Taamlik volledige dele van sy didaktiese poësie het bewaar gebly. Empedokles se bydrae tot die filosofie bestaan nie soseer uit die afleiding van 'n nuwe teorie nie, maar uit die samevoeging van elemente van vroeë opvattings. Hy kombineer elemente uit die filosofië van Herakleitos en die Eleate. Hy staan onder sterk invloed van die Pythagorisme. So glo hy in sielsverhuising en was hy 'n vegetariër. Hy het homself as 'n god beskou.
Empedokles het 'n goeie reputasie as 'n geneser. Hy sou met eselvelle 'n skand gemaak het om die sterk winde wat die gewasse verniel te keer en so ook die verspreiding van siektes teen te werk. Ook het hy 'n moeras drooggelê om siektes te verminder. Daar word aan hom selfs goddelike krag toegeskryf. Hy so glo op 'n wonderweklike wyse 'n vrou uit die dood opgewek het. Empedokles word beskou as één van die pluralistiese filosowe.
Empedokles ontdek dat lug 'n afsonderlike substansie is. Dit illustreer hy as volg: wanneer'n emmer onderstebo in die water gedruk word, stroom die water nie daarin nie. Hy weet dat die maan geen lig uitstraal nie, maar slegs weerkaats. Hy dink dat dit ook vir die son geld. Hy vermoed dat die lig met baie hoë snelheid voortplant. Vermoedelik leer hy van Anaxagoras dat sonsverduistering ontstaan aangesien die maan voor die son skuif.
Hy neem waarskynlik aan dat die grondstowe voorkom as onwaarneembaar klein deeltjies. Die dinge verander deur die samekoms en weer uiteengaan van hierdie deeltjies, onder invloed van die krag liefde (Grieks: φιλία) en haat (Grieks: νεῖκος). Hierdie spel van aantrekkende en afstotende kragte gebeur by toeval en is noodsaaklik, terwyl dit 'n kringloop vorm. Hierdie kringloop vind plaas in 'n sogenaamds perfekte meetkundige ligaam: 'n Sfeer. Op 'n bepaalde oomblik is die elemente volledig vermeng deur liefde. Dan word hulle deur haat geleidelik weer geskei (vuur en lug gaan na die buitenkant van die Sfeer), om vervolgens deur liefde weer verenig te word en na die begintoestand terug te keer. Dit is dus 'n voortdurende stryd en aantrekking tussen die kragte van liefde en haat, waarby hulle mekaar in heerskappy afwissel. Empedokles se dinamiese konsep van 'n kosmogonie waarby die elemente steeds opnuut weer terugkeer en nuwe samenstellings vorm, word 'n sikliese universum genoem.
Hierdie leer van die vier elemente kan ons sien as die eindpunt van die soeke na die oersubstansie, wat die Ioniese filosofie oorheers.
Dit wil voorkom of Empedokles van mening was dat hy goddelik was. Die verhaal oor sy dood kom moontlik van 'n komediedigter: om die stelling van sy onsterflikheid, te bevestig sou hy in die krater van die Berg Etna gespring het. Volgens die digter sou egter net één van sy brons sandale weer uitgespoeg word deur die berg.
Op die kunsveld het die lewe en werk van Empedokles die Duitse digter Friedrich Hölderlin geinspireer tot die skryf van 'n treurspel, genaamd "Der Tod des Empedokles." Die Engelsman Matthew Arnold skryf 'n “dramatiese gedig” in twee bedrywe, genaamd "Empedocles on Etna." Friedrich Nietzsche het 'n drama "Empedokles," begin skryf maar nooit voltooi nie.