Die hof van die koning van Frankryk, in Versailles - Interessant
Die hof van die koning van Frankryk, in Versailles
Van Karel die Grote, die koning se hof reis, soms lang maande, van dorpe tot dorpe, van wonings tot paleise, om ekonomiese of politieke redes of vir plesier, sonder dat daar 'n vaste plek was totdat Lodewyk XIV en sy hof hulle permanent in die Paleis van Versailles gevestig het in 1682, 'n paleis wat die statuut van die "kasteel van die staat" bevat, wat die koninklike familie, die hofdienaars en vele dienste van die regering huisves. 'N Stelsel van prestige-besteding word in Versailles ingestel, wat noodsaaklik is om die integrasie daarvan in die Verenigde State te toon hofmaatskappy, onderstreep deur die etiket, 'n rigiede kode vir sosiale verhoudings gebaseer op 'n streng hiërargie.
Die behoefte om te beweeg
Gedurende die Oudheid het die hof op 'n sentrale punt, 'n vaste plek gebly, en die keiser was op die plek omring deur administratiewe strukture. Die Merovingiese konings het ook in die stad gebly, veral Soissons en Parys. Klein-bietjie begin Karel die Grote met gewoontes breek en die hof raak rond: hy maak talle verblyfplekke in die noorde en ooste van Europa, en die Karolingiese ryk het groot afmetings. Hy slaag daarin om 10 000 km tussen 794 en 804, of ongeveer 1 000 km per jaar, af te lê!
In die Middeleeue moes die koning, om sy mag uit te oefen, na die provinsies gaan om die tantieme in te vorder wat baie keer betaal is in produkte wat ter plaatse verteer moes word, maar ook om geregtigheid, liefde te beoefen en te reageer op versoeke van onderdane. Die koning gaan nie alleen nie, volg die hof deur die koninkryk oor te steek, van dorp tot dorp, van paleis tot kasteel, en bly selde langer as 'n paar weke op dieselfde plek.
Vanaf die 12de en 13de eeu het gewoontes ernstig verander: die tantieme is in geld gemaak, die koninklike en geregtelike administrasie is toevertrou aan die voornemens van die paar provinsies, soos in 1515, waar hulle slegs 5 000 was, of een offisier vir 3000 inwoners en 155 km2; die koninklike geskrifte en dade word deur koeriers gestuur, die koning bestuur sy land op 'n afstand en reis dus 'n bietjie minder. Maar hy moet sy mense ken, geliefd wees onder sy onderdane en moet homself dus wys.
Die koning se hof maak die "groot toer"
Die opvallendste voorbeeld is die 'groot toer' wat Catherine de Medici gereël het om haar seun Charles IX te 'wys', 'n rit van 4 000 km wat tussen 1564 en 1566 27 maande geduur het. Die optog van die hof kan 10 000 bereik mense, saamgestel uit hofdienaars, diensknegte, mense van die koningsraad, die kanselarium, die argiewe en die skatkis en soveel diere (bere, voëls, pakke honde vir jag, perde) sonder om die karretjies met die meubels, linne, tapisserieë, breekware ... teen 'n prys van 20 km per dag. Hierdie 'groot toer' is nogtans gekenmerk deur groot probleme: nog tien dae stop in Carcassonne as gevolg van sneeu, veranderings van die roete as gevolg van oorstromings in die lente, die dood van mense en perde weens die hitte in die somer. , uitgebreide parkeerplek in Crémieu om die plaag in Lyon te voorkom.
Dit is dan baie groot feesvieringe by elke ingang na dorpe, maar aansienlike uitgawes en groot rentmeesterskapprobleme in terme van behuising en kos. Die stad het woonstelle aangevra soos in 1533 in Marseille vir die huwelik van Henri en Catherine de Medici. 'N Burger wat die eer het om die Markies de Saluces en sy suite te akkommodeer, vertel:' Op Woensdag 24 September het die Markies de Saluces in Marseille aangekom, hy is na my huis gestuur en om hom met sy suite te akkommodeer, moes ek my kamer oopmaak en vestig die klerekas in die kamer van die vriend Monthavan. Hulle het in die huis van Sieur Baylier gekook, sodat hulle oral saamgedrom het. Die markies het in my kamer geslaap en in my eetkamer geëet en ek kan u verseker dat sy suite so belangrik was dat daar nie so iets in die hele binnehof was nie ». Hierdie saamwoon het sewe weke geduur!
Dit is nog ingewikkelder as die hof in swak toegeruste gebiede of afgeleë gebiede aankom. Die huishoudsters wat sorg vir die voorbereiding van die akkommodasie word omgekoop deur die hofdienaars en die here, wat ondanks alles hul kamers moet deel of in die slegste geval in die kampe onder tente moet slaap. Ons kan sien dat hierdie reise vir almal probeer, sowel as vir die hofdienaars wat hulself verwoes om te "verskyn", soos vir die uitgeputte provinsies.
Tydens hierdie reise in die provinsies het ons die geleentheid gebruik om die skoonmaak van koshuise en kastele uit te voer: die slote, die ontruiming van vuil water, die stalle, die skoorstene wat gevee moet word, die parketvloere om te skyn, die herstel van die mure. , die geheel om 'n beter skoonheid van die plekke te verkry om epidemies te voorkom. As gevolg van omstandighede het ons gereeld van plek verander, ons het baie gereis!
Aan elke koning sy gunsteling woning
Ons sal onthou dat Parys die amptelike woning van die hof was tot en met Karel die Grote. Alhoewel dit 'n administratiewe stad was, is dit verwaarloos: Philippe Le Bel het net een kwart per jaar daar gebly en Philippe VI slegs vyf tot ses maande. Aangesien die lug elders meer asemhaalbaar is en die spel meer is, het elke monarg 'n gebied verkies waar hy graag langer wou bly en 'n spesifieke woning daar laat bou het, 'n paleis volgens sy maat.
Alhoewel François Ier nie opgehou het met reis nie, soms vir 'n lang tyd tussen November 1531 en Februarie 1534, het hy hom in die Loire-vallei gevestig, baie kastele laat bou, maar veral Chambord sy gunsteling; wetende dat hy nader aan Parys moes kom na aanleiding van die weerspieëling van die burger wat sy grapjasgedrag met sy 'groepie' gekritiseer het, vestig hy hom in Fontainebleau, 'n koshuis tot eer van die koning en die monargie, terwyl hy die konstruksieterrein oprig. Louvre vanaf 1539 ten einde onthale vir ambassadeurs te reël.
Catherine de Médicis sal die gewoontes verander en besluit dat Parys vanaf 1566 die hoofwoning van die hof sal wees en dit vir honderd jaar. Toe sy die Tuileries gekoop het, het sy die twee geboue verbind en daar gewoon. Die Louvre het die ampswoning van Lodewyk XIII geword, selfs al sou hy verkies om na Saint Germain en Laye, Fontainebleau en Versailles te gaan om daar te gaan rus en 'die lug te verander'. Natuurlik bly sy seun aan die begin by die Louvre terwyl hy die ander koshuise op die platteland geniet, maar die probleme van die Fronde wat hom versteur het, ontkiem in hom die idee om weg te beweeg van hierdie Paryse skare, en dit sal Versailles wees Marly.
Soos Charles IX gedoen het, onderneem Lodewyk XIV ook 'n "groot toer" in 1650-1651. Die koning het 15 provinsies besoek en byna 'n jaar in die sentrum en die suide gestop. Sy reis eindig in Saint-Jean-de-Luz vir sy huwelik met Marie Thérèse. Met sy terugkeer na die hoofstad was dit een van die laaste grandiose ingange met triomfboog, versierings, standbeelde, aanbieding van geskenke, uitruil van ede, optogte met danksegging in kerke, feeste en vermaak. Bietjie vir bietjie sal hierdie manifestasies in die 18de eeu verdwyn.
Lodewyk XIV verhuis na die Louvre, naby die wettige en finansiële instellings, maar die plek het vinnig ongemaklik geraak, die aantal woonstelle was onvoldoende, alles was te klein en bowenal onthou hy die dae van slinger te goed. Hy verkies Saint Germain en Laye en Versailles, wat hy begin vergroot, besoek meer en meer en waarin hy in 1673 woonstelle beset wat skaars voltooi is. Hy het ook besluit om dit 'n 'staatskasteel' te maak en regeringsdienste daar te installeer.
Die koning se hof vestig hom in Versailles ...
Die Groot van die koninkryk het hom ook in Versailles gevestig waar die koning die kasteel heeltemal in 'n paleis omskep het; 'n paleis waar alles georganiseer is om die hoflewe reg te stel. Die troos was daar egter rampspoedig: die koninklike teenwoordigheid alleen was genoeg. Die bevoorregtes was die 'loseerders' wat in die kasteel tuisgegaan het (daar was 'n bietjie meer as tweehonderd woonstelle), teen die 'galopins' wat in die aand na Parys teruggekeer het. Omstreeks 1682 het tienduisend mense, hofdienaars en bediendes, hierdie hoflewe geanimeer. Briljant, grillig, selfs libertyn tot ongeveer 1682, het dit toe styf, sober geword, die ouderdom en toewyding van die koning het toegeneem.
Elke daad plaas die individu in 'n stelsel van waardes: pensioenarisse deur die koning, die hofdienaars moes te veel bestee aan geboue, bemanning, partytjies en verskillende beskermings; die rang van adel het iemand gemagtig om op 'n kruk, 'n stoel, 'n leunstoel te sit, min of meer naby die koning volgens die guns van die oomblik. Die toon van die gesprekke en die onderwerpe daarvan was die onderwerp van 'n aantal reëls waarvan die bemeestering die voorwaarde was om in die hofvereniging te bly. Die daaglikse skedule is georganiseer volgens die oomblikke van die koning se lewe: klein en groot opstaan, verskillende maaltye, ete en aandete, godsdienstige dienste, was oop vir 'n min of meer talle hofdienspubliek. Die seremonie het toegeneem toe Lodewyk XIV geleidelik ophou beweeg het. Uiteindelik het artistieke erkenning bo alles deur die van die koning gegaan: die kunstenaar wat aangebied is, was heilig; die deure van die akademies was toe vir hom oop. Die hofvereniging het baie streng reëls vir dekorum opgelê; dit het die adel in diens van die koning gevestig en 'n model geword wat nie net ander Europese howe gevolg het nie, maar ook alle sosiale klasse.
... maar Lodewyk XIV reis
Louis XIV is baie waarderend vir sy grandiose paleis en hou sy reisige siel, net soos sy voorvaders, en verkies die wonings op die platteland eerder as in die stad. In 54 jaar van regering is 33 jaar gewy aan oorlog en dus aan ontheemding.
Hierdie reise is perfek georganiseer. Die koning word vergesel deur 'n kaptein wat hom inlig oor die name van die stede en dorpe wat oorgesteek is, terwyl hy 'n "toeristegids" vir elke stad aanstel; hy kyk ook na die toestand van die paaie en sorg dat die regte plek wat die koning vir maaltye gekies het. Die First Squire is altyd teenwoordig op versoek van die koning om hom van 'n perd te voorsien of, inteendeel, om hom terug te bring as die monarg in 'n afrigter wil voortgaan.
Tydens hierdie reise, benewens die hof, word sekere skilders en geskiedskrywers 'uitgenooi' om die koning te volg om sy dade en gebare te verewig. Saint Simon beskryf ook die logistiek van destyds tydens die reis na Compiègne in 1658, wat die geeste in Europa gekenmerk het. Hy noem "vier ligas rondom Compiègne, die dorpe en plase was vol mense, en Francois en vreemdelinge wat niemand kon bevat nie, en tog het alles vlot verloop. Hulle het houthuise ingerig, ingerig soos die wonderlikste huise in Parys, en almal nuut en opsetlik gemaak, en geweldige, manjifieke tente, waarvan die getal alleen 'n kamp kon vorm.
Die kolonels, en selfs baie eenvoudige kapteins, het volop en fyn tafels gehad ... Franse en buitelandse wyne, die skaarsste likeurwyne was daar omdat dit oorvloedig verlaat is, en die metings is so goed geneem dat die die oorvloed wild en wildsvleis het van alle kante aangekom, en wat die seë van Normandië, Holland, Engeland, Bretagne, en tot by die Middellandse See, alles wat hulle gehad het, van die mees monsteragtige en pragtigste dag en nie genoem nie ... totdat die water, wat vermoedelik deur die groot aantal mond bekommerd of uitgeput was, van Sainte-Reine, die Seine en die mees gewaardeerde bronne aangekom het ".
Die triomf van die hoofstad
Namate hy ouer word, reis die Sun King minder, organiseer minder partytjies, die hofdienaars is verveeld en vind 'n lewe in Parys. Toe hy sterf, was Versailles leeg en sou hy nooit weer dieselfde briljantheid en dieselfde bruisendheid hê nie: die Regent verkies die Palais-Royal, en Parys word weer 'n plek van plesier, kultuur en geselligheid; Lodewyk XV sal nooit op dieselfde plek goed voel nie, sal tussen Compiègne, Choisy, Trianon, Bellevue reis terwyl hy 'n paar seldsame stoppe by Versailles maak; die Petit Trianon sal Marie-Antoinette se bevoorregte plek wees.
In die agtiende eeu is die aansien van Versailles aansienlik met dié van Parys en sy salonne meegeding; aanbieding aan die koning en respek vir die etikette, het egter die sosiale norm van die elite gebly. Versailles word woestyn, behalwe in die naweke wanneer u vinnig hof toe kom, vertrek u na meer lewendige plekke in die hoofstad. Die manier is om nie langer vir lang tydperke te reis nie en ons keer terug na ons land. Parys seëvier op 'n manier: dit is die wraak van die hoofstad in Oktober 1789 wanneer die koning en sy gesin teruggebring word na die stad!
- Die hof van Frankryk, deur Jean François Solnon. Fayard, 1987.
- The King, the Court, the State: From the Renaissance to Absolutism, deur Nicolas Le Roux. Champs Vallon, 2013.