Die geestelike betekenis van syfergetalle (breuke – die 'tiende' en die 'vyfde') | 4windkoinonia
← 'n Vraag oor die sabbat
Ons 'geesteswêreld' →
Die geestelike betekenis van syfergetalle (breuke – die 'tiende' en die 'vyfde')
Posted on November 21, 2016	by 4windkoinonia
Die metode wat God egter gebruik om hierdie geestelike dinge in ons vas te lê sodat ons Hom kan ken en kan leef in gees, is egter nie bereikbaar deur die natuurlike mens se denke en denksprosesse nie. Ons makeer nuwe denke en nuwe denkprossesse – 'n verandering van "gemoed":
Ons natuurlike denke is aards en sal altyd aan dinge op aarde vasklou. Die natuurlike denke interpreteer en pas alles toe op 'n fisiese manier. Daarom is geestelike dinge dwaasheid vir die natuurlike denke.
'n Breuk, per aardse definisie, berus op die beginsel om iets as deel van 'n geheel te sien. Die 'geheel' is basies te vind in die getal 'een'. Elke deel, hoeveel daar ookal mag wees, kry sy waarde en betekenis binne hierdie geheel. Hierdie natuurlike begrip van breuke maak die geestelike toepassing verstaanbaar (Rom 1:20), maar ons weet nou dat die geestelike toepassing hiervan iets heel anders is. God is 'een' en elke deel van hierdie skepping staan in 'n sekere verhouding tot Hom en alleenlik deur Hom kry alles die regte waarde en betekenis:
Alle dele, dit wil sê, alle dinge in God se skepping, kry slegs betekenis t.o.v. hierdie geheel, naamlik die "een God" wie ook as "Vader" bekendgestel word in die Skrifte.
Breuke gaan dus basies oor die verdeling van 'n geheel, en binne ons aardse interpretasie en konsepsualisering van verdeling is daar maar altyd die idee van verliese teenwoordig. Ons as mens hou nie daarvan om te deel nie. Jesus ken ons natuurlike harte en weet hoe ons werk. Ons aardse koninkryke is maar altyd verdeeld en dit is wat ons almal verwoes!
Luk 11:17 Maar Hy [Jesus] het hulle gedagtes geken en vir hulle gesê: Elke koninkryk wat teen homself verdeeld is, word verwoes; en 'n huis wat teen homself is, val.
Die hemelse konsep van verdeling binne die eenheid lei egter ALTYD tot 'n seën, vermeerdering en vervulling:
Die gee van 'n tiende kom vir die eerste keer in die Skrifte voor m.b.t. Abraham – lank voor die wet van Moses gekom het:
Abraham het aan hierdie Melgisédek 'n tiende gegee van die OORLOGSBUIT. Dit is die eerste belangrike punt wat oor tiendes gesê moet word.
Die tweede punt is die voorkoms van tiendes onder die wet van Moses en hier is 'n hele paar belangrike dinge wat God aan ons ook wil deurgee.
Deu 14:22 Jy moet noukeurig die hele opbrings van jou saad—wat jaar vir jaar uit die land uitspruit—vertien [opdeel in tien dele].
Die tiende was van die opbrengste van die land, gewasse en diere, en dit was jaarliks gegee.
Nog 'n punt wat ons kan noem hier is dat geld NOOIT as tiendes gereken word in die Skrifte nie – nie eens onder die ou verbond nie. As mense ver van die tempel gebly net, kon hulle die tiendes tydelik omskep in geld (vir prakties redes), maar die geld moes dan weer gebruik word in Jerusalem, die plek van die tempel ("die plek wat die HERE jou God sal uitkies om sy Naam daar te vestig") om landprodukte en/of vee te koop. Slegs landbouprodukte en vee was aanvaarbaar as tiendes by die tempel!
Die persoon wat die tiendes bring moes dit saam met sy huisgesin voor God geniet, en die tiendes moes ook met spesifieke persone gedeel word.
Die stam van die Leviete was afgesonder aan God, en hulle moes geen land besit nie omdat hulle in die tempel moes werk. Hulle kon dus nie opbrengste van die land self bewerkstellig nie. Daarom moes die ander stamme aan hulle hul tiendes "van die land" en van die "beeste en kleinvee" bring.
Op die "derde jaar" moes dien tiende nie net met jou gesin en die Leviete gedeel word nie, maar moes ook gedeel word met die vreemdeling, die wees en die weduwee "dat hulle in jou poorte kan eet en versadig word".
Die gedagte van die tiende word dus al hoe verder uitgebrei en dit kom ooreen met soos ons eie groeiproses, veral in ons begrip van God se werke in ons lewe, in die lewe van ons geliefdes, maar ook in die lewens van ander mense. Dit is wat die tiende wil uitbeeld. Dit het niks te doen met die uitbuiting en afpersing van afvallige leiers, soos dit vandag plaasvind in die byeenkomste van die afvalliges nie.
Die tiende het dus baie meer te doen met God se manier om aan ons te wys dat ALLES en ALMAL uiteindelik volmaak in Hom sal wees. Kan jy die boodskap van die seën en redding van almal sien binne hierdie pragtige begrip van die tiende? Ons sal nou beter verstaan wat bedoel word in God se oproep tot ons harte om die "hele tiende" na Hom te bring. As ons nie kan sien dat God almal gaan inbring in Sy Skathuis nie (God se Skathuis is Jesus Christus), dan "beroof" ons Hom in ons eie bedrieglike harte (die valse skathuis)!!!
Kyk mooi hoe die drie hooffeeste onder die ou verbond die "hele tiende" uitbeeld en hoe God Sy Skathuis sal volmaak:
Deu 16:16 Drie maal in die jaar moet al jou manne voor die aangesig van die HERE jou God verskyn op die plek wat Hy sal uitkies; op die fees van die ongesuurde brode en op die fees van die weke en op die huttefees; en hulle mag nie met leë hande voor die aangesig van die HERE verskyn nie.
Die orde is egter belangrik. Christus is reeds opgewek as eersteling van die nuwe skepping (uitgebeeld in die eerste "fees van die ongesuurde brode"). Die volgende "oes" is "die wat aan Christus behoort met Sy koms" – die tweede groep (uitgebeeld deur "die fees van die weke" of Pinksterfees – die Kerk). Dit is hier waarop God nou konsentreer. In die Nuwe verbond word die Kerk as die nuwe priesterdom voorgestel wat God in sy ware tempel in gees en waarheid dien:
1Pe 2:9 Maar julle is 'n uitverkore geslag, 'n koninklike priesterdom, 'n heilige volk, 'n volk as eiendom verkry, om te verkondig die deugde van Hom wat julle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig.
Diegene wat God in gees en waarheid aanbid het niks te doen met een deel van hul lewens nie. Hulle gee ALLES – die "hele tiende". Die ware kind van God gee tien tiendes – ons alles want die hele offer behoort aan God. Dit is hoe ons rus kry In Hom:
Fil 3:8-10 Ja waarlik, ek ag ook alles skade om die uitnemendheid van die kennis van Christus Jesus, my Here, ter wille van wie ek alles prysgegee het en as drek beskou, om Christus as wins te verkry 9 en in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof; 10 sodat ek Hom kan ken en die krag van sy opstanding en die gemeenskap aan sy lyde terwyl ek aan sy dood gelykvormig word.
God is nou glad nie meer tevrede dat iemand Hom net EEN dag van die week sal dien nie en dae, maande, tye en jare waarneem nie:
God stel ook geensins belang om 'n skamele tiende deel van ons lewens te hê nie. Christus wil hê dat ons elke dag in Hom bly deur SAAM met Hom te sterf vir die ou lewe.
So verheerlik ons die Vader as ons kan sien dat ALLES kom van die Vader deur Jesus tot eer en verheerliking van die Vader.
ALLES behoort in elke geval aan God en as ons dit kan sien dan sien ons die betekenis van die "tiende". God sorg vir elke persoon en hierdie geloof van Christus se totale heerskappy oor alles in God se skepping sal in elkeen gevestig word op die regte tyd:
Ons behoort aan God en ons vind dit uit deur harde lesse. Josef het die hele Egipte regeer en die Egiptenare het dit stelselmatig deur die hongersnood wat vir sewe jaar in daardie land geheers het, uitgevind. Josef het alles van hulle, ook hulself, op die einde besit. Dit alles is 'n tipe van hoe Christus ALMAL gaan "koop" en red deur Sy oordeel:
Gen 47:23-27 Toe sê Josef aan die volk: Kyk, ek het vandag julle en jul grond vir Farao gekoop: daar is saadkoring vir julle, dat julle die grond kan besaai. 24 En by die insameling moet julle 'n vyfde deel aan Farao afgee, en die ander vier dele sal julle eiendom wees, as saad vir die land en as voedsel vir julleself en die wat in julle huise is, en as voeding vir julle kinders. 25 En hulle antwoord: U het ons lewe gered. Laat ons guns mag vind in die oë van my heer, dan sal ons die dienaars van Farao wees. 26 En Josef het dit 'n wet gemaak tot vandag toe vir die saaigrond van Egipte—die vyfde deel behoort aan Farao. Net die grond van die priesters alleen het nie die eiendom van Farao geword nie. 27 So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.
Een vyfde is gelykstaande aan twee-tiendes – Josef het die Egiptenare 'n dubbele tiende aan Farao laat betaal. Josef is hier die tipe van Christus en die Farao is hier die tipe van die Vader. Alles is die Vader s'n en ons leer dit deur Christus. Ons is nie eens ons eie nie – dit is wat die dubbel tiende, of 'n "vyfde", beteken:
'n Engelse weergawe van die studie, geskryf deur Mike Vinson, is beskikbaar by die volgende skakel: http://www.iswasandwillbe.com/the-spiritual-significance-of-tithing/