Alexander Hamilton se ingewikkelde verhouding tot slawerny - GESKIEDENIS - Inligting
Alexander Hamilton het slawerny verafsku en het op 'n paar punte in sy lewe gehelp om dit te beperk. Maar enige morele besware wat hy gehad het, word getemper deur sy sosiale en politieke ambisies. Gedurende sy hele lewe, soos soveel leiers van die tyd, het hy slawerny toegelaat of gebruik om sy fortuin te bevorder - indirek en deur kompromieë wat hy gekies het.
Hamilton se vroeë lewe: omring deur slawerny
Sedert hy buite die eg gebore is naby 'n Karibiese waterfront wat gereeld besoek word deur skepe wat gevangenes uit Afrika vervoer, was Hamilton se lewe verweef met slawerny. Toe hy op die eiland Nevis grootgeword het, het die jong Alexander verby slaveveilingblokke en die menigtes wat op die openbare plein vergader het, geloop om te sien hoe slawe geslaan word. Te midde van 'n eiland met so 'n natuurlike skoonheid, kon slawe se groteske wreedheid nie vermy word nie.
Kort voordat Hamilton se pa sy gesin verlaat het, het hy hulle in 1765 na St. Croix verhuis, waar 22 000 van die eiland se 24 000 inwoners in ballingskap gehou is om die 'wit goud' wat op suikerplantasies geproduseer is, te kweek. Alhoewel die gesin van Hamilton min rykdom gehad het, was sy ma op 'n tydstip in besit van vyf slawe wat sy gehuur het om haar inkomste aan te vul, asook vier seuns wat as huisknegte gedien het. Sy het een van die seuns, Ajax, aan Alexander nagelaat, maar na haar dood in 1768 het 'n hof die erfporsie ontken weens Hamilton se buite-egtelike geboorte en het sy eienaar van Ajax aan sy halfbroer toegestaan.
Hamilton het sy tienerjare as klerk by die St. Croix -handelsonderneming Beekman en Cruger gewerk, wat alles ingevoer het wat nodig was vir 'n plantasie -ekonomie - insluitend slawe uit Wes -Afrika. Hamilton kyk hoe honderde en honderde gevangenes aan wal kom nadat hulle die middelste gang gemaak het, en sou gehelp het om diegene wat opgeveil sou word, te ondersoek en te prys. In 'n brief van 1772 in Hamilton se handskrif is die verkryging van "twee of drie arme seuns" vir plantasiewerk gevra en gevra dat hulle 'op die redelikste manier wat u kan' gebind word.
LEES MEER: 5 dinge wat u nie van Alexander Hamilton mag weet nie
Hamilton het slawerny gekant, maar kompromieë aangegaan
'N Groep sakelui, onder die indruk van Hamilton se potensiaal, het rykdom gebruik wat op die rug van slawe -arbeiders gebou is en het hom betaal om in die Amerikaanse kolonies opgevoed te word. Nadat hy die Elizabethtown Academy in New Jersey bygewoon het, het Hamilton gematrikuleer aan die King's College in New York, waar 16 slawehandelaars as trustees gedien het, en studente soos George Washington se stiefseun, Jacky, het slaweknegte saamgebring skool toe.
In sy ambisie om bo sy nederige begin uit te styg, blyk dit dat Hamilton gereeld sy gevoelens teen slawerny verslind het toe hy hom gedwing het om in die koloniale elite van Amerika aan te neem-van wie die meeste slawe was. Terwyl hy tydens die Revolusie as George Washington se vertroude aide de camp gedien het, was Hamilton nie lus om die onderwerp te bespreek met die generaal, wat meer as 100 mense tot slawe gemaak het op sy Mount Vernon -plantasie nie.
Hamilton het nietemin meer progressiewe standpunte gehad as die meeste van die stigters oor die gelykheid van rasse. In 1774 publiseer hy sy eerste groot politieke opstel, 'A Full Vindication of the Measures of the Congress', wat direkte vergelykings tref tussen slawe en koloniste wat deur die Britte onderdruk is. En in 1779 was hy die voorstander van 'n plan wat deur sy vriend John Laurens voorgestel is om slawe in die kontinentale leër te bewapen en te werf - en hulle te beloon met hul vryheid in ruil daarvoor. (Washington self het die idee teengestaan ​​totdat die Britte net so 'n lokmiddel gehang het.) "Die voorskrifte van die mensdom en die ware beleid interesseer my eweneens ten gunste van hierdie ongelukkige mannetjie," skryf Hamilton in 'n beroep namens Laurens aan die Kontinentale Kongres. "Ek het nie die minste twyfel dat die negers baie goeie soldate sal maak met behoorlike bestuur nie," het Hamilton voortgegaan en bygevoeg dat "hul natuurlike fakulteite waarskynlik so goed soos ons s'n is." Sy lobbying kon egter nie steun wen nie en Laurens se plan is laat vaar.
LEES MEER: Die skandaal wat Alexander Hamilton se kans om president te word, verwoes het
Wat ook al die afkeer van slawerny wat Hamilton mag gehad het, hy het dit bewys om dit uit liefde en in die platteland uit te sien. In 1780 trou hy in die welgestelde familie Schuyler. Generaal Philip Schuyler - vader van Hamilton se vrou, Elizabeth - het tot 27 slawe gemaak wat in sy huis in Albany, New York, en op 'n nabygeleë plaas in Saratoga geswoeg het.
As 'n afgevaardigde van New York by die konstitusionele konvensie van 1787, het Hamilton die behoefte aan kompromieë gesien om 'n nuwe, sterk federale regering te stig, en daarom ondersteun hy die sogenaamde 'drie-vyfdes' klousule, wat elke slaaf as drie- vyfdes van 'n persoon om die bevolking van die staat te bepaal. 'Sonder hierdie toegeeflikheid sou daar moontlik geen unie kon ontstaan ​​nie,' het Hamilton aan die New York Ratifying Convention gesê.
Twee jaar tevore was Hamilton onder die stigters van die New York Manumission Society, wat die geleidelike emansipasie van slawe in die staat wou beywer. Hamilton was die sekretaris van die organisasie wat die New York African Free School gestig het en gehelp het met die verloop van 'n staatswet van 1799 wat die kinders van slawe bevry het. Ondanks die doelwitte van die samelewing het meer as die helfte van die lede mense besit. Hamilton het gehelp om 'n spesifieke rooster op te stel vir die lede van die genootskap om hul eie slawewerkers te bevry - 'n inisiatief wat nêrens heen is nie.
LEES MEER: Hoe Alexander Hamilton se weduwee, Eliza, sy erfenis voortgesit het
Het Hamilton self verslaafde mense besit?
Tydens die hantering van die finansies van sy skoonfamilie was die toekomstige Amerikaanse tesourie-sekretaris betrokke by die aankoop en verkoop van slawe-slawe vir die Schuylers. In 1784 het hy probeer om sy skoonsuster Angelica te help om een ​​van haar voorheen slawe te bekom. Geskiedkundiges verskil egter oor die vraag of Hamilton se finansiële rekords verwys na verslaafde huiswerkers wat deur sy skoonfamilie besit word-of aan die Hamiltons self. In 'n kasboekinskrywing uit 1796 is Hamilton se betaling van $ 250 aan sy skoonpa aangeteken vir "2 negerbediendes wat hy vir my gekoop het." 'N Grootboekinskrywing die volgende jaar dui egter op die aftrekking van $ 225 van die rekening van Angelica se man, John Barker Church, vir die aankoop van 'n' neger vrou en kind ', wat daarop dui dat die transaksie namens hulle kon wees.
Alhoewel daar geen definitiewe bewys is nie, beweer Hamilton se kleinseun, Allan McLane Hamilton, dat die transaksies vir sy oupa self was. 'Daar is gesê dat Hamilton nooit 'n negerslaaf besit het nie, maar dit is onwaar,' het Hamilton se kleinseun geskryf in 'n biografie van sy oupa, oorspronklik gepubliseer in 1910. 'Ons vind dat daar in sy boeke inskrywings is wat toon dat hy dit gekoop het vir vir homself en vir ander. "
Alhoewel die historiese rekord op hierdie punt nog onduidelik is, weerspieël dit die gaping tussen Hamilton se woorde en dade. Vir so 'n omvangryke skrywer het Hamilton yl notas gelaat oor die kwessie van slawerny. In sy politieke verhandeling van 1774 'N Volledige bevestiging van die maatreëls van die kongres, Het Hamilton geskryf dat "alle mense een gemeenskaplike oorsprong het: hulle neem deel aan 'n gemeenskaplike natuur en het gevolglik een gemeenskaplike reg." Terwyl hy amper nie die uiterste paradoks van Thomas Jefferson se onafhanklikheid nader nie, terwyl hy honderde mense tot slawerny maak, het Hamilton se verhouding tot slawerny sy eie komplekse teenstrydighede gehad.
Hamilton en slawerny
Deur Michelle DuRoss Universiteit in Albany, State University of New York
Die biograwe van Alexander Hamilton prys Hamilton omdat hy 'n afskaffer was, maar hulle het die houding van Hamilton oor slawerny oorskat. Historikus John C. Miller het volgehou: "Hy [Hamilton] bepleit een van die mees gewaagde invalle van eiendomsreg wat ooit gemaak is- die afskaffing van die negerslawerny.  Biograaf Forest McDonald het gesê:" Hamilton was 'n afskaffer, en Hy het nooit oor daardie onderwerp getwyfel nie. " Hamilton se standpunt oor slawerny is ingewikkelder as wat sy biograwe suggereer. Hamilton was nie 'n voorstander van slawerny nie, maar toe die kwessie van slawerny in botsing kom met sy persoonlike ambisies, was sy geloof in eiendomsreg , of sy oortuiging van wat Amerika se belange sou bevorder, het Hamilton die doelwitte gekies bo die opposisie van slawerny. besluite toon aan dat sy begeerte na die afskaffing van slawerny nie sy prioriteit was nie.Een van Alexander Hamilton se hoofdoelwitte in die lewe was om na 'n hoër posisie in die samelewing te styg. bedoel dat hy nie net hard moet werk nie, maar dat hy ook vriende moet word met die regte mense - die rykes en die invloedryke. Gedurende die agtiende eeu het 'n groot aantal Amerikaanse Amerikaners slawe gehou. Toe Hamilton 'n keuse moes maak tussen sy sosiale ambisies en sy begeerte om slawe vry te maak, het hy besluit om sy ambisies na te kom.
Sommige historici beweer dat Hamilton se geboorte op die eiland Nevis en sy daaropvolgende opvoeding in St. Croix 'n haat vir die brutaliteit van slawerny ingebring het. Die historikus James Oliver Horton stel voor dat Hamilton se kinderjare omring deur die slawestelsel van Wes -Indië 'die houding van Alexander oor ras en slawerny vir die res van sy lewe' sou beïnvloed. Hy het ook gedink dat Hamilton 'n 'uitgeworpene' op die eiland was wat hom met die slawe meegevoel het.  Horton maak slegs staat op sekondêre inligting. Geen bestaande dokumente van Hamilton ondersteun hierdie bewering nie. Hamilton het in sy briefwisseling nooit iets genoem oor die gruwels van plantasieslawerny in Wes -Indië nie. In plaas daarvan het Hamilton se verarmde kinderjare hom gemotiveer om sy hele lewe lank sy posisie in die samelewing te verbeter. As Hamilton die slawestelsel in Wes -Indië gehaat het, was dit moontlik omdat hy nie deel was daarvan nie. Hy het grootgeword omring deur welgestelde wit gesinne, terwyl syne arm was. Nadat sy pa die gesin verlaat het, ondersteun Hamilton se ma Alexander, sy broer en haarself. Sy is dood toe hy 'n tiener was, wat hom vir homself laat sorg het. Binne 'n jaar het hy 'n pos as klerk by 'n plaaslike handelaar gekry, maar Hamilton haat die lae posisie. Hy het in 1769 aan sy jeugvriend, Edward Stevens, geskryf en sy begeerte vir 'n oorlog uitgespreek sodat hy bo sy stasie kon uitstyg.  Boonop beïnvloed Hamilton se strewe om die sosiale laasgenoemde te klim sy keuse van wie hy sou trou. "In 1779 het Hamilton hulp by sy vriend en die voormalige Washington-assistent John Laurens, seun van Henry Laurens, gesoek om vir hom 'n bruid te vind wat aan 'n welgestelde gesin behoort." In sy verklaring van sy kwalifikasies vir 'n geskikte bruid, skryf Hamilton: Sy moet jonk, knap wees (ek lê die meeste stres op 'n goeie vorm) verstandig ('n bietjie leer sal doen), goed geteel In politiek is ek onverskillig van watter kant sy kan wees Ek dink ek het argumente wat haar maklik in myne kan verander. Wat godsdiens betref, sal 'n matige voorraad my bevredig. Sy moet in God glo en 'n heilige haat. Maar wat die geluk betref, hoe groter die voorraad, hoe beter.  Alhoewel Hamilton vir Laurens gesê het dat hy 'n grap maak, trou Hamilton 'n jaar later met Elizabeth Schuyler, 'n lid van 'n prominente slawe -familie in New York. Iemand wat teen slawerny gekant is, kan probleme ondervind om in 'n slawe -familie te trou, maar dit het Hamilton nie gepla nie. Om seker te wees, Hamilton het nie met Elizabeth getrou nie omdat hy van haar gehou het, sy doel was om met 'n welgestelde vrou te trou en hy het daarin geslaag om in een van die rykste gesinne te trou.
Hamilton se betrokkenheid by die verkoop van slawe dui daarop dat sy standpunt teen slawerny nie absoluut was nie. Behalwe om in 'n slawe-familie te trou, het Hamilton transaksies gedoen vir die aankoop en oordrag van slawe namens sy skoonfamilie en as deel van sy toewysing in die kontinentale weermag. In 1777, voordat hy met Elizabeth getroud is, het hy 'n formele brief aan kolonel Elias Dayton geskryf, waarin Washington se versoek dat Dayton 'n "neger wat onlangs geneem is deur 'n militêre party wat aan mnr. Caleb Wheeler behoort", terugbesorg het.  Hamilton, Washington se aide de camp tydens die revolusionêre oorlog, het sy hele lewe lank naby Washington gebly. Hy was sy eerste sekretaris van die tesourie en het 'n paar van sy toesprake opgestel, insluitend die afskeidsrede. Hamilton sou waarskynlik nie Washington, wat slawe besit het, wou beledig nie, en hy sou die bevele van sy meerdere gevolg het. Alhoewel die beskikbare bewyse swyg oor Hamilton se gevoelens oor die uitvoering van hierdie spesifieke plig, dui sy optrede ten minste op sy selfvoldaanheid. Na sy huwelik het Hamilton ingegryp om die slawe van sy skoonfamilie te gaan haal. In 1784 skryf sy skoonsuster Angelica aan haar suster Elizabeth en verduidelik dat sy wil hê dat haar slaaf, Ben, moet terugkom. In reaksie hierop skryf Hamilton aan John Chaloner, 'n Philadelphia -handelaar wat saketransaksies vir Angelica se man gedoen het, en sê: "u word versoek dat majoor Jackson met hom sal deel om sy oorblywende tyd vir mev. Church te koop en hom na my te stuur . "  Boonop het Hamilton ook die finansies van Angelica se man John Barker Church hanteer, omdat die egpaar die grootste deel van hul tyd in Europa deurgebring het. Hamilton het $ 225 van die kerk se rekening afgetrek vir die aankoop van "'n neger vrou en kind."  Hamilton wou deel uitmaak van die hoër klas en sy verhouding met die Schuyler -gesin en met George Washington het sy wens moontlik gemaak, dit was vir Hamilton belangriker om hierdie verhoudings te kweek as om standpunt teen slawerny te maak. Om eerlik te wees, moet op gelet word dat as Hamilton hardnekkig teen slawerny gekant was om die aankoop van slawe of die terugkeer van slawe te weier, sou hy nie sulke invloedryke vriendskappe kon handhaaf nie, gevolglik sou sy standpunt oor slawerny min gehad het impak op die afskaffing van slawerny.
Geleerdes wys dikwels op Hamilton se steun aan John Laurens se plan om swartes in die weermag te werf as bewys van sy egalitêre sienings, wat volgens hulle die idee van Hamilton as 'n vurige steun vir afskaffing ondersteun. Hamilton het ondersteun om slawe hul vryheid te gee as hulle by die kontinentale leër aansluit omdat hy geglo het dat dit in die beste belang van Amerika was, nie omdat hy slawe wou bevry nie. Toe Laurens in 1779 'n plan beraam het om swartes in die weermag toe te laat, het Suid -Carolina dringend soldate nodig gehad om in die kontinentale leër te veg. Alhoewel baie leiers, waaronder George Washington, bekommerd was oor die toelating van swartes tot die weermag, steun Hamilton Laurens se plan. Hamilton het aan John Jay, destydse president van die Kontinentale Kongres, geskryf om die meriete van die plan te verduidelik. Hy het aangevoer dat hy geen ander manier sien om soldate op te voed sonder om swartes toe te laat nie. Hamilton het besef dat baie mense, veral Suidlanders, nie saamstem met die plan nie, omdat hulle nie sou wou "deel met eiendom van so 'n waardevolle soort nie"  Hamilton het kritici van die plan teëgestaan ​​deur te beweer dat die Britte 'n soortgelyke plan sou beraam en dan sou die slawehouers hul eiendom in slawe verloor sonder enige voordeel. Toe hy sulke keuses gelaat het, het Hamilton geglo dat die slawehouers hul slawe natuurlik sou stuur om vir die Amerikaanse saak te veg. Hamilton het aangevoer dat die enigste manier om swart soldate lojaal te hou, was om hulle hul "vryheid met hul muskiete" te gee.  Die argument dat Hamilton se ondersteuning van Laurens se plan toon dat hy 'n voorstander was van die vryheid van swartes, ignoreer Hamilton se motivering om te doen so. Hy wou hê Amerika moet die oorlog wen, en die toelating van swartes tot die weermag was destyds die beste opsie. In sy bespreking van Laurens se plan, beweer Ron Chernow dat Laurens en Hamilton "albei onwrikbare afskaffingskundiges was wat emansipasie van slawe as 'n onafskeidbare deel van die stryd om vryheid beskou het"  Terwyl hul oproep om swartes te bewapen kan impliseer dat hulle swartes sien as gelyk en wou almal vry wees, is daar bewys van die teendeel. Volgens John Laurens se pa sou John nooit iemand anders dwing om sy slawe te verwilder nie, omdat hy te veel in eiendomsreg geglo het.  Hamilton is deur geleerdes en sy kleinseun beskuldig dat hy slawe besit het, wat daarop dui dat enige oortuigings wat hy het oor die kwaliteit en natuurlike regte van swartes, nie altyd tot aksie gelei het nie. Dit is moontlik dat Hamilton nie slawe besit het nie, maar sy betrokkenheid by slaaftransaksies dui op 'n meer dubbelsinnige prentjie van Hamilton as die 'onwrikbare afskaffer'. Hamilton was meer prakties gemotiveer as enige ideologie wat die gelykheid van die rasse voorgehou het. Dit wil nie sê dat Hamilton die wedrenne as inherent ongelyk beskou nie, maar dat dit nie Hamilton se standpunte oor beleid bepaal nie. Hamilton, net soos Laurens, wou swartes in die weermag toelaat omdat hulle gedink het dat dit die enigste praktiese oplossing vir die weermag se probleme was. Hamilton se lidmaatskap van die Society for the Promotion of the Manumission of Slaves in New York het gelei dat historici glo dat Hamilton 'n afskaffer is. Richard Brookhiser, Hamilton -biograaf en hoofkurator van 'n uitstalling oor Alexander Hamilton by die New York Historical Society, beweer dat Hamilton 'n afskaffer was. Brookhiser noem dat Hamilton 'n stigterslid van die Genootskap was. Hy beweer dan: "Die samelewing het suksesvol daarop aangedring om slawerny onwettig te maak in New York - 'n aansienlike prestasie in 'n staat waar slawerny 'n werklike teenwoordigheid was." Hy gee geen bewyse van die invloed van die genootskap op die wette van New York nie. Verder toon hy geen direkte betrokkenheid van Hamilton by die soeke na wette teen slawerny in New York nie.  Die rekords van die genootskap ontbreek aansienlike inligting oor Hamilton, wat daarop dui dat hy nie 'n dominante rol in die samelewing gespeel het nie.  New York het wetgewing uitgevaardig wat voorsiening maak vir die geleidelike emansipasie van slawe in 1799, maar het slawerny eers in 1827 afgeskaf, meer as twintig jaar nadat Hamilton in 'n tweegeveg vermoor is. 
Hamilton se lidmaatskap in die samelewing was nie in stryd met sy klem op eiendomsreg nie. Lede van die Genootskap kon nog steeds slawe besit. Toe die lede op 4 Februarie 1785 byeenkom om hul grondwet op te stel, het hulle 'n komitee saamgestel om te besluit hoe die lede van die genootskap moet optree teenoor slawe wat hulle besit. Hamilton was deel van die komitee, wat oorspronklik 'n beroep op lede gedoen het om hul slawe te beman. Die komitee se voorstel is verwerp en lede is toegelaat om slawehouers te bly.  Hoewel Hamilton in komitees gesit het en soms kanselier van die Genootskap was, was sy bywoning sporadies. Boonop ontbreek die rekords van die Manumissions Society, tesame met die dokumente van Hamilton, geen werklike bespreking van Hamilton oor sy gedagtes oor die samelewing of wat die samelewing moet probeer bereik nie. Sy lidmaatskap het hom die geleentheid gebied om verder met die top van die New Yorkse samelewing te kommunikeer. Die Genootskap spog met 'n indrukwekkende lys van New Yorkers uit die hoër klas, waaronder John Jay en Robert Troup. Hamilton se betrokkenheid by die Genootskap lok ook lof uit van sy vriend, die Marquis de Lafayette.  Alhoewel die anti-slawerny-samelewing in Pennsylvania uitdruklik aangedring het op die afskaffing van slawerny, het die anti-slawerny-samelewing waaraan Hamilton behoort, die sluiting van slawe bepleit.  Die Genootskap het gesê dat mense hulle slawe moet bevry, nie dat hulle nie moet moet bevry hulle slawe. Hamilton ondersteun die vrystelling van slawe, maar slegs as dit nie die beskerming van eiendomsreg belemmer nie. Hamilton het gedink dat eiendomsreg die verteenwoordiging moet beïnvloed, wat een rede is waarom hy die klousule van drie vyfdes in die Grondwet ondersteun. Hoewel hy tydens die Grondwetlike Konvensie stilgebly het oor hierdie kwessie, het hy tydens die New York Ratifying Convention in 1788 daarvoor aangevoer. Hamilton hou nie van die Grondwet nie, maar besef dat geen plan perfek sou wees nie. Die Grondwet was 'n kompromie tussen die staatsafgevaardigdes nadat Hamilton besluit het om steun daarvoor te verkry. Hy het koorsagtig aan die werk gegaan met die skryf van 'n reeks opstelle om New Yorkers te oorreed om die Grondwet te bekragtig, en het sy saak tydens die Ratificerende Konvensie van New York gepleit. Hamilton het voorgestel dat hoe meer eiendom 'n mens het, hoe meer moet sy stem tel.  Hamilton was bang vir die laer klasse, en as gevolg hiervan het hy gesteun om hulle minder inspraak in die regering te gee. Hamilton het geglo dat die rykes meer deugde het, terwyl die armes meer ondeugde "Hulle [die elites] se ondeugde is waarskynlik gunstiger vir die welvaart van die staat as dié van behoeftiges en neem minder deel aan morele verdorwenheid."  Hamilton het gedink dat die laer klasse lui was en nie sou bydra tot die ekonomiese groei van die land nie, terwyl die rykes, as hulle ondeugde gehad het, gulsig of tevergeefs was - euwels wat nie so nadelig sou wees vir die welvaart van Amerika nie. In Gebreke van die Konfederasie, Stel Hamilton voor dat die kongres die amptenare van die staat aanstel volgens hierdie eienskappe: "Die kongres moet vir hierdie ampte kies, manne met die eerste vermoëns, eiendom en karakterÖ."  Hamilton het tydens die konstitusionele konvensie opgemerk dat die House of Lords van Brittanje 'n uiters edele instelling is "omdat hulle" by 'n toeval niks het om op te hoop nie en 'n voldoende belang deur hul eiendom. " Volgens Hamilton, mense met 'n aansienlike hoeveelheid eiendom sou stabiliteit bied. Hy het geglo dat mense onafhanklik moet wees van eiendom. Hamilton het getoon dat hy die hoër klas respekteer en hulle in magsposisies wou hê. Hamilton het aangevoer dat, aangesien slawe belas word, hulle moet tel in verteenwoordiging, wat verwys na die gewilde revolusionêre frase "geen belasting sonder verteenwoordiging nie." .  Hamilton se steun vir die 3/5 -klousule val saam met sy oortuiging dat mense met meer eiendom 'n groter seggenskap moet hê oor hoe die land is un.
Hamilton het die beskerming van slawerny in die Grondwet aanvaar om die unie van Noord en Suid te verseker, wat nodig was vir die finansiële groei wat hy beoog het. Aangesien Suid-Afrikaners geglo het dat hulle die ekstra verteenwoordiging nodig het om hul slawestelsel te beskerm, het Hamilton erken dat die klousule van drie vyfdes nodig was om die unie te stig-sonder die kompromie van die drie-vyfdes sou die Suide nooit ingestem het tot die stigting van die Verenigde State nie. Hulle het geredeneer dat sonder die klousule die noorde die kongres sou oorheers en slawerny kon vernietig. Vir Hamilton was die welvaart van Amerika afhanklik van die vereniging van Noord en Suid. Hy het volgehou dat die suidelike state 'n 'voordeel' vir die noorde was deur daarop te wys dat die suidelike state tabak, rys en indigo besit, 'wat hoofsaaklik voorwerpe moet wees in handelsverdrae met vreemde nasies'.  The New York Evening Post, gestig deur Hamilton, bevat advertensies vir goedere wat deur slawe vervaardig word.  Die advertensies in 'n New York -koerant belig die onderlinge verband tussen die ekonomie van die noorde en die suide verder. Hamilton se posisie toon dat hy handel dryf en dat die Noorde die suide nodig gehad het om wins te behou. Hy het nasionale ekonomiese mag gekies bo standpunt teen slawerny. Hamilton se optrede rakende die Vredesverdrag van Parys van 1783 en die verwante Jay's -verdrag van 1794 bied 'n ingewikkelde beeld van sy standpunt oor slawerny. Hamilton het aanvanklik die Britse oortreding van die Verdrag van 1783 gekritiseer en 'n beroep op die Britte gedoen om swartes wat deur die Britte weggevoer is, terug te gee. Maar Hamilton het sy posisie verskuif om konfrontasies met Groot -Brittanje en sy diplomate te vermy, veral nadat sy vriend, John Jay, 'n aangepaste weergawe van die Verdrag bekom het. Boonop het hy geglo dat die erkenning van die verdrag Amerika se posisie onder die nasies en sy ekonomiese welvaart sou verseker. Hamilton het ook daarin geslaag om sy geloof in die heiligheid van eiendomsreg te versoen met sy steun aan Jay's Treaty. Die kontroversie rondom die Verdrag van 1783 hou verband met artikel VII van die verdrag. Henry Laurens, 'n prominente Suid -Karolynse slawehouer wat voordeel getrek het uit die slawehandel, het Benjamin Franklin, John Jay en John Adams, wat besig was om die vredesverdrag te onderhandel, aangespoor om 'n bepaling op te neem wat die Britte verbied om slawe te neem tydens hul ontruiming uit Amerika. Laurens se versoek eindig as artikel VII van die verdrag, waarin lui: Alle gevangenes aan beide kante word vrygelaat, en sy Brittaniese majesteit sal met alle gemaklike spoed en sonder enige vernietiging veroorsaak, of wegneem van enige negers of ander besittings van die Amerikaanse inwoners, trek al sy leërs, garnisoene en vloote uit die genoemde Verenigde State terug.  [nadruk bygevoeg] Simon Schama wys daarop dat die slawe -belang die politiek van die vroeë republikeinse tydperk oorheers het. "Deur sy artikel in die konsepverdrag in te voeg, verplig Laurens nie net sy mede -Caroliniërs nie, maar ook die hele slawe -klas van die Suide wat die rewolusie gemaak het"  Hy verduidelik dat die kwessie van swartes wat weggevoer word, 'n bron van spanning tussen Brittanje en Amerika. Toe Washington Guy Carleton op 6 Mei 1783 ontmoet, begin hy die gesprek deur artikel VII te bespreek, eerder as om Carleton te ondervra oor die finale ontruiming uit New York. Volgens Schama het Washington se gesig "rooi geword" toe Carleton hom vertel het dat swartes reeds saam met die Britte ontruim is, alhoewel die Britte name opgeteken het sodat die slawehouers vergoed sou word.  Ondanks sy frustrasie het Washington die idee veroordeel dat Amerika sy deel van die verdrag in gebreke moet bly omdat die Britte die verdrag verbreek het deur swartes uit te voer. Washington wou nie weer met Brittanje baklei nie. Schama meen dat Washington se posisie in ooreenstemming was met sy realisme.  Washington se reaksie op die Britte wat swartes in stryd met die Verdrag van 1783 wegvoer, is soortgelyk aan Hamilton se realisme.
Hamilton wou ook nie 'n oorlog met Brittanje waag nie, al ondersteun hy die idee dat die Britte die verdrag oortree deur swartes uit te voer. Tydens die oorspronklike bespreking oor die vredesverdrag het Hamilton gesê dat die Britte swartes moet terugbring wat hulle saamgeneem het. Hamilton het aangevoer dat die neem van swartes na die oorlog eiendomsreg skend. Hamilton het op 26 Mei 1783 'n mosie aan die Kontinentale Kongres voorgelê wat "protesteer teen die beslaglegging van negers wat aan burgers van die Verenigde State behoort."  Benewens Hamilton se openbare mosie, lewer hy ook 'n soortgelyke opmerking in sy private korrespondensie met George Clinton, goewerneur van New York: Gestel die Britte moet nie net die negers wegstuur nie, maar ook alle ander eiendom en alle openbare rekords in hul besit wat aan ons behoort. Is dit nie reeds gedoen in die geval van die negers nie?  Hamilton beskou die Britte wat swartes wegvoer as 'n oortreding van die Verdrag van 1783 en sou verkies het dat die Britte dit gehandhaaf het. Toe hy egter besef dat die Verenigde State nie die verlore eiendom van slawehouers kan herwin nie, aanvaar hy dit eerder as om die verdrag heeltemal te ontbind. Hamilton was dit nie eens nie, waaronder James Madison en Thomas Jefferson, wat die verdrag as nietig geag het weens die oortreding van Brittanje. Hy het aan Clinton verduidelik dat 'sommige mans gesê het dat die werking van hierdie verdrag tot die definitiewe verdrag opgeskort word.' syne Tweede brief van Phocion: Dat 'n oortreding van die verdrag van die Britte deur die wegstuur van 'n groot aantal negers, my beginsels [Hamilton se teenstanders] al lankal tot niet gemaak het, en ons volkome vrygemaak het om die bepalings van ons kant te laat vaar . 
Sy het Alexander Hamilton se slawe -eienaarskap in die kollig gevestig. Dit het haar op die nasionale verhoog geplaas.
Jessie Serfilippi, 'n 27-jarige beginnerhistorikus, het opskudding veroorsaak en nasionale media-aandag geniet nadat sy onlangs 'n artikel op die webwerf van Schuyler Mansion gepubliseer het wat die mite van stigter Alexander Hamilton as 'n afskaffer ontken en sy rol as 'n handelaar en eienaar van slawe.
Paul Grondahl / Times Union Wys meer Wys minder
2 van 9 Jessie Serfilippi, 'n self-geleerde historikus en tolk by Albany's Schuyler Mansion, het in primêre bronne bewyse gevind dat Alexander Hamilton slawe mense besit en verkoop. Verskaf foto Wys meer Wys minder
essie Serfilippi, tolk, en Heidi Hill, terreinbestuurder, op die tweede verdieping in die Schuyler Mansion, waar toere nuwe navorsing insluit oor die slawe-besit van die Schuyler-gesin en Alexander Hamilton.
Jesse Serfilippi bly 'n onbeskaamde aanhanger van die "Hamilton " musiekblyspel ondanks haar harde kritiek op genl Philip Schuyler en skoonseun Alexander Hamilton as slawe-eienaar.
'N Uitsig oor die Schuyler -herehuis in die suidekant van die stad uit die agtertuin. Dit is verbied dat die staatshistoriese personeellede kommentaar lewer of hulle saamstem met burgemeester Kathy Sheehan se voorstel om die standbeeld van genl Philip Schuyler voor die stadsaal te verwyder omdat hy 'n slaaf was.
Jessie Serfilippi, wat 'n MFA in kreatiewe skryfkuns het en hoofsaaklik fiksie skryf, staan ​​onder 'n portret van Hamilton in die blou kamer, waar Hamilton op 14 Desember 1780 met Schuyler se dogter, Elizabeth, getroud is.
ALBANY & mdash Jessie Serfilippi is 'n toevallige Alexander Hamilton -ikonoklas.
Die 27-jarige beginnerhistorikus en deeltydse tolk in die Schuyler Mansion het onlangs op die staatshistoriese webwerf & rsquos-webwerf 'n geleerde opstel oor die stigter gepubliseer, en die geskiedenis word grotendeels oor die hoof gesien as 'n slawe-eienaar wat 'n groot opskudding veroorsaak het.
My dryfveer was om seker te maak dat die verhaal van die mense wat Hamilton as slaaf gemaak het, nie uitgewis word nie. Ek het nooit al hierdie aandag verwag nie, & rdquo Serfilippi het verlede Woensdag gesê. Sy het in die Georgiese styl huis met 'n rooi baksteen en 'n blou salon van Rsquos gestaan, waar Hamilton op 14 Desember 1780 met genl Philip Schuyler en haar dogter Elizabeth getroud is.
Hoe Alexander Hamilton Amerika verwoes het
Marshall, Story, and Black certainly acted as co-conspirators. Marshall's landmark decisions could have been written by Hamilton. His reading of the Constitution was at odds with how the document was explained to the state ratifying conventions in 1788. Marshall's interpretation would have led the people to reject the document. His belief in federal judicial supremacy and unchecked national authority has been the keystone to every subsequent outrageous federal ruling, from Roe v. Wade aan NIFB v. Sebelius. Marshall is the reason the Supreme Court now takes center stage in every political debate in America, but he did not accomplish this alone.