Ek het laasweek ‘n strofe of twee uit sy Ars poetica? aangehaal. Ek kan sweer dat Ontong van Boegies ‘n kind of twee in die wȇreld (die Kaapse wȇreld) gebring het – die verbitterde biologiese pa? voordat hy as vyftigjarige na Robbeneiland gestuur is, en dat daardie viool wat Adonis van die Kaap veilig weggebȇre het buite bereik van Nieuwout, in werklikheid aan Ontong van Boegies self behoort het. Behalwe vir vertalings van Uys Krige, M.M. Walters, en Daniel Hugo, asook die “Poësie uit die verre lande”-reeks en enkele onlangse vertalings van Chinese, Japannese en Oud-Griekse, Duitse en Nederlandse gedigte, lyk die oes maar skraal. En met die maan, ‘n gefrommelde tissue in die donker, word ‘n halwe witbrood woorde, wat ek glad wrap in my kop vir later se byroer of invou in ‘n splinternuwe skryfsel. Too fresh to flop. Op dieselfde manier het Thomas Linley Snr. sý oudste kinders gebruik vir geldelike gewin.