feijenoord.jpg (319.9 KiB) 3057 keer bekeken
Joop van Daele 9-9-1970.jpg (46.16 KiB) 3035 keer bekeken
3-0.jpg (287.96 KiB) 2774 keer bekeken
3-0-1.jpg (197.71 KiB) 2705 keer bekeken
Andere tijden.jpg (70.9 KiB) 2066 keer bekeken
Elinkwijk 1957.jpg (122.83 KiB) 2066 keer bekeken
Ludwib Mans 1.PNG (26.89 KiB) 833 keer bekeken
Ludwig Mans.PNG (19.03 KiB) 833 keer bekeken
Dolf Degenaar.PNG (17.91 KiB) 833 keer bekeken
Dolf Degenaar1.PNG (29.62 KiB) 827 keer bekeken
Haarlem-Feijenoord 28 mei 1955.jpg (111.54 KiB) 776 keer bekeken : Free ebook sample of "Helde van ouds: 'n novella (Afrikaans Edition)" by Anna Erishkigal (powered by Smashwords)
: Free ebook sample of "Helde van ouds: 'n novella (Afrikaans Edition)" by Anna Erishkigal
Excerpt for Helde van ouds: 'n novella (Afrikaans Edition) by Anna Erishkigal, available in its entirety at Smashwords
Vertaal deur Elzeth Le Roux
Kopiereg 2012, 2017
Ek wy hierdie boek aan al die dapper manne en vroue wat dien in die gewapende magte. Aan u wy ek die grootste, sterkste superheld om ooit die aarde te loop. Die Aartsengel Michael. 'N soldaat... soos jy.
Jy is die wind onder ons vlerke.
—'N nota oor tyd...
—DIE SKAAK STUKKE (karakters)
—LYS VAN SPESIES
VOORSKOU: BOEK 2: Swaard van die gode
'N nota van Anna
Oor Swaard van die gode
Sluit aan my by Lesers Groep
‘n Oomblik van jou tyd, Asseblief…
'N nota oor tyd...
Alle tye in hierdie boek kom voor in chronologies orde, tensy spesifiek anders vermeld (d.w.s., drie ure gelede, of die teenwoordige tyd). Want die storie is vertel deur die standpunt van ander karakters, soms is daar dalk 'n tyd-oorvleueling om die leser opgevang te kry.
Beide die Galaktiese Alliansie en die Sata'anic ryk bereken tyd van die dag dat die ewige keiser die ooreenkoms onderteken het wat die Melkweg tussen die twee keiserryke verdeel (d.w.s., 152,000 + jaar). A.E. staan vir 'na keisers.' Die desimale punt na die jaar is die maand, d.i., 02 Februarie =. Alle Galaktiese standaard datums hardloop gelyktydig met die tyd op aarde.
152,323.02 = Februarie 2, 3390 V.C
Toe mans begin toe neem in getalle
En dogters gebore is aan hulle,
Het die seuns van God gesien dat die
dogters van mans mooi was,
En hulle het getrou met enige wat hulle gekies het. [...]
Die Nephilim was op die aarde in daardie dae —
En ook daarna — toe het die seuns van God
na die dogters van mans
gegaan en het kinders gehaat.
Hulle was die helde van ouds, mans van die outyd.
Die twee ou gode staan gebuig oor die sprankelende silwer sterrestelsel wat spin in die ruimte, hulle beplan hul volgende skuif. Soos hul gedoen het sedert die vroegste tye, God en die Duiwel, twee antieke teëstanders gesluit vir ewig in 'n skaakspel.
Die groter van die twee gode, 'n enorme rooi draak, verskuif 'n swart pion in die pad van 'n wit rook.
"Jy's uit pionne!" dreun Shay'tan.
"Hof stukke is meer as pionne werd!" Sy wit-geklede vyand het hom vinnig ingehaal. "Hulle kan hulle vinnig ore aan sit."
"Ahh..." Shay'tan se snoet verander in 'n predatoriese glimlag. "Jy het nie genoeg respek vir jou pionne nie. Dit maak nie saak hoe sterk jou hof stukke is nie—" hy beweeg 'n tweede swart pion om die rook verby te steek "—jy sal nooit genoeg van hulle hê nie. Veral as jy hulle weg gooi op nietige bewegings."
Hy laat val die ongelukkige rook in sy groeiende klomp verowerings wat verspreid lê rondom sy troon soos gebreekte speelgoed. Die ewige keiser Hashem het ŉ mismoedige uitdrukking op sy gesig.
"Ek gebruik superieure stukke vir 'n beter strategie!" het hy gesê. "Regtig, Shay'tan. Jy dink te korttermyn om die subtiliteite te verstaan!"
"Wen is nie oor die getalle nie!" lag Shay'tan . "Hy, wat die meeste skaak stukke het, wen."
Die keiser se bosagtige wenkbroue bondel saam in konsentrasie. Hy het 'n swart rook onder die loep geneem wat wentel om ŉ planeet diep in die onbekende gebied.
"Waarmee is jy besig jou ou Duiwel?"
Shay'tan veins sy mees onskuldige glimlag, sy lang rooi stert swaai soos 'n kat wat 'n muis bekruip. Hashem het 'n wit ridder opgetel en besluit op sy volgende skuif. Shay'tan se glimlag verdwyn soos hy erken watter skaak stuk sy teenstander bedoel om in die spel te bring. Sy leeragtige vlerke steek vorentoe terwyl Hashem die wit ridder teenoor sy grootste prys verskuif.
"Wit ridder na Zoeloe sektor drie..."
"O nee jy gaan nie!"
Shay'tan gryp sy swart rook en slaan dit neer op die sterrestelsel, en stamp die wit ridder uit die ruimte uit.
Die kamer trek saam.
Die plafon verdwyn in 'n sondak van wit lig.
"Shay'tan!" skree 'n vrou. "Jy was veronderstel om jou beurt te wag!"
'N vae goue vorm word sigbaar in die hemele, hang oor hulle asof hulle, hulself skaak stukke is op ŉ groter bord. Met 'n draai van haar pols, het Sy-Wat-Is hulle gestroop van hul voorkennis en gooi hulle terug in die sterrestelsel om te sien hoe hul manipulasies uitspeel in die sterrestelsel wat hulle al twee regeer.
Februarie – 3,390 VC
Metaal deurboor sy vlees in 'n suggestief, brandende, gillende bal van vonke. Hy gorrel in angs terwyl ŉ staal paal sy bors deurboor, dit speld hom tans vas aan vas die dek van sy skip soos 'n skoenlapper. Bloed dam op in sy longe, brand en stik. Sy soet, koper stank het die lug gevul; die reuk van sy eie dreigende dood.
Hy het probeer om sy naam te onthou; maar daar was geen herinneringe nie, net die sensasie van val.
' So dit is dit? Die einde...'
'N enkele traan ontsnap soos die skip die atmosfeer tref en begin om te brand; die brand van sout soos dit verby 'n sny snaaks is skerp selfs in die midde van die hitte en pyn van sy ander beserings. Alleen. Hy altyd geweet dat hy alleen sou sterf.
Die skip skree 'n waarskuwing.
Hy het sy oë gesluit en gebid om rustig die leemte in te gaan, om te voel hoe sy lewe glip uit sy liggaam sodat sy pyn sou eindig. Maar selfs naby aan dood, het die deel wat onthou wie hy was gefluister:
Leef nog ŉ dag.
Hy gryp en hou in sy hand die klein, donker figuurtjie hy altyd langs sy hart gehou het. Hy sou die sending voltooi. Hy sal diegene wat dit gedoen het vernietig; selfs al het hy geen idee van wie hy veg of waarvoor hy veg nie.
Lank nadat hy hierdie wêreld moes verlaat, het hy voort gegaan om te veg vir elke asem.
Aarde: 12 ure vroeër
Die woestyn wat lê tussen die twee groot riviere was 'n onherbergsame plek, selfs gedurende die reënseisoen. Daar was min dekking hier. Net rotse en die soms droë polle gras, die skelette van lang-dooie strome en die verre berg wat hul vyande geëis het was die Heilige woonplek van hul god.
Ninsianna, wie se naam beteken sy-wat-die-godin-dien, skuil agter 'n klomp rotse, haar hart dreun terwyl drie kilt-geklede krygers gevaarlik naby haar skuilplek verby beweeg, hul versamel droë stukkies hout om 'n vuur te bou.
"Hoekom sou sy hier deur kom?" het Tirdard gevra.
"Sy wou wegkom vanaf hom." het Dadbeh gesê.
"Moenie hom laat hoor jy sê dit nie," het Firouz gesê. "Hy verbeel homself hy is verlief op haar."
"Ek sal so hoop!" het Tirdard gesê. "Hulle is veronderstel om te trou met die somer sonstilstand."
"Nie as hy haar nie kan vang nie," sê Firouz.
"Vra jy vir my," snork Dadbeh , "Sal ek sê sy het weg gehardloop saam met ŉ ander man."
Ninsianna slaan haar hand oor haar mond om haar drang te onderdruk om te skree: 'Kan jy nie verstaan ek wil nie met hom trou nie?' Sy het dit baie protes, luidkeels uitgespreek, baie keer, maar niemand het omgegee oor die wense van 'n vrou nie.
'Dink net watse fyn seuns jy sal hê?' het Papa gespot oor haar huiwering. 'Sy-Wat-Is kyk gunstig neer op hierdie unie. Hy is die seun van 'n hoof. Dink watter prestige dit sal bring om ons twee huise saam te voeg?'
Wel sy wil nie enigiemand se broei bok wees nie!
Nie vir die dorp nie. Nie eers vir Sy-Wat-Is nie!
Die gesprek word afgesny toe Jamin pronkend terug in die kampterrein in loop met ŉ dooie bok wat oor sy gespierde skouers hang. Hy was 'n pragtige mens, met 'n donker gelaatskleur, 'n fyn reguit neus, en die swartste oë wat sy nog ooit gesien het. Elke vrou in die dorpie versmag aan sy seksuele bekwaamheid.
Elke vrou behalwe vir haar....
Sy was die enigste prooi wat hy nog nooi in staat was om na sy bed te verlei nie!
Sy beste vriend, Siamek, 'n hoë, bekwame man, sit hulle obsidiaan-gedoopte spiese en Jamin se skouermantel neer.
"Sien jy enige teken van haar?" het Firouz gevra.
"Net voetspore—" Jamin wys noord-oos "—'n paar duisend cubits in daardie rigting."
"Hoekom sou sy reguit in ons vyande se rigting loop?" het Firouz gevra. "Besef sy nie die Halifians sal haar in die hand neem nie "
"Want sy is 'n vrou," het Jamin gelag. "Net die gode weet wat fladder deur haar mooi kop."
Ninsianna tel ŉ klip op, en weerstaan die drang om dit te gooi na die arrogante seun-van-'n-hoof se kop. As dit nie was vir haar 'geestelike fakulteite nie,' sou hy nou dood gewees het!
"Dis wat jy kry vir agter die shaman se dogter aanhardloop," sê Firouz.
"Ons almal het jou gewarsku," sê Siamek. "Ninsianna is wispelturig."
"O, Jamin!" Ek wil jou hê!" Die klein man praat in 'n hoë, falsetto stem. Hy draai sy kop, nou speel hy sy ander self. "Nee ek wil nie!" Hy draai terug. "Ja, ek wil!" Hy draai weer trug. "Nee, ek wil nie!"
Tirdard slaan sy hand oor sy mond, probeer om nie te lag nie.
"Die hele tyd—" het Firouz aangesluit, en stoot sy heupe uit in 'n vrou se mars "— spin haar pa se towerkuns."
"Shazam! " Dadbeh wikkel sy vingers. "Jamin val onder haar spel."
"Gevalle?" Jamin snork. "Skaars. My pa begunstig die mars." Hy staar na die rots waar Ninsianna wegkruip. "Tipiese vrou! Te dwaas om haar eie verstand te ken."
Hy kniel langs die dooie bok, haal sy water-vel uit en gooi ŉ paar druppels op sy kop.
"Dankie, broer," mompel hy, "vir die geskenk van jou lewe."
Die wind tel op en beantwoord in 'n stem wat net Ninsianna kon hoor.
'Jy's Welkom, gunsteling seun...'
Hy sny in sy maag in met 'n obsidiaan lem, en skei die innerlike organe van die derms wat hulle sou agter laat vir die hyenas om te eet.
Siamek kniel langs hom en wys na die litteken op Jamin se maag.
"Jy het gelyk soos die bok toe ek jou terug gedra na die auroch jag met jou binnegoed wat uit hang —" hy praat saggies sodat die ander mans hom nie kan hoor nie. "As sy jou nie toegewerk het nie, sou jy dood wees. Miskien het jy haar bediening aangesien vir liefde?"
Agter die rots, hou Ninsianna haar asem op.
Asseblief? Maak dat hy luister?
Jamin steek sy mes in die dooie bok.
"Dit is die rede waarom ons haar moet terug bring!" het hy gesê. "Assur het sy vakleerling geneser nodig."
Hy ruk 'n been af en oorhandig die vleis aan Siamek. Sy swart oë boor in sy tweede-in-bevel in.
Siamek knik. Hy het nooit vir Jamin voor die ander mans weerspreek nie, maar hulle was lank genoeg vriende dat hulle dikwels in privaat gepraat het. Siamek loop oor en plaas die vleis in die vuur.
Jamin staan teenoor die verre berg, sy uitdrukking kwesbaar soos die son jaag teenoor die horison.
"Waar is jy?" het hy gefluister.
Hy plaas sy leer-toegedraaide voet op die rots waaragter Ninsianna wegkruip, bestudeer die horison, en maak sy skouermantel vas met behulp van 'n ryklik uitgekapte been speld.
Ninsianna hurk soos 'n prooi dier, weggesteek tussen die rotse. Die wind verskuif. Rook waai in haar rigting, dit dra die sappige geur van vleis, die speserye gevul met wilde knoffel en 'n bietjie van die woestyn ajwain plant. Haar maag grom, herinner haar sy het niks anders as bastirma: droë, gesoute vleis, vir die laaste drie dae geëet nie.
Waar sal sy woon? 'N vrou sonder 'n dorp?
Geen ander stam sou durf om haar in te neem nie.
Die wind fluister:
'Sal dit regtig so erg wees? Om die vrou van 'n toekomstige hoof te wees?'
Sy gryp haar soom, geskeur met besluiteloosheid. Sy het hom altyd weerstaan, die verleiding en die geskenke; die manier waarop hy haar altyd uitgesoek het soos 'n Leeu wat sy prooi agtervolg. Maar nadat hy beseer is, het 'n hele, nuwe kwesbare kant van Jamin na vore gekom. Elke dag, want sy gegaan het om sy verbande te ruil, sou hy haar stories vertel oor al die plekke waarna hy gereis het, die mense wat hy ontmoet het, en die wilde en mooi dinge wat hy gesien het.
Hy het belowe, as sy met hom trou, sal sy reis saam met hom.
Sy het uiteindelik vir hom “Ja” gesê.
Maar toe hy genees is toe verander hy terug — in hom!
Hy was in ŉ verskriklike bui, toe sy die verlowing afgebreek het. Miskien, as sy verduidelik het sy was bang? Miskien het hy sy les geleer?
Al wat sy moes doen was opstaan en sê: 'hier is ek.'
"Hey, Jamin?" roep Firouz. "Wat gaan jy doen met haar sodra ons haar vang?"
"Sit haar oor my knie en slaan haar," het Jamin gesê, "soos haar pa moes gedoen het lank gelede."
Die krygers het gelag.
Ninsianna se onsekerhede vries binne in haar bors. Tipiese man! Sê een ding om ŉ vrou te verly, 'n heel ander ding om sy vriende te beïndruk. Sy het een keer vir hom geval. Sy wil nie haar beter oordeel 'n tweede keer in die gedrang bring nie!
Sy het gewag tot hulle almal sit om te eet en, baie versigtig, begin kruip sy agteruit. 'N klein klippie skuif en tref 'n ander een.
Al vyf krygers kyk in haar rigting. Haar hart hamer in haar bors. Sy druk haar lyf in die grond in.
Moet my asseblief nie sien nie!
As hulle opgestaan het, sou sy blootgestel word.
Sy fluister die gebed wat haar pa gebruik wanneer hulle 'n vuur moes aansteek en die hout was klam, en dink aan die solstice vuur wat hulle twee keer ŉ jaar aansteek. Die vuur vlam op in 'n groot, winderige rookwolk van vlamme, wat veroorsaak dat die vleis sis en aan die brand slaan. Die mans skarrel om dit onder beheer te kry voor die vleis in houtskool verander.
Sy het gewag tot hulle sit om te eet, en kruip dan agteruit totdat sy 'n wadi bereik, ŉ droë woestyn stroom wat net water dra na die groot reën. Aan die onderkant lê 'n donker, klam gat waar Dadbeh en Firouz gegrawe het vir water. Hier, in die woestyn, verdamp water vinnig. Nie net het die gat reeds opgedroog nie, maar die grond dra 'n sieke, onwelriekende reuk.
Daardie talent van sien het sy by haar pa geërf en hou bose geeste weg. Enigiemand wat hierdie water drink sou belas word met maag pyn en plofbare diarree.
Ninsianna giggel. Miskien sou dit Jamin en sy mans afskrik?
Sy haas Wes, weg van die Ubaid gebied, weg van Assur, weg van haar ouers wat gepraat het van verpligting en plig. Hier in die woestyn, kon ŉ enkele reisiger ongesiens verby gaan, maar 'n klomp krygers sou die aandag van hul vyande trek.
Selfs Jamin het nie gewaag om oorlog te veroorsaak met die kwaai Halifian stam nie!
Die son dip agter die berg wat die Ubaid noem ' Hyena se tande.' Die Halifian stam beskou die berg as heilig. As Jamin haar daar vang, sou hulle hom definitief in die stryd betrek het.
Die wadi raak donker en die grond gly in duisternis, maar die talent van weet wat sy van haar shaman Vader geërf het verlig haar pad. Elke lewende ding gee 'n dowwe gees-lig af, van die kleinste lem gras na die Skerpioene wat skarrel onder die rotse. Haar pa het geëis dat vroue nie veronderstel is om te sien, maar sy kon ver meer sien as wat hy gedink het.
Sy het struikel op 'n rots.
Met 'n uitroep, bevind sy haarself gesig eerste op die grond. Sy hiperventileer, tel haarself op en stof die oker geel stof van haar rok af. Sy moes skuiling vind. So ver in die woestyn, was daar skaars enige gees-lig.
O! Hoe haat sy die donker!
Sy neem 'n slukkie uit haar boerbok-blaas, nou pap en slap. As sy nie gou water
vind nie, sou sy geen keuse hê, as om terug te keer na die rivier nie.
Sy maak haar oë toe en wys haar palms na die hemel.
Groot ma? Ek is dors...
Net aan haar linkerkant, gloei die grond met 'n dowwe wenk van lewe. Ondergrondse water? As sy nie gestruikel het nie, sou sy dit waarskynlik gemis het.
Sy gevolg die kant-wadi reguit na die Heilige berg. 'N dowwe, aardse reuk hang in die wind. Ninsianna stop en ruik.
Sy jaag na 'n rots so groot dat die wadi gedwing was om ŉ roete om dit te volg. Kabbelende uit 'n kraak, spruit ŉ klein fonteintjie vars water.
"Dankie, ma!" Sy het 'n handvol geskep en haar eerste drankie aan die aarde gegee voor sy haar hande doop in die klein poeletjie wat vorm aan die onderkant. Dit was koud en soet, met geen troebel stank wat bose geeste aangedui nie.
Sy het 'n wol kombers uit haar leer sak getrek. Hier in die woestyn, kon ŉ mens sterf as gevolg van die hitte gedurende die dag, en dan dood vries in die nag, maar om ŉ vuur aan te steek was die beste manier om ongewenste aandag te trek. Sy leun teen die rots, en dink oor haar penarie.
Verloof! Aan ŉ man wat sy nie lief het nie!
Die nag het ysige geraak. Ninsianna begin bewe. 'N pak hyenas het nader beweeg met hul verontrustend, laggende blaf. Sy het haar obsidiaan lem uit gegrawe en hou dit styf teen haar bors. 'N slang seil uit sy gat en hiss. Iewers in die woestyn, gee 'n dier sy doods kreed.
"Ma?" Haar stem swel. "Ek weet jy is ten gunste van Jamin, maar hy het 'n verskriklike humeur. Kon jy maak dat hy verlief raak op iemand anders?"
Wat sou maak dat die Godin haar gunsteling seun verag? Sy staar na die sterre.
Shazam! Ninsianna voer haar pa se towerkuns uit...
Maar sy het nie. Nie regtig nie. Wel, miskien net 'n bietjie... Sy het vasgesit met sy versorging, en hy was so ondraagbaar vervelig.
"Miskien ek kon ek vir hom ŉ liefdes ritueel doen?"
Ninsianna giggel soos sy soek deur haar sak vir die Heilige oorblyfsels wat sy van haar vader gesteel het. 'N sak bene om die toekoms te vertel. Gedroogde parrotia om die gees te simboliseer. 'N stuk lapis om die aarde te simboliseer. Haar hand bewe toe sy raak aan die laaste item; 'n klein, klei fles bevat 'n tinktuur van belladonna bessies en papawer. Hy het beweer, as 'n vrou die doepa gedrink het, sou sy verlore raak in die droomtyd. Maar sonder dit, kon self haar pa nie boodskappe van die gode hoor nie.
"Hoekom moet mans die lot van vroue dikteer as 'n godin als geskep het wat is?"
Sy trek die stopper uit die fles en het dit versigtig geproe. Dit was nie asof sy die situasie kon vererger nie. Sy knyp haar neus toe, en wurg die hele bottel in.
Ug! Dit geproe soos Bok urine!
Sy hou haar hand oor haar mond om die aaklige stof binne te hou.
'N geluid soos dreunende water groei binne-in haar ore. Sy kruip tot by die Heilige fontein en sluk handevol water, probeer die smaak uit haar mond dwing, maar die dreuning raak harder terwyl die wêreld rondom haar spin. Sy krul op in ŉ bal, en gryp haar maag. Hoekom, o hoekom, het sy verbode towerkuns uitgevoer?
Op laas begin die geraas stil raak. Nee. Nie stil. Gedagtes het gevloei om haar soos 'n sagte rivier vol inligting. Sy het haar palms na die hemel gehou en begin om te sing 'n gebed:
O Groot ma!
Jy het die krag om my lot te verander.
In jou welwillende hande,
raak ŉ slegte gebeurtenis goed.
Aan jou regterkant is geregtigheid,
Op jou linkerkant is goedheid.
Na jou, draai ek in smeking.
Soos sy dreunsing, begin die gees lig wat deur elke lewende organisme vloei om helderder te gloei. Gerbils het gepraat. Skerpioene het boodskappe uit geknik. Selfs die mis-kewers het iets belangrik om te sê. Sy het haar obsidiaan lem opgetel en met die swart vulkaniese glas deur haar palm gesny.
Sy druk drie druppels bloed in die klein, klei fles; sy tel dit op en lig dit na die hemel.
"O groot ma!" skree sy. "Vind vir Jamin 'n hartkoppige maat wat hom terug in sy plek sal sit? En bring vir my iemand sterk genoeg om hom te laat terug staan!"
Uit in die woestyn, huil jakkalse, maar hierdie keer klink hulle nie dreigend nie. Dit het gevoel asof sy een raak met hulle.
'N verlammende gevoel kruip deur haar ledemate. Die tjirp-tjirp-tjirp van insekte het die onheilspelende klank van 'n shamanic ratel. Gras en struike het asemrowend gegloei, omring met fosforesserende groen. Slank drade van gees-lig het gestrek tussen alles wat sy gesien het, en onthul dat alles gekoppel was aan mekaar. Selfs die rotse het gegloei van 'n slaperig lig, maar baie beslis lewendig.
In die hemel het die sterre gespin in 'n stadige, grasieuse dans. Trane het teen haar wange af gestroom omdat hulle 'n woordelose liedjie gesing.
Suster! Sluit aan by ons...
Sy steek haar hand uit om hulle aan te raak.
"So mooi," fluister sy. "Wanneer kan ek saam met julle wees?"
Tyd en ruimte word betekenisloos soos beelde dryf na haar op die groot, wye rivier; 'n wit-geklede man sit op 'n troon. Agter hom styg 'n manjifieke boom uit 'n welige, groen tuin, omring deur 'n stad met drie goue sonne. In en uit die Stad, beweeg vreemde wesens tussen die sterre in vreemde, ingeslote lug kano's.
Die liedjie verander.
'N skrikwekkende duisternis seil oor die middel.
'Ma! Help ons!' roep die sterre.
Die wind tel op.
'Ninsianna...' Fluister Sy-Wat-Is. ' Ek het jou hulp nodig.'
Die godin draai haar oë na 'n silwer lug kano. 'N man veg die kanker wat die sterre verduister, pragtig en dodelik, in teenstelling met enige man wat sy nog ooit gesien. 'N flits van weerlig tref die lug kano. Dit tuimel deur die hemele, na die rond, blou klip verstaan sy is haar huis.
'Sal jy hom help?' het Sy-Wat-Is gevra.
'N gevoel van opwinding stroom deur Ninsianna se liggaam.
Sou sy kans kry om die hemel te sien?
"Ja, groot moeder," het sy gretig gesweer. "Ek sal hom help."
Die wind het opgetel, dit pluk aan haar hare en blaas sy koue asem op haar vel. In die oostelike lug, verlig ŉ verskietende ster die woestyn en dit tuimel uit die hemel. Dit het gegroei soos dit nader en nader kom, so groot dit oorheers die horison.
Die ster boor af op haar, 'n verskriklike, brandende, helse voorwerp.
Dit groei groter en groter.
'N hoë kerm verdeel die lug.
Die aarde skud soos die vuurbal reg oor haar kop gaan. Sy gooi haarself op die grond.
Die verskietende ster slaan in die aarde vas. 'N pilaar van vlamme geskiet reguit in die lug in, dit sampioen inwaarts en bedek haar met klippe en rommel. Rotse so groot soos vuiste reën neer soos hael van 'n woedende god. Haar hartklop so vinnig, sy het gevrees dit sal dalk uit haar bors spring.
Ninsianna bedek haar kop en skree.
Geleidelik verander die rotse in stof. Ninsianna het opgestaan en die helder, rooi gloed in die gesig gestaar. Was sy in die hemel, of 'n vreemde, vurige hel dimensie?
'Gaan,' het Sy-Wat-Is fluister, 'en doen soos ons ooreengekom het.'
Ninsianna het haar sak opgetel en na die geheimsinnige, gloeiende voorwerp gestap. Sy bereik 'n plek waar 'n grondverskuiwing die wadi blokkeer. Net verby dit het die stroom terug getrek om ŉ oase te vorm. Twee paadjies van vuur het gestrek oor 'n bak-vormige vallei na 'n gloeiende vorm ingebed in die voet van die Heilige berg.
Die eerste straal van ligte skiet bo die horison uit.
'Hier,' het Sy-Wat-Is gefluister. 'Hier sal jy ons kampioen leer om mens te word.'
Februarie 3,390 VC
Vonke kraak in die rook, dit gee alles 'n onaardige, helse voorkoms. Die paal skraap deur sy borskas, en dreig om hom in sy eie bloed te verdrink. Hy lê en snak soos 'n vis, hy gee klein, pynlike asemhalings, probeer om genoeg suurstof in sy brein te kry. Hy kon nie sy naam onthou nie, maar as hy nie homself uit hierdie wrakstuk kry nie, was hy 'n dooie man!
Skemer strale van goue sonlig bars deur 'n kraak in die plafon, en onthul 'n pragtige, donker-kopdame. Lig weerspieël van haar vel af soos sy kniel langs hom, en dra die vorm van 'n skepsel van legende.
Die bron ras?
'N gevoel van ontsag fladder in hom en verlaat hom weer voor hy tyd het om te dink wat 'bron ras' beteken.
"O-kim-oldugunu yardim etmek icin beni buraya gonderdi cgel," het die gees gesê. "Ben sana zarar demek."
Die hand wat sy wang simpatieke streel en die blik in haar goue oë was verstaan. Daar was geen manier om so ŉ wond te oorleef nie. Die gees het gekom om hom te lei na die droomtyd.
'N oorweldigende gevoel van verligting oorstroom sy liggaam.
Nie alleen nie.
Ten spyte van sy pyn, glimlag hy terwyl hy sy lot in die gees se hande plaas .
Februarie - 3,390 VC
Aarde: Neerstortings gebied
Wat aanvanklik verskyn as 'n brandende rots omskep in 'n spiespunt hoe nader sy het die gevalle ster beweeg. Selfs half-begrawe, herken sy die lug kano wat sy in haar visie gesien het. Dit het helder rooi gegloei soos 'n bed vol kole, maar die vaartuig self het nie gebrand nie behalwe vir rook wat uitborrel by een van sy twee skoorstene. Terwyl sy nie ŉ definitiewe deur kon vind nie, het 'n massiewe kraak die vaartuig van die grond al die pad tot by die plafon verdeel, reg waar dit in 'n rotsstorting verdwyn.
'Gou!' Fluister Sy-Wat-Is.
Ninsianna klim deur die kraak in 'n kamer in gevul met rook. Die enigste lig het gekom van honderde vonke wat spat uit spinnerakke wat hang vanaf die plafon. Die stygende son skiet deur die kraak, dit verlig 'n bloedige man wat onder 'n klomp rommel begrawe lê. Sy borskas, was hy deurboor deur ŉ spies .
Skerp rante sny haar hande en knieë terwyl sy skarrel na die sterwende man. 'N koper stank vul haar neusgate, die reuk van dreigende dood.
Die man reik na haar. Bloed giet uit sy mond en neus.
"'An rás fhoinse?" het hy gesê.
Sy plaas een hand op die man se ligte wang, bid dat hy nie haar terreur sien nie. Hulle oë ontmoet in die troebel lig, 'n bang, sterwende skepsel en 'n vreemdeling. Sy uitdrukking draai na dankbaarheid.
Sy oë fladder toe.
Ninsianna het haar vingers teen sy keel gedruk. Asseblief Moenie doodgaan nie! Snikke vul haar longe wanneer 'n flou hartklop fladder teen haar vingerpunte.
'Hier—' 'n fluisterstem van intuïsie dui haar aandag op die spies wat hom op die vloer vaspen '—hanteer die dodelike voorwerp eerste.'
Hy het 'n unieke kledingstuk gedra vasgemaak aan sy bors, nie ŉ skouermantel of ŉ mantel nie. Sy gebruik haar obsidiaan mes en sny die materiaal weg van die spies af. Sodra sy dit verwyder, sal hy uitbloei in ŉ paar hartkloppings, so sy moes vinnig werk.
Sy soek deur haar sak, sy trek 'n been naald en 'n bundel hare gepluk uit die stert van 'n wilde perd uit. Sy het haar Ma gehelp met baie verskriklike wonde, insluitend Jamin s’n, maar nooit met so groot besering sonder die voordeel van haar ma se hand leiding nie.
Sy spoel haar hande af met die water uit haar bokvel, en plant dan haar voet aan weerskante van sy lyf. Sy sing die liedjie wat Ma gesing het as sy krag nodig gehaat het, gewoonlik wanneer 'n hele mag krygers beseer terug gekom het van ŉ skermutseling
Sy versamel die goddelike magte,
Sy verkondig die Heilige rites.
Sy werk met ingewikkelde vaardigheid,
Soos sy die beseerdes help
Sy sien die beeld van wit lig wat vloei vanaf die bokant van haar kop al die pad af in haar vingers, en dan in haar voete gewortel diep in die grond. Dit was verbode vir 'n vrou om towerkuns vir enigiets te gebruik maar vir genesing, maar sy het afgeloer op Papa wanneer die shamans saamkom om te praat. Dit het gevloei rondom haar, 'n verfrissende gevoel, soos water wat in 'n kruik gegooi word totdat die krag nie verder wou styg nie.
Sy hou styf vas met albei vuiste rondom die skag en pluk hard.
Die man neul, maar die spies wil nie loskom nie.Sy trek harder, bid en sing, totdat die energie so sterk gegroei het dat haar liggaam begin bewe. Sy trek so hard dat sy bolyf opgelig van die vloer af. Die spies het ŉ verskriklike suig geluid gemaak toe dit loskom uit sy bors.
Ninsianna val op haar knieë , sy sing steeds:
Sy neem die verbande en vee hulle af;
Sy behandel die verbande met salf ,
Sy mop die bloed en etter
En plaas 'n warm hand op die aaklige wond.
Daardie rivier van inligting wat sy in die visie gesien het vloei om haar nou meer duidelik en kragtig as die tentatief as die towerspreuke wat sy sou uiter weg van haar pa se afkeurende oë.
Die mans se asem word swaarder net links van sy hart, het die vlees ingesink in sy ribbekas in waar die skag verskeie ribbes gebreek het. Sy druk haar twee vingers in die gat totdat sy 'n holte tref. Haar hart sink. Die skag het 'n long deurboor.
Sy hardloop haar vingers oor die binnekant van sy bors, en probeer die skade bereken. Iets pols teen haar vingerpunte. Ninsianna vries, verbaas deur die man se hart wat fladder deur die delikate long weefsel.
"O groot ma!" het sy gesê, verstom "— selfs mamma het nooit 'n steeds-kloppende hart aangeraak nie."
Is dit hoe dit voel om ŉ godin te wees?
Sy tel die been naald op wat sy al klaar gelaai het met garing. Dit was nie die eerste keer wat sy ŉ beskadigde long moes toewerk nie, alhoewel in beide gevalle, het die pasiënt gesterf. Sy steek die naald deur die beskadigde vlees, en luister na daardie fluisterstem van inligting wat haar vertel wat om te doen. Sy trek die wond toe soos 'n bokvel pampootie, sy knip die garing en beweeg dan aan om die buitenste laag om die spiere en vel vas te werk.
Soos sy toe werk, het sy voortgegaan om te sing:
Sy versamel al die goddelike magte,
Sy neem sy lewe in haar hande.
Sy heg hulle aan die groot kledingstuk,
Terwyl gunstige woorde praat.
Sy toetse die chirurgiese lanset;
Soos sy haar skalpel verskerp.
Sy maak perfekte die goddelike magte van medisyne,
Sy plaas hulle in my hande.
Die vreemdeling het weer sy oë oopgemaak.
Hy hou dop hoe sy werk, sy uitdrukking was kalm afgesien van die feit dat haar hande diep in sy borskas begrawe was.
"An bhfuil tú spiorad, teacht a chur mé go harm an réimse an aisling?" het hy gesê.
"Moenie bang wees nie. Sy-wat-Is het my gestuur om jou te help."
Aangesien albei hande vol bloed was, soen sy hom op die wang, en hoop hy verstaan dit as ŉ gebaar van troos. Sy bind die garing af. Hy het gepraat in 'n taal wat sy gevoel het sy behoort te herken.
"Ní raibh mé riamh eagla bás, ach go bás ina n-aonar," het hy gesê. "Tá áthas orm tú ag teacht a thabhairt dom ar an aistear."
Koue rillings hardloop regdeur haar liggaam. Maar elke woord wat hy gepraat het gaan gepaard met 'n verskriklike, aamborstige klank.
"Ek dink die skag het uitgekom aan die agterkant." Sy wys na haar eie rug. "Ek moet jou omrol. Oukei?"
Sy het 'n rollende gebaar met haar hande gemaak sodat hy sal verstaan.
Die man knik, "Is ea."
Sy het probeer om hom sywaarts te stoot, maar 'n swaar kabinet het bo-op sy bene geval. Sy het probeer om die wrakstukke op te tel, maar haar voete het aan gehou om op die gladde, bloedige vloer te gly. Sy dwing 'n stuk gemors onder die kabinet in. As hy sy eie bene kon uit trek, kon sy hom miskien omrol om die skade aan sy rug te sien?
Sy kruip terug tot langs hom. Haar hand kom af in 'n hopie bloedige vere.
"Wat's dit?" Sy trek aan die vere. "N soort mantel?"
Dit flap boontoe, en versprei rommel.
Ninsianna skarrel agteruit.
'N donker vorm rys op in die halfdonker lug kano. Vaagweg wigvormig, steek honderde spies-agtige penne uit die rante soos dit flap. Dit sak terug op die vloer, bewend. Sy staar in ongeloof na die enorme bruin vere wat tot rus gekom het teen haar voet.
"Jy het vlerke?"
Sy raak die bebloede vere aan en volg dit tot agter sy rug om die oorsprong op te spoor. Sy staar na die plafon.
"Jy het my gestuur om 'n lewende god te red?"
Die man se broue trek op mekaar in verwarring, asof hy wil uitvind hoekom sy hom wil seermaak. Sy staar na die handvol donker vere wat sy uit sy lewende vlees getrek het.
"O Ja! Jammer!"
Sy raak sy wang aan om te bevestig dat sy hom nie wil seer maak nie. Sy vel voel koud, die bleekheid van dood. Met haar verbeterde visie, kon sy sien sy gees lig dryf halfpad tussen die wêreld van die lewende en die dood. Met elke snak na asem, het sy gees-lig dowwer gegloei.
Sy het die plek waar sy bene verdwyn onder die swaar wrakstukke aangeraak.
"Jy is te swaar vir my om jou om te rol op my eie—" sy beweeg haar hande om te kommunikeer wat hy moes doen "— ek sal trek—" sy beduie met albei hande "— maar jy moet jou eie bene uit trek. Oukei?"
Die vreemdeling knik. "Is ea."
Sy kniel agter sy kop en steek haar voorarms deur sy armholtes.
Ninsianna trek met elke gram van haar krag. Die man verskuif sy bene net ver genoeg om hulle te vry voor hy bewusteloos raak. Sy het hom op sy kant gerol.
Uit sy rug, steek 'n paar groot, gespierde bruin vlerke wat onder die rommel vas gekeer is. Die vlerk wat boontoe geflap het lyk ongeskonde, maar die ander vlerk buig agtertoe teen 'n onheilspellende hoek.
"Toe jy my ŉ visie gestuur het van 'n man met vlerke," praat sy met die godin, "Ek het geen idee gehaat dit sou letterlik wees nie!"
Sy werk die uitgang wond toe waar die spies uitgekom het aan die anderkant, en dan verskuif sy haar aandag na die volgende mees kritieke besering, sy gebreekte vlerk.
Een keer, toe sy klein was, het mamma ŉ valk gered . Roofvoëls was heilige aan die Ubaid, en was gunstige omens. Papa het geëis dat roofvoëls die oë was van Sy-Wat-Is. Sy het gevoel al langs die bene versteek onder die vere. Net onder die knie, het 'n slanke been gebreek en deur die vel gesteek.
"Dit is 'n goeie ding jy is nie wakker nie," het sy gesê, "of ek dink nie jy sou toelaat dat ek dit doen nie."
Sy druk die delikate been terug onder sy vel en gril soos sy die been terug in plek forseer. Langs haar, het die spies wat sy uit sy bors getrek het gele, dit sou ŉ goeie splint vir sy vlerk maak . Nou al wat sy nodig gehaat het was ŉ tou . Waar, in hierdie tempel, sou 'n mens ŉ tou vind?
Dekades van kleurvolle spinnerakke hang van die plafon af soos wortels binne-in 'n grot, ongetwyfeld los geskud toe die lug kano in die vallei muur neergestort het. Sy het verskeie lang, kleurvolle drade afgehaal. Terwyl dunner as 'n tou, was die drade buigsaam en hou hul vorm. Sy draai hulle rondom die spies en sy gebreekte vlerk.
Wat volgende? Ma! Die man is bloedig en gebreek!
Sy linker pols was gebuig teen 'n onnatuurlike hoek. Hierdie besering was ten minste bekend. Sy anker haar voete teen hom om traksie te kry en ruk sy elmboog tussen haar knieë, en pluk totdat sy pols 'n kraak geluid gemaak.
"Mamma sou 'n beter werk doen—" sy gesels om sy gees-lig te probeer stop wat sy liggaam probeer ontsnap "— maar dit is 'n twee-dag loop terug na my dorpie. As ek jou alleen los, sal die dood slaap jou neem. "
Op laas het sy als gedoen wat sy kon. Óf hy sou leef, of kies om die droomtyd in te gaan. Al wat sy kon doen was hom aanmoedig om te bly.
Die man se vlees voel bleek en klammerig; sy hart klop oneweredig en ver te lig. Om die dood slaap af te weer, sou sy hom moes warm hou. Sy het die kombers wat sy saam met haar in die sak gebring het uitgehaal en hom bedek daarmee.
Die man bewe.
Sy krul op teen hom en deel haar warmte.
Uitgeput, raak sy vinnig aan die slaap.
Galaktiese standaard datum: 152,323.02 AE
Planeet omwenteling: SRN 'Jamaran'
Die SRN Jamaran omwentel die blou hulpbron planeet waarna Shay'tan ('n duisend seëninge op sy naam) hierdie veg-skip getuur het om dit te beveilig . Sata'anic koninklike vloot luitenant Kasib staar na die skip se kommunikasie konsole, 'n basiese swart en wit plat-skerm net soos die ander in die bevel sentrum, en skiet die lug met sy lang, gevurkte tong terwyl hy die verslae lees wat in rol oor die planeet se oppervlak.
In die kommandeur se stoel agter hom, merkwaardig gevorm soos die voetstuk van 'n swart rook, het Generaal Hudhafah se skerp dorsale fin uitgesteek in irritasie.
"Enige woord van die engelagtige verkenner skip?" hiss hy.
Kasib loer na die verslae met sy goud-groen serpentine oë.
"Ons kan geen energie handtekeninge sien wat voortspruit uit die planeet nie, Meneer," sê Kasib. "Dit lyk of die skip tydens die neerstorting opgebreek het."
"En wat van die wrakstukke?"
Kasib proe die lug vir feromone wat generaal Hudhafah se vlak van irritasie sou aandui. Soos alle lae-posisie mans wat in Shay'tan se leër gedien het, was hy altyd op en wakker om die geringste rooiheid van sy beampte in bevel se nekvel op te tel.
"Dit het hier opgebreek."
Hy het gewys op 'n deel van die kaart, 'n smal see gevoed deur twee groot riviere in die middel van 'n verlate stuk oker geel woestyn.
"Bereken die mees waarskynlike neerstortings area en vind die wrakstukke." Generaal Hudhafah ontbloot sy tande. "Die laaste ding wat ons wil hê is dat die alliansie weet wat ons gevind het."
Pyn... maar dowwer as voorheen. Het ŉ gees nie gekom om hom na die droomtyd te neem nie? Hy bevind haar sagte, warm vorm geleë langs hom, haar wang rus op sy boarm soos haar bors rys en sak in die sagte ritme van 'n vreedsame, menslike slaap. Hy haal diep asem en besef hy is nog lewendig.
"Is jy my maat?"
Hy het die lang, donker haarlokke aangeraak wat oor die vrou se gesig hang en hare uit haar welige, pienk lippe getrek. Die vrou het hom gesoen toe hy op die drumpel van die leemte gestaan het.
As dit die droomtyd was, was dit sekerlik so seer soos Hades.
Hy lig sy arm op en bestudeer die splint wat sy uit rommel en stukkies draad gemaak het. Beweeg sy bene om homself te verseker dat hul steeds daar is, en draai sy kop om sy gebreekte vlerk te ondersoek. Sou hy ooit weer in staat wees om te vlieg? Dit het afgehang van hierdie planeet se swaartekrag.
Inligting flits deur sy verstand. Daar was iets dringend oor hierdie planeet, maar die beeld verdwyn so vinnig as wat dit gekom het.
Wie was hy? Wat was sy naam? Al wat hy geweet het was dat hierdie vrou held-agtige maatreëls getref het om hom te spaar en nou lê sy en slaap toegevou langs hom op 'n manier wat beide uitheems, en ook hart-hunkerend bekend gevoel. Iets oor haar reuk ruk aan sy instink, diep binne sy lendene.
Miskien was sy ŉ gees? As dit dood is, was dit nie half sleg nie.
Hy krul sy goeie vlerk om haar nie wakker te maak nie, hy trek haar nader, en draai die ledemaat om haar soos 'n kombers voor hy terug dryf in die slaap.
"O-kim-hayatini bagislamasi icin uygun gordum."
Hy word wakker en vind die vrou knielende aan sy kant. Haar hande beklemtoon haar woorde soos sy druppels uit 'n water-vel op 'n growwe lap gooi en bloed van sy vel af vee. Hy kyk hoe sy werk, gefassineer deur haar golwende donker hare, olyf kleurige vel en ongewone duin beige oë.
Dringendheid knaag aan sy maag met dronk blydskap.
"Wie is jy?" vra hy.
Die vrou het geglimlag en sê iets onverstaanbaar.
Elke nuanse van haar gedrag knaag aan sy onderbewussyn. Haar vormlose beige rok was weinig meer as 'n stuk lap vas gemaak rondom haar middellyf en oor een skouer gegooi om die welige volheid van haar borste te bedek . Die lap verskyn ru, so ook was die implemente wat sy gebruik het om sy wonde te genees; die gereedskap van 'n klip-ouderdom kultuur.
By die gode! Hoe het sy my lewe gered?
"Wie?" Hy kruis sy hand palms in die teken van 'n vraag. "Is jy?" Hy wys na haar bors.
"Nin-si-anna." Sy hou haar palms op. "Wie. Is. Jy?" Sy herhaal, woord vir woord.
Hy deursoek sy brein, maar sy verstand bly frustreerend leeg. Ninsianna herhaal die vraag. Hoe kon hy aan iemand verduidelik wat nie sy taal verstaan nie dat hy nie kon onthou wie hy is nie?
"Ninsianna—" sy wys na haar eie bors. "Idonno—" sy wys na hom.
"Nee—" hy skud sy kop. "Ek kan nie onthou nie."
"Ninsianna—" die vrou wys na haar bors. "Idonremember," sy wys na hom.
"Nee! Ek weet nie wie ek is! Ek kan nie onthou nie!"
Hy slaan sy voorkop om te beklemtoon dit werk nie. 'N deurdrukkende pyn skiet deur sy skedel. Hy sluit sy oë totdat die gevoel bedaar.
Die vrou frons totdat sy skielik besef wat hy probeer sê. Sy raak aan sy kop, die plek waar dit die ergste seer maak. Onder sy hare, bevestig 'n verskriklike knop dat hy sy kop gestamp het.
Ninsianna hervat haar werk, vee gedroogde bloed van sy kopvel af. Elke nou en dan stop sy en streel sy vlerke asof sy nog nooit sulke ledemate gesien het nie. Hy vermoed sy verduidelik sy beserings aan hom, maar hy kon nie 'n enkele woord verstaan nie.
Hy vermy dit om te beweeg, om nie haar uitdrukking van ontsteltenis te sien elke keer as hy wegruk nie. Toe sy by sy bors wond kom, wys sy na 'n paar silwer, seskantige merkers gespan om sy nek met 'n stewige ketting.
Hy trek die ketting onder sy hemp uit, hy lees die inligting geëts op die merkers in ŉ boks-agtige cuneiform
Kolonel Mikhail Mannuki'ili
Tweede Galaktiese alliansie
Hoewel die inligting nie enige persoonlike herinneringe terug bring nie, hy het verstaan wat dit beteken. Die enigste rede vir ŉ soldaat om merkers te dra was so ndat sy mede-soldate sy liggaam kon uitken vir begrafnis. Selfs al kon hy niks onthou nie, beteken dit hy was deel van iets groter.
"Ek is 'n soldaat," het hy gesê. "'N soldaat in die Galaktiese Alliansie."
Hy wys na Ninsianna.
"Jy is Ninsianna."
Hy wys na sy eie bors.
"Ek is Mikhail."
Sy herhaal sy naam 'n paar keer, en haal dan haar primitiewe water-vel uit en druk dit teen sy lippe.
"Icki" het sy gesê. Die res was onverstaanbaar behalwe vir die woord aan die einde. "Oukei?"
"Oukei," herhaal hy.
Hy sluk die water tot dit leeg was.
Ninsianna wys na die kraak wat die skip se romp verdeel. Sy trek die kombers op tot by sy nek en kommunikeer met haar hande, dat sy wou hê hy moet slaap.
"Oukei," het hy gesê, onseker. Gaan sy meer water haal?
Ninsianna glip deur die kraak.
Soos hy daar lê, het hy besef hoe kwesbaar hy regtig was.
Die stroom tuimel uit die berg in die bak-vormige oase in, 'n klein stukkie paradys in die middel van die woestyn, met 'n dik strook plante wat groei aan weerskante van die stroom. In teenstelling met die barre woestyn, het dit die reuk van ryk grond en lewe.
Geen wonder die Halifian stam beskou hierdie area heilig nie!
Ninsianna begin dans, en dink aan slim dinge om te sê aan haar nuwe pasiënt deur niks anders as gebaretaal te gebruik nie.
"Vry! Ek is vry!"
En nie net dit nie, 'n skepsel uit die hemel is nou vir ewig in haar skuld!
Haar loopgang omskep in 'n meisieagtige huppel terwyl 'n klein skaduwee oor haar pad val. 'N enorme goue arend maak ŉ aanslag op die stroom wat 'n dam vorm agter die rotsstorting wat dit blokkeer.
Die arend duik onder die oppervlak, sy vlerke spat water soos dit op kom na die oppervlak met 'n lekker, vet vis. Sy lag terwyl hy wegvlieg met sy aandete op in die lug.
Sy deursoek haar geheue vir die bietjie wat sy kon onthou oor geheueverlies. Mamma het gepraat van geheueverlies nadat 'n vegter aan ŉ hou teen die kop gely het. Gewoonlik sou ŉ paar ure verby gaan en dan sou sy geheue terugkeer, maar Mikhail (sy het sy naam verskeie kere herhaal en besluit sy hou van die manier wat dit oor haar tong rol) het buitengewoon wakker gelyk vir iemand wat nie sy eie naam kon onthou nie. Miskien het hy haar vraag misverstaan? Of weerhou hy inligting? Dit het nie saak gemaak nie. Sy-Wat-Is het haar gebed beantwoord.
Sy bereik die spruit, geswel met laat winter reën wat tuimel uit die heilige berg, en maak haar water-vel vol. Haar refleksie kyk terug na haar, gesmeer met Mikhail se bloed.
Hy sou haar nie na die hemel dra as sy lelik lyk nie, sou hy?
Sy loop in die water in en sit op die plek waar die arend die vis gevang het. Dit was net diep genoeg vir haar om te sink tot by haar nek. Sy skrop die bloed uit haar hande, en dan haar liggaam, en duik dan onder die oppervlak om haar hare nat te kry. Sy staan weer op, sing 'n lied van vryheid terwyl sy haar vingers deur haar hare trek om die droë bloed uit te was.
Man wat kom uit die lug,
Hy gaan my op dra na die hemel.
Neem my weg hier!
Weg van die gekonkel van mans.
Die voëls raak skielik stil. Sy draai om en swaai haar nat hare. Op die rand van die oase staan Jamin en die krygers, hul leun op hul spiese.
Haar maag draai skielik.
"Ninsianna!" roep Jamin. "Ek het gekom om jou huis toe neem."
Ninsianna staar uitdagend na hom.
"Huis toe?" het sy gesê. "Ek het nie 'n huis nie, onthou? Jy het mos na jou pa toe gehardloop soos 'n bederfde snuiter en hom laat verklaar dat ek met jou trou óf vanaf die dorp verban word. " Sy wys na die oase. "Soos jy kan sien, kies ek verban. Gaan nou weg!"
Die krygers gaap die silwer lug kano aan wat nog rook uit een van die vervalle skoorstene stroom, minstens gloei dit nie meer met rooi vlamme nie.
"Dit is 'n bose voorbode," het Jamin gesê. "Die gode het hierdie voorwerp uit die hemel gegooi."
"En wat sou jy weet van die gode? O hy wie gesweer het sou my op neem na die godin Nineveh? En dan, toe sy vriende lag, gee hy meer om oor sy eie prestige as sy toekomstige bruid!"
"Jy verstaan nie. My vader—"
"Wou nie hê jy moes gesien word as een wat opdragte vat van 'n vrou nie!" het sy geskree. "So in plaas daarvan, het jy jou belofte gebreek. En so het ek ons verlowing afgebreek!"
Sy het genot gekry in Jamin se gewonde uitdrukking en sy draai haar rug op hom en kruis haar arms. Jamin maak 'n geluid, amper soos 'n eend wat se nek omgedraai word.
"Ons het jou gesê dit sal gebeur!" het Firouz gesê.
"Die vroue in Immanu se huis het altyd die kilts gedra , " het Dadbeh gesê.
"Ninsianna is net kwaad dat jy nie toelaat dat sy op jou kop sit nie, " het Tirdard gesê.
Jamin se wang kriewel terwyl sy afkyk na sy luukse vier-gelaagde kilt, wat hom merk as 'n persoon van prestige.
"Miskien is dit hoekom jy haar so aantreklik vind?" het Firouz gesê . "Jy wil hê sy moet jou pligte aanvaar?"
Dadbeh hou sy hand tussen sy lieste.
"O! Jamin—" het Dadbeh in 'n hoë falsetto stem gesê. "Maak die bed panne leeg en diens my dan met jou tong."
"O, Ninsianna—" help Firouz met 'n valse bas stem "— ek is jou slaaf!"
Hy gee voor om Dadbeh se hand te lek.
"O Ja! O! OO-oh!" Dadbeh kreun met vals plesier. "Moenie ophou nie! O! Jamin! Volgende moet jy my tone suig!"
Tirdard buig voor oor, en hou sy maag vas soos hy gelag.
Jamin se oë groei donker met woede. Hy wys na Ninsianna.
"Jy sal weg kom van hierdie vervlakste gevalle ster!"
Sy steek haar ken uit.
"Ek sal nie!"
"O, Ja jy sal!"
Die water spat rondom hom soos hy in die oase instap, asof die water self wou vlug. Ninsianna hardloop vir die teenoorgestelde kant van die spruit, haar hart klop uit haar bors toe Jamin haar inhaal. Hy vat haar aan die arm.
"Kom ons gaan!"
"Jou pa het my gestuur om—"
"Nee!" Sy skop en slaan hom. "Jy is nie my hoof nie! En ek sal nie met jou trou nie! "
Jamin gryp haar hare vas.
"Jy sal my behandel met respek!"
"Ek sal n—"
Haar skree was kort gesny toe hy haar gesig onder die water druk. Met 'n paniekbevange skree, het Ninsianna geveg om sy greep te breek, maar hy sy vingers stewig in haar hare vas geanker. Met 'n rowwe pluk, trek haar terug bo die oppervlak.
"Gee jy op?"
"Nee!" uiter sy. "Ek sou liewer ŉ bok trou!"
Die krygers terg hom.
"Het jy hulp nodig met daai bok ooi?" lag Siamek.
"Nee," het Jamin gesê. "Daar's niks wat ŉ goeie pakslae nie sal genees nie."
Ninsianna se bloed kook. Hoe durf hy haar behandel haar met sodanige disrespek? Nie net was sy die dogter van 'n shaman nie, maar sy was Lugalbanda se kleindogter! 'N vegter-shaman so kragtig hy kon die harte van hul vyande stop!
Sy dink aan al die verskriklike dinge wat sy wou doen aan hom. Die dinge wat hulle gefluister het haar oupa kon doen, dinge wat haar Ma haar Pa verbied het om te doen. Die energie wat sy vroeër gevoel het toe sy die spies uit Mikhail se bors getrek het suis deur haar liggaam. Sy vorm 'n vuis, en slaan Jamin so hard as wat sy kon.
"Ek sal liewer sterf!" skree sy.
Toe sy hom tref, verbeel sy haar sy slaan hom met 'n klip.
amin se kop buig terug.
"Jou, bi—" skree Jamin.
Die res van wat hy sê word afgesny toe hy haar gesig weer onder die water druk.
Water loop in haar neus in. Sy skop en slaan met al haar mag, maar Jamin was meer as twee keer haar gewig en het haar aan die hare beet. Met 'n harde pluk, trek hy haar rug na die oppervlak.
"Nooit!" sy hyg na haar asem.
Sy skop hom met haar hak in die testikels.
"Eina!" Jamin vou dubbeld.
"Hey, Jamin," het Firouz gesê. "Ek dink jy jou moses tee gekom!"
Jamin se gees-lig verander 'n woedende skadu van karmosyn.
"Ek sal jou ŉ bietjie respek leer, vrou!"
Hy dompel haar kop weer onder die water, en hierdie keer hy gehou haar daar, totdat dit voel asof haar longe gaan ontplof. Haar ledemate raak swak soos haar liggaam haar suurstof opgebruik. Haar hartklop hamer in haar ore. Die wêreld raak donker en ver weg.
' Ma? Help My...' het sy gebid. 'Ek is nie sterk genoeg is om hom op my eie te veg nie...'
Skielik verlos Jamin sy greep. Sy kom weer bo die oppervlak uit, snak na kosbare lug. Al vyf mans staar na die lug kano. Mikhail kom teenoor hulle aangeloop met sy een goeie vlerk uitgestrek, die ander sleep nutteloos agter hom.
"Gevlerkte demoon!" skree hulle almal.
Die krygers lig hul spiese op.
Op die voorkant van Mikhail se hemp, het sy bloed gedroog in 'n donker bruin vlek.
"Hy is my beskermer ," skree sy, in die hoop om hulle af te skrik voordat hulle agtergekom hoe erg beseer was hy. "Loop, voor hy jou dood slaan!"
Mikhail hou 'n soort van stok vas. Soliede swart. Groter as 'n mes. 'N bout van blou weerlig skiet uit die einde soos 'n vuurbal. Rotse ontplof naby die vegter se voete, en gooi hulle agtertoe asof hulle deur 'n kudde aurochs bestorm is. Rook en 'n reuk soos 'n donderbui hang in die lug. Met 'n skree, hardloop die krygers weg.
Jamin vat haar en stamp haar agter sy rug in. Hy staar na die spies wat hy agter gelaat het op die bank van die spruit, ongetwyfeld bereken hy sy beste kans om hoë grond te herwin.
Mikhail beduie na hulle met die vreemde, swart vuur-stok.
"Lig di dul ," brul hy.
A tweede bout van weerlig land verskriklik naby aan Jamin se sy. Die water slaan soos ŉ fontein op in die lug, reën dan af, en skok hulle met 'n onaangename sensasie asof hulle albei gesteek word deur ŉ nes bye. Jamin skrik, maar hy laat haar nie gaan nie.
Staan agter my," het Jamin gesê. "Ek sal jou beskerm."
Mikhail wys die vuur-stok na Jamin se bors.
"Ninsianna, teacht anseo!" Hy beduie vir haar om uit die spruit uit te tree.
"Oor my dooie liggaam!" skree Jamin.
Hy steek sy bors uit en staan wyd om so bedreigend te verskyn as wat 'n man moontlik kon terwyl hy middellyf diep in die water staan met geen wapen en nêrens om te hardloop nie.
Die twee alfa-roofdiere staar na mekaar, albei van hulle gretig om haar as hul prys te eis. 'N rilling van opwinding rimpel deur Ninsianna se liggaam. Watter vegter sou wen? Mikhail het die hoë grond, maar hy was ook erg beseer, terwyl Jamin in top fisiese vorm was. Sy moes sy aandag aftrek voordat hy besef die donker kleur op Mikhail se hemp was bloed.
Sy vorm van 'n vuis, en tref Jamin in die gesig.
Sy breek vry.
Water spat, sy skarrel na die oewer van die stroom. Krale van koue sweet blink bo sy blou lippe soos Mikhail swaai , hy kan skaars op sy eie voete staan met sy beserings. As hy bewusteloos raak, sou Jamin hom sekerlik doodmaak. Sy hardloop in sy arms in en gryp hom om die middel asof sy haar minnaar omhels.
"Hang aan," fluister sy.
Sy gebruik elke flenter genesing energie wat sy ooit besit het, roep daarop en voed dit deur haar hande. 'N warm, aangename gevoel rimpel deur haar liggaam. Mikhail hou op swaai.
Jamin kyk van haar na Mikhail, sy swart oë gevul met ontsteltenis, en dan haat soos hy spring tot die gevolgtrekking dat Ninsianna bedoel vir hom om na te spring.
"Jy het gesê jy het my lief?"
Die hoof se seun tree in teenoor haar, sy hand uitgestrek soos 'n algemene bedelaar. Ninsianna lig haar ken en druk Mikhail in 'n universele, vroulike simbool van myne.
"Ek het nooit gesê ek was lief vir jou nie," uiter Ninsianna. "Ek het jou gesê ek sou met jou trou omdat jy belowe het om my soos 'n gelyke te behandel! Maar toe breek jy jou belofte, en ek het iemand beter gevind!"
Jamin staan geskok.