Jul | 2011 | MaanKind
Fragment Aarde, Skandelik, Vertaling
Wat hier volg, is nie 'n flentertjie van my verbeelding of 'n stukkie van my kreatiewe skryfwerk nie, maar 'n boek wat op Amazon te koop aangebied word:
'N epiese avontuur in waansin, is hierdie reeks van kortverhale verken die kettings wat bind die menslike gees na die herhaling van oorlewing.
Aflevering 001: Identifisering Van Kwaad
Wat as mense kan dink vir hulself? Nee, ek bedoel nie die draai van die idees rondom – een keer gewas word, dan herhaal – om in te pas soos so baie hoenders in 'n grill. Maar elke keer bereik deur te vra vir daardie vonk buite hul reaksie kan, doen ek beter as dit? En dan dit te doen. Kan jy jou indink hoe gevaarlik dit kan wees?
Dit is 'n reis deur die ruimte tussen jou ore,' n groot onontginde eensame kloof van niks gehou maatskappy met slegs die eggo van eens intelligente gedink, nou lankal verby sy vervaldatum. 'N reis wat vra hoe, in plaas van wat en hoekom, wanneer okay sou gedoen het en as, waar, omdat was net nonsens leë' n waarheid so persoonlik dit kan nooit weer te verstaan.
Fragment Aarde is die reis van 'n leeftyd… sien jy op die ander oor.
Ek is so geskok, ek weet nie of ek moet lag of huil nie. Sou dit wettig wees? Dis duidelik dat die boek eenvoudig deur 'n program vertaal is, sonder enige redigering.
Om 'n graf te grawe…
Ella Gordon Dove Colston, Karwyderskraal, Perde Begraafplaas
Daar is 'n uitdrukking wat praat van om jou eie graf te grawe, en ek het vanoggend by Gardiol my graf gegrawe, gesê ek sal blog oor ons besoek aan die vreemdste begraafplaas vandag.
Boekemakranka, eBoek Uitgewers, eBoeke, Plaaskind
Jammer oor die Engelse opskrif vandag, maar die stem van een van die gawe girls wat in my kop woon, praat mos Engels.
En plaaskind wat ek was, is dit vir my maar al my lewe 'n gesukkel met die Engels saam. Gelukkig is daar een in my kop wat bietjie Engels ken.
Plaaskind uit die sestigs – dit het darem dramaties verskil van die lewe in stede.
Ons het kerse en olielampe gebruik. (Die destydse Evkom se reikwydte het eers later jare tot daar gestrek, en boere moes toe ook self betaal vir die aanlê daarvan.) Die gaslampe is net vir spesiale geleenthede aangesteek. Elke kind het sy eie kersblaker gehad, en my liewe ma was baie presies. Dit was my taak om te sorg dat al die kersblakers skoongehou is. Gedrupte kerswas in die blaker was 'n teken van 'n slordige huishouding, en dit kon tog nie.
So ook 'n swartgerookte lampglas. Dit was my ouer suster se taak, elke lampglas moes skitterskoon blink elke aand. Die kersblakers het ek 'n rukkie op die koolstoof laat staan; dit was 'n kuns om te wag totdat die stukkies was net sag, maar nog nie gesmelt is nie. Dan moes elke kers ook mooi regop staan. (Onthou, daar is 'n uitdrukking: kersregop.)
Kinders in elke huishouding het vir elke maaltyd behoorlik tafel gedek. En afgedek. En skottelgoed gewas, afgedroog en weggepak. Ons het 'n groot tambotietafel in die kombuis gehad waarby ons geëet het, donker en swaar, met geel vlamme. Eenkant was 'n kleiner tafel waarop gewerk is. Noudat ek terugdink, die tipe wat nou in oudhedewinkels staan.
Dieselfde met die ou kas, wat altyd met Pa se gereedskap op die agterstoep gestaan het, wat klaarblyklik nou in die plaashuis se sitkamer staan – mooi gerestoureer om die geelhout tot sy reg te laat kom. Vir ons was dit net die kombuistafel en Pa se ou kas wat niemand wou hê nie.
Die longdrop – nou ja. Ten spyte van wat almal sê, is daar absoluut niks romanties daaraan nie. Die pad in die aand na die kleinhuisie was lank en donker. Die alternatief was die pot onder die bed, maar dit moes uitgegooi en uitgewas word die volgende oggend.
Die telefoon het in die gang teen die muur gestaan, 'n groot swart instrument. Ons lui was twee langes, ons nommer 2502.
Warm water het by ons nie uit krane gekom nie, maar is in potte op die koolstoof warm gemaak en aangedra badkamer toe. Ons het gebad om skoon te kom, om ander ook 'n beurt te gee. Noudat ek daaraan dink, niemand het daardie jare meer as een badkamer in 'n huis gehad nie; tweede badkamers het eers hier in die 1970's begin kop uitsteek. Waarom ons in die jare voor Evkom-krag nie 'n donkie gehad het soos party ander mense nie, weet ek nie.
Ons het radio geluister, en bord- en ander speletjies in die aande gespeel. Ons sosiale lewe was beperk tot familiekuiers en konserte. Soms het daar 'n fliek in die skoolsaal gewys. Uiteet is 'n konsep wat eers later jare gekom het. Restaurante was beperk tot die kafee op die dorp, waar jy hoogstens 'n pie, chips en gravy geëet het. Of 'n jaffel, of dalk 'n dagwood. Maar dit was as jy in die dorp was, en honger.
Hierdie is maar net 'n paar flertsies uit die lewe van 'n plaaskind uit die sestigs.
Maar eintlik wou ek van Die Plan vertel het!
Skakels op my Blog
Soos met elke nuwe ding, voel ek nog my pad deur die WordPress blogs. Baie dankie vir julle warme verwelkoming! Dis lekker hier.
Ek het net een klein probleempie, my lys van Plekke waar ek graag kuier het te lank geraak, toe knip ek hom sommer heeltemal kort. Dis veel makliker om in te skryf op die blogs wat ek graag lees. Nuwes ontdek ek so langs die pad. Te bang ook ek trap op tone deur sekeres uit te laat.
Dankie ook weer aan Son se warm hart. Gee en vir jou sal gegee word. Daarom wil ek weer op my beurt vir Bileam se Donkie welkom heet hier by ons!
Jy, dit voel nou regtig vir my soos "Ons". My hart is nou hier.
(En nou moet ek gaan yskas uit- en inpak. Ek hoor skuifgeluide hier onder, en deure wat klap, nuwe yskas word afgelewer. Vandaar die telegram blog vandag.)
Madiba se maand
05 Tue Jul 2011
'n MAGIC moment. 'n MagicMan. Madiba. (En ja ek weet. Die man was ook 'n terroris wat bomme geplant het. Ek weet. Maar dit was steeds vir my magic)
Ek staan in Die Sel
In die Binneplein waar die gevangenes elke dag bymekaar gekom het (Ek sien dis dieselfde 5kg waarmee ek steeds sukkel sedert 1996!)