Waarom u die geslaan pad afstap, is soms 'n slegte idee - Inligting
Sommige plekke buite die toeristiese radar, soos dié in die buitenste Mongolië, bestaan ​​om 'n rede in hul onduidelikheid.
Om verder te verken die goed vertrapte paadjie is die ideaal van die onafhanklike reisiger. Dit is wat die toeris van die reisiger, die oppervlakkige, gelukkige snapper en die ernstige ontdekkingstog skei.
Maar is dit regtig die beste ding om 'van die pad af te loop'?
Ek het hierdie aanname begin bevraagteken ná 'n onlangse reis na Mongolië. My ervaring het my laat voel dat dit soms in sekere lande die beste is om by die goed verslete toeristepaaie aan te hou.
Ek en my lewensmaat het 'n paar dae spaar en wou uit die hoofstad, Ulan Bataar, gaan. Ons het 'n paar gewilde bestemmings in gedagte gehad, maar kon nie vliegkaartjies kry nie.
Ons het teruggekeer na die kaart en die treinspore opgemerk. Daar was geen inligting oor die twee belangrikste stede op die baan nie, maar ons het gedink dat dit die avontuur sou bydra.
Al wat ons seker weet, was dat daar 'n klooster naby Darkhan was. Ons sal onverskrokke wees, moontlik met glas begaan, 'n trein na die grens neem en kyk of ons op een of ander manier na die klooster kan uitgaan.
Later die dag het ons in die trein gesit terwyl dit geleidelik opgevul het.
Die eerste uitdaging was om 'n treinkompartement te kry wat nie grillerige dronk mans bevat nie.
Die eerste uitdaging was om 'n treinkompartement te kry wat nie grillerige dronk mans bevat nie. Om as twee meisies te reis, is dit een van die grootste vrese.
Ons het verligting gevoel toe ons kajuitgenoot - 'n bejaarde Russiese dame - by ons aansluit. Sy gaan sit, wys ons 'n warm glimlag en sê 'n paar woorde voordat sy besef dat ons geen Russies praat nie.
Sy gaan lê en slaap, en ons begin ook terugleun en ontspanne voel oor die komende oornaguitstappie na ons raaiselagtige ligging.
Toe kom ons finale metgesel. Eers staan ​​hy by die deuropening en staar na ons en mompel in gebroke, verslete Engels. Daarna het hy die kajuit binnegegaan en die res van die nag deurgebring tussen 'n draai na ons, ons willekeurige vrae gevra en mense geskree.
In hierdie situasie stel die gids van Lonely Planet voor dat dit die beste is om die personeel van die trein te vra om na 'n ander wa vervoer te word. Maar wat van die situasie waar die lastige dronk mans eintlik werknemers van die trein is?
Nodeloos om te sê, ons het nie baie slaap gekry nie.
Stad van stof
Die volgende oggend het ons in Darkhan te voorskyn gekom. Dit was blitsend warm, en ons het honger gehad. My lewensmaat was 'n veganiste, wat 'n baie streng vegetariër in die gedrang gebring het om enigiets te eet.
Dit is moeilik genoeg om vegetariese kos in die hoofstad van Mongolië te vind. Buite is dit feitlik onmoontlik. Die kombinasie hiervan en taalversperring kan tot tydelike hongersnood lei.
Op ons wandeling om die leë strate het ons 'n toerismestudent teëgekom wat gretig was om sy Engels saam met ons te oefen. Met niks beter om te doen nie, het ons ons verplig en gevra om ons in die rigting te wys waar ons 'n jeep kan huur om die klooster te sien.
Hy het geantwoord deur te sê "daar is eintlik geen toerisme in Durkhan nie."
Daar was nie net 'n toerisme in Darkhan nie, daar was ook niks vaagliks interessant nie. Ons het besluit om terug te gaan na die treinstasie en die volgende trein te haal.
Op hierdie stadium voel ons genoeg verslaan en sien ons daarna uit om terug te keer na Ulan Bataar. Die stofstorm het op die stap terug na die treinstasie gekom.
Ek het nog nooit so 'n vreemde sensasie gehad nie, of stof het my liggaam geleidelik bedek en diep in my ore gevind, moontlik nooit uitgekom nie. As ons nie die oë kon oopmaak nie, het ons ongemaklik in die strate rondgedwaal, gerig deur die skreeuende stemme van verbygaande inwoners wat blykbaar beter maniere gehad het om die stofstorm te hanteer.
Ons het desperaat skuiling gekry onder 'n paar bome voordat ons uiteindelik terug is na die stasie, waar mense staar terwyl ons die stof van ons skoene leegmaak.
Ons het vier uur gewag. Ek het gekoop soos 'n heerlike gebak. Ek het 'n happie geneem om die soort skaapvleiswors te onthul.
Die een verdwaalde hond het baklei. Sommige dronk mans het nog harder geveg. Uiteindelik het die trein opgerol en ons het gelukkig opgespring en nooit weer van die uitstappie gepraat nie.
Buiten dat ek nie van my skaapvleis hou nie, is daar ten minste twee dinge wat ek uit hierdie verkeerde ervaring geleer het.
In die eerste plek bestaan ​​sommige plekke buite die toeristiese radar om 'n rede in hul onduidelikheid. Terwyl ek gelukkige ervarings gehad het om edelstene te vind deur risiko's te neem, is dit ander kere voor die hand liggend hoekom geen gids in die gids waarin u besluit het om te verken, ooit genoem is nie.
Tweedens, om die enigste buitelanders in die stad te wees, kan soms 'n stimulerende ervaring wees. Dit kan ook die kwesbaarheid verhoog, veiligheid in die gedrang bring en net ongemaklik wees.
In hierdie vreemde lande, waar 'die regte pad' letterlik is, kan dit beter wees om jou rugsakreisigers se trots te verswelg en by gereelde bestemmings aan te hou.