'n Nuwe studie toon dat ernstige Covid gelykstaande is aan 20 jaar van veroudering - InnerSelf.com
'N Nuwe studie met wurms kan help verduidelik hoe siektes soos Alzheimer en Parkinson in die ...
Erge COVID lei tot kognitiewe inkorting soortgelyk aan dié wat tussen 50 en 70 jaar oud is en is gelykstaande aan die verlies van tien IK-punte, ons nuutste navorsing toon. Die gevolge is steeds meer as ses maande na die akute siekte waarneembaar, en herstel is, op sy beste, geleidelik.
In die UK, 'n studie gevind dat ongeveer een uit elke sewe mense wat ondervra is, 12 weke na 'n positiewe COVID-toets simptome gehad het wat kognitiewe probleme insluit. En a onlangse breinbeeldingstudie gevind dat selfs ligte COVID die brein kan laat krimp. Slegs 15 van die 401 mense in die studie is in die hospitaal opgeneem.
Toevallige bevindings van 'n groot burgerwetenskapprojek (die Groot Britse intelligensietoets) het ook gewys dat ligte gevalle tot aanhoudende kognitiewe simptome kan lei. Dit blyk egter dat hierdie probleme toeneem met die erns van die siekte. Inderdaad, dit is onafhanklik getoon dat tussen 'n derde en driekwart van gehospitaliseerde pasiënte drie tot ses maande later aan kognitiewe simptome ly.
Die omvang van hierdie probleme, en die meganismes wat verantwoordelik is, bly onduidelik. Selfs voor die pandemie was dit bekend dat 'n derde van mense wat 'n episode van siekte het wat ICU-opname vereis, objektiewe kognitiewe tekorte ses maande na opname toon.
Daar word vermoed dat dit 'n gevolg is van die inflammatoriese reaksie wat verband hou met kritieke siektes, en die kognitiewe tekorte wat in COVID gesien word, kan 'n soortgelyke verskynsel wees. Tog is daar bewyse dat SARS-CoV-2, die virus wat COVID veroorsaak, breinselle kan besmet. Ons kan nie direkte virale infeksie van die brein uitsluit nie.
Ander faktore, soos hipoksie (lae suurstofvlakke in die bloed), kan ook 'n rol speel. Dit was ook onduidelik of die deurdringende probleme met sielkundige gesondheid wat na COVID aangemeld is, deel was van dieselfde probleem as die objektiewe kognitiewe tekorte, of 'n ander verskynsel verteenwoordig.
'n Britse studie het getoon dat mense wat COVID gehad het, die breinvolume verminder het. DedMityay / Shutter
Om die tipe en omvang van hierdie kognitiewe tekorte te karakteriseer, en hul verband met die erns van die siekte in die akute fase en sielkundige gesondheidsprobleme op latere tye beter te verstaan, het ons data van 46 voormalige COVID-pasiënte ontleed. Hulle het almal binne-hospitaalversorging ontvang, op die saal of ICU, vir COVID by Addenbrooke's Hospitaal in Cambridge, Engeland.
Die deelnemers het gemiddeld ses maande ná hul akute siekte gedetailleerde gerekenariseerde kognitiewe toetse ondergaan met behulp van die Cognitron-platform. Hierdie assesseringsplatform is ontwerp om verskillende aspekte van verstandelike vermoëns soos geheue, aandag en redenasie presies te meet en is in die bogenoemde gebruik. burgerwetenskap studie.
Ons het ook vlakke van angs, depressie en PTSV gemeet. Die data van die studiedeelnemers is vergelyk met ooreenstemmende kontroles – mense van dieselfde geslag, ouderdom en ander demografiese faktore, maar wat nie met COVID in die hospitaal opgeneem is nie.
COVID-oorlewendes was minder akkuraat en was stadiger om te reageer as die ooreenstemmende kontroles. Hierdie tekorte het stadig opgelos en was tot tien maande na opname in die hospitaal steeds waarneembaar. Die effekte is afgeskaal met akute siekte-erns en merkers van inflammasie. Hulle was die sterkste vir diegene wat meganiese ventilasie benodig, maar hulle was ook aansienlik vir diegene wat dit nie gedoen het nie.
Deur die pasiënte met 66,008 20 lede van die publiek te vergelyk, kon ons skat dat die omvang van kognitiewe verlies gemiddeld soortgelyk is aan dié wat opgedoen word met 50 jaar van veroudering, tussen 70 en XNUMX jaar oud. Dit is gelykstaande aan die verlies van tien IK-punte.
Die oorlewendes het veral swak punte behaal op take soos "verbale analogiese redenering" (voltooiing van analogieë soos veters is vir skoene wat knoppies is om …). Hulle het ook stadiger verwerkingsspoed getoon, wat ooreenstem met vorige waarnemings post-COVID van verminderde breinglukoseverbruik in sleutelbreinareas wat verantwoordelik is vir aandag, komplekse probleemoplossing en werkgeheue.
Terwyl mense wat van ernstige COVID herstel het 'n breë spektrum van simptome van swak geestesgesondheid kan hê – depressie, angs, posttraumatiese stres, lae motivering, moegheid, lae bui en versteurde slaap – was dit nie verwant aan die objektiewe kognitiewe tekorte nie, verskillende meganismes voorstel.
Direkte virusinfeksie is moontlik, maar dit is onwaarskynlik dat dit 'n groot oorsaak sal wees. In plaas daarvan is dit meer waarskynlik dat 'n kombinasie van faktore bydra, insluitend onvoldoende suurstof of bloedtoevoer na die brein, blokkasie van groot of klein bloedvate as gevolg van stolling, en mikroskopiese bloeding.
Opkomende bewyse dui egter daarop dat die belangrikste meganisme skade kan wees wat veroorsaak word deur die liggaam se inflammatoriese reaksie en immuunstelsel. Anekdotiese bewyse van dokters in die voorste linie ondersteun hierdie afleiding dat sommige neurologiese probleme dalk minder algemeen geword het sedert die wydverspreide gebruik van kortikosteroïede en ander middels wat die inflammatoriese reaksie onderdruk.
Ongeag die meganisme, het ons bevindings aansienlike implikasies vir openbare gesondheid. Rondom 40,000 mense is deur intensiewe sorg met COVID in Engeland alleen, en baie meer sal in die hospitaal opgeneem gewees het. Baie ander het moontlik nie hospitaalbehandeling ontvang nie ondanks ernstige siekte weens die druk op gesondheidsorg tydens piek pandemiegolwe. Dit beteken dat daar baie mense daar buite is wat baie maande later steeds probleme met kognisie ervaar. Ons moet dringend kyk wat gedoen kan word om hierdie mense te help. Studies is nou aan die gang om hierdie probleem aan te spreek.
Daar is egter iets van 'n silwer randjie. As, soos ons vermoed, die prentjie wat ons in COVID sien, inderdaad die breër probleem herhaal wat gesien word in ander tipes ernstige siektes, bied dit 'n geleentheid om die meganismes wat verantwoordelik is te verstaan ​​en behandelings te ondersoek.
Adam Hampshire, Professor in Herstellende Neurowetenskappe, Imperial College London en David Menon, Professor, Hoof van Afdeling Narkose, Universiteit van Cambridge