Daar bestaan 'n voortdurende debat oor pogings om traumatiese ervarings, van persoonlike sowel as publieke aard, in 'n verskeidenheid kultuurvorms te vertaal. In fiktiewe verhale behels dit dikwels dat daar op herdefiniering van selfhede gefokus word, wat in verband gebring kan word met die vloeibaarheid van identiteite gedurende tye van akute sosiale oorgang. Met behulp van 'n vergelykende studie van die strategiee wat in Zakes Mda se The Madonna of Excelsior (2002) en Lindsey Collen se Getting Rid of It (1997) gebruik word, gaan ek ondersoek instel na hoe hierdie tekste op prikkelende wyse aanleiding gee tot vrae oor die verhouding tussen geweld en vernuwing. Die fokus op heruitvinding deur vertelling gee egter verder aanleiding tot vrae oor die verskuiwing van realisme en die sogenaamde nuwe estetiek in onlangse fiksie: hoe vermy 'n mens die trivialisering van trauma deur die fiksionalisering daarvan, of hoe vorm 'n mens 'n teenwig vir voorlesings wat die tekste by 'n verskeidenheid konserwatiewe openbare diskoerse oor versoening of "reenboognasieskap" betrek? Ten slotte, in watter mate kan hierdie fiksie dui op moontlike nuwe maniere van "wees" in 'n wereld wat die indruk skep dat dit besig is om aanvaarde begrippe van wat dit beteken om menslik te wees, te toets?