die kumulatiewe emissies van CO2. Sodanige beperking sou vereis dat globale netto uitstoot van CO2 uiteindelik na nul daal en dit sal die volgende paar dekades jaarlikse uitstoot beperk. "
Wetenskaplike inligting oor die stabilisering van CO2 konsentrasies dui op nul globaal CO2 emissies van menslike bronne as 'n voorvereiste vir die bereiking en handhawing van gestabiliseerde atmosfeer CO2 vlakke vir die langtermyn.
Teen watter datum of atmosferiese vlakke sal die mensdom aanvanklike stabilisering bereik CO2 en ander GHG's (insluitend 'n vinnige wêreldwye besnoeiing in mense CO2 uitstoot van ongeveer 50%)?
Op watter datum of atmosferiese vlak sal die mensdom langtermynstabilisering van die land bereik CO2 en ander GHG's (via die eliminasie van mense CO2 emissies).
CO2 Luggedraagde breuk
Biogeosciences '15 Sitch et al. | Onlangse neigings, streeksgewys CO2 bronne en wasbakke [.pdf]
Nature Geoscience '09 Le Quéré et al. | Neigings in die bronne en sink van CO2 [.pdf via GCP]
Canadell JG et al. (2007) Bydraes tot versnelling van die atmosfeer CO2 groei vanaf
Canadell JG, Raupach MR, Ciais P, Le Quéré C. Opdatering op CO2 emissies. Aard
Raupach MR et al. (2007) Globale en plaaslike drywers van versnelling CO2 uitstoot.
verbind CO2 uitstoot van bestaande infrastruktuur
Selfs al is die mensdom daartoe verbind om die mens-oorsaak byna uit te skakel CO2 emissies, energie en vervoerinfrastruktuur het lang lewensduur wat aansienlik is CO2 uitstootverpligtinge vir die volgende 50 jaar (Davis et al., 2010). Hierdie infrastruktuur traagheid "kan die belangrikste bydraer lewer tot die totale toekomstige verwarmingsverbintenis" (p. 330).
In 'n hipotetiese voorbeeld waar toekoms CO2 emissies is beperk tot CO2Ondersoek skat dat emissies wat nou bestaan, reken dat die emissies (van 2010 na 2060) 'n stabilisering van die atmosfeer moontlik sal maak CO2 onder 430 ppm en 'n gemiddelde opwarming om ongeveer 1.3 ° C bo die pre-industriële vlakke te bereik. Ter vergelyking, scenario's wat dit toelaat CO2-Mitterende infrastruktuur om uit te brei het gelei tot die verhitting van 2.4 ° C tot 4.6 ° C deur 2100 en atmosferies CO2 van meer as 600 ppm.
Die navorsers merk daarop dat CO2-Inhibeerende infrastruktuur wat in 2010 bestaan ​​het, was nie genoeg om atmosferies te stoot nie CO2 en aardverwarming bo die teiken van 450 ppm CO2 en 2 ° C. Hulle waarsku dat dit die CO2- Daar is nog nie 'n infrastuktuur voortgebring nie wat die wêreld blootstel aan die dreigendste klimaatsimpakte. Die vermyding van hierdie scenario verg buitengewone pogings om alternatiewe te ontwikkel (Davis et al., 2010).
As die wêreld op 1 Januarie volgende jaar skielik ophou om fossielbrandstowwe te verbrand, is dit atmosferies CO2 sou vinnig stabiliseer. Die temperatuur en seevlak sou egter steeds styg lank daarna. Wetenskaplikes noem hierdie vertraagde stabilisering van temperatuur en ander klimaatsimpakte as 'klimaatverbintenis'.
'N Groot fraksie van klimaatsverandering is grootliks onomkeerbaar op menslike tydskale, tensy net antropogeen CO2 uitstoot
Vertraag reeds reaksies in die stelsel verhoog die dringendheid om onmiddellik stappe te neem om alternatiewe vir die opbou en implementering daarvan uit te voer CO2 en GHG-emittig-infrastruktuur wat nou in gebruik is.
Davis, SJ, Caldeira, K., & Matthews, HD (2010). toekomstige CO2 emissies en klimaatsverandering vanaf bestaande energie-infrastruktuur. Wetenskap, 329 (5997), 1330-1333. doi: 10.1126 / science.1188566
bron Image UNFCCC
Mensdom het 'n uiteindelike doel om sy reaksie op klimaatsverandering te lei. Die Verenigde Nasies se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering in werking getree het op Maart 21, 1994 (UNFCCC). Die 195 lande wat die UNFCCC bekragtig partye by die Konvensie. Deur die bekragtiging van die UNFCCC, hulle mekaar aangeneem 'n uiteindelike doelwit wat in artikel 2 uiteengesit word:
Die uiteindelike doel van hierdie Konvensie en enige verwante regsinstrumente dat die konferensie van die partye mag neem is om te bereik, In ooreenstemming met die toepaslike bepalings van die Konvensie, stabilisering van kweekhuisgasse konsentrasies in die atmosfeer op 'n vlak wat gevaarlik antropogeniese inmenging met die klimaat stelsel sal verhoed. So 'n vlak bereik moet word binne 'n tyd-raam voldoende te laat ekosisteme om natuurlik te pas by klimaatsverandering, om te verseker dat voedselproduksie nie bedreig word nie en om ekonomiese ontwikkeling in staat stel om voort te gaan in 'n volhoubare wyse.
Die wêreld het 'n uiteindelike doel nie, maar is dit duidelik wat nodig is? Die eenvoudige gevolgtrekking is dat 195 lande het ooreengekom om die konsentrasie van kweekhuisgasse te stabiliseer op 'n sekere punt. Maar wat is gevaarlik inmenging met die klimaat stelsel?
Die Internasionale Paneel oor Klimaatsverandering aangespreek hierdie vraag in 2007 wanneer dit gepubliseer sy 4th Evalueringsverslag. Hulle kyk na die bevindinge van groepe kundige wat uppper grense van risiko op globale gemiddelde temperatuur van tussen 1ºC en 2ºC en greehouse gas konsentrasies so hoog as 550 dele per miljoen CO asssociate2-equivalent. Die IPCC se AR4 fokus op die sleutel kwesbaarhede wat verband hou met Artikel 2: biologiese sisteme, sosiale stelsels, geofisiese stelsels, uiterste gebeure en plaaslike stelsels. Die IPCC artikel, Wat is gevaarlik inmenging met die klimaat stelsel?, Bespreek die compleixities van hierdie vraag in meer detail.
Sedert 2007 het sommige wetenskaplikes 350 geïdentifiseer ppm CO2 as 'n boonste grens, hoewel verhoogde stralingsdwinging van 1 watt per vierkante meter van die aarde meer omvattend is omdat dit ander kweekhuisgasse en alle ander faktore wat deur die mens veroorsaak word, insluit (Hansen et al., 2008; Rockström et al., 2009; Steffen et al., 2015).
IPCC-2007 Wat is gevaarlik inmenging met die klimaat stelsel?
UNFCCC Die bekendstelling van die VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering
UNFCCC Teks van die Konvensie (Engels) [PDF]
UNFCCC. Eerste stappe om 'n veiliger toekoms: Bekendstelling Die Verenigde Nasies se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering. Opgespoor Oktober 5, 2015, van http://unfccc.int/essential_background/convention/items/6036.php [skakel]
Rio 1992 Aardeberaad (konteks)
Bron VN Photo | Michos Tzavaros
Die 1992 Verenigde Nasies se Konferensie oor die Omgewing en Ontwikkeling (UNCED) - algemeen bekend as die Aardeberaad - "was 'n waterskeiding in die geskiedenis van internasionale onderhandelinge, lê, soos dit gedoen het, het die grondslag gelê vir 'n nuwe globale vennootskap om volhoubare bereik ontwikkeling vir al die wêreld se mense "(Cicin-Sain, 1996, p. 123). Die konferensie het gelei tot vyf groot ooreenkomste:
Rio Deklarasie van Beginsels
VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering
Konvensie oor Biologiese Diversiteit
A 'Verklaring oor Woudbeginsels'
Hierdie ooreenkomste uiteengesit 'n visie vir 'n meer volhoubare en billike globale samelewing. Hulle het ook in die rigting van 'n padkaart vir die kry daar. Dit is, gekombineer hulle wetlike verpligtinge vir die nasies in die twee konvensies met 'n verskeidenheid van soft law beginsels, riglyne en voorskrifte nasie-state en ander lei op 'n wye verskeidenheid van die omgewing en ontwikkeling kwessies.
In die dekades sedert die 1992 Aardeberaad in Rio de Janerio, opvolgaksies en ooreenkoms gewissel. As ons kyk na die huidige landskap en toekomstige optrede, kan dit nuttig wees om vroeër perspektiewe en kontekste wat gelei het tot meganismes soos die VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering oorweeg. Dit is hy is binne hierdie groter konteks dat lande het die uiteindelike doel verwoord in artikel 2 van die UNFCCC.
UN VN Konferensie oor die Omgewing en Ontwikkeling (1992)
Eøe 1992 VN Konferensie oor die Omgewing en Ontwikkeling., Rio de Janeiro
Rio Verklaring oor die Omgewing
UNEP Rio Verklaring oor die Omgewing
IISD Rio Verklaring oor die Omgewing en Ontwikkeling
Staat van Forest Beginsels
UN 1992 Report. Aanhangsel III: Verklaring van Beginsels
IISD Staat van Beginsels Woude
IISD Inleiding tot Global Forest Policy
UNFCCC VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering
IISD VN se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering
VN se Konvensie oor Biologiese Diversiteit
CBD Konvensie oor Biologiese Diversiteit
CBD Behoud van die lewe op aarde
IISD Konvensie oor Biologiese Diversiteit
IPCC 1988 skepping van International Panel on Climate Change
VN WKOD Aanlyn-boek | 1987 'Brundtland Verslag'
Eøe 1972 VN Konferensie oor Menslike Omgewing, Stockholm
Stem van 'n kind Delegeer
"As jy nie weet hoe om dit op te los nie, stop asseblief breek nie!"
~ Severn Cullis-Suzuki (Ouderdom 12 by die Summit 1992 Aarde)
Bron YouTube / Ons Kanada
ssjothiratnam.com Volledige teks van die Severn Suzuki se toespraak aan Aardeberaad VN
Cicin-Sain, B. (1996). Aarde-beraad implementering: Progress sedert Rio. Marine beleid, 20 (2), 123-143. doi: 10.1016 / S0308-597X (96) 00002-4 [tydskrif]
Volhoubare Ontwikkeling Doelwitte
Op September 25, 2015, 193 lidlande van die Verenigde Nasies eenparig die nuwe Sustainabe Ontwikkeling Agenda (2030 Agenda) aangeneem. In sy kern, hierdie nuwe ooreenkoms 17 volhoubare ontwikkeling doelwitte.
SDG 'Goal 13' leen ondersteuning vir werk wat onderneem deur die UNFCCC deur in te stem SDG13 sit die volgende teikens "dringende stappe doen om klimaatsverandering en die impak daarvan te bekamp *.":
13.1 Versterk veerkragtigheid en aanpassingsvermoë gevare klimaat verwante en natuurrampe in alle lande
13.2 klimaatsverandering maatreëls Integreer in die nasionale beleid, strategieë en beplanning
13.3 Verbeter opvoeding, bewusmaking en menslike en institusionele kapasiteit oor klimaatsverandering versagting, aanpassing, impak vermindering en vroeë waarskuwing
13.a Implementeer die verbintenis wat deur ontwikkelde land partye tot die Verenigde Nasies se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering om 'n doel mobiliseer gesamentlik $ 100 miljard jaarliks ​​deur 2020 uit alle bronne om die behoeftes van die ontwikkelende lande aan te spreek in die konteks van betekenisvolle versagtende aksies en deursigtigheid op die implementering en ten volle in bedryf die Groen Climate Fonds deur sy kapitalisasie so gou as moontlik
13.b meganismes Bevorder vir die verhoging van kapasiteit vir effektiewe klimaatsverandering verband beplanning en bestuur van die minste ontwikkel lande en klein eilandjies as ontwikkelende state, insluitend die fokus op vroue, die jeug en plaaslike en gemarginaliseerde gemeenskappe
* Erken dat die Verenigde Nasies se Raamwerkkonvensie oor Klimaatsverandering is die primêre internasionale, inter forum vir die onderhandeling van die globale reaksie op klimaatsverandering.
Hierdie en die ander 16 SDGs brei en uit te brei die 8 Millenium Development Goals (MDG's) wat het 'n globale vennootskap om uiterste armoede tussen 2000 en 2015 verminder.
UN Die transformasie van ons wêreld: Die 2030 Agenda vir Volhoubare Ontwikkeling
UN VN se Algemene Vergadering resolusie 25 September 2015 [pdf]
UN Rekords vir die VN Volhoubare Ontwikkeling Summit 2015
UN Pers materiaal (September 25, 2015) Aanvaarding van SD Agenda
UN Pers materiaal (September 26, 2015) Meer oor SD Agenda aanneming
UN BLOG (2015) Nuwe SD agenda eenparig deur die VN-lede aangeneem 193
Bron grafiese Stockholm Reslience Centre
Planetêre grense navorsing sluit kweekhuisgasse konsentrasies en hul temperatuur effekte. En dit voeg 8 ander grense om 'n meer holistiese stel voorgestel omgewing merkers aan te bied vir die mensdom om te ontwikkel binne of risiko rampspoedige gevolge en irriversible omgewing verandering wat nadelig vir menslike ontwikkeling kan wees.
Dit is 'n navorsingsraamwerk, nie 'n beleidsraamwerk wat deur die VN se lidlande aanvaar. Die gebruik van hierdie raamwerk impliseer 'n objektiewe dat menslike aktiwiteite te verminder druk op die aarde stelsel in orde vir menslike ontwikkeling volhoubaar moet wees op die planeet vlak vir die lang termyn.
Navorsers erken dat jarelange onsekerheid bestaan ​​vir die kwantifisering grense en die identifisering van die implact een oortree grens op ander aarde stelsel grense. Die navorsing appraoch is omsigtigheidsaankondiging in sy metodes en bied vooraf waarskuwings waar menslike druk sit menslike ontwikkeling in gevaar.
Die raamwerk is ingestel as 'n manier om die verbreding van die fokus op die klimaat stelsel kwessies aan die breër konteks van die aarde stelsel verandering in te sluit.
Wetenskaplikes het die "planeet grense" konsep as 'n navorsingsraamwerk te help identifiseer en te kwantifiseer 'n veilige sone of bediening ruimte waarin die mensdom kan floreer vir geslag na geslag. Johan Rockström en ander vooraanstaande akademici (2009) die eerste keer voorgestel nege styf-verweef biofisiese drempels wat, as gekruis, "kon sien menslike aktiwiteite stoot die aarde stelsel buite die stabiele omgewing toestand van die Holoseen, met gevolge wat nadelig of selfs katastrofiese vir groot is dele van die wêreld "(p. 472). Tentatief, het voorgestel dat hulle gekwantifiseer merkers vir sewe van die grense as "die beste eerste raai."
Vir een van die grense, klimaatsverandering, stel hulle 'n alternatief vir die 2 ° C armleuning benadering en grense consisent stel met 'n vroeëre bevinding deur James Hansen en kollegas (2008). Dit is, hulle stel, atmosferiese CO2 konsentrasies behoort nie meer as 350 dele per miljoen en stralingsforsering moet nie meer as 1 watt per vierkante meter bo die pre-industriële vlakke (in 1750). Hulle waarsku dat die meeste klimaat modelle nie langtermyn-terugvoer prosesse wat temperature veel hoër as geprojekteer kan stoot (dws om 6 ° C waar 3 ° C is geprojekteer). "Dit," het hulle geskryf, "sal die eological lewe ondersteuning stelsels wat in die laat Kwaternêre omgewing ad ontwikkel dreig sou die lewensvatbaarheid van kontemporêre menslike samelewings erg daag" (Rockström et al., 2009, p. 473).
Deur voor te stel nege grense, die raamwerk bied 'n meer omvattende perspektief vir die leer oor en reageer op globale omgewing uitdagings. Die 2009 papier erken anders as koolstof kweekhuisgasse deur voor te stel 'stralingsforsering' as 'n gekwantifiseerde drumpel - 'n mate beïnvloed deur al kweekhuisgasse.
Opvallend verbreed dit die perspektief om kritieke omgewingsdrempel in te sluit wat direk verband hou met die globale koolstofsiklus (atmosferiese CO2 en versuring van die oseaan) en dié wat minder oorvleuel. Vir laasgenoemde tipe drempels, is voorbeelde stikstof- en fosfor-siklusse wat deur die landbou beïnvloed is, ongekende snelheid van uitsterwing, veranderinge in die gebruik van varswater en die opeenhoping van aanhoudende chemiese besoedeling.
Navorsers uitgelig drie planetêre grense - klimaatsverandering, die verlies aan biodiversiteit en verbeterde stikstof siklusse - waar die snelle veranderinge "nie kan voortgaan sonder aansienlik krimp die veerkragtigheid van groot dele van die aarde-stelsel ons werking" (p 473.).
In 2015, Will Steffen en baie van die oorspronklike navorsers (2015) 'n werk na die planeet grense raamwerk gepubliseer. Die update gereageer insette van relevante wetenskaplike gemeenskappe en algemene wetenskaplike vooruitgang. Hulle het 'n twee-vlak benadering dat die signficance van besondere grense identifiseer. Dit is, klimaatsverandering en biosfeer integriteit is geïdentifiseer as die "twee kern grense ... elkeen het die potensiaal op sy eie na die aarde te dryf in 'n nuwe staat moet hulle aansienlik en aanhoudend oortree" (p. 1) .
Die navorsers het gereageer op opgehoopte getuienis wat die 'sone van onsekerheid' verklein het CO2 as 'n merker vir klimaatsverandering. As gevolg hiervan het hulle die omvang vir atmosfeer verminder CO2 vanaf 350-550 ppm na 350-450 ppm. Hulle het die onsekerheidsreeks behou vir stralingsdwinging van tussen + 1.0 en + 1.5 W / m2En daarop gewys dat stralingsforsering was + 2.3 W / m2 in 2011 relatief tot 1750.
Planetêre grense navorsing reageer op 'n gemeenskaplike aanname dat (p. 7) "wêreld ontwikkeling binne die biofisiese perke van 'n stabiele aarde stelsel altyd 'n noodsaaklikheid is." Die navorsers beweer om 'n voorkomende benadering wat onsekerheid in ag neem en "laat ook die samelewing tyd om vroeë waarskuwingstekens dat dit 'n drumpel en gevolglike skielike of riskky verandering kan nader om te reageer" (p. 2) neem. Klem word geplaas op die behoefte om rekening vir traagheid van stadige aarde stelsel prosesse, byvoorbeeld, in die klimaat.
SR Planetêre grense navorsing [Hierdie bladsy het baie addisionele skakels]
SR Figure en data vir 2015 planeet grense update
CO2.Earth Die Groot Versnelling (sien "Die GA" blad)
SR Afskaal planeet grense: 'n veilige plek vir bedryfstelsel Swede?
Hansen, J., Kharecha, P., Sato, M., Masson-Delmotte, V., Ackerman, F., Beer Ling, DJ. . . Parmesan, C. (2013). Beoordeling van "gevaarlike klimaatsverandering": Vereiste vermindering van koolstofvrystellings om jong mense, toekomstige geslagte en die natuur te beskerm. PLoS One, 8 (12), 1-26. [skakel]
Hansen, J., Sato, M., Kharecha, P., Beer Ling, D., Berner, R., Masson-Delmotte, V.,. . . Zachos, JC (2008). Teiken atmosferies CO2Waar moet die mensdom streef? arXiv preprint arXiv: 0804.1126. [skakel]
IPCC. Klimaatsverandering 2007. Werkgroep III: versagting van klimaatsverandering. Artikel 1.2.2: Wat is gevaarlik inmenging met die klimaat stelsel? Opgespoor Oktober 5, 2015, van https://www.ipcc.ch/publications_and_data/ar4/wg3/en/ch1s1-2-2.html [skakel]
Rockström, J., Steffen, W., Noone, K., Persson, A., Chapin, FS, Lambin, EF. . . Foley, JA (2009). 'N Veilige bediening ruimte vir die mensdom. Natuur, 461 (7263), 472-475. [skakel via NASA Goddard]
Steffen, W., Richardson, K., Rockström, J., Cornell, SE, Fetzer, I., Bennett, EM,. . . SORLIN, S. (2015). Planetêre grense: Rigtinggewende menslike ontwikkeling op 'n veranderende wêreld. Wetenskap. doi: 10.1126 / science.1259855 [aankoop]