Speransky Mikhail Mikhailovich - Inligting - 2022
Mikhail Mikhailovich Speransky is in 1772 gebore in die familie van 'n arme priester, in 1779 begin hy sy studies aan die Vladimir Theological Seminary. In 1788 is Speransky, as een van die beste seminare, na die Alexander Nevsky Seminarium gestuur, wat dieselfde jaar in St. Petersburg geopen is. Mikhail het in 1792 aan hierdie opvoedkundige instelling gegradueer, onmiddellik daarna het hy 'n onderwyser in wiskunde aan dieselfde kweekskool geword.
Hy het intensiewe werk gedoen aan die transformasieprojek wat Alexander I. aan hom toevertrou het. In 1812 is Speransky egter in ballingskap weggevoer as gevolg van allerlei laster teen hom. Hy het eers in 1821 na Petersburg teruggekeer (wat egter voorafgegaan is deur diens in Penza en Siberië). Tydens die regering van Nicholas I het hy kodifiseringsaktiwiteite uitgevoer.
Gedurende die studiejare aan die Vladimir-seminaar het Mikhail briljante vaardighede getoon. Speransky het 'n beduidende deel van sy tyd aan die lees gewy, waardeur Mikhail se redenasie die karakter aanneem om nie net gedagtes oor die dinge wat hy gelees het, aan te bied nie, maar ook wat hy uit die lewe geleer het: hy kon praat oor die lot van mense, die eienaardighede van hul gedrag. Young Speransky het intellektuele aktiwiteit verkies bo alle vorme van vermaak, wat grootliks te danke was aan sy fermheid en onafhanklikheid van die natuur.
Mikhail Speransky was goed vertroud met mense. Die bestudering van hul sielkunde was Mikhail se gunsteling tydverdryf. In meer volwasse jare sal hy 'n kundige in sielkunde word. Hierdie funksie, en gevolglik die vermoë om met ander oor die weg te kom en hulle te behaag, het Mikhail Mikhailovich baie gehelp in 'n verskeidenheid lewensituasies.
In die Alexander Nevsky Seminary (waar Speransky sy studies in 1788 begin het), was Mikhail die beste. Die opleidingsprogram vir die leerlinge was baie intens. Speransky, saam met die res van die seminare, was gewoond aan langdurige geestelike aktiwiteite onder die voorwaardes van ernstige kloosteronderwys. Gereelde skryf van opstelle oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe het studente in staat gestel om te leer hoe om hul opinies op skrif maklik en korrek uit te spreek. M.M. Binne die mure van die Alexander Nevsky Seminarium, was Speransky versot op filosofie, bestudeer hy die werke van baie wetenskaplikes. Terwyl hy aan hierdie opvoedkundige instelling studeer, het Mikhail sy eerste werke oor 'n filosofiese onderwerp geskryf. In hulle het hy die begeerte uitgespreek om die waardigheid en nakoming van die burgerregte van enige Russiese persoon te respekteer. Speransky het dus 'n negatiewe houding teenoor allerlei willekeur en manifestasies van despotisme gehad.
In 1791 waag Speransky 'n toespraak om die soewerein self te waarsku. Dit het in die Alexander Nevsky Lavra gebeur. Die hoofgedagte van die verslag was dat die soewerein moet leer oor menseregte en daarby moet hou, dat hy nie toegelaat word om die kettings van slawerny aan te trek nie. As die tsaar nie aan hierdie instruksies voldoen nie, dan is hy volgens Speransky 'n 'gelukkige skurk' wat nageslag niks anders sal noem nie as "die tiran van hul vaderland." Daar moet op gelet word dat die seminaar by studente heeltemal verskillende oortuigings ingestel het: seminare moes onderdanig wees, respekteer en vrees vir almal wat hoër op die loopbaan was. Die persoonlikheid van Mikhail Mikhailovich was egter teen hierdie tyd ten volle gevorm; dit was nie meer moontlik om hom weer op te voed nie, want binne homself was Mikhail 'n vry man.
Die lot was vir Speransky die rol van 'n uitstaande kerkfiguur voorspel. Nadat hy aan die Alexander Nevsky Seminarium gegradueer het, bly Speransky steeds saam met haar as wiskunde-onderwyser. Vir vier jaar se onderrig verbreed hy sy horison nog meer - benewens sy passie vir filosofie, het Mikhail Mikhailovich die werke van wetenskaplikes oor ekonomiese en politieke onderwerpe bestudeer, Russiese werklikheid geleer; sy kennis word ensiklopedies. Tydgenote sien in hom 'n belowende kerklike figuur aan - Metropolitaanse Gabriel dring daarop aan om monastisisme te aanvaar. Maar Speransky het nie hierdie voorstel aanvaar nie - die noodlot het hom die rol van 'n uitstaande staatsman voorberei.
Speransky - huissekretaris A.B. Kurakin. Speransky is aan Prins Kurakin aanbeveel as iemand wat sy besigheid ken; maar voordat Mikhail Mikhailovich aanvaar is, moes hy die eksamen slaag. Die prins het Speransky beveel om elf briewe op te stel, wat aan verskillende mense gerig is, maar die prins het nie presiese inligting gegee nie - Kurakin het in algemene terme oor sy korrespondensie met hulle vertel. Toe die briewe om sesuur die oggend aan Kurakin voorgelê word, was hy baie verbaas oor hoe elegant hulle almal in 'n lettergreep geskryf is. Nadat hy met die prins begin diens het, M.M. Speransky het nie opgehou om by die Alexander Nevsky-kanselieraal te onderrig nie.
Speransky se loopbaan was vinnig besig om op te klim. Met die toetrede tot die troon van Paul I word Mikhail Mikhailovich 'n senator, en na 'n ruk word hy die pos van aanklaer-generaal toegestaan. Kurakin het Mikhail Mikhailovich aangeraai om die hele tyd aan die diens in sy kantoor te wy, dit wil sê om op te hou om dit met onderrig te kombineer. Speransky het die aanbod nie geweier nie. Verbasend genoeg het die arme sekretaris in net vier jaar 'n belangrike edelman in Rusland geword. In Julie 1801 word 'n volle staatsraadslid toegestaan.
Speransky is die vader van die saketaal. Die unieke vermoëns van Mikhail Mikhailovich het die rede vir sy vinnige loopbaanvordering geword - tydens die bewind van Paulus I, toe voortdurend nuwe verordeninge en verordeninge verskyn, was so 'n bekwame amptenaar soos Speransky in aanvraag. Mikhail Mikhailovich het die voorbereiding van selfs die mees ingewikkelde dokumente onderneem. Speransky is deur alle aanklaers-generaal gepatroneer, en onder keiser Paul I is vier vervang.
Die teks van die beroep van die nuwe keiser Alexander I op die mense is saamgestel deur M.M. Speransky. Dit was hy wat die woorde voorberei het wat Alexander I uitgespreek het op die dag van sy kroning, toe hy die mense die plan van aksie vir die nuwe regering vertel het. In die kantoor van die Permanente Raad (in 1801 tot stand gebring), waar die 'jong vriende' van die keiser gesit het, het M.M. Speransky - dit was hy wat deel was van die projekte vir 'jong vriende'.
Speransky - Staatsekretaris V.P. Kochubei. Terwyl hy in die Ministerie van Binnelandse Sake gedien het, was Mikhail Mikhailovich parallel met die amp van die Permanente Raad. En Kochubey, terloops, was 'n benadering van die keiser self. Teen 1814 het Speransky vir die eerste keer in sy eie politieke aantekeninge gedagtes oor die staatsapparaat van die Russiese Ryk uiteengesit; het ook in hulle die behoefte aan hervormings aangevoer.
Speransky is 'n voorstander van die grondwetlike bestel. Mikhail Mikhailovich het egter tereg aanvaar dat die Russiese Ryk op die oomblik nie gereed was vir die oorgang na 'n grondwetlike stelsel nie, want dit is baie belangrik om die staatsapparaat self te transformeer vir die begin van hervormings. Mikhail Mikhailovich het die behoefte aan burgerlike en strafreg, persvryheid, publisiteit in die hof gestaaf, dit wil sê hy het gepraat oor die instelling van nuwe regte vir die samelewing.
Tot 1806 word Mikhail Mikhailovich beskou as 'n opkomende politieke ster. Terwyl Speransky in die skadu bly, het hy voorlopig geen regte vyande en afgunstige mense gehad nie. Die algemene oorsprong van Mikhail Mikhailovich het nie 'n gevoel van irritasie veroorsaak nie. Waarskynlik, so 'n lojale houding teenoor hom uit die hoë samelewing word verklaar deur die feit dat Speransky destyds glad nie aan iemand se belange geraak het nie.
Die opstart van Speransky se loopbaan dateer uit 1806. Dit was in hierdie tyd dat Kochubey Speransky toegelaat het om verslag te doen aan keiser Alexander I, wat die vermoëns van die Staatssekretaris Mikhail Mikhailovich waardeer. Laasgenoemde het baie voordele gehad: Speransky was op grond van sy herkoms nie betrokke by intriges in die paleis nie, was nie geassosieer met hofkringe nie, en Mikhail Mikhailovich se talente was onmiddellik duidelik. Teen 1806 het "jong vriende" opgehou om vir Alexander I van belang te wees - die keiser het aan hulle verskillende opdragte buite die hoofstad gegee. Daarom was iemand soos Speransky baie behulpsaam vir die keiser.
Speransky het nie die Tilsit-vredesverdrag wat in 1807 gesluit is, veroordeel nie. En hy het ook Alexander I. aangetrek. Terwyl die hele publiek net oor nasionale vernedering praat (as gevolg van die nederlaag van Russiese troepe aan die Franse), sowel as oor die noodsaaklikheid om die regering te verander, het Mikhail Mikhailovich Speransky selfs 'n bietjie simpatie gehad met die Franse in die algemeen en homself. Napoleon. Die keiser van Rusland het steun in homself in Mikhail Mikhailovich gevind - Speransky het immers gesag in die samelewing gehad. Toe Alexander I in Erfurt met Napoleon ontmoet het, het laasgenoemde ook die keuse van die Russiese keiser waardeer.
Speransky is die hoofadviseur van Alexander I in staatsake. Mikhail Mikhailovich het hierdie aanstelling (tesame met die pos van assistent-minister van justisie) onmiddellik na die vergadering van die Russiese en Franse keisers in Erfurt ontvang. Van nou af het alle dokumente wat vir Alexander I bedoel was, deur die hande van M.M. Speransky. 'N Baie betroubare verhouding het ontstaan ​​tussen Mikhail Mikhailovich en die keiser, so vertrouend dat Alexander ek ure lank met Speransky kon gesels oor staatsake, en in 1808 gee hy hom die opdrag om 'n plan op te stel vir die nodige hervormings. Mikhail Mikhailovich het saamgestem, hoewel hy bang was dat sy werk 'n streep sou trek onder 'n kalm bevordering.
Die plan van staatshervormings was in 1809 gereed. Die voorkoms daarvan is voorafgegaan deur kolossale werk aan die bestudering van wetgewende dokumente van ander lande. Speransky het saam met sy werknemers die Franse grondwet, die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring en ander soortgelyke dokumente ontleed. Die pogings van Catherine II om 'n wetgewingskode op te stel, is nie geïgnoreer nie. Die plan, wat in 1809 ontwikkel is, het die wetlike regte van die klasverdeling van die samelewing verseker, wat voorsiening maak vir die organisering van die regterlike en uitvoerende magte as onafhanklike strukture. Terselfdertyd het Mikhail Mikhailovich aanvaar dat Alexander I self die Grondwet van die Russiese Ryk sou aanbied, maar om al die punte te implementeer, is die instelling van 'n stelsel van verkose liggame, insluitend die Staatsduma, nodig. Weliswaar, die aktiwiteite daarvan sou steeds heeltemal afhang van die keiser, wat, indien verkies, alle lede kon ontslaan en enige vergadering kan kanselleer. Met ander woorde, die Staatsduma was veronderstel om slegs 'n wetgewende liggaam te wees, maar nie 'n wetgewende een nie.
Speransky se plan van staatshervormings is tydens 'n vergadering van die Staatsraad oorweeg. Dit is in 1810 geskep en was die hoogste adviesliggaam in Rusland. Alhoewel hulle baie min stemme op die plan behaal het, is Alexander Alexander goedgekeur. Baie van die bepalings wat deur Speransky voorgestel is, het volgens die lede van die Staatsraad die outokratiese mag van die monarg vervang. Die keiser in die Russiese Ryk was immers nog altyd persoonlik sowel die opperste regter as die heerser oor alle soorte mag. Daarom het die bepalings wat vir oorweging oor die skeiding van die regterlike en uitvoerende gesag voorgelê is, vir baie mense lasterlik gelyk. Daarom het die algemene evaluering van Speransky se plan, wat teen die herfs van 1811 na vore gekom het, gelees: "Goed, maar nie die tyd nie." Die tyd vir sulke transformasies het nog nie aangebreek nie.
Speransky het 'n wye verskeidenheid aktiwiteite uitgevoer. Die uitspraak verwys na die tydperk 1807 tot 1812. Op hierdie tydstip was Speransky voortdurend lid van verskillende komitees en kommissies, maar sy werk was altyd gekorreleer met kwessies van staatstransformasies. Die omvang van sy aktiwiteite was ongelooflik. Maar dit was tydens die opstart van sy loopbaan dat Mikhail Mikhailovich baie vyande ontdek het - mense ontevrede met die hervormings wat deur Speransky uitgevoer is. Byvoorbeeld, op inisiatief van M.M. Speransky is in 1809 'n besluit oor hoftitels aangeneem, waarvolgens dit nodig geword het vir alle kammeraatse en kamerjunkers om te dien. Ter vergelyking, sedert die tyd van keiserin Catherine die Grote, is hoë rang in die staatsdiens ook voorgeskryf aan jong verteenwoordigers van die adel wat die toepaslike titels ontvang het. Van nou af kon 'n loopbaan slegs in diens geneem word. Dit is die wat die getitelde adel 'n ernstige slag toegedien het.
M.M. Speransky - Staatsekretaris. Hy het hierdie pos in 1810 ontvang - onmiddellik na die instelling van die Staatsraad. Van daardie oomblik af word Mikhail Mikhailovich in werklikheid die tweede persoon in die Russiese Ryk. Hy kan die invloedrykste waardige van die staat genoem word. Speransky was so 'n belangrike persoon in Rusland dat selfs lede van die keiserlike familie hom soms om enige vorm van guns gevra het, terwyl Mikhail Mikhailovich self enige van hul versoeke kon verwerp as hy dit as teenstrydig met die bestaande wette beskou het. Speransky het altyd verduistering en omkoping onderdruk.
Speransky het 'n plan ontwikkel vir transformasies op die gebied van finansies. Hervormings was nodig in die konteks van die oorloë waaraan die Russiese Ryk deelgeneem het, en die transformasies het in 1810 begin. Die volgende maatreëls is getref: die uitreiking van banknote is gestaak; die bedrae geld wat vir die beskikking van bedieninge gerig is, is besnoei, waarvan die aktiwiteite, terloops, onder beheer gebring is; die belastinglas het toegeneem (ook vir die edele grondeienaars wat nie voorheen met belasting belas is nie). Uiteraard het hierdie nuwe formasies ook 'n storm van ontevredenheid onder die edeles veroorsaak, veral die aristokrasie.
M.M. Speransky is daarvan beskuldig dat hy die gevestigde staatsgrondslag ondermyn het. 'N Hele leër van amptenare en edeles het hom teëgestaan ​​- hulle het Speransky negatiewe beoordelings gegee. Hierdie mense het geweet van Alexander se agterdog, daarom het hulle die keiser beïnvloed met onvleiende opmerkings oor Mikhail Mikhailovich om hulself te beskerm. Hulle het hom selfs van Vrymesselary beskuldig, hoewel Speransky self 'n negatiewe houding teenoor hierdie neiging gehad het. En hier slaan die vyande van Mikhail Mikhailovich reg op die teiken - die keiser was bang vir moontlike rewolusionêre optrede van die Vrymesselaars. Die val van Speransky se gesag is egter ook beïnvloed deur 'n terugslag vir die trots van Alexander I - die keiser het gesien met watter ywer Mikhail Mikhailovich sake beslis, byvoorbeeld met betrekking tot voorbereidings vir oorlog met Frankryk. Boonop was die hele hoofstad vol gepraat oor die verraad van M.M. Speransky na sy vaderland - hy is selfs 'n Franse spioen genoem. In verband met al bogenoemde besluit Alexander I om die uitstaande staatsman van die 19de eeu te bedank.
Speransky het hom nie onmiddellik reggekry om homself voor Alexander I te regverdig nie. Op 17 Maart 1812 is Mikhail Mikhailovich na die paleis ontbied, en op die nag van dieselfde datum was hy reeds op pad om in ballingskap na Nizhny Novgorod te gaan. Speransky het die voorval as intrige beskou. Hy het briewe aan Alexander I gestuur in die hoop op 'n verskoning - waarin hy gevra word om op sy landgoed te woon. Sulke toestemming het egter nie gevolg nie - Speransky is in Perm in ballingskap gestuur; sy gesin verhuis ook na 'n nuwe plek om by Mikhail Mikhailovich te gaan woon.
Terwyl hy in ballingskap was, het Speransky hom aan literatuur gewy. Die inhoud daarvan was hoofsaaklik geestelik. Die hele tyd stuur Mikhail Mikhailovich aansoeke om toestemming om na sy geboorteland terug te keer. Hulle het hul resultate gelewer - in die herfs van 1814 is die voormalige hervormer toegelaat om na sy dorpie Velikopolye, wat in die Novgorod-provinsie was, te verhuis.
Alexander I het Speransky se versoek toegestaan ​​om hom in die staatsdiens aan te stel. In 1816 word Mikhail Mikhailovich die goewerneur van Penza.
Speransky het daarin geslaag om eers in Maart 1821 na Petersburg terug te keer.Mikhail Mikhailovich droom daarvan om na die hoofstad te kom sedert sy aanstelling as goewerneur van Penza. Terwyl hy in Penza gewerk het, het hy die bande met ministers en hooggeplaaste amptenare herstel. In 1819 het M.M. Speransky is deur die goewerneur-generaal na Siberië gestuur, hier het hy 'n projek ontwikkel om die administrasie van Siberië te reorganiseer. Toe Mikhail Mikhailovich dit vir Alexander I voorstel - nadat hy teruggekeer het na Petersburg - keur die keiser dit onmiddellik goed. Die aankoms in die hoofstad is gekenmerk deur die ontvangs van verskeie posisies tegelyk. Speransky het lid geword van die Siberiese Komitee en die Staatsraad. Boonop is Mikhail Mikhailovich aangestel as bestuurder van die Kommissie vir die opstel van wette.
Speransky is 'n deelnemer aan die verhoor van die Decembrists. Keiser Nicholas I het Speransky se simpatie vir die Decembrists vermoed; op afspraak by die hof wou hy Mikhail Mikhailovich ondersoek. Speransky, hoewel hy nie 'n lid van die verenigings van die toekomstige Decembrists was nie, het baie vriende onder hulle gehad. Maar M.M. Speransky het besef dat sy deelname aan die verhoor noodsaaklik was.
Speransky is die regsadviseur van die regering. Dit was die laaste diens van Speransky. Maar dit was sy wat hom roem gebring het. Mikhail Mikhailovich het begin werk aan die wetgewingskode van Rusland. Die feit is dat ten tyde van die toetrede tot die troon van die nuwe keiser Nicholas I (1825), slegs die katedraal-kode, wat in 1649 aangeneem is, in die Russiese Ryk van krag was, bestaan ​​daar geen versameling wette nie.
Speransky - Bestuurder van die II tak van sy keiserlike majesteit se eie kanselier. Hierdie departement is gestig met die doel om wette in die betrokke takke te sistematiseer. Die resultaat van Mikhail Mikhailovich se werk was die vyf en veertig volumes van die volledige versameling van wette van die Russiese Ryk, gepubliseer teen 1830, waarna nog ses volumes gepubliseer is. Speransky se aktiwiteite was nie hiertoe beperk nie - teen 1833 is werk aan vyftien volumes van die wetgewingskode van die Russiese Ryk voltooi.
Speransky se kodifiseringsaktiwiteit is beoordeel deur Nicholas I. Gedurende die res van sy lewe - tot 1839 - het Mikhail Mikhailovich gewerk aan die voorbereiding van verskillende handleidings oor regsleer. Speransky se ywer is deur die keiser aangemoedig - in 1837 M.M. Speransky is bekroon met die Orde van St Andrew the First-Called. Hierdie orde was die hoogste toekenning in Rusland. En in 1839 het Mikhail Mikhailovich 'n graaf geword.
Kyk die video: Реформаторская деятельность. Сперанского. Видеоурок по истории России 8 класс (Junie 2022).