Van Belmont na Fort Donelson (winter 1861-1862) - Die versamelings - 2022
In die Westerse operasieteater - met ander woorde in die gebied tussen die Appalachen en die Mississippi - was daar geen aanduiding dat die strategie van die Unie, versigtig en selfs versigtig, so 'n skitterende sukses sou ervaar as van die eerste maande van die jaar 1862. En nog minder dat dit 'n voormalige bedankende beampte sou wees, word alkoholisties nadat hy sy herlewing in die burgerlike regering, wat die hoofprojekbestuurder sou word, gemis het. Tog was dit inderdaad deurslaggewende oorwinnings vir die Noorde wat 'n sekere toekenning in Februarie 1862 sou behaal.
'N Onwaarskynlike wenner
Hiram Ulysses Grant is in 1822 in Ohio gebore. Alhoewel hy geen belangstelling in die beroep van wapens gehad het nie, is hy in 1839 deur sy ouers na die West Point Military Academy gestuur. Verkeerd gelys as 'Ulysses Simpson Grant, sal dit hierdie naam daarna behou. Toe hy in 1843 vertrek, word hy na 'n administratiewe pos gestuur. Hierdie posisie, sowel as sy afkeer van oorlog, het hom nie verhinder om met onderskeiding in Mexiko te dien nie, en tydens die konflik twee patentbevorderings gekry. Maar in 1854 is hy betrek deur 'n ander beampte wat beweer het dat hy hom dronk betrap het, en Grant het skielik verkies om te bedank eerder as om 'n krygsraad te waag.
Grant het toe sy hand probeer by verskillende aktiwiteite, waaronder boerdery in Missouri - hy het selfs 'n slaaf daar besit - maar sonder veel sukses, soveel so dat hy uiteindelik in sy pa se looiery gehuur is weens gebrek aan iets beters. Een van die redes vir sy chroniese mislukkings was: sy voorliefde vir alkohol. Alhoewel dit lyk asof die openbare gerug en dan die legende die werklike omvang van Grant se alkoholisme baie oordryf, was die feit dat hy nie altyd die moeite gedoen het om sy toestand te verberg as hy dronk was nie, genoeg om dit vooraf te gaan deur 'n rampspoedige reputasie.
Alles het in 1861 verander toe die burgeroorlog uitgebreek het. Alhoewel sy versoeke om terug te keer diens toe deur die weermag geïgnoreer is, sou Grant meer sukses met die goewerneur van Illinois, waar hy woon, behaal. Sy ervaring in militêre administrasie sal van onskatbare waarde wees in die organisering van die kontingent vrywilligers wat Illinois aan die federale weermag moet verskaf. In Junie 1861 word hy uiteindelik aangestel as kolonel van die 21de Illinois Regiment, en die taak was om die veiligheid van die spoorlyn tussen Hannibal en St. Joseph's in die noorde van Missouri te verseker. Die volgende Augustus is Grant aan die hoof van die Kaïro militêre distrik. Kort na die vertrek van Missouri sou die spoorwegbrug in die Platterivier die onderwerp wees van een van die eerste guerrillabedrywighede in die streek, en ongeveer 20 mense dood toe dit in die proses gesaboteer het. van 'n trein.
Die opdrag wat aan Grant gegee is, was ver van triviaal. Kaïro, aan die suidelike punt van Illinois, was 'n beskeie stad. Maar die stad was geleë tydens die samevloeiing van die Mississippi en Ohio, wat die strategiese posisie van die uiterste belang vir die beheer van hierdie twee riviere gegee het. Dit was Grant wat op 6 September 1861 Paducah, in die samevloeiing van Ohio en Tennessee, beset het in reaksie op die suidelikes se skending van neutraliteit in Kentucky. Gedurende die volgende maande is beduidende magte in Kaïro gekonsentreer vir toekomstige aanvalle langs die rivier, en aan Grant toevertrou.
Kaart van die westelike punt van Kentucky, geannoteer deur die skrywer.
Die Slag van Belmont
Vroeg in November 1861 is generaal John C. Frémont onthef van sy bevel oor die militêre departement van Missouri. Sy opvolger, Henry halleck, sou die opdrag kry om die optrede van die verspreide noordelike leërs van Paducah tot Kansas te koördineer. Halleck is versigtig, selfs skugter van aard, en is meer as 'n teoretikus beskou as 'n man van die veld. Aan die ander kant het hy 'n werklike talent vir personeelaangeleenthede gehad en sou hy uitblink in die bestuur van die weermag - wat, met inagneming van die enorme inspanning wat op hierdie gebied en veral logistiek aangewend moet word, gaan om van onskatbare waarde te wees gedurende die loop van die oorlog.
Net voor hy afgedank is, was een van Frémont se laaste dade om Grant te beveel om te dreig Columbus, in Kentucky. Die doel van die manoeuvre was om die Gekonfedereerdes te dwing om troepe in die streek in stand te hou, en sodoende te verhoed dat hulle versterkings na ander teaters van operasies stuur, en veral in die suidweste van Missouri, waar die Federale vandaan gekom het. Springfield hervat. Grant stuur eers 'n afdeling onder kolonel Oglesby se bevel om in Missouri te betoog, maar toe dit blyk dat die Gekonfedereerde troepe gestuur het om hom te ontmoet, moes die Noordelike generaal sy strategie heroorweeg.
Columbus was ver van 'n teiken om ligtelik opgeneem te word. Sedert sy besetting in September het die suidelike generaal Leonidas Polk Daar was ongeveer 5 000 goed verskanste mans daar. Polk, 'n welgestelde Tennessee-planter wat 'n paar honderde slawe besit, was ook 'n biskop in die Episcopalian Church, wat hom die bynaam verwerf het van Veg biskop, "Die vegtende biskop". Sy belangrikste fokus was op die vesting van Columbus, wat op die oostelike oewer van die Mississippi was, om die stroom van die rivier te keer. Ongeveer 140 swaar gewere het reguit na die stroom gewys, en vir 'n goeie maat het Polk 'n yslike ketting van amper 800 meter lank gesmee en oor die Mississippi gestrek.
Grant het begryp dat Columbus vir die rivier ontoeganklik was, gegewe die nog baie beperkte middele tot sy beskikking. In plaas daarvan om 'n frontaanval te waag, het hy beveel dat Charles Ferguson Smith sy troepe, wat in Paducah, suidwes was, moes skuif om Columbus per land te bedreig. Gedurende hierdie tyd sou hy per boot vervoer word na Belmont, 'n klein gehuggie in Missouri, net oorkant Columbus. Sodoende kon hy Oglesby se manne bedek, verder weswaarts waag, en die beleggeweerbattery wat die Gekonfedereerdes in Belmont gestasioneer het, vernietig sonder om die hele garnisoen van Columbus in die gesig te staar.
Grant het ongeveer 3000 man op ses transportskepe aangepak, vergesel deur twee houtkanonbote, die USS Tyler en die USS Lexington. Dit was oorspronklik net burgerlike skutwiel-skepe, maar een keer deur die VS gekoop en bewapen. Navy, het hulle addisionele beskerming ontvang wat bestaan ​​uit dik houtplanke. Hulle het dus die bynaam gekry houthakkers, woordspeling gevorm op hout (kap hout) en ysterkleed, die term wat destyds gebruik is om na 'n gepantserde oorlogskip te verwys. Grant se mag het bestaan ​​uit vyf regimente wat in twee brigades georganiseer was, onder onderskeidelik die bevel van John McClernand en Henry Dougherty, twee kavalleries en 'n veldartilleriebattery.
'N Beslissende ervaring
Toe sy op 6 November vanaf Kaïro vaar, het hierdie mag nie ongesiens verbygegaan nie, en Polk is gou in kennis gestel. Hy beskou hierdie operasie egter as 'n skyn, en versterk sy posisies nie onmiddellik in Belmont nie. Laasgenoemde is nog net deur 'n infanterieregiment, 'n ruiterbataljon en 'n veldbattery onder kolonel James Tappan verdedig. Dit was eers toe hy verneem dat die Federale omstreeks 08:00 naby Belmont begin land het 7 November 1861, dat hy besluit het om versterkings daarheen te stuur - vier regimente uit Tennessee - onder bevel van sy ondergeskikte, generaal Gideon Pillow. Aan die einde van 'n uur het die Suidlanders in die ry gestaan ​​voor ongeveer 2700 soldate teen Grant.
Terwyl Grant sy voorwaartse elemente aangevra het om die terrein te herverbeter, het die twee noordelike geweerbote die Confederate-batterye van Columbus onbeskof genader. Die vuurwisseling wat hierna gevolg het, was onsuksesvol: die onervare suidelike artilleriste het slegs een treffer op die Tyler, 'n volledige kanonskogel wat 'n matroos doodgemaak het, maar die skip nie beskadig het nie. Die Noordelikes kon op hul beurt nie die vyandelike gewere bereik nie, te hoog op die platorande wat oor die Mississippi uitkyk. Altesaam het die Unie-geweerbote drie retoere onderneem om te probeer keer dat die suidelike swaar gewere Belmont se verdedigers ondersteun. Hoe dit ook al sy, die breedte van die rivier en die hoogte van die bome aan die ander oewer het die Federale troepe van die Suidlanders verduister, wat hul vuur heeltemal onduidelik gemaak het en in wese oneffektief was.
Die geveg het begin 'n beboste lot waar oop ruimtes skaars was en beperk was tot enkele bewerkte lande. Die dik moerasagtige onderbos het vordering veral vir die artillerie bemoeilik. Ontplooi as skermutselaars, het die noordelike infanterie en perderuiters hul suidelike eweknieë die grootste deel van die oggend stadig teruggedruk toe Grant sy magte in die gevegslyn ingespan het. Pillow, 'n onbevoegde offisier wat veral te danke gehad het aan sy verbintenis met die Demokratiese Party omdat hy as generaal aangestel is, het die fout begaan om sy hoofverdedigingslinie nie op die rand van 'n bos te vestig nie, maar in die middel van 'n veld. Sy manne sou blootgestel word aan vuur van 'n vyand wat self die ondergroei kon benut.
Tog was die stryd nog nie verby nie. Toe die noordelike regimente in die veld opkom, word hulle begroet deur 'n koeëlreën en druiweskoot wat hulle gedwing het om skuiling in die ruigtes te soek. Grant het geen moeite ontsien om hulle saam te trek nie en verloor in die proses 'n perd wat onder hom doodgemaak is. Die generaal en sy offisiere slaag daarin om die Noordelike magte in 'n redelike veilige posisie te herstel, beskerm teen vyandelike vuur deur die digte plantegroei. Pillow verloor geduld en vrees dat die ammunisie sal opraak. Toe stuur hy sy troepe in 'nbajonetlading bestem om dit te beëindig. Die Suidlanders het daarin geslaag om deur die middelpunt van die Unie te druk, maar die Federale hergroepeer vinnig hul teenaanval en druk hul vyande terug na hul beginposisies.
Rondom die middaguur was die Noordelike artillerie uiteindelik aan die gang, en het sy suidelike eweknie begin opdok. Die uitruil het geduur totdat die Gekonfedereerde artilleriste, uit ammunisie, onttrek nie. Die Feds het toe die vyandelike infanterie geteiken. Uitgeput en ontneem van steun, het sy gou haar voete verloor en weer in wanorde in die rigting van Belmont teruggeval. Die Gekonfedereerdes het hulself een keer bymekaar getrek in die skuiling van hul kamp, ​​maar die noordelike gewere het vinnig hul wil om te weerstaan, oorkom: hulle het uiteen gesit en twee gewere en honderd gevangenes in die hande van hul teëstanders gelaat.
Die eerste fase van die geveg, vanaf die noordelike landing tot die inname van die kamp. Kaart met die amptelike verslag van generaal Grant, geannoteer deur die outeur. NB: op hierdie kaart en die volgende is Noord links.
Grant se soldate reik toe uit 'n kritieke drumpel wat nie daarin kon slaag om hul oorwinning in 'n ramp te omskep nie. Die soldate het geledere gebreek om die kamp te buit, veral vir kos, terwyl die offisiere meer besorg was daaroor om die oomblik plegtig te gee as om dissipline te handhaaf. McClernand, 'n ambisieuse Illinois-politikus wat al gesien het hoe hy 'n leër lei, het selfs 'n toespraak geïmproviseer te midde van gejuig en patriotiese uitsendings. Soos Grant self later sou skryf, was sy manne soos 'gedemoraliseer deur hul oorwinning ».
Aan die ander kant van die Mississippi het Polk nie die erns van die situasie besef voordat die Federale die kamp binnegestorm het nie. Hy het dadelik gestuur ander versterkings te Belmont: vier regimente en een infanteriebataljon onder kolonels Samuel Marks en Benjamin Cheatham. Wat die gekonfedereerde rivierbatterye, tot dusver blind, betref, kon hulle in die vrye tyd die oop ruimte wat deur die geplunder kamp voorgestel is, bombardeer. Grant het toe laasgenoemde aan die brand gesteek en die doodsbevel per ongeluk onderteken vir enkele gewonde Suidlanders wat in hul tente vergete was. Hul geledere hervorm, die Noordelikes het omgedraai om by hul vervoerskepe aan te sluit.
Cheatham het die Noordelikes agternagesit toe Marks hulle probeer afsny en daarin slaag om hul regterflank aan te val. Die eerste aanval het Dougherty se brigade gelei toe die Suidlanders aangekla het. Die res van die Noordelike mag het hul in die kruisvuur vasgevang in die middel van die veld waar hulle die oggend geveg het, maar Grant hou sy kalmte en sy kanonne afgehaak. Hulle het Marks se mans met druiwe-skoot oorrompel, wat die 31 toegelaat hetde Illinois-regiment om 'n roete na agter te open. Die Noordelike troepe, kort gevolg deur die Gekonfedereerde, slaag daarin om sonder te veel probleme weer aan te gaan danksy die vuur van hul geweerbote, net voor die aand. Die twee kampe het in totaal ongeveer 600 man elk verloor.
Die noordelike generaal sou vrugbare lesse trek uit hierdie geringe betrokkenheid, soos hy later in sy herinneringe sou onthou. Persoonlik by verskeie geleenthede persoonlik in gevaar, het hy onmiskenbare fisieke moed getoon en bowenal die meedoënlose - en soms meedoënlose - wil wat hom vir die res van die konflik sou animeer. Hy het ook geleer watter foute nie gemaak moet word as hy sy mans in die hand wil hou en nie wil sien dat hulle momentum verloor ná 'n aanvanklike sukses nie. Daarbenewens het Grant baie oor homself, maar ook oor sy vyande, ontdek vertroue in hom wat instrumenteel sou wees in sy toekomstige sukses.
Die onttrekking en heraanvaarding van die Noordelikes. Dieselfde kaart as voorheen, skrywersaantekeninge.
Die Slag van Belmont, ondanks die fundamentele karakter vir Ulysses Grant en sy soldate, was 'n skermutseling sonder strategiese betekenis op oorlogskaal. Ander baie groter operasies sou volg, hoewel die resultate waarskynlik verbasend sou wees vir diegene wat dit onderneem het. Met die lesse wat Belmont geleer het, sou Grant 'n halfhartige aanstoot neem'n beslissende oorwinning vir die Unie.
Halleck se onwilligheid
Vroeg in 1862 het die Noord-president, Abraham Lincoln, ongeduldig geraak. In die vorige maande het sy leërs aansienlik gegroei, 'n groot poging om homself toe te rus, en die mans was nou baie beter opgelei as in die vorige somer. Ten spyte hiervan het geen van die belangrikste Noord-generaals 'n ernstige aanval geloods nie. Lincoln is bekommerd oor die politieke gevolge van hul daadloosheid, en dring daarop aan om dit te doen'n algemene aanstoot vir 22 Februarie, verjaardag van George Washington, die eerste president van die Verenigde State.
Reeds van nature skugter, moes generaal Halleck, wat die militêre departement van Missouri beveel het, met ander faktore te kampe hê. Die eerste wasdie gebrek aan verenigde opdrag in die weste. Drie verskillende departemente moes hul pogings daar koördineer: behalwe Missouri, was daar ook dié van Kansas, wat nogal klein was (dit het bedrywighede in Nieu-Mexiko en die Indiese gebied behandel) en die departement van Ohio, wie se troepe was in die oostelike Kentucky gekonsentreer. Halleck moes op sy beurt 'n groot en moeilike gebied bestuur. Sy magte moes die veiligheid van Missouri, 'n staat wat reeds deur suidelike guerrillas geteister word, verseker. Diegene wat aan hierdie taak beskikbaar was, was twee leërs ver van mekaar, dié van Samuel Curtis in die suidweste van Missouri, en dié van Grant in die suide van Illinois.
Laasgenoemde, aangemoedig deur sy semi-sukses van Belmont, het Halleck in die daaropvolgende weke herhaaldelik om toestemming gevra om aan te gaan. Sy idee was om die Tennessee-rivier op te gaan om aan te valFort Henry, wat die Bondslande gebou het om sy koers te beheer. Ongelukkig vertrou sy baas hom nie vanweë sy hardnekkige reputasie as alkoholis nie. Om sake te vererger, kon Halleck nie saamstem oor 'n gemeenskaplike strategie met sy eweknie van die departement van Ohio, Don Carlos Buell. Hy het net 'n beperkte vordering in Kentucky gemaak, waarvan een tot die klein oorwinning op Mill Springs gelei het.
Ondanks al sy foute, en nie die minste nie die onvermoë om goeie betrekkinge met sy ondergeskiktes te handhaaf nie, was Halleck nietemin baie geheg aan militêre behoorlikheid. Nadat hy beveel is om van Lincoln af aan te gaan, het hy dit uitgevoer - anders as byvoorbeeld 'n McClellan. Hy het Grant uiteindelik toegelaat om teen Fort Henry te trek. Volgens Halleck kan dit net wees'n beperkte operasie wat in wese 'n afleidingswaarde het. Grant het in werklikheid net 20 000 man gehad, vergeleke met die 56 000 van Buell. Daar is dus verstaan ​​dat die hoofoffensief die werk van laasgenoemde sou wees.
Die botsing van twee strategieë
Lincoln self het ook baie op Buell gesteun, maar om te verstaan ​​dat jy 'n paar maande moet teruggaan. Toe die eerste Suidelike state Suid-Carolina se voetspore volg en in Januarie 1861 afskei, het Tennessee hierdie opsie in 'n gewilde referendum noukeurig verwerp.Die staat is geografies gedeel: die vlaktes van die weste, gunstig vir die uitbuiting van tabak en katoen, het afstigting ondersteun, terwyl die ooste, baie bergagtig en waar slawerny min beoefen is, getrou aan die Unie gebly het. Die sentrum het onbeslis gebly totdat die burgeroorlog uitgebreek het. Die invloed van goewerneur Isham Harris was toe deurslaggewend: sentraal-Tennessee val in die kamp van afskeiding, en laasgenoemde is op 8 Junie 1861 deur 'n nuwe referendum goedgekeur.
Soos hul eweknieë in Wes-Virginia, het die Unioniste in die ooste van Tennessee gepoog om afstigting te weerstaan ​​deur hul eie staat te vorm en 'n paar provinsies in die noordooste van Alabama bygevoeg. Hulle het nie dieselfde sukses behaal nie, maar die Gekonfedereerde leër het vinnig beheer oor 'n gebied oorgeneem wat anders te ver van die noordelike state was om te hoop op militêre hulp van hulle. Hierdie streke het egter geblysentrums van ondersteuning vir die saak van die Unie, en die besetting daarvan sou die volgende twee jaar een van Abraham Lincoln se grootste obsessies word. Die aanstootlike wat Lincoln van Buell geëis het, was gerig op hierdie doelstelling - 'n teiken waarvan die waarde veel meer polities was as militêr of strategies.
Oos-Tennessee wasenklaweaan die ruwe berge wat aan die hoë valleie van die Tennessee- en Cumberlandrivier grens. Vanuit Kentucky was die Cumberland Lock die direkste toegang, 'n nou en maklik verdedigde gang waarop Buell onwillig was om kop aan te val. Dit was makliker om verder suid te gaan, deur ChattanoogaviaNashville, maar dit het eers 'n storm van die belangrikste konfederale posisies rondom Bowling Green vereis. As gevolg hiervan het Buell versigtig gebly en hom gedurende die eerste weke van 1862 tot enkele demonstrasies beperk.
Die Confederates het op hul beurt die voordeel gehad dat hulle 'n eenvormige bevel vir die hele Weste gehad het. Hierdie "militêre afdeling nommer twee", soos voorlopig aangewys, is toevertrouAlbert Sidney Johnston. Laasgenoemde was nie verwant aan Joseph Eggleston Johnston, wat die suidelike magte in Virginia aangevoer het nie. A.S. Johnston, 'n militêre loopbaanman, is kort voor die oorlog aangestel as hoof van die Stedelike Militêre Departement van die Federale Weermag. Hy is in Kentucky gebore, maar deur aanneming 'n Texaan. Sy reputasie was die van 'n belowende offisier, en Jefferson Davis, suidelike president, het hom hoog geag.
In ooreenstemming met Davis se strategie het Johnston sy troepe gereël om die noordelike Tennessee-grens oor sy hele lengte te verdedig. Gevolglik,sy troepe was baie uitgerek. Polk in Columbus het nou 12 000 man gehad. Fort Henry het 'n garnisoen van 3000 soldate onder Lloyd Tilghman gehad, terwyl nog 2.000 Fort Donelson beset het, 'n paar kilometer verder op die Cumberland. William Hardee het die bevel gevoer oor die belangrikste konfederale mag in die suide van Kentucky - 22 000 man in Bowling Green - en Carter Stevenson het ten minste drie brigades gehad om die Cumberland Lock te verdedig.
Ontplooiing van leërs na Kentucky vroeg in 1862.Die rooi lyn realiseer die verdedigingstrategie van die Gekonfedereerde. Kaart wat deur die outeur geannoteer is uit 'n oorspronklike in die Perry-Castaneda-kaartbiblioteek.
A.S. Johnston is saam met Pierre Beauregard, die wenner van Fort Sumter en Bull Run, waarvan president Davis nie graag was nie en veral graag uit Richmond wou kom. Teen die begin van 1862 het nie hy of die ander generaals wat hoër bevele in die Weste gehad het, die werklike waarde van behoorlik beoordeel nieWaterweë in toekomstige bedrywighede. Albei was veral besig met die beheer van die spoorweë, wat meer geskik geag is om 'n groot leër te voorsien.
In die Weste het die enigste deurlopende spooras (as ons nie die verskille in maatrekening verontagsaam nie) wat in die noord-suid-rigting gerig was, presies gekoppel aan Louisville, in die noorde van Kentucky, aan Nashville, die hoofstad van Tennessee, en deurgegaan deur Bowling Green - wat verklaar waarom die Suidlanders verkies het om hierdie stad as 'n prioriteit te verdedig. Dit was des te noodsaakliker omdat Nashville met sy groot arsenaal een van die weiniges wasindustriële sentrums van Suid. 'N Relatief digte spoorwegnetwerk het daaruit voortgevloei wat toegang bied tot die deelstate Mississippi, Alabama en Georgië.
Wat die waterweë betref, is slegs die Mississippi as 'n belangrike as van die penetrasie in die suidelike strategie beskou en as sodanig was ditmagtig versterk. Tennessee en Cumberland is op hulle beurt as sekondêr beskou - vandaar die swak garnisoen wat aan die forte Henry en Donelson toegewys is. In ooreenstemming met die destydse militêre denke en ondanks die suksesse wat die Unie-vloot behaal het teen die forte van die Hatteraspas of die van Port Royal Bay, word die vestings en hul gewere steeds as beter beskou as 'n vloot. .
Die enigste wat gelyk het aan meer riviere, was Ulysses Grant, wat inderdaad vir hom suksesvol sou wees. Dit hoef egter nie noodwendig gesien te word as die vrug van langtermyn strategiese versiendheid nie: Grant het destyds geen idee gehad hoe beslissend die inname van forte Henry en Donelson sou wees nie. Die operasie waarvoor hy uiteindelik Halleck se toestemming verkry het, was om beperk te bly, en die twee forte het 'n makliker teiken as Columbus aangebied - die Slag van Belmont het dit getoon. Aan die ander kant is dit seker dat Grant se ervaring in Belmont al die voordele van hom getoon het'n gesamentlike operasie langs die rivier, iets wat die ander generaals nie kon begryp nie, omdat hulle dit self ervaar het. Grant is goed gehelp deur die Federale Vloot in sy taak. Reeds in Mei 1861 is 'nWesterse geweerbootvlotilla » (Westerse geweerbootvlotilla). Hierdie eenheid was onder die operasionele beheer van die Federale Weermag, maar is deur matrose bedien en onder toesig van Amerikaanse offisiere. Vloot.
In Februarie 1862 is Andrew Foote onder bevel van haar. Behalwe die vervoer skepe, het dit twee soorte veg skepe ingesluit. Die eerstes (houthakkers) is burgerlike skepe aangepas om kanonne en dik houtskerms te ontvang, terwyl die volgende (ysterklere) regte ysterwapen gekry, hoewel nie baie dik nie. Dit was egter voldoende om hulle in staat te stel om teen die artillerie van die suidelike forte vas te hou. Hierdie skepe het gedurende die winter van 1861-62 aan die Gekonfedereerde geweerbote verskeie onbesliste verbintenisse voorsien, en hul vuurkrag sou van onskatbare waarde wees in die komende veldtog.
Op 30 Januarie 1862 het generaal Halleck generaal Grant gemagtig om die operasie waarteen hy voorberei het, uit te voerFort Henry. Commodore Foote se flottielie was reeds gereed en het op 2 Februarie van Kaïro afgevaar. Die Noordelike aanval sou klein wees, 'n eerste stap in die rigting van verdere vordering. Kortom, Grant het daaraan gedink om die eerste trap van 'n trap te grawe wat hom toegang tot die hart van die Konfederasie sou gee, terwyl hy in werklikheid die deur wou afbreek.
Vanaf die afskeiding het Tennessee onderneem om te bouvestingsom sy grense te beskerm. Fort Henry, gebou van die aarde aan die regteroewer van die Tennessee-rivier, word geflankeer deur 'n ander kleiner nedersetting aan die oorkantste oewer, Fort Heiman. Albei is agtergelaat ten gunste van Columbus, wie se verdediging as 'n prioriteit beskou word. Vroeg in Februarie 1862 het Brigadier-generaal Lloyd Tilghman se ongeveer 3000 man slegs 17 swaar gewere tot hul beskikking gehad in Fort Henry.
Dit was nie die enigste probleem waarmee die suidelike bevelvoerder te kampe gehad het nie. Fort Henry was die onderwerp van 'n keuse van plek vanafdie ongeskikste deur die geskiedenis van militêre ingenieurswese. Die plek is gekies deur Daniel Donelson, destydse minister van justisie in Tennessee, wie se militêre ervaring 35 jaar vroeër beperk was tot 'n kort loopbaan as offisier in die Federale leër. Hy het 'n posisie gekies om die fort te bou wat 'n duidelike reeks vuur langs die rivier bied, maar deur die omliggende heuwels oor die hoof gesien is.
Erger nog, die terrein van die fort is in Junie aangewys toe die waters van die Tennessee nog relatief laag was, en Donelson die oorstromings in die winter heeltemal geïgnoreer het. Soveel so dat Fort Henry grootliks in Februarie 1862 wasoorstroom: die hoof poeiermagasyn was onder water en die helfte van die gewere was onbruikbaar. Een van die fort se seldsame verdedigingsbates was die destydse nuwe gebruik van 'torpedo's': vate gevul met kruit wat onder die riviervlak geanker was en gewapen om te ontplof tydens kontak met 'n skip - in met ander woorde 'n mynveld.
In reaksie hierop het generaal Grant 17 000 man in twee rotasies ingebring omdat hy nie genoeg transportskepe gehad het nie. Hierdie magte is georganiseer in twee afdelings onder bevel van McClernand en C. Ferguson Smith. Die eerste is op die regteroewer geland om Fort Henry direk aan te val, terwyl die tweede op die linkeroewer Fort Heiman gelyktydig sou aanrand. Die landing het op 4 en 5 Februarie ongeveer 3 kilometer noord van Fort Henry plaasgevind, waarna Grant sy vlot geweerbote gestuur het om uit te voer'n voorlopige bombardement.
Die kommodoorFootehet altesaam sewe gewapende skepe tot sy beskikking gehad. Drie washouthakkers: na dieTyleren dieLexington reeds besig met Belmont is die USS bygevoegConestoga. Hierdie drie skepe het 'n afsonderlike afdeling gevorm onder leiding van luitenant-bevelvoerder Seth Phelps. Foote het intussen die vier bevel gegeeysterklere, waarvan drie (USSCincinnati, USSKarondeleten USSSt. Louis) is spesifiek vir hierdie doel gebou. Die vierde, die USSEssex, was 'n voormalige burgerlike skip, gewapen en summier gepantser.
'N Ongelyke stryd
Tilghman, wat van meet af aan gewaarsku is oor Grant se landing, het onmiddellik begryp dat sy situasie hopeloos is. Op 4 Februarie het hy Fort Heiman ontruim. Die volgende dag stuur hy die grootste deel van die garnisoen in Fort Henry om by Fort Donelson aan te sluit, ongeveer twintig kilometer oos. Hy het net by hom gehouhonderd man om die nege kanonne wat nog in werkende toestand in Fort Henry is, te bedien en uit te hou solank sy benarde posisie dit sou toelaat.
Die Union-geweerbote moes bo alles vegsterk strome gegenereer deur die vloed. Die torpedo's wat die Gekonfedereerde in die middel van Tennessee geplaas het, het geen effek gehad nie: die meeste van hulle was nie genoeg verseël nie en het water opgevat, wat die plofstof wat daarin was, onbruikbaar gemaak het. Daarbenewens is die meeste van hulle deur die stroom uitgespoel, en diegene wat moontlik nog funksioneel was, het verby die Noord-flottiel gedryf sonder om skade aan te rig.
Op 6 Februarie het Foote Fort Henry genader en losgebrand. Hy het diehouthakkers, moins protégés, si bien que ce furent les ironclads qui subirent le plus gros de la riposte sudiste. Celle-ci, au demeurant, fut pratiquement sans effet. Conçus par un ingénieur de St-Louis, James Eads, les ironclads nordistes présentaient des flancs inclinés sur lesquels les projectiles confédérés ricochaient sans pénétrer. Leur pont, en revanche, n'était pas blindé, mais il aurait fallu pour les atteindre que les canons sudistes fussent situés en hauteur ; or, le fort Henry était – ô combien ! – au ras de l'eau. Seul l'Essexfit les frais de son blindage plus léger : un boulet transperça sa chaudière principale, ébouillantant 28 membres d'équipage dont 5 mortellement. Privée de vapeur, l'Essexse mit à dériver et quitta le combat.
Le commodore Foote avait lui aussi réalisé que la chute du fort Henry ouvrait à ses canonnières une autoroute, tout anachronisme mis à part, vers le Sud profond. Dès le 7 février, il chargea Phelps de remonter le cours de la Tennessee pour tester la résistance des Sudistes. Celle-ci fut pratiquement nulle : la chute rapide du fort Henry avait persuadé bon nombre de généraux confédérés que les canonnières de l'Union étaient invincibles. Le positionnement inepte du fort et le fait qu'il fût pratiquement sous les eaux ne furent pas pris en compte. Dietimberclads de Phelps remontèrent la Tennessee jusqu'à Muscle Shoals, point au-delà duquel la rivière cessait d'être navigable, et brûlèrent ou capturèrent de nombreux navires de transport sudistes. Phelps commit toutefois une grave erreur en accédant à la demande des habitants de Florence, dans l'Alabama, de ne pas brûler le pont de chemin de fer qui s'y trouvait. Ce pont allait jouer un rôle décisif dans les mouvements de troupes préliminaires à la bataille de Shiloh, en avril suivant.
Die12 février 1862, l'armée du général Grant quitta le fort Henry vers l'est, et marcha sur le fort Donelson. Grant laissait en réserve derrière lui la division de Lew Wallace, encore incomplète, et que devait renforcer une brigade empruntée au département de l'Ohio. Avocat dans le civil, Lew Wallace était également écrivain à ses heures perdues ; il écrirait en 1880 le roman Ben Hur, un best-seller adapté plusieurs fois au cinéma par la suite. De son côté, le capitaine Phelps avait ramené ses trois timberclads après trois jours de raid en amont de la rivière Tennessee.
Ainsi placés, les artilleurs confédérés pouvaient atteindre le pont des canonnières qui, contrairement à leurs flancs inclinés, n'était pas blindé. Cet avantage finit par payer. Un boulet pénétra par le toit dans la passerelle de l'USS St. Louis et emporta la roue du gouvernail, tuant au passage le timonier et manquant de peu le commodore Foote qui fut blessé par des éclats de bois – ironiquement, au pied. Incontrôlable, la St. Louis ne put être dirigée pour faire face au courant et se mit à dériver. DieLouisville eut également sa direction endommagée et subit le même sort. Les deux canonnières fédérales survivantes se retirèrent pour couvrir les autres, et le bombardement du fort Donelson par la flottille fluviale s'arrêta là.
Cette dernière réussit au-delà de toute espérance : le 30de régiment du Tennessee, unique force confédérée tenant l'enceinte extérieure, ne put tenir très longtemps malgré le soutien des canons du fort. Ramenant ses troupes de l'aile gauche confédérée, Buckner tenta sans succès de reprendre ses ouvrages à C.F. Sur la droite nordiste, Lew Wallace ne tarda pas à être victorieux lui aussi. La brigade de M.L. Smith progressa rapidement, par bonds, en se couchant entre deux mouvements pour se mettre à couvert. Lew Wallace laissera de leur chef en action cette description pittoresque : « Le cigare du colonel Smith fut emporté [par une balle] tout près de ses lèvres. Il en prit un autre et réclama une allumette. Un soldat accourut et lui en donna une. « Merci. Reprenez votre place, à présent. Nous sommes presque en haut » répondit-il et, tout en fumant, il éperonna son cheval. »