’n Sterk stem oor haar eie broosheid | Netwerk24
Deur Helen Schöer 13 Mei 2019 00:00
MODJAJI BOOKS, R280
Ek het gedink ek weet wat kom: interessante staaltjies oor hoe dit is om in die Ooste Engels te gee, ’n bespreking van die voordele en uitdagings, afgerond met ’n klompie oorlewingswenke en goeie raad.
Ek was lank laas so verkeerd.
Hierdie is ’n baie meer ambisieuse boek. Cronje pak die “volle katastrofe van menswees” aan en sy het baie op die hart.
Kultuurskok is maar net die begin. Haar ervarings het my plek-plek met afgryse gevul en dan weer ’n paar blaaie later hardop laat lag.
Cronje het in haar laat 40’s redelik op die ingewing van die oomblik besluit om te gaan Engels gee. Geldnood het gedruk; sy moes haar seun nog deur universiteit kry en sy het ook gedink die wegkom van alles sou haar tyd gee om haar boek klaar te skryf.
Die skryfproses en haar fiktiewe karakters hou haar kop byna so besig soos die kultuurskok van Korea.
Die skryfproses en haar fiktiewe karakters hou haar kop byna so besig soos die kultuurskok van Korea en die werklike karakters wat sy daar ontmoet het.
Met pyn en humor kerf sy uit die vreemde vir haar ’n klein maar draaglike lewe – en haar boek kom klaar.
Dis dan ook tyd om terug te keer na Suid-Afrika. Maar sy het verander en tuis het dinge ook verander. Om weer aan te pas by die plek en mense waarna sy so verlang het, is net so moeilik soos die skuif Korea toe.
Dis so erg dat sy haar vir ’n ruk by Valkenberg inboek in ’n poging om tot verhaal te kom. Haar geestesgesondheid wankel wel, maar dis ook ’n pragmatiese besluit, want sy het in daardie stadium nie blyplek gehad nie.
Die memoir dek sowat drie jaar van Cronje se lewe en sy skryf met brutale eerlikheid en ’n sterk stem oor haar eie broosheid.
Dis ’n fees om te lees en dis ’n verligting vir die leser dat daar aan die einde ’n verandering van geluk is.
In haar slotparagraaf beloof sy om aan te hou skryf. Ek’s baie bly daaroor.
Helen Schöer is ’n vryskut­resensent van Johannesburg.