Amerikaners wat voordeel getrek het uit hul gelaat of netwerke, is onder sielkundige druk om hul persoonlike verdienste te bewys, sê Brian S. Lowery. (Krediet: Getty Images)
As die bewyse van sistemiese ongelykheid gekonfronteer word, kan mense met voorreg reageer deur die hindernisse waarvoor hulle te staan ​​gekom het, te hoog te stel.
As ons nadink oor ekonomiese en sosiale ongelykhede in die Verenigde State, is dit die neiging om dit te oorweeg vanuit die hoek van hoe dit mense onder raak, wie se lewens moeiliker is as gevolg van hul velkleur of etniese identiteit, of omdat hulle van 'n verwaarloosde landelike gebied of 'n arm stedelike omgewing.
Maar, soos Brian S. Lowery opmerk, as ons gaan verstaan ​​waarom ongelykheid aanhou en so moeilik is om te oorkom, is dit ook belangrik om te verstaan ​​hoe dit is om deel te wees van die bevoorregte groep, diegene wat baat vind by wat ander weerhou.
Aangesien Amerikaners meer aandag skenk aan jarelange ongelykhede, kan diegene aan die bokant nog meer vasklou aan die idee dat hulle hulself aan hul skoenrieme opgetrek het.
"Daar is hierdie angstigheid om in die topklas te wees," verduidelik Lowery, 'n professor in organisatoriese gedrag aan die Stanford University Graduate School of Business, wie se navorsing deels fokus op hoe mense ongelykheid en billikheid ervaar. 'Hoekom verdien jy wat jy het? As u daarop wys dat hulle daarby baat vind omdat hulle deel van hierdie groep is, maak dit hulle ongemaklik. "
Soos Lowery dit sien, kan mense wat daarby baat vind velkleur, gesinsrykdom of verbintenisse staar 'n dilemma in die gesig omdat hul voorreg bots met die heilige Amerikaanse opvatting dat sukses uitsluitlik bereik of behoort te word deur 'n kombinasie van talent en harde werk.
"As ons in 'n samelewing met 'n aristokrasie geleef het, sou ons dit op bloedlyne regverdig," sê Lowery. 'U hoef nie te sê:' Ek het dit verdien nie '. 'In plaas daarvan staan ​​Amerikaners wat voordeel trek uit hul gelaat of netwerke, onder sielkundige druk om hul persoonlike verdienste te bewys. As iemand aanvaar dat prestasie en deug verweef is, merk Lowy op: 'Dit voel sleg om te glo dat dit nie is hoe u u resultate bereik het nie.'
Hoe hanteer diegene aan die bokant die moontlike dissonansie wat skuld veroorsaak? Een manier is om oordrewe bewerings oor swaarkry te maak wat hulle oorkom het op die manier om hul sukses te behaal. As hulle nie die geleentheid kry om hulself as teëspoed te bowe te kom nie, gaan hulle oor na beweer dat hulle regtig hard gewerk het om vooruit te kom. Aangesien Amerikaners meer aandag skenk aan jarelange ongelykhede, kan diegene aan die bokant nog meer vasklou aan die idee dat hulle hulself aan hul skoenrieme opgetrek het.
Die idee is die onderwerp van 'n referaat wat Lowery onlangs saamgestel het met L. Taylor Phillips, wat in 2016 haar PhD behaal het en nou 'n assistent-professor in bestuur en organisasies aan die Stern School of Business van die Universiteit van New York is. Hul referaat, gepubliseer in die Journal of Personality en Sosiale Sielkunde, beskryf 'n reeks eksperimente waarby byna 2,400 XNUMX proefpersone betrokke was. In vyf van die eksperimente het die deelnemers elite-instellings vir hoër onderwys bygewoon. Twee ander studies het vakke met inkomste tussen $ 75,000 en $ 100,000 en inkomste meer as $ 100,000.
Alhoewel die presiese struktuur van die eksperimente gewissel het, het die proefpersone gewoonlik bewys gelewer ekonomiese ongelykheid in die Verenigde State, soos kaarte wat die uiterste inkomsteverdeling vertoon, asook verklarings oor hoe mense met hoër inkomste beter huisvesting, gesondheidsorg, werk en ander voordele het wat hul vaardighede of werksetiek oortref. 'Ons het die data aan hulle gewys', verduidelik Phillips, die hoofskrywer van die koerant. 'Hier is die feite. As u 'n lid van hierdie groep is, het u al hierdie dinge Voordele, selfs bo jou kwalifikasies. "
Bewys van voorreg
In een eksperiment, byvoorbeeld, het sommige vakke van 'n elite-universiteit uitsprake gesien oor die verband tussen ongelykheid en klassevoorreg, terwyl ander 'n breë verklaring oor ongelykheid in die Amerikaanse samelewing gelees het, en dat 'n derde groep glad nie uitsprake getoon het nie. Die proefpersone is toe ondervra oor die mate waarin hulle in hul eie persoonlike voorreg geglo het, en reageer op 'n glyskaal op uitsprake soos "My lewe het baie struikelblokke gehad" en "Ek het al baie gesukkel."
Onderwerpe wat verklarings oor klasvoorreg gelees het, beweer meer dat hulle swaarkry ervaar het as diegene wat uitsprake gesien het oor ongelykheid in die algemeen of is geen inligting gewys nie. Dit het aangedui dat 'toe hulle vir hulle bewyse van voorreg getoon het, hulle oordrewe', sê Phillips.
Bykomende eksperimente het voorgestel dat hierdie reaksies deels gedryf is deur 'n vermeende bedreiging vir die selfrespek van die proefpersone, sowel as 'n begeerte om hulself persoonlike verdienste te verleen. Daarbenewens dui die bevindings ook aan dat mense beweer dat hulle swaarkry ervaar het, juis omdat hulle dink dat dit verdienstelik is.
"Hulle sê steeds: 'My lewe was so moeilik'," sê Phillips.
Verduidelik Lowery: 'As iemand u daarop wys dat u daarby baat omdat u deel is van hierdie groep, maak dit u ongemaklik.' Om aan te gaan, sê hy, "probeer u uself oortuig dat u nie baat vind nie."
In een eksperiment wat so gemaak is dat proefpersone minder ontberinge kon eis, het hulle oorgegaan na beweer dat hulle hard gewerk het en was selfs bereid om dit te bewys deur meer tyd aan die oplossing van 'n woordraaisel te bestee. Maar hulle het nie so gedra toe hulle die eerste keer die geleentheid gehad het om hulself voor te stel dat hulle teëspoed oorwin het nie.
Die idee dat sukses uitsluitlik voortspruit uit deugsaamheid, nie die voordele van klasvoordeel nie, is nie 'n nuwe idee nie. Die rykes van die negentiende-eeuse Gilded Age, sê Phillips, "loop rond en sê: 'Ek het dit verdien - ek het my aan my skoenrieme opgetrek'. "
Die drang om die invloed van u eie voorreg te verberg, kan nog steeds skade berokken in die huidige sake-organisasies. "As u iemand het wat uit 'n bevoorregte ekonomiese agtergrond kom, begin hulle gewoonlik nie in die poskamer nie," verduidelik Lowery. "Maar omdat mense nie verstaan ​​hoe hulle gekom het waar hulle is nie, sal hulle waarskynlik nie die ongelykhede wat daar is, aanpak nie."
As gevolg hiervan is die risiko dat organisasies die vermoë van mense bo-aan oorskat, wat moontlik 'meer middelmatigheid as wat ideaal is' tot gevolg het, 'sê Lowery.
Omgekeerd kan 'n organisasie die talent van sy werknemers wat met minder voorreg grootgeword het, onderbenut. "Onreg lei tot slegte besluite," sê Phillips. 'Daar is implikasies vir menslike kapitaal. Dit skep 'n organisasie wat minder is as wat dit kan wees, sodat dit nie werknemers en klante bedien nie. "
Die studie het ook aanduidings gevind dat daar maniere kan wees om bevoorregte individue se patroon van oordrywing van hul ontberinge en werksetiek te verbreek, om te verhoed dat hulle erken dat hulle voordeel trek uit ander wat hulle nie gekry het nie. In een van die eksperimente is bevind dat wanneer proefpersone toegelaat is om hul eie gevoel van persoonlike verdienste te versterk - byvoorbeeld deur te skryf oor iets wat hulle bereik het - en dan bewys word dat hulle die voorreg van die klas het, dat hulle minder geneig is om te beweer dat hulle ontberinge oorwin het.
Hierdie soort selfbevestiging het bevoorregte mense gehelp om te sien dat 'jy 'n goeie mens kan wees en steeds voordeel kan trek uit voorreg', verduidelik Phillips. Deur beide waarhede tegelykertyd te kan vashou, kan sy bevoorregte mense in staat stel om ander te bemagtig wat teen nadele gesukkel het.
"As ons kan saamstem oor die feite dat die stelsel onregverdige voorreg bied, bied dit ons 'n manier om die ongelykheid aan te spreek," sê sy. 'Ons sien die bereidwilligheid om die voorreg te erken as 'n noodsaaklike eerste stap om verandering te bewerkstellig.'
Die navorsing dui ook daarop dat organisasies vanuit verskeie hoeke die probleem van billikheid en diversiteit moet aanspreek. "Ons het net op nadele gefokus," verduidelik Phillips. 'Maar moet ons nie ook nadink oor hoe voordeel kan insluip nie? Ons moet probeer om voordeel as bron van ongelykheid nie te verwaarloos nie. "
Lowery is ook bekommerd oor die breër effek van bevoorregte individue se ontkenning van hul eie status. "U kan die groeiende ekonomiese ongelykheid sien," sê hy. 'Dit is gevaarlik. Op 'n stadium word dit onvolhoubaar. "
Die verbranding van ongewenste gas wat verband hou met olieproduksie - genaamd 'opvlam' - bly die meeste ...