Louis XIII en godsdiens - Volke, nasies, gebeure - 2021
Louis XIII en godsdiens
Louis XIII het 'n moeilike situasie ten opsigte van godsdiens geërf. Sy moeder, Marie de Medici, was 'n dévot, 'n ywerige Rooms-Katoliek, en sy moes waarskynlik sy geloof in sy vormingsjare gevorm het. Sy vader, Henry IV, was 'n Hugenoot wat hom tot die Rooms-Katolieke Kerk bekeer het om godsdienstige stabiliteit na Frankryk te bring.
Dit lyk asof Henry se bekering eg was omdat hy as koning baie hard op die Hugenote was. Hulle is verbied om vestings wat in die oorlog beskadig is, te herbou of te herstel, en hy het gedoen wat hy kon om te keer dat Hugenote regeringsposisies bereik het. Henry het ook Rooms-Katolieke sendelinge aangemoedig om na die vestings van Hugenote te gaan.
Van 1550 tot 1600 het die Hugenote groot winste in Frankryk behaal. Die ontwrigting wat deur die Franse godsdiensoorloë veroorsaak is, het aan hulle die geleentheid gebied om wins te maak. Dit bereik 'n hoogtepunt toe Henry IV die wettige koning van Frankryk word. Hy was 'n Hugenoot, maar Henry het hom tot die Rooms-Katolisisme bekeer om 90% van die Franse bevolking te bevredig.
Louis het probeer om die stroom van die uitbreiding van Hugenote te stuit. Die teenhervorming het 'n impak op Frankryk gemaak en in die vroeë dae van die bewind van Louis het die Hugenote 'n verdedigende mentaliteit ontwikkel. Dit was waarskynlik omdat die regentskap deur die dévot Marie de Medici oorheers is. Dit is ook moontlik dat hulle baie versigtig was oor Galigai en Concini wat die koninklike hof oorheers het - albei was Rooms-Katoliek.
In die vroeë sewentiende eeu was Frankryk ook 'n beter gehalte van die Rooms-Katolieke geestelikes. Hulle is nou beter opgelei en die mishandeling in die Rooms-Katolieke Kerk wat die opstand deur Martin Luther ontlok het, was nou minder duidelik.
In 1611 is die Oratorium gestig deur Pierre Berulle. Hierdie bevel het homself tot die beskikking gestel van biskoppe wat verantwoordelik was vir die onderwys wat die geestelikes in hul siening ontvang het. Die leke het gereageer op die verbetering in die Rooms-Katolieke Kerk geestelikes en die aantal Franse mense wat hul tot die Hugenote bekeer het, het waarskynlik nooit 10% van die bevolking oorskry nie.
Die Jesuïete het ook 'n invloed gehad op die kwaliteit van geestelike leierskap wat aan die gelowiges gegee is. Francis I het die Jesuïete gesien as 'n bedreiging vir sy mag in Frankryk, maar onder die Regency of Marie en vanaf 1617, toe Louis XIII die mag gehad het, het die Jesuïete hul merk in Frankryk gemaak.
In 1604 het die Ursulines hul eerste klooster in Frankryk geopen wat toegewy was aan die opvoeding van vroue.
Teen die tyd dat Louis die volle mag in Frankryk aanvaar het, was die Rooms-Katolieke Kerk in 'n baie beter vorm - maar dit het die Hugenote nog steeds gelaat.
In 1598 het die Edik van Nantes die regstatus van die Hugenote in Frankryk gewaarborg en is hulle politieke regte in latere dade gewaarborg. Alhoewel hy Nantes help formuleer het, het Henry IV probeer om nie by die voorwaardes te hou nie.
Die Hugenote en die magnate het in die vroeë 1600's 'n bondgenootskap gehad. Die magnate het die beweging gesien as 'n geleentheid om hulself weer te laat geld terwyl die Hugenote hul godsdienstige regte weer wou opeis. Hulle het 'sirkels' gevorm in die suide en die weste van Frankryk en elke sirkel het sy eie leër en militêre leier. Hulle het soos onafhanklike state opgetree en was 'n duidelike bedreiging vir Louis XIII en sy bewind in Frankryk.
Louis het hierdie probleem van Henry IV geërf. Henry het Rome, na sy bekering tot die Rooms-Katolieke geloof, aan Rome belowe dat Navarre en Bearn, die vestings van Hugenote, sou terugkeer na die Rooms-Katolieke Kerk wat die Katolieke eiendom beslag gelê het. As die Hugenoot Henry van Navarra, het al hierdie beslag gelê op eiendom aan Henry. Nadat hy as koning van Frankryk opgevolg het, het hierdie eiendom by die kroon gebly. Louis XIII het hulle in 1610 geërf.
Henry het waarskynlik nie sy belofte aan Rome uitgevoer nie, omdat Navarre en Bearn te ver was om hom regtig te pla. Louis het egter besluit dat die belofte nagekom moet word. In Junie 1617 beveel 'n koninklike raad die herstel van die Rooms-Katolieke eiendom in Navarra en Bearn. Die eienaars wat hierdeur geraak is, sou groot finansiële vergoeding ontvang. Hulle het egter geweier om saam te werk en Louis XIII het besluit dat hy sy gesag in die twee streke moet afdwing.
Waarom besluit hy op hierdie manier van optrede toe sy vader minder opgedaag het oor die twee streke? Eerstens het Louis altyd gevoel dat hy homself moet bewys. Miskien omdat hy so gereeld siek was (ten minste, so het hy gedink hy was), voel Louis dat hy so dinamies moes wees soos wat sy vader was. Tweedens het die aantal departementele by die hof toegeneem en moes hy dit ook bevredig. Derdens is dit bekend dat Louis dit geniet om sy leër te lei, sodat hy dit moontlik gedoen het bloot omdat dit hom die geleentheid gegee het om by sy leër te wees.
Aan die einde van 1619 is beide Navarra en Bearn op die hak gebring. Maar sodra Louis terug is na Parys, begin die moeilikheid weer. Hierdie keer het Louis min genade betoon. Hy het albei gebiede met 'n koninklike leër beset. Hugenote-leiers is gedwing om te vertrek. Voormalige Rooms-Katolieke eiendom is aan die Katolieke Kerk teruggegee en Hugenote-begraafplase is gevandaliseer.
Hierdie dade het die Hugenote-gemeenskap verskrik gemaak. Diegene wat in November 1620 op 'n vergadering in La Rochelle kon vergader. Hulle word gelei deur die Hertog van Rohan wat beplan om 'n verdedigingsveldtog te oorleef. Die Hugenote het 100 versterkte plekke besit en baie van die oorblywende Hugenote-gemeentes het naby die kus en berge gewoon.
Louis neem die raad van Luynes wat glo dat interne veiligheid en stabiliteit nodig is as Frankryk 'n suksesvolle buitelandse beleid sou aanpak. In die lente van 1621 lei Louis 'n veldtog teen Rohan. Hy was vasbeslote dat hy nie 'n lang veldtog wou hê nie, want hy het idees gehad vir 'n groot buitelandse beleid om die status van Frankryk te bewerkstellig wat sy jare lank nie geniet het nie.
Die veldtog was nie 'n sukses deurdat die twee belangrikste stede van die Hugenote nie oorgegee het nie. Louis het dus in Oktober 1622 tot die Vrede van Montpellier ingestem wat die Verdrag van Nantes (1598) gehandhaaf het. Rohan is vergewe en die Hugenote is toegelaat om hul forte te hou.
Die Montpellier-ooreenkoms was nie wat Louis wou hê nie. Hy het swak gelyk omdat hy nie bereik het wat hy bedoel het om te doen nie. Wat Louis egter erger was, was die dood van Luynes wat die koning tydens die veldtog vergesel het. Die vrede van Montpellier het niks opgelos nie en dit het slegs 'n ander veldtog vertraag wat deur die formidabele Richelieu gereël is. Hierdie keer is die dae van Hugenote-weerstand getel.
Kyk die video: Senators, Governors, Businessmen, Socialist Philosopher 1950s Interviews (November 2021).