Hy preek Nineve in ‘n skouspelagtige herlewing in. Mense reageer en rou ooor hulle sonde. Die koning hoor en kondig ‘n vas aan vir bekering en ‘n uitroep tot God. Geweldige sukses, goddellike salwing op sy boodskap, groot oorwinning….en dan die laagtepunt. Jona rig vir hom ‘n skuiling buite die stad op – heel moontlik bewus van die reinheidsvoorskrifte van die Jode teenoor die heidene. Hy sou nie by die Assiriërs wou oorbly en saam met hulle eet nie.
Net soos Elia onder die braambos na sy groot oorwinning oor die Baälpriesters, is Jona duidelik in ‘n depressie na sy geestelike hoogtepunt. Hy verwyt God oor Sy goedheid en genade oor die Assiriërs en vra om te sterf! Hy verloor sy hele perspektief oor God se genade en plan vir hierdie wêreld. In plaas daarvan om met vreugde te deel in die ommekeer van Nineve en te juig oor Sy Vader se genade en goedheid, ook oor homself en sy redding van die storm en die vis, kyk hy met die verkeerde oog na die gebeure. God is hom genadig en laat ‘n komkommerplant groei om vir hom skadu te gee, maar bewys weer eens Sy soewereiniteit deur die plant te laat verrot met ‘n wurm. Jona sit in die son en wens vir dood. God antwoord hom in genade en stel weer Sy plan vir die redding van mense as prioriteit.