Image deur Efes Kitap
Erken bewustelik en ervaar ons persoonlik
nie-fisiese aard is 'n belangrike stap in ons individuele evolusie.
~ William Buhlman in Avonture buite die liggaam
In sjamanistiese kulture is dit die taak van die sjamaan om uit die liggaam na ander wêrelde te reis, nuwe realiteite te ervaar en dan kennis terug te bring na die stam om die balans te herstel en te herstel. Die reis net om 'n ontspanningsrit te soek is die hoogtepunt van onverantwoordelikheid, grens aan godslastering. Om 'n ander werklikheid te ervaar en daaroor te swyg, is eenvoudig nie 'n opsie nie.
Dit beklemtoon 'n persoonlike probleem vir almal wat beweer dat hy 'n werklikheid verskil van die normale ervaring van die meerderheid van die 21ste eeu. Wat te doen met sulke kennis? Deel ons dit en waag ons bespotting, of bly ons stil en bly anoniem?
Enersyds om sulke ervarings te hê en dit met die oog op die bevrediging van die ego te publiseer, is om die risiko te hou van 'n ryk tradisie wat duisende jare teruggaan. Aan die ander kant kan dit nog erger wees om insig te kry wat tot voordeel kan wees van 'n menslike ras wat 'n dringende behoefte het aan geestelike onderbou, en dan daaroor kan swyg. Volgens sjamanistiese tradisie is die doel van die liggaam uit die liggaam om met nuttige inligting terug te keer.
Verwag ons dat musikante heerlike melodieë sal skryf en dit dan in 'n laai wegsteek? Vra ons wetenskaplikes om lewensveranderende eksperimente uit te voer en dan die resultate weg te gooi? Moet kunstenaars hul werk wegsteek om nie die aandag op hulself te vestig deur dit te vertoon nie?
Dit is die soort vrae wat beantwoord moet word voordat u ervarings bespreek wat buite die tradisionele lewensverwagtinge val. Maar dit is ook die rede waarom ek van plan is om by my eie persepsies te hou. Ek sal skryf oor wat ek weet. U staan ​​vry om alles wat u nie saamstem nie, miskyk. Dit is soos dit moet wees. Maar net soos ek op die skouers staan ​​van diegene wat voor my uit gegaan het, wie se ervarings en getuienisse my gehelp het in my lewensreis, kan my ervarings jou miskien help.
Let egter daarop dat. Ek sê nie: "Dit is die manier om dit te doen nie - dit is hoe die werklikheid werk!" My persepsies is ongetwyfeld gebrekkig en onderhewig aan verkeerde interpretasie van die mens. Ek beweer nie dat ek "Die Waarheid" ken nie.
Maar ek glo ek het begin om na die ander kant te kyk en iets nuttigs te leer.
My geestelike toevlug in die bos
Ek het na aftrede na die bos verhuis. Ek het begin met 'n geestelike toevlug wat tot dusver tien wonderlike jare duur. Ek dink dit het iets opgelewer wat die moeite werd is om te deel.
Dit is die doel van hierdie boek. Dit is my rede om dit te skryf. 'N Groot deel van my lewe laat ek, soos die meeste van ons, die tegniese noodsaaklikhede van die daaglikse bestaan ​​uit ou stemme laat verdwyn wat êrens diep in my onderbewuste bestaan, miskien selfs in my DNA. In hierdie besige dae van blootstelling aan media en multitasking, is dit byna onvermydelik.
Ek is al meer as veertig jaar lid van die geestelikes. ek was veronderstel om 'n ryk geestelike ervaring te hê. Dit was deel van my posbeskrywing. Maar die lewe is ingewikkeld. Selfs vir predikers is dit maklik om dag vir dag te leef en die soeke na antwoorde op ontstellende vrae wat selfs die vreedsaamste oomblikke van die lewe binnedring, af te weer.
Onverbode en onverwagte ervaring
Maar af en toe gebeur dit dat iets heeltemal onbegaanbaar en onverwags ons uit ons skoot steek. Dink byvoorbeeld aan hierdie inskrywing uit my dagboek:
Dit is 6:00 die oggend, en selfs terwyl ek hierdie woorde skryf, begin ek twyfel dat wat pas gebeur het, wel gebeur het. Maar ek het geweet dat dit die geval sou wees. Ek het selfs gelag terwyl ek myself daaraan herinner het terwyl ek aan die gang was dat ek die ervaring sou begin bevraagteken toe ek "teruggekeer het." Maar soos die beelde begin vervaag, en met die volle kennis dat woorde onvoldoende sal wees, gaan dit hier:
Om 3:15 in die oggend is ek wakker en het die nag geslaap sonder om een ​​keer op te staan. Ek besluit om in die sitkamer in te gaan, in my stoel te sit en meditasiemusiek aan te skakel. Ek verwag regtig niks behalwe 'n stil tyd nie. Rocky, ons hond, kom in en begin sy lekroetine, wat redelik afleidend kan wees. Dan besef ek dat 'n halfuur verby is. Ek weet dit, want die CD begin weer en dit is 25 minute lank. Dit spring aan die begin bietjie oor en ek wonder of dit 'n krap op het. Maar dan verander my geestelike beeld skielik.
Ek het 'n visie dat ek op 'n hangmat van 'n tou lê, baie ontspanne. My liggaam het verander in iets wat met bottervet lyk en spoel deur die tounet. Jy kan sê, of jy is gesif.
Terwyl die liggaam deur die gaas smelt, is dit wat in die hangmat oorbly, 'n klomp klein ligpunte. Hulle het geen vorm om van te praat nie, maar is saamgevoeg. Ek dink die enigste prentjie wat naby kom, is om 'n skool van visse te beeld, wat almal saam swem - individue, maar gesamentlik heel. Ek besef dat ek buite die skool is en daarna kyk, maar dat die ligte op een of ander manier ek - my geestelike wese - my werklikheid is. Met die gedagte besluit ek om my gedagtes, aan die buitekant, met die ligte te verenig. Ek voel asof dit waar dit hoort.
Skielik word die ligte lewendig soos een. Ons zoom uit die hangmat en begin beweeg. Sonder skok of kommer besef ek dat ek uit my liggaam is. Ek ervaar geen willekeurige gedagtes nie, geen afleidings nie. Maar terselfdertyd is ek ietwat geamuseerd. Ek besef dat ek binnekort na my liggaam sal terugkeer en myself wil oortuig dat dit niks anders is as self-hipnose of so iets nie.
Ek vind die hele oefening effens ironies, op 'n betogende manier, asof dit 'n werklikheid is, maar daardie arme, onkundige ou in die stoel sal binnekort dink hy is 'n werklikheid. Met 'n sug, net soos 'n ouer voel oor die onmoontlikheid van 'n regverdige kind, gaan ek aan.
Die eerste stop is die gazebo wat ek 'n paar jaar gelede gebou het. Ek was destyds van plan om dit vir meditasie te gebruik. Dit kyk uit oor ons Medicine Wheel, 'n geestelike plek wat simboliese elemente van Lakota en Hindoe godsdienstige denke kombineer. Ek is dadelik daar, en is bewus daarvan dat dit omring word deur 'n tornado-agtige energie-draaikolk. Ek kan die kante uitsteek, net soos surfers doen as hulle binne ry wat hulle 'n 'buis' of 'n krulgolf noem.
Maar net so kragtig as wat hierdie ervaring is, is dit slegs 'n soort brandstofstop. Die hoofgebeurtenis sal by die Medicine Wheel self plaasvind, en sodra ek daaraan dink, is ek daar. Die draaikolk is 'n bietjie anders gevorm as wat ek gedink het. Dit lyk baie soos 'n chimenea. Daar is 'n ronde, bolvormige area naby die grond, en dan wervel dit in 'n soort skoorsteen aan die bokant, net soos die spits in Russiese kerke.
Daar ontmoet ek iemand of iets wat baie moeilik is om te beskryf. Dit is nie 'n "wese" as sodanig nie. Dit is meer soos 'n pilaar of buis van lig. Dit lyk helder, en daarenteen lyk ek donker. (Ek neem aan dat iets langs die lig donker lyk.)
Dit lyk nou asof ek van buite kyk, hoewel ek terselfdetyd deelneem. Lig en donker, die wese en ek, 'n soort van saam draai, inmekaar. Ek wonder of ons binnekort saam die top van die draaikolk sal skiet — maar ons doen dit nie. Ek wil regtig gaan. Wat is daar buite? Wat sal ek sien?
Maar ons bly binne die beperking van die medisynewiel-draaikolk. Ek probeer, maar tot geen voordeel nie. Dan is ek terug by die huis. Ek is bewus van my lyf in die stoel en probeer om 'n paar keer weer in te gaan, maar ek vind elke keer 'n verskoning om te sit. Ek wil regtig nie teruggaan nie en veg teen die impuls.
Een van die dinge wat my laat uitbly is die sekerheid en sekerheid dat ek binnekort 'n goeie Freudiaanse verduideliking vir hierdie hele ervaring sal vind. Al wat ek kan doen is om my kop te skud en jammer te voel oor die arme kap in die stoel wat so moeilik sal wees om te oortuig.
Uiteindelik gaan ek half in my liggaam in die stoel in, maar ek voel op een of ander manier lus. As ek gevra word waar my sentrum geleë is, sal ek aan die regterkant van die voet twee voet buite moet sê. Dit is asof ek water gevul het wat na die een kant toe skuif. Ek slaag daarin om uit die stoel op te staan, maar dit neem 'n rukkie om weer aan te pas.
Ek besluit om dit vinnig op te skryf voordat dit vervaag. Dit is immers waarskynlik net 'n geval van self-hipnose, nie waar nie?
Is dit eg of is dit in my kop?
Op hierdie punt word ek herinner aan die wonderlike lyn wat Dumbledore aan Harry Potter sê ná Harry se byna-dood-ervaring in die finale boek. Harry wil weet of dit wat met hom gebeur regtig is of dat dit net in sy kop gebeur. Die ou towenaar antwoord: 'Natuurlik gebeur dit net in u kop ... maar waarom op aarde moet dit beteken dat dit nie eg is nie?'
Wat is my algemene indrukke van hierdie ervaring?
Die meeste van die tyd was ek bewus daarvan dat ek in my liggaam was, maar terselfdertyd daaruit. Hoe is dit moontlik? Ek weet regtig nie. Dis vreemd.
Ek het nog nooit so lank 'n meditatiewe fokus ondervind sonder afleiding nie. Die ervaring het amper 'n halfuur geduur. Ek weet dit omdat die CD die tweede keer begin en geëindig het. Ek was glad nie bewus van die verloop van tyd nie.
Ek het die indruk dat ek 'n behoefte het om terug te keer, asof die vakansie verby was, maar ek wou nie hê dit moes eindig nie. Beide die gevoel om terug te moes huis toe en die gevoel om uit te bly, was baie eg.
Aan die een kant het ek my liggaamlike liggaam nooit van buite duidelik gesien nie, maar ek was daarvan bewus. Dit was amper asof ek op twee plekke tegelyk was. Aan die ander kant het ek beslis gesien wat ek net my geestelike of astrale liggaam by die Medicine Wheel kan noem. Ek was 'n toeskouer van buite, maar ek het gevoel asof ek daar was.
Ek veronderstel dat as iemand na my toe sou gekom het en gevra het waar "ek" is, sou ek gesê het: "hier in my stoel." Maar ek het beslis gevoel of ek by die Medicine Wheel is.
Die algemene gevoel was van vrede, maar terselfdertyd opwindend - 'n vasberadenheid om te verken.
Op een of ander manier het dit gevoel of dit 'n waterskeidingsoomblik in my lewe was. Daar was 'n paar van diegene in die verlede, maar ek kon dit nie later uitdruk nie, in sommige gevalle selfs herken. Met hierdie een het ek geweet. Maar ek weet nie hoe ek geweet het nie.
Terug na die aarde
Wat het regtig soveel jare gelede op daardie dag gebeur? Was dit net 'n droom? Het ek my die hele ding voorgestel? Was dit 'n uitgebreide hallusinasie - 'n beeld van my verbeelding?
'N Deel van my, die rasionele deel wat my (meestal) uit die moeilikheid gehou het en verantwoordelik was vir die suksesse wat ek die afgelope sewe dekades in die lewe gehad het, wil die hele ervaring ignoreer. Maar daar is 'n ander deel, wat ek vind dat ek eenvoudig nie kan miskyk nie, wat nie een van hierdie verduidelikings sal aanvaar nie. Die deel van my wil eintlik die wêreld daaroor vertel in die hoop dat iemand êrens daarby sal baat vind.
In die jare sedert 2012 het ek baie tyd gehad om na te vors wat ek toe 'n unieke ervaring was. Ek is ook die veteraan van genoeg UGO's wat die grootste deel van my lewe ontdek het hoe blind ek was.
Toe ek die onderwerp begin ondersoek, het dit nie lank geduur om te ontdek dat duisende mense wat nou leef soortgelyke buite-die-liggaam-ervarings gehad het nie. As u historiese dokumente bestudeer, sal u binnekort verneem dat miljoene mense dit gehad het. In sommige kulture word UGO's verwag, doelbewus gesoek en beskou dit as 'n belangrike deel van menslike en stamontwikkeling.
Sommige lede van die kontemporêre wetenskaplike gemeenskap het nou begin aan boord kom. Hulle het geleer dat wanneer ons ander lande begin oorweeg wat uit die ingewikkelde wiskundige vergelykings van kwantumfisika opborrel, ons gou 'n verrassende feit ontdek: Die lewe soos ons dit normaalweg ervaar, is 'n illusie.
Niks is regtig soos dit lyk nie. Inderdaad, met toenemende frekwensie, weerklink die stem van die profeet nie vanuit preekstoel en plekke van aanbidding nie, maar uit die lesingsale en wetenskaplike laboratoriums van die akademie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > The Mystic's Journey: Life Is An Illusion