Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 21 November 2004 (oggend).
Teks: Kategismus Sondag 23; 2 Korinthiërs 5: 20, 21
Ons tree dan op as gesante om Christus wil, asof God deur ons vermaan. Ons bid julle om Christus wil: Laat julle met God versoen. Want Hy het Hom wat geen sonde geken het nie, sonde vir ons gemaak, sodat ons kan word geregtigheid van God in Hom. (2 Korintiërs 5:20-21 AFR53)
Laat julle met God versoen! Dit is baie ernstige woorde. Besef u dat dit toetsbaar is of ons met God versoen is of nie?
Mense kan aan iemand se lewe sien of hy hierdie woorde van die Here nakom of nie, want die mens wat skynheilig is, se werke klop nie met dit wat hy voorgee dat hy bely nie.
Die diepte van ons geloof kan gesien word in jou lewensstyl.
Kom ons kyk in hierdie preek na ons geloof, soos wat die uit die volgende twee hoeke belig word:
1. Geloof en lewensstyl
2. Geloof en vryspraak
Omdat ons geloof aan ons lewens toetsbaar is, moet elke mens wat die Here bely aan hierdie saak aandag gee.
Is ons geloof en ons lewens op een lyn met mekaar? Ons kan nie oor ons geloof gaan praat, as ons nie self glo en dit wat ons glo, persoonlik uitleef nie.
Ons moet sommer dadelik sê dat geloof persoonlik gerig is, m.a.w. ek en jy moet bely dat ek of jy by alles wat ons bely, betrokke is, anders is ons geloof heeltemal leeg.
Geloof gaan inderdaad hand aan hand met bekering.
Daarom moet iemand wat glo, 'n saak uitmaak of hy/sy regtig met die sonde breek.
Wil ons werklik anders wees, en beter word, en op hierdie manier 'n gesant van Jesus Christus wees, of wil ons in verkeerde dinge aanhou lewe, en die Naam van Jesus Christus net as 'n soort beskermingsmiddel gebruik?
Hier staan in die gedeelte wat ons saam gelees het dat ons as gesante van Christus moet optree.
Dit beteken dat ons iets vir ander mense moet gaan sê ‑ m.a.w. ons moet met ons woorde en met ons hele lewe getuienis lewer oor iets van Christus. Die iets is ons geloof.
Wat moet ons oorvertel van ons en Christus waaraan ons so onwrikbaar glo? Anders gesê: wat glo ek van Christus? En wat glo ek van myself?
Ons belydenis en ons lewe het 'n bepaalde rigting.
Ons lewe nie verdwaal en in angs, omdat ons nie weet wat vorentoe van ons gaan word nie.
2 Korintiërs 5: 15 maak die uitspraak dat ons nie meer vir onsself lewe nie maar vir Jesus wat vir ons gesterf en opgestaan het.
Ons almal het in die oordeel voor God gestaan, vanweë ons sondes, maar nou kan ons bely dat Jesus vir ons gesterf het.
Ons lewe nou om vir Christus te leef i.p.v. om te sterf.
Maar, hoe gee ons uitdrukking daaraan? Met 'n strak gesig? Emosieloos? Belangeloos asof dit mos maar een van die dinge is?
Ons oë en ons hart moet saampraat, m.a.w. daar moet die blydskap wat die Heilige Gees werk in ons stem en in ons geloof wees.
Ons belydenis van ons verlossing moet wees soos die stukkie wat in Psalm 28:7 staan:
Die HERE is my sterkte en my skild; op Hom het my hart vertrou, en ek is gehelp; daarom jubel my hart, en sal ek Hom loof met my gesang.
Dawid se belydenis word nie gesê nie, dit word uitgejubel. Dit is asof die waarheid daarvan te groot is vir hom! Is dit met ons ook so?
2. Geloof en vryspraak.
In die deel wat ons saam gelees het, staan daar in vers 17 dat iemand wat in Christus is, 'n nuwe skepsel is, omdat die ou dinge verbygegaan het, en alles nuut geword het.
Dit beteken, dat ons sondes ook verbygaan in Jesus Christus se verdienste, omdat Hy ons heilig maak.
Daarom beteken dit vanselfsprekend dat ons ook nie deur die Here veroordeel gaan word as ons in die oordeel kom nie, omdat ons die vryspraak van Jesus Christus in ons guns het.
Ons bely dieselfde saak, net in ander woorde:
Ons sê ons word nie deur God veroordeel nie, ons word deur Hom vrygespreek.
Ons staan nie voor God as verdoemde sondaars nie ‑ ons staan voor hom as mense wat almal sy kinders is.
Ons staan daar met die kindskap wat ons verwerf het deur die testament van ons Here Jesus Christus. Onverdiend ‑ maar ryk in genade.
Kyk net weer na ons teksvers, want dis hoe alles gebeur het:
Jesus Christus het nooit enige sonde gedoen nie. Maar God het Hom sonde gemaak.
Hy moes doodeenvoudig vir ons sondes gaan sterf. Daarby moes dit nog 'n dood wees wat deur God vervloek is.
Toe is God se ontevredenheid stil gemaak, want al die oneer en onheerlikheid wat ons Hom aangedoen het met ons sondes is gestraf.
Toe het God ons weer regverdig verklaar. Ons word dus geregverdig voor God neergesit deur Jesus Christus se dood.
Dit gaan oor hoe ons hierdie verlossing beleef! Kyk hoe begin Psalm 146:
Halleluja! Loof die HERE, o my siel! Ek wil die HERE prys solank as ek lewe; ek wil psalmsing tot eer van my God solank as ek nog daar is. (Psalms 146:1-2 AFR53)
U sien vir die ware gelowige is hierdie belydenis 'n juigkreet wat elke keer die eerste van alles oor sy lippe bars.
Kom ons kyk nou kortweg na alles wat ons as Christus se getuies bely:
Ons is verlos, en het dus die vooruitsig dat ons nooit in die hel of in God se oordeel gaan wees nie!
Ek gaan in die oordeel voor God staan, asof ek nooit enige sondes gedoen het nie.
Ek gaan van al my sondes regverdig verklaar word, en in die plek van my sondes die ewige lewe ontvang.
God skenk ons die ewige lewe deur Jesus Christus die Here! Die Heilige Gees woon in my, en Hy lei my, en leer my om te glo en te bid!
Wat maak dit nou saak, dat ons nou weet ons is verlos? Ons bid julle om Christus wil: Laat julle met God versoen. Want Hy het Hom, wat geen sonde geken het nie, sonde vir ons ge­maak, sodat ons kan word geregtigheid van God in hom.
Kom ons lees Kategismus Sondag 23 saam, waar al hierdie dinge bely word.
(a)Rom 3:21, 22, 24; 5:1, 2; Gal 2:16; Ef 2:8, 9; Fil 3:9. (b) Rom 3:9. (c) Rom 7:23. (d) Rom 4:4; 2 Kor 5:19. (e) Tit 3:5; Deut 9:6; Eseg 36:22. (f) Rom 3:24; Ef 2:8. (g) 1 Joh 2:2. (h) 1 Joh 2:1. (i) 2 Kor 5:21. (j) Rom 3:22; Joh 3:18. ]
Skrifberyming 33: 1, 3.
Datum: 21 November 2004 (oggend).