Ek lees onlangs in Die Burger (22.06.09) ‘n resensie oor The Winter Vault – ‘n boek deur Anne Michaels. Sy het ook Fugitive Pieces geskryf – waarvan die fynste denkbare fliek gemaak is oor twee mense se heelword by mekaar.
“Die titel van die roman”, skryf die resensent, Johan Anker, “verwys na ‘n gebou in die begraafplaas wat in die winter as bergplek vir lyke dien totdat die winterys smelt en die grond sag genoeg word om weer met begrafnisse voort te gaan.”
Dit klink makaber. Maar in die boek word dit ‘n beeld van die lang tye waarin ‘n mens jou eie verliese verwerk totdat jy ook weer gereed is om die dooies te begrawe en met die lewe voort te gaan.
Wat ‘n ontroerend akurate beeld! Toe ek dit lees, dink ek aan ‘n vriendin wat nou met ‘n groot hartseer sit en onmenslik baie om te vergewe en ek skryf vir haar: “Ek sien ek jou omring deur die lyke van ontnugtering, leuens, verdoeseling, droomskerwe, verlore tyd, teleurgestelde verwagtings en oninhaalbaarheid. Ek sien hoe dapper jy daaruit probeer opstaan – jou kop gelig, ‘n ek-sal-my-nie-laat-onder-kry-nie kyk in jou oë …
Maar vanaand vind ek in myself geen moontlikheid om dit vir jou sagter of heler te maak nie. Ek kan net my trane huil oor jou wond. En wag … en hoop dat die sout daarin ontsmettend sal wees …”
O, die lang uitmergelende wag vir die einde van die winter. Ons is daar almal op een of ander manier vertroud mee. Ek bid vir jou – vir ‘n veilige winterwegsteekplek. Waar die seergoed sonder dreiging kan lê en wag tot jy gereed is vir finaal en werklik inspit en aanstap. Met die lente, onstuitbaar, weer in jou ledemate en in jou gemoed.