Ek sit op my vriendin se dek hier by haar houthuisie in Heidelberg wat 180 grade uitkyk oor die ouwêreldse huisies met hulle mooiste argitektuur hieronder, die besige N2 en die Overberg se laslap lande van bruin, groen en geel in die verte.
‘n Duif bad vredevol in die water van die voëlbakkie…gooi water in haar keeltjie af terwyl sy hemelwaarts kyk….
Ek is bekommerd oor die toekoms…oor my kinders en hulle toekoms, oor my hartsmense hier om my…oor ons voortbestaan, oor die boosheid in die wêreld, oor die vreesbevange blinde menigte wat niks van die aankomende duisternis weet of wil weet nie…..Ek kan hulle nie red nie, nie oortuig nie, nie wakker maak nie…..
Maar vanoggend gee ek oor….Ek kan niemand red nie,…ek kan nie die wêreld red, wakker maak, oortuig of verander nie…..
Ek gee oor aan die een wat belowe het dat Hy meer na my sal kyk as na die tevrede voëltjies en die plante om my…
Die Jan Frederikkie spring weer op die stoep….Hierdie keer is ek gereed met beskuitkrummels. Hy is so dankbaar soos ek.