April | 2010 | Op reis deur die lewe
Eyjafjallajökull. ‘n Mens spreek dit glo so uit: [ˈeiːjafjatlajœːkʏtl̥], Afhangende van jou stemtoon kan dit klink soos vreeslik vloek! Letterlik vertaal beteken dit: Eilandberggletser. Of so iets. Genadetog! Dat so ‘n tongknoper so onverwags soveel vuur kan spoeg en daarmee die weste se lugverkeer vir dae lank feitlik tot stilstand bring en die ganse webwêreld laat sidder onder die blogs, slaan my stom. En dan kom dié vuur nog onder die oppervlak koue van soveel ys uit! Tonne der miljoene tonne onskuldige wit ys – en ónder dit so ‘n verwoede vulkaan! Wys jou net weer: Moet niks en niemand, selfs nie eens ‘n eilandberg, op sy baadjie takseer nie.
Die foto’s is skouspelagtig. Gaan google dit ‘n bietjie as jy kan. Hierdie meneer het ‘n krater van 3 – 4 kilometer in deursnit en hy bars, volgens Wikipedia, “relatief gereeld” uit: in 920, 1612 en weer van 1821 tot 1823. En nou weer, in Maart en April 2010. Ek vind dit nogal onrusbarend: die onvoorspelbaarheid van so ‘n ding wat vir wie weet hoe lank onder ‘n bedrieglik stil oppervlak lê en broei en borrel en wat dan, sommer op ‘n dag net, briesend boontoe bars! En, na die vuurwerke, bly die as vir dae, weke nog, verlammend in die lug hang. ‘n Nederlander blog laasweek: Het vliegverkeer in Nederland ligt nog steeds plat. Schiphol is zo goed als uitgestorven.
Re-laas: Plat en uitgestorven? Allermins! Nie ek nie. Ek was in Worcester, Rondebosch, Bela-Bela, Wesselbron en Bloemfontein. Ek het ‘n photo shoot gehad en radio- en tydskrifonderhoude vir die komende CD, NOG. Nog net 2 weke, dan’s dit hier … Ek countdown nou al amper net so naarstiglik soos die sokker ouens: “Feel it, it is here!” 🙂
1 – 2 Mei: Sasolburg
7 – 9 Mei: Ladybrand – retreat saam met Leef-tydskrif
13 Mei: Bredasdorp Christusfees
16-23 Mei: Pinkster, Malmesbury – Swartland-Noord gemeente
28-30 Mei: Jeffreysbaai vrouekamp
En, voor ons dan ons oë uitvee, skop die SOKKER met vuurwerke en triljoene vuvuzela’s af!
Van groot geraas en kraters gepraat: Dis nie net Eyjafjallajökull se uitbarstings wat ons onkant vang en lamlê met die klomp gemors wat dit so ongevraag op ons laat neerreën nie. Meeste uitbarstings het daai neiging. Malema s’n. Die opvlieënde man met die padwoede s’n. Die vlamvatvrou wat so skielik op haar kind skree s’n. Joune, Myne. Tog jammer. Want die gevolglike besoedeling is onvermydelik. Die wind waai dit nie sommer tjoef weg en alles is weer vergete nie.
Dis die ding van vuurspoeg: Wie moet die skade beheer en die gemors, vir hoe lank daarna nog, weer skoonmaak???
Leef veilig. En in vrede. Groete,
You are currently browsing the Op reis deur die lewe blog archives for April, 2010.