Om niks te doen nie. | SkalkSkryf
« Slegs in Japan
Om niks te doen nie.
Julie 8, 2011 deur Louwie
Om niks te doen nie, absoluut niks nie, net sit en boeklees en koffie drink. Dit sou salig wees?
Staan ek en vrind Koos vandag en gesels. die man is vaal van die stof soos hy besig is om lusern vir sy paar skaap te staan en maal met `n piepklein blaarkerwer.
Is gatvol vir die harde werk, is gatvol vir geld wat hy verloor van huurders wat oornag wegloop na hulle maande agter raak met huurgeld. Net die maand het hy al R9000 so verloor. Moes liewer sy geld gevat en gaan belê het, lamenteer vrind Koos, dan kon hy nou rustig gesit en sy aftrede geniet het.
En dan Koos? vra ek. Wat sou jy met jouself gedoen het? Want sien, as daar nou een deug is wat ons pa’s nooit vir ons geleer het nie, is dit om niks te doen nie. Nooit is sy lewe het Pa vir my gesê Boetie kom sit jy nou hier dat Pa vir jou een van die grootste deugde van alle deugde kan leer nie. Nie een maal het hy vir my gesê kom sit jy nou die hele dag hier doodstil onder hierdie koelteboom en doen niks nie. Sit net en geniet rustigheid van hierdie Godgegewe dag. Moet nie eers dink aan werk nie. Sit en ontspan, dit sal jou ten goede wees nou en al die dae van jou lewe. Doen dit so gereeld as wat jy kan.
Maar nee, dit was net werk, werk, werk. En nou sit ek en vrind Koos vandag met die probleem dat ons nie kan sit en niks doen nie. Ons werk ons self ten gronde. Daar is altyd iets wat gedoen moet word iewers. Om die waarheid te sê, ons soek werk, want as ons nie werk nie voel ons skuldig. Wat sal Pa sê as ek heeldag hier onder die koelteboom sit en niks doen nie? Om die waarheid te sê sou Pa my lankal aan die oor hier voor die rekenaar kom wegsleep het om een of ander iets vreeslik belangriks te gaan doen. Mans tik nie, mans werk.
En so mis ek en Koos uit op die beoefening van `n wondelike deug. Ek wonder of mens dit kan aanleer? Dit lyk so rustig as `n man daar op sy parkbankie sit en voor hom uit tuur in die niet in, met die bottel in die bruin papiersak vas geklem tussen sy skurwe hande. Selfs sy gelapte ou broek en baadjie hou `n soort van bekoring in, straal die rustigheid en stilte van ledigheid uit.
Net more, besluit ons, gaan ons begin oefen aan hierdie deug. Ons gaan in die son sit tot ons die kuns van niksdoen bemeester het. Dis nog nie te laat nie.
Posted in Uncategorized | Tagged Deugde, leeglê, niksdoen | 7 Kommentaar
op Julie 9, 2011 at 6:44 nm Son
Die verwysing na die man op die parkbankie laat my dink aan iets wat ek lank terug iewers gelees het. In die nag, in die veld, het iemand by sy vuurtjie gesit en die trein sien verbystoom en die mense in die lig van die kompartemente gesien en gewens hy was in die trein. In die trein het iemand uitgekyk en die vuurtjie in die veld gesien en gewens hy was eerder by die vuurtjie. So lyk ‘n ander se wereld soms soveel aanlokliker vir ons, sonder dat ons besef dis ook maar net ‘n ander werklikheid.
op Julie 10, 2011 at 8:07 vm Joh
Daai parkbankie klink vir my so al na ‘n PTF. 😉
Dis een tragedie van ons hedendaagse lewe dat ons nie meer oppie 7de dag rus nie. En dis nou nie die Abrahamiese bevel nie maar wel die maanstand. Elke kwartier vannie maan lui ‘n klok om ons tot stilsit te roep, maar die geraas daar buite, en hier binne, maak ons doof. En die binnekamer is vol spinnerakke.
Ek onthou kleintyd daar op Loslap. Sondagmiddae as Oom Dawid Ras-hulle kom kuier het. Paps en Oom Daaf sit daar onner die twee groot appelkoosbome en rook terwyl Ma en Tan Sina innie huis kuier. Ons kinners gaan sny soetriet innie mielielande, en gaan sit dan daar oppie sleepwa innie taaibos se koelte en geniet ons gate uit.
Anner Sondae was dit Klein-neef-hulle. Dan sit hy en Paps oppie stoep en praat diep dinge oor godsdiens en politiek, terwyl Mams en Jantjie vir koffie en beskuit sorg. Gewoonlik was daar ‘n waatlemoen vir ons kinners en die klein nefies om oppie grasperk te geniet.
En wanner daar nie kuiermense was nie, het Paps swepe gevleg. Ek moes help met die riempies sny – die vel moet net só gehou word, en net só styf getrek word anners kom die riempies nie perfek egalig nie. Sy vlymskerp knipmes gly so girts-girts deur die leervel. Daarna moet die donsies vannie sagtekant vannie vel afgeskuur word, en dan begin hy vleg. Ure lank sit hy daar en die riempies swies-swies soos sy vingers hulle weef. Nooit het hy swepe deur die week gevleg nie – net oor naweke, en veral op Sondae. Ek dink dit was vir hom ‘n vorm van meditasie, al sou hy dit nie genoem het nie.
op Julie 10, 2011 at 10:11 vm Louwie
Ons het `n bedelaar hier op die hoek van die straat. Ek en Elsa voel half verantwoordelik vir die ou man. `n Groot gryskop man wat jou laat dink aan Pa en Skoonpa wat soos hy sou lyk as hulle op die straathoek beland het.
Toe staan hy nou eendag nader vir sy gewone geselsie (“nou gaan dinge beter” sê hy. “ons is op die regte pad.”) en toe hang daar `n lel snot oor sy snor tot op sy ken en ek wil kots. Ry amper oor die rooi lig om weg te kom. Vir kilometers moes ek erg keer want die naar wil oorkook.
Ek het toe nie uitgevind wat die regte pad sou wees nie!
Wys jou net Son, anderman se vuurtjie is nie jou warm kompartement nie 🙂
op Julie 10, 2011 at 10:22 vm Louwie
Ja Joh, onthou ons daai dae! Het self `n sweep gevleg destyds. Was heel trots op my handewerk.
En hy het ons speels op die werf rondgejaag met daai einste swepe van hom op Sondae. So nou en dan het die voorslag jou op die boud geraps en dit was hel seer maar jy sê niks, jy is mos tuff.
Sinnelose godsdiensoefening in die voorkamer op Sondag. Pa lees en jy moet `n versie onhou om op te sê na die tyd. Jy onthou niks anders as die versie nie want jy bars as jy nie `n versie kan onthou nie.
Hoeveel sinvoller sou dit nie gewees het as ons eerder geleer is om te mediteer nie? Om te geleer het dat stilwees ook godsdiens kan wees nie.
op Julie 12, 2011 at 8:46 vm demoerin
Sorry for you!!! Dis te laat. Ek verwens myself elke Saterdag en Sondag as ek soos ‘n besetene rondhardloop in plaas van agteroor op die bank sit en my naweek geniet… as jy nie kan nie, kan jy net nie.
op Julie 12, 2011 at 6:44 nm Louwie
Jy het reg DM, is tragies maar waar.
In plaas van sit en oefen het ek nou al van Maandag af soos `n mal mens meer as 1000 km ver gery. In my haas my selfoon by die huis vergeet en my vrou, kind en anner kind rasend van kommer en boosheid gehad.
Vreemd hoe ons in die verlede sonder selfoon vir dae van die huis af weg kon wees en weer terug sonder dat iemand opgewonde geraak het oor jou kom en jou gaan.
op Julie 13, 2011 at 7:27 vm demoerin
😆 Dis waar, ek wonder partykeer of sommige tegnologie werklik ons lewens vergemaklik, of sommer net ekstra hoofpyn is.