Die besondersheid van Christus se lyding |
Ons keer vandag terug na ons reeks “’n woordeskat vir geloof” waar ons deur die Apostoliese geloofsbelydenis werk. Dit is die “secret herbs and spices” wat jy nodig het om ’n Christen te wees, dit is die formule, die basiese inhoud van ’n ware geloof. Sondag behandel ons die 4de artikel soos dit uitgelê word in die Heidelbergse Kategismus Sondag 15 en 16. Die artikel lui: “Ek glo in Jesus Christus…wat gely het onder Pontius Pilatus, gekruisig is, gesterf het en begrawe is en ter helle neergedaal het.”
Ons ken hierdie artikel al soos ’n rympie, maar is daar enige besondersheid hieraan? Alle mense ly tog, alle mense sterf, alle mense word begrawe en daar is al duisende mense deur die eeue wat gekruisig was. Waarom dan hierdie feite oor Jesus se lewe bely as dit so algemeen is? Waarin lê die essensie van Christus se lyding? Dit kan nie wees dat Hy maar soos ’n gewone mens gely, gesterf en begrawe is, ja soos vele ander gekruisig was en dat dit nou genoeg is om ons met God te versoen nie. As dit al is wat Jesus se lyding behels sal dit ons niks baat nie, dit is nie genoeg om ons met God te versoen nie.
Waarin lê dan die besondersheid van Sy lyding? Dit bestaan daarin dat Hy die toorn (die wraak) van God teen die sonde van die hele menslike geslag gedra het. Dit is iets anders as ’n paar spykers aan die kruis. Hy het ter helle neergedaal, Hy het die hel beleef van God se wraak oor ons sonde. Hy het uitgeroep na Sy Vader, maar God het Hom verlaat, sodat ons nooit van God verlate mag wees nie. Hy het die voorhangsel in die tempel geskeur sodat ons in die Allerheiligste mag in.