Opmerkings oor persoonlike ruimte: 'n Kanadese Expat in Turkye - Inligting
Soms besef ons nie hoeveel ons ons idee van persoonlike ruimte waardeer voordat ons in die buiteland woon nie.
Voor die reis het ek nooit besef hoe min ek wil raak nie.
Natuurlik, drukkies is goed. Ek gee nie eens om van 'n beknopte motorrit of 'n te hoë hysbak nie. Ek het gedink dat my gemaksones gemiddeld in terme van liggaamlike kontak was.
Verlede jaar het ek my limiet geleer.
In Turkye, selfs in die dik hitte van 'n Istanbul-somer, sou my ESL-studente mekaar groet met ernstige drukkies en soene. Ek doen dieselfde as ek 'n tyd lank nie 'n persoon gesien het nie, maar dit was 'n alledaagse gebeurtenis, die Turkse ekwivalent van my Noord-Amerikaanse oogkontak-en-knik-groet. Hier het liggame altyd naby gekom. Ek hou nie daarvan nie, veral in die somer van kaal vel en ewige sweet.
U kan die laaste sigaret- of kebab-middagete van u vriende in 'n oogwink snuffel. Beslis nie die dinge van 'n goeie student-onderwyser-verhouding in my boeke nie.
Dit was natuurlik nie net die sweetfaktor nie. Dit was ook die soen. Al wat soen! Die een wang en dan die ander, die twee gesigte wat gevaarlik naby weef, die neuse raak amper. U kan die porieë van u vriende bestudeer as u wil. U kan die laaste sigaret- of kebab-middagete van u vriende in 'n oogwink snuffel. Beslis nie die dinge van 'n goeie student-onderwyser-verhouding in my boeke nie.
Sommige studente sal my omhels soos in enige onderwyser. Ek weet hulle kan voel hoe my liggaam styf word, terwyl my kop rondslaan en probeer om dit oor te haal. Ek wou die vriendelike gebaar op een of ander manier teruggee. Ek sou probeer om nabyheid op die Kanadese manier te bied; grappies kraak, vrae stel, komplimente gee. Hoe meer ek mondelings oopgemaak het, hoe meer daaglikse omhelsings het my pad gekry.
Hoe groet u mense in Kanada? Hulle vra. Ek het 'n golf, 'n knik, 'n handdruk gedemonstreer, met die wete dat dit relatief ysig lyk. Die gesprek wat daaruit voortgevloei het, het geklink soos 'n tienerseun wat probeer om sy meisie na die eerste basis toe te trek. So, wat van soen? Nie eers 'n bietjie nie? Maar dit is lekker om iemand te soen, dit wys liefde. Het u dit al probeer? U moet dit probeer. Jy hou daarvan.
Ek het geweet my weerstand was meer persoonlik as kultureel. Alhoewel ons nie 'n groot groep in Kanada is nie, het ek baie Noord-Amerikaners geken wat by hierdie Turkse gewoonte kon aanpas. Ek sou uitgeweke vriende op straat en in kafees sien, en hul vriende met smeekende soen groet. Dit was vir my 'n klein aanpassing om te maak, maar dit sal net nie reg sit nie.
Ek sou na die klas met ander onderwysers daaroor praat en verskonings uitspoeg.
"Dit is somer! Almal sweet! Ek is stink, hulle is stink. '
'Dit vervaag die skeiding van die onderwyser / student; ek kan nie die eksamen van iemand wat ek daagliks knuffel, gradeer nie!'
'Hoe gaan dit met 'n kompromie? Ek sal dit net met vrouens doen, en hulle moet oor 'n sekere ouderdom wees, of dit voel vreemd. Agtien? Negentien? "
Ek het obsessief geklink, met hierdie klein kulturele verskil, hierdie hik, wat anders 'n fyn, vriendelike verhouding met 'n lieflike groep mense was.
Ek het probeer om 'n les daaruit te maak, 'n onderrigpunt wat uit kulturele verskil kom. Ons lees artikels oor persoonlike ruimte, praat oor fisieke kontak in verskillende kulture: die handdruk, die boog, die drukkie, verskillende vorme van dieselfde sentiment. Die klas het met belangstelling na die inligting gegaan, maar in my geval het dit soos verskonings gevoel.
'Maar in Japan buig hulle net!' Ek sou sê, handboek in die hand soos 'n wit wit vlag. Ek regverdig my stywe drukkie desperaat terwyl 'n vriendelike Turkse student voor my staan ​​en verward lyk. Hul vorige Engelse onderwysers het dit gedoen. Hul buitelandse vriende het dit gedoen.
Maar hoekom? Waarom hou Kanadese nie daarvan om aan te raak nie? Ek kon sien hoe hulle die logika oor en oor draai en probeer om hierdie hardnekkige feit te ontsyfer. Dit is koud daar, jy moet meer raak as ons, om warm te bly!
'Ons hou nie daarvan nie, ons doen dit nie so gereeld nie.' Vir my studente was dit die toonbeeld van ywerigheid. Vir hulle was konstante liggaamlike kontak net so natuurlik soos asemhaling. Op 'n dag het 'n stil sakeman in die klas opgejaag. 'Geen wonder dat Kanada 'n klein bevolking het nie,' het hy gesê, 'jy kan nie babas maak as jy nie aan jou vrou raak nie!'
En dit was gelukkig toe die spanning opgehou het. My anti-omhelsing het 'n ander klas grap geword, soos Emre altyd laat was, of Bashak se neus altyd in haar Turks-Engelse woordeboek begrawe is. Elke dag sou iemand grappig maer, en ek sou my rol speel met stywe skouers en bultende oë. Dit het die weg gebaan vir meer besprekings oor Kanada, Turkye en hul verskille.
Maande nadat die klas geëindig het, het ek van my oudstudente in 'n kafee raakgeloop. Daar is drukkies uitgeruil, en elkeen was opreg.
Het u al ooit die verskille in persoonlike ruimte of groete besef tydens reis of in die buiteland? Deel u ervarings in die kommentaar-afdeling.