Liberale demokrasie het in die Weste sy wortels in die Renaissance en die Franse Revolusie en spruit uit die humanisme wat sê:
Die mens is self die sentrum waarom alles draai en hy het die sê of beslissingsreg oor sy eie lewe. Regte word dus nie in die ware God gevestig nie, maar in die (sonde-gevalle) mens.
In sy liberale vorm sien die humanisme die enkeling as “die mens” (teenoor sy sosialistiese vorm wat die gemeenskap as “ware mens” beskou). Uit sy wortels word dié enkeling gesien as goed (nie sondig), vry (moet sy eie wil / vermoë kan uitleef) en gelyk met ander (wat o.a. beteken dat elkeen sonder onderskeid toegang tot elke geleentheid moet hê). Mense-regte is teen die agtergrond van so ‘n mensbeskouing dus veral regte in die individu gevestig. Die huidige Suid-Afrikaanse Grondwet verskans veral hierdie individuele regte, hoewel daar tog ook verwysings na gemeenskapsregte is – waarvan tot dusver nie veel in die praktyk tereggekom het nie. Verwagtings oor wat lewe gee, is op hierdie individuele menseregte gegrond.
Op Christelike standpunt word nie net die enkeling erken nie, maar word ook die verbande en strukture waarin mense vir die kultuurtaak saamgesnoer word, soos die huwelik, gesin, kerk, skool, staat, as basies Goddelike instellings of voorsienings beskou. Dit is in daardie verbande wat die eiesoortige kultuurwaardes van ‘n gemeenskap uitgebou en verskans word – soms met ‘n unieke gesagstruktuur wat oor die inhoud moet waak. Vir elke volk of omvattende kultuurverband word sy eie, unieke lewensinrigting gegun – ook binne sy eie verbande en strukture. Hiermee het die humanisme nie vrede nie. In Suid-Afrika is volke al só verwoes, so ook die staat, skole, kerke... Die huwelik en huisgesin staan tans op die rand...