Met ’n knipmes in jou broeksak kan jy binne sekondes saam gesels wanneer iemand soos Duncan Theart, byvoorbeeld, vir jou ’n bossie bokkoms present gee en dan sommer net daar op die tafel in die restaurant van die Laaiplek-hotel vir jou wys hoe om een te “skil”.
Sulene Archer van die Taaibos-plaasrestaurant op Pedroskloof buite Kamieskroon het ons geleer hoe ’n mens skaapkop gaarmaak. ’n Knipmes was net die ding om eers die kop skoon te krap, én later behendig sappige stukkies vleis van die onderkaak af te sny.
Dit was ’n voorreg om nuwe bestemmings te bekyk deur die oë van die mense wat al geslagte lank daar woon en ’n bestaan maak – mense wat weet watter soort wind vir dié wêreld reën bring, watter rotsbanke en sloepies goeie vangste lewer, wie se oupa dié kookskerm gebou of dáái skeepswrak op die rotse sien loop het.
By Elandsbaai se Bobbejaanpunt het ’n muur van wuiwende rooi handafdrukke ons laat gis oor wat onder dié oorhangkrans beleef is; op Steenbokfontein naby Lambertsbaai ontdek die Universiteit van Kaapstad se argeoloë steeds artefakte van mense wat snags gesit en luister het hoe groot buffels buite hulle grot snork terwyl hulle beplan hoe daar môreoggend mossels uitgehaal word; lank voordat C. Louis Leipoldt in die Pakhuispas begrawe is, het ’n okerrooi olifantkoei en haar kalfie hulle reeds op dieselfde plek kom tuismaak, en oos van die pas by die Sevilla-rotspanele draf jagters met pyl en boog uit, word ’n slagding oor die skouers gedra, dans vroue en pronk ’n sebravul. Ons moet ook só leef dat daar nog iets van die wêreld oorbly vir diegene wat ná ons kom.