Benut Paint. Verf. om die gevoel wat in verf opgesluit is te verken. Dit is 'n uitstalling wat nie oor betekenis gaan nie, maar juis oor gevoel.
'n Mens moet 'n skildery op 'n afstand beskou. Dit is die regte manier. Dan val goed soos perspektief en proporsie en kleurgebruik alles mooi in plek. So is ek grootgemaak. Maar telkens het ek myself betrap dat ek nader en nader sluip aan die skildery, veral 'n skildery in 'n medium soos olie of akriel. Ek wou nader gaan om die verf te sien, straks die verf te ruik, om iets van die tasbaarheid van verf te ervaar; ek wou die kwashale sien, die merke van die kunstenaarshand. Want die verf self is draer van uitdrukking, van gevoel. Op 'n manier is verf die stolling van die oomblik waarin die skildery gemaak is. Van die energie in daardie oomblik.
Met die beplanning van 'n aanlyn uitstalling – een in die privaatheid van jou eie huis (of rekenaar) waar jy na hartelus kan vergroot en inzoem – het ek besluit om te fokus op verf en verfwerk. Niks meer nie, niks minder nie. Beskou hierdie as die ideale geleentheid om kleur en tekstuur te verken, om die lae van skilderye te ontdek, die argeologie van verf te oordink, 'n voorsmakie te kry van palimpseste en pigment en 'n aanlyn geur van olies en akriel.
Daar is in dié uitstalling derhalwe geen tema sover dit betekenis aangaan nie. Die onderwerpe van die skilderye is in dié uitstalling trouens sekondêr. Die samebindende faktor (indien enige) sou niks anders wees as verf nie.
Ek het 'n klein groep kunstenaars, 13 van hulle, André Naudé, Bastiaan van Stenis, Cobus van Bosch, Hedwig Barry, Heidi Fourie, Hermann Niebuhr, Jaco van Schalkwyk, Karin Preller, Katharine Meeding, Nhlanhla Nhlapo, Olaf Bisschoff, Pauline Gutter en Ronél de Jager – almal kunstenaars vir wie verf méér as brood en botter is, gevra om werk aan te bied waarin verf seëvier. In dié werke kry die kyker straks die idee dat verf nie net die voertuig vir emosie is nie, maar emosie self.
By dieper en langer inspeksie mag jy sien dat die werke oopgaan om hul ware bedoeling of bedoelings te openbaar. Soos Hermann Niebuhr sê: "Ek dink werke dien as houers vir die energie wat in hulle saamgevat is en as bewaarplek, hoe beter dit gebou is, hoe langer sal dit die energie behou sonder dat dit uitlek."
Johan Myburg is 'n kunsskrywer en digter wat in Johannesburg woon en werk. Van 2009 tot 2011 is hy die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) se Visuele Kunskurator. Die jongste uitstalling waaraan hy gewerk het as gaskurator vir die Universiteit van Johannesburg se kunsgalery was Cure (2020), 'n aanlyn uitstalling waarin die kuratiewe kwaliteite van kuns ondersoek word, spesifiek met die oog op die oorbrugging van die gaping wat mettertyd ontstaan het tussen natuur en tegnologie – soos beliggaam deur die Italiaanse kunstenaar Michelangelo Pistoletto in sy Terzo Paradiso (Derde Paradys).
André Naudé het sy eerste solo-uitstalling in die vroeë 1970's gehad, na die voltooiing van 'n graad in beeldende kuns en 'n onderwysdiploma. Die onderrig van kuns op tersiêre vlak en werk aan uitstallings word vir die volgende halfeeu sy reis. In die vroeë 1990's verwerf hy 'n meestersgraad.
Teen 2000 bedank Naudé uit die voltydse akademie. Sedertdien het hy 'n opleidingsperiode in die Cité Internationale des Arts in Parys gedoen, waarheen hy later sporadies terugkeer vir sojourns.
In 2000 volg 'n solo-uitstalling in die Pretoria Kunsmuseum. Hy het die voorreg gehad om in 1975 in Everard Read in Foxstraat, Johannesburg uit te stal, en later weer by die inwyding van die nuwe venue in Rosebank. Verskeie solo-uitstallings is in Kaapstad en Hermanus aangebied.
In 2020/21 vier Naudé sy 70ste verjaarsdag met 'n uitstalling by die Pretoria Kunsvereniging en by The Viewing Room in Pretoria.
Meer oor André Naudé se kuns
My nuuskierigheid om verf oor 'n oppervlak te stoot het 'n prioriteit geword wat inhoud, onderwerp en tans 'n konstante soeke na pigment as onderwerp, betref.
Ek maak steeds staat op dinge, voorwerpe wat die ewige teenwoordigheid van die formaat behou.
Alhoewel dit eenvoudig en voor die hand liggend mag voorkom, vereis hierdie benadering 'n abstrakte konstruk wat intuïtief besig is met die visuele oplossing van 'n poging om hierdie kompleksiteit op te los.
Bastiaan van Stenis, van half-Nederlandse, half-Suid-Afrikaanse afkoms en 'n afstammeling van die bekende 19de-eeuse Engelse skilder John Thomas Baines, het in Kaapstad grootgeword. Hy is hoofsaaklik 'n selfgeleerde kunstenaar, maar het op 'n jong ouderdom privaat kunsonderrig en leiding ontvang. Na die voltooiing van sy skoolloopbaan in 2000 het Van Stenis hom ten volle aan skilderkuns toegewy en sy werk begin uitstal, soos wat hy vandag steeds doen.
Meer oor Bastiaan van Stenis se kuns
"Die proses dryf my. Om te skep en die skepping self is maar net nog 'n stap in die proses." Van Stenis se skilderye word uitgebeeld met behulp van 'n uiteenlopende reeks gereedskap en mediums, insluitend verf, lap, warm was, hare, gom en collage. Sy ander projekte sluit taksidermie en beeldhouwerk in.
Cobus van Bosch, gebore in Kaapstad in 1962, is 'n skilder van die menslike toestand in Suidelike Afrika, in die hede en die verlede. Waar hy vroeër die gedokumenteerde geskiedenis van Suider-Afrika ondersoek het, ondersoek hy nou meer universele aspekte van die menslike toestand (soos paternalisme en manlike mag).
Hy verf hoofsaaklik olie op doek in figuurlike styl, met die klem op tekstuur en kwaswerk om emosioneel gelaaide inhoud te skep.
Van Bosch is 'n wenner van die Klein Karoo Nasionale Kunstefees se Kanna-prys (2013) en is verteenwoordig in verskillende korporatiewe en openbare kunsversamelings in Suid-Afrika.
Hy woon en werk tans in die Karoodorpie, Prince Albert.
Meer oor Cobus van Bosch se kuns
Hierdie ongetitelde werke kom uit 'n groter reeks getiteld Quarantine, bloot omdat dit verlede jaar (2020) tydens die inperking geskep is. Ek weerhou myself al 'n paar jaar daarvan om titels aan werke toe te ken, of om die werke uit te lê, want dit is bedoel om oop te wees vir interpretasie. Die inhoud van my onlangse werk dui egter dikwels op die wye verskeidenheid magsverhoudinge in die samelewing, veral die spesifieke gemeenskap waarin ek my bevind.
Hedwig Barry is 'n kunstenaar wat werk binne die kruising van visuele kunste, kunsopleiding en navorsing. Haar tekeninge, skilderye en beeldhouwerk is gegrond in 'n ryk konseptuele terrein wat 'n feministiese politiek van liefde en begeerte in die artistieke praktyk en in die breë samelewing verwoord. Barry se werk ondersoek die metafoor van "gronding" en van "ongegrondheid" en ondersoek die grond waarop ons loop en leef. Sy vra hoe ons onderrig en leer, hoe en wie ons insluit, en wat ons in die proses skep. 'n Lang loopbaan as opvoeder, fasiliteerder, vervaardiger en medewerker oor verskillende artistieke vakgebiede het haar gelei tot 'n toegewyde ateljeepraktyk wat in die prosesse van teken, skilder, beeldhouwerk en skryf veranker is. In 2020 behaal Barry haar meestersgraad in die beeldende kunste aan die Wits Kunste Skool in Johannesburg met 'n projek getiteld Pedagogies, Desires and Practices, the perplexing spaces of teaching and learning. In dieselfde jaar, deur middel van 'n samewerking tussen Wits en BMW, kry sy die opdrag van BMW om twee grootskaalse buite-projekte vir die BMW-kampus in Midrand, Suid-Afrika, te skep. Albei opdragte – Crumple en Love Letter for Lost Travellers is vroeg in 2021 voltooi. Hierdie en ander huidige werke handel oor die raakvlak van die persoonlike en die publiek, die emosionele en intellektuele, en die liggame, gronde, materiale, begeertes en gebare wat betekenis gee aan hierdie verhoudings.
Meer oor Hedwig Barry se kuns
Ek was nie van plan om blomme te verf nie; die beelde het – amper soos die meeste van my werk – na vore gekom deur die spook van wat ek sien te volg, die gemurmel te versterk en sodoende die werk uit sy eie potensiaal na vore te bring. Ek het hierdie werk geskep as gevolg van dit wat reeds gebeur het.
As "vooruitgang die engel (van geskiedenis) is… wat agteruit in die toekoms ingeblaas word… en probeer om dit wat gebreek het te herstel", wat is die hersiening van 'n skildery dan, en hoe werk die wesensleer daarvan anders as 'n skildery wat op 'n leë doek geskep is?
Palimpsest V, Ophelia's Pond is een van vyf werke op doek in die Palimpsest-reeks (2021). Die werke in hierdie reeks is almal geskilder op doek wat deur 'n vriend aan my gegee is toe hy na 'n ander land verhuis het. Op dié doeke het hy primêre kleure in 'n Pollock-agtige wyse gespat en -spuit. Om oor die voltooide werk van iemand anders te skilder is omstrede (vir verskeie redes) en nie maklik om te doen nie, veral nie op 'n oppervlak met growwe tekstuurafwerking nie, maar omdat ek belangstel in die integriteit en waarde van dit wat weggegooi word, ongewens is, nie meer ongerep is nie en gesien word as beskadig, en omdat ek baie aan die herstelproses dink, het ek my toegespits daarop om te sien of ek kan werk met dit wat vir my gegee is – om uit te brei op die idees van sorg en liefde wat ek in my werk ondersoek.
Eers het die werk deur my proses van de-eskalasie gegaan. Soms was ek nie seker of ek 'n integriteit sou vind nie, maar uiteindelik kon ek die oppervlaktes bedaar deur die aksie van verf as 'n ontknopingsproses te beskou – ek laat stukke van die oorspronklike skildery agter waarmee ek nie weet wat om te doen nie, totdat ek 'n gedeelte, of patroon opgelos het, dan kan ek terugkeer na die onopgeloste, geïsoleerde warboel en daarop reageer. Dié proses, om na vore te bring wat ek kan, 'n ontknoping van soorte, soos 'n saamgekoekte klos wat jy geduldig uitmekaar moet trek, is 'n kontrapunt vir die kompulsiewe onthulling wat in van my ander werke voorkom en daarom sien ek hierdie metode van verf as herstel of hersiening deur die ontrafeling van die merk, die aanmoediging van die ontstaan ​​van 'n werk deur middel van 'n sorteerproses. Byvoorbeeld, die diep lineêre merke het soos steekwonde gevoel (met die nuwe verf soos salf in die gleuwe) en dit het 'n geïsoleerde ritme geword wat ek kon vind en op reageer. Hierdie wonde het uiteindelik die stele van blomme geword.
In 'n poging om nie te verbloem of te bedek nie word hierdie skildery eerder 'n proses van herstel. Ek het uitwissing vermy en eerder gedink daaraan as 'n tweede lewe vir die doeke, 'n ekstra kans, herwinning, of herwaardering – ek wou bewys dat dit moontlik is vir iets waardevol om te ontstaan deur versorging en herstelwerk. Daarom moedig ek die kyker aan om die werk van herwaardering deur middel van hul eie blik en ervaring voort te sit.
Baie min van die oorspronklike werk se kleur het oorgebly, maar die bolvormige impasto-klompe en gleufmerke bly as letsels (spore) op die oppervlak, en die beelde wat stadig na vore gekom het 'n reaksie op wat vir my gegee is. Saam, 'n bloeiende aandenking tot rou.
Heidi Fourie, voltydse kunstenaar en deeltydse dosent van Pretoria, voltooi haar BA Beeldende Kunste (cum laude) in 2012 aan die Universiteit van Pretoria, met spesialisering in skilderkuns, waar sy die Bettie Cilliers Barnard-beurs ontvang. Sy het al vyf solo-uitstallings gehad: Islands (2015) in die Lizamore & Associates Galery in Johannesburg; Borrowed Scenery (2016) by die Salon91 Galery in Kaapstad; Masses (2017), by Fried Contemporary in Pretoria; Lilac Chaser (2018) by Salon91 in Kaapstad en haar nuutste solo-aanbieding, Grass You can Swim In (2021) saam met David Krut Projects, haar eerste onderneming in drukkuns. In 2019 word sy 'n beurshouer van die Ampersand Stigting, wat in Julie 2019 'n maandlange opleidingsperiode in New York tot gevolg het.
Fourie hoop om 'n kanaal te wees waardeur verf kan beweeg soos dit wil, binne die raamwerke wat sy uiteensit met behulp van versamelde beelde uit die natuurlike ruimtes wat sy verken.
Meer oor Heidi Fourie se kuns
My werk word gelei deur 'n intuïtiewe proses van diep oordenking, waarneming en oopheid vir die organiese prosesse van die natuurlike wêreld en die ruimtes wat ons daarin beset. Om deur natuurlike omgewings te loop en soms selfs te kruip is uiters belangrik in my proses en voed my visuele leksikon. Ek hoop om nuuskierigheid en waardering vir onverklaarbare siklusse, wesens en dramas binne-in klipperige splete, grasvelde, woude en klowe te bevorder en hopelik 'n bewuste, maar ook later gebruiklike waarnemingsvermoë te inspireer.
Ek hoop om 'n kanaal te wees waardeur verf kan beweeg soos dit wil, binne die raamwerke wat ek uiteensit met behulp van versamelde beelde uit die natuurlike ruimtes wat ek verken. Vir my skep skildermerke nie net onderwerpe nie, maar is dit ook in hulself onderwerpe. Ek vind genot daarin om te kyk hoe oplosmiddels, soos klowe en gletsers, aangevuur deur swaartekrag en digthede, deur kleurvolle stukke kan kerf totdat hulle stol.
Ek beny plante se gevorderde vermoë om perfekte, onverwagse, en tog heeltemal logiese komposisies te skep, dikwels in dansende verwantskap met ander plante, verweef om mekaar se lyne en rigting te volg, wat ek desperaat probeer nastreef.
Hermann Niebuhr is 'n voltydse skilder van De Rust in die Klein-Karoo. Hy voltooi in 1997 sy graad in beeldende kunste, met skilderwerk as hoofvak, aan die Rhodes Universiteit.
Niebuhr se werk is al op grootskaal plaaslik en internasionaal uitgestal en sy kuns vorm deel van talle publieke – en privaatversamelings regoor die wêreld.
Sy mees onlangse uitstalling, homecoming, is tot baie lof in September 2020 by sy studio/galery in De Rust aangebied.
Meer oor Hermann Niebuhr se kuns
Hierdie vier skilderye is op verskillende tye geskep, sonder dat ek 'n idee gehad het dat hulle uiteindelik een suite sal vorm. Hulle het bloot goed saam vertoon. Dit was eers toe ek die vierde stuk voltooi het dat ek besef hulle is deel van een groep en verteenwoordigend van die vier seisoene. Ek het in daardie stadium na Max Richter se re-interpretasie van Vivaldi se werk gebaseer op die Vier Seisoene geluister – dit het ook tot 'n mate as katalisator in die proses opgetree.
Op die oppervlak blyk dit redelik kenmerkende landskap beelde te wees, maar as dit van nader beskou word, of vir langer, ontsluit hulle ware bedoeling. Ek dink werke dien as houers vir die energie wat in hulle saamgevat is en as bewaarplek, hoe beter dit gebou is, hoe langer sal dit die energie behou sonder dat dit uitlek.
Dit is wat hierdie werke aan my openbaar het – die gevoel van elke seisoen, die onderliggende emosionele toonleer van elke seisoen soos wat elkeen in my verinnerlik is. Hulle doel is eerder om te ontlok as om 'n toneel te beskryf.
Tegnies het ek daarna gestreef om die perfekte balans van lig/donker te gebruik (soos wat 'n juwelier sou) in 'n verhouding wat innemend sal wee.
Op hoërskool het Jaco van Schalkwyk kuns as vak geneem en tot sy voordeel was die klem op tekenkuns. Dit was veral die ou Nederlandse meesters wat sy aandag getrek het en hy wou opsluit soos Rembrandt en Vermeer kon skilder.
Ná skool wou hy kuns studeer, maar almal, ook sy kunsonderwyseres, het hom aangeraai om eerder iets te doen waarmee hy geld kon verdien. "Dit is nie altyd maklik nie, maar ek kry dit nou al vir 18 jaar reg om as voltydse visuele kunstenaar te werk," sê hy.
In 2012 het hy sy eerste solo-uitstalling, Just a Matter of Time, aangebied en die volgende jaar is hy aangewys as 'n merietepryswenner in die landswye Absa L'Atelier-kunskompetisie.
"Dit bly altyd vir my 'n uitdaging om iets lewensgetrou voor te stel," sê Van Schalkwyk, "om 'n glas of refleksie te laat lyk of dit werklik voor jou is. Daarom is my realisme seker 'n tipe trompe l'oeil met 'n sterk klem op tegniek. Ek is wel deeglik daarvan bewus dat dit 'n valse voorstelling van die werklikheid is, maar ek stel meer belang in die verleidingsaspek agter die "realisme" of die konseptuele betekenis agter alles."
Meer oor Jaco van Schalkwyk se kuns
My werk word gereeld op 'n afstand met fotografie verwar en daarom is hierdie 'n wonderlike geleentheid vir my om my proses aan die toeskouer te verduidelik.
Hoewel ek wel figuratief of voorstellend werk sou ek my tegniek en verfaanwending as energiek en selfs ekspressionisties van aard beskryf. Ek boots die vloei van lyn, vorm en tekstuur in die natuur na en glo om dit regtig suksesvol te bewerkstellig moet die kunstenaar nie te "styf" of gekontroleerd werk nie. Takke en gras beweeg byvoorbeeld in die wind en ek probeer om hierdie gevoel van beweging ook met kwas en verf vas te lê.
Ek gebruik graag growwe industriële verfkwasse en baie keer my vingers en hande om effekte te skep – 'n fisieke aksie. My werk is baie keer "uit fokus" wat 'n gevoel van misterie verwek. Ek versag harde kwashale met 'n groot sagtehaarkwas om daardie effek te verkry. Ek gebruik ook glasuurtegnieke met 'n olieverfmedium om 'n gevoel van diepte en gelaagdheid in die prentvlak te skep en sodoende die illusie van perspektief te verkry.
Karin Preller is 'n Johannesburgse kunstenaar. Sy is tans ingeskryf vir 'n doktorsgraad in Kuns en Ontwerp aan die Universiteit van Johannesburg. Haar werk is in verskeie versamelings opgeneem, onder meer die Johannesburgse Kunsgalery, ABSA, Unisa, die Pretoria Kunsmuseum, Sasol, die ATKV, Standard Bank en Oliewenhuis in Bloemfontein.
Meer oor Karin Preller se kuns
Die bronmateriaal vir hierdie twee werke is klein swart-en-wit foto's uit my persoonlike argief. Die "idioom" van fotografie (meer spesifiek die alledaagse van die foto/kiekie) is deurslaggewend in my werk.
Hoewel fotogebaseer, is my werk nie fotorealisties nie. Die aanwending van verf in laag op laag verwys doelbewus na die vervaging en onafwendbare verlies inherent aan elke foto. Beklemtoning van die tegniese tekortkominge van die kamera/fotograaf, van die mediasie van die lens, negeer as't ware by eerste oogopslag enige ekspressiewe, sigbare kwashale.
Van nader beskou word die "film" van verf op doek niks meer nie as vergrote pieksels weergegee in pigment, metafories van disintegrasie eerder as enige fotorealistiese dokumentasie van 'n oomblik in die verlede. Die vervaging van detail en buitelyne en die strak lig en donker kenmerkend van swart-en-wit kiekies dui uiteindelik op die vervreemding van enige fotografiese werklikheid: die "film" van verf 'n soort beswering van vergeet, juis om vergeet en verlies die sentrale tema te maak.
Katharine Meeding is 'n skilder wat bekend is vir haar dinamiese kwashale en die ongewone gebruik van glinsterstof (glitter) in haar werk. Sy wissel gemaklik tussen impasto olie, ink en speelse kwashale om 'n visuele ritme te maak wat die kyker bekoor.
Haar werk beeld persoonlike onderwerpe uit en sy het 'n fyn oog om die subtiele nuanses en aspekte van haar sitter se persoonlikheid vas te lê. Sy beeld ook graag sagte en humoristiese oomblikke uit. Haar kuns is gewortel in teater en letterkunde en sy put baie uit haar buitelandse reise. Sy is gebore in Pretoria in 1984.
Meer oor Katharine Meeding se kuns
Die duiwe simboliseer flappende angsduiwels. Hulle is 'n stadige bewuswording van iets wat skeel, wat geleidelik opbou met een voël… nog een… en nog een wat land. Na 'n ruk is dit 'n swerm grys wat gaan sit soos 'n hol kol op jou maag. Hulle is die spoke van my sielbabbelaas. Slaap is vir my 'n genesing, en drome word die plek waar ek met hierdie spoke worstel en waar knaende probleme opgelos word.
Die skildery is die spieëlbeeld van twee wêrelde wat op dieselfde tyd afspeel. Die duiwe(l)landskap van angs bo, en die kussingsloop-landskap van die onderbewussyn en drome onder. Soms bloei die wêrelde inmekaar en vloei die droommotte en gedagtespoke vrylik rond.
My droomgedrogte bestaan uit elemente van my palet, joernaal en ateljee-oorblyfsels. Die maak van dié skildery was baie oor die proses, om fragmente van my daaglikse lewe te vat en vorm te gee aan hierdie duiwels en droomgedroggies.
Nhlanhla Nhlapo woon en werk in Johannesburg. Gedurende sy studies aan die Tshwane Universiteit van Tegnologie (TUT) spesialiseer hy in skilderwerk en hy gee sedert 2013 onderrig in hierdie vakgebied by TUT. Nhlapo se tegniek vind sy vertrekpunt in die tegnieke van Nederlandse meesters en 17de-eeuse Nederlandse landskap-kuns, waar hy dit in 'n Suid-Afrikaanse landskap plaas, spesifiek dié van sy tuisdorp, Frankfurt, en dit bevolk met beelde uit sy familie-albums.
Die werke handel beide oor die aard en kulturele konteks van uitbeelding in die kunsgeskiedenis, sowel as die onuitgesproke en onbekende politiek van trauma binne die landskap en die implisiete trauma van kolonisasie, verlies en konfrontasie tussen moderniteit en tradisie in familiefoto's.
Meer oor Nhlanhla Nhlapo se kuns
Die papieroppervlak word met grys skakerings voorberei en dan met deursigtige akriel-grondverf verseël.
Lae verdunde olieverf word bygevoeg. Later word verskeie lae dik verf met kwaste en paletmesse aangewend en dan effens versag met 'n verdunde geelbruin laag.
Die collage-uitknipsels van figure word met découpage gevorm.
Pauline Gutter is 'n Vrystaatse skilder en intermedia-kunstenaar. Sy is in 2013 die wenner van die gesogte Absa L'Atelier-kompetisie en ontvang in 2011 die Helgaard Steyn-toekenning vir skilderkuns.
Tans fokus Gutter se gelaagde olieverf, teken, videokuns en installasie op identiteit en geslag in terme van media en kulturele migrasie.
Haar voorkeurmedia is olie, houtskooltekening en video. Haar werk kan beskryf word as 'n visuele aanval van merke en kleur, en die doelgerigte toepassing van lae en deurwewing van lae wat 'n identiteit van voortdurende vloeiing en ideologiese migrasie skep.
Meer oor Pauline Gutter se kuns
Ek beskou verf- en verfprosesse as deel van 'n meervlakkige strategie om 'n energieveld te skep. Die rou vlaslinne word behandel met 'n gipspasta en pigment (ek verkies vlaslinne vir sy langer vesel as dié van katoendoek).
Ek beskou verf (vloeibaarheid en stoflikheid) as 'n metafoor in my benadering tot skilderkuns. My gunstelingverf en -media is Michael Harding se handgemaakte pigment en olieverf, mikrowas, byewas en lynolie in dik gekonsentreerde vorm.
Ronél de Jager woon en werk vir meeste van haar lewe in Johannesburg. Haar werke demonstreer die voortdurende transformasie waaraan elke vorm onderwerp is en besin oor die ewige prosesse van wording en heengaan. Hierin resoneer sy die filosoof en sosioloog Georg Simmel se siening: "Met 'natuur' bedoel ons die eindelose verbintenis tussen dinge, die ononderbroke produksie en weerspreking van vorms, die vloeiende harmonie van gebeure wat tot uitdrukking kom in die deurlopendheid van die tydelike en ruimtelike bestaan. Materie, elke soort materiaal, is voortdurend in 'n transformasieproses."
Meer oor Ronél de Jager se kuns
All the Pretty Pictures II is 'n abstrakte werk wat bestaan uit ontelbare lae noukeurige, vertikale kwashale in olie op doek. Deur die kwas op 'n ongemaklike hoek van 85˚ vas te hou, word die verf opwaarts gesleep om die illusie te skep dat die beeld van die doek af drup. Die voortdurende kombinasie van harde kwashale met sagte borsels en die sagte aanwending van verf met harde borsels, nat lae bo-oor droë lae verf, en deur aanhoudend te kyk, laat die kunstenaar toe om 'n abstrakte beeld te bou terwyl die proses haar lei.
Met behulp van 'n moderne digitaliseringsmetode waardeur sy seremoniële blommeruikers vir haar verwysing manipuleer, is die beeld tegelyk abstrak en herkenbaar. Die resultaat is 'n werk wat verganklikheid en die klassieke idee van vanitas illustreer – herinneringe aan sterflikheid en veranderlikheid.