Geskryf deur Dave Little en Richard Newton
Ons is vis-fanatici, met salm in ons besienswaardighede. Marian Weyo / Shutterstock
Salm is nie net lekker nie, maar word geprys vir lae vet en hoog in ryk omega-3-olies. In die afgelope tyd het die salm 'n stapelvoedsel geword van die nasionale dieet, soveel dat wilde-salm 'n groot globale boerderybedryf gegee het, ter waarde van $ 15.4 miljard. Salm word gekweek in netpenne wat van swewende krae in die see opgeskort word. Soos ander soorte boerdery, verskil die kwaliteit en die industrie kom soms in kritiek oor die gesondheid en welsyn vis.
Gegewe die grootte van die mark, het kritiek die hoeveelheid wilde vis wat nodig is om een ​​salm te gebruik, ingesluit. As jy vir volhoubaarheidsredes gekweekte salm eet, kan jy byvoorbeeld bekommerd wees dat dit 1.3kg wilde voer benodig om een ​​kilogram te produseer. van die salm.
Omgewingsveldtogte het lank reeds die saak gemaak dat die groei van kweekboerdery-salm tot 'n netto verlies aan vis lei, omdat hulle "seevrugtebestanddele" gevoer word, wat vismeel insluit (wat laagwaardige vis bevat) en toenemend die verwerking van afval van die visserybedryf - Visolie wat uit dieselfde vis gedruk word en meer gespesialiseerde hoë-waarde proteïen bestanddele.
Maar hierdie aquacultuur as geheel is 'n netto produsent van mariene bestanddele. Carps - wat verreweg uitmaak die grootste deel van globale akwakultuur - word diëte gevoed met min of geen mariene bestanddele. Soms word hulle selfs gekweek sonder om enige voer te gebruik, in plaas daarvan om te vertrou op die natuurlike produktiwiteit van damme, aangemoedig deur bevrugting. Voedselvooruitgang, tesame met 'n stygende prys, het ook gelei tot 'n afname in die vlakke van mariene bestanddele wat na salm gevoer word, met proteïene en olies vervang deur groentesubstitute soos soja en koolzaadolie.
Junk Food Rats Ditch Gebalanseerde Dieet Om Net Soos Vetsugtige Mense Te Eet
'N Kommersiële visplaas. Ranko Maras / Shutterstock
Tussen die 1970s en 1990s was daar 'n piek in die produksie van "mariene bestanddele" - wat gebruik word in transfats vir margariene, en etes vir 'n wye verskeidenheid vee, veral varke en hoenders. Maar namate die akwakultuur vinnig gegroei het, is meer van die wêreldwye verskaffing van vismeel en olie aangewend om vis en garnale op te voed - 'n toenemend winsgewende mark. In 2010 het akwakultuur geneem rondom 75% van die globale aanbod.
Maar die vinnige groei in vraag na mariene bestanddele tesame met wisselende voorraad het gelei tot prysstygings wat die ontwikkeling van alternatiewe gestimuleer het. Vergelykend min word nou gebruik vir vark- en hoenderdieet soos maatskappye het raak meer strategiese met hul gebruik.
Maar mariene bestanddele is steeds belangrik om die gesondheid van vis in akwakultuur te handhaaf, veral in die vroeë ontwikkeling. En in die geval van salm is dit belangrik om die gehalte van die vis te handhaaf, wat verbruikers hoë vlakke van omega-3-vetsure bied. Trouens, die vinnigste groei in verkope van mariene bestanddele is hoë omega 3 olierige kapsules, geneem as dieetaanvullings.
Aangesien gekweekte vis relatief goedkoper word, maar die prys van mariene bestanddele om hulle te voed, gaan voort om te klim, sal die druk om alternatiewe te vind, waarskynlik voortduur.
Verskeie plantbronne soos verwerkte soja- en koringprodukte het na vore gekom as belangrike plaasvervangers vir vismeel, maar soveel hiervan moet ingevoer word, plaaslike alternatiewe soos veldboontjies word ondersoek en getoets in Europa. Buite Europa is dit steeds baie algemeen om byprodukte van lewendehaweproduksie te gebruik om gekweekte vis in akwakultuurdiëte soos byprodukte van pluimvee te voed, wat beskou word as 'n hoogs voedsame en goedkoop proteïen hulpbron.
Vervanging van mariene olies - wat die enigste bron van langketting omega-3-vetsure is - is 'n groter uitdaging. inisiatiewe soos GM Camelina, 'n "transgeniese" plantaardige olie-oes wat geskep word deur die oorplanting van mariene planktongene in olie-verkragting, en wat kan help om die gebruik van mariene bestanddele as voer te verminder, sal waarskynlik 'n probleem bly met die openbare aanvaarding van geneties gemodifiseerde organismes (GMO's).
Die belangrikste visbestande wat gebruik word om mariene bestanddele te produseer, is nou onderhewig aan baie meer intensiewe ondersoek, asook die visplase wat die voer gebruik, wat lei tot beide beter doeltreffendheid en praktyk.
Forel ook gekweek. Kosin Sukhum / Shutterstock
Die Marine Ingredients Association self het 'n sertifiseringstelsel ingestel vir visserye wat mariene bestanddele produseer, en die ekologiese en sosiale sertifisering van plase het mededingende liggame geskep soos die Global Aquaculture Alliance en die WWF-geïnspireer Akwakultuur Stewardship Council, wie se eie onafhanklike sertifiseringskemas mariene bestanddele as sentrale tema verminder.
Die gebruik van byprodukte uit volhoubare visserye word ook aangemoedig deur alle groot sertifiseringskemas. Daar word beraam dat meer as 'n derde van die wêreldwye vismeel en visolie-toevoer kom nou van byprodukte soos haring en ander olierige visbeskermings.
Die potensiaal om die verhouding van mariene bestanddele uit hierdie bronne te verhoog, is aansienlik. Meer as die helfte van 'n vis word dikwels byproduk, en baie hiervan word dikwels vermors. Daar is ook 'n toenemende tendens teenoor verwerkte vis in streke, soos in Asië, wat oor die algemeen verkies het om volle vis te koop. Aangesien die vraag na gekweekte vis saam met die druk om wilde vangste te beperk, word hierdie byprodukte toenemend vereis.
'N kombinasie van markkragte, selfregulering en betrokkenheid deur omgewingsgroepe ondersteun die evolusie na meer volhoubare akwakultuur en beter bestuurde visserye. En dit is toenemend iets waarna verbruikers kan kyk wanneer hulle vis koop. Tegnologieë soos Blockchain, gekoppel aan QR-kodes, en databasisse wat toeganklik is deur programme, sal toenemend toelaat dat verbruikers in meer en meer besonderhede van hoe hulle kos geproduseer word, opgrawe.
Dave Little, Professor van Waterhulpbronontwikkeling, Universiteit van Stirling en Richard Newton, navorsingsgenoot in akwakultuur, Universiteit van Stirling