"Leer om die potjie te gebruik" Dr. Linda Sonna - Ouervideobiblioteek - 2022
Die gids 'Leer om die potjie te gebruik' kan 'n redding vir baie mense wees. Daar is geen gebrek aan ouers wat die toekoms slegs in swart kleure sien nie, wat vas oortuig is dat hulle die kind nooit die beginsels van suiwerheid sal leer nie. Sulke pessimisme kom nie van nêrens nie, maar uit werklike probleme met die ontslae van kinders. Van die take en uitdagings, wat as gevolg van die wydverspreide gebruik van wegdoenbare artikels en die uitstel tydens die aanleer van die kamppot buitengewoon ingewikkeld raak.
Volharding, histerie, pogings om van die kind te ontsnap, kan ouers se entoesiasme effektief verkoel wat gevolglik nie weet wat om te doen nie. In plaas daarvan om op te tree, vertraag hulle voortdurend leer en glo dat dit op een of ander manier sal uitwerk. Dit is waar dat 'n ouer kind self kan leer om die potjie te piepie en oornag hierdie vaardigheid te verwerf. Ongelukkig hoef dit egter nie die geval te wees nie.
'N Boek vir probleme
"Leer om die potjie te gebruik" bevat baie ongewone raad. Ek kan nie met baie van hulle saamstem nie. Daar is baie besware (byvoorbeeld die idee om lekkers te beloon as lof nie genoeg is nie). Daar is ook inligting wat in ander gidse van hierdie aard moeilik gevind kan word, byvoorbeeld oor die fassinasie van jong kinders met hul val, die behoefte om aan te raak of selfs te speel. Ten spyte hiervan bevat die boek baie waardevolle raad waaroor ek nie vantevore gehoor het nie en wat ek nie teëgekom het nie ...
Byvoorbeeld, die skrywer vestig die aandag op die behoefte om 'die pot te tem', veral deur aandag te gee aan die ongemak wat veroorsaak word deur op 'n koel potjie te sit. Kontak met die vel van die baba wat voorheen met 'n luier met koue plastiek bedek is, kan vir die baba onaangenaam wees en hom effektief ontmoedig om in die toekoms op die potjie te sit. Daarom word aanbeveel dat u begin leer as u met 'n luier op die potjie sit en dan met 'n kaal onderkant, maar eers die rand met u hand warm maak.
Die tweede groot probleem kan wees om te leer hoe om op die pot te ontspan. Slegs 'n ontspanne kleuter kan in sy fisiologiese behoeftes sorg. Intussen slaag baie min kinders. Die kleintjies word oorgeneem en kan nie hul ouers se versoeke nakom nie. So word die situasie verduidelik wanneer die kind, nadat hy opgestaan ​​het uit die pot, alles in 'n luier doen. Die sfinktere na die "nuwe, ongewone situasie" is in staat om eenvoudig te ontspan en urine en ontlasting uit te stoot.
Hoe kan u u baba kalmeer as hy op die potjie sit? Hoe om hom 'n gevoel van veiligheid en gemak te gee? Die kind sal ontspan as ons vir hom 'n speelding, 'n boekie gee, die musiek aanskakel, of net heelhartig saam met hom wees. Ons sal egter nie die verwagte effek bereik as ons self gespanne is nie.
Die skrywer van die gids gee aandag aan nog een ding: baie babas, selfs diegene wat protesteer voordat hulle doeke vervang, is gewoond aan hierdie ritueel en wil eenvoudig nie verantwoordelikheid neem vir die beheer van fisiologiese behoeftes nie. Nog meer so, as hy meen dat die gebruik van die potjie die aandag trek van 'n ouer wat ten volle geneem is toe hy die luier vervang het. Met 'n luier hoef u kleuter nie oor iets te bekommer nie. Daarsonder word hy gedwing om die pottebakkery te onthou, en dikwels interessante plesier onderbreek en die verwagte besienswaardighede oorgeslaan. Geen wonder dat hy nie wil skei met iets wat soveel voordele vir hom inhou nie.
In die gids vind u ook 'n paar idees vir baie ongewone truuks oor hoe u kleuter die potjie- of volwasse toilet kan gebruik.
Lida Sonna gee die idee om ping-pong balle te laat sink of na die skild te mik. Hy gee aandag daaraan om die kind op verskillende plekke te laat leer, nie net tuis nie. Dit is 'n waardevolle wenk, sodat u nie 'n probleem het om in die toekoms te weier om die toilet buite u huis te gebruik nie.
Daarbenewens verduidelik die skrywer hoe om die kamppot te leer vir ouer babas, kinders ouer as een jaar, of hoe om die gebruik van die potjie vinnig te leer aan kinders wat drie jaar oud is. Dit bied in elk geval gedetailleerde instruksies en gee idees vir die oplossing van baie probleme wat in verskillende stadiums van ontvochtiging kan vergesel.
Ekonomiese en ekologiese aspek
Daar is niks om jouself te bekoor nie. 'N Driejarige in 'n luier wie se ouers wag dat die kleuter homself moet verander, is 'n eindelose lys probleme. In die eerste plek is luiers 'n aansienlike uitgawe, tweedens, met die ouderdom, kan "swaarder werke" in 'n luier baie verleentheid wees as u klere wissel. Derdens, luiers, wat in groot groottes vervaardig word, is die derde produk in die grootste volgorde wat in stortingsterreine regoor die wêreld gevind word.
Ander feite is ook interessant. Van geslag tot geslag besluit ouers later om te leer pottebakker. Met inagneming van die afneem van die aantal geboortes in Europa en in die vinnigste ontwikkelende lande regoor die wêreld, is hierdie feit baie beskikbaar vir luierondernemings wat lojale "klante" het vir 'n baie langer tyd as wat hulle vroeër gedoen het.
Dit is voldoende om te noem dat ouers in die dertigerjare begin het met tugtigheidsopleiding toe die kinders ongeveer drie maande (!) Was. In 1946 het kundiges al hoe sterker aangeraai om met hierdie leer te wag toe die kind ongeveer 7-9 maande oud was. In die 1950's is 90% van die kinders geleer om die potjie te gebruik voordat hulle twee jaar oud was. In die 1960's het die bekende skrywer en pediater T. Berry Brazelton voorgestel dat hulle moet wag totdat die kinders 24-30 maande oud is. Tans dra 1/3 van babas luiers tot hulle drie jaar oud is.