#JongStemme: Om aan 'n gemeenskap te behoort | Maroela Media
Deur Myrtle Endley
Behoort? Behoort ek? Behoort jy? Waar behoort ons? Hoe behoort ons? Kan ons behoort?
Elkeen van ons doen wat ons dink nodig is om te voel ons behoort. Fietsryers, skaakspelers, kerkgangers, kinders … dis 'n gemeenskap. My gemeenskap en jou gemeenskap.
Is dit moontlik dat ons werklik sáám 'n gemeenskap kan skep en op die koop toe 'n wêreld waar ons veilig kan voel?
Ek moet myself die vraag afvra: Voel ek werklik veilig? Ek praat nie van 'n verbrokkelende land of 'n dalende ekonomie nie, want dit is dinge wat ek sal kan hanteer wanneer ek weet dat ek geliefdes het wat my ondersteun. Maar wat van mense wat dit nie het nie?
My ouma het tydens die Tweede Wêreldoorlog grootgeword. Die stories wat ek van haar kindertyd hoor, gaan nie oor hoe skaars kos was nie. Ja, ek het miskien al een of twee stories van die rye waarin hulle moes staan om te kon kos kry, gehoor. Wat ek wel weet (en gereeld hoor), is hoe goed haar ma en pa was, hoe hulle haar grootgemaak het, die appels wat hulle gedeel het en die tyd wat hulle saam spandeer het. Behoort … dit het 'n tydjie geneem, maar sy het daar behoort en dit is wat sy oordra.
Elke generasie het 'n geveg om te veg. Hoekom is dit vir my so belangrik om te behoort? Dan besef ek, dit is menslik. Dit prop die filmteaters vol – daardie begeerte wat onbeantwoord in elke kyker woed. In 'n onlangse film wat ek gekyk het, verloor die held alles en dan verander hy die toekoms van 'n nasie in die vorm van 'n slaaf. Wat vir ons generasie voorlê, is nie noodwendig 'n "Victoria Cross" vir dapperheid nie, en ons gaan ook nie noodwendig die toekoms wat ons kan verander, sien nie. Is jy steeds bereid om jou lewe vir die alledaagse neer te lê?
Wat as ons dit ons missie maak om gemeenskappe te skep waar mense kan voel hulle behoort? Dit is nie so opwindend soos om 'n vegvlieënier te word nie, maar dalk, in plaas van 'n generasie van ouers wat êrens op 'n oorlogsveld verlore gegaan het, kan ons 'n generasie van ouers word wat werklik in ons kinders se lewens teenwoordig is. Nie in die vorm van die regte reëls en die regte manier hoe om hulle groot te maak nie, maar om onvoorwaardelike liefde oor hulle uit te stort; om hulle daarvan bewus te maak dat hulle behoort. Wat daarvan as ons dit aan ons gemeenskap kan oordra?
Wat daarvan as ons 'n omgewing kan skep waar mense veilig voel? Waar liefde gekultiveer kan word en die gemeenskap daarin gesond kan word? Ons kan hier en nou 'n verskil maak. Die kern lê in die klein aksies. Luister régtig wanneer jy met iemand gesels. Moenie luister om 'n antwoord te gee nie, maar luister omdat luister lúister is. Probeer die fokus van jouself af verskuif! Daardie slaaf kon 'n nasie verander omdat hy gekiés het om nie in sy omstandighede vas te kyk nie. Ons kan ander mense se omstandighede verbeter – ons het daardie mag. Is jy bereid om bietjie van jouself op te offer, om 'n werklike verandering te bring en 'n vol, gesonde gemeenskap te skep?