So is dit ook in Van Niekerk se teks: 'n teks van rou, maar ook 'n drama wat sigself afspeel die nag in die hospitaal, met dialoog, 'n gehoor, en byklanke. En met tussendeur humor in die teks (wat dikwels vreemd aandoen in die donker konteks van siekte en sterfte), maar met 'n latere lesing en teen die agtergrond van die genre-konvensie van die treurspel, duidelik behoort tot die hantering van rou en lamentering oor die menslike kondisie.
Oppervlakkig beskou is Memorandum 'n oënskynlik eenvoudige verhaal van 'n siekte en sy afloop, 'n liefde en sy verwagte vervulling, en ten slotte 'n voorsiene "laaste avondmaal" van spaghetti, wyn en groenvye (2006:122). Op metafiksionele vlak is die teks egter duidelik geteken met die skrywerlike uitdaging om in Afrikaans enigsins 'n gelykwaardige vorm te vind vir 'n klassieke meesterwerk. Dit is ook 'n pleidooi vir menslikheid en gasvryheid in die tegnologies-oorwoekerde mediese wêreld, en 'n meer menslik-georiënteerde huis- en stedebou. Maar terselfdertyd is dit is ook 'n filosofiese teks, wat bekommernis uitspreek oor die toekoms van Westerse kultuur en van die mensdom, asook 'n trooslied vir ons aller verganklikheid.