Gewelddadige dood laat sy eie unieke eggo agter, ’n skaduwee wat die oorlewendes altyd teister, veral as die geweldenaars nie aan die pen ry nie. Daar is altyd onvoltooide besigheid met die oorledene, goed wat gesê of gedoen moes word, maar waarvoor die geleentheid, die tyd, hulle ontneem is. Daar is die skok van die onverwagsheid en die wreedheid van die wyse waarop die oorledene aan hul einde gekom het. Ons wil tog maar almal net in ons slaap wegraak, soomloos oorgaan van die een fase na die ander. Wreedaardige dood herinner ons dat dit nie altyd so gebeur nie, dat dit nie altyd maklik of sag of met waardigheid gepaard gaan nie.
Selfs wanneer die dood nie heeltemal onverwags is nie, kom dit steeds as ’n skok, want daar is altyd hoop dat die persoon gesond kan word. My pa het gesterf toe ek tien was. Hy’t longkanker gehad, maar is uiteindelik aan ’n hartaanval dood. Hy was maande lank siek. Ons het gesien hoe hy swakker en swakker word. Ons het gesien hoe hy sy hare verloor as gevolg van die bestraling, hoedat hy snak na asem omdat sy longe nie meer kon nie. Ons het berading gekry om ons voor te berei op sy dood. Ons het geweet hy word nie beter nie. Dis nie daardie tipe kanker waar herstel sommerso gebeur nie. En tog. Hoop. Ten spyte van die feite. Steeds het sy dood as ’n skok gekom.
Die sesjarige dogtertjie word as simbool gebruik, asof sy geen intrinsieke waarde het nie. Geweld op die vlakte. Geweld teen vroue en kinders.
Waar laat dit die oorlewendes? Wat doen dit aan hulle om daagliks herinner te word aan hul verlies? En oor ’n jaar of twee of vyf sal Facebook hulle herinner aan hierdie dag en hierdie tyd en hierdie verlies.
Mag hulle toegelaat word om hul verlies te hanteer sonder dat hul geliefdes as simbole gebruik word deur persone wat hulle nie geken het, of vir hulle omgee nie.
Mag ons as ’n gemeenskap terugkeer na ’n punt waar ons die intrinsieke waarde van elke lewe erken, en ophou ’n lewe meet in terme van welvaart of ekonomiese bevoegdheid.