Politieke partye - Geskiedenis Podcasts - 2021
Daar is baie politieke partye in Brittanje, maar in die hele Engeland is daar drie dominante politieke partye: Arbeid, Konserwatiewes en Liberale Demokrate. Dit word in die streke uitgebrei deur die toevoeging van die Scottish National Party in Skotland, Plaid Cymru in Wallis en die verskillende Unionist-partye en Sein Fein van Noord-Ierland.
Wat die sukses van verkiesing betref, word Brittanje gereeld as 'n tweepartystaat verwys; soortgelyk aan Amerika. Wat suiwer definisie betref, is Brittanje 'n klassieke meerpartystaat waarin net 'n handjievol partye enige politieke / verkiesingsbetekenis het as gevolg van die kiesstelsel wat ons het 'eerste verby die pos'in 'n verkiesing. Gedurende die era van Thatcher en Major was dit die oorheersing van die Tories tot en met die 1997-verkiesing, en daar kan na die era 1979 tot 1997 verwys word as 'n era van een party-oorheersing. Dieselfde blyk te wees met Brittanje 1997 tot 2002 met die Arbeidersparty in 'n posisie van totale oorheersing in die Parlement ná hul oorwinning in 2001.
Die funksie van politieke partye
Politiek, en dus ook politici, moet altyd reageer op wat die samelewing in die algemeen en individue spesifiek uit hul gemeenskap wil hê. Dit is die waardes en oortuigings wat die samelewing in die algemeen het. Die algemeenste is waarskynlik:
hervorming van die grondwetlike hervorming van die kiesstelsel beter en doeltreffender wet en orde; 'n uitbreiding van ons polisie dwing 'n verbeterde hervorming van die openbare vervoerstelsel van die welsynstelsel, verbeterde nasionale gesondheids- en onderwysstelsels; beter beskerming van die omgewing, groter regeringsaanspreeklikheid, 'n Wet op die Vryheid van Inligting soos in Amerika gevind.
Sekere groepe sal ook hul eie belange hê om na te streef:
vakbonde vra vir beter beskerming vir hul lede se sakeleiers en vra vir regeringshulp en beskerming van die armes wat 'n uitbreiding van alle aspekte van die vroue van die welsynstaat wil hê wat meer gelykheid wil
'N Regering sal waarskynlik na enige van die waardes of na die belangegroepe / drukgroepe luister as daar 'n politieke rede daarvoor is. As die steun vir een 'n verkiesingsaanspreeklikheid is (selfs al is dit 'n gesonde voornemende beleid), is dit waarskynlik dat sulke steun nie beskikbaar sal wees nie.
In 1997 het die Liberale Demokrate onder leiding van Paddy Ashdown in die aanloop tot die verkiesing gesê dat hulle, indien verkies, 1 p op inkomstebelasting sou plaas om onderwys te befonds. Alle politieke ontleders het besluit dat dit 'n eerlike stelling was, maar politieke dwaasheid, omdat niemand in 'n party sou stem nie - hoe goed ook al sy beleid - as hulle bedoel dat hul eie inkomstebelasting sou styg, selfs al ondersteun hulle 'n beleid van meer geld wat in staatsonderwys gaan.
Enige 'groen belasting' wat 'n opruiming van die omgewing moet finansier, sal ook met dieselfde reaksie reageer. Almal wil 'n skoner omgewing hê, maar geen individu wil sien dat sy / haar inkomste verminder om te help met die finansiering daarvan nie. Slegs as die partyontleders en navorsers hul inligting korrek het, en hul bevindings toon dat mense bereid sou wees om dit te doen, sou die kans bestaan ​​dat dit 'n verkiesingskwessie sou word.
Reageer politieke partye dus bloot op wat die publiek wil hê, of dryf hulle hul eie agenda vorentoe en probeer hulle die publiek aan boord bring? Is 'n subtiele mengsel van albei nodig vir sukses in die verkiesing?
'N Politieke party moet ook sy leier kies met die dood, aftrede, ens. Van sy huidige leier. 'N Potensiële partyleier moet charismaties wees, goed wees in die openbaar, die oorredingskrag hê, die energie vir openbare veldtogte en bowenal die respek van sy / haar party.
Terwyl die Liberale Demokrate en Arbeid die tradisionele metode gebruik het om vir 'n nuwe leier te stem - met 'n eenvoudige stemming onder LP's - het die Tories vir die leierskapkompetisie in 2001 'n stemming vir sy 330.000 partylede ingestel om die stelsel 'n groter demokrasie te gee.
Die stelsel in die Arbeidersparty is eerder ingewikkeld met die betrokkenheid van vakbonde en partylede, ens. Die onlangse hervormings wat gelei het tot 'een persoon een stem', het hierdie stelsel verander, maar dit is wel billiker omdat dit almal insluit wat 'n belangstelling in die party het en wat die reg het om oor sulke aangeleenthede te stem, eerder as om dit oor te laat aan slegs 'n handjievol LP's wat die party in die Parlement verteenwoordig.
Op plaaslike en streeksvlak 'stel' partye ook geselekteerde kandidate voor aan die politiek. Plaaslike partye is baie belangrik om potensiële talent binne hul geledere te identifiseer. Die afgelope jaar moes alle kabinetslede en eerste ministers hul politieke loopbaan op plaaslike vlak begin, en die insette van plaaslike partye is uiters belangrik vir die sterkte van die party op nasionale vlak. In een opsig is die plaaslike party die teelaarde vir potensiële partyleiers.
'N Party wat aan bewind is, benodig die steun van die mense wat hy regeer. Sonder hierdie basiese vereiste, sal 'n regering dit moeilik vind om doeltreffend te funksioneer. Die rebellie van die belastingheffing onder Margaret Thatcher het getoon wat kan gebeur as 'n regering die openbare begeertes verkeerd lei. Die brandstofkrisis in 2000 het ook getoon dat die publiek die mag het, hoewel die impak daarvan op die verkiesing in 2001 minimaal was in terme van die steun aan die Arbeidersparty. Deur al hierdie dinge word sekere konvensies gehou deur alle partye in Brittanje:
As 'n party 'n verkiesing verloor, bevestig dit die reg van die oorwinnende party om mag uit te oefen. Dit sal nie sy reg om te regeer ontken nie. Die parlement bly die middelpunt van die politieke stelsel in Brittanje (alhoewel hy erkenning gee aan die belangrikheid van die afgevaardigde liggame van Skotland, Wallis en Noord-Ierland) en die LP se werk in die algemeen om sy tradisies en prosedures te handhaaf. Die parlement erken die status van die monarg as staatshoof. As die nasie met 'n nasionale krisis bedreig word, word tradisionele politieke wedywering opgeskort en werk alle partye saam in belang van nasionale eenheid.
Een van die rolle wat partye in die politieke stelsel van Brittanje speel, is die organisering van politieke aktiwiteite. Dit is onwaarskynlik dat verskillende instansies sonder hierdie insette van die partye sal funksioneer.
Een van die sleutelareas waarin partye werk, is die formulering van beleidsprogramme. As 'n party na die algemene verkiesing aan bewind verkies word, moet die beleid gereed wees op dieselfde dag as wat hy die land amptelik oorneem. As u dit nie doen nie, sou dit nie regeer nie. In die aanloop tot 'n verkiesing verklaar 'n party sy manifes duidelik. Hierdie manifeste is waarskynlik op geen tydstip so maklik beskikbaar met die groei van die internet nie.
Daarom kan niemand in die Staatsdiens beweer dat hy nie kennis het van potensiële regeringsbeleide nie. 'N Nuutverkose regering moet bykans vanaf die begin van sy ampstermyn rigting, vorm en organisasie hê. Diegene wat van hierdie beleide moet weet, sal dit doen.
"Sonder die beleidmakende funksies van partye is daar waarskynlik onsamehang, vertraging en teenstrydigheid in die politieke proses." (McNaughton)
Partye werf ook kandidate vir verkiesings. Dit is nie haalbaar vir 'n partyleier om te weet van elke potensiële kandidaat op kiesafdelingsvlak nie. Hierdie proses van keuring moet van elke kiesafdelingskantoor kom. Dit is die verantwoordelikheid van die party om toe te sien dat elke kandidaat in staat is en 'n beroep op die kiesers van daardie kiesafdeling doen. In hierdie opsig is die toekoms van die party in sy geheel afhanklik van die kiesafdelinghiërargie wat persone met bekwaamheid kies wat deur die party se geledere kan opstaan ​​indien verkies.
Op plaaslike vlak is partye van kardinale belang tydens 'n verkiesing. Ondersteuners van die plaaslike party is van uiterse belang om mense uit te kry en mense aan te moedig om te stem. Dit is hierdie partygelowiges wat pamflette aflewer, plaaslike telefoonoproepe organiseer, vervoer ens. Reël. Sonder hierdie mense in 'n party, sou hulle min hoop op verkiesingsukses hê, veral in 'n era wat blyk te wees dat al hoe minder mense stem in verkiesings van alle soorte. Die betrokkenheid van sulke mense is baie belangrik vir 'n party, maar dit is ook 'n groot deel daarvan om te verseker dat 'n verkiesing suksesvol en billik geskied - 'n belangrike komponent van 'n demokrasie.
Parlementêre komitees is ook deel van die partymasjien. Dit is hierdie komitees wat die potensiële regeringswetgewing of optrede ondersoek. Hierdie komitees het bekwame en breëkop lede nodig. Die keuringsproses van partye vir 'n verkiesing of potensiële kandidate vir die Parlement is implisiet in hierdie proses en gaan terug na die rol wat partye op plaaslike vlak speel. In hierdie sin organiseer partye die sake van die Parlement.
Politieke partye en die publiek
'N Sinikus kan aflei dat partye slegs belangstel in wat goed is vir hulself. Die rol van 'n party op alle vlakke is egter baie belangrik om die publiek in te lig oor die belangrikste kwessies van die dag. Die feit dat argumente regoor die vloer van die House of Commons plaasvind, gee die publiek toegang tot die argumente en teenargumente rondom 'n groot saak. Dat hierdie debatte op televisie uitgesaai word en vir die nageslag opgeneem word, is implisiet in 'n demokrasie.
So 'n stelsel sou nie in 'n eenpartystaat gevind word nie. Om die publiek (en by implikasie die kiesers) so 'n hulpbron as inligting te gee, is uiters belangrik in die politieke proses, omdat dit die meerderheid van die argumente gee oor die saak waaroor daar gestry word; elke party sal sy standpunte voorlê in 'n poging om steun te mobiliseer en die publiek sal dan oor die algemeen 'n uitspraak lewer.
In 'n eenpartystaat sou die publiek slegs een standpunt hê wat al dan nie waar is nie, en hulle mag nie uitspraak lewer oor die kwessie nie. Een manier om 'n regering aanspreeklik te hou in 'n demokrasie is om die volledige reeks argumente te hoor en toegang te hê en 'n gevolgtrekking te maak oor hierdie argumente. Die party wat aan bewind is, sal sy argumente dienooreenkomstig voorlê, terwyl die opposisiepartye hul argumente teen regeringsbeleide sal voorlê. Op hierdie manier kry die publiek in die algemeen die nodige inligting voordat hy 'n gewaardeerde uitspraak lewer.
Na die verkiesing in 1997 het een party - Arbeid - die parlement oorheers as gevolg van sy parlementêre meerderheid. Dit is volgehou ná die verkiesingsuitslag in 2001. Selfs al is partytjiegangers bereid om die partytjieboot te 'rock', is die meerderheid van die party van so 'n aard dat 'n gebrek aan steun van Tony Benn, Dennis Skinner, Jeremy Corbin, ens. Onbelangrik is, hoewel dit moontlik 'n verleentheid vir die regering is. Met soveel jong Labour-LP's om hul merk te maak met die leierskap van die party, volg die meeste die partylyn en bly die party-eenheid binne die Huis.
Dit sou onverstandig wees om te sê dat die regering kan doen wat hy wil binne die grondwetlike grense van die Britse politieke opset, omdat dit op 'n stadium in die lewe aan die publiek moet beantwoord. Die party het egter sy manifes van 2001 om te lewer, en in hierdie sin is die party verantwoordelik vir die kiesers as dit blyk dat hy dit nie lewer nie. Die manifes was 'n geskrewe dokument wat in 2001 in die openbaar beskikbaar gestel is. Daarom het die publiek die reg om te verwag dat die kwessies wat op die manifes geopper is, in 'n mate deur die regering aangespreek word.
In hierdie sin kan 'n verkiesingsmanifes 'n politieke meulsteen word. Die Arbeidsmanifes van 1997 het byvoorbeeld beweer dat dit die wagwagte in die hospitaal met 'n spesifieke persentasie sou verminder teen die einde van hul regeringstyd. Oor die afgelope vier jaar kan die klimaat waarin 'n regering werk, baie verander. Die staat van die NHS is 'n Achilles-hak vir enige regering met die Blair-regering wat deur die griepepidemie van 1999 vasgevang is, wat vinnig deur opposisiepartye vasgevang is. Die politieke draai van die Arbeid was toe dat die chaos wat in die NHS ontstaan ​​het, die gevolg was van 18 jaar van Tory-gebrek aan finansiering, ens. Die regering is in 2001, steeds gekoppel aan sy beloftes in die manifes van 2002, daarvan beskuldig dat hy vroetel 'NHS se wagtydcijfers - ironies genoeg, het dit die groot regering beskuldig dat hy van 1992 tot 1997 in opposisie was
Die party aan bewind het ook 'n 'doktersmandaat'. Dit is wanneer 'n probleem opduik terwyl dit aan die gang is, waarop hy moet reageer, aangesien 'n dokter op die siekte van 'n pasiënt sou reageer. John Major sou so 'n krisis in die gesig gestaar het met die Irakse inval in Koeweit; ook Tony Blair met die Balkan-krisisse. Die publiek verwag 'n beslissende optrede, selfs al word nie na 'n manifes verwys na die situasie wat plaasgevind het nie.
Die parlement word effektief deur die regering beheer, veral as die huidige regering so 'n groot werkende meerderheid het. Die wetgewing wat dit wil instel, word deur partybestuurders beheer en die komitees daarvan word deur partyaanstellers beman. Daar word verwag dat LP's by die partylyn sal hou en hul lojaliteit word effektief deur die sweep van die party beheer.
In die loop van 'n vyf-jaar-regering kom baie min wetgewing oor private lede op die vloer, en as dit omstrede is, kan dit weens 'n gebrek aan tyd doodgemaak word. Departementele gekose komitees, wat die optrede van die regering binne daardie departement ondersoek, laat die MP meer ruimte vir beweeglikheid, maar buite hierdie gekose komitees, sal dieselfde LP's op soek wees na bevordering binne die party, en daarom sal dit waarskynlik nie deur partybestuurders gesien wil word nie as mavericks wat nie vertrou kan word nie. Daarom is die skaduwee van die regerende party steeds geneig om die LP's van die regerende party in die gekose komitees te oorheers.
Die aanstelling van kabinetsministers, junior ministers, senior personeel in komitees, ens. Stel die partyleiers groot magte van patronaatskap toe. Op sigself is dit 'n groot mate van lojaliteit moontlik, aangesien min LP's op die bankie wil bly, en 'n kiesafdelingpaneel mag nie beïndruk wees met 'n LP wat blykbaar niks gedoen het om sy loopbaan binne die Parlement te bevorder nie.
Opposisie teen die regering kom van die partye wat op die opposisiebanke in die parlement sit. Hulle moet streng georganiseerd, gedissiplineerd en gekontroleerd bly as hulle 'n effektiewe opposisie teen die regerende regering wil handhaaf.
As daar nie een hiervan bestaan ​​nie, dan het die regering 'n vrye hand wat effektief is om na te streef sonder om daadwerklike teenkanting te bewerkstellig. Tydens die brandstofkrisis in September 2000 het die opposisie van Tory baie punte van die Arbeidersregering behaal as 'n direkte gevolg van die onvermoë van die regering om die blokkade te beëindig. Die peilings het aangedui dat die gaping tussen albei partye vir die eerste keer sedert 1997 dramaties afgeneem het na enkele syfers. Nog minder as 'n maand later en na die Tory-partykonferensie in Bournemouth, was die syfer weer tot 13% ná die probleme van die Tory-party. waarop dit staan ​​met die vervolging (al dan nie) van diegene wat met cannabis daarop aangetref is. Een opmerking deur die opposisiehuis-sekretaris, Anne Widdecombe, is deur die media aangegryp en die destydse partyleier, William Hague, gelaat in 'n situasie waarin hy nie kon wen nie; ondersteun hy een van sy kollegas op die voorste bank van die Opposisie, of doen hy dit nie? Sy opmerking dat hy alle kante van die argumente om te bespreek aan die party sou voorhou voordat hy tot 'n partybesluit oor die kwessie gekom het, was waarskynlik die beste wat hy in die omstandighede kon doen.
Partystelsels oorheers die politiek in Brittanje. In "Party and Party Systems" beskryf G. Sartori 'n partystelsel as: "die stelsel van interaksies wat voortspruit uit interparty ...
AV + is 'n variant van die Alternatiewe Stem (AV). Hierdie stemstelsel is aanbeveel vir die algemene verkiesing in die Verenigde Koninkryk tot 1998 deur die ...