Mense onthou dinge op verskillende maniere. Ikoniese geheue behels die herinnering van visuele stimuli. Dit is hoe die brein 'n beeld onthou wat jy in die wêreld rondom jou gesien het. Kyk byvoorbeeld na 'n voorwerp in die kamer waarin jy nou is, en sluit dan jou oë en visualiseer daardie voorwerp. Die beeld wat jy in jou gedagtes sien, is jou ikoniese herinnering aan daardie visuele stimuli.
Ikoniese geheue is deel van die visuele geheuestelsel wat ook langtermyngeheue en visuele korttermyngeheue insluit. Dit is 'n soort sensoriese geheue wat baie kort duur voordat dit vinnig verdwyn. Ikoniese geheue word gedink om net millisekondes te hou voordat dit verdwyn.
Die woord ikonies verwys na 'n ikoon, wat 'n prentvoorstelling of beeld is.
Voorbeelde van ikoniese geheue
Jy kyk na 'n vriend se selfoon terwyl sy deur haar Facebook-nuusvoering blaai. Jy spot iets as sy duim vinnig verby is, maar jy kan jou oë toemaak en 'n prentjie van die item baie kortliks visualiseer.
Jy word snags wakker om water te drink en die kombuis lig aan te draai. Byna onmiddellik brand die gloeilamp uit en laat jy in die duisternis, maar jy kan kortliks voorspel hoe die kamer lyk soos van die glans wat jy kon kry.
Jy ry een aand na die huis toe 'n takbok oor die pad voor jou grens.
Jy kan dadelik 'n beeld van die hertbouting oor die pad wat deur jou kopligte verlig word, visualiseer.
Ikoniese Geheue se Rol in Verander Blindheid
Ikoniese geheue word geglo om 'n rol te speel in verander blindheid , of die versuim om veranderinge in 'n visuele toneel op te spoor. In eksperimente het navorsers getoon dat mense sukkel om verskille in twee visuele tonele op te spoor wanneer hulle met 'n kort interval onderbreek word.
Navorsers stel voor dat die kort onderbreking die ikoniese geheue effektief uitvee, wat dit baie moeiliker maak om vergelykings te maak en veranderinge op te spoor.
Sperling se eksperimente op die ikoniese geheue
In 1960 het George Sperling eksperimente uitgevoer om die bestaan ​​van visuele sensoriese geheue te demonstreer. Hy was ook geïnteresseerd in die ondersoek na die kapasiteit en duur van hierdie tipe geheue. In Sperling se eksperimente het hy 'n reeks briewe op 'n rekenaarskerm aan die deelnemers gewys. Hierdie briewe was slegs 'n paar sekondes op die skerm, maar die vakke kon ten minste sommige van die briewe herken. Min was egter in staat om meer as vier of vyf letters te identifiseer.
Die resultate van hierdie eksperimente het voorgestel dat die menslike visuele stelsel in staat is om inligting te behou, selfs al is die blootstelling baie kort. Die rede waarom so min briewe herroep kon word, het Sperling voorgestel, was omdat hierdie tipe geheue so vlugtig is.
In addisionele eksperimente het Sperling leidrade verskaf om vinnige herinneringe van die briewe te help. Briewe is in rye aangebied, en die deelnemers is gevra om net die boonste, middel- of onderste rye te herroep. Die deelnemers kon die gevraagde briewe relatief maklik onthou, en stel voor dat dit die beperkinge van hierdie soort visuele geheue is wat ons verhoed om al die briewe te herroep.
Ons sien en registreer dit, het Sperling geglo, maar die herinneringe vervaag net te vinnig om herroep te word.
In 1967 het sielkundige Ulric Neisser hierdie vorm gemerk om vinnig visuele geheue te vervaag as ikoniese geheue.
> Rensink RA. Limiete aan die bruikbaarheid van die ikoniese geheue. Grense in Sielkunde . 2014; 5. doi: 10,3389 / fpsyg.2014.00971.