UPINGTON: Skippie sou vanjaar 59 jaar oud geword het. Ongelukkig is hy kort voor sy 55ste verjaarsdag dood aan kanker.
Ek mis hom baie en daar gaan seker nie ‘n dag verby wat ek nie met hom praat nie. Ek praat ook baie van hom – in die begin het die mense ongemaklik geraak as ek iets oor Skippie sê – ek dink hulle was seker bang ek sal in trane uitbars, of iets.
Baie maal – voordat ek self ‘n weduwee was – het ek my verstom as die mense so verlang na iemand wat dood is. Veral as hulle en die oorledene nou nie eintlik oor die weg gekom nie. Skielik was hy dan die wonderlikste man op twee bene, soveel so dat ek lus gehad het om te sê: “Maar net nou die dag het jy hom weggewens!”
Dit is waar dat mense se foute en swakhede vervaag en dat ‘n mens net die mooi onthou.
Nie net van mense wat dood is nie, ook van ons eie lewe. Die sensortjies wat daar is om ons te beskerm teen langdurige pyn, sorg dat die diepste seer eerste rowe oor kry en soms heeltemal toegroei.
Dan bly net die lekker oor.
Dit is waarom daar net goeie ou dae is. Is ‘n mens nie wonderlik aanmekaar gesit nie?
Natuurlik was daar ook dae wat ek Skippie graag wou verwurg – en hy sekerlik vir my ook.
Dit is maar sy geaardheid wat sy lewe telkens gered het. Hy het hom so min aan my gesteur (juis omdat hy my so goed geken het) dat Marina, een keer toe ek stoom afblaas in die kombuis, gevra het: “Weet Pa Ma is kwaad vir hom?”
Die grootste verskil tussen ons was seker die feit dat ek alles dadelik wou reg hê. Al moes ek baklei, breek, buig of vloek. Dit moes net gedoen word. Terwyl ek slapelose nagte gehad het van kommer, het hy soos ‘n baba geslaap. Skippie het geglo dinge kom vanself reg.
Ek praat nou nie van goeters wat gebreek het nie, die het hy heelgemaak. Vindingryk en handig met dit wat hy tot sy beskikking gehad het.
Ek praat van groot dinge soos finansies, toekomsdrome, verhoudinge, krisisse. Hy het geglo hy was reg – alles het reggekom.
Ek het geglo ek was reg, want ek het dit reg-baklei terwyl hy hom nie bekommer het nie. En daarna het ons daarvan vergeet en aangegaan na die volgende, en die volgende en die volgende. Sy kanker was ook vir hom een van daardie dinge wat hy gelate aanvaar het.
Dalk was hy al die tyd reg, want hier het my baklei niks gehelp nie.
Koester en help dra aan ons eie
Ek Praat Prontuit deur Mêrie Scheepers
Ons woon hier op Upington, ‘n mooi dorp tussen twee some. ‘n Groen soom en ‘n ongerygde halfwoestyn soom van rooi sand en plek-plek klip.
Tussen hierdie wye grense leef daar baie verskillende soorte mense. Inkommers, boorlinge, uitge-waaides en vasbyters.
Een van die klagtes van so ‘n klein plekkie is dikwels dat almal alles van almal af weet, maar Upington het daardie skoene nou so ver ontgroei dat hy weer moet kaalvoet loop, want hy het nog nie besluit of hy moet dorp, stad of streek moet wees nie. Of hy sandale, hoë hakke of rystewels kan dra nie.
Wil ons soos stadsmense wees en liefs anderpad kyk?
Of is ons bloot so onskuldig onkundig dat ons bo-oor ander se stryd om voortbestaan kyk?
Wie van ons weet van Oasis? “Oasis Skills Development Centre” is meer as net ‘n skool. Daar naby die brug tussen die bome sit die plekkie waar wonderlike werk gedoen word vir en met gestremde mense. Volwassenes en kinders wat weens fisiese en intellektuele gestremdheid nie in die hoofstroom samelewing kan inpas en aanpas nie, wat nie kan funksioneer soos ek en jy wat verant-woordelikheid vir onsself kan neem nie.
Dit is ‘n hawe waar die mense wat bietjie anders is, spesiale mense met spesiale behoeftes, opgelei, opgevoed en versorg word sodat hulle sosiaal funksioneel en aanvaarbaar is.
Omdat so min van ons mense weet van Oasis se bestaan en van die wonderlike werk wat daar gedoen word, kry die plek swaar weens ‘n groot tekort aan geld en die broodnodige ondersteuning van ons eie mense uit ons omgewing. Die handjievol borge, ouers en ander mense wat reeds help en wonderlike werk doen, kan net nie voorbly nie.
Niemand staan bakhand hier nie. Daar word gewerk, planne gemaak en vinger getrek.
Min mense weet van die vars brood en koek wat hulle bak, die sementstene, tuinfonteintjies en planthouers wat hulle maak en die groente wat hulle kweek. Ons weet nie dat ons kan help om die krag-rekening te betaal, of die potte aan die kook kan hou, of die skoolbussie vol brandstof kan gooi deur hierdie produkte te koop nie.
Die ondernemings van Upington sal wel besef dat al hierdie betrokkenis ook deel is van die koopkrag van ons omgewing.
Daarom wil ek baie mooi vra: Is daar nie nog ‘n klein plekkie in jou hart vir Oasis nie? Is daar nie ‘n diensorganisasie wat hulle onder die vlerk wil neem nie? Ek vra mooi asseblief, want waarheen sal al hierdie mense gaan as hier nie meer vir hulle ‘n heenkome is nie? Klim in jou motor en gaan kyk hoe netjies is die werf en die geboue, hoe gedissiplineerd is die kinders, hoeveel gee die opvoeders om.
Dan sal jy dalk self besluit dat dit oor en oor die moeite werd sal wees as elkeen van ons net ‘n klein deeltjie doen vir die behoud en voortbestaan van Oasis op Upington.