AFRIKAANSE OPSOMMING: Die sekulêre liedere van John Blow (1649-1708): 'n edisie Die hoofdoel van die proefskrif is om John Blow se 109 sekulêre liedere toeganklik te maak vir uitvoerings- en navorsingsdoeleindes deur hulle vir die eerste keer as een versameling bymekaar te bring, getranskribeer in moderne musieknotasie. Van besondere belang is die insluiting van dertien van Blow se liedere wat nog nie voorheen gepubliseer is nie en slegs in manuskripvorm in spesiale versamelings in Engeland beskikbaar is, en liedere wat wel tydens Blow se lewe gepubliseer is, maar eweneens nie toeganklik is vir die algemene publiek nie. Die leesbaarheid van sommige liedere word bemoeilik as gevolg van die ouderdom en toestand van die papier. In 'n paar gevalle is die papier so dun dat die agterste notebeeld deurslaan en die leesbaarheid erg belemmer. Waar 'n manuskrip en kontemporêre weergawe van 'n lied bestaan, kon betekenisvolle vergelykings getref word. 'n Belangrike 'ontdekking' wat gemaak is, is dat die outograaf-manuskrip vanAh me, Undone (Lbl Add. 31457) nie 'n afsonderlike lied is soos wat Watkins Shaw (1980) dit gelys het nie, maar 'n gedeelte is van die lied Happy the man, who languishing (1700). Dit maak dit moontlik om in dié een geval Blow se oorspronklike komposisie te vergelyk met Playford se gepubliseerde weergawe daarvan. Dit is eers gedurende die twintigste eeu dat belangstelling in Blow se musiekgeleidelik begin posvat het. Frederick George Edwards (1902) en veral William Cummings (1909) het 'n belangrike rol in die Blow-herlewing gespeel. Harold Watkins Shaw neem vanaf 1936 die leiding met Leland Clarke (1949), 'n Amerikaner, wat die die volgende fase verteenwoordig. Bruce Wood staan vanaf 1975 aan die voorpunt met sy navorsing oor Blow se Anthems. Anthony Rooley, direkteur van die Consort of Musicke in Londen asook Peter Holman, direkteur van die Parley of Instruments het vanaf 1987 met hulle uitvoerings en opnames 'n groot rol gespeel om Blow se musiek weer aan die publiek bekend te stel. Hierdie tesis, asook my Magister-verhandeling (Grobler 1993) vorm ook deel van hierdie nuwe belangstelling in Blowen Engelse Restourasie-musiek. Volume 1: In die eerste hoofstuk word die sekulêre lied van die Engelse Restourasie-era (1660- 1714) in perspektief geplaas. Saam met 'n bespreking oor bydraes van John Blow, Henry Purcell en hulle tydgenote tot die genre, word die ontwikkeling van die lied en uitvoeringspraktyke daarvan krities ondersoek. Terselfdertyd word insae verkry in die' tydgenootlike liedpublikasies in Engeland gedurende die laat 17de en vroeg 18de eeu. Daarna volg 'n bespreking van Blow se styleienskappe soos dit veral in die sekulêre lied manifesteer. Kritiek wat Blow se werkswyse deur die eeue van musiek-kritici soos bv. Charles Burney (1726-1814) uitgelok het, word in historiese perspektief geplaas. Blow se bydrae tot die verskillende liedtipes word breedvoerig bespreek: die sololied, die twee-stemmige lied en dialogue, die lied vir meer as twee stemme en die lied as bykomstige teatermusiek. Die styleienskappe van hierdie liedere, die invloed van die Franse en Italiaanse vokale komposisies en die sterk invloed wat Charles II se voorkeure op die hofkomponiste se musiek gehad het, word uitgewys. Die funksie van die lied in die destydse samelewing kom ook onder die loep. Die redaksionele werkswyse wat gevolg is met die transkribering van die liedere is gebaseer op moderne benaderings tot dié veld soos Caldwell (1985) dit voorstaan en toegepas word in die Musica Britannica (1953, 1993, 1996). 'n Bespreking oor die uitvoeringspraktyk van die lied wil 'n bydrae lewer tot die begrip van die term 'Song' soos dit in die Restourasie-tydperk verstaan is. Die tekstuele kommentaar lig aspekte soos notasie in die liedere uit en gee toeligting oor manuskripte en publikasies wat die ondersoek ten grondslag lê. Ten slotte word al 109liedere, asook liedmusiek, en -publikasies in 'n sistematiese indeks saamgevat. Volume 2: In dié volume verskyn die 109 sekulêre liedere chronologies in moderne geredigeerde vorm. Die liedere word sover moontlik weergegee soos dit in die oorspronklike manuskripte en publikasies voorkom: die ouer Engelse spelling word behou maar argaïese lettervorme is gemoderniseer. Sleuteltekens, tydmaattekens, toonsoorttekens en skuiftekens is in ooreenstemming met huidige praktyke. Die besyferde bas IS weergegee soos dit in die bronne voorkom, en is nie aangevul of gerealiseer nie.