Wat is die verskil tussen ons en ander wat onafhanklikheid soek?
Selfbeskikking en die reg om jouself binne jou eie grondgebied te regeer, is baie meer populêr as wat mense mag dink. Sedert die land op 'n skinkbord weggegee is, het ander groepe in ander wêrelddele daarin geslaag om hulle vryheid te bekom, byvoorbeeld:
Na 'n oorlog van 22 jaar het Suid-Soedan in 2011 amptelik van Khartoem afgeskei;
Ironies genoeg, het die Sowjetunie tussen 1990-91 weer in aparte state begin opbreek, twee jaar voordat die De Klerk-verraaiers hierdie land aan die kommuniste oorhandig het.
Selfs in Afrika het Eritrea na 'n rewolusie in 1991 van Ethiopiё afgeskei;
Die stryd van die Kataloniёrs teen die Spaanse regering vir hulle selfbeskikking is gereeld in die nuus.
Die Skotte, Noord-Ierland en Wallis soek onafhanklikheid en so is daar ander, die Friese, Walloniёrs, Venesiёrs, Suid-Tirolers en talle ander wat wil wegbreek van nasionale oorheersing. (Sien gerus aangehegte kaart van hoeveel groepe sesessie soek.)
Wat is die verskil tussen hulle en ons? Die stryd is groot en onregverdig, maar die belangrikste is dat hulle behoort tot dieselfde land en volk waarvan hulle wegbreek. In die geval waar daar wel verskille is soos taal of kultuur, is hulle in uitkyk nie ver verskillend nie.
Maar hoe verskil ons stryd van die res? Nie een van die vooraf groepe word geforseer om saam met onassimileerbare volke wat op elke vlak van lewensbestaan verskil saam te leef nie en die belangrikste is dat nie een van daardie groepe is onderhewig aan 'n fynbeplande moordkampanje nie.
Die grootste rede waarom hulle wil afskei is omdat hulle nie hulle lewe volgens hulle eie aard kan uitleef nie en te hoё belastings betaal, en dit maak hulle woedend. Maar ons wat die land met bloed gekoop het en daagliks verder moet aanskou hoe ons mense se bloed steeds gestort word, wil nie saamwerk om af te skei om in vrede in 'n eie grondgebied te leef nie.