GELOOFSREIS VAN DIE GELOWIGE - NG Kerk Somerset-Wes
Op Sondag, 16 Februarie 2020, was die uitdaging om in dieselfde erediens die Doop en die Nagmaal te bedien …
(Agtergrond: Op Sondag, 16 Februarie 2020, was die uitdaging om in dieselfde erediens die Doop en die Nagmaal te bedien sonder om die sin en betekenis van enigeen van die sakramente of die verkondiging van die Woord aan die hand van die leesroosterteks vir die dag uit 1 Korintiërs 3:1-9, prys te gee. Hierdie is dus ’n poging om die verloop en essensie van die erediens weer te gee.)
Die doel was om deur middel van die liturgie van die erediens die geloofsreis van die gelowige te probeer weergee en te laat beleef.
DIE EENMALIGE UITNODIGING:
God neem die inisiatief in die verlossing van die mens. Hy het in Jesus alles gedoen wat nodig is sodat die mens van sy sonde vrygespreek en dus van hierdie doodsbestaan verlos kan word. God nooi die mens tot ’n lewende verhouding met Hom.
In die bediening van die doop, word ons as verbondsdraers, daaraan herinner dat God ons geroep en genooi het om sy kind te wees en Hom as ons God te aanbid. God neem altyd die inisiatief in die verlossing van die mens sodat geen mens kan roem in sy eie pogings of bydraes nie. Die doop aan verbondskinders is só ’n mooi illustrasie hiervan omdat ’n babatjie niks kan verdien nie, maar as’t ware nét kan ontvang. Só kan elke mens ook nét die genade van God ontvang omdat dit as geskenk gegee is. (En geskenke kan mens tog nie verdien nie.)
Elke uitnodiging vereis ’n antwoord, maar jou antwoord moet gebaseer wees op voldoende inligting en onderrig.
Broodnodige onderrig kom die dopeling toe om uiteindelik ’n ingeligte besluit te neem op die antwoord wat hy/sy op God se uitnodiging om sy kind te wees, te gee. In hierdie onderrig staan die Woord altyd sentraal as die waarheid en wil van God. Tydens die doop belowe die ouers om die dopeling te onderrig en te laat onderrig sodat hy/sy van kleins af sal verstaan dat hul verbondskinders is wat aan God behoort en daarom draers van God se beloftes in Christus Jesus.
Met die onderrig-gedeelte (prediking) van die oggend word stilgestaan by die leesroosterteks vir die dag uit 1 Korintiërs 3:1-9, wat wonderlik aansluit by die gedagte van onderrig en geestelike groei. Hierin word dan aan die volgende punte geraak waaraan die gemeente in Korinte (en dalk ons?) moet aandag gee:
Gevra: ’n Nuwe dieet – vaste kos in plaas van melkkos.
Die feit dat daar in die gemeente in Korinte soveel groepvorming en stryd om leierskap en ander sake was, was problematies en het vir Paulus gewys dat die gemeente met nie-belangrike sake besig was en nie werklik hul eie roeping en rol verstaan het nie. Hul verdeeldheid het oor mense en hul selfsugtige behoeftes gegaan. Daar mag nooit verdeeldheid oor leiers in die kerk wees nie, want dit werk net hoogmoed, afguns en jaloesie in die hand en is afbrekend vir die eenheid in die gemeente. Alle gelowiges moet ontdek dat hulle elkeen met hul unieke gawes, slegs maar medewerkers van Christus in dieselfde liggaam is saam met hul leiers, wat ook maar net planters en natmakers is. Alle dienswerk en optredes moet in belang van die gemeente plaasvind en daarna sal God self die groei daarop gee.
Hoe lyk melkkos-christene?
Volgens Paulus se evaluering van die gemeente, was Korinte se mense nog nie gereed vir vaste kos nie. Hulle het hulself nog besig gehou met vraagstukke wat nie eintlik opbouend was nie en wat net verdere verdeeldheid in die hand gewerk het soos blyk uit die res van die brief. Deur byvoorbeeld vir Paulus en Apollos teen mekaar af te speel, het hulle net hul eie onvolwassenheid en gebreke probeer wegsteek. As jy vashaak by die basiese dinge (sogenaamde grondwaarhede van die Woord) oor geloof soos geloofsekerheid, geestelike gawes, die eet van offervleis, ens. word jy nou geroep om vaste kos te begin eet sodat jy kan ontdek dat jy eintlik gered en geroep is om gestuur te word en self onderrig te gee, net soos die Hebreërskrywer ook in Hebreërs 5:12-14 vir sy lesers probeer leer.
Hoe lyk vaste kos-christene?
Hoewel die melkkos noodsaaklik is vir die begin van jou geloofslewe, moet die kind uiteindelik vaste kos begin inneem om optimaal te groei. In geestelike terme, is vaste kos dan wanneer die Woord met groot toewyding bestudeer, oordink en integreer word met die gelowige se denke. Dis wanneer jy die Heilige Gees toelaat om jou denke te kom vernuwe deur kennis en verantwoordelike interpretasie en dit jou in staat stel om te kan onderskei tussen reg en verkeerd en goed en kwaad. Vaste kos bring jou in ’n nuwe verhouding met God waarin jy deur ervaring in jou eie gemoed die oortuiging kry van wat God se wil is en wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is. (Verw. Romeine 14)
Behoorlike onderrig van dooplidmate deur ouers en kerk, waartoe die ouers hulself in die doopbelofte verbind, bring die kind by volwassenheid om ’n ingeligte besluit te neem oor God se uitnodiging. Hoewel onderrig en geestelike groei met inname van vaste kos nooit in hierdie lewe voltooi word nie, kan die jong geestelik volwassene hom/haarself deur sy/haar belydenisaflegging verbind tot ’n lewe van gehoorsaamheid en toewyding aan verdere groei. Tydens belydenisaflegging antwoord hulle op Jesus se vraag “Wie Hy vir hulle is”. Wie Jesus vir ons is, bepaal wesenlik hoe ernstig ons is om vir Hom, wat vir ons geleef, gely en gesterf het, te leef. Ons bevestig hierdie keuse en verbintenis telkens wanneer ons ons geloofsbelydenis tydens eredienste in die kerk aflê, soos by hierdie geleentheid.
Groot geleenthede word gewoonlik gevier. Anders as die doop, wat ’n eenmalige uitnodiging van God aan die mens is, is die nagmaal ’n herhaaldelike viering van ons verlossing in Jesus Christus en ons insluiting in die huisgesin van God.
In die nagmaal herdenk ons (verlede) dit wat Jesus reeds vir ons gedoen het deur sy kruisiging en opstanding.
Terselfdertyd vier ons ook sy ewige teenwoordigheid waarin ons leef (hede) en veral ook wanneer ons die tekens van sy dood gebruik by die nagmaal.
Dan help die nagmaal ons ook om te fokus op die beloftes van God (toekoms) ten opsigte van die toekoms en die aanbreek van die nuwe bedeling wat deur Jesus bewerk is.
Almal wat dus bevestigend geantwoord het op God se uitnodiging, word genooi om gereeld saam met ander gelowiges hierdie fees te vier.
DIE LEWE VAN DANKSEGGING
Geloof is egter méér as ’n hart- en woordsaak. Jakobus is baie ernstig as hy vir ons daaraan herinner dat geloof wat nie tot werke/dade oorgaan nie, eintlik dood is. Hierdie dade is niks anders nie as ’n hele nuwe lewensstyl waartydens die gelowige sy hele lewe aan God wy. Hierdie nuwe lewensstyl behels meer as kerktoe gaan en bybelstudie doen. Dit is ’n lewe van diensbaarheid aan almal met wie ons te doene kry. Ons raak kanale van God se liefde en vrede in hierdie wêreld – net soos die Liedboek se lied 284 dit pragtig verwoord. In die erediens beeld ons dit ook uit:
Deur die sing van hierdie lied en met ons dankoffer as ’n teken van die toewyding van ons hele lewe aan God, vra ons dat die Here ons in sy diens sal gebruik as medewerkers van elke ander lidmaat van die liggaam van Jesus en vra ons dat Hy, wat die Hoof is, ons optrede sal bepaal tot eer van die Vader. Ons raak draers van sy beeld in elke sfeer van ons lewe waar ons woon, leef en werk.
Ons is mense op reis deur hierdie lewe/wêreld na die ewige heerlikheid terwyl ons ons oë gerig hou op Jesus, die begin en voleinder van ons geloof – en dit alles terwyl die skare van geloofsgetuies van Hebreërs 11 ons van die pawiljoene af toejuig en aanmoedig deur hul eie lewens en getuienisse. Mag die Here hierdie gemeente met sy ledemate ryklik gebruik om sy koninkryk sigbaar te maak deur hul omgee vir mekaar en ander oral waar hulle Hom verteenwoordig.