'n Uitspraak soos hierdie noop die leser om te vra: Berus kunstenaarskap slegs in die konseptualisering van die kunswerk? (Is die opdraggewer of die beskermheer die werklike kunstenaar - 'n implikasie wat voortvloei uit die beskrywing van Martins as die 'kunstenaar' van die Uilhuis.) Waar lê die grens tussen kunsvlyt en kuns? Wat is die vaardigheid van die vakman? En wanneer word die vakman kunstenaar? Is kunstenaarskap nie 'n omskrywing ingegee deur burgerlike estetiese oordeel nie? Dit is inderdaad in die aard van subalterne geskiedskrywing dat gevestigde denke en ou patrone omgedraai en herbekyk word.
In Die verhaal van Elandskloof skep die nougesette dokumentering van materiaal die persepsie dat die onbetwiste waarheid van die gemeenskap vertel word. Selfs die motto van die boek is onomwonde: "Elke woord van hierdie verhaal is natuurlik waar, ook die leuens. Gaan lees die argiewe, kyk na die foto's, vra die Elandklowers - én die boere." Te oordeel aan die aanhalings wat vroeër aangehaal is, is dit die blootlegging van die 'waarheid' wat die eertydse eienaar ongemaklik maak en terselfdertyd as "geskiedenisboek" dien vir diegene van wie die waarheid 'weerhou' is. In die Foucauldiaanse sin van die woord is dit die geordendheid van die wetenskaplike diskoers wat hierdie 'waarheid' skep. Die 'waarheid' soos die teks dit daarstel, skep egter diepe tweespalt omdat dit so nou verbonde is aan die oorgang van politieke mag. Dit is die vervanging van die ou orde deur 'n nuwe wat die ontbloting van die 'waarheid' van die sendingstasie moontlik maak.