Lesersbrief: Waarom is Afrikaners polities irrelevant?Bouwe van der Eems. Foto: Verskaf. Bouwe van der Eems van Milnerton skryf: Sedert die einde van die Nasionale Party se bewind in 1994 het Afrikaners se politieke invloed gekwyn tot byna niks. Een van die redes hiervoor is dat partye wat die belange van Afrikaners probeer bevorder, oorwegend konserwatiewe politiek bedryf het. Vir legio redes is hierdie soort politiek egter ’n resep vir mislukking. Konserwatiewe bewegings probeer om inisiatiewe van progressiewe bewegings te stop. Wanneer so ’n poging 100% suksesvol is, is slegs verhoed dat ’n inisiatief op daardie oomblik geïmplementeer word. Dis egter slegs ’n kwessie van tyd totdat die progressiewes die inisiatief op ’n slimmer manier weer probeer invoer. Konserwatiewe bewegings kan dus hoogstens die agenda van die progressiewe beweging vertraag, maar nooit werklik stop nie. Hulle bereik slegs ’n tydelike wapenstilstand, maar nie oorwinning nie. Meer dikwels word die progressiewe inisiatief slegs gedeeltelik gestop, en in daardie geval het die progressiewe beweging gewen. Alhoewel hulle een stappie terug moes gaan, het hulle nog steeds twee stappies vorentoe gegaan. Die belange van die konserwatiewe beweging se ondersteuners het slegs stadiger versleg, maar nie verbeter nie. Progressiewe bewegings het ’n toekomsvisie van ’n beter samelewing waarna hulle streef, en die inisiatiewe wat hulle voorstel, is stappe om daardie toekomsvisie te verwesenlik. ’n Toekomsvisie inspireer, aangesien min mense werklik tevrede is met die status quo. Die konserwatiewe beweging het egter nie ’n toekomsvisie nie en kan daarom nie inspireer nie. Hulle kan slegs argumenteer dat die utopiese toekomsvisie van die progressiewe beweging in werklikheid ’n distopie gaan wees. Hul oninspirerende boodskap is dat dit beter is om te bly leef met die duiwel wat jy ken, as die duiwel wat jy nie ken nie. Konserwatiewe bewegings probeer om die status quo te behou. Solank niemand probeer om die status quo te verander nie, doen hulle niks nie. Progressiewe bewegings daarenteen is ontevrede met die status quo, en is konstant besig met nuwe inisiatiewe om die status quo te verander. Om dié rede is progressiewe beweging beter voorbereid vir die stryd en het hulle die voordeel van verrassing. Die progressiewe beweging se inisiatief word oor ’n lang termyn agter die skerms voorberei. Slegs wanneer die inisiatief voor die skerms sigbaar word, kan die konserwatiewe beweging begin reageer. Dan moet daar inderhaas geanaliseer word wat die probleme met die inisiatief is en steun gewerf word om dit te stop. Soms moet van dringende hofbevele gebruik gemaak word. Om oor ’n kort termyn iets te probeer stop is duurder en meer riskant as om oor ’n lang termyn voor te berei in te voer. As gevolg van bogenoemde redes het konserwatiewe bewegings min sukses. Veral waar die gevestigde orde progressief is, en die opposisie konserwatief is. Aangesien die belange van Afrikaners hoofsaaklik bevorder is deur konserwatiewe organisasies, het die politieke invloed van Afrikaners gekwyn. ’n Organisasie wat die belange van ’n gemeenskap wil bevorder, moet ’n gemeenskap inspireer met ’n positiewe toekomsvisie en ’n plan om dit te bereik. So ’n plan moet moontlik wees. Dis om op klein skaal te begin en oor tyd uit te bou. Die implementering van die plan moet ook nie afhanklik wees van die goedkeuring van die gevestigde orde nie, anders moet jy onbepaald wag vir genoegsame politieke steun voor die eerste stappie geneem kan word. ’n Positiewe toekomsvisie kan mense inspireer. ’n Plan wat klein kan begin, sonder toestemming van die gevestigde orde, het ’n groot kans op sukses, en elke klein stappie wat gevorder word, verhoog die vertroue dat die toekomsvisie eindelik bereik kan word. ’n Mooi voorbeeld van so ’n toekomsvisie met ’n plan is die strategie van Elon Musk. Sy toekomsvisie is om alle energie deur middel van sonkrag op te wek, en hy het ’n kommersieel haalbare plan om hierdie visie oor tyd te bereik.