Die Heeltemal Amazing Oekraïne - Reisverhale - 2020
As 'n inheemse Engelstalige spreker het ek die reisbaadjie getref. Waar ek ook al in die wêreld gaan, is Engels die lingua franca, en as daar ooit iets in 'n tweede taal is, is dit altyd Engels. In koshuise praat mense gewoonlik in Engels, wat beteken dat ek altyd 'n gesprek kan vind om aan te sluit. Ek is nooit beperk deur taal nie.
Terwyl daar tye was waar ek kreatief moes wees met nie-verbale kommunikasie, is kommunikasie vir my baie makliker as Engelssprekend as wat dit vir my vriende uit Duitsland of Portugal is.
Ten minste, totdat ek gegaan en besoek Oekraïne hierdie maand.
Uit al die lande waarheen ek gewees het, is Oekraïne nommer een op die lys plekke waar niemand Engels wil praat nie.
Dit kan dalk soos hiperbool klink om dit te sê. Sekerlik moet sommige mense Engels praat, reg? 'N Paar doen. Diegene wat interaksie met toeriste of werk in internasionale restaurante kan 'n paar woorde verstaan. Maar elke dag Oekraïners? Die een wat ek ondervind het, kon nie eers woorde soos "water", "trein", "wetsontwerp" of "dankie" verstaan ​​nie.
Nou, ek is nie een van die toeriste wat eis dat die plaaslike mense my taal ken nie. Ek verwag nie regtig dat iemand in Engels vloeiend sal wees nie, net soos iemand van 'n ander plek nie van my verwag om vlot te wees in hul taal nie. Maar gegewe hoe deurdringend Engels is regoor die wêreld, kan die meeste mense in die groot stede sê iets.
Een aand, ek is aanbeveel om 'n lekker Oekraïens restaurant deur my koshuis eienaar in Kiev, en ek het die man gevra of hulle daar Engels gepraat het. Sy antwoord? "Jy is in die Oekraïne, man. Niemand praat Engels hier nie. "
Maar jy weet wat? Die gebrek aan Engels het my nie van die Oekraïne afgeskakel nie.
Om die waarheid te sê, gekonfronteer met 'n onbegryplike manuskrip (Cyrillies) en niemand om Engels te praat nie, was ek eintlik opgewonde deur die Oekraïne. Terwyl dit amper onmoontlik was om rond te kom en hulp te vra, het ek dit as 'n uitdaging beskou. Ek het 20 minute na 'n treinskedule gestaar om uit te vind watter trein myne was. Ek het kreatief geword toe ek met mense probeer praat, met soveel handsigns en tekeninge as moontlik. Ek het baie gewys op dinge wat ek wou hê. Ek moes pantomime "choo-choo" kry om na 'n treinstasie te gaan, getalle vir pryse te skryf, en oor die algemeen, net baie verward.
Ek het die uitdaging liefgehad. Al was ek net daar vir 'n week, dink ek dis hoekom ek so baie van die Oekraïne liefgehad het. Dit was 'n uitdaging om rond te reis. Dit was 'n avontuur. En vir my, hoe groter die avontuur en hoe groter die uitdaging, hoe meer voel ek dat ek reis, ontdek en leer oor die wêreld.
Maar Oekraïne het baie meer te bied as net 'n taalversperring. Ek het net Lviv en Kiëf gesien, maar hulle was baie interessante stede (ek het Lviv meer as gevolg van sy ou historiese sentrum) gehou. Daar was hierdie mengsel van moderniteit, ou Sowjet-argitektuur en pragtige parke. As ek iets oor die kommuniste kan sê, is dit dat hulle regtig lief is om parke te maak. Klein ouma-ouma het langs meisies langs Prada geloop. Die Russies-Ortodokse kerke wat die land rommel, met hulle met hul goud- en kegeltoppe, was beide oulik en simbolies van 'n diep gevoel van geloof. En ek het regtig Oekraïens kos liefgehad. Ek was verbaas oor hoe lekker dit was. Ek het 'n hartlike, fyn kombuis van vleis en aartappels verwag. Maar die borscht, die aartappelblommetjies, die blintes, die vleis - dit was lekker. Ek hou veral van die borscht. Die suurroom wat hulle daarin sit, voeg 'n wonderlike tekstuur by die sop. (Vir goedkoop en goeie Oekraïens kos, eet by Puzata Khata, met plekke regoor die land.)
Terwyl ek in Kiev was, het ek ook met 'n klomp Couchsurfers ontmoet wat my na 'n Oekraïense universiteitspartytjie geneem het. Anders as my Couchsurfer-gids en een van haar vriende, het niemand daar genoeg Engels gesels om te praat nie. Daar was baie vertalings betrokke. En baie vodka toast. Die Oekraïners is lief vir hul wodka. Ek dink ongemaklike stilte wat deur die taalversperring veroorsaak word, te vermy, maar ons het net geruik. Ons het eintlik te veel geroosterd, en toe ek begin verlangsaam het, het hulle gelag en probeer om my meer vodka te voed. Ek kan nie my vodka sowel as 'n Oekraïens hou nie.
Ek het nooit verwag dat Oekraïne so opwindend sal wees nie. Ek het skaars die oppervlak van hierdie groot land gekrap, en gee my baie nuwe dinge om te doen as ek daar terugkom. 'N Week was nie eens naby genoeg om genoeg te wees nie.
Maar gegewe die taalversperring, dink ek ek moet dalk eers 'n paar Oekraïens leer.
"Na zdorovye" ("cheers") kry my net so ver.
Copyright 2020 \ none \ Die Heeltemal Amazing Oekraïne