Ook jonkies Sierhuis en Eiting klaverjassen tijdens Ajax-trainingskamp - AT5
30 juni 2018, 01.00 uur · Aangepast 30 juni 2018, 19.23 uur Ek beland in die malhuis - SêNet-briefskrywer | LitNet
Ek het iets gedoen wat ek nie moes nie en begin glo die polisie is op my spoor. Dit was ’n deurmekaar, stresvolle tydperk vir my, nog voor daardie insident. Eers het my geliefde my afgesê, ’n geliefde in ’n verwarrende gayverhouding, want hy is ’n roker van dagga en drinker en die verhouding was altyd onstabiel en aan en af. (Of miskien was my gedrag vir hom skisofrenies van aard, ek weet nie.) Daarby het die polisie in ’n stadium wel ’n bietjie in my belang gestel weens vals beskuldigings deur ’n jaloerse persoon by die werk.
2013-02-19 @15:48 Naamloos!
2013-02-20 @09:38 Is jy nou ernstig, Trienie? Meen jy dat 'n bose gees die lewe van die arme naamlose man al beheer vir die laaste hoeveel jaar? Indien wel, op watter manier sou jy se sal die "gees" benader moet word sodat hy rustig die pad kan vat? Ek sukkel self soms met hierdie tipe gevoelens en sou jou metode graag wou probeer. As jy my help kan ons stap vir stap deur die proses gaan. Jy vertel my wat ek moet doen, en elke dag sal ek terug rapporteer aan jou.
2013-02-20 @17:12 Manies en
2013-02-25 @10:56 Naamloos, ek is absoluut beïndruk met jou en ek probeer nie om jou heuning om die mond te smeer nie. Die verskil tussen jou en ander mense met psigiatriese probleme is jou eerlikheid. Ouens in psigiatriese hospitale word gewoonlik (dalk amper altyd) gekenmerk deur hulle ontkenning van die werklikheid. Jy kyk jou paranoia in die oë en spel vir ons presies uit hoe sake staan. Goed, jy dink jy het 'n ernstige fout gemaak deur die hospitaal na 14 dae te verlaat, maar dit lyk nie vir my na die krisis wat jy dink dit is nie. My vermoede is dat jy eintlik nie sleg aangaan nie, maar soos uit jou brief blyk is daar ook steeds 'n probleem. Soos ek die posisie hier van die wal af beskou – en ek is nie 'n psigiater of 'n sielkundige nie – lyk dit of die medikasie wat jy neem nie voldoende is nie. Gaan gesels weer met die dokter en stel jou probleem sonder om sy tyd te mors. Ek dink met effens hoër medikasie sal jy spoedig beter voel en die probleem kan miskien selfs opgelos word. Sover dit jou siening van hospitaalbehandeling betref moet jy onthou dat die dokters gewoonlik geen ander keuse het as om sulke pasiënte vir 'n hele ruk in die hospitaal te hou nie, aangesien dit mense is wat nie wil saamwerk nie. As jy by die huis is en saamwerk kan die behandeling daar geskied. Die ander probleem is natuurlik geld. Indien nodig moet jy na die plaaslike kliniek gaan. Die gehalte van hierdie dienste verskil aansienlik van provinsie tot provinsie en van dorp tot dorp, maar as jy bereid is om te wag en geduld gebruik mag dit ook 'n oplossing wees en as jou inkomste werklik laag is, betaal jy niks nie. Sterkte Naamloos, hou moed en kry vir jou 'n lekker skuilnaam waarmee jy in die toekoms jou sê kan sê – 'Naamloos' klink net te negatief – jou vermoë om jou saak te stel en jouself uit te druk is beslis bogemiddeld! Groetnis. George N.S. Dis seker nie nodig om dit te sê nie, maar aangesien my reaksie laat is moet Naamloos seker per e-pos daarvan in kennis gestel word. Sterkte met julle veeleisende werk.