South African Books Archives - BooksMusicArt
SELFSPRAAK deur Karin Nieuwoudt
Hierdie bundel is, soos die titel aandui, intieme en hartgegronde gedagtes wat vir die eerste keer aan die publiek bekendgestel word. Dit is blatant eerlik en weerspieel die diepste emosionele behoeftes en subjektiewe ervaringe van vroue.
Emosionele worstelstryd asook die sielkundige verwerking van traumatiese gebeure word in die bundel behandel en perspektiewe op gebeure in die breer publiek. Die leser kan verwag om op emosionele vlak meegesleur te word.
Karin is 'n Sielkunde Tutor (Volwasse Ontwikkeling) vir die Departement Sielkunde by die Universiteit van Suid-Afrika en het in 2008 haar BA (Hons) graad in Sielkunde aan dieselfde universiteit behaal.
Sy is passievol oor musiek en sing sedert 2010 in die Con Spirito Filharmoniese Koor wat op gereelde basis in 'n verskeidenheid van auditoriums in die Noordelike Voorstede van Kaapstad saam met wereldstandaard soliste optree. Verder is sy mamma vir Ruben, 'n eggenote vir Jacques, 'n Senior Sagteware lngenieur vir 'n internasionale maatskappy. Hierdie is haar eerste digbundel.
IN DIE AANSLAG OP DIE KLEUR VAN ONS VELLE VAL ONS BLOED OP DIE GROND deur Frans Calitz
Bones tree vorentoe en in vlot Afrikaans: "As jy skree, gooi ons jou fokken tong vir die honde,draai jou gat, the liberation has begun ."Tjaka voel die pankop se hande oor sy rug, die klam sweterige warm vleis teen sy agterstewe en wag vir die pyn waarvan die gevangenes in Pollsmoor hom vertel het, Hy wil skree, maar blaas soos een van die geelslange tussen die riete van die Doringrivier. "Now be a good boy," hoor Tjaka die pankop se stem en voel die warm pis teen sy bene af .
Die pankop se asem is hortend in Tjaka se ore, die vingergrepe krampagtig om sy skouerknoppe. Tjaka beur orent, maar Bones hou en daar is niks wat hy kan doen nie.
Vir 'n oomblik wonder hy of hy dalk droom, maar die pyn in sy lyf en die gille uit die pankop se keel laat nie ruimte vir illusies nie .
Gedurende die nag reen dit swaar, druppels ploffend op die dak, elke geluid dof en doods inTjakaseore .Hy trek sy knieë teen sy lyf op en die kombers oor sy kop .Uitgelewer aan die genade van 'n primitiewe kontinent hy daar, soos 'n fetus sonder baarmoeder, die naderende dood onafwendbaar. Sluiers van donkerheid dans voor sy oë. Sy lyf pyn en hy voel die bloed aan sy onderlyf. Iewers baie naby klink gille op, pynlike krete van 'n vrou in nood . Die vrou gil weer. 'n Paar mans skaterlag .Tjaka dink aan Lucy en voel sy maag saamtrek. Sy gesigspiere span onwillekeurig en die spiere in sy rug spring asof dit losruk waar dit aan sy ruggraat vas is. Pynlik intens ervaar hy sy dilemma en weet nie hoe om dit te hanteer nie. Soos 'n kleuter wat 'n ouer verloor en nie die rasionaal verstaan nie. Sy gedagtes loop vêr. Die verlede se lief en leed draai in sy kop, geluide en gesigte van weleer; die Maskam se loodregte kranse, 'n hand vol gruis uit die Hantam, die soet hitte van die Doringrivier, die roep van die kokkewiet, oompie Drippie drink en naai sy vrou vir almal om te hoor.
RITME VAN DIE MAAN deur Bertie Cloete
Skrywer: Bertie Cloete
Die digter neem ons op 'n tog van die onheil van die donker (Bang), al met sy wegkruip bos langs (My bos), na byeenkomste in die skoolsaal (Saalbyeenkoms), dood op die veldslag (Die engel se laaste soen), die dood van sy Pa ('n Plaas Psalm en Groete van Dessie), die koud van korporatief (Korporatief) en die liefde vir sy kinders (Die eerste reëns en Padlangs). Elkeen op sy eie tyd. Op die ritme van die maan.