'n Nuttelose Offer deur Tertius Fourie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: 'n Nuttelose Offer
Twee vreemdelinge weerskante van die tafel wat 'n aangeplakte liefdeslied murmureer. So asof daar oral kosmos groei en die son glimlaggend 'n trop bokkies se koppies streel. 'n Harde slag verdoem meteens die idealisme tot 'n kraak in die aardkors waaruit die martelkrete van miljarde verlore siele opklink. Een swiep van die melaatse hand en my liggaam lê verlam in die palm van jou skurwe klou. Jy kan nou gil en skree, huil en snik soos jy wil. Die maan se skaduwees werp 'n donker pokke-besmette kleed oor my gedagtes. Iewers in die klipperige heuwels skree 'n halfmens teen die pyn van verset. As my droeë keel tog net die lafenis van haar lyf kon geniet. Maar nou tel ons bliksoldaatjies wat soos afkop-hoenders teen mekaar vashardloop.
Pigment wat opswel van skadelike kern-neerslag. Iemand kla oor sy neus wat onophoudelik bloei. Dit is gewoonlik hoe dit begin en voor jy jou kan kry lê jy vasgekluister in die isolasie-afdeling van 'n derde wêreldse hospitaal. 'n Kakkerlak word onder my vingerpunt vermorsel. Ek bestudeer die pappery noukeurig. 'n Effense isochromatiese element in die neerslag trek onmiddellik my aandag. Maar dit sal nie help om die stomme konte daaroor in te lig nie. Hulle is nou besig om hul eie vingers en hande te verslind. Dus is dit reeds te laat. 'n Verskietende ster skree bloumoord wanneer die vlymskerp naels van getransendeerde vrees sy wese middeldeur skeur. My AK-47 lê hier iewers. As ek nie eers meer weet waar die ding is nie beteken dit daar is groot kak. Ek vee die bloed wat uit my neus stroom met die agterkant van my hand af. Verward krap ek in die klam grond.
Wanneer ek opkyk, kyk ek in myself vas. Die AK se loop millimeters van my voorkop af. Ek lig my hande. En toe klap die skoot.
Die kamer is yskoud. Geen deur of vensters nie. Net die koue, verbeeldinglose vloer, mure en plafon. 'n Stem waarvan die bron onbekend is, laat skielik my oordromme pynlik dreun "jy is in jou hart". Dit is nogal hoe ek gedink het my hart sal lyk. So ek is geensins verbaas nie. Ek gaan sit in die hoekie en grou in die skietwond aan my kop. Met my bloed skryf ek in hiërogliewe teen die mure. Wanneer ek uiteindelik die esoteriese formule van my hart uitgepluis het, sak die plafon tot net bo my kop. Ek trek my asem diep in en bliksem 'n gat deur die plafon met my vuis. Die gat word vanself groter. Groot genoeg om deur te klim. Ek klim deur en bevind myself voor die misvormde gloeiende wrak van die kernkrag-reaktor.
Ek kyk af en sien my kloppende hart op die vloer lê. Ek tel dit op. Warm en styf. Nie gedink die koue sou ooit wyk nie. Ek kners op my tande en gooi my hart met al my krag na die reaktor.
'n Nuttelose Offer
Klink soos `n wilde reis deur die onderbewus. Spelbundelik geskryf, uiters uniek, ek het nog nooit so iets gelees nie.