Tien lesse uit Senekal-gebeure | Maroela Media
Die afgelope tyd se gebeure by Senekal het tot soveel berigte en gerugte gelei, dat dit moeilik is om sin uit alles te maak. Daar staan vir my tien lesse in die gebeure uit.
Les 1: Boerelewens maak nie (regtig) saak nie
Die meeste nuus oor Senekal het die sentrale punt gemis: die gruwelike moord op 'n jong wit boer, Brendin Horner. Die meeste politici, joernaliste en kommentators wil die storielyn versag deur te sê dat "plaasmoorde deel is van die geweldsmisdaad wat almal in Suid-Afrika raak, en dat ras en politiek nie 'n rol speel nie".
Natuurlik is elke moord tragies en verwerplik. Die rassefaktor kan egter nie weggepraat word by plaasmoorde nie. Radikale swart politici teiken immers wit boere vanweë hul ras. Dit geld nie net vir openlike rassisme soos Malema se Kill the Boer-opswepery nie. Die ANC noem boere gereeld gronddiewe, en die onteiening sonder vergoeding van wit boere se grond is hul amptelike beleid.
Daar woed al jare lank 'n giftige politieke klimaat teen wit boere. Niemand kan nou mos verbaas wees as dit tot moorde lei nie?
Die meesterstorie oor Senekal is egter nie die sieklike moord op Brendin Horner nie. Julius Malema dreig twee dae voor die tweede hofverskyning met 'n rasseoorlog. Daarby sing sy ondersteuners "Kill the (wit) Boer" tydens 'n hofsitting oor 'n moord op 'n wit boer. Hoe siek is dit? Maar dis nie al nie. Langs Malema sit die minister van polisie tjoepstil langs 'n grootmond-politikus wat die land met 'n rasseoorlog dreig, wat in werklikheid vír plaasmoorde kom betoog, en wie se ondersteuners openlik 'n haatlied – wat deur die hooggeregshof as haatspraak verklaar en verbied is – sing!
Anti- (wit) boer-rassisme word genormaliseer en selfs polities geregverdig. Die feit is, boerelewens maak nie regtig meer saak nie, want dit word weggepraat as "gewone" moord.
Les 2: Malema en die Media
Julius Malema, Bheki Cele en Ayando Dlodlo in die hof. Foto: Christel Cornelissen
Daar is 'n wedersyds afhanklike verhouding tussen Malema en die media. Malema soek publisiteit, en die media soek nuus. Malema en sy EFF is grootliks 'n mediaskepping, en hy is die liefling van talle joernaliste.
Die EFF het tydens die streng inperkingstyd verdwyn, omdat hulle nie die nuus kon haal nie. Die meeste medianuuskanale slurp bykans alles vir soetkoek op wat Malema sê of doen. Daar word wel oppervlakkige kritiek oor hom gelewer, maar daar's uiters min deurtastende beriggewings wat sy naakte haat en rassisme blootlê vir wat dit is.
Les 3: Mag word 'reg'
Daar is al talle en talle sake teen Malema gemaak, maar daar gebeur niks nie. As organisasies soos AfriForum dit nie dryf nie, doen die polisie en vervolgingsgesag dit nie. So word mag "reg", en doen Malema en sy ondersteuners al meer net wat hulle wil. Daar's mos nie gevolge nie. Politieke mag het verkeerd "reg" gemaak.
Les 4: ANC- en EFF-vennootskap
Dit word al meer duidelik dat daar 'n onuitgesproke vennootskap tussen die ANC en EFF is. Dit het nie net uitgekom in die twee se samespanning met die ontseteling van die DA in Pretoria, Johannesburg en Port Elizabeth nie. Die EFF is die ANC se nieamptelike jeugvleuel, wat die politiek in die land na links druk. Wanneer die EFF dreig om iets met wapens te doen, kondig die ANC aan dat hulle dit eerder met wette sal vermag. So kry die regering dit reg om "gematig" voor te kom as hulle radikale wette deurvoer.
Les 5: Dubbele standaarde
Daar is al hoe meer dubbele standaarde in die land as dit by ras kom. Twee boere word vervolg oor 'n polisiebakkie, maar daar is geen vervolgings teen die EFF se jare lange grootskaalse verwoesting nie (soos, byvoorbeeld, onlangs by Clicks). Die sowat 13 000 aanvalle en sowat 2 000 moorde op wit boere sedert 1994, trek baie minder aandag as een wit "rassis" se twiet. Helen Zille het betekenisvolle opmerkings oor hierdie "nuwe rassisme" gemaak.
"Whites fulfil all the criteria for becoming a scapegoat for contemporary South Africa's problems and policy failures — just as 'the British' remain the scapegoat for populist racial nationalism in Zimbabwe, 35 years after independence.
Les 6: Plaasmoorde deel van groter prentjie
Plaasmoorde vorm deel van die groter prentjie van staatsverval in die land. Dit behels die verval van plattelandse dorpe, swak staatsbestuur, geweldsmisdaad, die ekonomiese resessie, rekordhoë werkloosheid en die algemene mislukking van die ANC-regering
Les 7: Minderhede het minder regte
Die Grondwet se papierwaarborg dat almal dieselfde regte het en ewe gelyk is, is deur die praktyk ingehaal. Rassebeleid is ná 1994 nie afgeskaf nie, maar net onder nuwe bestuur geplaas. Dr. James Myburgh het uitgewerk dat daar al 83 stukke wetgewing oor ras deur die ANC-regering deurgevoer is.
Die grondwetlike hof het self al bevestig dat ras bepalend is vir werksgeleenthede. Die hof het by monde van die hoofregter dit duidelik gemaak dat die regsprekende gesag die wetgewende en uitvoerende gesag se ideologie van radikale transformasie van die totale samelewing deel. Die Grondwet verskans meerderheidsregte in plaas van minderheidsregte.
Die werklikheid is dat die regte van lede van die meerderheid swaarder weeg as die regte van die minderhede. Die ergste is dat hierdie rassebedeling so genormaliseer word dat baie mense sal ontken dat daar diskriminasie teen minderhede is. Hulle dink dis "normaal".
Les 8: Minderheidsbestaan op platteland word onvolhoubaar
'n Minderheid met politieke mag kan sorg dat die voorwaardes vir 'n volhoubare lewe van 'n minderheidsgroep in die platteland bestaan. Dit behels sake soos Westerse dorpsbestuur, veiligheid, eiendomsreg, infrastruktuur, werkende staatsdienste en kulturele instellings soos skole en ouetehuise. Hierdie voorwaardes vir die volhoubare bestaan van 'n minderheidsgroep het nou verval, en die meerderheid beheer bykans alle aspekte van minderhede se lewens.
Les 9: Vervreemding
Die Senekal-gebeure het weer eens gewys hoe diep die vervreemding tussen die regering en Afrikaners is. Daar is bitter min vertroue waarop gebou kan word, en daar bestaan min aanduidings dat die ANC besef dat 'n nuwe skikking in die land nodig is om al die krisisse te oorkom. Hoewel persoonlike verhoudinge tussen mense van verskillende rasse nog goed is, lei die swak politieke verhoudinge tot vervreemding. ANC-politici gebruik wit mense as sondebokke om die aandag van hul mislukkings af te lei. Dit word al meer gewild om téén wit mense te regeer. Politici hoop moontlik om Afrikanerstandbeelde na 'n sogenaamde "Park van skande" te verskuif, sodat dit die aandag van die "monumente" van ANC-skandes en mislukkings sal aflei.
Les 10: Ons wil, kan, en sal self
Die mislukking van ANC-bestuur in die land, noodsaak groter Afrikaner-selfbestuur. Ons het nie 'n ander keuse nie. Die enigste toekoms wat ons gaan hê, is die een wat ons self skep. Gelukkig hoef ons nie voor te begin nie. Ons bou lankal reeds aan groeiende selfbestuur deur die netwerk van selfhelporganisasies wat die Solidariteit Beweging oor die afgelope jare opgebou het. Die uitdaging is wel om in die lig van die versnellende staatsverval wat nou ervaar word, na 'n nuwe rat van versnelde opbou oor te skakel.
Kom ons eer die nagedagtenis van Brendin Horner, deur hierdie lesse te gebruik om die omstandighede vir 'n volhoubare vrye, veilige en voorspoedige voortbestaan te bou, ook vir Afrikaners.
Jy slaan die spyker op die kop, mnr Buys!
Les nr 11: Die land lyk so omdat ons minderhede nie wil saamstaan as een nie. Die blankes alleen is in 50 verskillende groepies verdeel. Ek skaam my voor die wêreld. Dan sê ons nog ons dien een God. Skandelik.
Feite Flip, feite!! Een nog meer les: Afriforum en Solidariteit se mediaveldtog oorsee om hierdie feite van Flip uit te wys mag nie verslap nie sodat niemand in die buiteland onder enige illusies verkeer van die ANC se ware kleure nie. Ons is inderdaad deel van 'n 'slow war' waar terreur maar net aan misdaad toegeskryf word.