Is dit in die huidige tyd onmoontlik om 'n oorlog te wen as die mense van die binnedringende land vasbeslote is om nie te verloor nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Toe die Verenigde State die Viëtnam -oorlog verloor het, het die Viëtnamese nog 'n gesig van oorlog getoon:
Met 'n groot magsverskil kan die swakker land wen.
Dit gebeur weer in Afghanistan en in Irak. In Afghanistan veg die Verenigde State, een van die rykste lande ter wêreld, met een van die armstes, en selfs met hierdie verskil kan hy nie die oorlog wen nie.
Dus, wat ek vra, is: kan 'n indringende land die oorlog wen as en net as die mense van hierdie binneland nie bereid is om hard genoeg te veg nie?
Dit is onmoontlik vir 'n moderne mag verower 'n binnegevalde land. Die rede hiervoor is die huidige afkeer van gruweldade - die grootskaalse slagtings, slawerny, gedwonge migrasie, ensovoorts wat gebruik is om 'n buitelandse besette bevolking te beheer, is nie meer aanvaarbaar nie.
'N Magtige land kan dus 'n bestaande regime vernietig, maar dit is byna onmoontlik om 'n gunstige plaasvervanger op te stel as 'n groot genoeg deel van die bevolking bereid is om dit teë te staan, selfs al is hulle slegs met gewere en IED's gewapen.
(Dit word selfs moeilik vir inheemse minderhede om ongewilde regimes te handhaaf sonder om wreedheid te gebruik en die internasionale gemeenskap te veroordeel, ondanks die voordeel van plaaslike kennis en gevestigde instellings wat 'n buitelandse mag ontbreek.)
Nee. Die VSA het die oorloë in Afghanistan en Irak in enige militêre sin gewen. Hulle probleme daar is dat hulle die lande nie veilig, veilig en polities stabiel kan hou nie.
Dit verskil baie van Viëtnam, waar 'n gereelde weermag hulle teëgestaan ​​het, uit die buiteland voorsien en nie die hele gebied beheer het nie.
Maar inderdaad, as 'n besettingsleër baie gevoelig is vir ongevalle, kan 'n yl opstand en onstabiliteit dit laat dwing.
kan 'n indringerland die oorlog slegs wen as en net as die mense van hierdie binnegedringte land dit wil verloor?
Dit maak nie veel sin nie, was daar ooit 'n oorlog waar iemand wou verloor? Wou Nazi -Duitsland WW2 verloor? Geen
Dit is nog steeds moontlik vir 'n ingevalde volk om te verloor as die kans te oorweldigend is. Een voorbeeld was die sogenaamde "geveg" van die Warskou-getto in 1943, waar daar slegs 70 000 Joodse inwoners was, gewapen met slegs 'n paar honderd gewere, teen Duitse polisie- en weermageenhede.
Maar die kern van die vraag is: het die moderne tyd dit moontlik gemaak om die burgerlike bevolking op so 'n manier te mobiliseer, sodat selfs as die een weermag beslis kleiner/swakker is as die ander, die burgerbevolking wat die swakker weermag ondersteun, 'n nederlaag kan voorkom. Die les van Viëtnam was ja. Dit wil sê, die Amerikaners moes nie net die gewone Viëtnamese magte, wat hulle basies gedoen het, verslaan nie, maar ook die burgerbevolking van Noord -Viëtnam, wat 'n baie moeiliker taak was.
As ons terugkeer na die Tweede Wêreldoorlog, het die Duitsers nie daarin geslaag om Stalingrad te verower nie, omdat hulle nie net die verdedigende Sowjet -62ste leër moes beveg nie, maar ook die burgerlike bevolking, wat voedsel, inligting, milisie en "plaasvervangers" aan die Sowjet -leër verskaf het .
"Nie bereid om hard genoeg te veg nie" Hard GENOEG om wat te doen? Om te wen? Ek dink per definisie kan u sê dat as hulle nie bereid is om hard genoeg te veg om te wen nie, hulle sal verloor.
Alhoewel daar die afgelope tyd beslis gevalle was waar een land 'n ander binnegeval het en dan verslaan of gedwing is om terug te trek, dink ek dat die antwoord op u vraag redelik duidelik is dat dit IS, want dit het in verskeie gevalle gebeur.
In 1968 val die Sowjetunie Tsjeggo -Slowakye binne en onderwerp die land. Hulle het eers in die val van die Sowjetunie in 1989 vertrek. Dit is ongetwyfeld nie 'n goeie teenvoorbeeld nie, aangesien die Sowjette uiteindelik uit alle lande wat hulle beset het, uitgedwing is, hoewel die presiese omstandighede kompleks is.
Noord -Viëtnam het Suid -Viëtnam binnegeval en die land verower in 1975. Hulle beheer dit steeds. Ek dink dit is 'n duidelike teenvoorbeeld.
In 1983 het die VSA Grenada binnegeval en 'n vriendelike regering ingestel. Die VSA het die land nie verower in die sin dat dit die gebied geannekseer het nie, maar die VSA-vriendelike regering is steeds daar.
Die saak in Irak is redelik dubbelsinnig. Die VSA het die Irakse weermag duidelik verslaan, die land oorgeneem en 'n vriendelike regering ingestel. Maar toe kom 'n nuwe bewind aan die bewind in die VSA wat min belangstelling in beheer behou het, en begin met 'n vrywillige onttrekking. Dit was deels as gevolg van weerstand, maar meestal omdat hulle net nie die begeerte gehad het om beheer oor die land te behou nie. Irak is toe binnegeval deur 'n eksterne mag, ISIS. Ek sê 'buite' omdat hulle oorspronklik uit Sirië kom. ISIS het steun van sommige Irakezen, maar ek dink dit is regverdig om te sê dat 'n meerderheid Irakezen hulle nie ondersteun nie. Dit is glad nie duidelik hoe dit sal eindig nie. As ISIS in beheer beland, is dit 'n teenvoorbeeld.
In Afghanistan was die Amerikaanse doel om die Taliban te vernietig. Dit was nooit om die land te verower en dit 'n 51ste staat te maak nie. Die VSA het dus sy doel bereik en vertrek. Dit is nie regtig 'n toets van u proefskrif nie.
Die VSA sal onherkenbaar wees ná Harris – Biden
Vandag skryf ek voort oor ons huidige en#8220 huidige gebeurtenis ". Die belangrikste verkiesing in die Amerikaanse geskiedenis. Dit is die belangrikste ding wat tans aan die gang is oor hoe dit ons lewens absoluut sal beïnvloed as ons die (onbekende) toekoms binnekom. Artikels oor tradisionele paraatheidsonderwerpe neem 'n agterste sitplek by dit alles.
Dus, alhoewel ek al geskryf het oor die onderwerp wat as Biden wen en wat daarna kan gebeur, sal ek nog 'n paar moontlikhede voorstel oor wat hulle sou wou doen, of wat hulle eintlik sou kon doen .
Die volgende punte is verkry uit verskeie onlangse opmerkings en menings. Dit is nie my woorde nie. Ek is egter geneig om met verskillende moontlikhede saam te stem (moet nog bepaal word).
Taiwan kan 'n oorlog met China wen
Toe die Chinese president Xi Jinping verlede jaar met die 19de partykongres praat oor die toekoms van Taiwan, was sy boodskap onheilspellend en ondubbelsinnig: 'Ons het vaste wil, volle vertroue en voldoende vermoë om enige vorm van afskeiding van Taiwan se onafhanklikheid te verslaan. Ons sal nooit toelaat dat enige persoon, enige organisasie of politieke party enige deel van die Chinese gebied op enige tydstip of in enige vorm van China skei nie. "
Hierdie opmerking het die langste toejuiging van sy hele toespraak van drie uur gelok-maar dit is nie 'n nuwe boodskap nie. Die onoorwinlikheid van Chinese wapens in die lig van Taiwanese "separatiste" en die onvermydelikheid van hereniging is konstante temas van die Chinese Kommunistiese Party. Op sy basis is die bedreiging van Xi dat die People's Liberation Army die mag het om die Taiwanese weermag te verslaan en sy demokrasie met geweld te vernietig, indien nodig. Xi verstaan ​​die gevolge van mislukking hier. 'Ons het die vasberadenheid, die vermoë en die paraatheid om die onafhanklikheid van Taiwan te hanteer', het hy in 2016 gesê, 'en as ons dit nie hanteer nie, word ons omvergewerp.'
Toe die Chinese president Xi Jinping verlede jaar met die 19de partykongres praat oor die toekoms van Taiwan, was sy boodskap onheilspellend en ondubbelsinnig: 'Ons het vaste wil, volle vertroue en voldoende vermoë om enige vorm van afskeiding van Taiwan se onafhanklikheid te verslaan. Ons sal nooit toelaat dat enige persoon, enige organisasie of enige politieke party enige deel van die Chinese gebied op enige tydstip of in enige vorm van China skei nie. "
China het reeds ekonomiese en diplomatieke druk op die eiland laat toeneem sedert die verkiesing van Tsai Ing-wen in 2016 en die onafhanklikheidsvriendelike Demokratiese Progressiewe Party. Saber-rammel rondom die Taiwanese Straat was algemeen. Maar China kan moontlik nie die herhaaldelike dreigemente daarvan nakom nie. Ondanks die groot verskil in grootte tussen die twee lande, is daar 'n werklike moontlikheid dat Taiwan 'n Chinese aanval kan bestry - selfs sonder direkte hulp van die Verenigde State.
Chinese bevelvoerders vrees dat hulle gedwing kan word tot 'n gewapende stryd met 'n vyand wat beter opgelei is, beter gemotiveerd is en beter voorbereid is op die strenge oorlogvoering as troepe wat die PLA teen hulle kan werp.
Twee onlangse studies, een deur Michael Beckley, 'n politieke wetenskaplike aan die Tufts -universiteit, en die ander deur Ian Easton, 'n genoot by die Project 2049 Institute, in sy boek Die bedreiging van die Chinese inval: Taiwan se verdediging en Amerikaanse strategie in Asië, gee ons 'n duideliker beeld van hoe 'n oorlog tussen Taiwan en die vasteland kan lyk. Gebaseer op statistieke, opleidingshandleidings en beplanningsdokumente van die PLA self, en ingelig deur simulasies en studies wat uitgevoer is deur sowel die Amerikaanse departement van verdediging as die Taiwanese ministerie van nasionale verdediging, bied hierdie navorsing 'n heel ander beeld van 'n konflik oor die seestraat as wat deur die amptelike aankondigings van die party gevat is.
Chinese bevelvoerders vrees dat hulle gedwing kan word tot 'n gewapende stryd met 'n vyand wat beter opgelei is, beter gemotiveer is en beter voorbereid is op die oorlogsvoering as troepe wat die PLA teen hulle kan werp. 'N Oorlog oor die seestraat lyk baie minder na 'n onvermydelike oorwinning vir China as 'n verbysterend riskante waagstuk.
Chinese weermagdokumente verbeel hulle dat hierdie waagstuk met missiele sal begin. Die PLA's Rocket Force het maande lank die eerste salvo voorberei vanaf die tweede oorlog totdat die inval begin, hierdie missiele sal na die Taiwanese kus skree, met vliegvelde, kommunikasiehubs, radartoerusting, vervoerknope en regeringskantore in hul visier. Terselfdertyd begin partyslaapagente of spesiale magte wat diskreet oor die seestraat kom, 'n sluipmoordveldtog wat die president en haar kabinet, ander leiers van die Demokratiese Progressiewe Party, amptenare by belangrike burokrasieë, prominente mediapersoonlikhede, belangrike wetenskaplikes of ingenieurs en hul gesinne, begin. .
Die doel hiervan is tweeledig. In die nouer taktiese sin hoop die PLA om soveel as moontlik van die Taiwanese lugmag op die grond te vernietig en van toe af dinge chaoties genoeg op die grond te hou sodat die lugmag van Taiwan nie vinnig genoeg kan sorteer om China se beheer oor die lug. Die tweede doel van die missielveldtog is eenvoudiger: verlamming. Aangesien die president dood is, die leierskap stom, kommunikasie af en vervoer onmoontlik, sal die Taiwanese magte roerloos, gedemoraliseer en gedisoriënteerd bly. Hierdie veldtog met 'skok en ontsag' sal die weg baan vir die regte inval.
Hierdie inval sal die grootste amfibiese operasie in die geskiedenis van die mens wees. Tienduisende vaartuie sal bymekaargemaak word - meestal van die Chinese handelsvaart af - om 1 miljoen Chinese troepe oor die seestraat te vervoer, wat in twee golwe sal aankom. Hulle landing word voorafgegaan deur 'n woede van missiele en vuurpyle, wat van die vuurpyl -eenhede in Fujian gelanseer is, van die Chinese lugmag se vegvliegtuie wat in die seestraat vlieg, en van die begeleide vloot self.
Verward, afgesny en oorweldig, sal die Taiwanese magte wat tot dusver oorleef het, binnekort opraak en sal hulle die strande moet laat vaar. Sodra die strandkop beveilig is, begin die proses weer: Met volle lug superioriteit, sal die PLA hul doelwitte kies, Taiwan se bevel en beheer sal vernietig word en geïsoleerde Taiwanese eenhede sal deur die opmars van die Chinese weermag meegesleur word. Binne 'n week het hulle binne twee weke na Taipei gemarsjeer, en 'n drakoniese krygswet geïmplementeer om die eiland te omskep in die voorwaartse bedryfsbasis wat die PLA moet verdedig teen die verwagte Japannese en Amerikaanse teenveldtogte.
Bedrieglike toestande in die Taiwanese Straat
Geskiktheid vir amfibiese operasies
Januarie Gales Hoog Lae wolke Swak
Februarie Gales Hoog Swaar mis* Swak
Maart N/A Hoog tot laag ** Swaar mis Wissel af
April N/A Laag Swaar mis Goed
Mei Pruim reën Laag Swaar mis Wissel af
Junie Pruim reën Laag Mis, strome *** Swak
Julie Tifone Wissel met storms Sterk strome Swak
Augustus Tifone Wissel met storms Sterk strome Swak
September Tifone Wissel met storms Sterk strome Swak
Oktober N/A Laag na hoog ** N/A Goed
November Gales Hoog Lae wolke Swak
Desember Gales Hoog Lae wolke Swak
*Mis is 'n belangrike operasionele faktor van 15 Februarie tot 15 Junie, met die ergste mis in die oggendure van April en Mei. In die algemeen is die gemiddelde sigbaarheid 1,2 myl in die lente, 2,4 myl in die winter en 10 km in die somer.
** Die wind- en golftoestande begin vroeg in Maart so hoog en word teen die einde van die maand baie laag. Teen Oktober is dit omgekeerd.
*** Strome in die seestraat is geneig om sterker te wees in die somer en swak in die winter.
Bronne: Ian Easton, Die bedreiging van die Chinese inval: Taiwan se verdediging en Amerikaanse strategie in Asië, bl. 172.
Dit is die beste scenario vir die PLA. Maar 'n eiland gemaklik en verslaan twee weke na D-Day is nie 'n gewaarborgde uitkoms nie. Een van die sentrale struikelblokke wat die offensief in die gesig staar, is verras. Die PLA sal dit eenvoudig nie hê nie. Die inval sal in April of Oktober plaasvind. As gevolg van die uitdagings wat die weer van die seestraat bied, kan 'n vervoervloot slegs in een van hierdie twee vensters van vier weke oor die seestraat kom. Die omvang van die inval sal so groot wees dat strategiese verrassing nie moontlik sal wees nie, veral gegewe die uitgebreide onderlinge penetrasie van elke kant deur die ander se intelligensie -agentskappe.
Easton skat dat Taiwanese, Amerikaanse en Japannese leiers sal weet dat die PLA meer as 60 dae voor die vyandelikheid begin voorberei op 'n oorlog oor die seestraat. Hulle sal verseker weet dat 'n inval meer as 30 dae sal plaasvind voordat die eerste missiele afgevuur word. Dit sal die Taiwanese genoeg tyd gee om 'n groot deel van hul bevel- en beheerinfrastruktuur na verharde bergtonnels te skuif, hul vloot uit kwesbare hawens te verwyder, vermeende agente en intelligensie -agente aan te hou, die oseaan te besaai met seemyne, te versprei en weermageenhede te kamoefleer oor die hele land, plaas die ekonomie op oorlogsposisies en versprei wapens aan die 2,5 miljoen reserviste van Taiwan.
Daar is slegs 13 strande aan die westelike kus van Taiwan waarop die PLA moontlik kan beland. Elkeen hiervan is reeds voorberei op 'n moontlike konflik. Lang ondergrondse tonnels - kompleet met geharde, ondergrondse toevoerdepots - kruis oor die landingsplekke. Die berm van elke strand is bedek met skeermesblaarplante. Chemiese suiweringsaanlegte kom algemeen in baie stranddorpe voor, wat beteken dat indringers moet voorberei op die wolke giftige gas wat sonder onderskeidelike versadigingsbom van hulle kant af sal kom. Dit is hoe dinge staan ​​in tye van vrede.
Namate die oorlog nader, word elke strand omskep in 'n werkswinkel van gruwels. Die pad van hierdie strande na die hoofstad is noukeurig in kaart gebring sodra 'n noodtoestand afgekondig is, elke stap van die reis sal ingewikkeld of ingewikkeld wees. PLA -oorlogshandleidings waarsku soldate dat wolkekrabbers en rotskante staaltoue tussen hulle sal vasdraai om helikopters te verstrengel tonnels, brûe en oorgange sal met ammunisie toegerus word (sal eers op die laaste moontlike oomblik vernietig word) en gebou word nadat dit in die digte stedelike stad van Taiwan gebou is Die kern sal omskep word in klein afskuwings wat bedoel is om Chinese eenhede in uitgerekte gevegte oor elke stadsstraat te lok.
Om die werklike sterkte van hierdie verdediging te verstaan, moet u dit voorstel soos 'n PLA -grunt dit sou ervaar. Soos die meeste privates, is hy 'n plattelandse seun uit 'n arm provinsie. Hy is sy hele lewe lank meegedeel dat Taiwan heeltemal en noodlottig deur die Chinese mag verduister is. Hy sal gretig wees om die separatiste op hul plek te plaas. Tog sal gebeure nie uitwerk soos hy hom voorgestel het nie. In die weke voor die oorlog ontdek hy dat sy ouer neef - wie se betalings hul grootouers op die platteland van Anhui ondersteun - haar werk in Sjanghai verloor het. Alle bankgeldoorplasings uit Taipei het gestop, en die miljoene Chinese wat by Taiwanese ondernemings in diens is, het hul salarisse opgeskort.
Ons privaat vier die opening van vyandelikhede in Shanwei, waar hy deur 'n opleidingskursus van drie weke gejaag word oor gevegte in die onheilspellende en onbekende oerwoude van die suide van China. Teen die tyd het die PLA hom in 'n mediaonderbreking geplaas, maar daar kom steeds gerugte binne: Gister is gefluister dat die vertraging van tien uur in hul treinrooster niks te doen het met 'n oorweldigende vervoerstelsel en alles wat met Taiwanese saboteurs te doen het nie. Die gefluister van vandag berig dat die bevelvoerder van die 1ste Marine Brigade in Zhanjiang vermoor is. Mense sal mense wonder of kragonderbrekings werklik 'n poging is om krag te bespaar vir die oorlogspoging.
Maar teen die tyd dat hy die verhooggebied in Fuzhou bereik, is die mite van China se onoorwinlikheid deur meer as gerugte verpletter. Die grys ruïnes van Fuzhou se PLA -kantore is sy eerste inleiding tot die terreur van missielaanval. Miskien troos hy hom daaroor dat die salvo's wat uit Taiwan kom, nie ooreenstem met die hoeveelheid salpe wat daarheen streel nie - maar abstraksies soos hierdie kan net soveel doen om gebroke senuwees op te wek, en hy het nie tyd om homself gewoond maak aan die skok. As gevolg van 'n skrikwekkende ontploffing, word sy vertroue dat die Chinese weermag hom veilig kan hou, weggebreek.
Die laaste, verskriklikste salvo kom terwyl hy aan boord gaan - hy is een van die gelukkiges wat 'n voet op 'n behoorlike amfibiese aanvalsboot sit, nie 'n burgerlike vaartuig wat in die elfde uur tot oorlogsgebruik omgeskakel is nie - maar dit is slegs die eerste van vele gruwels op die waters. Sommige vervoer word gesink deur Taiwanese torpedo's, vrygestel deur duikbote wat vir hierdie dag in reserwe gehou is.Airborne Harpoon-missiele, afgevuur deur F-16's wat die veiligheid van grotte, kernvrye bergbunkers vir die eerste keer in die oorlog verlaat, sal ander vernietig. Die grootste slagoffers sal egter deur seemyne ​​veroorsaak word. Mynvelde na mynvelde moet deur elke skip in die vloot oorgesteek word, ongeveer 8 kilometer breed. As gevolg van die onstuimige golwe van die seestraat, kan ons grom niks anders doen as om te bid dat sy skip veilig oor die weg kom nie.
As hy land nader, neem die sielkundige druk toe. Die eerste vaartuig wat die oewer oorsteek, sal bereik word, soos navorsing uit Easton se navorsing toon, met 'n skielike vlammuur wat uit die water uit die kilometers olievulde pypleiding daaronder gesink word. Terwyl sy skip deur die vuur kom (hy is gelukkig dat ander rondom dit in seevalle vasgespyker of verstrengel is), staar hy in die gesig wat Easton beskryf as 'n kilometer se "skeermesdraadnette, haakplanke, velafskilferende planke, doringdraad heinings, draadhindernisse, spykers, landmyne, teen-tenkversperringsmure, teen-tenkhindernisse ... bamboespieke, gekapte bome, vragmotors en vragmotors. "
In hierdie stadium hang sy veiligheid grootliks af of die Chinese lugmag in staat was om te onderskei tussen werklike artillerie -stukke van die honderde loketikens en dummy -toerusting wat PLA -handleidings meen dat die Taiwanese weermag geskep het. Die kans is teen hom: Soos Beckley opgemerk het in 'n studie wat verlede herfs gepubliseer is, in die Golfoorlog 1990-1991, het die 88,500 ton munisipaliteit wat deur die koalisie gelei is, nie 'n enkele Irakse raketlanseerder vernietig nie. Die NAVO-veldtog van 78 dae wat op Serwiese lugverdediging gemik was, het slegs daarin geslaag om drie van Serwië se 22 mobiele missielbatterye te vernietig. Daar is geen rede om te dink dat die Chinese lugmag 'n hoër suksessyfer sal hê as dit gerig is op die mobiele artillerie en missielverdediging van Taiwan nie.
Maar as ons grunt die aanvanklike leemte op die strand oorleef, moet hy steeds deur die belangrikste Taiwanese weermaggroepe, 2,5 miljoen gewapende reserviste wat versprei is in die digte stede en oerwoude van Taiwan, en myle van myne, valstrikke en puin. Dit is 'n enorme ding om te vra van 'n privaat persoon wat geen persoonlike ervaring met oorlog het nie. Dit is selfs 'n wonderlike ding om dit te vra van 'n privaat persoon wat naïef geglo het in die onoorwinlikheid van sy eie leër.
Hierdie skets maak sin vir die angs wat die PLA -offisierhandleidings uitdruk. Hulle weet dat oorlog 'n geweldige waagstuk sou wees, selfs al sou hulle dit net aan mekaar erken. Tog maak dit ook sin vir die party se gewelddadige reaksies op selfs die kleinste wapenverkope aan Taiwan. Hul passie verraai hul angs. Hulle verstaan ​​wat Westerse somberheid en doemers nie doen nie. Amerikaanse ontleders gebruik terme soos 'volwasse presisie-staking-regime' en 'oorlog teen toegang en ontkenning van gebiede' om tegnologiese neigings te beskryf wat dit baie moeilik maak om vloot- en lugmag naby vyandelike kus te projekteer. Koste bevoordeel die verdediging: Dit is baie goedkoper om 'n skipdodende missiel te bou as om 'n skip te bou.
Maar as dit beteken dat die Chinese weermag die Amerikaanse magprojeksie teen 'n fraksie van Amerika se koste kan teenstaan, beteken dit ook dat die demokrasieë wat aan die Oos -Asiatiese rand grens, Chinese aggressie teen 'n fraksie van die PLA se koste kan afskrik. In 'n era wat verdediging bevoordeel, het klein nasies soos Taiwan nie 'n PLA-grootte begroting nodig om die Chinese weg te hou nie.
Niemand hoef hierdie boodskap meer te hoor as die Taiwanese self nie. Tydens my reise na Taiwan het ek 'n punt daarvan opgesoek om dienspligtiges en loopbaansoldate op te spoor en onderhoude met hulle te voer. Hulle pessimisme is tasbaar. Hierdie morele krisis in die geledere weerspieël deels die ernstige wanbestuur van die dienspligstelsel, wat selfs gretige Taiwanese patriotte ontnugter gelaat het met hul militêre ervaring.
Maar net so belangrik is die gebrek aan kennis wat gewone Taiwanese het oor die sterkte van hul eilande se verdediging. In 'n onlangse peiling is bevind dat 65 persent van die Taiwanese 'geen vertroue het' in hul militêre vermoë om die PLA te weerhou nie. Afwesig van 'n kragtige veldtog wat bedoel is om die publiek in te lig oor die ware kans op suksesvolle militêre verset, beoordeel die Taiwanese mense waarskynlik die veiligheid van hul eiland op gebrekkige statistieke, soos die verminderde aantal lande wat formele betrekkinge met Taipei in plaas van Beijing onderhou. Die geplande veldtog van die PLA is spesifiek ontwerp om 'n gedemoraliseerde Taiwanese weermag te oorweldig en te weerhou. Die belangrikste slagveld is moontlik die gedagtes van die Taiwanese self. Defeatisme is 'n meer gevaarlike bedreiging vir die Taiwanese demokrasie as enige wapen in die wapens van China.
Beide Westerlinge en Taiwanese behoort meer optimisties te wees oor die verdediging van Taiwan as wat nou normaal is. Ja, die Taiwanese weermag stel voor dat hy sy vyand slegs twee weke na die landing kan weerhou - maar die PLA ook glo dat dit die oorlog sal verloor as dit die Taiwanese magte nie binne twee weke kan verslaan nie! Ja, die verskil tussen die militêre begrotings aan beide kante van die seestraat is groot en word steeds groter - maar die Taiwanese het nie gelykheid nodig om Chinese aggressie af te weer nie. Al wat hulle nodig het, is die vryheid om die soort wapens aan te skaf wat inval ondenkbaar maak. As die politieke stryd in die sale van Washington opgelos kan word, het die party nie die mag om die stryd aan die oewers van Taiwan te bedreig nie.
Tanner Greer is 'n skrywer en strateeg in Taiwan. Twitter: @Scholars_Stage
Hoe 'n oorlog teen China die Verenigde State kan lamlê
Redakteur se nota: Dit is deel twee van 'n tweedelige reeks oor hoe 'n Amerikaanse en China-oorlog oor Taiwan kan lyk. U kan deel een hier lees.
Sodra China besluit het om militêre mag te gebruik om Taiwan te herenig, sal hul eerste optrede geheime optrede wees wat bedoel is om stilweg die grondslag te gee vir die aanval op hul belangrikste gevegsmagte. Die eerste aksie wat daarop dui dat 'n volgehoue ​​oorlog begin is, is 'n aanvanklike, groot stortvloed ballistiese missiele wat oor die seestraat skree op verskeie burgerlike en militêre teikens. As dit eers gebeur, gebeur alles teen 'n warp spoed.
Die eerste raketversperring is gerig op kritieke infrastruktuur en wil Taiwan se vermoë om op die Chinese aanslag te reageer, vernietig. Hulle sal militêre vliegvelde teiken om dit onbruikbaar te maak, probeer om vliegtuie op die grond te vernietig, veral diegene met die vermoë om bevel en beheer uit te voer en om ander wapens (soos AWAC-tipe vaartuie) missielbote en Aegis-tipe vernietigers tydens hul geboorte te rig. lug- en raketbatterye op die grond.
"Ons waarsku diegene ' Taiwan se onafhanklikheid ' elemente – diegene wat met vuur speel, sal hulself verbrand, en Taiwan se onafhanklikheid beteken oorlog. "
— Woordvoerder van die Chinese ministerie van verdediging Wu Qian
In die vroeë oggendure van die geveg is Taiwanese troepe geskok, verward, het hulle nie duidelike kommunikasie nie en veg hulle agter en van voor op die strande. China se aanvanklike doelwitte is om ten minste een van die drie vliegvelde te beveilig en een of meer strandlandings aan die einde van die eerste gevegsdag te vang. As hulle dit doen, sal hulle 'n kans kry om 'n lugbrug en 'n strandlandingsplek oop te maak waardeur hulle meer en meer materiaal met beperkte opposisie kan gooi. Net soos by die landings in Normandië in 1944, is die verdedigers byna onmoontlik om te wen sodra die indringermag by die strand deurbreek.
Die verweerders se hoofdoel is om alle Chinese pogings op die eiland so vinnig as moontlik te identifiseer en te vernietig, beheer oor alle vliegvelde te behou en die strande onneembaar te hou. As China nie daarin slaag om die uitklophou binne die eerste 48 uur te beland nie, sal dit waarskynlik sy pogings moet oorskakel na 'n drastiese toename in die gebruik van ballistiese en kruisraketten, vegvliegtuie en bomwerpers, en skip-tot-wal missiele na probeer om 'n opening by een of meer strandlandingsones af te dwing. Hulle sal probeer om die eiland deur brute geweld te oorweldig.
As Taiwan daarin slaag om grootskaalse aanvalle op die strand of deur middel van lugaanvalle of lugaanvalle te voorkom, neem hul kans om die inval te stuit dramaties toe. Maar hulle is steeds nie uit die bos nie. As China na twee weke se geveg nie die strand kan binnedring nie, kan hulle oorgaan na 'n beleëringsmentaliteit, waarin hulle voortgesette bombardemente op die eiland sal voortgaan, maar teen 'n verminderde tempo terwyl hulle 'n vlootblokkade in werking stel.
As dit goed gaan met Taiwan, is dit heeltemal moontlik dat dit China kan verhinder om strandhoofde teen hul verdediging oop te maak. 'N Vlootblokkade sal egter moeiliker wees om te oorkom. Sonder enige vermoë om die missiele en ander ammunisie wat hulle bestee, te vervang, is daar geen manier om hul gewondes medies te ontruim of om olie in te voer om hul oorlogskepe aan te dryf, hul gepantserde voertuie aan te dryf en elektrisiteit op te wek nie - om nie te praat van die bevolking nie.
Alhoewel Taiwan die PLA -weermag ernstige skade kan berokken, is dit onwaarskynlik dat China se vermoë om die skade op te neem en verliese te vervang - terwyl 'n blokkade gehandhaaf word - genoeg is om die uiteindelike nederlaag te voorkom. Die hoop van Taipei dat die VSA deur te lank te hou, op die een of ander manier in die wiele gery sal word.
Beperkings op Amerikaanse reaksie
Soos admiraal Philip Davidson in die onlangse getuienis van die kongres gesê het, sal dit Amerikaanse skepe in Alaska 17 dae neem om Taiwan 21 dae van die Amerikaanse weskus af te bereik. Die aanval van Beijing sal 'n kennisgewing sonder kennisgewing verg om die vermoë van die Taiwanese verdediger om hul posisies te bemin, te verminder, maar moontlik is die groter doel om te verseker dat die Amerikaanse vloot en lugmag platvoetig vasgevang word en nie in staat is om effektief te reageer nie.
Om selfs 'n kans op sukses te hê, moet die Amerikaanse magte in die Stille Oseaan -streek maande hê om voor te berei. Hulle sal die personeel se krag tot byna 100%moet vergroot, al hul skepe en vliegtuie moet bestry en ten volle moet voorsien wees van oorlogsmunisie en brandstofvoorrade. Enige tekorte in personeel, skepe en vliegtuie sal van ander teaters herontplooi moet word om die Stille Oseaan se vloot- en lugvlote tot volle kapasiteit te bring. Nie een hiervan is moontlik met 'n verrassingsaanval deur Beijing sonder kennisgewing nie-en hierdie kwesbaarheid sal die Amerikaanse president in 'n werklike toestand plaas.
Krisis in die situasie kamer van die Withuis
Op die oomblik dat die eerste verslag die Situation Room bereik, sal die Withuis 'n krisisreaksiespan van senior adviseurs bymekaarkom om die situasie te ontleed en oor moontlike reaksies te debatteer. Sommige sal voorstel dat die president onmiddellike langafstand-raketaanvalle teen Chinese invalslucht- en vlootmagte moet beveel in 'n poging om die verdedigers te help.
Ander kan voorstaan ​​dat die Chinese basisse die inval ondersteun. China sal Biden waarskynlik waarsku dat enige aanval op China-gepaard gaan met raketaanvalle op Amerikaanse stede met konvensionele strydkoppe (nog steeds baie dodelik). Soos Mike Sweeny onlangs vir Defence Priorities geskryf het, sal sulke aanvalle op teikens op die Chinese vasteland die Chinese binnelandse gehoor teen die Verenigde State laat opvlam om die druk op 'n kernreaksie te verhoog. Die risiko dat 'n oorlog tussen Washington en Beijing tot kernkrag eskaleer, is hoër as wat baie mense verstaan.
Maar die president sal geweldige druk ondergaan om militêr op te tree in die lig van Chinese aggressie. Taiwanese amptenare sal beslis 'n beroep op die VSA doen om in te gryp. Diegene in die Verenigde State wat reeds Chinese havik is, sal byna beslis 'beperkte' militêre vergelding voorstaan. Hulle sal redeneer dat Washington nie passief kan bystaan ​​terwyl China 'n toonaangewende demokratiese land in Asië insluk nie. Om te weier om op te tree, kom neer op Neville Chamberlain se berugte versoening in München en moedig China aan om ander lande militêr te probeer verower.
In alle eerlikheid sou sulke kommer nie sonder verdienste wees nie. Maar Biden se vermoë om militêr te reageer, sou baie meer beperk wees as wat algemeen verstaan ​​sou word. As die kongres oorlog verklaar teen China of Biden die bevoegdheid gee om 'n militêre aanval te begin, is die beste om 'n relatief min vaartuig missiele los te laat en 'n paar langafstand-bombardemente van plaaslike basisse te bestel. Dit het 'n mate van impak, maar is onvoldoende om die inval van China te stop.
"Die vloot van China word beskou as 'n groot uitdaging vir die vermoë van die Amerikaanse vloot om beheer oor die blou water in die westelike Stille Oseaan te behaal en in stand te hou."
—Congressional Research Service ontleding
Om volgehoue ​​operasies ter ondersteuning van Taiwan se verdediging te onderneem, sal dit die Amerikaanse vloot en die lugmag maande neem om die oorlogsteater behoorlik te betree. As ons probeer om ons weermag in 'n geveg te jaag, sodra dit Taiwan kan bereik, sou dit byna selfmoord wees, aangesien ons in 'n suboptimale toestand na die geveg sou kom, maar nie met die nodige hulpbronne nie-en die volle swaarkry van die Chinese lug en vloot in die gesig sou staar. magte (wat ongeveer dubbel die grootte van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot is).
Net so belangrik, die PRC se lug- en vlootmagte het al lankal planne om 'n Amerikaanse mag te beveg wat Taiwan gestuur het om te veg en het talle rekenaarsimulasies en veldoefeninge uitgevoer. Ons sou in die minderheid, uit voorbereiding en sonder vuur gewees het terwyl ons teen 'n gemotiveerde vyand veg wat in 'n eksistensiële stryd beskou word. Onlangse in die VSA gebaseerde rekenaarsimulasies kom tot soortgelyke gevolgtrekkings.
Ons vloot "kry sy esel daaroor" in een scenario waarin 'n geveg teen China oor Taiwan en die lugmag ondersoek word, "gaan vinnig verloor." Kortom, as Biden die weermag haastig na Taiwan se verdediging stuur, kan hy ons na ons grootste vlootnederlaag in ons geskiedenis stuur. As die president se militêre adviseurs hom oortuig om militêre teikens op die vasteland aan te val, kan die resultate sampioenwolke oor Amerikaanse stede wees. Gelukkig is daar egter beter opsies vir Biden om nie dooie Amerikaners te betrek nie.
Behoud van die Amerikaanse militêre mag, handhawing van veiligheid en vryheid
As China met geweld na geweld gaan om Taiwan met geweld in te neem, is die Amerikaanse regering se belangrikste prioriteit om Amerikaanse veiligheid, vryheid en voorspoed te beskerm. As Biden die versoeking weerstaan ​​om onmiddellik te reageer, kan hy die magsbalans dramaties in Amerika se guns terugskuif deur 'n realistiese en haalbare diplomatieke en militêre strategie aan te neem wat China isoleer, weerstaan ​​en bevat.
As China dwaas genoeg is om sy toekoms te waag deur Taiwan aan te val - en Amerika slim genoeg is om uit die oorlog te bly - sal die PRC ernstig verswak word van sy huidige status. Die Verenigde State is al geruime tyd die voorstander van Taipei om 'n verdedigende vesting te bou wat enige Chinese poging om buitensporig binne te val, duur sou maak. As daar iets is, moet ons Taiwan aanmoedig om hul verdediging verder uit te brei.
Selfs al sou China daarin slaag om Taiwan onvoorbereid te vang, sou die verrassing nie volledig wees nie, en sou Taipei steeds die moontlikheid hê om weerwraakaanvalle teen die Chinese te begin. Anders as die Verenigde State, sou Taiwan geen aansporing hê om die aanvalle op die vasteland te weerstaan ​​nie, en sou dit die vliegvelde van die vasteland, vlootbasisse, vuurpyl- en raketlanseerplekke en doelwitte van die Chinese verdedigingsbedryf aanval.
Hulle sou ook 'n paar Chinese oorlogskepe suksesvol laat sink, 'n paar vegvliegtuie uitslaan en duisende van hul troepe vernietig. Die netto resultaat van selfs 'n suksesvolle aanval sou die PLA in die steek laat, wat hul vermoë om oorlog te voer ernstig verswak as Taiwan op een of ander manier 'n oorname van eiland sou verhinder, die PLA dekades sou terugstel en die Volksrepubliek self die risiko loop om binnenshuis te val. In elk geval sou Amerika se voordeel bo China aansienlik toeneem, ons vermoë om Amerikaanse belange wêreldwyd te beskerm, is steeds ongeëwenaard en ons mense bly in volle vryheid.
Boonop sou ons dan dekades tyd hê om ons verdediging van Guam tot Hawaii na die Weskus te verhoog-sou dit nodig geag word-om te verseker dat China nooit, selfs dekades in die toekoms, 'n aanval oor die Stille Oseaan kon slaag nie.
Kortom, deur ons uit die oorlog teen China en Taiwan te hou, sou ons nie net ons huidige sterkte behou nie, maar ook ons ​​nasionale veiligheid sterker. Omgekeerd, as ons onnosel in ons stryd ingaan, sal ons ten minste ernstige skade aan ons weermag opdoen, wat ons nasionale veiligheid oor die hele wêreld in groter gevaar stel, in die ergste geval, Amerikaanse stede kan jare lank in radioaktiewe afval smeul tot kom.
Maak nie saak hoe 'n mens dit bereken nie, die stryd teen China oor Taiwan sal Amerikaanse belange en veiligheid benadeel sonder om eers die potensiaal vir voordeel in te hou. Ons moet die versoeking weerstaan ​​om op te tree uit die veronderstelling dat ons altyd kan kies om te veg omdat ons altyd sal wen. Die toekoms van ons land hang moontlik daarvan af om dit reg te kry.
'Vat die olie'
Trump se onttrekking van Amerikaners uit Sirië na sy ooreenkoms met Erdoğan was van korte duur. Amerikaanse troepe het uiteindelik weer ingetrek, onder meer na gebiede naby die Turkse grens wat nou deur die Russe bewaak word. Trump het herhaaldelik beweer dat hul missie was om 'die olie te neem' of om die 'olie -gebied' te bewaak.
Sen Lindsey Graham (R – SC) en ander valke het die belofte van oliewins gebruik om Trump te verkoop op hul planne om Amerikaanse troepe in die streek te hou, volgens Mouaz Moustafa, uitvoerende direkteur van die Siriese Emergency Task Force, wat hom beywer vir die Siriese opposisie in Washington.
"As jy die baba medisyne wil voer, sit jy die medisyne in lekkergoed of iets. Dit is wat met die olie gebeur het," het Moustafa in November 2019 vir my gesê. "Dit is soos: 'O, wil u die olie neem? Ja, neem die olie. Ons moet die olie neem. ' Dit het uiteindelik die rede geword dat hy iemand daar sou hou. "
Die werklike olie in die streek is nie veel werd nie. Syriese petroleumproduksie het selfs voor die burgeroorlog gedaal, en die Islamitiese Staat het op sy hoogtepunt slegs $ 1,5 miljoen per dag uit die putte van Deir al-Zor gemaak.
Maar die ligging daarvan is belangrik. Deir al-Zor lê reg langs die kontaklyn tussen die SDF en die Assad-regime. Deur die 'oliestreek' sowel as die Amerikaanse basis by Al-Tanf te hou, kan Amerikaanse magte Iran se militêre toevoerlyne aan twee verskillende kante omring. Dit maak Iraanse magte in Sirië kwesbaar vir 'n aanval deur Amerikaanse magte of bondgenote.
Assad is ook sensitief oor die olie, want sy regime het probleme ondervind om in sy mense se brandstofbehoeftes te voorsien. Russiese huursoldate het die SDF namens Assad in Februarie 2018 aangeval om die olievelde in Deir al-Zor (sonder sukses) te probeer inneem.
Om sake ingewikkelder te maak, word buitelandse ondernemings verbied om olie te hanteer onder Europese en Amerikaanse sanksies. Die Siriese Koerdiese ministerie van olie is dus gedwing om op smokkelaars staat te maak, wie se lekkende opgaartenks en raffinaderye in die agterplaas 'n ernstige bedreiging vir die volksgesondheid geword het.
Die situasie het gelyk asof dit in April 2020 kan verander, toe die Amerikaanse ministerie van finansies 'n spesiale sanksievrystelling verleen aan 'n onbekende onderneming genaamd Delta Crescent Energy.Jeffrey en Rayburn vergader toe met politici in die naburige Irakse Koerdistan om die opening van 'n roete vir Delta Crescent Energy te bespreek, Die Nuwe Republiek later berig.
Graham en Pompeo het uiteindelik die besprekings openbaar gemaak tydens 'n senaatverhoor in Julie 2020. "Ek het gister met generaal Mazloum gepraat, met die SDF," het Graham gesê. "Blykbaar het hulle 'n ooreenkoms met 'n Amerikaanse oliemaatskappy gesluit om die olievelde in die noordooste van Sirië te moderniseer. Ondersteun jy dit?"
'Ons is,' het Pompeo geantwoord. 'Die ooreenkoms het 'n bietjie langer geneem, senator, as wat ons gehoop het, en nou is ons besig om dit in werking te stel.
James Cain, vennoot van Delta Crescent Energy, vertel Politiek dat die doel van die onderneming was "om die produksie weer te kry waar dit was voor die burgeroorlog en sanksies." Maar daar was 'n probleem: die Siriese Koerde, wat die land beheer, was nie heeltemal aan boord nie. Ahed Al Hendi, 'n Siries-Amerikaanse aktivis wat saam met die SDF werk, noem Pompeo se aankondiging voortydig. Abed Hamed al-Mehbash, die Arabiese medevoorsitter van die burgerlike administrasie van die SDF, het slegs aan die plaaslike media gesê dat hy van plan is om 'versoeke deur baie Russiese en Amerikaanse ondernemings' te bestudeer.
Mazloum Abdi, die Koerdiese generaal, het later bevestig Al-Monitor dat Delta Crescent Energy betrokke was in die noordooste van Sirië, maar het gesê dat gesprekke 'stadig vorder'.
Die SDF het geweet dat die aankondiging van 'n olieooreenkoms met Amerika - en niemand anders nie - uitdagend sou wees. Dit was inderdaad so. Assad se ministerie van buitelandse sake het die ooreenkoms vinnig veroordeel as 'n plan om 'olie van Sirië te steel' en ''n aanval op die soewereiniteit van Sirië'.
In Augustus 2020 het 'n Iraanse gesteunde milisie vuurpyle afgevuur op 'n olieveld in Sirië wat deur die VSA beheer word. Dieselfde week het pro-Assad-gewapende mans by 'n kontrolepunt in Qamishli, naby die Turkse grens, 'n skietgeveg met Amerikaanse troepe uitgevoer.
Die week daarna het 'n Russiese pantservragmotor in 'n Amerikaanse humvee vasgery en minstens vier Amerikaners beseer. Russiese en Amerikaanse troepe in Sirië het voorheen gespanne ontmoetings met mekaar gesien, maar dit was die eerste gewelddadige botsing tussen die twee leërs.
Rusland en Iran het die botsings nie direk met die olieooreenkoms verbind nie, maar die boodskap was duidelik: 'n Meer gevestigde Amerikaanse teenwoordigheid in Sirië sal harder weerstand bied.
Volgens 'n verslag van September 2020 deur Eva Kahan by die Institute for the Study of War, het Rusland, Iran en Turkye ook in die geheim steun gegee aan Arabiese opstandelinge teen die SDF in Deir al-Zor. Rusland hoop om die onstabiliteit te gebruik "om senior SDF -leierskap te dwing om 'n nuwe ooreenkoms in Sirië te aanvaar wat Amerikaanse magte beperk of uitwerp," het Kahan geskryf. Met ander woorde, die voortgesette Amerikaanse teenwoordigheid het Rusland daartoe gelei om 'n goeie, slegte polisieman met die Koerde te speel.
Verskeie plaaslike leiers is reeds dood in geheimsinnige skietvoorvalle. In reaksie op die geweld, het Amerikaanse magte hul teenwoordigheid in Sirië versterk deur Bradley Fighting Vehicles en gevorderde radarstelsels in September te ontplooi.
Die een slegte besluit na die ander het tot die huidige situasie gelei. Die mislukte Amerikaanse poging om Assad uit te neem, het gehelp om die ruimte oop te maak vir die Islamitiese Staat, wat eers verslaan is toe die VSA daarop gemik was om Koerdiese magte te ondersteun. In plaas daarvan om die Koerde toe te laat om hul winste te konsolideer en met Assad te onderhandel, het die VSA probeer om dit as gevolmagtigdes teen Assad te gebruik en vinnig geld uit hul olie te verdien. Die situasie het beide Turkye en Assad se bondgenote woedend gemaak, wat veroorsaak het dat hulle hul verskille opsy sit en hul visie daarop toespits om die teenwoordigheid van die VSA uit te skakel.
Amptenare van die nasionale veiligheid het voortdurend grootse doelwitte bereik, selfs al het die Amerikaanse hefboomfinansiering verbrokkel. 'Dit is nie 'n moeras nie,' het Jeffrey tydens 'n geleentheid in Mei 2020 by die Hudson Institute gesê. 'My taak is om dit 'n moeras te maak vir die Russe.' Hy het later 'die dooiepunt wat ons saamgestel het' geprys as ''n stap vorentoe' in die streek.
Soos Rayburn verduidelik tydens 'n geleentheid in Junie 2020 aangebied deur die Washington Institute for Near East Policy, dink Trump -amptenare dat hulle sanksies kan gebruik om "die [Assad] -regime toegang tot internasionale finansiële markte te weier totdat 'n politieke oplossing bereik kan word." Pro-Assad en opposisie-onderhandelaars vergader in Genève om te werk aan 'n nuwe Siriese grondwet, hoewel die SDF en die Koerde nog nooit by die gesprekke ingesluit is nie.
Maar Ford - die voormalige Amerikaanse gesant wat op die harde manier geleer het dat Iran en Rusland waarskynlik nie hul belange in Sirië sou laat vaar nie - is skepties dat Amerikaanse ekonomiese sanksies genoeg sal wees om Assad te druk om enigiets te aanvaar. 'Ek dink ons ​​probeer iets doen met gereedskap wat nie die gewenste resultate lewer nie,' sê hy. "Hulle kan die hel uit die Assad -regering straf. Hy gee niks oor sy mense nie!"
Siriërs het die afgelope paar maande te kampe gehad met massiewe inflasie, brandstoftekorte en broodlyne, benewens 'n stygende koronaviruskrisis. ('N Bankkrisis in die nabygeleë Libanon is deels die skuld vir hul ellende.) Maar dit is onwaarskynlik dat die VSA die ekonomiese druk sal ophef: die Kongres het nog meer sanksies aanvaar wat daarop gemik is om buitelandse heropboubeleggings te weerhou ingevolge die Caesar Syria Civilian Protection Act van 2019.
Die Biden -administrasie mag ook nie ander aspekte van die strategie verander nie.
Antony Blinken, die genomineerde president vir die minister van buitelandse sake, het in Mei 2020 'n toespraak gehou by die Meridian-groep waarin hy sy benadering tot Sirië uiteensit. 'Elkeen van ons - en ek begin by myself - wat in die laaste administrasie verantwoordelik was vir ons beleid in Sirië, moet erken dat ons misluk het,' het hy gesê. "Ons het nie daarin geslaag om 'n gruwelike lewensverlies te voorkom nie. Ons het nie daarin geslaag om groot verplasing van mense, intern in Sirië en natuurlik ekstern as vlugtelinge, te voorkom nie. Dit is iets wat ek vir die res van my dae sal saamneem."
En tog was sy voorskrif meer dieselfde.
Blinken beweer dat die Verenigde State steeds 'hefpunte' het, insluitend troepe op die grond naby olieryke streke en die vermoë om hulpbronne vir die heropbou van Sirië in te samel, wat volgende keer tot beter uitkomste kan lei. Hy het aangevoer dat Amerikaanse leiers ''n soort politieke oorgang moet eis wat die begeertes van die Siriese volk weerspieël' en het gesê dat dit 'feitlik onmoontlik' is om hulle voor te stel dat die verhouding met Assad se regering normaliseer.
Hof, 'n ander president van die Obama-administrasie, glo dat die Verenigde State die SDF-gebied kan verander in 'n 'aantreklike alternatief vir Assad' vir alle Siriërs. Amerikaanse diplomate kan dring daarop aan dat hierdie nuwe regering Sirië se setel by die Verenigde Nasies sal oorneem terwyl Amerikaanse magte bly om 'n 'stabiliserings' -missie uit te voer en' die Iraniërs en die regime en die Russe uit te hou '. ("Ons het ook die vermoë om met groot effek en geweld militêr op die regime te reageer as dit 'n program van massamoord begin hervat," sê Hof. "Ons kan baie skade berokken met kruisraketten.")
Maar Ford wil hê Amerika moet op hierdie stadium fokus op die 'enigste nuttige dinge wat ons kan doen': om vlugtelinge te help wat uit die burgeroorlog vlug en om 'n soort ooreenkoms met die Russe te onderhandel 'wat die Koerde in staat sal stel om hulself in vrede te regeer .
Ford hou onlangs van die skryf van Robert McNamara, die Amerikaanse minister van verdediging tydens die Viëtnam -oorlog, wat later 'n kritikus van die oorlogspoging geword het. 'Viëtnam was 'n probleem wat ons uiteindelik nie kon oplos nie,' sê Ford. 'Dit is presies waar ek nou met Sirië is.'
Matthew Petti is 'n navorsingsassistent by die Quincy Institute for Responsible Statecraft en Fulbright -kollega 2021–22.
Die distrikte Shamulzayi, Mizan, Obe, Qush Tepa, Dila Wa Khushamand, Dehyak, Khuwaja Omari en Bilchiragh beteken miskien nie veel vir u nie, maar dit is slegs enkele van die onlangse oorwinnings van die ANDSF in die rigting van hul finale oorwinning. 'N Afgaande offisier in 'n geveg wat die huidige Afghaanse militêre beleid verstaan, sê:' Die ANDSF is stewig onder beheer van die Afghaanse regering. Hulle staan ​​gereed om voort te gaan om die nasie te beskerm teen alle bedreigings. Dit is tyd dat die Taliban die olyftak aanvaar wat die Afghaanse regering aanbied. " Die Afghaanse weermag en die polisie neem korrupsie nasionaal aan, en met biometriese vermoëns, vind hulle die laaste van die 'spooksoldate'. Daar is baie sterk ANDSF -leiers in die geledere wat die beste leiers kies om professionaliteit te bevorder.
Dit was nog altyd die oorlog van die Afghaan om te wen. Die doel sedert die oprigting van die ANDSF was om hulle ruimte te gee om vaardig en professioneel te word. Die ANDSF is nou die krag, en elke dag verwyder die NAVO -koalisie meer steun. Die Taliban het erken dat hulle nie kan wen nie en vredesgesprekke is aan die gang. Wees geduldig, vredesgesprekke op die Koreaanse skiereiland duur steeds voort.
Fokus moet wees op langtermynondersteuning van ANDSF. Wapenstilstand om burgerlike ongevalle te verminder, is 'n belangrike volgende stap vir die opbou van vertroue, wat direkte gesprekke tussen die Taliban en die Afgaanse regering tot stand bring. Dit is nou moontlik tyd om spesifieke Pakistaanse burgers wat Taliban -militante ondersteun, ekonomies te sanksioneer.
Die oorlog in Afghanistan - net soos alle oorloë - is lelik, dikwels wreed en baie onvoorspelbaar. Elke leier wat polities of militêr die stuur neem, sal statistieke ontwikkel. Die veelvuldige presidente en generaals wat by hierdie lang oorlog betrokke was, het die beoordeling van die oorlog baie verwarrend gemaak. Ek voel party dae verward.
Moraal is die belangrikste maatstaf in elke oorlog vandag wat die ANDSF het en die Taliban nie. Ek sien geen aanduidings dat die ANDSF die vermoë om dag of nag offensief 365 dae per jaar te verloor, sal verloor nie.
Die ANDSF was nog altyd die sleutel tot oorwinning. Of die NAVO Afghanistan as ''n oorwinning' 'kan aanspraak maak, is nie ter sake nie. 'N Duursame vrede wat die Afghaanse republiek en menseregte beskerm vir alle oorwinnings. Op die oomblik wen die Afghaanse mense deur hul ANDSF -kampioene, en die Taliban en Pakistan weet dit, ek het gedink jy moet ook
Jason Criss Howk is 'n afgetrede militêre offisier wat sedert 2002 byna uitsluitlik aan Afghanistan gewerk het. Hy het deur die jare talle generaals, diplomate en leiers van die Afghaanse regering adviseer. Hy leer en praat oor godsdienstige verdraagsaamheid, konflikoplossing en nasionale veiligheidskwessies. @jason_c_howk
Hoe skadelik was dit nie?
Die oorlog het Korea verwoes. Geskiedkundiges het gesê dat tussen drie miljoen en vier miljoen mense dood is, alhoewel daar nog nooit vaste syfers gemaak is nie, veral nie deur die Noord -Koreaanse regering nie. Tot 70 persent van die dooies was moontlik burgerlikes.
Verwoesting was veral skerp in die noorde, wat onderworpe was aan jare lange Amerikaanse bombardemente, onder meer met napalm. Ongeveer 25 persent van die bevolking voor die oorlog was dood, het professor Cumings gesê, en baie van die oorlewendes het onder die grond geleef teen die einde van die oorlog.
'Noord -Korea is platgeslaan,' het hy gesê. 'Die Noord -Koreane beskou die Amerikaanse bombardement as 'n Holocaust, en elke kind word daaroor geleer.'
Skade was ook wydverspreid in Suid -Korea, waar Seoul vier keer van eienaar verander het. Maar die meeste gevegte het plaasgevind in die noordelike of sentrale dele van die skiereiland rondom die huidige gedemilitariseerde sone, wat die lande verdeel, het professor Cumings gesê.
Die wêreld het nou 'n hele jaar lank 'n omwenteling deur 'n pandemie verduur, en die naskokke sal voortduur lank nadat die meeste mense uiteindelik die entstof teen Covid-19 ontvang het. U kan dus sê dat dit nie tyd is om die perde bang te maak deur 'n ander gevaar uit te lig nie. Net soos niks sê dat as 'n tragedie 'n gesin een keer tref nie, dit nie weer kan doen nie, vra die Kennedys, sodat die noodlot op genade kan wees as dit kom by tydelike bedreigings.
Die Raad vir Buitelandse Betrekkinge het 'n nuwe verslag deur twee gerespekteerde staatsamptenare gepubliseer, wat aandring op die dreigement van die risiko van konflik tussen China en die VSA oor Taiwan. Die gebied, 90 myl van die kus van China en deur 24 miljoen mense bewoon, is nie 'n land nie, maar was dekades lank 'n nie -amptelike Amerikaanse protektoraat.
𠇍ir 2020, " skryf Robert D. Blackwill en Philip Zelikow, ȁ Ons het geglo dat daar 'n krisis oor Taiwan aan die bou is en dat dit die gevaarlikste vlampunt ter wêreld word vir 'n moontlike oorlog waarby die VSA betrokke was , China en waarskynlik ander groot magte
Die Withuis stem blykbaar saam. President Joe Biden het 'n virtuele ontmoeting gehou met die leiers van Australië, Indië en Japan en die eerste beraad van die sogenaamde Quad sedert 2017. Sekretaris van die Staat, Antony Blinken en sekretaris van verdediging, Lloyd Austin, gaan Japan en Suid besoek Korea volgende week in Alaska, sal Blinken die eerste administratiewe gesprekke met die Chinees in die administrasie hê. reg van deurgang deur die Taiwanestraat.
Die nuwe ontleding van Blackwill, wat 'n magdom hoë regeringsposisies beklee het, waaronder adjunk -nasionale veiligheidsadviseur van president George W. Bush, en Zelikow, die uitvoerende direkteur van die 9/11 -kommissie, kom nie te laat nie. "Taiwan, " skryf hulle, "it is een van die suksesvolste samelewings op aarde.
Maak nie saak dat dit moontlik is om te voorkom dat so 'n kragopwekking kernkrag word of selfs 'n algemene konflik word nie: die ekonomiese uitval sou verskriklik wees. 'N Botsing tussen China en die Weste sou byna seker kuberaanvalle veroorsaak, selfs al skiet niemand gewere af nie.
Volgens die New York Federal Reserve kan 'n groot kuberaanval op die Amerikaanse finansiële stelsel 2,5 keer per dag 'n bruto binnelandse produk kos. 'N Onderbreking wat deur die internet veroorsaak word deur slegs 15 Amerikaanse state, kan tot $ 1 biljoen dollar skade kos, om nie eers te praat van baie sterftes as gevolg van ontwrigting van gesondheidsorg, verkeer en nywerhede nie, dui op 'n voorspelling deur Cambridge University en Lloyds.
Toevallig, net voor die studie van die raad gepubliseer is, het ek 'n e -pos ontvang van 'n Australiese strategie -ghoeroe wat gevra het: '#Hoe beoordeel u die kanse om deur hierdie dekade te kom sonder 'n krisis in Taiwan? " Hy het self gedink: arm .
'N Paar jaar gelede, gedurende 'n tydperk waarin ek China gereeld besoek het, het ek getref hoe gereeld gewone Chinese die kwessie van Taiwan aan die orde stel. Hulle besorgdheid weerspieël jare se staats propaganda. Westerlinge moet verstaan ​​dat president Xi Jinping, soos met toenemende frekwensie, met saffers rammel, opregte volksondersteuning kry. Taiwan wek die soort sentiment onder sy mense op wat Kuba 60 jaar gelede onder Amerikaners gehad het en kyk waar die storie amper geëindig het.
Xi het twee jaar gelede gesê dat China sy uiterste bes sal doen om vreedsame hereniging te bewerkstellig. Maar hy het bygevoeg: "Ons verloën nie die gebruik van geweld nie en behou die opsie voor om alle nodige maatreëls te tref. Blackwill en Zelikow neem hom op sy woord:
China is nou in 'n vooroorlogse tempo van politieke en militêre voorbereidings. Ons bedoel nie dat ons weet dat China op die punt staan ​​om 'n oorlog aan te pak nie. Ons sien eenvoudig dat die Chinese regering aksies onderneem wat 'n land sou doen as dit in 'n vooroorlogse modus sou beweeg. Polities berei dit voor en kondisioneer sy bevolking op die moontlikheid van 'n gewapende konflik.
Xi het moontlik nog nie besluit of hy drastiese optrede teenoor Taiwan gaan veroorsaak nie. Maar China se aggressiewe gedrag in die Suid -Chinese See, en in geskille met Indië en Japan, toon 'n hoë toleransie vir risiko.
Daar is wettige vrese dat China sal probeer om die vermeende Westerse swakheid en wanorde te benut om die Taiwan -geskil op sy eie voorwaardes af te sluit. Na vier jaar se oproep deur president Donald Trump, het die Biden-administrasie 'n deurdagte strategie nodig teenoor Beijing, waarna bondgenote in Amerika al lankal gevra het.
Vir meer as vier dekades het die VSA 'n beleid van strategiese onduidelikheid oor Taiwan gehandhaaf. Washington het Beijing nie uitgelok deur die een China -beginsel wat president Richard Nixon 'n halfeeu gelede aanvaar het, te betwis nie. Selfs Trump het in Augustus 2020 uitdruklik geweier om Amerikaanse magte te verbind om die eiland te verdedig as dit aangeval word, en slegs gesê: " China weet wat ek gaan doen. "
In die belangrikste gedeelte van die verslag van die Raad oor buitelandse betrekkinge, waarsku die outeurs teen 'n uitdruklike belofte van die VSA om sy eie magte te pleeg in geval van 'n Chinese inval. In plaas daarvan versoek hulle die Taiwanese hulp om hul eie verdediging, wat verval het, te versterk. Die huidige vermoëns van Taipei bied geen geloofwaardige afskrikmiddel vir 'n verrassingsaanval van die vasteland nie. Sulke hulp sou onder meer die verskaffing van 'n netwerk van sensors en missiele insluit wat 'n tripwire kan bied, tydverdediging, soortgelyk aan wat die Weste vir Berlyn in die Koue Oorlog voorberei het.
Baie in die Taipei -leierskap aanvaar dat hulle kan staatmaak op 'n vinnige en oorweldigende Amerikaanse militêre reaksie op Chinese aggressie. Tog het 'n voormalige stafhoof van die eiland se weermag, admiraal Lee Hsi-ming, hierdie strategie korrek uitgedaag en gesê: 'Al wat ek kan hoor, is dat die Verenigde State sal ingryp. Watter rede is daar om te glo dat die Verenigde State die lewe van hul eie kinders sal opoffer om Taiwan te verdedig? My beste kans is my eie krag om mense te keer om my te boelie. "
Dit is 'n herhalende swakheid van die Amerikaanse buitelandse beleid om kursusse vir ander lande te bepaal, dikwels met min of geen konsultasie met bondgenote nie. Deur twee dekades van besluitneming in Indochina, byvoorbeeld, is geen Viëtnamese leier uitgenooi na die belangrikste vergaderings in Washington nie. Die studie van die Council on Foreign Relations voer aan dat die onafhanklikheid van Taiwan slegs beskerm kan word deur 'n diplomatieke en militêre strategie met verbintenisse van Australië, Suid -Korea en veral Japan. Die Australiërs hoef nie wakker te word nie: hulle ly diplomatieke mishandeling en Chinese teistering na hul hewige kritiek op die onlangse gedrag van Beijing.
Die Japannese beweeg stadig weg van hul verwerping van herbewapening na die Tweede Wêreldoorlog. Hulle erken die behoefte om Chinese vloot- en militêre inisiatiewe in staat te stel, of ten minste af te skrik, nie ten minste teen die betwiste Senkaku -eilande nie. Blackwill en Zelikow skryf: "Ons glo dat Japan 'n gewelddadige Chinese oorname van Taiwan as 'n bedreiging vir die lewensbelange van Japan, selfs vir die toekomstige onafhanklikheid en bestaan, sou beskou. "
Dit lyk belangrik en welkom dat Biden se eerste belangrike buitelandse besoeker aan die Withuis na bewering die eerste minister van Japan, Yoshihide Suga, sal wees. wat volgende maand kan plaasvind.
Taiwan word uitgesluit van baie internasionale organisasies, die status van die waarnemer deur die Wêreldgesondheidsorganisasie ontken en lidmaatskap van die kriminele inligtingsuitruil Interpol, omdat sulke liggame nie bereid is om wrywing met Beijing te veroorsaak nie. Die raadsverslag spoor die VSA aan om 'n bilaterale handelsooreenkoms met Taipei te sluit, en dit ook te integreer in die Omvattende en Progressiewe Ooreenkoms vir Trans-Stille Oseaan-vennootskap, wat die VSA onder die Trump-administrasie laat vaar het.
'N Leser van die Blackwill-Zelikow-verslag wat nie Taiwanese of Amerikaanse is nie, kan 'n groot weglating van die 65 kommerwekkende bladsye opmerk. Die skrywers beklemtoon nêrens 'n kwessie wat in die res van die wêreld groot is nie: die moontlike geldigheid van Chinese aansprake.
Twee eeue lank was Taiwan onder Chinese heerskappy totdat dit in 1895 deur Japan in beslag geneem is as deel van sy groter Asiatiese grondgryp. In 1945, toe die Japannese weggeneem is, huiwer Washington nie om Formosa, soos dit destyds bekend was, aan China se nasionale nasionalistiese leier, Chiang Kai-shek, Amerika se voorste Asiatiese kliënt, te lewer nie.
In 1949, toe Chiang 'n nederlaag onder die leiding van Mao Zedong in die burgeroorlog van China gely het, het die generalissimo saam met sy oorblywende ondersteuners na Formosa teruggetrek en dit 'n persoonlike stigting gemaak. Hy het die mite van sy eie legitimiteit as president van die hele China gehandhaaf, slegs danksy die mag van die Amerikaanse vloot, wat dit vir Beijing se magte onmoontlik gemaak het om hom af te sit. Tot sy dood in 1975 het Chiang en sy Kuomintang -party Taiwan as 'n diktatuur regeer, streng deur die krygswet gereguleer.
Tog, in 1972, het Nixon China besoek, en sewe jaar later het die VSA die Chinese Kommunistiese Party te laat erken as die wettige regering. Sedertdien is die VSA formeel verbind tot die "One China " -beleid, terwyl hulle steeds die minderheidsreg van die Taiwanese op outonomie bevestig.
Die krygswet van Taiwan is in 1987 afgeskaf. Die afgelope kwarteeu was dit 'n lewendige demokrasie. Dit onderskryf godsdienstige diversiteit en gedra hom as 'n verantwoordelike internasionale akteur. Die tegnologiese prestasies daarvan is opmerklik, veral op die gebied van chipvervaardiging, waarin dit 'n dekade voor China is.
Die vraag is vandag of die menseregte van die Taiwanese en die ekonomiese triomf van hul samelewing gehandhaaf kan word teen die ongeduld van Xi om beheer uit te oefen.
Byna drie dekades gelede het China en Brittanje 'n "one nation, twee stelsels " -verdrag onderteken, wat bepalings daarstel vir die oorhandiging van Hongkong aan Beijing in 1997. 'n ligte aanraking dat die verdragsvoorwaardes gerespekteer word, al was dit net om Chinese ekonomiese belange te dien. Hierdie hoop is in die wiele gery. Beijing het die vryhede en die reg op Hongkong tot semi-outonomie verbreek.
Die mense van Taiwan het inderdaad ag geslaan, hulle is ontsteld. Hulle wil vriendelike betrekkinge met die vasteland hê, vanweë die noue kulturele band, sowel as hul eie selfbehoud. Die onlangse rekord van Xi gee egter die duidelikste waarskuwing dat as Taiwan weer aan Beijing onderwerp word, sy inwoners net so wreed bestuur sal word as die res van China en 1,4 miljard mense.
Kan die wense en menseregte van die Taiwanese bevolking seëvier oor die mag en ystere wil van die nuwe China? Blackwill en Zelikow twyfel nie daaraan dat hoewel Washington direkte uitlokking moet vermy, dit ook probeer om 'n militêre en politieke realiteit te skep wat die prys verhoog van 'n afdwinging van die vasteland wat te hoog is om selfs vir Xi aanvaarbaar te wees.
Hulle noem die presedent van Tsjeggo -Slowakye, wat Brittanje en Frankryk toegelaat het dat Hitler tussen Oktober 1938 en Maart 1939 in paaiemente beslag lê op die regte van die etniese Duitse minderheid van die land. Die les wat Hitler huis toe geneem het uit die berugte ooreenkoms wat in München gesluit is, was dat aggressie 'n paar maande later betaal is, dat hy Pole binnegeval het. Brittanje en Frankryk, wat besef het dat sy eise onversadigbaar was, verklaar toe laat oorlog.
Die skrywers voer aan dat, net soos die lot van Tsjeggo -Slowakye in 1938 deur Brittanje se gebrek aan wil om dit te beveg, die toekoms van Taiwan nou afhanklik is van Amerikaanse sterkte en konsekwentheid van die doel. Ek is as historikus nie oortuig van hierdie vergelyking nie. Die verhouding tussen China en Taiwan is nie analoog met die verhouding tussen Duitsland en Tsjeggo -Slowakye nie. Laasgenoemde was 'n onafhanklike land, en die meerderheid daarvan het min sosiale en kulturele verwantskap met sy veroweraars gehad. Die VSA vind dit dalk moeilik om die res van die wêreld te oorreed om 'n hoë middag saam met Beijing in die stad te bly, onuitspreeklik lelik, al sou 'n Beijing -oorname van Taiwan dit wees.
Boonop maak die omstandighede wat veroorsaak is deur die pandemie en die diepgaande politieke verdeeldheid in Amerika dit moeilik, miskien onmoontlik, vir die Biden -administrasie om met oortuiging op buitelandse beleid te fokus. Die moeilikste deel van die raadsverslag se aanbevelings wat gevolg moet word, is die herbewapening van Taiwan sonder om 'n gewelddadige reaksie van China op te jaag.
Die diplomatieke dialoog tussen Washington en Beijing het amper gebreek, veral omdat China se verteenwoordigers so onbeskof en aggressief geword het, blykbaar nie geïnteresseerd in kompromieë nie. Daar is geen hoop op 'n groot winskopie tussen die twee partye nie, maar hulle moet weer aan die praat kom, al is dit net om standpunte te verduidelik.
Die beste kans om 'n Chinese aanval af te weer, is beslis nie militêr nie. Selfs al roep die Withuis die wil op om Amerikaanse magte teen Chinese aggressie te pleeg, sal dit moontlik nie die oorhand kry in die agterplaas van Xi 's nie. Die doel moet afskrikking wees, met die fokus op ekonomiese aansporings vir verbeterde Chinese betrekkinge met die VSA. 'N Gedwonge besetting van Taiwan sal 'n groot koste vir alle partye inhou.
Ongelukkig suggereer die onlangse geskiedenis dat die onderdrukking van Uighur -Moslems in Wes -China, byvoorbeeld, Xi bereid is om ekonomiese pyn te verduur en internasionale mishandeling af te skud om die Chinese mag te laat geld en uit te brei. Die wêreld sal gelukkig wees om aan 'n Taiwan -kragmeting te ontsnap. Of ons Blackwill en Zelikow se voorskrifte aanvaar of nie, dit is reg dat die VSA dringend sy opsies moet afstof om 'n dreigende bedreiging die hoof te bied.
Dit is wat sou gebeur in 'n oorlog tussen Noord- en Suid -Korea
Deesdae lyk dit asof lande mekaar nie binnedring soos vroeër nie. Dit lyk net asof hulle eerder klein, geheime aanvalle doen of bloot 'n vyandige regering omverwerp.
Lande val nog steeds mekaar binne. Ethiopië het Somalië binnegeval in 2006. Israel het dieselfde jaar Libanon binnegeval. Amerika het Irak binnegeval omdat … goed, net omdat. Maar die wêreld se mees onlangse invalle is nie regtig uitgevoer met die idee om 'n gebied werklik te annekseer nie.
Goed, almal behalwe hierdie man se invalle.
Tog is daar baie kruitvat: Indië teen Pakistan, Iran teen Saoedi -Arabië, of China teenoor al sy bure. En dan is daar ook die Koreaanse Skiereiland - die mees onstabiele situasie in die land teenoor die land ter wêreld.
Na byna 70 jaar van vyandigheid, 'n konstante oorlogstoestand (daar was nooit 'n werklike einde van die oorlog nie, slegs 'n wapenstilstand en#8230 en Noord -Korea het uitgetrek daardie in 2013), en die voortgesette gewelddade tussen die twee, hier is 'n situasie wat te eniger tyd kan opblaas.
Dit is eintlik die bedreiging van wydverspreide onderlinge vernietiging wat die konflik nie laat kook nie. Die Koreaanse Oorlog van 1950-1953 was 'n ramp vir beide kante, en die feit is grootliks wat die Noord-Koreaanse militêre beleid dryf. Dit is wat die mense aanhou om die regime te ondersteun: vyandigheid teenoor die VSA en Suid -Korea.
Noord -Koreane onthou die oorlog eerstehands of deur die verhale van hul grootouers. Die geveg tussen die Noord- en Suid -Koreaanse magte was besonder brutaal, en daar is gevolglik geen rede om te glo dat geen van die partye vandag slae sou kry nie.
Oor 'n tydperk van ongeveer drie jaar het ons ongeveer 20 persent van die bevolking doodgemaak, en generaal Curtis LeMay, hoof van die Strategiese Lugkommando tydens die Koreaanse Oorlog, het aan die kantoor van die lugmag gesê Geskiedenis in 1984.
Beide lande beskik oor aansienlike militêre mag. Suid -Korea het een van die magtigste militêre groepe ter wêreld, met 3,5 miljoen troepe. Noord -Korea het 5 miljoen troepe met nog 5 miljoen wat in 'n uitgerekte oorlog kan veg. Die Noord -Koreaan Songun beleid beteken dat die weermag eerste kom in terme van voedsel, brandstof en ander materiaal voordat dit aan die algemene bevolking gegee word. Verpligte diensplig (vir 'n werwing van tien jaar) beteken dat die meeste Noord-Koreane militêre ervaring het.
Die Noorde spog ook met 605 gevegsvliegtuie en 43 vlootraketbote, maar die (Noord-Koreaanse People's Air Force 's se talrykste vegter is die subsoniese MiG-21, wat die eerste keer in 1953 gedebuteer het. Hul nuutste model is die verouderde MiG- 29, en dit dateer uit die 1970's. En hulle is almal gewapen met die munisipaliteit van die oorlog in die Viëtnam-oorlog.
Wat militêre tegnologie betref, vervaag Noord -Korea in vergelyking met die Suide. Suid -Korea is een van die mees tegnologies gevorderde lande ter wêreld.
Die BBP in die suide is 50 keer groter as die noorde en hulle bestee byna vyf keer soveel as Noord -Korea aan verdediging. Aangesien dit nie kan voortgaan met tradisionele gevegswapens nie, versterk die Noorde sy onkonvensionele oorlogsvermoëns, insluitend chemiese en kernwapens, saam met die ballistiese missiele om dit te lewer. Dit kan nie die wapens per lug aflewer nie, want hulle verouderde lugmag sou 'n maklike keuse wees vir die Amerikaanse F-22 Raptor-eskader op die skiereiland.
Die noorde word ook belemmer wat alliansies betref. Tydens die Koreaanse oorlog is die Koreaanse kommuniste tot by die Yalu -rivier gedruk. Dit was eers nadat die Chinese ingegryp het met massiewe mannekrag en materiaal dat die kommuniste enige teenaanval kon vorm. Chinese ingryping vir die Noorde is deesdae op sy beste twyfelagtig, gegewe sy uitgebreide buitelandse ekonomiese bande.
Trouens, dit kan selfs in China se beste belang wees om Noord -Korea self binne te val, om 'n buffersone tussen China en 'n ineengestorte Noord -Koreaanse regering of erger nog Amerikaanse troepe reg op die grens te gee.
Terwyl Suid -Korea 'n noue bondgenootskap sluit met die Verenigde State, wat 30,000 eie troepe daar het, 3,800 in Japan en 5,700 op Guam, asook belangrike lug- en vlootmagte in die streek.
'N Noord -Koreaanse aanval op die Suide sou 'n paar dae lank 'n geringe voordeel in verrassing en inisiatief bied. Geallieerde magte sal onmiddellik reageer, maar die Noorde sal steeds die inisiatief hê.
Die afgetrede weermaggeneraal James Marks skat dat hulle hoogstens vier dae lank die inisiatief sou hê. Toe die eerste oorlog in die gedemilitariseerde sone begin is, was die DMZ nog nie so verdedig as vandag nie. Niemand het die aanval verwag nie en die grootste deel van die Amerikaanse troepe is na Japan teruggetrek.
Vandag is 'n aanval oor die 38ste parallel (die Noord-Suid-grens, waarlangs die lyne verdeel is) gelykstaande aan 'n stadige, slypende, waarskynlik plofbare dood.
Suid -Koreaanse vuiste is nie die enigste dinge wat hier gebalde is nie.
Noord -Korea sal met artillerie en vuurpyl afvuur vanaf posisies op die noordelike hange van die berge net oorkant die grens. Die Noorde het die grootste artilleriemag ter wêreld met 10 000 stukke in hul arsenaal. Die grootste deel van hierdie magte is aan die grens, met 'n groot deel van die res rondom Pyongyang en naby Nampo, die plek waar hul elektrisiteitsproduserende dam geleë is.
Dit is waarskynlik dat die Suid -Koreaanse hoofstad Seoul, net 35 kilometer van die grens af, die eerste teiken sou wees en sou verwoes word in die openingslaaie. Met die artillerie aan die noordekant, weggesteek in die berge, sal daar min waarskuwing wees vir 'n aanval en Amerikaanse en Suid -Koreaanse lugmag sal probleme ondervind om die Noord -Koreaanse lugverdediging deur te dring.
Lugoperasies sal moeilik wees, want die noorde hou streng lyne van lugweerpistole en raket-tot-lug missielstelsels. Pyongyang self is 'n vesting van Noord -Korea. Spesiale operasionele magte van Noord -Korea sou via duikbote langs beide kuste en deur tonnels ingegrawe word wat onder die DMZ gegrawe is (baie is in vorige jare gevind).
Volgens die jongste berigte sal hulle spesiale operasies gebruik om chemiese aanvalle en vuil bomme in die suide te lewer. Hulle het ook beduidende biologiese wapens in die noorde wat hulle op hul eie burgers getoets het.
Die Noorde sal ook slaapagente in die Suide aktiveer om missiel- en artillerievuur te rig. Suid-Koreaanse intelligensie beraam dat tot 200,000 spesiale operateurs in die Noord-Koreaanse weermag is wat opgelei is om teen Taliban-agtige opstande te veg.
Die Amerikaanse lugbates in die gebied sal lug superioriteit oor die streek vestig, lugverdediging vernietig, probeer om die artillerie- en missielbatterye uit te haal en dan die noordelike bevel- en beheerelemente te vernietig.
Geallieerde lugmag sal infrastruktuur soos brûe en paaie, veral die verenigingsweg wat die hoofstad in Pyongyang met die grens verbind, teiken om te verseker dat die noordelike magte nie effektief binne hul eie land kan beweeg nie. Die VSA sal ook humanitêre lugdruppels buite die groot stede maak om nie -stridendes uit die stede te trek en die doelwitte van die regime baie makliker te maak.
Na die konvensionele gevegte is die vraag of Noord -Korea sy kernwapens gaan gebruik. Na raming het dit tot agt wapens en ballistiese rakettegnologie wat Amerikaanse en Suid -Koreaanse magte in die Koreaanse skiereiland, Japan, en tot by Guam kan bereik.
Kenners kan egter nie bevestig dat die Noorde ooit 'n plofkop op enige van sy missiele suksesvol gebruik het nie. As die Noorde sy kernarsenaal gebruik, is kernwraak uit die VSA 'n vergete gevolgtrekking, veral as Amerikaanse magte die geleentheid kry om die grootste deel van die kernwapens van die Noorde te vernietig.
In 'n onlangse oorlogswedstryd in die Pentagon teen die fiktiewe land Noord -Brownland, 'n land wie se dinastiese gesinsregime kernwapens gehad het wat tydens 'n ineenstorting van die regime herstel moes word, het bevind dat Amerikaanse troepe nie goed gevaar het om die wapens terug te kry nie. . V-22 Osprey-vliegtuie is afgesny van die res van die geallieerde magte en omring deur die vyand.
Die gevolg was dat die Verenigde State deur die platteland sou moes veg na die geraamde van 100 kernverwante terreine in die noorde. In totaal het dit die VSA 46 dae en 90 000 troepe geneem om die wapens te beveilig.
Uiteindelik sou die Noorde - ondanks vroeë suksesse - verloor. Hulle sou massiewe verwoesting met konvensionele wapens in Seoul en naby die grensgebiede kan veroorsaak. Die tol op burgerlikes sal waarskynlik groot wees as hulle hul biologiese en chemiese voorraad gebruik, en nog meer as hulle die kernarsenaal gebruik. Spesiale magte sal waarskynlik hul kere in die grensgebiede laat ontplof uit vrees dat hulle gevang word om suid te trek.
Die VSA sou vinnig lug superioriteit vestig terwyl grondmagte die swaar verdedigde DMZ -gebied omseil. Sodra die artillerie- en raketbatterye verwyder is, sou die gevorderde tegnologie, mobiele wapens, helikopterondersteuning en lugmag die groot infanterieformasies en hul gepaardgaande taktieke van die Tweede Wêreldoorlog vinnig oorweldig. Die moeilikste deel van die onderwerping van Noord -Korea sou wees om die Koreaanse volk te verenig en om te sorg vir die agtergeblewe en waarskynlik honger bevolking van die Noorde.
Die moeilikste deel van die onderwerping van Noord -Korea sou wees om die Koreaanse volk te verenig en om te sorg vir die agtergeblewe en waarskynlik honger bevolking van die Noorde.
Die Amerikaanse en Suid -Koreaanse regerings wil dalk net die noorde in die steek hou in plaas daarvan om die regering heeltemal te oorskry. 'N Navorsingsartikel van RAND Corporation uit 2013 beraam die koste van eenwording tot $ 2 triljoen dollar. Dit is nie net om te betaal vir die
Dit is nie net om te betaal vir die oorlog nie, maar ook vir voedsel vir die bevolking en die herstel van al die infrastruktuur wat die Kim-regime die afgelope meer as sestig jaar nagelaat het. Genl. Marks glo dat die noorde en suide slegs kort aanvalle op mekaar sal gebruik, wat 'n oorlog op groot skaal onwaarskynlik maak.
Gestrand en brandend nadat dit deur Japannese bomme en torpedo's getref is, sou die Nevada herbou word, gemoderniseer en dien as 'n vuursteunskip in die invalle van Normandië, Suid-Frankryk, Iwo Jima en Okinawa. (Nasionale Argief)
Luitenant Lawrence Ruff, USS Nevada's kommunikasiebeampte, het daardie Sondag vroeg opgestaan. Hy het die vorige aand na die fliek van die skip opgedaag en beplan om kerkdienste op die hospitaalskip by te woon Troos. Sedert sy oordrag na Nevada, het hy aan boord geleef as 'n geografiese bachelor, en het sy vrou aan die Weskus agtergelaat. Hulle het albei besluit dat die lewe op die eilande, hoewel dit idillies was, te onseker en moontlik gevaarlik was vir 'n gesin. Toe hy op die dek kom, stap Ruff weer 'n dag in die paradys binne. Hoë wolke hang oor die Koolau -bergreeks in die ooste, maar die son het die grootste deel van die vroeë oggend bewolk. Luitenant Ruff het saam met vader Drinnan in die boot gestap Troos. Die twee amptenare het op 'n rustige manier oor Pearl Harbor geslaap Troos's akkommodasie leer kort voor 07:00 wag Ruff in die beamptes se sitkamer terwyl vader Drinnan help met die voorbereiding vir dienste.
Admiraalman E. Kimmel, opperbevelhebber van die US Pacific Fleet (CINCPAC), het die meeste van sy skepe daardie Sondag in die hawe gehad. Terwyl sy vliegdekskepe op see was om vliegtuie na sommige van die Amerikaanse eilande in die Stille Oseaan te vervoer, het hy gevoel dat dit verstandig sou wees om sy oorblywende skepe onder die beskermende dekking van vliegtuie op die land te hou. Neste van vernietigers het saamgedrom, vasgemaak aan vasmeerboeie om die hawe. Die groter kruisers en hulpmanne het alleen gery of die beperkte kaapplek by die vlootstasie beset. Die hart van die vloot, sewe slagskepe, het op hul vasmeerplekke oos van Ford -eiland gery. 'N Agtste slagskip, Pennsylvania, rus op blokke in droogdok nr. 1.
Terwyl die kleiner skepe saggies in die wind geswaai het, was die groot-groot, groot slagskepe onaangeraak deur die kronkelende water.In die atmosfeer van toenemende spanning met Japan, wou admiraal Kimmel sy vloot vir enige gebeurtenis konsentreer. Vir die offisiere en mans beteken Sondag in die hawe vakansie -roetine, met vryheid vir die meeste mans en verminderde werkskedules vir diegene wat waghou. Namate die tropiese hitte styg en die wolke terugtrek, beloof die 7de Desember 1941 'n uitstekende dag vir ontspanning.
Nevada het Fox 8 alleen op die noordoostelike punt van die lyn van slagskepte beset. Op 583 voet lank en 29.000 ton, Nevada en sy susterskip Oklahoma was die kleinste en oudste. Tog het elkeen 'n kragtige hoofbattery van 10 14-duim-gewere. Twaalf vyfduim gewere, vier sesponder lugweergeweer en agt .50 kaliber masjiengewere bied beskerming teen lugvaart. Ses Bureau Express-olieketels het 'n paar Parsons-turbines aangedryf wat 25.000 as-perdekrag lewer vir 'n topsnelheid van 20,5 knope.
Terwyl luitenant Ruff wag dat die dienste begin, kyk die reveille verder Nevada koper gepoleer, ontbyt weggejaag en die voormiddag horlosie wakker gemaak. Die assistent -kwartiermeester van die horlosie het vaandel, vaandrig Joseph K. Taussig, jr., Die voormiddagbeampte van die dek, wakker gemaak. Hy hoef die horlosie eers om 07:45 af te skakel en het genoeg tyd gehad om aan te trek en ontbyt te eet.
Vaandel Taussig was afstammelinge van 'n trotse vlootgesin. Sy vader en naamgenoot het die eerste Amerikaanse oorlogskepe na die Eerste Wêreldoorlog na Europa gelei. Destroyer Squadron 8 's het ses skepe skaars in Ierland aangekom na 'n rowwe Noord -Atlantiese gang toe die Britse vise -admiraal sir Lewis Bayly vra wanneer hulle beskikbaar sou wees. Kommandant Taussig antwoord vol vertroue: "Ons is nou gereed, meneer." Voorwaar 'n goeie voorbeeld vir die jong Taussig.
Taussig het die horlosie onmiddellik om 07:45 afgehaal. Sy eerste plig van die dag was om kleure om 08:00 uit te voer. 'N Band en 'n kleurwag van 23 lede, met die regte vakansiekleure vir Sondag, staan ​​gereed. Taussig moes presies die leiding volg van die teenwoordige senior offisier, admiraal William R. Furlong, op die mynveër Oglala. Op die regte sein sou hulle die nasionale vaandel agter en die blou, wit sterretjiek vorentoe lig en die volkslied tegelyk speel. Taussig was vasbeslote om hierdie seremonie op presiese militêre wyse uit te voer. Die res van die horlosie was maklik in vergelyking. Die eerste oproep na kleure klink om 7:55. Min op die dek het die vliegtuie opgemerk wat om die hawe gons. Die horlosie het om 08:00 gekleur, die vlae het opgegaan en die orkes het gespeel. Slegs wat hulle gedink het as 'n onbedagsame weermagvliegtuig wat laag oor Battleship Row brul, het die seremonie bederf.
Maar dit was nie 'n swak tydbeperking van die weermag nie. Om 07:40 het Japanse vlootvliegtuie onder leiding van bevelvoerder Mitsuo Fuchida Kahuku Point, die noordelikste punt van die eiland Oahu, genader. Daar het die hoofmag in kleiner aanvalsgroepe ingebreek, wat elkeen na sy primêre doelwit gegaan het. Fuchida, in 'n Nakajima B5N-torpedobomwerper, het die hoëvlakbomwerpers vergesel. Nevada was sy vliegtuig se teiken. Torpedo-bomwerpers, duikbomwerpers en hoëvlakbomwerpers het om 07:50 noordwes van Kaena Point gevorm. Vyf minute later het die eerste bomme op beide skepe en op die oahu -installasies van Oahu begin val. Halfpad deur die " Star-Spangled Banner " aan Nevada, het die eerste bom op die seevliegtuigoprit van Ford Island ontplof.
Nog 'n paar op die hakke van die eerste ontploffing. 'N Torpedo het die USS getref Arizona, net voor Nevada. Terwyl die B5N -torpedobomwerper (later die geallieerde kodenaam van Kate gegee) agtertoe kom Nevada, sy agterste skut het die stert gespuit, die vlag versnipper, maar dit was ongelooflik dat hy die streng rye bandmanne ontbreek. Deur skok, dissipline of gewoonte het die orkeslede die volkslied voltooi voordat hulle na hul gevegstasies gejaag het. Skepe ' klaxons klink oor die hele hawe, gemeng met die gekerm van lugaanval-sirenes van die nabygeleë vliegvelde. Rook uit brande en bespuiting van byna-gemis verduister die besienswaardighede van skutters wat hul monte in aksie bring.
Vaandel Taussig jaag deur die pers van mans na sy gevegstasie in die stuurboord -lugvaartdirekteur. Van daar het hy die leiding geneem Nevada's verdedigende vuur. Die gereeld bemande voor- en agterkant .50-kaliber masjiengewere het gebabbel, en 'n enkele vyfduim geweer het geblaf. Taussig het sy klanke met selfone aan die net gekoppel en hom met die ander lugvaartstasies verbind. Hy het baie van hulle reeds op die spel gekry. Aan die begin van die aanval was 'n vyfduim-houer beman vir sy daaglikse stelseltoets. Taussig het rustig bevele gegee terwyl hy sy direkteur van teiken na teiken gelei het, maar die stelsel was onvoldoende om soveel aanvallers te hanteer. Verbaasde mans skarrel van onder af op en sukkel in hul klere. Kort na 8 uur was die meeste gewere beman en afgevuur, maar het geen goeie algehele koördinasie nie. Ten spyte van die verwarring, NevadaDie kanonniers het reeds beweer dat 'n paar vyandelike vliegtuie neergeskiet is, waaronder 'n torpedobomaanvaller by die hawe. Mariene privaat Peyton McDaniel het 'n rukkie gestop om te kyk hoe 'n torpedo op die skip lê. Alhoewel hy verwag het dat dit die skip in twee sou breek, Nevada net gebewe en ietwat na die hawe gelys.
Toe het 'n projektiel in die geweerdirekteur van Taussig vasgejaag, deur sy bobeen gegaan en die ballistiese rekenaar stukkend geslaan. In skok het die vaandel geen pyn gevoel nie. Sy been was stukkend, en sy linkervoet was onder sy oksel. Taussig het afwesig kommentaar gelewer "Dit is 'n helse plek om 'n voet te wees. "
Taussig het sy besering geïgnoreer en ontruiming geweier, en probeer weer beheer oor die geweerhouers kry. Alhoewel die gewere nog steeds in die plaaslike beheer kon skiet, het Taussig geweet dat dit baie meer effektief sou wees in die gerigte modus. Die meeste van die verbindings tussen sy regisseur en die stuurboordgewere is onderbreek, maar die gewonde vaandel gee steeds visuele waarnemingsverslae oor sy klankaangedrewe telefone.
Ver hierbo het kommandeur Fuchida sy bomwerpers langs Battleship Row gelei. Alhoewel die lugvliegtuigvuur geleidelik toegeneem het, bars die meeste doppe ver onder sy vliegtuie. Die geweervuur ​​en langdurige wolke het die aanvallers gefrustreer, en Fuchida se bombardier het berig dat hy nie kon sien nie Nevada. Ander vliegtuie het soortgelyke probleme gerapporteer, hoewel sommige daarin geslaag het om hul bomme te laat val. Aangesien weerstand steeds grootliks ondoeltreffend was, wou Fuchida nie met die aanvalle jaag nie, en hy het sy aanklagte in 'n wye kring oor Honolulu gelei om nog 'n keer te hardloop. Dit het slegs 'n paar minute geneem, maar op die tweede pas was die noordelike punt van Battleship Row nog steeds verduister, hierdie keer deur die vlam en dik, olierige rook van Arizona. Wanhoop van 'n duidelike skoot op Nevada, Het Fuchida sy vlieënier beveel om na 'n ander skip te probeer.
Luitenant Ruff onthou dat hy vir homself gesê het: 'O, 'n gekke vlieënier het wild geword, en#8221 toe hy die eerste ontploffing hoor Troos. 'N Rukkie later hoor hy 'n brul en jaag betyds na die stuurboord -koepel om te sien Arizona ontplof in 'n vlammetjie. Hy het vader Drinnan agtergelaat en een van hulle beveel Troos's begin, en stuur die stuurman terug na Nevada. Die bootjie het oor die rokerige hawe geloop, maar dit was ongeskik. Ruffend bo die gedruis lei Ruff die stuurman onder Nevada's agteruit vir beskerming teen laagvliegende aanvallers. Oomblikke later skarrel hy op met die akkommodasie leer na die kwartdek.
Ruff bevind hom te midde van 'n volskietse skietoorlog. Minute daarna Arizona is getorpedeer, 'n spoedige Kate wat 'n mens laat loop het Nevada, skeur 'n 45-by-30-voet gaping in sy boog. Die kanonniers het moeite gedoen om 'n groot volume vuur te handhaaf, maar dit lyk asof die Japannese vliegtuig straffeloos aanval. Sekerings wat op 'n te lae hoogte gestel is, het veroorsaak dat vyfduim skulpe onder baie van die aanvallers ontplof het. Gebrek aan koördinasie verminder die algehele effektiwiteit. Ruff sien net 'n blik hiervan toe hy onderstebo na sy algemene kwartaal in die radio sentraal gaan. Onderweg het hy by Ensign "Pops " Jenkins by sy skadebeheerstasie naby die kombuis verbygery, maar hulle het niks meer as 'n oogopslag uitgeruil nie. Ruff loop in die gang af en loop deur waterdigte deure. Hy redeneer dat met kaptein Francis Scanland en die uitvoerende beampte aan wal, luitenant -kmdt. Francis Thomas, die bevelvoerder, het al die hulp nodig gehad wat hy kon kry. Hoewel onseker was oor die ligging van Thomas, het Ruff besef dat radiocentrales onder die huidige omstandighede nie 'n groot rol sou speel nie. Hy verander rigting en gaan na die navigasiebrug. Daar, hoër en meer blootgestel, kon Ruff die intense hitte en rook daaruit voel Arizona.
Toe hy die brug bereik, het Ruff die hoof van die kwartiermeester, Robert Sedberry, op die stasie gevind. Toe die aanval begin, het Chief Sedberry op eie inisiatief ingenieurswese beveel om voor te berei om aan die gang te kom. Sedert Nevada het die een ketel altyd aan die stoom gehou, dit kon uitkry as die meeste van die ander groot skepe by yskoue rus en nie kon nie. Ruff het saam met Sedberry die voorbereiding van die brug, die opstel van kaarte en die identifisering van sigbare bakens vir 'n hardloop na die see gemaak. Admiraal Furlong het die vloot reeds so gou as moontlik beduie om te sortie. Nie een van die groter skepe het dit nog probeer nie.
Sluit kommunikasie met bevelvoerder Thomas in Nevada' se interne beheerstasie, diep in die ingewande van die skip, het Ruff die toestande aan die bokant uiteengesit. Hy het Thomas ingevul oor die afwisselingssein en sy gereedheid op die brug. Thomas het sy hande vol, teenvloei om reg te stel NevadaHavenlys, stuur brandbestrydingspanne om die skip en hou toesig oor die voorbereidings van ingenieurswese om aan die gang te kom. Ruff stel voor dat Thomas dinge onder die dekke hanteer terwyl hy die bokant hanteer. Thomas het geredelik ingestem om skade en 'n tekort aan mannekrag te beveg.
Die tyd raak min vir 'n uitstappie. 'N Vlamvlam uit Arizona ry 'n bietjie stookolie na Nevada's buig. Ondanks die lewendige verdediging wat Taussig georganiseer het, bygestaan ​​deur vaandrig T.H. Taylor in die hawe -direkteur het twee of drie bomme getref Nevada omstreeks 8:25. Binne die brug hoor luitenant Ruff 'n flou stem wat roep, en laat my in, laat my in. "
Ruff het die luik na die brugvleuel oopgemaak, maar niemand gevind nie. Toe hy verbaas terugkom, hoor hy weer die stem. Nadat hulle gesoek het na die ligging van die stem, het Ruff en Sedberry dit na die dek opgespoor. Hulle lig die tralieroosters op en maak die toegangsluik oop-en vind Thomas, wat die 80-voetstam van sy kontrolestasie af geklim het. Die opbou van skade het hom daarvan oortuig Nevada moet die sortie gou probeer of onder die water geslaan word. Thomas het die skip se skade in die beste mate gestabiliseer, so dit was nou of nooit. Ruff en Sedberry het hom vinnig ingelig, en binne 15 minute Nevada van Fox 8 af weggetrek.
Met groot geluk het Thomas sy vertrek perfek getimet. Tussen 8:25 en 8:40 was daar 'n stilte tussen die eerste en tweede staking. Met stoom na die enjins en die stuur wat getoets is, het Thomas dit gerig Nevada aan die gang kom. Chief Boatswain Edwin Hill, het 'n paar matrose na die vasmeer aan wal gelei om die lyne af te gooi. Hoewel belemmer deur ArizonaChiefs en sy groep het vinnig vuur versprei, vliegtuie gespan en doppe teen lugvliegtuie omhul Nevada. Hulle duik toe in die verraderlike waters en swem terug na die skip.
Thomas, Ruff en Sedberry het nou begin met die moeilike maneuvers om die slagskip van 29.000 ton uit Pearl Harbor sonder hulp te kry. Soos Ruff onthou, het dit gewoonlik twee uur geneem om stoom in alle ketels te bou, en dit het verskeie sleepbote, 'n burgerlike hawe -vlieënier, die seevaarder en die kaptein nodig gehad om aan die gang te kom. Die drie van hulle sou alleen die kanaal deurgaan, onder aanval, hul skip beskadig deur oorstromings en brande. Ruff vind die vooruitsig skrikwekkend. Terwyl Thomas aanskou, Ruff navigeer en Sedberry die roer beman, Nevada ontspan terug van haar bed. Ruff het sy bakens op Ford Island in lyn gebring en Thomas -posisies gevoer en kursusse aanbeveel om te stuur.
Soos Nevada Ruff reguit na die Suid -kanaal, kyk Ruff geskok na die vernietiging van Battleship Row. Arizona brandend, dwingend NevadaMatrose wat die stuurboord -lugvaartbatterye beman om die skulpe met hul liggame teen die hitte te beskerm. Die dekpersoneel het steeds daarin geslaag om 'n tou na drie matrose in die water te gooi. Nat en olierig het hulle dadelik by die bemanning van die naaste vyfduim-battery aangesluit. Verskeie van Ruff ' se klasmaats van die US Naval Academy het diens gedoen Arizona, en hy kon net wonder of iemand die vernietiging daarvan oorleef het.
Wes -Virginia het volgende in sig gekom. Danksy vinnige teenvloei het dit verskeie torpedo -treffers gekry en op 'n gelyke kiel in die modder gesak. Oklahoma het skilpad omgedraai en baie matrose binne vasgekeer. Tennessee en Maryland was aan boord vasgemeer en het torpedoskade vrygespring. Tog het rook uit albei gestyg. Laastens, Nevada stoom verby Kalifornië, die vlagskip van die gevegsmag. Vlamme het dit omring, en dit het ook op 'n gelyke kiel gaan lê.
Nevada het die einde van Battleship Row net voor 09:00 vooruit gelê, en die bagger lê Turbine en sy pypleiding aan Ford Island. Op 'n normale dag sou dit moeilik wees om deur die smal ruimte tussen die bagger en die 1010 dok te beweeg. Nou raak die tyd op en die tweede golf van Japanse vliegtuie begin van krag word. Aanvalle op Nevada versterk, en Chief Sedberry het 'n paar werklike draaie en draaie gemaak om te maak Nevada 'n moeilike teiken en vermy die bagger.
Vliegtuie bestem vir Pennsylvania duif aan Nevada in plaas daarvan. As hulle dit kon sink, kon hulle die Suid -kanaal of, nog beter, die hoofkanaal van Hospital Point, maande lank bottel. Nevada''s geweerpersoneel het die styfste spervuur ​​wat hulle kon, gegooi, maar Aichi D3A1-duikbomwerpers het talle treffers en byna-mis geslaan.
Slagoffers by die geweerspanne. Vlieënde splinters het die dekke gehark, en vure het gereed ammunisie aangelê. Boatswain's Mate A. Solar, wat die beheer van sy berg geneem het totdat sy beamptes opgedaag het, het op skrapnel geval. Seeman 1ste klas W. F. Neundorf, geweerkaptein van nommer 6 geweer, sterf ook op sy pos. Die meeste bomme het vorentoe geslaan en 'n rukkie van die voorspeler gemaak. Ruff, Thomas en Sedberry het aangehou. Hulle bomme het die hel uit die skip geruk, en Ruff onthou. My bene was letterlik swart en blou nadat hulle deur die ontploffings omgestamp is. "
Tog het die beamptes op die brug gehoop dat hulle by die oop water sou kon uitkom. Dan 'n sein van vise -admiraal W.S. Pye, die strydmagbevelvoerder, beveel Nevada om nie die hawe te verlaat nie, weens aangemelde vyandelike duikbote. Thomas en Ruff was vasbeslote om hul huidige loopbaan te ondergaan en het besluit om die skip in die modder van Hospital Point af te gooi sodat dit nie in die kanaal sou sak nie. Treffers op die voorspeler het die ankerloper verwoes en baie in die dekpersoneel doodgemaak, insluitend Chief Hill, wat oor die kant geblaas is. As dit eers aan die grond was, kan dit onmoontlik wees om die skip daar te beveilig.
Gelukkig kon Ruff steeds praat met die bootman se maat wat by die agterste anker op die stert staan. Brande woed om die toring en dreig om hom af te sny, so Ruff het die plan so vinnig as moontlik oorgedra. Ongeag die gevaar op die oop stert, belowe die jong matroos om te wag totdat Ruff met sy hoed waai, die sein om die anker te laat vaar. Ruff, wat uit die kanaal tussen boei nr. 24 en die drywende dok YFD-2 beweeg, steek die enjins vol en haas hom na die brugvleuel en waai sy hoed oor die sy. Met 'n gekletter en 'n wolk van roes, sak die agterste anker in die water en vat vas. Om 9:10, Nevada het by Hospital Point gaan rus.
Thomas het daarna sy volle aandag gevestig op skadebeheer, terwyl Ruff agtertoe gegaan het om die toestande aan die bokant te bepaal. Vyf minute later ontmoet hy kaptein Scanland aan boord by die kwartdek. Die kaptein het sy huis in Honolulu verlaat toe die eerste bomme neerval en deur die chaos in die strate veg om 'n lansering te bevel en sy bevel agterna te jaag.
Aangesien die aanvalle van die tweede golf byna bestee het, het brandbestryding en vloedbeheer uiters belangrik geword. Sleepbote wat deur admiraal Furlong gestuur is, het langs hulle aangekom en hul slange in aksie gebring teen die brande wat van stam tot byna midde -skote gewoed het. Vir 'n tyd kon net die sleepbote die brande bestry, want die meeste van NevadaDie brandweer se hoofleiding het gebars. Thomas het sy skadebeheerpartye aangesê om die kritiese partye saam te snoer of te plak.
Nadat hy Ruff aangesê het om verslag te doen NevadaMet status van admiraal Kimmel, het Scanland vorentoe gegaan om Thomas te vind, en Ruff het aan boord gegaan by die bekendstelling wat Scanland gebring het. Terwyl die stuurman deur rookpuin kom, sien Ruff Arizona, nog steeds net so fel soos toe hulle 'n halfuur tevore daar verby was. Kalifornië brand ook bestendig. Shaw, het die verwoester in YFD-2, by die paal gevoeg. Sy voorblad het kort daarna ontplof Nevada gegrond het. Uiteindelik het groot rookkolomme hemelwaarts gestroom vanaf die groot vliegvelde rondom Pearl. Selfs vanaf die lae seevlak het die vernietiging volkome gelyk.
Terug op NevadaNamate die aanvalle opgehou het, het die wapenspanne in die stryd aangesluit om die skip te red. Sweetende, rookbevlekte matrose het geleidelik die oorhand gekry oor die vure. Individueel het offisiere en matrose hul onmiddellike gebiede beveilig. Vaandel Taylor klim van sy geweer -direkteur af om die brandbestryding op die hawe -geweerdek te lei. Verhinder deur gebreekte oordromme, het Taylor die slangspanne aangesê om rooiwarm klaar ammunisiebusse te spuit voordat dit ontplof.
Ontsnap was vir Taussig aansienlik moeiliker. Sy manne het hom uiteindelik oortuig om sy pos, waar hy ten spyte van sy ernstige wonde opgeveg het, prys te gee. Nou lek brande op en rondom die boonste werke, wat die lere na die stuurboord blokkeer. Ywerige matrose het 'n tou getrek om die draagbaar van Taussig direk na die dek te laat sak. Die jong vaandel was bewus en samehangend terwyl aptekersmaats gewerk het om sy beserings te stabiliseer.
Met geen boegankers om dit vas te hou nie, Nevada kan nog steeds terugskuif en die Suid -kanaal blokkeer. Om 10:35, met die skadesituasie onder beheer, berei Scanland voor om te verhuis Nevada na 'n veiliger hawe, ver van die versendingskanale af. Twee sleepbote stoot haar agterstewe om totdat sy boog losskuif, en vergesel dit dan oor die kanaal na Waipio Point, waar hy eers om 10:45 agter die helling kom. Nevada het tot Februarie 1942 daar gerus, toe dit vir herstelwerk gedryf is.Later is die skip weer in diens.
Intussen het Ruff by die hoofkwartier van CINCPAC aangekom om 'n sombere personeel te vind wat die besonderhede van die aanval uitsorteer en na 'n paar vergelding soek. Admiraal Kimmel het Ruff persoonlik ondervra; sy kalm houding bedek skaars die angs wat hy duidelik voel. Ruff het skaars teruggekeer Nevada toe Scanland hom terugstuur om die grimmige aanvanklike skadebepaling aan te meld. Minstens een torpedo en vyf bomme het getref Nevada, meestal vorentoe. Verskeie byna ongelukke het die skade aan die romp tot gevolg gehad. Ingenieurswese is oorstroom, wat die ketels en baie van die stoompype gesout het. Alhoewel dit gesorteer het, Nevada was nou nie strydwaardig of seewaardig nie. Sommige hardnekkige vure het gebrand en sou eers om 18:30 heeltemal geblus word.
Ruff het nog 'n paar reise tussen die hoofkwartier en Nevada. Hy het as kaptein Scanland se puntman aan wal opgetree en die nodige dienste vir die skip en bemanning gereël. Die belangrikste is dat die bemanning skuiling en voedsel benodig het. Die gewondes het die hoogste prioriteit gekry en ontruim na Troos of die basishospitaal. Vaandel Taussig was op een van die eerste bote. Hy sou sy linkerbeen verloor en die res van die oorlog in die hospitaal deurbring.
Met die skip in so 'n slegte toestand, het Ruff billeting vir die bemanning in die basisteater van die basis gereël. Kaptein Scanland het 'n geraamte aan boord gelaat om as 'n reflash horlosie te dien en kritieke herstelwerk uit te voer om die skip verdedigbaar te hou. Thomas het aan boord gebly en 'n groot deel van die werk behartig. Trouens, die na-aksieverslag van Scanland bied lof aan Thomas, 'n vlootreservis, nie net vir sy vaardige hantering van die skip tydens die aanval nie, maar ook vir sy hardnekkige herstelwerk. Twee dae na die aanval was Thomas op die rand van ineenstorting van byna deurlopende werk sonder om te slaap.
Toe die duisternis val, het luitenant Ruff saam met die bemanning by die teater gaan lê. Uitgeput kon hy net in die naghemel kyk en nadink oor die paar kort ure wat hierdie tropiese paradys verbrysel het. Vriende is dood, Nevada gaan lê, en die oorlog wat hy en sy vrou gevrees het, is met stormagtige woede oor hulle. Reikende, olierige rook hang oor Pearl, en die gloed van vure was nog oral sigbaar. In die duisternis eindig die wanhopige dag uiteindelik.
Skrywer Mark J. Perry het uitgebreide navorsing gedoen oor die aanval op Pearl Harbor en die gevolge daarvan. Vir verdere lees, probeer: Teen dagbreek het ons geslaap, deur Gordon W. Prange en Dag van infamy, deur Walter Lord.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die uitgawe van die Tweede Wêreldoorlog in Januarie 󈨦.
Kyk die video: SKAPIE BOODSKAP vir Afrikaners (Mei 2022).
Copyright 2022 \ Is dit in die huidige tyd onmoontlik om 'n oorlog te wen as die mense van die binnedringende land vasbeslote is om nie te verloor nie?...