Toe seksuele aanrandings geskiedenis gemaak het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Byna so lank as wat mense geskiedenis opneem, het hulle seksuele aanrandings gedokumenteer. Van die geskrifte van antieke Griekeland tot die Bybel tot die briewe van vroeë ontdekkingsreisigers, seksuele geweld was lankal 'n wrede deel van die menslike verhaal. Sommige aanrandings het selfs die verloop van die geskiedenis verander. En, soos die hele geskiedenis, is wat ons weet oor seksuele aanrandings uit die verlede oor die algemeen wat die oorwinnaars vertel het - meestal mans.
"Vroue word uitgevee," sê Sharon Block, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine en die skrywer van Koloniale gelaatskappe: ras en liggame in die agtiende-eeuse Amerika. 'Die historiese verkragtings wat' saak gemaak 'het, is die enigste waar mans hulself beskadig gesien het.
Oorloë is veral gekoppel aan gruwelike seksuele aanrandings, van massaverkragting deur Sowjet -soldate toe hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog na Duitsland gevorder het tot seksuele geweld te midde van die volksmoorde in Rwanda in 1995. Trouens, die alomteenwoordigheid van seksuele aanranding in oorloë veroorsaak dat daardie misdade is 'n kategorie vir hulself.
Met die veronderstelling dat geen lys ooit omvattend kan wees nie, is daar seksuele aanrandings wat die geskiedenis beïnvloed het sowel as dié wat veral nie die geval was nie.
Volgens die Griekse historici Diodorus Siculus en Plutarch het 'n daad van seksuele geweld bygedra tot die opkoms van Alexander die Grote. Hulle rekeninge is honderde jare nadat die gebeurtenis sou plaasgevind het, geskryf, maar die verhaal lui so: In 336 vC het Pausanias van Orestis, 'n lid van die lyfwag van koning Filips II van Masedonië (en moontlik sy geliefde), is deur Philip se skoonpa, Attalus, na 'n banket genooi. Daar is hy deur Attalus se dienaars verkrag. Toe Philip weier om die aanvallers te straf (hy het Pausanias 'n bevordering gegee), vermoor Pausanias die koning, wat die weg baan vir die hemelvaart van Philip se seun, Alexander die Grote.
Die Romeinse historikus Livy, wat in die eerste eeu geskryf het, spoor Rome se oorsprong na die middel van die 8ste eeu v.C., toe die krygerstam 'n tekort aan vroue ondervind het. "Bevolkingsgroei was die moeilikste om in die oudheid te bereik," sê Thomas Martin, skrywer van Antieke Rome: Van Romulus tot Justinianus. Volgens Livy het die Romeinse leier, Romulus, 'n godsdienstige fees gehou en die naburige Sabine -stam genooi ("Gratis kos en drank," sê Martin.) Op die sein van Romulus val die Romeine die Sabine -manne op die fees aan en vermoor en dra van die vroue af. In die gevolglike bloedige oorlog het die Sabine -vroue die vyandelikhede tot stilstand gebring, bondgenote van die stamme aangegaan en die Romeine toegelaat om te vermeerder. Soos met die verkragting van Lucretia, en dan Virginia, wat albei deur Livy vertel word, is daar geskille tussen historici oor die waarheid van hierdie verhaal. 'Dit is 'n mite', meen Mary Beard, 'n geskiedkundige en skrywer van SPQR: 'n Geskiedenis van antieke Rome.
3. Boudicca se stryd om onafhanklikheid
Keltiese stamme was 'n konstante doring in die kant van die Romeinse Ryk vanaf die oomblik dat hulle die eiland Brittanje binnegeval het in 45 nC. Die Iceni, 'n Keltiese stam in Oos -Anglia, is gelei deur 'n koning met die naam Prasutagus, wat getroud was met Boudicca. Toe Prasutagus sterf, het Rome sy koninkryk geëis oor die besware van Boudicca, wat in die openbaar geslaan is en gedwing is om te kyk hoe haar dogters deur Romeinse soldate verkrag word. Boudicca het toe 'n magtige leër bymekaargemaak en in opstand gekom teen die Romeine en uiteindelik Londen (destyds Londinium genoem) afgedank. Die Romeinse historikus Cassius Dio beskryf hoe Boudicca se eie soldate die Romeinse vroue daar gewelddadig aangerand het: "Hulle borste is afgesny en in hul monde gestop, sodat dit lyk asof hulle dit opeet, en dan is hulle liggame op skerp penne in die lengte geskeur." Boudicca se opstand is uiteindelik in 60 of 61 nC deur die Romeinse generaal, Gaius Suetonius, verpletter.
4. Columbus en slawerny
Toe die Italiaanse ontdekkingsreisiger, Christopher Columbus, in die 1490's na die Karibiese Eilande reis, ontdek hy nie net nuwe lande nie, ten minste een van sy mans sou sy eie verkragting en marteling van 'n inheemse vrou dokumenteer. Michele de Cuneo, 'n edele vriend van Columbus, vertel van 'n 'Carib -vrou' wat die admiraal aan hom gegee het. Toe sy terugveg teen sy poging tot seksuele aanvalle, het hy ''n stuk tou geneem en haar styf geslaan ... uiteindelik het ons op so 'n manier ooreengekom dat ek u kan vertel dat dit lyk asof sy in 'n hoerskool grootgemaak is. . " Columbus se skepe sou uiteindelik terugkeer na Europa, met meer as 1 000 slawe.
5. 'n Baron se vinnige vryspraak
Baron Frederick Calvert was moontlik 'n vroeë studie oor affluenza. 'N Groot hoeveelheid geld - en die eie goewerneurskap van Maryland - op 20 -jarige ouderdom is die Engelse playboy uit Turkye geskop omdat hy 'n harem gehou het, en daar word gerugte dat hy sy eerste vrou vermoor het. In 1768 word hy aangekla van die ontvoering en verkragting van Sarah Woodcock, 'n meulenaar. Die jurie het 'n uur geneem om hom vry te spreek (hulle het besluit dat sy nie hard genoeg probeer ontsnap het nie), maar hy is uit die Britse samelewing verdryf en sy titel sterf saam met hom in 1771.
6. 'Mutiny on the Bounty' en Pitcairn se donker nalatenskap
In April 1779 het Fletcher Christian en 18 van sy getroue seelui 'n skip van kaptein William Bligh in beslag geneem in 'n voorval wat bekend gemaak is in die roman en film, Mutiny on the Bounty. Christian en sy matrose het hulle gevestig op die klein Pitcairn -eilande in die Suidelike Stille Oseaan, sowel as op Tahiti, waar hul afstammelinge nog woon. In 1999 is 'n aanklag van verkragting van 'n 15-jarige meisie teen 'n ouer man op die eiland aanhangig gemaak. Die verhoor onthul 'n kultuur van seksuele mishandeling van kinders wat al generasies lank voortduur. In 2004 het sewe mans, wat 'n derde van die manlike bevolking van die eiland uitmaak, tereggestaan ​​vir seksuele oortredings. Die verhore is ingewikkeld deur baie faktore, waaronder die afstand van die eiland en die gebrek aan 'n regstelsel. Uiteindelik is ses van die sewe beskuldigdes skuldig bevind en drie is tronk toe gestuur, alhoewel nie een aansienlike vonnisse gekry het nie.
7. 'Voorvalle in die lewe van 'n slavin. Geskryf deur Homself. '
Dit is onmoontlik om die aantal slawe van kleur wat deur slawe -eienaars in die kolonies en die Verenigde State aangeval en/of verkrag is, voor die einde van die Burgeroorlog te skat. Wat duidelik is, is dat sulke gevalle algemeen was en nie as 'aanranding' beskou sou word nie. Reeds in 1662 het Virginia se beheerliggaam, die House of Burgesses, reëls ingestel wat betrekking het op kinders wat gebore is uit slawe, waarin die vader 'n wit (vrye) man kan wees: ' ) 'n slaaf is, 'n kind 'n slaaf - maak nie saak wie die vader is nie, 'sê Peter Wallenstein, skrywer van Cradle of America: A History of Virginia. Oorlewende verhale oor sulke aanrandings kom slegs van ontsnapte of voorheen slawe, wat dit reggekry het. Voorvalle in die lewe van 'n slavin. Geskryf deur Homself deur Harriet Jacobs is 'n voorbeeld. Die vader van twee van haar verslaafde kinders, Samuel Treadwell Sawyer, is tot die kongres verkies.
8. Die Pogrom van Kishinev
Die moord op 49 Jode in die stad Kishinev in die Russiese Ryk in 1903 het ook die verkragting van talle Joodse vroue ingesluit. In sy boek, Pogrom: Kishinev en die kanteling van die geskiedenis, Stephen J. Zipperstein, 'n professor in geskiedenis in Stanford, merk op dat beelde, sowel as verhale en gedigte van die oortredings in Kishinev om die wêreld, insluitend Amerika, omring het. Uitroepe oor die Kishinev -verslae het Russiese Jode gemotiveer om by revolusionêre aktiwiteite teen die tsaarregime aan te sluit en het die migrasie van duisende Oos -Europese Jode na die Weste en Palestina beïnvloed. Terselfdertyd het die pogrom die raamwerk gelê vir die gruwels wat Europese Jode 40 jaar later tydens die Holocaust sou ondervind.
9. Die verkragting van Recy Taylor
Recy Taylor was 24 toe sy in 1944 deur ses mans ontvoer is terwyl sy uit die kerk in Abbeville, Alabama, huis toe stap en agter in 'n vragmotor verkrag. Alhoewel een van die oortreders erken het, het twee wit jurie geweier om die beskuldigde aan te kla. Taylor se verkragting en die reaksie, kenmerkend van die onderdrukkende Jim Crow suid, het gehelp om die burgerregtebeweging te versterk. Toe die besonderhede van haar verhaal in die Black Press berig word, het die NAACP Rosa Parks na Abbeville gestuur om die saak te ondersoek. Parks het die komitee vir gelyke geregtigheid vir mev. Recy Taylor gestig, waarvan die leiers die Montgomery -busboikotte gereël het. In 2011 het die Alabama -staatswetgewer Taylor amptelik om verskoning gevra vir die gebrek aan vervolging.
Wil u u geskiedenis in HD leer ken? Beskuldig iemand wat kragtig is van seksuele aanranding
'N Nuwe neiging het posgevat in Chapasthan, waarin verskeie beskuldigings van seksuele aanranding teen magtige, polities verbonde individue plaasgevind het, sodat die sogenaamde slagoffers van hul hele geskiedenis en agtergrond kan leer en ou herinneringe kan opspoor.
Die neiging het begin nadat Famous Person (FP) Rich Political Person (RPP) daarvan beskuldig het dat sy probeer het om haar te verkrag en die hele land Chapasthan in die wiele gery het.
Van Facebook -kommentators, televisienuuskanale, tot werklike parlementslede - almal het gepraat oor die voorval wat na bewering by 'n beweerde klub plaasgevind het, maar beslis om middernag. Die FP het die RPP, wat ook 'n CIP is en lid van 'n politieke party en 'n voormalige hoof van 'n klub is, daarvan beskuldig dat hy haar gedwing het om alkohol te drink, haar fisies aan te rand en haar daarna te probeer verkrag.
Sy het natuurlik die slagoffer gekry, maar dit is nie die punt nie. Deel van die slagoffer was dat televisiekanale ou beeldmateriaal van haar na 'n ander klub opgegrawe het, dit ook na-ure (soos alle slagoffers) en (buite raam, maar beslis haar), borde, glase en asbakke gooi toe hulle gesê het dat sy sou drankies bedien word nie.
"Daarom het ek probeer om haar te laat drink toe sy by my klub kom. Dit was ook na -ure, maar aangesien sy 'n FP was, het ek 'n spesiale oorweging gegee," het die RPP gesê terwyl hy 'n glas gekleurde water in sy drankie gedrink het. gevangeniscel met lugversorging, waaruit hy spoedig vrygelaat is na die parlementêre toesprake van sy partykollegas wat sy ordentlikheid verkondig.
"O, ek het ook die bottels ingevoerde drank beskerm, want sy het dit probeer steel. Ek het haar toe dalk gedruk en haar gay metgesel geslaan en hom laat dans," was daar goeie gemoedjies agter die kamera toe die RPP dit gesê het.
Binnekort was dit nie net beeldmateriaal van die FP wat na klubs gaan nie, maar daar verskyn foto's en beeldmateriaal van haar kinderjare, waarin sy sien huil het tydens haar 12de verjaardagpartytjie en verder teruggaan, speelgoed uit haar waentjie gooi toe sy anderhalf jaar oud was. Daar was ook 'n onderhoud met haar beste vriendin tydens haar tienerjare, wat haar daarvan beskuldig het dat sy 'n bedorwe brak is. In 'n ander onderhoud het haar suster gesê dat die FP haar roomys een keer gesteel het en by die venster uitgegooi het.
'Ek sou haar vergewe het as sy dit geëet het, maar sy het dit gedoen net om my te ontstel,' het haar suster gesê.
Uit al hierdie dinge het die publieke opinie 'n saak teen haar opgestel waarin gesê word dat haar uitbundige perskonferensie net 'n gedragspatroon volg wat goed gevestig was.
Onder die grawe van haar verlede om te bewys dat werklike seksuele aanranding nooit in 'n vrome samelewing soos Chapasthan se mag plaasvind nie, het baie ou foto's verskyn, waarvoor haar familie baie dankbaar was. Gesinsvakansies is in detail opgesom, met spesiale aandag aan die Westerse lande wat hulle besoek het.
Hierna het almal wat geheue verloor het of meer wil weet oor hul verlede, magtige persone van seksuele aanranding begin beskuldig.
'Ek moes aansoek doen vir universiteit, maar kon nie my geboortesertifikaat kry nie,' het Aparna gesê. 'Ek beskuldig 'n burokraat daarvan dat hy my probeer verkrag het.'
Binnekort het Aparna haar geboortesertifikaat en foto's van hoe sy op die dak gebly het, verby die sonsondergang.
'N Ander vrou, wat anoniem wou bly (nie lank nie?) Beskuldig 'n ander magtige man (anoniem) van verkragting.
Nadat sy foto's van haar met 'n moulose salwar kameez en 'n selfie vertoon het waar sy saam met drie mans poseer tydens 'n kantoorpartytjie, is sy gevra watter rekords sy wil opgrawe.
'Niks, ek sê eintlik dat (bliep -bliep) my verkrag het,' het Salma gesê, en ons het ons onderhoud afgesluit en belowe om binnekort haar hoërskool -diploma te kry.
Juanita Broaddrick Redigeer
In 'n 1999 episode van Datlyn NBC, beweer die voormalige vrywilliger van Bill Clinton, Juanita Broaddrick, dat Clinton haar aan die einde van die sewentigerjare in haar hotelkamer verkrag het. Volgens Broaddrick het sy ingestem om met Clinton te vergader vir koffie in die voorportaal van haar hotel, maar Clinton het gevra of hulle na haar kamer kan gaan om 'n skare verslaggewers te vermy. Nadat Clinton haar in haar hotelkamer geïsoleer het, sê Broaddrick dat hy haar verkrag het. Broaddrick het gesê Clinton het haar lip beseer deur dit byt tydens die aanranding.   In 1999 ontken Clinton Broaddrick se bewerings deur sy prokureur.
Ondersteuners van Clinton het haar verslag bevraagteken deur op te let dat sy, toe Broaddrick getuig het oor haar beweerde ontmoeting met Clinton onder eed, ontken dat sy deur hom verkrag is. In haar NBC -onderhoud oor verkragting het Broaddrick gesê dat sy slegs ontken het dat sy onder eed verkrag is om haar privaatheid te beskerm. Ondersteuners van Clinton het ook opgemerk dat sy hom steeds ondersteun, en namens hom by openbare geleenthede verskyn, weke na die beweerde verkragting, en dat Broaddrick gesê het dat sy nie die dag of maand waarop die beweerde voorval plaasgevind het, kan onthou nie.  Broaddrick het gesê dat sy die beweerde aanranding in 1978 aan vyf intimiste onthul het, en dat hulle haar aangeraai het om nie vir haarself probleme te veroorsaak deur in die openbaar te gaan nie.
Leslie Millwee Edit
In Oktober 2016 het Leslie Millwee Bill Clinton daarvan beskuldig dat sy haar drie keer seksueel aangerand het in 1980. Millwee was toe 'n werknemer by 'n nou ontbinde Arkansas-televisiestasie, en Clinton was toe goewerneur van Arkansas. Millwee het aan Breitbart News gesê dat Clinton by elk van die drie geleenthede agter haar aangekom het en haar borste liefgehad het, en by die tweede geleentheid vryf hy sy kruis teen haar en kom tot orgasme. 
Volgens die verslag van Paula Jones is sy op 8 Mei 1991 na Clinton se hotelkamer in Little Rock, Arkansas,  begelei, waar hy hom voorgestel het en hom aan haar blootgestel het. Sy beweer sy het stilgebly oor die voorval tot in 1994, toe 'n David Brock -verhaal in die Amerikaanse toeskouer tydskrif het 'n rekening gedruk. In 1994 het Jones en haar prokureurs, Joseph Cammarata en Gilbert Davis, 'n federale regsgeding teen Clinton aanhangig gemaak weens seksuele teistering.  In die ontdekkingsfase van die saak het Jones se prokureurs die geleentheid gehad om Clinton onder eed te ondervra oor sy seksuele geskiedenis in die loop van hierdie getuienis, Clinton ontken dat hy 'n seksuele verhouding met Monica Lewinsky gehad het, 'n ontkenning dat hy na sy Die verhouding met Lewinsky is later ontbloot, wat uiteindelik tot sy beskuldiging vir meineed en belemmering van geregtigheid gelei het. 
Verskeie getuies betwis Jones se rekening, waaronder haar suster en swaer. Hierdie getuies het aangevoer dat sy haar ontmoeting met Clinton as 'gelukkig' en 'sag' beskryf het. Boonop het Jones aan vriende beweer dat Clinton 'n besondere misvorming aan sy penis het, 'n bewering wat deur ondersoekers as onwaar blyk te wees. 
In April 1998 word die saak deur regter Susan Webber Wright van die hand gewys omdat dit onvoldoende wettige meriete het.  Maar Jones het appèl teen Webber Wright se beslissing aangeteken, en haar pak het sterk geword ná Clinton se erkenning dat sy in Augustus 1998 'n verhouding met Monica Lewinsky gehad het.  Hierdie erkenning het aangedui dat Clinton moontlik onder eed gelieg het toe hy in die Jones -saak getuig het dat hy het nog nooit 'n seksuele verhouding met Lewinsky gehad nie.
Teen appèl, te midde van sy verhoor vir beskuldiging op grond van sy getuienis in die Jones -saak, het Clinton die vooruitsig gehad om weer 'n eed af te lê en meer te getuig oor sy seksuele geskiedenis. In plaas daarvan het Clinton ingestem tot 'n skikking buite die hof en Jones en haar prokureurs $ 850,000 betaal om die saak te laat vaar, en die oorgrote meerderheid van hierdie geld is gebruik om Jones se regskoste te betaal.  Clinton se prokureur het gesê dat die president die skikking gemaak het slegs sodat hy die regsgeding vir altyd kon beëindig en met sy lewe kon voortgaan. 
Kathleen Willey Redigeer
In 1998 beweer Kathleen Willey dat Clinton haar in 1993 in die Oval Office van die Withuis sonder toestemming betrap het.  Kenneth Starr verleen haar immuniteit vir haar getuienis in sy afsonderlike ondersoek.  
Linda Tripp, 'n personeellid van die Clinton -administrasie, wat in die geheim haar telefoongesprekke met Monica Lewinsky opneem om die verhouding met die president aan die lig te bring, getuig onder eed dat Willey se seksuele kontak met president Clinton in 1993 konsensueel was, dat Willey met die president geflirt het. , en dat Willey gelukkig en opgewonde was na haar ontmoeting met Clinton in 1993.  Ses ander vriende van Willey het Tripp se verslag in beëdigde getuienis bevestig en verklaar dat Willey 'n seksuele verhouding met die president gesoek het.  Ken Starr, wat Willey afgedank het tydens die ondersoek na Clinton se seksuele geskiedenis, het vasgestel dat sy herhaaldelik onder eed vir sy ondersoekers gelieg het. Starr en sy span het dus tot die gevolgtrekking gekom dat daar onvoldoende bewyse is om haar bewerings verder te voer. [ aanhaling nodig ] In 2007 publiseer Willey 'n boek oor haar ervarings met die Clintons. 
Die aanklagte van seksuele wangedrag van Bill Clinton se kant het weer na vore gekom tydens die presidensiële veldtog van 2016 van sy vrou, Hillary Clinton. Toe 'n skelm opname van Hillary se teenstander Donald Trump se bespreking van die vermoë om vroue te betas tydens die veldtog tydens die veldtog vrygelaat is, het Broaddrick, Willey en Jones weer as kritici van Hillary Clinton verskyn en haar daarvan beskuldig dat sy haar man se beweerde seksuele aanranding op hulle moontlik gemaak het. Twee dae na die vrystelling van die opname verskyn hulle as gaste tydens die tweede presidensiële debat van 2016 en verwys na Bill Clinton in verklarings voor die debat.   
Broaddrick se bewerings het vroeg in die veldtog weer opgeduik. In verskeie media -onderhoude het Broaddrick gesê dat Bill Clinton haar verkrag het en dat Hillary Clinton daarvan geweet het en probeer dreig het om Broaddrick te swyg.Sy het gesê dat sy in 2015 'n paar onderhoude begin gee het omdat Hillary Clinton se verklaring dat slagoffers van seksuele aanranding geglo moet word, haar ontstel het. 
Clinton het al vier die beskuldigings ten sterkste ontken. Deur middel van sy verteenwoordigers het Clinton op die bewerings gereageer deur die geloofwaardigheid van die beskuldigers in twyfel te trek en opgemerk dat hulle (in die geval van Broaddrick en Willey) voorheen onder eed getuig het dat Clinton nooit ongewenste vordering gemaak het nie. Verskeie getuies naby Willey en Jones het gesê dat die twee vroue hul ontmoeting met Clinton as konsensueel beskryf het.    Clinton het buite -egtelike verhoudings erken met Monica Lewinsky en Gennifer Flowers, wat albei algemeen as konsensueel aanvaar is. 
Toe hy in 2018 gevra is of hy die aantygings van seksuele wangedrag anders sou benader het in die nasleep van die Me Too -beweging, het Clinton gesê dat hy dit nie sou doen nie.  Toe hy gevra is of hy Monica Lewinsky 'n persoonlike verskoning skuld, het Clinton gesê dat hy dit nie gedoen het nie. 
Hillary Clinton het grootliks geswyg oor die onderwerp van die aantygings teen Bill.   In haar memoires van 2017 Wat het gebeur, Het Clinton opgemerk dat Donald Trump "drie vroue wat my man dekades gelede beskuldig het van slegte dade" na ons tweede debat gebring het, en skryf: "daar was tye dat ek baie onseker was oor die vraag of ons huwelik kan of moet oorleef. dae, stel ek myself die vrae wat vir my die belangrikste was: Is ek nog steeds lief vir hom? En kan ek nog steeds in hierdie huwelik wees sonder om vir myself onherkenbaar te word - verdraai deur woede, wrok of afstand? Die antwoorde was altyd ja. aangegaan. " 
Ander reaksies Redigeer
In 'n 1998-opskrif vir die New York Times, het die feministiese ikoon Gloria Steinem oor Willey en Jones gesê: "Meneer Clinton het blykbaar 'n lomp seksuele pas gemaak en toe verwerping aanvaar."  Hierdie artikel het kritiek van die media gekry toe dit gepubliseer is.  In 2017 is dit beskryf in Die Atlantiese Oseaan as "berug": "Dit het 'n slet-skaamte, 'n slagoffer-blaam en 'n ouderdomsbeskaamd gevoel, het medelye en dankbaarheid aan die man wat die vroue beskuldig het, aangespoor." 
In 2016, op die Amerikaanse televisieprogram Die uitsig, het mede-gasheer Joy Behar na die beskuldigers van Bill Clinton verwys as 'tramps'. Behar het kort daarna om verskoning gevra vir die seksuele onduidelikheid.    
#MeToo retrospektiewe Redigeer
Eind 2017 is die aantygings teen Clinton en sy posisie in die Demokratiese Party heroorweeg. Dit is die gevolg van die beskuldigings van Harvey Weinstein oor seksuele mishandeling, wat vinnig die Weinstein -effek en die Me Too -beweging veroorsaak het, terwyl liberale en feministe hul gebrek aan ondersteuning vir die destydse vroue heroorweeg het.    Michelle Goldberg het geskryf dat Broaddrick se bewerings beteken dat "Bill Clinton nie meer 'n plek in 'n ordentlike samelewing het nie." 
Die sitende Amerikaanse senator Kirsten Gillibrand, wat Hillary Clinton in die senaat opgevolg het, het so ver gegaan om te sê Clinton moes die presidentskap bedank het weens sy wangedrag.  'n HuffPost/YouGov -opname het beweer dat 53 persent van die mense wat in die verkiesing in 2016 vir Hillary Clinton gestem het, van mening was dat die beskuldigings teen Bill Clinton geloofwaardig was, terwyl 83 persent van die Trump -kiesers die beskuldigings geloofwaardig gevind het. 
Sommige kommentators beskryf Clinton se verhouding met Lewinsky, wat destyds intern van die Withuis was, as seksuele wangedrag as gevolg van die groot wanbalans tussen 'n president en 'n intern. Lewinsky was destyds 22 en beskryf die verhouding as heeltemal konsensueel.  In 2018 het Lewinsky self begin twyfel aan haar jarelange siening dat haar verhouding met Clinton konsensueel was, en beskryf die verhouding as 'n "growwe magsmisbruik" waarin die magsverskil tussen die twee so groot was dat "toestemming word goed verwerp. " 
Tydens die kongresverkiesings 2018, Die New York Times beweer dat 'n verandering wat toegeskryf word aan die hersiene begrip van die Lewinsky -skandaal, sonder om 'n Demokratiese kandidaat vir die amp te vra om Clinton saam met hom of haar te voer.  Die voormalige tussentydse voorsitter van die DNC, Donna Brazile, het Clinton egter vroeër in November 2017 aangemoedig om tydens die middeltermynverkiesings in 2018 te kampeer, ondanks Kirsten Gillibrand se onlangse kritiek op die Lewinsky -skandaal. 
Verskeie boeke is gepubliseer wat verband hou met hierdie voorvalle. Dit sluit in:
'N Kort geskiedenis van seksuele teistering in Amerika voor Anita Hill
'N Nita Hill & rsquos -getuienis teen die genomineerde van die Amerikaanse Hooggeregshof, Clarence Thomas, in 1991, soos in die nuwe HBO -film getoon Bevestiging, is miskien steeds die bekendste geval van seksuele teistering in die Amerikaanse geskiedenis. Toe sy vir hom in die onderwysdepartement werk, beweer Hill, het Thomas haar beledig met besprekings oor seksuele dade, bestialiteit en pornografie. Hill het gepraat tydens 'n oomblik waarin Amerikaners nog vasstel watter tipe gedrag op die werkplek aanvaarbaar is en wanneer wetgewing oor die kwessie net meer as 'n dekade oud is. Alhoewel Thomas die bewerings ontken en uiteindelik in die hooggeregshof bevestig is, het Hill & rsquos se beslissing onmiddellike gevolge gehad: gevolglik het klagtes oor seksuele teistering wat by die Equal Employment Opportunity Commission ingedien is, verdubbel en die uitbetalings van hofskikkings het ook toegeneem.
Alhoewel die kontroversie van Anita Hill nasionale aandag gevestig het op die kwessie van seksuele teistering, was die probleem self skaars 'n nuwe probleem.
Vir die grootste deel van die Amerikaanse geskiedenis het vroue stilweg mishandeling op die werkplek verduur, met min beskerming of hulp. Gedurende die 18de en 19de eeu was seksuele dwang 'n lewensfeit vir vroulike slawe in die Suide, sowel as 'n algemene ervaring onder gratis huiswerkers in die Noorde. Vroeg in die 20ste eeu het vroue in nuwe vervaardigings- en administratiewe posisies fisieke en verbale aanvalle van manlike toesighouers gekonfronteer. Vakbondleierskap het daarin geslaag om beskermingswetgewing in te stel wat vroue afskerm om fisies veeleisende arbeid te verrig, maar nie teen die voorstelle van lelike base nie. Teen die twintigerjare is werkende vroue aangeraai om bloot hul werk te staak as hulle nie die onvermydelike seksuele vooruitgang kon hanteer nie.
Daar was dekades lank min veranderinge in die manier waarop vroue by die werk behandel word. Diegene wat gekla het, het ontdek dat seksueel roofsugtige gedrag in die pos as triviaal en onskadelik afgemaak word. Vroue het selde openlik oor die kwessie gepraat, hoewel die situasie net dringender geword het namate hul deelname aan die arbeidsmag gedurende die 1960's en 1970's toegeneem het.
Die keerpunt kom uiteindelik in die middel van die sewentigerjare, toe die bevrydingsbeweging vir vroue 'n regstelsel begin uitdaag, sowel as 'n kultuur in die algemeen, wat nie die toestemming van vroue erken nie. Die veldtog teen seksuele teistering was die natuurlike uitbreiding van die bewegings teen verkragting en teen die mishandeling van voetsoolvlak, wat ontstaan ​​het uit bewusmakingsessies waarin vroue persoonlike verhale gedeel het en besef het dat hulle nie alleen in hul ervarings was nie.
Die frase & ldquoseksuele teistering & rdquo is in 1975 geskep deur 'n groep vroue aan die Cornell -universiteit. 'N Voormalige werknemer van die universiteit, Carmita Wood, het 'n eis vir werkloosheidsvoordele ingedien nadat sy uit haar werk bedank het weens die ongewenste aanraking van haar studieleier. Cornell het Wood & rsquos se versoek om 'n oordrag geweier, en haar die voordele geweier op grond van die feit dat sy om persoonlike redes opgehou het. Tydens 'n Speak Out -geleentheid wat deur die groep aangebied is, het sekretarisse, poskantore, rolprentmakers, fabriekswerkers en kelnerinne hul verhale gedeel en onthul dat die probleem verder strek as die universiteit. Die vroue het gepraat van masturbasie -uitstallings, dreigemente en druk om seksuele gunste vir promosies te verruil.
Die kwessie het gou die nuus gehaal, veral na 'n wyd herdrukte New York Tye Die artikel gebruik die frase & ldquoseksuele teistering & rdquo in die opskrif in Augustus. 'N Opname van 1976 deur Rooi boek het getoon dat 80% van die respondente seksuele teistering ondervind het tydens die werk. Hollywood het die probleem aangespreek met 'n suksesvolle komedie uit 1980, Nege tot vyf, oor drie vroulike kantoorwerkers en mdash gespeel deur Jane Fonda, Lily Tomlin en Dolly Parton & mdash wat wraak neem op hul seksistiese baas.
Miskien is dit nie verbasend nie, maar met groter bewustheid het groter terugslag gekom. Aangesien TIME aan die einde van die sewentigerjare en vroeë tagtigerjare groot voorvalle van teistering by Yale en Harvard behandel het, en opgemerk het dat ongeveer 18 miljoen Amerikaanse vroue seksueel geteister is tydens hul werk in 1979 en 1980, het die tydskrif ook berig dat Phyllis Schlafly geglo het. hierdie vroue het daarvoor gesoek. & rdquo By 'n senaatskomitee wat gevra is om federale riglyne oor teistering te hersien, het Schlafly getuig dat vroulike vroue selde aangekla word. & rdquo
Tog het feministiese advokate die kwessie vorentoe gestoot. Catharine MacKinnon het gehelp om die belangrikste regsteorie te ontwikkel deur twee soorte teistering te noem en te onderskei, insluitend dié wat 'n & ldquo -vyandige werksomgewing en rdquo vir vroue veroorsaak, en die & ldquoquid pro quo & rdquo -tipe, waarin loopbaangeleenthede aangebied word in ruil vir seks. Eleanor Holmes Norton, die direkteur van die Equal Employment Opportunity Commission (EEOC), was ook 'n invloedryke figuur in die opknapping van die wet op gelykheid op die werkplek om seksuele teistering te erken as 'n skending van vroueregte.
Teen 1977 het drie hofsake bevestig dat 'n vrou haar werkgewer kan dagvaar vir teistering ingevolge titel VII van die Wet op Burgerregte van 1964, met die EEOC as 'n middel tot regstelling. Die Hooggeregshof het hierdie vroeë sake in 1986 bekragtig met Meritor Spaarbank v. Vinson, wat gebaseer was op die klagtes van Mechelle Vinson, 'n bankwerknemer wie se baas haar tot vyftig keer geïntimideer het om seks met hom te hê in kluise en kelders. Vinson was Afro -Amerikaner, net soos baie van die litigante in baanbrekende gevalle van seksuele teistering, sommige historici stel voor dat die sukses van rassediskriminasie in dieselfde jare vroue van kleur aangemoedig het om hul regte op die werk kragtig na te streef.
Sedert 1991 en die verhore van Thomas het die kwessie steeds ontwikkel. Byvoorbeeld, in 1998 het die Hooggeregshof beslis dat teistering van dieselfde geslag ook onwettig by die werk is. Dit word nou aanvaar dat geslag en seksuele oriëntasie nie bepaal of die oortreder die slagoffer is nie. Maar ondanks die regsoorwinnings en die impak van bekende sake soos Anita Hill en rsquos, bly seksuele teistering vandag 'n probleem. Onlangse voorvalle het die voorkoms daarvan in die musiekbedryf, Silicon Valley, die National Parks Service en die akademie, veral in STEM -velde, beklemtoon. Maar dit beteken nie noodwendig dat die veldtog teen teistering misluk het nie, dit dui daarop dat gedrag wat eens geduld is, nou gereeld as diskriminerend en skadelik blootgestel word aan Hill en die vroue wat voor haar gekom het.
Sascha Cohen is 'n PhD -kandidaat in die geskiedenisdepartement aan die Brandeis Universiteit, wat spesialiseer in die sosiale en kulturele geskiedenis van Amerika uit die sewentigerjare.
Ses mans vertel hul verhale oor seksuele aanranding in die weermag
Meer as 100 000 mans is die afgelope dekades seksueel aangerand in die weermag.
Skande en stigma het die oorgrote meerderheid daarvan weerhou om na vore te kom om die aanvalle aan te meld.
Ses mans praat uit om die stilte te verbreek.
Foto's deur Mary F. Calvert
Teks deur Dave Philipps
SEKSUELE AANVAL IN DIE MILITAIRE is 'n probleem wat algemeen erken word, maar swak verstaan ​​word. Uitverkore amptenare en Pentagon -leiers fokus gewoonlik op die duisende vroue wat in uniform aangetrek is. Maar deur die jare was meer van die slagoffers mans.
Volgens Pentagon -statistieke word gemiddeld elke jaar ongeveer 10 000 mans in die Amerikaanse weermag seksueel aangerand. Oorweldigend is die slagoffers jonk en laaggeplaas. Baie sukkel daarna, word uit die weermag geskop en sukkel om hul voet in die burgerlike lewe te vind.
Vir dekades was stilte die gevolg van die oorgrote meerderheid van seksuele aanrandings by mans: stilte van slagoffers wat te verneder is om die misdaad aan te meld, stilte van owerhede wat nie toegerus is om dit na te streef, stilte van bevele wat glo dat daar geen probleem is nie, en stilte van gesinne ook skaam om te protesteer.
Vroue het 'n baie hoër persentasie van seksuele aanranding in die weermag - ongeveer sewe keer dié van mans. Maar daar is soveel meer mans as vroue in die geledere dat die totale aantal manlike en vroulike slagoffers die afgelope jaar ongeveer dieselfde was, volgens Pentagon -statistieke - ongeveer 10 000 per jaar. En voordat vroue volledig by die gewapende dienste geïntegreer was, was die grootste deel van die slagoffers mans.
Die generaal het geslagte lank nie na manlike slagoffers van seksuele aanranding gesoek nie, en volgens Nathan W. Galbreath, adjunkdirekteur van die kantoor vir voorkoming en reaksie op seksuele aanranding, het die weermag dit nie gesien nie. Eers in 2006, nadat die kantoor met die opmeting van dienslede begin kyk het, het hy gesê, het die weermag verneem dat minstens soveel mans as vroue aangerand word.
'Dit was verrassend vir senior leierskap,' het mnr. Galbreath gesê. 'Almal was so seker dat die probleem 'n vrouekwessie was.
'N Verslag wat in Mei gepubliseer is, dui aan dat hoewel die aandeel van manlike slagoffers wat na vore tree onlangs toeneem, na raming vier uit vyf steeds nie die aanval aanmeld nie.
Vir tienduisende veterane wat in die verlede aangerand is, bied die vordering wat die afgelope jare gemaak is, min troos. Die skade is reeds aangerig. Baie mense het gesien hoe hulle lewens onder die gewig van weersin en bitterheid vou, en het dekades gesien verbygaan voordat iemand wat hulle oorgekom het, insluitend hulself, erken het.
Hier is die verhale van ses van daardie mans. Die Departement van Veterane Sake het die saak van elke man hersien en formeel erken as 'n slagoffer van seksuele aanranding wat met diens verband hou. Die militêre takke waarin elke man gedien het, is gevra om kommentaar te lewer op hierdie artikel, maar wou nie spesifieke sake bespreek nie.
Mediese gevolge van seksuele aanranding
Negatiewe gevolge vir die gesondheid as gevolg van seksuele viktimisering kan kort en lang termyn wees. Akute traumatiese beserings van seksuele aanranding sluit in skrape, kneusplekke en vlekke. Sommige vroue het meer ernstige beserings opgedoen, soos frakture, kop- en gesigskade, letsels, koeëlwonde of selfs die dood. Oorlewendes van seksuele aanranding kan traumatiese beserings aan die vulva of vagina opdoen wat ernstig genoeg is om chirurgiese ingryping te vereis. Die risiko van besering neem toe vir volwasse vroulike verkragtingsoorlewendes in die volgende situasies: die oortreder is 'n huidige of voormalige intieme vennoot, die verkragting vind plaas in die huis van die slagoffer of die oortreder, die verkragting word voltooi, die dader bedreig die slagoffer of 'n ander , of 'n ander wapen tydens die aanranding gebruik word of die oortreder tydens die aanranding dwelms of alkohol gebruik het 9.
Seksuele aanranding kan tot swangerskap lei. Die nasionale verkragtingsverwante swangerskapskoers is ongeveer 5% per verkragting onder vroue tussen 12 en 45 jaar, of ongeveer 32 000 swangerskappe as gevolg van verkragting elke jaar 10. Swangerskapskoerse is veral hoog onder volwassenes van seksuele aanranding as gevolg van hul relatief lae gebruik van voorbehoeding en hoër basislyn vrugbaarheid. As verkragting swangerskap tot gevolg het, kies vroue meer geneig om swangerskap te beëindig as vervolg 10.
Verskeie langtermyn gevolge vir die gesondheid word geassosieer met seksuele aanranding by vroue. Verhogings in fisiese simptome wat deur die pasiënt gerapporteer word, verminderde vlakke van sosiale funksie, veranderings in gesondheidspersepsies en verminderde lewensgehalte is gevolge van kinderjare en seksuele misbruik van volwassenes 11 12. Baie vroue bespreek nie spontaan 'n geskiedenis van seksuele aanranding nie, maar kan met chroniese bekkenpyn, dysmenorree en seksuele disfunksie meer gereeld as diegene sonder so 'n geskiedenis 13. Bykomende inligting oor volwasse manifestasies van seksuele misbruik deur kinders is elders beskikbaar 6. Klinici moet die kort- en langtermyngevolge van seksuele aanranding op die gesondheid, soos infeksie, swangerskap en geestesgesondheidstoestande en bestuur dit korrek.
Lucy Flores het in Maart 2019 beweer dat Biden haar skouers van agter af vasgryp en die agterkant van haar kop soen sonder haar toestemming tydens 'n veldtoggeleentheid in 2014.
Flores, 'n Demokratiese politikus uit Nevada, het haar bewerings gemaak in 'n opstel wat einde Maart 2019 in die New York Magazine se The Cut gepubliseer is.
Flores het gesê dat terwyl sy besig was om voor te berei om op die verhoog te gaan tydens 'n saamtrek in 2014 tydens haar wedloop om luitenant -goewerneur, kom Biden agter haar aan, lê sy hande op haar skouers, ruik aan haar hare en soen haar agterkant.
"My brein kon nie verwerk wat gebeur nie. Ek was skaam. Ek was geskok. Ek was verward," het sy geskryf. "Die vise-president van die Verenigde State van Amerika het my pas op 'n intieme manier aangeraak wat gereserveer is vir goeie vriende, familie of romantiese vennote-en ek was magteloos om iets daaraan te doen. Selfs al was sy gedrag nie gewelddadig of seksueel nie , dit was vernederend en oneerbiedig. "
As mans verkrag word
Foto deur Thomas Northcut/Thinkstock
Verlede jaar was die National Crime Victimization Survey 'n merkwaardige statistiek. Die ondersoek het aan die lig gebring dat 40 000 huishoudings oor verkragting en seksuele geweld gevra is dat 38 persent van die voorvalle teen mans was. Die getal lyk so hoog dat dit die navorser Lara Stemple aangespoor het om die Buro vir Justisie te skakel om te sien of dit 'n fout gemaak het of die terminologie daarvan verander het. Mans het immers in die afgelope jare êrens verantwoordelik vir tussen 5 en 14 persent van die slagoffers van verkragting en seksuele geweld. Maar nee, dit was nie 'n fout nie, het amptenare aan haar gesê, hoewel hulle nie die opkoms kon verklaar as om te vermoed dat dit dalk iets te doen het met die publisiteit rondom die voormalige sokkerafrigter Jerry Sandusky en die seksuele misbruikskandaal in Penn State nie.
Stemple, wat saam met die Health and Human Rights Project by UCLA werk, het gereeld gewonder of seksuele geweld teen mans te min gerapporteer is. Sy het eens aan die hervorming van die gevangenis gewerk en geweet dat die tronk 'n plek is waar seksuele geweld teen mans gereeld plaasvind, maar nie in die algemene nasionale statistiek getel word nie. Stemple het deur bestaande opnames begin soek en ontdek dat sy idee korrek was.Die ervaring van mans en vroue is 'baie nader as wat ons almal sou verwag', sê sy. Vir sommige soorte viktimisering het mans en vroue ongeveer dieselfde ervarings. Stemple het tot die gevolgtrekking gekom dat ons 'ons aannames oor seksuele viktimisering' heeltemal moet heroorweeg, en veral ons terugslagmodel dat mans altyd die oortreders en vroue die slagoffers is.
Seksuele aanranding is 'n term wat deur die kultuuroorloë gebreek word LeisteenSe eie Emily Bazelon verduidelik in 'n verhaal oor die terminologie van verkragting. Feministe beweer die meer wettiese term van seksuele aanranding om dit vierkantig in die kamp van geweldsmisdaad te stel. Bazelon voer in haar verhaal aan dat sy die term herwin het verkragting vanweë die harde onwrikbare geluid en die nie -legalistiese skokwaarde. Maar sy laat dit ook toe verkragting help ons nie om misdade buite ons beperkte verbeelding te begryp nie, veral nie misdade teen mans nie. Sy haal 'n pynlike gedeelte van die draaiboekskrywer en romanskrywer Rafael Yglesias aan, wat presies die soort misdaad is wat Stemple -bekommernisse te vreemd en ongemaklik is om na te dink.
Die FBI definieer jare lank gewelddadige verkragting, vir die versameling van data, as "die vleeslike kennis van 'n vrou met geweld en teen haar wil." Uiteindelik het lokaliteite in opstand gekom teen die beperkte geslagsgebonde definisie in 2010 het Chicago 86,767 gevalle van verkragting aangemeld, maar sy eie breër definisie gebruik, sodat die FBI die Chicago-statistieke uitgelaat het. Uiteindelik, in 2012, het die FBI sy definisie hersien en gefokus op penetrasie, sonder vermelding van vroulike (of geweld).
Data is nog nie onder die nuwe FBI-definisie bereken nie, maar Stemple ontleed verskeie ander nasionale opnames in haar nuwe koerant, "The Sexual Victimization of Men in America: New Data Challenge Old Assumptions", wat saam met Ilan Meyer geskryf is en gepubliseer is in die 17 April -uitgawe van die American Journal of Public Health. Een van die opnames is die 2010 National Intimate Partner and Sexual Violence Survey, waarvoor die Centers for Disease Control 'n kategorie van seksuele geweld uitgevind het, genaamd "wat gemaak word om deur te dring." Hierdie definisie sluit slagoffers in wat gedwing is om iemand anders met hul eie liggaamsdele deur te dring, hetsy deur fisiese geweld of dwang, of as die slagoffer dronk of hoog was of andersins nie in staat was om toestemming te gee nie. Toe hierdie gevalle in berekening gebring is, het die koers van nie -seksuele kontak basies gelyk geword, met 1.270 miljoen vroue en 1.267 miljoen mans wat beweer dat hulle slagoffers van seksuele geweld is.
'Made to penetrate' is 'n ongemaklike frase wat geen trekkrag gekry het nie. Dit is ook iets wat ons instinktief nie met seksuele aanranding assosieer nie. Maar is dit moontlik dat ons instinkte hier verkeerd is? Ons kan byvoorbeeld aanvaar dat as 'n man 'n ereksie het, hy seks wil hê, veral omdat ons aanvaar dat mans seksueel onversadigbaar is. Maar dink net as dieselfde oor vroue gesê word. Die blote teenwoordigheid van fisiologiese simptome wat verband hou met opwekking dui in werklikheid nie op werklike opwekking nie, nog minder gewillige deelname. En die hoë mate van depressie en disfunksie onder manlike slagoffers van seksuele mishandeling ondersteun dit. Ten minste verhelp die frase 'n ooglopende onreg. Onder die ou FBI-definisie sou wat met Rafael Yglesias gebeur het, slegs as verkragting getel het as hy 'n 8-jarige meisie was. Die aanvaarding van die term 'gemaak om deur te dring' help ons om te verstaan ​​dat trauma in alle vorme voorkom.
Waarom verskyn mans dan skielik as slagoffers? Elke komediant het 'n gevangenisverkragtingsgrap en vervolging van seksuele misdade teen mans is nog skaars. Maar geslagsnorme skud los op 'n manier waarmee mans hulself kan identifiseer - as die opname sensitief en spesifiek genoeg is - as kwesbaar. Uit 'n onlangse ontleding van BJS -data, byvoorbeeld, blyk dat 46 persent van die manlike slagoffers 'n vroulike oortreder aangemeld het.
Die laaste verontwaardiging in die koerant van Stemple en Meyer behels gevangenes, wat glad nie in die algemene statistiek getel word nie. In die afgelope paar jaar het die BJS twee studies gedoen in gevangenisse vir volwassenes, gevangenisse en jeuggeriewe. Die opnames was uitstekend omdat dit baie privaatheid bied en vrae gestel het in 'n baie spesifieke, informele en grafiese taal. ("Het 'n ander gevangene fisiese geweld gebruik om jou 'n klapjag te gee of te ontvang?") Hierdie opnames het die teenoorgestelde geword van wat ons in die algemeen dink waar is. Vroue is meer geneig om mishandel te word deur mede -vroulike gevangenes, en mans deur wagte, en baie van die wagte was vroue. Van die jeugdiges wat byvoorbeeld seksuele wangedrag aan personeel rapporteer, was 89 persent seuns wat mishandeling deur 'n vroulike personeellid aangemeld het. In totaal het gevangenes 'n astronomiese 900 000 voorvalle van seksuele mishandeling aangemeld.
Nou is die vraag: in 'n klimaat waarin politici en die media uiteindelik aandag gee aan militêre en seksuele aanranding op die kampus, moet hierdie nuwe bevindings ons nasionale gesprek oor verkragting verander? Stemple is 'n jare lange feminis wat ten volle begryp dat mans histories seksueel geweld gebruik het om vroue te onderwerp en dat hulle dit in die meeste lande nog steeds doen. Soos sy dit sien, het feminisme lank en hard geveg om verkragtingsmites te beveg - dat as 'n vrou verkrag word, dit op een of ander manier haar skuld is, dat sy dit op een of ander manier verwelkom het. Maar dieselfde gesprek moet met mans plaasvind. Deur seksuele geweld teen mans as afwykend uit te beeld, voorkom ons geregtigheid en vererger ons die skaamte. En die gesprek oor mans hoef nie die gesprek oor vroue af te sluit nie. 'Medelye', sê sy, 'is nie 'n beperkte bron nie.'
Die dodelike geskiedenis van 'Hulle verkrag ons vroue'
Foto deur die departement van balju in Lexington County/Reuters
Te midde van sy woemaand in die Emanuel African Methodist Episcopal Church in Charleston, Suid-Carolina-wat nege mense vermoor het-het die 21-jarige Dylann Storm Roof na berig word aan kerkgangers gesê: 'Jy verkrag ons vroue, en jy neem ons land oor, en jy moet gaan."
Van die bewerings in die stelling is dit die eerste met 'n lang, dodelike geskiedenis. Aan die einde van die 19de eeu was verkragting 'n gereelde regverdiging vir rassistiese geweld. 'Om hierdie rekord te versag ... en 'n paar van die gruwelikste misdade wat die geskiedenis van 'n land ooit bevlek het, te verskoon', skryf joernalis Ida B. Wells-Barnett oor lynchings in haar pamflet Southern Horrors, "Die Suide beskerm homself agter die aanneemlike skerm om die eer van sy vroue te verdedig." Wells wys inderdaad op 'n rits suidelike koerante wat die 'lynch-wet' verdedig het met verwysing na 'n beweerde epidemie van swart-op-wit verkragting. In een hoofartikel, uitgegee deur die Memphis Daily Commercial, het redakteurs verklaar: "Die pleeg van hierdie misdaad word jaarliks ​​meer gereeld," en "Daar is nie meer 'n beperking op die brute passie van die neger nie."
Soos Wells-Barnett sou aantoon, was daar egter geen grond in die aanklag nie. "Die wêreld weet dat die misdaad van verkragting onbekend was tydens vier jaar van 'n burgeroorlog, toe die blanke vroue van die Suide aan die genade van die wedloop oorgedra is, wat dadelik daarvan beskuldig word dat hulle 'n dier is," skryf sy. In werklikheid was hierdie beskuldigings van verkragting dikwels dekking vir konsensuele - en taboe - verhoudings tussen swart mans en wit vroue. "Blankes kon nie die idee van 'n blanke vrou wat seks met 'n neger sou aanvaar nie beskou nie, en daarom moes 'n fisiese verhouding tussen 'n wit vrou en 'n swart man per definisie 'n ongewenste aanranding wees," skryf historikus Philip Dray en beskryf Wells-Barnett se argument in sy boek On the Hands of Persons Unknown: The Lynching of Black America. In een geval het Wells-Barnett, 'n swart man in Indianola, Mississippi, 'n lynch gekry omdat hy die plaaslike balju se sewejarige dogter verkrag het. Toe Wells-Barnett ondersoek gaan instel, vind sy egter iets heel anders:
Maak 'n lys van anti-swart terrorisme in die Verenigde State, en u kry ook 'n lys van aanvalle wat geregverdig is deur die spook van swart verkragting. Die Tulsa -wedloop van 1921 - toe wit Oklahomans 'n welvarende swart deel van die stad verbrand en bombardeer - het begin nadat 'n swart tiener daarvan beskuldig is dat hy 'n blanke meisie in 'n hysbak aangeval en miskien verkrag het. Die Rosewood -slagting van 1923, in Florida, is ook veroorsaak deur 'n beskuldiging van verkragting. En veral die 14-jarige Emmett Till is vermoor nadat hy na bewering seksuele vooruitgang op 'n plaaslike wit vrou gemaak het.
Dit is die moeite werd om na die tweede deel van Dylann Roof se eis te kyk, wat die eerste inlig: 'U neem ons land oor.' Agter die mite van swart verkragters was 'n elementêre vrees vir swart outonomie, wat dikwels uitgedruk word deur wit suidelike leiers wat swart aarselend swart politieke en ekonomiese mag verbind het tot seksuele skakeling met blankes. 'Ons van die Suide het nog nooit die reg van die neger erken om wit mans te regeer nie, en ons sal dit ook nooit doen nie,' het sen. Benjamin Tillman op die vloer van die senaat gesê in 1900. 'Ons het nooit geglo dat hy gelyk is aan die blanke nie, en ons sal hom nie daaraan onderwerp om sy begeerte oor ons vroue en dogters te bevredig sonder om hom te lynch nie. "
Hierdie vrees het die gewelddadigste vorm aangeneem in die jare na die burgeroorlog - toe swartes hul vryheid gewen het - maar dit is al eeue lank by ons. Gedurende die hele antebellumperiode het blankes gevrees vir 'n uitdaging aan die rasse -orde en geglo dat swart vryheid sou lei tot 'n wêreld van 'negeroorheersing' hulle as slawe geleef het, of erger nog. Net so het Noord -demokrate tydens die verkiesing van 1864 Abraham Lincoln aangeval as 'n 'swart Republikein' wat die blanke ras met wanorde wou verneder. Soortgelyke beskuldigings is tydens die burgerregtebeweging gebruik, en in die noorde regverdig stedelike blankes residensiële segregasie - in patrone wat nog bestaan ​​- as 'n noodsaaklike beskerming teen die gewelddadige, seksueel aggressiewe swart misdadiger.
Vroeë moerasse van internet -rassisme opsy, beskuldigings van rassistiese verkragting het amper verdwyn uit die Amerikaanse lewe. Maar die meer elementêre vrees-vir 'n onstuimige wêreld van swart heerskappy-bly in verminderde vorm. U hoor dit byvoorbeeld in bewerings dat Barack Obama hier is om 'herstel' te bring, 'n 'kolonialistiese' Amerika te straf of 'n wêreld te bou waar 'wit kinders nou geslaan word met die swart kinders wat juig'.
Dit is aanloklik om Dylann Storm Roof as 'n suidelike probleem te behandel, die gewelddadige botsing van neo-konfederale ideologie en 'n toelaatbare geweerkultuur. Die waarheid is egter dat sy vrees - vir swart mag en vir swart seksualiteit - net so aan Amerika behoort as die suide.
Toe seksuele aanrandings geskiedenis gemaak het - GESKIEDENIS
Nasionale navorsingsentrum vir geweld teen vroue
Mediese Universiteit van Suid -Carolina
Verkragting is die mees ondergemelde misdaad in Amerika. Beduidende veranderinge om die behandeling van slagoffers van seksuele aanranding te verbeter, het die afgelope twee dekades plaasgevind. Die impak van hervormings, onder leiding van die vrouebeweging, kan gesien word op die gebied van regs-, geestesgesondheid, mediese en slagoffersdienste.
Gedurende die sewentigerjare is die eerste sentrum vir verkragtingskrisis gestig. Die behandeling van slagoffers in die strafregstelsel is bevraagteken, en honderde wette is aangeneem om slagoffers van verkragting in die howe te beskerm. Mediese protokolle is ontwikkel en algemeen aanvaar. Die impak van verkragting op geestesgesondheid is goed gedokumenteer in die literatuur, en die praktyke van professionele persone in geestesgesondheid het verbeter.
Hoewel die behandeling van slagoffers van verkragting vandag baie verskil van drie dekades gelede, kry baie slagoffers steeds nie die hulp en behandeling wat hulle nodig het nie.
Dit is 'n uitdaging om 'n akkurate meting van verkragting en ander vorme van seksuele aanranding te kry. Die bepaling van die omvang en aard van verkragting en ander vorme van seksuele aanranding hang af van hoe hierdie misdade gedefinieer en gemeet word. Dit is belangrik om daarop te let dat statistieke afkomstig is van verskillende bronne wat verskillende praktyke gebruik om inligting te versamel.
Na raming is 70 van elke 100 000 vroue in die land aangemeld as verkragtingslagoffers in 1997, 'n afname van 1% teenoor 1996 met 13% van 1993. (Ibid.)
1997 National Crime Victimization Survey, wat sowel aangemelde as ongemelde misdade insluit, het bevind dat ondanks 'n afname van 7% in die land se misdaadsyfer in 1997, die aantal verkragtings en seksuele aanranding nie afgeneem het nie. (Bureau of Justice Statistics. (1998, Desember). National Crime Victimization Survey. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie.)
Die National Violence Against Women Survey, die eerste nasionale studie oor diefstal, het bevind dat in die 12 maande wat die studie voorafgegaan het, 0,3 persent van alle ondervraagde vroue 'n voltooide of poging tot verkragting beleef het, en 1,9 persent 'n fisiese aanranding. (Kantoor vir geweld teen vrouegeld. (1998, Julie). Bekamping en gesinsgeweld: Derde jaarverslag aan die kongres ingevolge die Wet op geweld teen vroue, p.7. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie.)
Die National Women's Study (NWS) het bevind dat ongeveer 13% van die volwasse vroue gedurende hul leeftyd slagoffers was van voltooide verkragting (Kilpatrick, Edmunds, & Seymour, 1992 Resnick, Kilpatrick, Dansky, Saunders, & amp Best, 1993). Gedurende die jaar tussen onderhoude was 0,6% van volwasse vroue, of na raming 683,000 vroue, slagoffers van verkragting (Kilpatrick et al., 1992). In die twee jaar tussen die eerste en derde onderhoude is 1,2% van die volwasse deelnemers aan die NWS verkrag. Die resultate: 'n geskatte 1,1 miljoen vroue is gedurende die twee jaar in die Verenigde State verkrag (Kilpatrick, Resnick, Saunders, Best, 1997).
Met behulp van 'n definisie van verkragting wat dwang vaginale, orale en anale seks insluit, het die National Violence Against Women Survey bevind dat 1 van 6 Amerikaanse vroue en 1 van 33 Amerikaanse mans 'n poging tot of voltooide verkragting as kind en/of volwassene ondervind het. Volgens skattings word ongeveer 1,5 miljoen vroue en 834,700 mans jaarliks ​​deur 'n intieme vennoot in die Verenigde State verkrag en/of aangerand. (Tjaden, P. & amp Thoennes, N. (1998, November). 'N Voorkoms, voorkoms en gevolge van geweld teen vroue: bevindings uit die National Violence Against Women Survey, @ p. 2 & amp; 5. Research in Brief. Washington, DC: National Institute of Justice, Amerikaanse departement van justisie.)
In 1996 was meer as twee derdes van verkragting/seksuele aanranding in die land ongemeld. (Ringel, C. (1997, November). Kriminele slagoffers in 1996, veranderings 1995-1996 met tendense 1993-1996, NCJ-165812, p.3. Washington, DC: Bureau of Justice Statistics, U.S. Department of Justice.)
Die National Survey of Adolescents (NSA), 'n studie van die National Institute of Justice wat die nasionale huishoudelike waarskynlikheidsteekproef van 4,023 adolessente tussen 12 en 17 jaar oud befonds het, het bevind dat 8,1% van die Amerikaanse adolessente slagoffers was van ten minste een seksuele aanranding (Kilpatrick en Saunders, 1997 Kilpatrick, Acierno, Saunders, Resnick, Best, & Schnurr, 2000). Dit dui daarop dat ongeveer 1,8 miljoen kinders tussen 12 en 17 jaar oud seksueel aangerand is
Meer as 52 persent van alle slagoffers van verkragting/seksuele aanranding was vroue jonger as 25. (Perkins, C. (1997, September). Ouderdomspatrone van slagoffers van ernstige misdade, NCJ-162031, p.1. Washington, DC: Bureau of Justice Statistics, Amerikaanse departement van justisie.)
Vroue wat benewens die verkragting of seksuele aanranding fisieke besering opgedoen het, het 37% van die misdade gerapporteer, terwyl slegs 22% van verkragtings en seksuele aanrandings sonder 'n bykomende fisiese besering aangemeld is. (Craven, D. (1994.) A Sex Differences in Violent Victimization, @ NCJ-164508, p.5. Bureau of Justice Statistics, Special Report. Washington, DC: U.S. Department of Justice).
Wydverspreide hervorming van verkragtingswetgewing en ander wetgewing.
Verbeterings in die manier waarop strafregtelike amptenare slagoffers behandel.
'N Beter begrip van die omvang en die impak van verkragting.
Verbeterde mediese en geestesgesondheidsdienste.
Beter befondsing vir sentrums vir verkragtingskrisis en ander wat slagoffers bystaan.
Die meeste verkragtingsake word nie aangemeld nie (Kilpatrick, Edmunds, & Seymour, 1992 Crowell & Burges, 1996 Ringel, 1996). Op sy beurt word die sake nooit ondersoek of vervolg nie. Ondanks groot verbeterings in die ondersoek en vervolging van verkragting, is meer nodig. Te min slagoffers wat aan verkragtingsverwante geestelike of fisiese gesondheidsprobleme ly, kry effektiewe behandeling.
Definisie van verkragting en ander vorme van seksuele aanranding
Die omvang en gevolge vir die geestesgesondheid van verkragting
Sorg vir slagoffers
Verbetering van samewerking van slagoffers
Die verbetering van die manier waarop strafregtelike amptenare en verskaffers van slagofferhulp werk
Verbetering van die ondersoek en vervolging van verkragtingsake
Voor die sestigerjare was die wettige definisie van verkragting in die algemeen 'n gemeenregtelike definisie wat in die Verenigde State gebruik word, wat verkragting beskryf as ''n Vleeslike kennis van 'n vrou, nie die vrou nie, met geweld of teen haar wil'.
In 1962 is die Amerikaanse Model Penal Code (MPC) ingestel en die definisie van verkragting bygewerk. Die MBK het verkragting gedefinieer as ''n Man wat seksuele omgang het met 'n vrou, nie sy vrou nie, is skuldig aan verkragting as ... hy haar dwing om met geweld of dreigement van geweld of dreigement van dreigende dood, ernstige liggaamlike besering, uiterste pyn, of ontvoering "(Epstein & amp; Langenbahn, 1994, p. 7). Bykomend tot beperkend die definisie van verkragting tot 'n misdaad teen a vrou, hierdie kode was ook baie smal omdat:
Dit erken nie verkragting binne huwelike of paartjies wat saam woon nie.
Dit het gefokus op die toestemming van die slagoffer eerder as op die gewelddadige optrede van die oortreder.
Boonop het die MBK 'n graderingstelsel vir verkragting en soortgelyke oortredings ingestel.
Dit het byvoorbeeld gesê dat verkragting deur 'n vrywillige sosiale metgesel 'n minder ernstige oortreding was as verkragting deur 'n vreemdeling. Boonop beskou dit die verkragting van mans as 'n minderjarige oortreding as die verkragting van vroue.
Geslagsneutraliteit, wat vroeër definisies van verkragting verbreed het tot mans.
Ander seksuele penetrasie as vaginale penetrasie deur 'n penis.
Onderskeid van seksuele misbruik deur die mate van geweld of dreigement van geweld wat gebruik word. Dit is soortgelyk aan die 'verergerde versus eenvoudige' onderskeid wat op fisiese aanrandings toegepas word.
Bedreigings, sowel as openlike geweld, word erken as 'n manier om slagoffers te oorweldig.
Maak gebruik van 'n ongeskikte slagoffer. Dit sluit in geestesongesteldheid, slagoffers onder die invloed van dwelms en alkohol. Sommige state vereis dat oortreders slagoffers bedwelmings moet gee om seksuele toegang te verkry.)
Die federale definisie van verkragting
Ondanks hierdie wetswysigings kom baie van die debatte wat vandag bestaan ​​oor seksuele aanranding en verkragting voort uit die definisie van verkragting (Crowell & Burgess, 1996).
Vir doeleindes van hierdie hoofstuk word verkragting en ander vorme van seksuele aanranding gedefinieer volgens die Federale Strafwet (Titel 18, Hoofstuk 109A, Artikels 2241-2233).Alhoewel kriminele statute rakende verkragting ietwat van staat tot staat verskil, is die federale kode nasionaal.
Onderskei tussen tipes seksuele misbruik op grond van die mate van geweld of dreigement van geweld wat gebruik word.
Gebruik nie die term 'verkragting' nie en vereis nie dat die slagoffer die daad as verkragting bestempel om aan die elemente van die misdaad te voldoen nie.
Verergerde seksuele mishandeling
Verergerde seksuele misbruik deur geweld of dreigement van geweld: Wanneer 'n persoon bewustelik 'n ander persoon tot 'n seksuele daad lei. of poog om dit te doen deur geweld teen die persoon te gebruik, of deur die persoon te dreig of te plaas uit vrees dat die persoon aan die dood, ernstige liggaamlike besering of ontvoering blootgestel sal word.
Verergerde seksuele misbruik op ander maniere: Wanneer 'n persoon bewustelik 'n ander persoon bewusteloos maak en daardeur 'n seksuele daad met die ander persoon beoefen of aan 'n ander persoon toedien met geweld of dreigement van geweld, of sonder die medewete of toestemming van daardie persoon, 'n dwelm, bedwelmende of ander soortgelyke stof en daardeur: a) benadeel aansienlik die persoon se vermoë om gedrag te beoordeel of te beheer
b) Neem 'n seksuele daad met daardie persoon
Erger seksuele misbruik met 'n kind: Wanneer 'n persoon bewustelik 'n seksuele daad aangaan met 'n ander persoon wat nie die ouderdom van twaalf jaar bereik het nie, of probeer om dit te doen. Die definisie vir erge seksuele mishandeling met geweld of dreigement van geweld is analoog aan wat gewoonlik genoem word gewelddadige verkragting. Erge seksuele mishandeling met kinders is 'n ernstige vorm van wat algemeen genoem word statutêre verkragting. Ernstige seksuele mishandeling op ander maniere is egter 'n soort nie -gewelddadige verkragting waarvoor die oortreder ''n boete opgelê word ... gevange gehou word vir enige termyn van jare of lewenslange of albei.'
Dit veroorsaak dat 'n ander persoon 'n seksuele aktiwiteit beoefen deur die persoon te bedreig of te vrees.
Om deel te neem aan 'n seksuele daad as die persoon nie in staat is om deelname aan die persoon af te neem nie, of om te kommunikeer dat hy of sy nie wil deelneem aan die seksuele daad nie.
Misbruik van seksuele kontak word gedefinieer as "wanneer daar eintlik geen seksuele penetrasie plaasgevind het nie, maar as die opsetlike aanraking van die geslagsorgane, anus, lies, bors, binnedy of boude van enige persoon met die doel om te misbruik, te verneder, teister, af te breek of te wakker of tevrede te stel die seksuele begeerte van enige persoon vind plaas. "
Seksuele misbruik van 'n minderjarige of wyke word gedefinieer as 'bewustelik 'n seksuele daad met 'n persoon tussen die ouderdomme van 12 en 15 jaar. (Sien die hoofstuk oor kinderslagoffers vir meer inligting oor seksuele misdade teen kinders).
Die gemoedstoestand van die slagoffer ten tyde van die misdaad, soos vrees vir die dood of ernstige liggaamlike leed en die misdaadverwante liggaamlike en sielkundige beserings van die slagoffer.
Die tipes ongewenste seksuele dade wat betrokke is, die tipes geweld of dwang wat gebruik word, en die ouderdomme van slagoffers en oortreders.
Die verskil tussen verkragtingsake en slagoffers van verkragting is dat vroue meer as een keer verkrag kan word.
Daar is 'n verskil tussen die voorkoms van verkragting en die voorkoms van verkragting. Voorkoms verwys gewoonlik na die aantal gevalle wat in 'n gegewe tydperk (gewoonlik 'n jaar) voorkom, en voorkomsstatistieke word dikwels as koers aangegee (bv. die aantal verkragtingsgevalle wat voorkom per 100 000 vroue in die bevolking).
Voorkoms verwys gewoonlik na die persentasie vroue wat binne 'n bepaalde tydperk verkrag is (byvoorbeeld die afgelope jaar of gedurende hul leeftyd).
Met betrekking tot regeringsbronne verskaf die FBI Uniform Crime Reports (UCR) jaarliks ​​slegs inligting oor die aantal verkragtings en pogings tot verkragting wat daardie jaar by Amerikaanse wetstoepassers aangemeld is. Soos opgemerk deur Crowell en Burgess (1996), is 'n ander beperking van die UCR dat dit die eng gemeen-wetlike definisie van verkragting (dws 'n vleeslike kennis [slegs penis-vaginale penetrasie] van 'n vrou met geweld en teen haar wil) gebruik, dit beteken dat ander soorte verkragting wat deur die federale wet bepaal word, nie aangemeld word nie.
Die Bureau of Justice Statistics doen elke jaar die National Crime Victimization Survey (NCVS) om aangemelde en ongemelde misdaad te meet, insluitend verkragting en ander seksuele aanrandings. Elke ses maande ondervra die NCVS inwoners van 12 jaar of ouer in ongeveer 50 000 lukraak geselekteerde huishoudings oor misdade wat sedert die laaste onderhoud plaasgevind het.
Benewens inligting oor die aantal verkragtings gevalle elke jaar en verkragting tariewe (dit wil sê die aantal gevalle per 10 000 vroue), die NCVS verskaf inligting oor die persentasie gevalle wat by die polisie aangemeld is en kenmerke van sake. Omdat die NCVS hoofsaaklik die aantal verkragtings per jaar onder 12 en ouer meet, kan dit nie verkragtings meet wat voor die verwysingsperiode van ses maande plaasgevind het nie. Dit spreek ook nie kinders onder die ouderdom van 12. Dit is te verstane dat die NCVS en die meeste ander studies nie die verkragting van hawelose vroue meet nie.
Die National Women's Study (NWS), befonds deur die National Institute of Drug Abuse: longitudinale opname van 'n nasionale waarskynlikheids-huishoudelike steekproef van 4008 volwasse vroue wat aan die begin en na een en twee jaar opvolgings beoordeel is. Die NWS het die invloedryk gemaak Verkragting in Amerika: 'n verslag aan die nasie (Kilpatrick, Edmunds, & Seymour, 1992) asook 'n aantal ander eweknie -beoordeelde wetenskaplike publikasies. Die NWS het verkragtings en ander seksuele aanrandings wat gedurende die leeftyd van die slagoffers plaasgevind het, gemeet, sowel as nuwe gevalle wat by volwasse vroue tydens die opvolgperiode voorkom.
Die National Violence Against Women Survey (NVAW), befonds deur die National Institute of Justice en die CDC: gebruik 'n soortgelyke metodiek as dié wat die NWS -baanbreker was en ondervra 8000 volwasse vroue en 8005 volwasse mans (Tjaden & amp Thoennes, 1998). Verkragting en seksuele aanranding is gemeet met behulp van keuringsvrae wat feitlik identies is aan dié wat in die NWS gebruik is. Net soos die NWS, het die NVAW die voorkoms van verkragting sowel as verkragtings wat gedurende die jaar voor die onderhoud plaasgevind het, gemeet.
Die National Survey of Adolescents (NSA), befonds deur die National Institute of Justice: het onderhoude gevoer met 'n nasionale huishoudelike waarskynlikheidsteekproef van adolessente tussen 12 en 17 jaar. Hierdie tieners is ondervra oor seksuele aanrandings en ander misdade wat gedurende hul leeftyd plaasgevind het. Daar is ook inligting versamel oor belangrike kenmerke van hierdie gevalle van seksuele aanranding (Kilpatrick & amp; Saunders, 1996) en oor die geestesgesondheidseffek van sulke ervarings.
Dit is van kritieke belang om slagoffers aan te moedig om aanvalle by die polisie aan te meld, omdat die meeste verkragters herhalings is wat sal aanhou verkrag, hulle word aangekeer, vervolg en opgesluit.
Dit is uiters belangrik om die omvang van die probleem met seksuele aanranding in Amerika te verstaan ​​om dit behoorlik aan te spreek.
Verskillende soorte gevalle van seksuele aanranding verg verskillende ondersoek- en vervolgingsstrategieë om die vooruitsig op suksesvolle vervolging te verbeter.
Die grootte, befondsing en personeel van wetstoepassingsagentskappe in die VSA wissel baie. Daar bestaan ​​nie 'n een-tot-een-pas-seksuele aanrandingsprotokol wat in alle jurisdiksies van toepassing is nie.
Op nasionale vlak dui groot opnames van viktimisering aan dat die meeste seksuele aanrandings nie aangemeld word nie. Die National Crime Victimization Survey, wat elke jaar deur die Amerikaanse departement van justisie gedoen word, het bevind dat slegs 32% van die gevalle van seksuele aanranding by die polisie in 1994 aangemeld is. Verkragting in Amerika 'n opname wat as deel van die National Women's Study gedoen is, het bevind dat slegs 16% van die verkragtingsake by die polisie of ander owerhede aangemeld is (Kilpatrick, Edmonds & Seymour, 1992). Data van die National Survey of Adolescents dui aan dat slegs 14,3% van die gevalle van seksuele aanranding aangemeld is. Hierdie nasionale studies dui dus aan dat iewers tussen 14% en 32% van alle seksuele aanrandings of verkragtings ooit by die polisie aangemeld word.
'N Studie van seksuele oortreders wat deur gevangenes uitgevoer is deur dr. Gene Abel en sy kollegas, het bevind dat 126 mans erken dat hulle verkrag het. Hierdie 126 verkragters het altesaam 907 verkragtings gepleeg waarby 882 verskillende slagoffers betrokke was. Die gemiddelde aantal verskillende slagoffers per verkragter was sewe (Abel et al., 1987).
Gegewens van die NWS en NSA dui aan dat revictimisering 'n probleem vir vroue en adolessente is. Nege-en-dertig persent van die slagoffers van verkragting in die NWS is meer as een keer verkrag, en 41,7% van die adolessente het gesê dat hulle meer as een keer seksueel aangerand is.
Nasionale navorsing oor verkragting
As gevolg van mites, wanopvattings en sosiale houdings oor seksmisdade, het die National Victim Center, in vennootskap met die National Crime Victims Research and Treatment Center van die Medical University of South Carolina, gepubliseer Verkragting in Amerika: 'n verslag aan die nasie in 1992.
Die verslag is gebaseer op Die National Women's Study - befonds deur die National Institute of Drug Abuse-'n driejarige longitudinale studie van 'n nasionale waarskynlikheidsteekproef van 4,008 volwasse vroue (18 jaar of ouer), waarvan 2,008 'n deursnit van alle volwasse vroue verteenwoordig en waarvan 2,000 'n meer as 'n steekproef van jonger vroue tussen 18 en 34 jaar.
Sewe tiendes van een persent van alle vroue wat ondervra is, het die afgelope jaar 'n voltooide gewelddadige verkragting beleef. Dit beteken na raming 683 000 volwasse Amerikaanse vroue wat gedurende 'n tydperk van twaalf maande verkrag is.
Dertien persent van die vroue is in hul leeftyd slagoffers van ten minste een voltooide verkragting.
Op grond van die Amerikaanse sensusberamings van die aantal volwasse vroue in Amerika, was een uit elke agt volwasse vroue, of ten minste 12,1 miljoen Amerikaanse vroue, die slagoffer van gewelddadige verkragting iewers in haar leeftyd.
Terwyl 56%, of na raming 6,8 miljoen vroue slegs een verkragting beleef het, is 39%, of na raming 4,7 miljoen, meer as een keer verkrag en vyf persent was onseker oor hoeveel keer hulle verkrag is.
Nege-en-twintig persent van alle gewelddadige verkragtings het plaasgevind toe die slagoffer minder as 11 jaar oud was.
Nog 32% het plaasgevind toe die slagoffer tussen 11 en 17 jaar oud was.
Bietjie meer as een uit elke vyf verkragtings (22%) het tussen 18 en 24 jaar plaasgevind.
Sewe persent van die verkragtings het tussen 25 en 29 jaar plaasgevind.
Slegs ses persent van die verkragtings het plaasgevind toe die slagoffer ouer as 29 jaar oud was.
21,6% van die eerste of enigste verkragtingsgevalle wat vroue ondervind het, het voor 12 jaar plaasgevind.
32,4% van sulke gevalle het tussen 12 en 17 jaar plaasgevind.
29,4% het tussen die ouderdomme van 18 en 24 gebeur.
16,6% het gebeur op 25 -jarige ouderdom.
29,9% is voor 11 jaar aangerand.
16,3% tussen 11 en 12 jaar.
20,8% tussen 13 en 14 jaar.
20,8% tussen 15 en 16 jaar.
1,7% op 17 -jarige ouderdom.
Slegs 22% van die slagoffers van verkragting is aangerand deur iemand wat hulle nog nooit gesien het nie of nie goed geken het nie.
Nege persent van die slagoffers is deur mans of gewese mans verkrag.
Elf persent deur vaders of stiefpa's.
Tien persent deur kêrels of eks-kêrels.
Sestien persent deur ander familielede.
Nege-en-twintig persent deur ander nie-familielede, soos vriende en bure.
24,4% van die oortreders was vreemdelinge.
21,9% was mans.
19,5% was kêrels.
9,8% was ander familielede.
9,8% was vriende.
14,6% was ander nie -familielede.
76% van die oortreders was intieme vennote (dws huidige en voormalige eggenote, saamwoonmaats, datums en kêrels/vriendinne).
16,8% was kennisse.
14,1% was vreemdelinge.
8,6% was ander familielede as eggenote.
32,5% van die oortreders is as vriende geïdentifiseer.
23,2% was vreemdelinge.
22,1% was familielede (vaders, stiefpa's, broers, susters, grootouers, ander).
18,1% was ander nie -familielede wat die slagoffer goed ken.
Meer as twee derdes (70%) van die slagoffers het geen liggaamlike beserings opgedoen nie.
Slegs vier persent het ernstige fisieke beserings opgedoen.
Vier-en-twintig persent het ligte liggaamlike beserings opgedoen.
Van groot belang is dat byna die helfte van alle verkragtingslagoffers (49%) beskryf dat hulle bang is vir ernstige besering of dood tydens die verkragting.
9,8% van die slagoffers het ernstige liggaamlike beserings aangemeld.
46,3% het ligte beserings opgedoen.
43,9% het geen fisiese beserings opgedoen nie.
58,5% het gesê dat hulle bang is vir ernstige doodsbeserings.
31,5% van die vroue het fisieke beserings opgedoen.
Slegs 35,6% van die slagoffers met beserings het mediese behandeling ontvang.
Implikasies van hierdie bevindings oor die omvang en kenmerke van verkragting vir die ondersoek en vervolging van verkragtingsake
Inligting uit al hierdie bronne bied oortuigende bewyse dat die meeste verkragtings gepleeg word deur daders wat hul slagoffers goed ken. Dit het groot implikasies vir hoe verkragtingsake ondersoek en vervolg moet word. As die meeste slagoffers die identiteit van hul oortreders ken, is die belangrikste ondersoekondersoek nie om bewyse in te samel om die oortreder te identifiseer nie. In plaas daarvan sal die meeste gevalle waarskynlik bewys vereis dat die beweerde oortreder beweer dat die seksuele aktiwiteit konsensueel was. Dit is onwaarskynlik dat bekende oortreders beweer dat hulle per ongeluk as 'n verweer geïdentifiseer is, omdat forensiese ondersoeke die oortreder definitief kan verbind met die aanranding
Tweedens merk Susan Estrich (1987) op dat suksesvolle vervolging van verkragtingsake dikwels vereis dat slagoffers bewys lewer van fisiese beserings om te bewys dat hulle nie instem nie.
Die feit dat die oorgrote meerderheid verkragtingslagoffers nie ernstige fisiese beserings opdoen nie, het ook duidelike implikasies vir ondersoek en vervolging. Die eerste implikasie is dat die meeste slagoffers nie openlike fisiese beserings sal toon nie, wat veroorsaak dat baie mense die slagoffer instem.
Die tweede implikasie is dat forensiese ondersoeke moet fokus op die opsporing van bewyse van fisiese beserings wat nie in ooreenstemming is met seksuele aktiwiteit nie. Wetstoepassers, aanklaers en regters moet ingelig word oor hierdie fisiese beseringsdata.
Hierdie inligting dui aan dat die meeste verkragtings en ander seksuele aanrandings betreklik jong slagoffers behels - nie volwasse vroue nie, soos die meeste mense glo. Dit dui daarop dat afsonderlike ondersoekprotokolle vir volwasse en kinderslagoffers opgestel moet word.
Implikasies vir seksuele aanranding Forensiese mediese ondersoeke
In gevalle van seksuele aanranding is die slagoffer se liggaam die primêre 'misdaadtoneel'. Die forensiese mediese ondersoek is 'n kritieke deel van die versameling van bewyse.
Op grond van die slagoffer se verslag oor wat seksuele dade plaasgevind het, versamel die forensiese ondersoek getuienis van die liggaam van die slagoffer wat kan vasstel: 1) seksuele aktiwiteit plaasgevind 2) dat 'n gegewe persoon die dade gepleeg het 3) die seksuele daad liggaamlike beserings opdoen in ooreenstemming met gedwonge seks.
Die eksamen moet bewyse versamel wat bewys dat 'n seksuele daad plaasgevind het om die verweer teen te werk dat 'n verdagte nooit met die slagoffer seks gehad het nie. Die eksamen moet ook DNA of ander bewyse versamel wat bewys dat die genoemde verdagte die betrokke seksuele dade gepleeg het. Hierdie getuienis kan gebruik word om te bewys dat die seksuele daad plaasgevind het en dat die verweerder daarvoor verantwoordelik was.
Die enigste oorblywende verweer wat 'n verdagte kan gebruik, is 'n toestemming-verweer. Een van die min maniere om 'n eis om toestemming teë te werk, is om bewyse te versamel van fisiese beserings (aan die vulva, vagina of anus) wat nie in ooreenstemming met seks is nie.
Die meeste seksuele aanrandingsprotokolle vir volwasse slagoffers bevat nie die nuutste prosedures vir die opsporing van fisiese beserings aan die vulva, vagina of anus van die slagoffer nie. Gelukkig bestaan ​​daar nuwe tegnologie wat die opsporing van fisiese beserings aansienlik kan verhoog.
Die kolposkoop is 'n standaard hulpmiddel wat deur ginekoloë gebruik word vir die evaluering van mikroskopiese servikale, vaginale of vulvêre siektes. Met behulp van 'n kolposkoop kan die vulva, vagina, serviks en/of anus ondersoek word met vergrotings van meer as 30 keer die werklike grootte. Dit maak dit moontlik om trane, kneusplekke of skaafplekke wat met die blote oog sigbaar is, op te spoor. Kolposkopiese ondersoek bied 'n baie meer objektiewe en sensitiewe manier om geslags-, anale en ander beserings by slagoffers van seksuele aanranding te sien en te dokumenteer.
Konvensionele verkragtingsondersoeke sonder kolposkope meld in slegs 19% -28% van die gevalle bewyse van genitale beserings aan (Slaughter & amp, Brown, 1992). Ondersoekers wat kolposkope gebruik, vind egter in tot 87% van die gevalle bewys van genitale trauma (Slaughter & amp, Brown, 1992).
'N Ander belangrike bevinding is die kolposkopiese ondersoeks van vroue wat onlangs seksuele omgang gehad het, vind geen bewyse van liggaamlike besering nie. Die kolposkoop is dus nie net in staat om fisiese beserings op te spoor wat onsigbaar is met die blote oog nie, maar 'n opgeleide deskundige kan ook getuig dat sulke beserings nie tydens konsensuele seks voorkom nie.
Die ideale protokol vir akute seksuele aanranding sal twee dele hê:
Die eerste deel is soortgelyk aan die bestaande protokol, wat binne 72 uur na die aanranding uitgevoer word. Die protokol sou egter verander word om 'n kolposkopiese ondersoek in te sluit.
Die tweede deel van die protokol bevat 'n tweede kolposkopiese ondersoek wat 4-6 weke na die aanranding uitgevoer is. Die doel is om bewyse te versamel van 'n slagoffer se herstel van fisiese beserings wat tydens die eerste eksamen opgespoor is. Dit sal bewys lewer dat 'n deskundige ondersoeker kan getuig oor die herstel van beserings wat nie met konsensuele seks verband hou nie.
'N Laaste voordeel van die kolposkoop is dat daar tegnologie bestaan ​​om kleurfoto's te neem of videobande te maak van die beserings wat opgespoor is. Hierdie dokumentasie van beserings word beskryf as 'n kragtige impak op jurielede. En verweerders, wat skuldige pleidooie aangevoer het toe hulle met hierdie getuienis gekonfronteer is.
Die behoefte aan 'n omvattende benadering
Verbetering van die ondersoek en vervolging van verkragtingsake kan deur geen enkele instansie gedoen word nie. Minstens twee onlangse groot verslae pleit ten sterkste vir samewerking tussen owerhede (Epstein, Langenhahn, 1994 National Victim Center, 1992). Die verslag van die National Victim Center, 'N Terugblik, vorentoe beweeg: 'n gids vir Gemeenskappe wat reageer op seksuele aanranding, 'n aantal agentskappe geïdentifiseer wat 'n sleutelrol moet speel nadat 'n aanranding plaasgevind het.
Alhoewel dit moeilik is om 'n interagency -raad op te rig en in sommige gemeenskappe onprakties te wees, kan die belangrikheid van samewerking nie oorbeklemtoon word nie. Wetstoepassing is van kritieke belang, maar wetstoepassing kan nie slaag sonder die hulp en ondersteuning van ander agentskappe nie.
Die VSA het talle polisie- en vervolgings jurisdiksies. Geen enkele polis pas by die behoeftes van alle jurisdiksies nie. In groot metropolitaanse gebiede of groot departemente is dit moontlik om seksuele misdade -ondersoekeenhede te ontwikkel. Dit is nie haalbaar in klein jurisdiksies nie. Net so het groot metropolitaanse gebiede baie wetstoepassingsagentskappe sowel as groot mediese sentrums, sentrums vir verkragtingskrisis en ander slagoffers.Klein wetstoepassingsagentskappe is dikwels in klein dorpies of landelike gebiede wat nie toegang tot mediese sentrums en slagofferdienste het nie. Groot agentskappe het dikwels advokate vir slagoffers, maar klein agentskappe doen dit selde.
Alhoewel die behoeftes van die slagoffers en die elemente van effektiewe ondersoek en vervolging dieselfde is, ongeag jurisdiksie, moet die protokol die omstandighede in verskillende jurisdiksies weerspieël.
Redes vir nie -verslagdoening en hoe om verslagdoening te verhoog
Volgens 'n onlangse BJS -verslag (1994) is pogings tot misdaad en misdade wat nie fisiese beserings tot gevolg gehad het nie, minder waarskynlik by die polisie aangemeld as voltooide misdade of beserings. Slagoffers van geweldsmisdade wat aangemeld het, het gesê dat hulle dit gedoen het om toekomstige gewelddade te voorkom en omdat hulle gedink het dit is die regte ding om te doen. 'N Hoofrede vir die aanmelding was die begeerte van 'n slagoffer om privaatheid te handhaaf.
Die Verkragting in Amerika verslag (Kilpatrick et al., 1992) bevat inligting wat relevant is waarom die meeste slagoffers huiwerig is om aan te meld (sien figuur 1). Die grootste bekommernisse wat die slagoffers geïdentifiseer het, was: die skuld van ander, hul gesinne het uitgevind oor die verkragting, ander mense se bevindings en hul name word deur die nuusmedia bekend gemaak.
'N Slagoffer met hierdie bekommernisse sal waarskynlik groot bedenkinge hê oor die aanmelding van die verkragting by die polisie. Dit is egter redelik om aan te neem dat die hantering van hierdie bekommernisse verslaggewing kan aanmoedig.
Leer die publiek op oor kennis van verkragting/99%
0 Paswette wat identiteit van slagoffers van vertroulikheid beskerm/97%
Brei beradings- en voorspraakdienste uit/97%
Verskaf verpligte MIV -toetsing vir beskuldigdes/80%
Gee gratis swangerskapberading en aborsies/77%
Verskaf vertroulike, gratis toets vir MIV en SOS'e/57%
Pogings om die aanmelding van verkragtingsake te verhoog, moet net so 'n prioriteit wees as effektiewe verwerking van sake. Dit verg baie openbare opvoeding oor verkragting, veral kennis van verkragting. Dit sal ook vereis dat die slagoffers toegang het tot die nodige ondersteuningsdienste en dat hulle weet dat hul privaatheid beskerm word in die mate wat regtens moontlik is. Dit vereis ook 'n openbare opvoedingsveldtog wat die belangrikheid van die aanmelding van alle verkragtings beklemtoon.
Abel, G., Becker, J., Mittleman, M., Cunningham-Rathner, J., Rouleau, J., & Murphy, W. (1987). Self-aangemelde seksmisdaad van nie-gevangenes. Tydskrif vir Interpersoonlike Geweld, 2 (1), 3-25.
Bourque, L.B. (1989). Verkragting definieer. Durham, NC: Duke University Press.
Buro vir Justisie Statistiek, (1998, Des.) Nasionale Opsporing van Misdaad Slagoffer. Washington, DC: Departement van Justisie.
Craven D. (1994). 'N Geslagsverskille in gewelddadige viktimisering, @ NCJ-164508, p.5. Bureau of Justice Statistics, spesiale verslag. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie.
Crowell, N.A. & Burgess, A.W. (1996). Verstaan ​​geweld teen vroue. Washington, DC: National Academy of Press.
Epstein, J. & Langenbahn, S. (1994). Die strafreg en die reaksie van die gemeenskap op verkragting. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie, National Institute of Justice.
Estrich, S. (1987). Regte verkragting. Cambridge, MA: Harvard University Press
Federale Buro vir Ondersoekmisdaad in die Verenigde State, Uniform Crime Reports, 1997, p. 26. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie.
Kilpatrick, D.G., Edmunds, C., Seymour, A. (1992). Verkragting in Amerika: 'n verslag aan die nasie. Charleston, SC: National Victim Center & amp; the Crime Victims Research and Treatment Center, Mediese Universiteit van Suid -Carolina.
Kilpatrick, D.G. (November 1996). Uit die mond van die slagoffers: Wat opnames van slagoffers ons vertel oor seksuele aanranding en seksuele oortreders. Referaat gelewer by die Association for the Treatment of Sexual Abusers Meeting, Chicago, IL.
Kilpatrick, D.G. & amp Saunders, B.E. Voorkoms en gevolge van kinderoorwinning: Resultate van die National Survey of Adolescents. 1996. Amerikaanse Departement van Justisie, Office of Justice Programs, National Institute of Justice, Grant No. 93-IJ-CX-0023.
Kilpatrick, D.G. & amp Saunders, B.E. (April 1997). Die voorkoms en gevolge van slagoffers van kinders. Voorskou van die National Institute of Justice Research. Washington, DC: Amerikaanse departement van justisie.
Kilpatrick, D.G., Acierno, R.E., Resnick, H.S., Saunders, B.E. & amp Best, C.L. (1997). 'N 2-jarige longitudinale analise van die verband tussen gewelddadige aanranding en dwelmgebruik by vroue. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 65 (5), pp. 834-847.
Kilpatrick, D.G., Resnick, H.S., Saunders, B.E. & amp; Best, C.L. (1998). Verkragting, ander geweld teen vroue en posttraumatiese stresversteuring: kritieke kwessies by die beoordeling van die teenspoed-stres-psigopatologiese verhouding. In B.P. Dohrenwend (red.), Teëspoed, stres en meer psigopatologie, pp. 161-176, New York: Oxford University Press.
Kilpatrick, D.G., Acierno, R., Saunders, B., Resnick, H., Best, C., & Schnurr, P. (2000). Risikofaktore vir dwelmmisbruik en afhanklikheid van adolessente: Gegewens uit 'n nasionale opname. Tydskrif vir Konsultasie en Kliniese Sielkunde, 68 (1), pp. 19-30.
Koss, M.P. (1993). Die opsporing van die omvang van verkragting: 'n Oorsig van voorkomsnavorsingsmetodes. Tydskrif vir Interpersoonlike Geweld, 8, 198-222.
Nasionale slagoffersentrum (1992). Wetgewing oor seksuele aanranding. Infolink, 1 62.
Nasionale slagoffersentrum (1992). Verkragtingsverwante posttraumatiese stresversteuring. Infolink 1 (38). Arlington, VA: Skrywer.