Oor tuin- en moerasse - Voëlgesinne - 2021
Die regte warbler-voël behoort tot die sangvoëls en word in verskillende lande aangetref. Die rietfamilie, wat hierdie voëls insluit, het 35 spesies. Die naam van die voël is interessant omdat u verskillende spelling en uitspraak kan sien: warbler, warbler. Maar watter een is korrek? Die verskil in die letters "o" of "e" hang af van die spanning. As dit op die derde lettergreep val, word die letter "o" geskryf, en as dit op die tweede letter val - "e".
Hoe dit lyk en waar dit woon
Warblers is klein sangvoëltjies wat voorheen aan die Warbler-familie behoort het, en later aan die Warblers-familie toegeken is. Versprei in Europa, Asië, Afrika.
Die grootte van die voël is klein, lengte 10-18 cm, vlerkspan tot 20 cm. Gewig vir die meeste spesies is 15-20 gram. Die liggaam is langwerpig, die stert is getrap, die puntige kop met 'n skuins voorkop, die bek is dun en skerp.
Die kleur is onopsigtelik, bruingrys, met 'n wit bors. Die verekleed van jeugdiges is helderder (bruin, olyf, beige).
Die liedjie lyk soos 'n harde gekraakgeluid, maar daar is verskille tussen die spesies.
Hierdie naam is om 'n rede aan die voël gegee. Sy habitat is waterliggame, moerasse. Hou daarvan om in riete, bosse, riete te maak, skep daar keëlvormige neste. Gedurende paringsperiodes sing manlike verteenwoordigers dag na dag onophoudelik. Warblers vlieg vir die winter na warm lande.
Daar word geglo dat die rietstempel nie in gevangenskap kan gehou word nie weens sy irriterende, raserige lied en die eienaardighede van sy versorging. Alhoewel u onder 35 spesies voëls met 'n aangename stem kan kies, kan hulle nie in 'n hok woon nie.
Gedrag, voeding, voortplanting
Die aard en gedrag van warblers is moeilik om onomwonde te beskryf, aangesien daar verskillende soorte is. Gewoonlik vlieg hierdie voëls soos 'n afgesonderde, geslote leefstyl min.
Die voël voed op insekte, klein weekdiere, bessies. Voortplanting vind gewoonlik een keer per jaar plaas en verloop soos volg:
die wyfie lê tot 6-7 eiers,
wyfies en mans broei eiers om die beurt vir 14 dae,
albei ouers voer die kuikens,
Knus en sagte nes verberg jong groei betroubaar. Na twee weke probeer die kuikens self vlieg en teen die jaar word hulle volwassenes.
As u van visvang hou, is u waarskynlik bekend met die rietgrassanger en die oorspronklike sang daarvan. U kan haar ontmoet naby reservoirs en moerasse, dig begroei met riete en riet. Aan die oewer van die riviere gaan sit sy in wilgerbosse. U kan haar herken aan haar kenmerkende sang. Dit is skerp wisselende geluide, soos "Cherr", wat die voël met benydenswaardige konsekwentheid maak. Die sang van die warbler kan dwarsdeur die somer gehoor word.
Dit is 'n klein voëltjie met 'n liggaamslengte van tot 14 sentimeter en weeg nie meer as twintig gram nie. Verekleur is ligbruin. In die buikarea is dit effens ligter. Terselfdertyd heers rooi kleurtone in die stert. Soos u kan sien, is daar niks ongewoons aan die sanger nie, behalwe die oorspronklike sang en geheimhouding.
Die habitat van die rietgrassanger is taamlik breed. In die somer maak dit nes in Europa, en met die aanvang van die herfs migreer dit na die vasteland van Afrika.
Trekvoël. Op die plekke waar dit nesgemaak word, verskyn dit in Mei. Die mannetjies is die eerste wat arriveer, en na 'n week kom die wyfies by hulle. Hulle vestig hulle langs die oewers van riviere en geslote reservoirs, verkies plekke met digte plantegroei, en met die aanvang van die dektyd, wat einde Mei val, begin hulle neste bou. Beide die mannetjie en die wyfie is besig met konstruksie.
'N Plek vir die bou van 'n nes word gekies in digte rietbosse of in 'n wilgerbos aan die oewer van 'n reservoir, op 'n hoogte van minstens anderhalf meter van die grond of water. Die struktuur is silindries en is aan die stingels van die riet vasgemaak. Dit bestaan ​​uit twee lae, binne en buite. Vir die buitenste laag word vere, dons, droë blare, berke bas en mos gebruik. Die binneste laag word uitsluitlik van rietplante en sagte droë gras gemaak. Onder in die nes lê voëls perdehaar.
Na paring lê die wyfie tot ses eiers in die nes. Hulle is klein, met 'n deursnee van slegs 14 millimeter en 'n gewig van 1,8 gram. Die wyfie maak gedurende die jaar net een koppelaar. Die inkubasietydperk is 12 dae. Albei vennote broei om die beurt uit. Die uitgebroeide kuikens groei baie vinnig en twee weke later, vanaf die geboorte, neem hulle die vlerk en verlaat die nes. Ten spyte hiervan hou die ouers hulle nog 'n geruime tyd kos. Met die aanvang van die eerste herfsdae migreer die rietgrassanger na warmer streke van die planeet.
Dit voed op insekte, hul larwes en weekdiere.
Warbler tuin en moeras
Verskillende spesies verskil soms baie van mekaar.
Tuinmaak - die voël is soortgelyk aan die moeras- en rietstamper. Ontvang die naam vir die feit dat hy hom graag in tuine vestig en waar daar reservoirs is. Die tuinsanger sing pragtig. Dit kom voor in Oos-Europa, in Rusland, maar ook op die gebied van Iran, Afghanistan. Vlieg Indië toe vir die winter. Die tuinsanger se dieet bestaan ​​uit insekte.
Moeras is ook klein in grootte. Die vere van die moerassanger verskil nie van die hoofsoort nie. Woon in moerasse, oorstroomde gebiede. Kos en leefstyl is soortgelyk aan tuinmaak. Plekke van nedersetting - in Oos- en Sentraal-Europa vlieg die waadvoël gedurende die winter na Suidoos-Afrika. Volwassenes gaan einde Julie, vroeg in Augustus (onmiddellik nadat die nageslag sterker geword het) suidwaarts, maar jeugdiges vlieg eers in September weg.
Die moerassanger het 'n wonderlike stem en sing in verskillende kleure. Dit boots ander voëls perfek na, die liedjie het tot 75 variasies.
Deur die sang van die warbler wat saans gesing word, beoordeel die vissermanne die daaglikse vangs daarvan en besluit hulle om soggens te gaan visvang al dan nie
In die tweede helfte van Mei verskyn 'n voël in Rusland warbler... Maar daar is 'n hele paar soorte - ons, kom ons praat oor die een wat in die algemeen chok-chok genoem word. Hierdie naam is aan haar gegee vir 'n spesiale uitroep. Chok-chok is groter en mooier as alle ander warblers en sing boonop goed. Maar dit is 'n baie geheimsinnige en versigtige voël.
Hierdie eienaardige sanger lê in rivierurems, welig begroei met wilgers en bosse. Hier maak sy nes, voer en sing sy wonderlike liedjies. In 'n geskikte omgewing vestig die sanger hom gewillig in groot verlate tuine en bosse, aan die rand van die bos, in openings, soms selfs baie ver van die water af. Dit hou selfs meer verband met struikplantegroei as met gras en riete. In die ou begraafplaas naby die dorpie Poletnoye het ons op die een of ander manier 'n nes van 'n sanger met 'n volledige koppelaar gevind. Die naaste meer was minstens 'n kilometer verder.
Die chok-chok-liedjie is hard, klankagtig, met pragtige fluitjies. Sit sy bo-op 'n bossie of aan 'n klein boompie, spat sy haar wonderlike trille langs die rivier. As die bek wyd oop is, word die helder oranje-geel kleur van die binnekant van die mond duidelik sigbaar. Die lang, trappe stert gaan oop en vou weer. Skielik merk die sanger iets op - "Chok, chok, chok, chok!" - rol oor die oopte, en die voël self skiet êrens af, en dit is weg. Maar na 'n rukkie kom sy uit die ruigtes en sit haar melodie voort.
Die son skuil al agter die heuwel, 'n briesie waai in en gaan lê, baie voëls word stil. En die tjok-tjok bly sing. Op stil, warm aande, kan u soms die kenmerkende liedtelling van hierdie sanger van die urema hoor. Rustig, stadig, lyk die warbler: "Kruiskarp, kruiskarp, kreef, kreef, seel, seel, seel!" Vissers spot dat dit so is wat die voël per dag vang.
Die tjok-tjok bou sy nes - 'n tipiese diep kelk, soos alle warblers, in die bosse en heg dit aan die takke hoër van die grond af. Volle koppelaar - 5-6 pienkerige eiers met merke. In die somer, einde Junie, wanneer die verhitte lug oor die water vloei en al die wilger staan ​​op die oewer van die gras begroei met lang gras, verskyn die warbler kuikens. 'N Bietjie meer tyd - en jong voëls bemeester al die lugweë. Hulle is aanvanklik rooi oorgetrek en verskil altyd van volwasse voëls. Aanvanklik is die mannetjie en die wyfie onafskeidbaar by die kroos en, met kommerwekkende gebabbel, vergeet van hul inherente versigtigheid, draai hulle om naby 'n verbyganger.
En so aan totdat die gevaar verbygaan. Teen die herfs word jong voëls heeltemal onafhanklik. Die sanger vlieg in September suidwaarts en dwaal geleidelik van die een kop na die ander, van die een rivier na die ander. Hierdie voëls slaap in Suidoos-Asië.
Die inskrywing het tags: warbler
Waarvoor die watersanger die bynaam gekry het
Daar is ander soorte voëls.
Nauruan - woon op die eiland Nauru (op die ewenaar) en is endemies daaraan. Dit is die enigste sangsoort op hierdie eiland. Voëls is sittend, selfs op die naburige eilande word hulle nie aangetref nie. Die voëls bou neste op 'n hoogte van 2 tot 8 m; daar is geen beperkinge vir broei in die seisoen nie. Hierdie spesie is skaars, daar is ongeveer 5 duisend voëls oor en dit word in die Rooi Boek gelys.
Millet is 'n seldsame en swak bestudeerde verteenwoordiger. Voëls woon in die suide van Siberië, China, die suide van Japan en die Filippynse eilande. Die beskrywing verskil min van die standaard.
Wirwar - hierdie sanger het 'n eienaardige manier van beweging, wat herinner aan 'n krieket. Woon in Oos-Europa, Rusland, winters in Wes-Afrika. Die sang is eentonig, eentonig. Daar is verskille in kleur:
kleur in die vorm van swart strepe,
op die kroon van die kop is daar wye of geel strepe,
jeugdiges het meer geel verekleed.
Hierdie spesie het poliandrie. Die wyfie paar met verskeie mans, waarna die kuikens alleen broei en voer.
Sulke verskillende warblers
As u in die lente by enige water kom, sal daar sekerlik stemme van verskillende warblers daar gehoor word. Hierdie voëls frustreer beginnervoëlkykers dikwels met hul fisiese ooreenkoms. U kan hulle egter steeds van mekaar onderskei as u weet aan watter tekens u moet let.
Miskien die maklikste om te definieer swartvoëlkruiper
... In ooreenstemming met sy naam is dit 'n redelike groot voël, ongeveer so groot soos 'n spreeu. Dit alleen is genoeg om hierdie spesie te onderskei van enige ander swerwers wat op die grondgebied van ons land voorkom. Die laaste twyfel kan uit die weg geruim word deur die lied, waarin daar baie onaangename, harde en harde geluide is (as gevolg hiervan word dit grappenderwys vergelyk met die dreuning van 'n trekker). Die swartvoëlrietsanger leef aan die oewer van die reservoirs wat met riete oorgroei is.
ook wydverspreid. Dit kan naby die water gevind word (selfs 'n herwinningsloot of 'n half oorstroomde steengroef is geskik, as daar net ruigtes naby waterplantegroei in die omgewing is). Die belangrikste kenmerk van hierdie spesie is die kombinasie van 'n helder ligte wenkbrou wat die agterkant van die kop bereik met 'n swart "pet" op die kop. Sy voeg dikwels die stemme van ander voëls in haar liedjie in, wat tot verwarring kan lei. Tydens die paring vlieg die mannetjie voortdurend van een plek na 'n ander.
is 'n wêreldwye bedreigde spesie en word beskou as die skaarsste sangvoël op die vasteland van Europa. Sy is baie veeleisend vir habitatte: aangesien die mannetjie nie help om kos vir die kuikens te kry nie, moet daar baie daarvan in die onmiddellike omgewing van die nes wees. Slegs struikgewas in laaglandmoerasse en riviervloedvlaktes voldoen aan hierdie vereistes. Hulle verdwyning lei daartoe dat watersuiers sulke gebiede verlaat. Uiterlik lyk hierdie spesie op 'n dasgrasling, maar verskil in 'n lengte-ligstreep op die "pet" en 'n kontrasterende kleur van die rug, sowel as 'n lied.
ondanks sy naam, kan dit in weide, bosrande, buitewyke van lande, ens. leef, as daar bosse of hoë grasse is. Tog is dit wenslik om water in die omgewing te hê. Dit verskil in soortgelyke voorkeure en
... Albei soorte is so soortgelyk aan mekaar dat dit die beste is om hulle aan hul stem te onderskei. In die tuinsanger word die lied gekenmerk deur kompleksiteit en melodie, dieselfde klanke word dikwels daarin herhaal, in die lied van die moerasgras is daar baie knettergeluide, dit klink vinniger. Albei spesies bevat gewillig die stemme van ander voëls in hul repertorium. Van die uitwendige tekens is dit die moeite werd om aandag te skenk aan die lang projeksie van die primêre vlugvere, wat duidelik met die gevoude vlerke in die moerassanger te sien is. As hierdie spesies in Wit-Rusland algemeen voorkom, kom die tuinsanger slegs in die Vitebsk-streek voor (hoe verder suid, hoe minder gereeld kom dit nes voor).
regverdig sy naam volledig: hierdie spesie broei uitsluitlik in digte ruigtes van nabywaterplantegroei (hoofsaaklik riet). Afgesien van die kenmerkende eentonige lied, kan dit byna nie van die vorige twee onderskei word nie. Oor die algemeen is 'n bruinerige kleur nie voldoende betroubaar nie. Die rietster het 'n effens langer snawel. Die singende mannetjie wys homself baie onwillig.
Met 'n groot mate van waarskynlikheid kan ons sê dat die hele verskeidenheid warblers in ons land nie net tot hierdie ses spesies beperk is nie. 'N Ander een het reeds die suidelike grense van Belo-Rusland bereik. Ons praat hieroor Indiese warbler
... Diegene wat hulself ten doel stel om dit eers te vind, moet die lied begin bestudeer (die saak word bemoeilik deur die feit dat dit op baie maniere lyk soos die stem van 'n moeras), en gaan dan in Mei na visplase in die Brest en Gomel streke.
Foto deur Ilya UKOLOV van birds-online.ru
Deel op sosiale media netwerke:
Wat is die grootste spesie?
Dunbek - die naam is waar - die voël het 'n baie dun snawel. In hierdie opsig is haar sang meer melodies, en dit herinner aan 'n nagtegaal. Die warbler woon in die suide van Europa en Asië. Hy gaan winter in Afghanistan, Pakistan.
Drozdovidnaya is die grootste verteenwoordiger van die warblers. Die liggaamsgrootte is tot 20 cm lank en weeg tot 40 gram. Habitat - Europa, Midde-Ooste, oorwintering -Afrika. Sang is vereenvoudig, maar luid in vergelyking met ander soorte. Mans kan 'n "paar" vorm met twee wyfies gelyktydig.
Irak - die naam dui die habitat aan - Irak, Israel. Hierdie sanger is endemies, soos Nauru.
Riet - soos in die meeste soorte, is die plek van nedersetting Europa met 'n vlug na die winter in Afrika. Die verskil in hierdie individue is in spoed en behendigheid, hardnekkigheid van die bene.
Nog 'n verteenwoordiger van 'n groep klein, bont warblers, liggaamslengte 12-13,5 cm, vlerkspan 15-17 cm, gewig 10-14 g. Lyk effens kompakter as 'n das vanweë die relatief korter nek en stert, maar algehele afmetings is effens groter as dié van die gespesifiseerde spesie. Die bek is dun, effens ingekort, puntig. Die vlerk is korter as dié van die das en minder puntig - die bokante van die primêre vliegvere steek effens buite die bokante van die sekondêre vlugvere uit. Net soos ander bont swerwers, hou dit in die onderste vlak van hoë digte nabywaterplantegroei, klim behendig en vlieg oor stingels, insluitend vertikale, wat dikwels op die grond spring of op riete wat sit, terwyl hy dikwels sy stert lig en ruk.
Die algemene kleurtoon is meer rooi-kastaiingbruin, en nie sanderig-beige nie, soos dié van 'n das. Aan die agterkant, vlerkbedekkings en tersiêre vlugvere is daar geen kontrasterende ligte rande nie, soos in die watersanger lyk donker strepe ietwat vaag en op die kopkroon smelt dit saam in dun lengtestrepe. Die keel is wit, 'n wye band op die bors en die sye van die liggaam is baie bleek, net effens bruinerig, oor die algemeen lyk die onderkant lig, daar is geen strepe aan die onderkant van die liggaam en op die boonste stert nie.Die kop is meer kontrasterend gekleur as by soortgelyke soorte: die keel is amper wit, die wang is donkergrys, kontrasteer met die bruin kleur van die nek en word bo (deur die oog) beklemtoon, voor en onder met 'n dun swart streep , die wenkbrou bokant die oog is spierwit, sonder geel of geel skakering, word wyer agter die oog en eindig amper reghoekig, dun swart strepe loop bo die wit wenkbroue uit, die snawel is amper heeltemal swart of donkerbruin, die oë is donker. Die bene is donkergrys, amper swart, veral teen die agtergrond van die onderlyf se ligte verekleed.
Dit verskil van ander swerwers deur die bont kleur van die bokant, van die watersanger en die das - deur die algemene kleurtoon, verhoudings, donker bene, kleur en koppatroon, en ook deur die feit dat singende mannetjies nie huidige vlugte maak nie .
Die lied is kompleks, melodies, soortgelyk aan die lied van die rietgrassanger, maar 'n bietjie lewendiger, vinniger, gevarieerde, periodieke gepubliseerde reeks van 4 fluitnote, soortgelyk aan nagtegale, wat in toon toeneem, kan dien as 'n kenmerkende kenmerk. Die liedjie het aansienlik minder geknetter as 'n das. Dit verskil in die sin dat dit dikwels in die nie-nesperiode sing, ook in die herfs. Roeping - gedempte keel wat op "track" of "trk" klik, wat met opgewondenheid verander in 'n reeks "tk-tk-tk-tk." "Of" trrrret ".
Broei langs die oewers van die Middellandse See, die Swart en die Kaspiese See, in die noorde tot by die Donau-vallei en die Noordelike Swartkus, sporadies versprei, op verskillende klein kolle. Dit het in die grootste deel van sy verspreidingsgebied gevestig en is 'n migrerende spesie in die suide van die Europese deel van Rusland. Die getal is gewoonlik klein, maar op sommige plekke kan dit relatief hoog wees. Kom vroeg, kort nadat die sneeu gesmelt het, vlieg in September.
Bewoon ruigtes van naby-waterplantegroei, hoofsaaklik riete, verkies plekke met 'n oorvloed droë stamme. Rasse in afsonderlike pare; seldsame gevalle van poliginie word aangeteken. 'N Bekervormige nes gemaak van plantmateriaal met 'n voering wat vere kan bevat, word laag, dikwels bokant die water, tussen die droë stingels en blare van verlede jaar geplaas en begin dus merkbaar vroeër nes as ander soorte swerwers. Albei vennote broei die koppelaar vir 14–15 dae en voer die kuikens. Kuikens verlaat die nes op ongeveer die 12de lewensdag. In die koppelaar is daar 3–5, soms 6 eiers, die kleur van die dop is lig, witterig, in verskillende grade verborge deur klein groenerige vlekke. Een koppelaar per jaar.
Dit voed in klein mate op klein geleedpotiges - op weekdiere wat dit op die plantegroei versamel, insluitend droë stamme, en neem dit ook van die wateroppervlak af.
Volledige gids vir voëls van die Europese deel van Rusland / geredigeer deur doktor in biologiese wetenskappe. M. V. Kalyakina: In 3 dele. - Deel 3. M.: Fiton XXI, 2014.
Die gegewens oor die geskiedenis van studie, verspreiding, aard van die verblyf, tyd van vlug, biologie van voortplanting, oorvloed en voeding van die grootbek-sanger op die gebied van Tadjikistan word aangebied. Daar is getoon dat grootbekbek 'n algemene nessoort is in die valleie van die Panj-, Gunt-, Shahdara-, Bartang-, Yazgulem-, Vanch-riviere, sowel as in die Viskharv-kloof in die Darvaz-streek van GBAO.