'N Terroris in die gesin - Diverse
'U sal eenkant moet stap.' Die Duitse hekagent hou my kaartjie in haar pofferige hande. 'U kan nie op hierdie vliegtuig klim nie.'
"Wat bedoel jy? Hoekom? "
Sy kyk na ons, 'n blik wat sê: Hou op praat. En ek het.
Ek en my vriend Sholeh het gewag terwyl sy die volgende 400 passasiers op die Los Angeles-gebonde jet erken. Nadat al die ander passasiers aan boord was, het die agent my gekyk oor haar draadbril en gesê: 'U naam is op die lys, mev. Roberts.'
'Hier is jou naam.' Sy het 'n rekenaaruitdruk as 'n bewysstuk gewaai. Onder name soos Abdul en Akbar was my Wonderbrood met jellienaam: Suzanne Roberts. Daar was altesaam vier name. Ek was nommer drie.
"Wat? Jy moet my maak. Waar het jy daardie lys gekry? "
'Vra u president,' het sy gesê sonder die ironie wat by so 'n stelling gepaard moet gaan. 'Hierdie lys kom van die Pentagon. Jy kan nie op daardie vliegtuig klim nie. '
Eerste vraag: 'Waar was jy gisteraand?'
Ek het my verbeel my om die Withuis te bel en vir meneer president Bush te vra. Die hele saak het soos 'n hoax gelyk, soos Ashton Kutcher met 'n videokamera sou uitspring en skree, "You've been Punk'd!" En almal sal hartlik lag, ook die vuurpropvormige hekagent. Maar selfs MTV mag nie grappies maak oor terrorisme op die lughawe nie, selfs nie vir graderings nie.
Agterna gesien, is dit nie die slegste ding wat kon gebeur het in die netjiese lughawe in Frankfurt nie. Na die eerste been van die Air India-vlug, waar die toilette oorloop en luiers die gang van die vliegtuie gestrooi het, het Duitsland se netheid verligting gebring. Maar as u eers tuis is, is dit moeilik om te sê dat u nie daar sou kom nie. Veral omdat jy 'n terroris is. En dit was nie asof ek kon verwag dat Sholeh saam met my in Duitsland sou wag nie, of? Ek het myself gesê dat omdat hulle nie 'n terroris was nie, hulle my nie kon aangehou het nie. Al wat ek moes doen was om die waarheid te vertel.
'In 'n hotel in Mumbai.'
Dit was moeiliker om die waarheid te vertel as wat ek gedink het. Om die waarheid te rangskik in iets wat waar klink, was ingewikkeld, en dit was eerder die leuen wat uit my mond tuimel. Want wie kan dit volg?
Ons het die nag deurgebring in die binnekort van my vriendin se skoonmoeder. Ons het oorspronklik beplan om die troue in Indië by te woon, maar die gelukkige paartjie kon nog nie trou nie omdat haar ouers versigtig was vir die wedstryd. Sy is Brahman en hy is Katoliek. En nog erger: die verkeerde astrologie. Maar die skoonmoeder moes binnekort die stad verlaat, so ons het by die "seun van die dorpie" gebly, watter dorp ek regtig nie kon sê nie. Hierdie seun van die dorp en sy swanger vrou is uitgenooi om in die binnekort skoonmoeder se Mumbai-woonstel te gaan woon vir 'n kans om dit in 'die groot stad' te maak.
Die opvolgvraag na my leuen-maak-dit-lyk-meer-waar: "Was jy alleen?"
'Afgesien van Sholeh, ja.' Ek beduie na Sholeh, wat haar oë verbreed. Ek was nie seker of sy my en my verhale ondersteun of in opposisie was nie. Of miskien was dit bloot ongeloof.
'Waar was jy voorheen?'
'Ons was in hotelle in Kerala en Alleppey.'
'Ek kan nie die name onthou nie. Die iets paleis. ' Ek draai na Sholeh en sê: "Sholeh, onthou jy?" Sy skud haar kop en kyk my aan wat my herinner dat ek lieg.
'Is u saam met die Verenigde State sameswering?'
Ons het inderdaad by Bijuraj in Kerala gebly, het die joernalis Sholeh op die internet en sy wonderlike gesin ontmoet. Sy ma dring daarop aan dat ons haar Amma noem, wat 'Mamma' in Malabaars beteken. Bijuraj het Sholeh uitgenooi om in 'n kommunistiese boekwinkel te lees wat sy gedoen het, en hy het gehoop dat ons die volgende aand by die boekbekendstellingspartytjie by hom sal aansluit vir die onlangs gepubliseerde geskrifte van Saddam Hussein, wat nogal die martelaar in daardie deel van Indië ná sy sluipmoord. Tot die onheil van Bijuraj het ons die uitnodiging na Saddam se shindig afgekeur.
'Is u besig met 'n sameswering teen die Verenigde State?'
'Dit is belaglik.'
"Natuurlik nie. Geen." Ek het daaraan gedink om 'My land' Tis of Thee 'te sing, maar ek kon die woorde nie onthou as iemand 'n geweer op my kop gehad het nie - nie dat ek iemand so geken het nie - daarom het ek die een alleen gelaat.
Hulle het my 'n klomp vrae gevra rakende my beroep, wat ek noukeurig as onderwyser en nie as skrywer beantwoord het nie; waarom ek na Indië gereis het; en wie my bure was, 'n moeilike vraag omdat ek my huis verhuur het om te gaan reis, en ek het tegnies nie 'n huis gehad nie, met 'n ander leuen. Uiteindelik het hulle vasgestel dat ek in werklikheid geen bedreiging vir die nasionale veiligheid was nie.
Net voordat hulle die vliegtuigdeure verseël het, laat hulle ons aangaan. Aangesien die vliegtuig vir ons vertraag is, het almal omgedraai om ons drade (vars gesoek) deur die gang te sleep.
Nadat ons in ons sitplekke geval het, het ek Sholeh gevra: 'Waaroor gaan dit?'
'Weet jy watter onderhoud? Ek dink dit is wyd uitgesaai, 'fluister sy terug.
In die binnehof van die kommunistiese boekwinkel het Sholeh 'n welsprekende lesing gehou oor die politieke situasie in Iran, literatuur en die verhouding tussen Oos en Wes aan 'n alleenstaande gehoor wat deur haar betower is. En ek is binnegedring deur die naglug, dik met water, deur die dowwe ligte, deur te kyk hoe almal na haar kyk. Die sweet rol van my rug af, my kop lig en duiselig in die hitte.
Na haar praatjie is Sholeh in die boekwinkel ingelei, waar Che Guevara, Fidel Castro en Saddam Hussein uit die boekrakke op die rakke gekyk het. 'N Skare verslaggewers het geveg om Sholeh se foto te neem, haar te verfilm, vrae te vra. Een verslaggewer gooi 'n reuse-mikrofoon in haar gesig. Ek het foto's geneem van hulle, foto's van haar geneem, 'n voyeur van voyeurs, die kykers dopgehou.
My swaer Britt het dit gesien as 'n staatsgreep vir die gesin. '' N Terroris in die gesin! ' roep hy uit.
Toe Sholeh 'n televisie-onderhoud gevoer het, is ek gevra om langs haar te sit. Ek knik en glimlag terwyl sy praat oor die mense-rewolusie van Iran, die poësie van Forugh Farrokhzad, wat sy in Engels vertaal het. Toe Sholeh gevra is waarom ons nie na Saddam Hussein se boekepartytjie gaan nie, het hy gesê: 'Hy is 'n vreeslike man en hy het aaklige dinge aan sy mense gedoen.' Ek glimlag en knik kragtig en probeer ondersteunend lyk. Later in die onderhoud het hulle ons uitgevra oor ons huidige president. Nadat u die vraag in die hele Indië beantwoord het: "Wat is u land?" daar sal aan ons gesê word: 'Ons hou nie van u president nie.' En ek sou aanbied: "Ons ook nie!" wat rondom glimlagte ontmoet sal word. Die Indiese joernaliste wat Sholeh ondervra het, het dieselfde gevoel en verwys na mnr. Bush as 'bloeddorstig'. Ek glimlag weer en knik, en lyk soos 'n dowwe pienk gesig met die Bindi dat ons gasheer-moeder Amma op my voorkop aangebring het om my "meer Indies te laat lyk".
Later die aand kyk ons ​​na die onderhoud op televisie met Bijuraj en sy gesin. Amma klap trots. Langs die onderkant van die skerm loop die skrif: Amerikaanse skrywer Suzanne Roberts. My eerste digbundel het pas uitgekom, en ek het gevoel dat die titel 'Amerikaanse skrywer' effens vrygewig was, maar steeds voel ek trots.
Bijuraj het gesê: "Hierdie stasie word na Londen uitgesaai," het Bijuraj gesê. 'Ek is seker dat miljoene mense kyk.' Ons was almal dit eens wat 'n wonderlike ding dit was.
Die vlieglys het my gevolg na Mongolië en China, en Nicaragua na Panama, waar ek weer ondervra is toe ek na die Verenigde State probeer terugkom het. My swaer Britt het dit gesien as 'n staatsgreep vir die gesin. '' N Terroris in die gesin! ' roep hy uit, maar dit kom van iemand wat sy Social Security-kaart op sy onderarm getatoeëer het as protes teen die burokrasie van die Amerikaanse gesondheidsorgstelsel. Toe Britt gevra word om sy kaart van sosiale sekerheid te wys, rol Britt sy mou op en sê: 'Ek hou dit byderhand. Dit is hier. '
Sholeh het blykbaar goed met die Amerikaanse regering uitgegaan, maar hierdie 'Amerikaanse skrywer', met haar skraal volume vers, het 'die lys' gemaak. Weet jy watter onheilspellende gevoel dat jy soms raakgesien word? Jy is.