Slag van Cephisusrivier, ongeveer 352 vC - Inligting - 2022
Slag van Cephisusrivier, ongeveer 352 vC
Die slag van die Cephisusrivier (c.352) was die tweede in 'n reeks nederlae wat die Phociaanse leier Phayllus gely het tydens 'n mislukte inval in Boeotia (Derde Heilige Oorlog).
Phayllus het die Phociaanse leier geword nadat sy broer Onomarchus tydens die slag van die Crocus Field in Thessalië (353 v.C.) vermoor is. Byna die helfte van die Phociaanse leër is in daardie geveg vernietig, maar Phayllus kon gou nuwe troepe werf. Hy is ook gehelp deur die aankoms van 2 000 man onder die verslane tiranne van Pherae en troepe wat deur sy bondgenote gestuur is (1 000 van Sparta, 2 000 van Achaea en 5 000 infanterie en 400 kavallerie uit Athene).
Phayllus het sy nuwe leër gebruik om 'n onsuksesvolle inval in Boeotia uit te voer. Sy eerste doelwit was die stad Orchomenus, maar hy het 'n nederlaag in die geveg naby die stad gely.
Daarna volg 'n duur nederlaag op die Cephisusrivier. Diodorus verskaf geen besonderhede van die geveg self nie, maar meld die verliese van Phocia as 500 dooies en 400 gevangenes.
Die Cephisus -rivier styg op die noordelike hange van die berg Parnassus, vloei dan ooswaarts in die Copais -meer en vandaar oor Boeotia, voordat hy noordwaarts draai om by die see uit te kom. Diodorus sê nie by watter deel van die rivier die geveg gevoer is nie, maar hy meld 'n derde geveg 'n paar dae later by Coroneia. Dit kan daarop dui dat die Phocians na die nederlaag by Orchomenus ooswaarts langs die noordelike oewers van die Copais -meer beweeg het, hul tweede nederlaag op die stuk rivier tussen die meer en die see gely het en daarna probeer het om huiswaarts te keer langs die suidekant van die Lake, waar hulle hul derde nederlaag gely het.
Konstantyn I (Latyn: Flavius ​​Valerius Constantinus Grieks: Κωνσταντῖνος, deurlig. Kōnstantînos 27 Februarie c. 272 - 22 Mei 337), ook bekend as Konstantyn die Grote, was Romeinse keiser van 306 tot 337. Gebore in Naissus, Dacia Mediterranea (nou Niš, Serwië), was hy die seun van Flavius ​​Constantius, 'n Romeinse weermagoffisier gebore in Dardania, wat een van die vier keisers van die Tetrarchie geword het. Sy ma, Helena, was Grieks en van lae geboorte. Konstantyn het met onderskeiding gedien onder keisers Diocletianus en Galerius, terwyl hy in die oostelike provinsies teen barbare en die Perse veldtog gevoer het, voordat hy in 305 na die weste teruggeroep is om onder sy vader in Brittanje te veg. Na sy pa se dood in 306, word Konstantyn deur die leër in Eboracum (York) as keiser bekroon. Hy het as oorwinnaars uit die stryd getree in die burgeroorloë teen keisers Maxentius en Licinius om teen 324 die enigste heerser van die Romeinse Ryk te word.
As keiser het Konstantyn administratiewe, finansiële, sosiale en militêre hervormings uitgevoer om die ryk te versterk. Hy herstruktureer die regering en skei burgerlike en militêre owerhede. Om inflasie te bekamp, ​​het hy die solidus bekendgestel, 'n nuwe goue muntstuk wat meer as duisend jaar lank die standaard geword het vir Bisantynse en Europese geldeenhede. Die Romeinse leër is herorganiseer om te bestaan ​​uit mobiele eenhede (komitees) en garnisoenstroepe (limitanei) wat interne bedreigings en barbaarse invalle kan bestry. Konstantyn het suksesvolle veldtogte gevoer teen die stamme aan die Romeinse grense - die Franken, die Alamanni, die Gote en die Sarmatiërs - selfs die hervestiging van gebiede wat sy voorgangers tydens die krisis van die derde eeu verlaat het.
Konstantyn was die eerste Romeinse keiser wat hom tot die Christendom bekeer het. [aantekeninge 2] Hoewel hy 'n groot deel van sy lewe as 'n heiden geleef het, en later as 'n kategumen, begin hy die Christendom begunstig vanaf 312, uiteindelik word hy 'n Christen en word hy gedoop deur óf Eusebius van Nicomedia, 'n Ariaanse biskop, of pous Sylvester I, wat onderhou word deur die Katolieke Kerk en die Koptiese Ortodokse Kerk. Hy het 'n invloedryke rol gespeel in die afkondiging van die Edik van Milaan in 313, wat verdraagsaamheid vir die Christendom in die Romeinse Ryk verklaar het. Hy het die Eerste Raad van Nicaea in 325 opgeroep, wat die verklaring van die Christelike geloof bekend gemaak het, bekend as die Nicene Creed.  Die Kerk van die Heilige Graf is op sy bevel gebou op die beweerde plek van Jesus se graf in Jerusalem en het die heiligste plek in die Christendom geword. Die pouslike aanspraak op tydelike mag in die hoë Middeleeue was gebaseer op die vervaardigde skenking van Konstantyn. Histories word daar na hom verwys as die 'Eerste Christelike Keiser' en hy het die Christelike Kerk wel bevoordeel. Terwyl sommige moderne geleerdes sy oortuigings en selfs sy begrip van die Christendom betwis, word hy [aantekeninge 3] vereer as 'n heilige in die Oos -Christendom.
Die tydperk van Konstantyn was 'n duidelike tydperk in die geskiedenis van die Romeinse Ryk.  Hy bou 'n nuwe keiserlike woning in Bisantium en hernoem die stad Konstantinopel (nou Istanbul) na homself (die lofwaardige bynaam van "New Rome" het in sy tyd verskyn en was nooit 'n amptelike titel nie). Dit het daarna meer as 'n duisend jaar die hoofstad van die Ryk geword, waarna die latere Oos -Romeinse Ryk die Bisantynse Ryk deur moderne historici. Sy meer onmiddellike politieke nalatenskap was dat hy Diocletianus se Tetrarchy vervang het met die de facto beginsel van dinastiese opvolging, deur die ryk aan sy seuns en ander lede van die Konstantynse dinastie oor te laat. Sy reputasie het floreer gedurende die leeftyd van sy kinders en eeue na sy bewind. Die Middeleeuse kerk het hom as 'n toonbeeld van deug gehou, terwyl sekulêre heersers hom as prototipe, 'n verwysingspunt en die simbool van imperiale legitimiteit en identiteit beroep het.  Vanaf die Renaissance was daar meer kritiese beoordeling van sy regering as gevolg van die herontdekking van anti-Konstantynse bronne. Tendense in moderne en onlangse geleerdheid het gepoog om die uiterste van vorige studie te balanseer.
Die Slag van Thermopylae
Die inval in Griekeland deur Xerxes is die onderwerp van die groot geskiedenis wat in nege boeke deur Herodotus geskryf is. Sy doel is om die vooroordeel te toon van Griekeland, wie se vloot en leërs die magte van die Perse verslaan het nadat laasgenoemde oor die magtigste nasies van die aarde geseëvier het. Xerxes versamel 'n groot leër uit alle dele van die ryk. Die Feniciërs voorsien hom van 'n enorme vloot, en hy maak 'n brug van 'n dubbele lyn bote oor die Hellespont en sny 'n kanaal deur die skiereiland van die berg Athos. Hy bereik Sardis in die herfs van v.C. 481, en die volgende jaar het sy leër die bootbrug oorgesteek en sewe dae en sewe nagte geneem vir die deurreis. Die getal van sy vegmanne was meer as twee miljoen en 'n half. Sy oorlogskepe was twaalf honderd en sewe in getal, en hy het drie duisend kleiner skepe om sy landmagte en voorrade te vervoer. By die smal pas van Thermopylæ, in die noordooste van Griekeland, is hierdie ontsaglike leër 'n rukkie nagegaan deur die heldhaftige Leonidas en sy driehonderd Spartane, wat egter omgekom het in hul poging om die aanval van die Pers op Athene, wat die stad is byna heeltemal vernietig deur die indringers. Die seegeveg van Salamis is deur die Grieke gewen teen enorme kanse en in die slag van Platæa, v.C. In 479 word die nederlaag van die Perse deur die Griekse landmagte vollediger gemaak deur die dood van Mardonius, die bekendste generaal van Xerxes.
Hierdie keuse is deur Herodotus. Dit is 'n spesiale reeks van Herodotus. Klik hier vir die eerste boeke van Herodotus.
Tyd: 480 vC
Die Grieke, toe hulle by die landpalm aankom, het geraadpleeg oor die boodskap wat hulle van Alexander ontvang het, op watter manier en op watter plekke hulle die oorlog moes vervolg. Die mening wat gegeld het, was dat hulle die pas by Thermopylæ moes verdedig, want dit blyk nouer te wees as in Thessalië, en terselfdertyd nader aan hul eie gebiede vir die pad waarop die Grieke wat later in Thermopylæ geneem is, verras was, hulle het niks daarvan geweet nie, totdat hulle by die aankoms by Thermopylæ daarvan in kennis gestel is deur die Trachiniërs. Hulle het gevolglik besluit om hierdie pas te bewaak en nie toegelaat dat die barbaar Griekeland binnegaan nie en dat die vlootmag na Artemisium, op die gebied van Histiæotis, moet vaar, want hierdie plekke is naby mekaar, sodat hulle kan hoor wat met mekaar gebeur het. . Hierdie plekke is dus geleë.
In die eerste plek word Artemisium van 'n wye ruimte van die Thraciese see tot 'n smal skuinslyn, wat tussen die eiland Sciathus en die vasteland van Magnesia lê, saamgetrek. Vanaf die nou rand begin die kus van Euboea, Artemisium genoem, en daarin is 'n tempel van Diana. Maar die ingang na Griekeland deur Trachis, in die smalste deel, is nie meer as 'n half _ breedte nie; die smalste deel van die land is egter nie op hierdie plek nie, maar voor en agter Thermopylæ vir naby Alpeni, wat agter is, daar is slegs 'n enkele rypad, en voor, by die rivier Phoenix, naby die stad Anthela, is nog 'n enkele rypad. Aan die westekant van Thermopylæ is 'n ontoeganklike en steil berg wat strek tot by die berg Oeta, en aan die oostekant van die pad is die see en 'n moeras. In hierdie gedeelte is daar warm baddens, wat die inwoners noem "Chytri, " en hierbo is 'n altaar vir Hercules. 'N Muur is in hierdie pas gebou, en voorheen was daar hekke daarin. Die Fosiane het dit opgebou uit vrees, toe die Thessaliërs uit Thesprotia kom om hulle te vestig in die Eoliese gebied wat hulle nou besit: omdat hulle vasgekeer het dat die Thessaliërs sou probeer om hulle te onderwerp, neem die Fosiane terselfdertyd hierdie voorsorgmaatreël, en stuur die warm water na die ingang, sodat die plek in splete ingebreek kan word, met die nodige middele om te voorkom dat die Thessaliërs hul land binnedring. Hierdie ou muur was lankal gebou, en die grootste deel daarvan was al deur die eeue verval, maar hulle was vasbeslote om dit weer op te bou en op daardie plek die barbaar uit Griekeland af te weer. Baie naby hierdie pad is daar 'n dorpie met die naam Alpeni, waarvan die Grieke verwag het om voedsel te kry.
Gevolglik lyk hierdie situasies geskik vir die Grieke, omdat hulle alles vooraf geweeg het en van mening was dat die barbare nie hul getalle of hul kavalerie sou kon gebruik nie, maar het besluit om die invaller van Griekeland af te wag. Sodra hulle in kennis gestel is dat die Pers in Pieria is, breek hulle van die land af, en sommige van hulle reis landmatig na Thermopylae, en ander oor die see na Artemisium.
Die Grieke is dus in twee afdelings aangestel en het haastig die vyand tegemoetgegaan, maar terselfdertyd het die Delphiërs vir hulself en vir Griekeland bekommerd geraak, die orakel geraadpleeg, en die antwoord was dat hulle moes bid vir die winde, daarvoor sou hulle kragtige bondgenote van Griekeland wees. "
Die Delphiërs, nadat hulle die orakel ontvang het, het eers die antwoord oorgedra aan die Grieke wat ywerig was om vry te wees en omdat hulle baie bang was vir die barbare, deur die boodskap te gee, verkry hulle aanspraak op ewige dankbaarheid. Daarna het die Delphiërs 'n altaar vir die winde in Thyia opgerig, waar 'n omhulsel toegewy is aan Thyia, die dogter van Cephisus, van wie hierdie distrik sy naam ontleen, en hulle versoen met offers en die Delphiërs, in gehoorsaamheid aan die orakel, tot vandag toe versag die winde.
Die vlootmag van Xerxes, wat uit die stad Therma vertrek het, het gevorder met tien van die vinnigste seilskepe reguit na Scyathus, waar drie Griekse skepe 'n uitkykpunt gehou het: 'n Troezeniër, 'n Æginetan en 'n Atener. die skepe van die barbare op 'n afstand, het hulself gevlug.
Die Troezeniaanse skip, wat Praxinus beveel het, het die barbare agtervolg en gou gevang, en nadat hulle die mooiste mariniers na die skip gelei het, het hulle hom doodgemaak, en dit was 'n goeie teken dat die eerste Griek wat hulle geneem het, ook baie aantreklik. Die naam van die man wat vermoor is, was Leon, en miskien het hy die vrugte van sy naam gepluk.
Die skip Æginetan, wat Asonides beveel het, het hulle moeilikheid gegee Pytheas, seun van Ischenous, was 'n seeman aan boord, 'n man wat op hierdie dag die mees volmaakte dapperheid vertoon het wat, toe die skip geneem is, aanhou veg het totdat hy heeltemal gesny is stukkend. Maar toe hy val (hy was nie dood nie, maar nog steeds asemgehaal), was die Perse wat aan boord van die skepe was, baie gretig om hom lewend te red, vanweë sy dapperheid, en sy wonde met mirre genees en hulle verbind met verbindings van vlasdoek en toe hulle terugkeer na hul eie kamp, ​​wys hulle hom met bewondering vir die hele leër en behandel hom goed, maar die ander wat hulle in hierdie skip geneem het, het hulle as slawe behandel.
Ons wil hierdie webwerf na die volgende vlak neem, maar ons benodig geld daarvoor. Dra asseblief direk by deur aan te meld by https://www.patreon.com/history
Sommige keuses uit die geskiedenis wat voor 2012 geplaas is, moet opgedateer word om aan die kwaliteitstandaarde van HM te voldoen. Dit hou verband met: (1) skakels na eksterne bronne vir moderne, bykomende inligting (2) grafika (3) navigasie -skakels en (4) ander aanbiedingsvraagstukke. Die leser word verseker dat die materiaal van die skrywer getrou weergegee word in alle berigte van History Moments.
Kompos in antieke Egipte, Griekeland en Rome
Die bevrugtingspraktyk het voortgegaan deur verskeie beskawings.
Die Romeine, Grieke en Egiptenare het lande op verskeie maniere bemes.
Hulle het mis direk op die lande versprei, afval op misheuwels versamel en kompos en mis en met urine geweekte strooi gebruik.
Dit lyk asof Cleopatra beslis belang gestel het in die vrugbaarheid van die land as dit nie in kompos was nie.
Soos ons opgemerk het in ons Fascinating Compost Facts -artikel, het die Egiptiese Koningin wette opgestel om erdwurms te beskerm en die uitvoer van wurms verbied onder die dood.
Die Griekse kryger, filosoof en skrywer Xenophon het ook die gebruik van mis in sy Oeconomicus bespreek. Hy het boere aangeraai om onkruid bymekaar te maak en hulle in die water te laat vrot om 'n mis te skep om die lande 'bly te maak'.
Hy het ook uitgebrei oor die voordele van groen mis, wat daarop dui dat boere 'n gewas verbou om in die veld te ploeg en die grond te verryk.
Cato die Ouere, 'n Romeinse senator, historikus en soldaat het baie te sê oor mis in sy De Agricultura. Een van sy vele gedeeltes oor vrugbaarheid het boere aangeraai om:
Let op dat u 'n groot kuil het om die mis versigtig te bespaar, en as u dit uitbring, maak dit skoon van vreemde stowwe en breek dit op. Herfs is die tyd om dit uit te haal. Gedurende die herfs grawe ook slote om die olyfbome en mis dit.
Op 'n grimmiger noot het die ou mense ook bewus geword van hoe bloed, vlees en been wat uit oorloë oorgebly het, plante baat.
Hulle sê dat die grond, nadat die liggame verrot het en die winterreën geval het, so bemes en versadig was met die verontreinigde materiaal wat daarin gesink het, dat dit die volgende seisoen 'n ongewone gewas opgelewer het.
Taalwetenskap professor R. S. P. Beekes het 'n voor-Griekse oorsprong en 'n verband met die wortel van die woord voorgestel sophos (σοφός, "wys").  Die Duitse mitograaf Otto Gruppe het gedink dat die naam vandaan kom sisys (σίσυς, "'n bokvel"), met verwysing na 'n reën-sjarme waarin bokke se velle gebruik is. 
Sisyphus was die seun van koning Aeolus van Thessalië en Enarete  en die broer van Salmoneus. Hy trou met die Pleiad Merope deur wie hy die vader geword het van Glaucus, Ornytion, Thersander, Almus, Sinon en Porphyrion.  Sisyphus was die grootvader van Bellerophon deur Glaucus,   en Minyas, stigter van Orchomenus, deur Almus. 
Sisifos was die stigter en eerste koning van Ephyra (vermoedelik die oorspronklike naam van Korinte).  Koning Sisifos het navigasie en handel bevorder, maar was ywerig en bedrieglik. Hy vermoor gaste en reisigers in sy paleis, 'n skending van xenia, wat onder Zeus se domein geval het, en sodoende die god woedend gemaak het. Hy het behae in hierdie moorde gevind, omdat dit hom in staat gestel het om sy ysterhand te beheer.
Konflik met Salmoneus Edit
Dit was bekend dat Sisyphus en sy broer Salmoneus mekaar haat, en Sisyphus het die orakel van Delphi geraadpleeg oor hoe om Salmoneus dood te maak sonder om ernstige gevolge vir homself te hê. Vanaf Homeros was Sisyphus bekend as die slimste mense. Hy verlei Salmoneus se dogter Tyro in een van sy planne om Salmoneus te vermoor, net sodat Tyro die kinders wat sy vir hom gebaar het, vermoor het toe sy ontdek dat Sisyphus van plan was om dit uiteindelik te gebruik om haar pa te onttroon.
Bedrieglike dood Redigeer
Sisyphus het een van Zeus se geheime verraai deur die verblyfplek van die Asopid Aegina aan haar vader, die riviergod Asopus, te onthul in ruil daarvoor dat 'n fontein op die Akropolis van Korinte laat vloei het. 
Zeus het Thanatos toe beveel om Sisyphus in Tartarus te ketting. Sisyphus was nuuskierig waarom Charon, wie se taak dit was om siele na die onderwêreld te lei, nie by hierdie geleentheid verskyn het nie. Sisyphus het Thanatos skelm gevra om te demonstreer hoe die kettings werk. Terwyl Thanatos hom sy wens vervul, het Sisyphus die geleentheid aangegryp en Thanatos in die kettings vasgekeer. Toe Thanatos eers deur die sterk kettings gebind is, sterf niemand op aarde nie. Dit het 'n opskudding veroorsaak en Ares was vererg dat sy gevegte hul plesier verloor het omdat sy teenstanders nie sou sterf nie. Die ontstoke Ares het Thanatos bevry en Sisifos na hom oorgegee. 
In sommige weergawes is Hades na die ketting Sisyphus gestuur en self vasgeketting. Solank Hades vasgemaak was, kon niemand sterf nie. As gevolg hiervan kon daar nie aan die gode opgeoffer word nie, en die wat oud en siek was, ly. Die gode dreig uiteindelik om die lewe vir Sisyphus so ellendig te maak dat hy sou wens dat hy dood is. Hy het toe geen ander keuse gehad as om Hades vry te laat nie. 
Voordat Sisifos gesterf het, het hy sy vrou aangesê om sy naakte liggaam in die middel van die openbare plein te gooi (na bewering 'n bewys van sy vrou se liefde vir hom). Dit het veroorsaak dat Sisyphus aan die oewer van die rivier die Styx beland het. Toe kla Sisyphus haar by Persephone, die godin van die onderwêreld, dat dit 'n teken is van sy vrou se oneerbiedigheid vir hom, om hom toe te laat om na die boonste wêreld terug te keer. Toe sy terug in Ephyra was, het die gees van Sisyphus sy vrou uitgeskel omdat sy nie sy liggaam begrawe het nie en dit 'n behoorlike begrafnis gegee het soos 'n liefdevolle vrou dit moes doen. Toe Sisifos weier om na die onderwêreld terug te keer, is hy met geweld deur Hermes daarheen teruggesleep.   In 'n ander weergawe van die mite is Persephone deur Sisyphus mislei dat hy per ongeluk na Tartarus gelei is, en daarom beveel sy dat hy vrygelaat moet word. 
In Filoktetes deur Sofokles, verwys daar na die vader van Odysseus (volgens gerugte dat dit Sisifos was, en nie Laërtes nie, wat ons ken as die vader in die Odyssee) nadat hy uit die dood teruggekeer het. Euripides, in Cyclops, identifiseer Sisyphus ook as Odysseus se vader.
Straf in die onderwêreld Redigeer
As 'n straf vir sy bedrog het Hades Sisyphus 'n enorme rots laat eindig teen 'n steil heuwel.    Die kranksinnige aard van die straf was vir Sisifos voorbehou vanweë sy hubristiese oortuiging dat sy slimheid dié van Zeus self oortref het. Hades vertoon dienooreenkomstig sy eie slimheid deur die rots te betower om van Sisyphus weg te rol voordat hy die top bereik het, wat Sisyphus tot 'n ewigheid van nuttelose pogings en eindelose frustrasie besorg het. So het dit gebeur dat nuttelose of eindelose aktiwiteite soms beskryf word as Sisifies. Sisifos was 'n algemene onderwerp vir antieke skrywers en is deur die skilder Polygnotus op die mure van die Lesche by Delphi uitgebeeld. 
Volgens die sonteorie is koning Sisifos die sonskyf wat elke dag in die ooste opkom en dan in die weste sink.  Ander geleerdes beskou hom as 'n verpersoonliking van golwe wat styg en daal, of van die verraderlike see.  Die Epikuriese filosoof Lucretius in die 1ste eeu v.C. interpreteer die mite van Sisifos as 'n verpersoonliking van politici wat voortdurend verslaan word, en die soeke na mag, op sigself 'n 'leë ding', word vergelyk met die rol van die rots heuwel.  Friedrich Welcker het voorgestel dat hy die ydel stryd van die mens in die soeke na kennis simboliseer, en Salomon Reinach  dat sy straf gebaseer is op 'n prentjie waarin Sisyphus voorgestel word om 'n groot klip te rol, Acrocorinthus, simbolies van die arbeid en vaardigheid betrokke by die bou van die Sisypheum. Albert Camus, in sy opstel van 1942 Die mite van Sisifos, beskou Sisyphus as die verpersoonliking van die absurditeit van die menslike lewe, maar Camus kom tot die gevolgtrekking: ''n mens moet Sisyphus gelukkig voorstel' as 'Die stryd self om die hoogtes is genoeg om 'n man se hart te vul'. Meer onlangs spekuleer J. Nigro Sansonese,  wat voortbou op die werk van Georges Dumézil, dat die oorsprong van die naam "Sisyphus" onomatopeties is van die voortdurende heen en weer, opwindende klank ("siss phuss") gemaak deur die asem in die neusgange, wat die mitologie van Sisyphus in 'n veel groter konteks van argaïese (sien Proto-Indo-Europese godsdiens) transaksie-induserende tegnieke met betrekking tot asembeheer plaas. Die herhalende inasem -uitasemingsiklus word in die mite esoteries beskryf as 'n opwaartse beweging van Sisifos en sy rots op 'n heuwel.
In eksperimente wat toets hoe werkers reageer wanneer die betekenis van hul taak verminder word, word die toetstoestand die Sisifusiese toestand genoem. Die twee belangrikste gevolgtrekkings van die eksperiment is dat mense harder werk as hul werk meer betekenisvol lyk, en dat mense die verband tussen betekenis en motivering onderskat. 
In sy boek Die filosofie van rekursiewe denke,  Die Duitse skrywer Manfred Kopfer het 'n lewensvatbare oplossing vir Sisyphus se straf voorgestel. Elke keer as Sisyphus die top van die berg bereik, breek hy 'n klip van die berg af en dra dit af na die laagste punt. Op hierdie manier word die berg uiteindelik gelykgemaak en kan die klip nie meer afrol nie. In die interpretasie van Kopfers verander die oplossing die straf deur die gode in 'n toets vir Sisyphus om sy waardigheid vir goddelike dade te bewys. As Sisifos in staat is 'om 'n berg te beweeg', sal hy toegelaat word om te doen wat andersins slegs gode geregtig is om te doen.
Literêre interpretasies Redigeer
Homerus beskryf Sisyphus in beide boek VI van die Ilias en Boek XI van die Odyssee.  
Ovidius, die Romeinse digter, verwys na Sisifos in die verhaal van Orpheus en Eurydice. As Orpheus neerdaal en Hades en Persephone konfronteer, sing hy 'n liedjie sodat hulle sy wens kan vervul om Eurydice uit die dood terug te bring. Nadat hierdie lied gesing is, toon Ovidius hoe ontroerend dit was deur op te let dat Sisyphus, emosioneel geraak, net 'n oomblik sy ewige taak stop en op sy rots sit, die Latynse bewoording inque tuo sedisti, Sisyphe, saxo ("en jy sit, Sisyphus, op jou rots"). 
In Plato's Verskoning, Sokrates sien uit na die hiernamaals waar hy figure soos Sisyphus kan ontmoet, wat hulself wys dink, sodat hy hulle kan bevraagteken en kan vind wie wys is en wie 'dink hy is wanneer hy nie is nie' 
Albert Camus, die Franse absurdis, het 'n opstel getiteld geskryf Die mite van Sisifos, waarin hy Sisifos tot die status van absurde held verhef. Franz Kafka het herhaaldelik na Sisyphus verwys as 'n bachelor Kafkaesque, want die eienskappe wat die Sisyphus-agtige eienskappe in homself na vore gebring het, was vir hom. Volgens Frederick Karl: "Die man wat gesukkel het om die hoogtes te bereik, net om tot in die dieptes neergegooi te word, beliggaam al Kafka se strewe en hy bly alleen, alleen."  Die filosoof Richard Taylor gebruik die mite van Sisyphus as 'n voorstelling van 'n betekenislose lewe omdat dit uit blote herhaling bestaan. 
Wolfgang Mieder het tekenprente versamel wat voortbou op die beeld van Sisyphus, baie van hulle redaksionele tekenprente. 
Slag van Cephisusrivier, c.352 vC - Geskiedenis
Geskiedenis van Athene
Geboorteplek van demokrasie
Athene is gebou in die vlaktes van Attika tussen die Parnitha-, Penteli- en Hymettosberge en naby die Saroniese Golf. Die belangrike geografiese ligging en sy milde klimaat was eeue lank die belangrikste redes waarom mense verkies om hier te woon. Gedurende haar baie lang geskiedenis het Athene 'n briljante beskawing gelewer, sowel as 'n bydrae van onskatbare waarde tot die wêreld se erfenis.
Tans het Athene, met sy vyf miljoen inwoners, alle kenmerke van 'n moderne metropool, maar dit het sy unieke antieke atmosfeer behou, 'n atmosfeer wat weerspieël in die Atheners en hul lewenswyse. Athene volg die veranderinge van die 21e eeu en dit het sy ritme vinniger gemaak, maar dit het altyd seker gemaak dat die herinneringe aan sy waardevolle verlede bewaar word.
Die eerste keer dat besoekers aan Athene verskeur word tussen die oorblyfsels van die ou en die van die nuwe wêreld, tussen die gode en die winkels van Plaka, tussen die ou kuns en die groen bedekte terrasse. Terugkerende besoekers geniet albei wêrelde, net soos die Atheners self. Athene het baie te bied en nog meer om te geniet.
Die geboorteplek van die konsep van demokrasie
Dit is moeilik om te dink dat die konsep van demokrasie 2500 jaar gelede aan die voet van die Akropolis in Athene gebore is. Hierdie eerste soort demokrasie het ontwikkel tot die huidige demokrasie soos ons dit nou ken. Dit is nog moeiliker om te dink dat die antieke agora destyds 'n parlement, 'n stadsaal, 'n hof, 'n gevangenis, tempels, restaurante, vergaderlokale, skole, sakeondernemings, wette, feeste, sportbyeenkomste, ens.
Neem die tyd om die antieke agora te besoek, om te loop op die Panathenaïese pad vol standbeelde. Besoek die volledig opgeknapte Stoa van Attallos en sy museum. Dit bevat 'n merkwaardige versameling wat u sal wil sien. Soek die altaar van Zeus Phratrios en die standbeeld van Hadrianus, en onthou dat u in die geboorteplek van die konsep van demokrasie staan.
Aan die voet van die Akropolis. Ingang: Adrianou straat.
Stap met geskiedenis
Sê & quotAthens & quot en mense sal & quot; Die Akropolis & quot.
Ja, natuurlik, u moet Athene nie verlaat sonder om die Akropolis met sy wonderlike Parthenon, Erechteion, Tempel van Athena ens te besoek nie, maar Athene het nog baie meer te bied. Die Ancient and the Roman Agora, Plaka, die romantiese Anafiotika -gebied, die Panathenaic Stadium, Lykavittos en Philopappou Hill, die tientalle museums, Psirri, Syntagma, Monastiraki, ens. Daar is baie om te sien in Athene en dit is die moeite werd om dit te sien. .
Met elke hoek wat u draai, sal Athene u verras met sy geskiedenis en sy spesiale atmosfeer. Athene is 'n glimlag om van te geniet.
Die geskiedenis van Athene is die langste van enige stad in Europa: Athene word al minstens 3000 jaar lank bewoon. Dit het in die eerste millennium vC die voorste stad van Antieke Griekeland geword. Sy kulturele prestasies gedurende die 5de eeu vC het die grondslag gelê van die westerse beskawing. Gedurende die Middeleeue het Athene agteruitgang beleef en daarna herstel onder die Bisantynse Ryk. Athene was betreklik welvarend tydens die kruistogte en het voordeel getrek uit Italiaanse handel. Na 'n lang tydperk van agteruitgang onder die bewind van die Ottomaanse Ryk, het Athene in die 19de eeu weer na vore gekom as die hoofstad van die onafhanklike Griekse staat.
Die naam van Athene in antieke Grieks was Athenai (uitgespreek ongeveer At-he-na). Dit is 'n meervoudsvorm: die stad is genoem (in wat in Engels vertaal sou word) "The Athenses", aangesien dit oorspronklik 'n groep dorpe was wat saamgevoeg het tot 'n stad. Die naam het geen definitiewe etimologie in Grieks nie. Die Grieke het geglo dat die stad vernoem is na sy beskermster, die godin Athena, maar dit is net so moontlik dat die godin haar naam van die stad neem.
Die begin van die geskiedenis van Athene gaan verlore in tyd en legendes. Daar word aanvaar dat dit sy geskiedenis begin het as 'n neolitiese heuwelfort bo-op die Akropolis (& quothigh city & quot), 'n tyd in die derde millennium vC. Die Akropolis is 'n natuurlike verdedigingsposisie wat die omliggende vlaktes beheer. Die nedersetting was ongeveer 8 kilometer die binneland in van die Saroniese Golf, in die middel van die Cephisian Plain, 'n vrugbare vlakte omring deur heuwels.
Athene word beskerm deur 'n bergring: Hymittos, Aegaleo, Penteli en Parnitha. In antieke tye het die rivier Cephisus deur die stad gevloei. Antieke Athene beslaan 'n baie klein gebied in vergelyking met die uitgestrekte metropool van die moderne Athene. Die ommuurde antieke stad beslaan 'n gebied van ongeveer 2 kilometer van oos na wes en effens minder as van noord na suid, hoewel die stad op sy hoogtepunt voorstede gehad het wat ver buite hierdie mure strek.
Die Akropolis was net suid van die middel van hierdie ommuurde gebied. Die Agora, die kommersiële en sosiale sentrum van die stad, was ongeveer 400 meter noord van die Akropolis, in die huidige distrik Monastiraki. Die heuwel van die Pnyx, waar die Atheense Vergadering vergader het, lê aan die westelike punt van die stad.
Een van die belangrikste godsdienstige plekke in Athene was die tempel van Athena, bekend as die Parthenon, wat bo -op die Akropolis gestaan ​​het. Twee ander groot godsdienstige plekke, die Tempel van Hephaestus (wat nog grootliks ongeskonde is) en die Tempel van die Olympiese Zeus of Olympeion (eens die grootste tempel in Griekeland, maar nou in puin) lê ook binne die stadsmure.
Die belangrikste godsdienstige plek was egter die Erechteion, vernoem na 'n legendariese Atheense koning. Dit word as die belangrikste beskou, godsdienstig, aangesien dit baie heilige heiligdomme bevat het. Langs dit is die legendariese olyfboom wat Athene self geplant het om die toewyding van die Atheense volk te wen.
Op sy hoogtepunt in die 5de en 4de eeu vC het Athene en sy voorstede waarskynlik ongeveer 300.000 inwoners gehad. Hiervan was 'n groot aantal slawe of buitelandse inwoners (bekend as metodeikoi of metrieke), wat geen politieke regte gehad het nie en betaal het vir die verblyfreg in Athene. Miskien was slegs 10 of 20% van die bevolking volwasse manlike burgers, wat in aanmerking kom om in die Vergadering te vergader en te stem en tot die amp verkies te word. Na die verowerings van Alexander die Grote in die 4de eeu vC het die stad sy bevolking begin verloor toe Grieke na die nuut verowerde Hellenistiese ryk in die ooste migreer.
Lees meer oor die lang en interessante geskiedenis van Athene deur die eeue deur die linkerskakels op hierdie bladsy te gebruik.
rivier Cephisus, en wat Lilaea by die fonteine ​​van Cephisus gehou het. Hiermee volg veertig swart skepe. En hulle leiers was besig om die geledere van die Phocians te beset en maak hulle gereed vir die geveg naby die Boeotians aan die linkerkant.
En van die Locrians was die vinnige seun van Oïleus leier, Aias die mindere, op geen manier so groot soos Telamonian Aias nie, maar verreweg minder. Kort was hy, met linne -korset, maar met die spies oortref hy Panhellenes en Achaeans. Dit was hulle wat in Cynus en Opoeis en Calliarus en Bessa en Scarphe en lieflike Augeiae en Tarphe en Thronium om die strome van Boagrius gewoon het. Met Aias volg veertig swart skepe van die Locrians wat oorkant die heilige Euboea woon.
En die Abantes, asemrowende woede, wat Euboea en Chalcis en Eretria en Histiaea, ryk aan wingerdstokke, en Cerinthus by die see en die steil vesting van Dion en hulle wat Carystus vasgehou het en in Styra gehou het - hiervan was Elephenor leader, offshoot of Ares, son of Chalcodon and leader of the great-hearted Abantes. And with him followed the swift Abantes, with hair long at the back, spearmen eager with outstretched ashen spears to tear the corselets about the chests of the foe. And with him there followed forty black ships.
See also [ edit | wysig bron]
↑ Ebeling, Erich; Meissner, Bruno; Edzard, Dietz Otto (1993). Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie: A - Bepaste. Berlin: Walter de Gruyter. p.㺹. ISBNك-11-004451-X . http://books.google.com/books?id=aVkj3ZedbocC&amppg=PA57&amplpg=PA61&ampdq=Akagamunas#PPA57,M1 .
↑ Lewis, Charlton T.; Short, Charles. "Argynnus". A Latin Dictionary. Perseus Project . http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0059%3Aentry%3DArgynnus . Retrieved 16 September 2011 .