History Of Warfare - The Spanish Armada - Volledige dokumentêr - Geskiedenis Podcasts - 2021
History Of Warfare - The Spanish Armada - Volledige dokumentêr
Die Spaanse Armada was 'n enorme vloot van 130 skepe wat in 1588 deur Spanje gestuur is as deel van 'n beplande inval in Engeland. Na jare van vyandigheid tussen Spanje en Engeland, het koning Filips II van Spanje die vloot bymekaargemaak in die hoop om die protestantse koningin Elizabeth I van die troon te verwyder en die Rooms -Katolieke geloof in Engeland te herstel. Die "Invincible Armada" van Spanje het in Mei die vaart gelê, maar dit is deur die Engelse verwoes, daarna deur storms getref terwyl hulle teruggesak het na Spanje met ten minste 'n derde van sy skepe wat gesink of beskadig is. Die nederlaag van die Spaanse Armada het gelei tot 'n toename in nasionale trots in Engeland en was een van die belangrikste hoofstukke van die Anglo-Spaanse Oorlog.
History Of Warfare - The Spanish Armada - Volledige dokumentêr - Geskiedenis
Skakel in of stroom 29 Aug. om 8/7c
Lucy Worsley besoek die ongelooflike plekke waar die koninklike geskiedenis gemaak is. Meer meer
Lucy Worsley reis deur Brittanje en Europa en besoek die ongelooflike plekke waar die koninklike geskiedenis gemaak is. In pragtige paleise en kastele en op dramatiese slagvelde ondersoek sy hoe die koninklike geskiedenis 'n mengsel van feite, oordrywing, manipulasie en mitologie is.
1. Die Engelse vloot was aansienlik groter as die Spaanse Armada
Dit kan verbasend wees om te ontdek dat die Engelse baie meer skepe gehad het - 200 skepe na die 130 van die Spaanse. Maar die Spaanse bedreiging lê in hul vuurkrag, wat 50% groter was as die Engelse.
Engelse skepe en die Spaanse Armada, Augustus 1588
Die geskiedenis van die Spaanse Armada
Die Spaanse Armada van 1588 was die bepalende oomblik van Elizabeth I se bewind. Die nederlaag van Spanje het die Protestantse bewind in Engeland verseker en Elizabeth op die globale verhoog geloods.
Geskiedenis van die Spaanse Armada
Die Spaanse Armada was een deel van 'n beplande inval in Engeland deur koning Filips II van Spanje.
'La felicissima armada', of 'die gelukkigste vloot', wat in Augustus 1588 gelanseer is, bestaan ​​uit ongeveer 150 skepe en 18 000 man. Destyds was dit die grootste vloot wat ooit in Europa gesien is en Filippus II van Spanje het dit as onoorwinlik beskou.
Die Armada -portret van Elizabeth I (© National Maritime Museum, Londen).
Waarom het die Spaanse Armada gebeur?
Jare van godsdienstige en politieke verskille het gelei tot die konflik tussen Katolieke Spanje en Protestantse Engeland.
Die Spaanse het Engeland as 'n mededinger in handel en uitbreiding in die 'New World' van die Amerikas beskou.
Die Ryk van Spanje was deur die Engelse begeerlik, wat gelei het tot talle skermutselinge tussen Engelse seerowers en privaat en Spaanse vaartuie. Engelse matrose het doelbewus die Spaanse skeepvaart in Europa en die Atlantiese Oseaan geteiken. Dit sluit in dat sir Francis Drake in April 1587 meer as 20 Spaanse skepe in die hawe van Cadiz verbrand het.
Intussen het Walter Raleigh twee keer - tevergeefs - probeer om 'n Engelse kolonie in Noord -Amerika te vestig.
In 1587 het invalsplanne egter versnel.
Die keerpunt kom na die teregstelling van Mary Queen of Scots - die Katolieke bondgenoot van Spanje. Die moord op Mary Queen of Scots, beveel deur Elizabeth, was die laaste strooi vir Philip II in die godsdienstige spanning tussen die twee lande.
Hoe het die veldtog begin?
In 1588 was Philip II van plan om met sy vloot en leër, 'n totaal van ongeveer 30.000 man, op die Engelse kanaal te vaar om aan te sluit by die magte onder leiding van die hertog van Parma in die Spaanse Nederland. Van daar sou hulle Engeland binnedring, die land onder Katolieke heerskappy bring en Spanje se posisie as die supermoondheid van Wes -Europa verseker.
Bakke is aangesteek sodra die Armada aan die Engelse kus gesien is, wat Londen en Elizabeth in kennis stel van die dreigende inval.
Volgens die legende is Francis Drake die eerste keer vertel van die waarneming van die Armada terwyl hy rolbal op Plymouth Hoe gespeel het. Daar word gesê dat hy geantwoord het 'daar is genoeg tyd om die wedstryd te voltooi en die Spanjaarde te klop' - maar daar is geen betroubare bewyse hiervoor nie.
Drake speel rolbal op Plymouth Hoe, soos die Spaanse Armada sigbaar is (PAJ2845, © NMM).
Die Engelse skepe was langer, laer en vinniger as hul Spaanse mededingers. Die dekke voor en agter was verlaag om groter stabiliteit te gee, en dit beteken dat meer gewere gedra kon word om dodelike breë kante af te vuur. Die skepe was ook meer manoeuvreerbaar as die swaar Spaanse vaartuie.
Wat het gebeur toe die Armada aangeval het?
Die bevelvoerder van die Armada was die hertog van Medina Sidonia. Die hertog het met onwilligheid die onderneming aangegaan, omdat hy versigtig was vir die vaardighede van die Engelse skepe. Hy het egter gehoop dat hy hom by die magte van die hertog van Parma in Nederland sou kon verbind en 'n veilige, diep verankering vir sy vloot kon vind voor die inval in Engeland. Tot sy ontsteltenis het dit nie gebeur nie.
Die Spanjaarde het 'n streng sekelvorming op die Kanaal gehou, wat die Engelse besef het dat dit baie moeilik sou wees om te breek.
Ten spyte hiervan is twee groot Spaanse skepe per ongeluk buite werking gestel tydens die aanvanklike gevegte. Die Rosario bots met 'n ander skip, is uitgeskakel en deur Drake gevange geneem, terwyl die San Salvador het opgeblaas met geweldige lewensverlies.
Die twee vlootjies het om die kanaal gestroom en het geen voordeel daaruit getrek nie.
Hoe het Engelse vuurskappe gehelp om die Spaanse Armada te breek?
Op 27 Julie 1588, nadat die Armada by Calais veranker het, het die Engelse besluit om agt 'vuurskepe' in te stuur.
Dit was vaartuie vol brandbare materiaal, wat doelbewus aan die brand gesteek is en na vyandelike skepe gedryf het.
Om middernag het die vuurskepe die Spaanse Armada genader. Die Spanjaarde het hul ankerkabels gereed gemaak om te vlieg, maar in die duisternis het baie skepe met mekaar gebots. Alhoewel geen van die Spaanse skepe aan die brand gesteek is nie, is die Armada verstrooi en ongeorganiseerd gelaat.
Bekendstelling van vuurskepe teen die Spaanse Armada, 7 Augustus 1588 (BHC0263, © NMM).
Die volgende oggend was die hewigste geveg tydens die hele Armada -veldtog tydens die Slag van Gravelines. Teen die aand was die wind sterk en het die Spanjaarde 'n verdere aanval met dagbreek verwag, maar albei kante het nie ammunisie gekry nie.
Die middag het die wind verander en die Spaanse skepe het van die sandbanke na die Noordsee gewaai. Met geen steun van die hertog van Parma en hul ankerplek verloor nie, was Medina Sidonia se hoofdoel om die oorblyfsels van die Armada na Spanje terug te bring.
Baie skepe is verwoes aan die rotsagtige kus van Skotland en Ierland. Van die 150 skepe wat vertrek het, het slegs 65 na Lissabon teruggekeer. Die volgende jaar het Philip nog 'n kleiner vloot van ongeveer 100 skepe gestuur. Ook dit het stormweer by Cornwall afgeloop en is teruggeblaas na Spanje.
Kaart van die baan van die Armada rondom Brittanje en Ierland (PBD8529 (2), © NMM).
Eers tydens die bewind van Jakobus I (heerser van Skotland en Engeland 1603–1625) was daar uiteindelik vrede tussen die twee lande.
Spaanse Armada -tydlyn: 1588
12 Julie: Die Spaanse Armada vaar
18 Julie: Die Engelse vloot verlaat Plymouth, maar die suidwestewind verhinder hulle om Spanje te bereik
19 Julie: Die Spaanse Armada word by die Akkedis in Cornwall waargeneem, waar hulle stop om voorraad te kry
21 Julie: Die Engelse vloot in getal begin op 'n veilige afstand die sewe myl lange lyn van Spaanse skepe bombardeer, met die voordeel van hul superieure langafstand-gewere
22 Julie: Die Engelse vloot word weens die wind na die hawe gedwing
22 - 23 Julie: Die Armada word deur die kanaal nagestreef deur Lord Howard van Effingham se vloot. Howard was die bevelvoerder van die Engelse magte, met Francis Drake as tweede in bevel. Die Spanjaarde bereik Portland Bill, waar hulle die weervoordeel behaal, wat beteken dat hulle die agtervolgende Engelse skepe kan aanval en aanval
27 Julie: Die Armada anker by Calais om te wag totdat hul troepe aankom. Die Engelse stuur die nag vuurskepe in
28 Julie: Die Engelse val die Spaanse vloot naby Gravelines aan
29 Julie: Die Armada word weer verbind deur die res van die vermiste skepe
30 Julie: Die Armada word in gevegsorde geplaas
31 Julie: Die Spaanse vloot probeer omdraai om weer by die Spaanse landmagte aan te sluit. Die heersende suidwestewinde verhinder hulle egter om dit te doen
1 Augustus: Die Armada bevind hom by Berry Head met die Engelse vloot ver agter. Howard word gedwing om te wag totdat sy skepe weer by hom aansluit
2 Augustus: Die Armada is noord van die Engelse geleë, naby Portland Bill. Beide vloot draai oos
6 Augustus: Albei vloote is weer naby, maar vermy konflik
9 Augustus: Nadat die grootste gevaar verby is, reis Elizabeth om met die Engelse troepe in Tilbury te praat
12 Augustus: Die vloot kom weer naby, met die Armada in goeie toestand. Daar vind egter steeds geen geveg plaas nie, en die Spaanse skepe word beveel om noordwaarts te vaar. Stormweer teister hulle vir die res van die reis
1 September: die skip Barca de Amburgo sak in 'n storm naby Fair Isle, Skotland
3 September: die hertog van Medina Sidonia, bevelvoerder van die Armada, stuur 'n boodskap aan Philip II dat daar vier nagte storms was en dat 17 skepe verdwyn het
12 September: Die skip Trinidad Valencera word in 'n erge storm beland en word uiteindelik gedwing om naby Kinnagobaai in Ierland te land
Oktober: Die oorblywende Armada -skepe slaag daarin om terug te keer huis toe. veiligheid in die noorde en baie lewens is gespaar.
'Superguns' van Elizabeth I se vloot
Toetse op kanonne wat van 'n Elizabethaanse oorlogskip teruggevind is, dui daarop dat dit kragtige gietijzergewere met 'n eenvormige grootte gedra het en standaard ammunisie afgevuur het.
'Dit was die begin van 'n soort meganisering van oorlog', sê vloothistorikus professor Eric Grove van die Salford Universiteit.
"Die skip is nou 'n geweerplatform op 'n manier wat dit nie voorheen was nie."
"[Haar] vloot het 'n reuse sprong gemaak in die manier waarop mans op see geveg het, jare voor Engeland se vyande, en wat 200 jaar later nog steeds tot 'n verwoestende effek deur Nelson gebruik is."
Tot nou toe is gedink dat koningin Elizabeth dieselfde kanontegnologie gebruik as haar pa, Henry VIII. Sy vlagskip, die Mary Rose, was sy moderne tyd ultra-modern.
Dit is bekend dat Engelse matrose en kanonniers tydens Elizabeth se bewind baie gevrees word. Byvoorbeeld, aan die begin van Henry VIII se bewind, was die Engelse vloot genoodsaak om terug te trek uit swaar bewapende Franse galeie.
Teen die tyd van Elizabeth het selfs Phillip van Spanje gewaarsku oor die dodelike Engelse artillerie. Maar niemand kon ooit duidelik wys hoekom dit so was nie.
Die nuwe navorsing volg op die ontdekking van die eerste wrak van 'n Elizabethaanse vegskip voor Alderney op die Kanaaleilande, wat vermoedelik uit ongeveer 1592 dateer, net vier jaar na die Spaanse Armada.
Die skip was 'n pinnace, 'n klein skip met 12 gewere, waarvan twee teruggevind is.
"Daar is 'n baie goeie kans dat hierdie skip met die revolusionêre gewere teen die Armada geveg het, maar daar is geen bewys dat almal of selfs sommige van die ander op dieselfde manier gewapen was nie," sê Saul David, historikus en aanbieder van 'n BBC Timewatch -dokumentêr oor die gewere.
'Maar dit verteenwoordig beslis 'n groot sprong vorentoe in militêre tegnologie en het moontlik tot die Spaanse nederlaag bygedra.
Spanje het in 1588 met 200 skepe probeer om Engeland binne te val. Die Spanjaarde kon die Engelse vloot nie oorkom nie, maar daar was ook ander redes vir die nederlaag.
Die Engelse gebruik vuurskepe in 'n nagaanval, die Spaanse het nie 'n goeie diepwaterhawe gehad om hul troepe te laai nie en hulle is uiteindelik deur 'n storm verstrooi.
Spanje was destyds Europa se supermoondheid en Philip II wou Elizabeth se troon hê en Engeland terugbring na die katolisisme.
Die twee kanonne is verlede somer uit die Alderney -wrak gevind.
Elizabeth se "supergeweer", alhoewel dit relatief klein is, kan 'n mikpunt van 'n kilometer ver bereik. Op 'n skip-tot-skip-vegafstand van ongeveer 100 meter sou die bal voldoende pons hê om deur die eikehoutplanke van 'n galjoen te dring, wat oor die dek en aan die ander kant beweeg.
Elizabeth se vloot het uitgevind dat 'n paar groot gewere minder effektief was as baie klein gewere, maar almal skiet tegelyk.
Die Engelse vloot staan ​​op teen die Spaanse Armada. Maar, miskien meer betekenisvol, namate die reputasie van Engeland as seevaardigheid toeneem, het Philip enige verdere pogings tot inval laat vaar.
"Wat ons getoon het, is dat die Engelse vloot en sy wapenstigters tegnologies byna 50 jaar voor hul tyd was," sluit Mensun Bound af. Dit het Elizabeth I die moeder van die Britse vlootoorheersing van drie eeue gemaak.
Timewatch: Elizabeth's Lost Guns, BBC Two, 2000 GMT, Saterdag 21 Februarie. Kyk na meer snitte by die BBC Timewatch webwerf.
10 dinge wat u (waarskynlik) nie van die Spaanse Armada geweet het nie
Die nederlaag van die Spaanse Armada in 1588 - 'n vloot Spaanse skepe onder leiding van die Spaanse bevelvoerder Medina Sidonia met die doel om koningin Elizabeth I omver te werp - word beskou as een van Engeland se grootste militêre prestasies, en een wat die monarg se gewildheid verhoog het. Hier deel Robert Hutchinson, die skrywer van The Spanish Armada, 10 minder bekende feite ...
Gepubliseer: 2 November 2018 om 17:20
Die Spaanse Armada -veldtog van 1588 het die verloop van die Europese geskiedenis verander. As Medina Sidonia, die Spaanse bevelvoerder, dit reggekry het om Filips II se 26.000 man se invalsleër uit Vlaandere te begelei, sou die toekoms van Elizabeth I en haar Protestantse Engeland inderdaad baie swart gelyk het.
Nadat hulle naby Margate in Kent geland het, is dit waarskynlik dat die gevegsverharde Spaanse troepe binne 'n week in die strate van Londen sou gewees het. Engeland sou teruggekeer het na die Katolieke geloof, en daar was moontlik nie 'n Britse ryk wat sou kom nie. Ons praat moontlik vandag nog Spaans.
Maar Medina Sidonia het een van die grootste seinrampe in die geskiedenis van die vloot opgedoen. Mite, gedryf deur Elizabethaanse propaganda, het ons siening oor die dramatiese hardloopstryd teen die Engelse kanaal gevorm.
Die Spanjaarde is nie verslaan deur die onstuimige seehonde van die koningin wat teen oorweldigende kans veg nie: dit is vernietig deur haglike weer, swak beplanning en gebrekkige strategie en taktiek.
Hier is 'n paar verrassende feite oor die veldtog ...
Beide Elizabeth se predikante en koning Filip van Spanje het verwag dat die 50 persent van die Engelse bevolking wat Katoliek gebly het, sou steun vir die Spaanse indringers na enige landing
Juwelende swaarde, bedoel as Philip se geskenke vir Engelse Katolieke edeles, is gevind in 'n boks aan boord van die noodlottige beskadigde Nuestra Señora del Rosario nadat die Engelse vise-admiraal sir Francis Drake aan boord van die skip gegaan het.
Die spioene van die Spaanse koning het vooraf berig dat die 'grootste deel van Lancashire katoliek is ... en die stad Liverpool', en die provinsies Westmorland en Northumberland 'werklik getrou aan u majesteit'.
Boonop het 'n ander Spaanse beoordeling in Augustus 1586 beraam dat 2 000 mans in Lincolnshire gewerf kon word "wat goed vir die Katolieke godsdiens toegepas is", en nog 3000 meer in Norfolk, terwyl Hampshire "vol Katolieke" was.
Hierdie laaste verslag bevat moontlik 'n mate van waarheid. Vroeg in Junie 1586 onderdruk Henry Radcliffe, 4de graaf van Sussex, wat hy beskryf het as 'n voornemende rebellie 'in die land naby Portsmouth' en het sommige van sy leiers gearresteer: die regering van Elizabeth het streng maatreëls getref om die bedreiging wat hulle beskou as ' potensiële vyfde rubriekskrywers.
Resusante - diegene wat geweier het om Anglikaanse dienste by te woon omdat hulle Katoliek was - is ontwapen en diegene wat as die gevaarlikste beskou word, is sonder verhoor in 'n aantal vestings, soos die Wisbech -kasteel in Cambridgeshire, opgesluit. Dit was die wêreld se eerste interneringskampe.
In Bedfordshire het Henry Gray, 6de graaf van Kent, navraag gedoen oor hoe hy te doen het met vroulike rekusante wat 'getroud was met eggenote wat in die godsdiens ooreenstem'. Godfrey Foljambe het sy eie ouma gearresteer en 'hou haar nou in aanhouding'.
Daar was 'n paar onder Elizabeth I se getroue onderdane wat wins bo patriotisme geplaas het
Iewers in 1587 het die leraars van Elizabeth I verneem dat 12 Engelse handelaars - sommige in Bristol - voorrade en toerusting aan die Armada verkoop het "ten gronde van haar majesteit en ongedaan maak van die koninkryk, indien nie herstel nie".
Hulle nege aansienlike vragte smokkels, ter waarde van tussen £ 300 en £ 2000 elk, bevat nie net proviand nie, maar ook hoeveelhede ammunisie, kruit en vuurwapens.
Die lot van hierdie roekelose handelaars (miskien was dit Katolieke simpatiseerders?) Bly onbekend, maar in daardie woelige tye is dit onwaarskynlik dat hulle die genade van die koningin sou geniet, wat op sy beste redelik beperk was.
Sir John Gilbert [wat Devon se verdediging teen die Spaanse Armada georganiseer het] het ook toestemming geweier dat sy skepe by Drake se westelike eskader aansluit en hulle toegelaat om op hul beplande handelsreis na Suid -Amerika in Maart 1588 te vaar in weerwil van vlootbevele.
Engelse Katolieke vaar aan boord van die Armada
Minstens vier van sy "gentlemen avonturiers" was Engels, en daar was 18 onder die werknemers.
Sommige het onvermydelik die hoë prys van ontrouheid aan die kroon betaal: vyf katolieke het per boot van die getroffenes weggeglip Rosario voor Drake se aankoms, maar twee Engelsmanne is aan boord gevange geneem en na die Tower of London geneem as "rebelle en verraaiers van hul land".
Een, geïdentifiseer as die Cornishman Tristram Winslade, is oorhandig aan beamptes in diens van Elizabeth se spionmeester, sir Francis Walsingham, wat beveel is om hom te ondervra "met behulp van marteling ... na hul plesier". (Wonderbaarlik het Winslade die rek en Elizabeth se geregtigheid oorleef en is in November 1605 in die Katolieke kweekskool in Douai in Frankryk oorlede).
Aan boord van die geveg beskadig San Mateo, gestrand tussen Oostende en Sluis na die slag van Gravelines, is twee Engelsmanne doodgemaak deur Nederlandse matrose - een met die naam William Browne, 'n broer van Burggraaf Montague. Die plaaslike kommissaris van die Protestantse deelstate van Zeeland het berig dat die tweede man wat vermoor is, "baie ryk was, wat William as sy erfgenaam nagelaat het".
Daar is berig dat ander Engelsmanne aan boord van hierdie skip was en saam met haar kaptein, Don Diego Pimentel, geëet het. 'Die een is Robert genoem, 'n ander Raphael, een keer dienaar van die ... burgemeester van Londen. Ons ken nie hul vanne nie. " Hulle was moontlik onder diegene wat met geweld verdrink of gehang is deur die Nederlanders wat in opstand was teen die Spaanse bewind.
Voordat die veldtog begin het, was daar berigte van ontevredenheid onder dekke in Elizabeth se oorlogskepe. Na 'n skrik aan boord van Lord Edmund Sheffield's Beer, het die "kapper en drie van vier ander die eed afgelê [van trou aan die kroon] en afstand gedoen van die pous se gesag".
Pous Sixtus V, wat die Armada gesteun het, was verlief op Elizabeth en het aan 'n verbaasde Venesiaanse ambassadeur gesê: 'As sy 'n Katoliek was, sou sy ons geliefde wees, want sy is van groot waarde'
Philip is gedwing om die pous te vra vir 'n lening om die koste van die voorbereiding van die Armada te help dek. Hierdie pous was egter berug om sy ellende - die Spaanse ambassadeur in die Vatikaan het gekla: "As dit gaan om geld uit hom haal, is dit soos om sy lewensbloed te druk."
Sixtus het intussen 'n troeteldierprojek gehad om die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem van die Ottomaanse Turke te koop en dit in Rome te herbou - of dit met wapen te herstel. Hy was ontsteld dat, hoewel die Spaanse leër "vir hierdie doel voldoende sou wees", dit teen Engeland veg, in plaas van sy ambisies in die Heilige Land te bereik.
Uiteindelik het Sixtus belowe om 1 miljoen goue dukate te betaal (£ 662 miljoen in bestedingskrag in 2015), maar het vasgestel dat die helfte eers betaal sou word nadat die Spaanse magte hul voet in Engeland gesetel het. Die res sal daarna elke twee maande in gelyke paaiemente wees.
Philip kon die Engelse kroon skenk aan wie hy ook al wou, mits die koninkryk onmiddellik na die Katolieke geloof teruggekeer word. Sixtus het ook geëis dat die kerk se eiendom en regte, vervreem sedert die tyd van Elizabeth se pa, Henry VIII, nou herstel moet word.
Nie een sent is ooit uitbetaal nie.
Na die nederlaag van die Armada, het Sixtus vir een van sy kardinale gesê om aan Philip te skryf om hom te troos en hom aan te moedig om 'n nuwe ekspedisie teen Engeland te begin. Hy wou nie self skryf nie, want hy was bang dat die koning dit 'n voorwendsel kan maak om hom geld te vra '.
Medina Sidonia wou nie die Armada beveel nie
Hy was 'n administrateur, en was nog nooit op see nie. Hy het aan die Spaanse koning gesê: "Ek weet uit die klein ervaring wat ek al gehad het dat ek gou seesiek word."
Hy was die eerste om Cadiz te versterk tydens die aanval van Drake op die stad in 1587, en is as kaptein-generaal van Andalusië aangestel as 'opvallende bewys van die guns van die koning'.
Nadat hy sy aanstelling vir twee dae oorweeg het, het Medina Sidonia sy absolute oortuiging duidelik gemaak dat die Armada -ekspedisie 'n ernstige fout was en min kans op sukses het. Slegs 'n wonderwerk, het hy bygevoeg in 'n openhartige en uitgesproke brief, kan dit red.
Philip se raadgewers, verskrik oor die elektrifiserende inhoud daarvan, durf dit nie aan die koning wys nie. 'Moenie ons bedruk met die vrees vir die lot van die Armada nie, want in so 'n rede sal God sorg dat dit slaag', smeek hulle die nuwe admiraal.
Wat sy geskiktheid vir bevel betref, "niemand weet meer oor vlootsake as jy nie".
Toe raak hulle toon dreigend: "Onthou dat die reputasie en die agting wat u tans geniet vir moed en wysheid heeltemal sou verbeur as dit wat u aan ons geskryf het in die algemeen bekend word (alhoewel ons dit geheim sal hou)."
Toe storms die Armada versprei en beskadig nadat dit Lissabon verlaat het, het die ernstige twyfel van Medina Sidonia oor sy missie teruggekeer
Hy skryf aan Philip: 'Ek moet beslis erken dat ek baie min of amper niemand in die Armada sien wat kennis of vermoë het om die pligte wat hulle toevertrou is uit te voer nie.
'U majesteit glo my dalk as ek u verseker dat ons baie swak is. Moenie mislei word deur iemand wat u andersins wil oorreed nie. " Die admiraal het bygevoeg: 'Wel, vader, hoe dink u kan ons so 'n groot land soos Engeland aanval met so 'n mag soos ons nou?' Beter, het hy aangeraai, om "'n paar eerbare terme met die vyand" in te stem terwyl die Armada in Corunna herstel word.
Nie verrassend nie, het hierdie somber brief Philip ontstel en terneergedruk, wat die hele dag 'n hele dag in gebed deurgebring het, alhoewel hy aan die jig in sy hand gely het '. Sy gemoedstoestand is nie verbeter deur 'n brief van Alexander Farnese, hertog van Parma, bevelvoerder van sy landmagte in die Spaanse Nederland en die generaal in beheer van die invalsleër. Parma het Philip gewaarsku dat die plat rivierbakke wat sy troepe na Engeland sou vervoer, nie die Armada op see kon ontmoet nie: "As ons op enige gewapende Engelse of [Nederlandse] rebelle skepe kom, kan hulle ons met die grootste gemak vernietig."
Philip merk in die kantlyn langs hierdie gedeelte op: "God gee dat daar geen verleentheid hieruit mag kom nie." Maar hy kon nie meer argumente van sy vlootbevelvoerder aanvaar nie. Hy skryf aan Medina Sidonia: "Ek het hierdie onderneming aan God opgedra. Kom dan saam en doen jou deel! "
Sir Francis Drake was meer geïnteresseerd in buit as om te veg
Na die eerste geveg suid van Cornwall, word Drake beveel om die Spaanse vloot met 'n liggie aan sy agterkant te beskadig as 'n gids vir die volgende Engelse vloot.
Maar die aand het die lig verdwyn. Drake het sy stasie verlaat om die geteisterde te plunder Rosario.
Met dagbreek het die Engelse admiraal Lord Howard van Effingham, in Ark Royal, en twee ander Engelse skepe was hard teen die agterhoede van die Armada. Hulle het haastig teruggetrek.
Drake beweer daarna dat hy om middernag vreemde seile aan stuurboord gesien het, en glo dat hy Spaans was, sy lantaarn deurdrenk en die gejaagde weggejaag het. Dit was onskuldige Duitse handelskepe.
Ongetwyfeld het Howard dit onpolitiek geag om een ​​van Engeland se vloothelde in 'n nasionale noodtoestand te veg-alhoewel die Engelse vloot deur sy optrede tyd en afstand verloor het deur die Spanjaarde te jaag.
Martin Frobisher, bevelvoerder Triomf, het gesê: 'Drake se lig het ons gesoek, maar daar was geen lig te sien nie ... Soos 'n lafaard wat hy by haar gehou het [die Rosario] die hele nag omdat hy die buit sou hê ... Ons sal ons aandele hê, of ek sal hom die beste bloed in sy maag laat uitgooi. "
Elizabeth se toespraak in Tilbury - "Ek weet dat ek die liggaam van 'n swak en swak vrou het" - wat belowe het dat "binnekort 'n beroemde oorwinning oor die vyande van my God en van my koninkryk sal he" daarna die Armada het Skotse waters binnegekom op pad huis toe
Dieselfde oggend het Howard met sy skepe en honger bemanning by Harwich in Essex aangekom. In die aand, terwyl Elizabeth nog in die Engelse leërkamp in Tilbury was, was daar gerugte dat Parma en sy invalsmag begin het en 'so vinnig as moontlik hier sou wees'.
Die koningin weier om terug te keer, uit haar eie veiligheid, na Londen en verklaar dat sy "nie sou dink om haar leër te verlaat op 'n tyd van gevaar nie". Die volgende dag het haar troepe 'n openbare vas gehou vir oorwinning.
Die gerugte oor Parma was net Elizabethaanse propaganda. Aangesien die koste van haar magte in die waarskynlike invalsgebiede van Kent en Essex £ 783 14 miljoen per dag beloop het, beveel die koningin 'n onmiddellike demobilisasie van die leër.
'N Lang propaganda -traktaat wat in opdrag van Elizabeth se minister van buitelandse sake, Lord Burghley, geskryf is, is na bewering gevind "in die kamer van ene Richard Leigh, 'n seminaarpriester wat onlangs tereggestel is weens hoogverraad". Trouens, dit was 'n vervalsing dat Leigh se identiteit gerieflik gesteel is
Die traktaat beweer dat die waarhede van die Engelse vlootoorheersing of die krag van die Protestantse God onmiskenbaar was: "Die Spanjaarde het nooit 'n Engelse skip of boot geneem of laat sink nie, en het geen mast gebreek of 'n gevangene geneem nie." Dit het die Spaanse gevangenes in Londen verbaas wat uitgeroep het dat "Christus in al hierdie gevegte 'n Lutherse was".
Medina Sidonia het 'n spesiale belediging getrek. Hy het 'n groot deel van sy tyd deurgebring tydens die Armada -veldtog "in die onderkant van sy skip gelê vir veiligheid". Die traktaat het afgesluit met hierdie smalende en minagtende frase: "So eindig hierdie verslag van die ongelukke van die Spaanse Armada wat hulle ONVINCIBLE genoem het."
Die propaganda -aanslag het nie daar geëindig nie. 'N Doggerel-vers van 10 bladsye het Engelse lesers belowe dat dit veilig is om vis te eet, alhoewel hulle gevoed het op lyke van Spaanse matrose, besmet met geslagsiektes. Was dit die eerste waarskuwing van die regering oor gesondheid?
Die Spaanse Armada was nie die laaste Armada wat teen Engeland gestuur is nie
Nog twee is in 1596 en 1597 gestuur, maar hierdie vloot is ook deur storms versprei.
Op 23 Julie 1595 vaar vier Spaanse galeie op 'n verkenningsmissie uit die suide van Bretagne en beland by Muisgat in Cornwall. Die vissersdorpie is verbrand en drie mans dood.
'N Klein mag van die Cornish -burgermag vlug in paniek toe hulle met die eerste oogopslag die Spaanse troepe sien, en Penzance word daarna gebombardeer, huise vernietig en drie skepe in die hawe laat sink. Newlyn is ook verbrand.
Vrees vir die dreigende aankoms van 'n Engelse vloot het die Spanjaarde gedwing om op 4 Augustus te vertrek - maar nie voordat 'n Katolieke mis openlik op Engelse bodem gevier is nie.
'N Groter mag van 3 000 Spaanse troepe het in 1601 in Kinsale in die suidweste van Ierland geland om Ierse rebelle by te staan, maar is gedwing om oor te gee.
Die 19-jarige Anglo-Spaanse oorlog eindig in 1604 omdat Elizabeth se opvolger, James VI en ek, die verlammende duur vyandighede wou beëindig. Die Verdrag van Londen gee baie van wat Philip II eis as Engeland in 1588 gedwing is om vrede te eis.
Engeland het sy steun aan die Nederlandse opstand in die Spaanse Nederland beëindig en afstand gedoen van die aanvalle van haar private persone op die Spaanse skeepvaart. Van Spanje se kant het die verdrag erken dat amptelike hoop om die katolisisme in Engeland te herstel, vir altyd verby is.
Robert Hutchinson is die skrywer van Die Spaanse Armada (W & ampN, 2013).
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer deur Geskiedenis Ekstra in April 2015.
Spaanse Galleons: Die hingste van die see
In die middel van die 16de eeu het die Spaanse galjoen vinnig uiters belangrik geword vir vlootoorlogvoering en vir die beveiliging van burgerlike handel uit Amerika. Dit bly een van die invloedrykste oorlogskepe in die geskiedenis.
Die evolusie van die Galleon
Alhoewel die presiese oorsprong daarvan onseker is, het die ontwerp van die galjoen verskillende kenmerke van skepe uit die Middellandse See en Noord -Europa gekombineer - twee streke waarin die Spaanse veg.
In die Middellandse See was galeie wat algemeen voorkom as vegskepe, en teen die begin van die 16de eeu het hulle kanonne aan die voorkant gedra. Hulle het ook gebruik gemaak van seile wat met lat gemaak is. Hulle was goed om in relatief stil waters te veg, maar het nie die stabiliteit vir seereise nie.
In die Noordsee en Noord -Atlantiese Oseaan het admiraals toenemend groot karakters gewerp. Soos galjoene, was hierdie hoogsydige, vierkantige seilskepe eeue lank in gebruik. Hulle kan die stormstorm seë oorleef en 'n vegplatform bied vir mans en gewere.
Carracks, galjoen (middel/regs), vierkantige karavel (onder), kombuis en fusta (galliot) uitgebeeld deur D. João de Castro op die "Suez Expedition "
Die eerste galjoen kan waarskynlik reeds in 1517 gedateer word, maar dit was in die 1530's dat die ontwerp en die naam daarvan algemeen geword het. Met 'n mengsel van seile, 'n hoë agterkasteel, 'n lae vork en hawens aan die kante waaruit kanonne kan skiet, kan dit trans-Atlantiese reise sowel as hewige seegevegte hanteer. Dit vervul dus 'n baie belangrike rol vir die Spanjaarde en beskerm hul groeiende skatvloot namate silwer en goud uit hul kolonies in die Amerikas terugvloei.
Spaanse galjoene is meestal in twee verskillende streke gebou - die Baskiese land en die suide van Andalusië. Namate die Spaanse mag in die laat 16de en vroeë 17de eeu toegeneem het, het skeepsbou ook plaasgevind in gebiede wat deur die Spaanse ryk verswelg is, waaronder Portugal, Vlaandere, dele van Italië en die Karibiese Eilande.
Spaanse Galleon, model van houtskip uit die Museo Storico Navale di Venezia (Naval History Museum) in Venesië, Italië. Foto: Thyes CC BY-SA 3.0
Konstruksie is gewoonlik deur private skeepsbouers uitgevoer volgens streng regulasies wat deur die regering neergelê is. Wiskundige beginsels en praktiese ervaring laat skeepsrywers 'n groot aantal steeds groter skepe bou in ooreenstemming met hierdie reëls.
Hulle is in sekere stadiums van die werk in paaiemente betaal voordat hulle die skepe aan die kroon oorhandig het sodra hulle klaar was. Koninklike amptenare sal dan sorg dat die skepe ingerig en versier word sodat hulle gereed is om te vaar.
'N Spaanse galjoen
Die vervaardiging van skepe se gewere en ammunisie is nog strenger beheer. Gewere, poeier en skote is almal in koninklike gieterye en werkswinkels vervaardig. Privaat kontrakteurs is eers in 1633 toegelaat om poeier te vervaardig. Toe gewere in die laat 16de eeu tekort skiet, is sommige uit die buiteland ingevoer.
Die gewere het verskillende lengtes en kalibers, elk met hul eie skote. Hulle was oor die algemeen langer as die gewere wat op Engelse skepe gebruik is en was dikwels die soort veldstukke wat ook op land gebruik is. Dit het dit moeiliker en stadiger gemaak om die gewere heen en weer te beweeg vir die laai en afvuur in die grense van die skepe.
Met verloop van tyd is lesse geleer en meer geskikte vate en waens ontwikkel, maar in tye van groot aanvraag, soos die uitrusting van die Armada, is elke beskikbare geweer na die see geneem.
John Benson, Spaanse galjoen
Galleons het in twee hoofrolle gedien.
Eerstens was daar die beskerming van die flotas, die vloot bring skat terug uit die Amerikas. Galleons op hierdie lopies sou gewoonlik een vloot wes oor die Atlantiese Oseaan vervoer en dan 'n ander vloot optel om huis toe te begelei.
Hulle teenwoordigheid was noodsaaklik om hierdie swaar belaaide en ongelooflik waardevolle skepe te beskerm teen aanvalle deur buitelandse moondhede en seerowers - beide vryskutstokers en die wat deur die Engelse gesteun word in hul nie -amptelike vlootoorlog teen Spanje. Die reise deur hierdie galjoene is befonds deur die averia, 'n belasting op skeepseienaars bedoel om die beskerming wat hulle ontvang het, te dek.
Gravure uit die 19de eeu beeld 'n Spaanse skeepswrak uit Galleon uit in Port-Na Spaniagh, 1588. Lacada Point en die Spaanse rotse is op die agtergrond.
Die ander gebruik van galjoen was in oorlogsvlote. Die Spaanse het tydens die 16de en 17de eeu op 'n aantal fronte geveg en veldtogte begin teen Islamitiese moondhede en Barbary -korsare in die Middellandse See, teen Protestantse rebelle in die Lae Lande en teen die eindelose lastige Engelse en hul private vloot. Dit het soms kragtige vloote vereis wat 'n slag gevat het sowel as grondtroepe, en vir hierdie werk het die galjoen tot sy reg gekom.
Lewe aan boord van 'n Galleon
Galleons was vol soldate, matrose, kanonniers, offisiere en ander bemanning en passasiers. Ruimte was teen 'n premie. Die meeste van die wat aan boord was, het saam geslaap, óf onder óf op die dek. Die mees senior offisiere het privaat kajuite gekry, terwyl ander van hoë rang privaatheid verkry het deur gordyne of houtskerms op te sit.
El Galeón, 'n 17de-eeuse Spaanse galjoen-replika in Quebec City in 2016. Foto: Cephas CC BY-SA 4.0
Die bemanning het in drie horlosies gewerk, wat elk twee skofte van vier uur per dag geneem het. Die veranderinge van horlosies en ander belangrike oomblikke in die dag was gekenmerk deur gebede en godsdienstige gesange. Maaltye is oor die algemeen geëet tydens skofveranderings en bestaan ​​meestal uit koringkoekies, boontjies, peulgewasse en growwe rooiwyn, met gesoute beesvleis of vis, afhangende van voorraad en die dag van die week.
Met soveel mans saamgedrom, het toestande stink en onhigiënies geword. Rotte was 'n ernstige probleem en het voedselvoorrade en diere aan boord aangeval. Ander ongediertes soos kakkerlakke, muise, skerpioene en vlooie het die ongemak vererger.
Die Galleon at War
Die grootste deel van die 16de eeu het die Spanjaarde vasgeklou aan 'n outydse model van vlootoorlogvoering waarin die meeste skade deur instapaksies aangerig is. Gewere is slegs gebruik vir voorlopige bombardemente en min skote is afgevuur in vergelyking met ander vloote. Dit was nog so laat as 1588 die geval en het 'n rol gespeel in die rampspoedige mislukking van die jaar se poging tot inval in Engeland.
Spaanse galjoen wat sy kanonne op ander skepe afvuur
Verloofing tussen 'n Spaanse galjoen en 'n Nederlandse skip, gevind in The Story of the Barbary Corsairs ' deur Stanley Lane-Poole, gepubliseer in 1890 deur G.P. Putnam se seuns.
Die vang van die Spaanse galjoen St Joseph, 23 September 1739
Na die Armada is meer klem gelê op skietery. Galleons het 'n vreesaanjaende gewig en kan vyandelike skepe verwoes. Maar wanbestuur het gelei tot herhaalde rampe teen vloote met beter geleide, soos dié van die Nederlanders.
Die Spaanse galjoen was 'n dodelike wapen wat gehelp het om Spanje se plek as 'n leidende wêreldmoondheid te verseker. Maar enige wapen was net so effektief as die manne wat dit gebruik het, en die opkoms van die Britse en Nederlandse vlootmag is moontlik gemaak deur Spaanse bevelvoerders wat nie die potensiaal van die galjoen benut het nie.
Die Mary Rose was 34 jaar 'n suksesvolle oorlogskip vir Henry VIII: byna die hele duur van sy bewind.
Henry VIII was 'n entoesiastiese skeepsbouer, wie se trots op sy "Army by Sea" sy vloot sou laat groei van 5 aan die begin van sy regering tot 58 teen die tyd van sy dood in 1547. Alhoewel hy baie skepe gehad het, is dit die Mary Rose wat onthou word as sy gunsteling. Veral die lewe van die Mary Rose val amper presies saam met die bewind van Henry VIII.
Voor die ontwikkeling van 'n staande vloot, het Engelse konings staatgemaak op die versoeking van handelskepe in tye van nood. Dit was beslis goedkoper as die bou, onderhou en beman van skepe in tye van vrede, maar dit was ondoeltreffend en moeilik om te mobiliseer.Met die bedreiging van Skotland in die noorde en Frankryk in die suide, begin Henry VIII sy vloot bou sodra hy op die troon kom.
Die vroegste verwysing na die Mary Rose is 29ste Januarie 1510, in 'n brief wat die bou van 'twee nuwe skepe' beveel. Hierdie skepe sou die Mary Rose en haar susterskip, die Peter Granaatjie. Die skepe is in Portsmouth gebou, wat die ondergang van die Mary Rose in die Solent en haar uiteindelike rusplek in Portsmouth's Mary Rose Museum des te meer treffend.
Die eerste rekening wat die Mary Rose is 'n brief van Junie 1511. Daar word gereeld beweer dat die skip vernoem is na Henry se suster, Mary Tudor, maar geen bewyse ondersteun dit nie. In plaas daarvan was dit die manier om skepe te noem vir heiliges en die paring van die Maria met die Petrus ondersteun dit. Die kentekens van die skepe - die Roos en die Granaatjie - vier die koninklike egpaar dat die roos die simbool van die koning is, en die granaatjie die van sy eerste vrou, Katherine van Aragon. Netjies was die Maagd Maria destyds bekend as die 'Mystic Rose', die naam van die Mary Rose beteken dus nie net die krag van die Tudor -dinastie nie, maar ook die van die Maagd Maria.
Die Mary Rose was groter as haar susterskip - 600 ton na die Peter Granaatjie'S 450 - maar dit was nie die enigste verskil tussen die skepe nie. Terwyl albei karre was wat vir oorlog ontwerp is, was die Peter Granaatjie is nie gebou om swaar gewere te dra nie. Die Mary Rose, aan die ander kant, het ses of agt groot gewere vanaf die begin van haar loopbaan gedra. Dit het 'n nuwe ontwerpkenmerk vereis: geweerpoorte. Die Mary Rose was dus van die nuutste ontwerp. Daar word gesuggereer dat Henry self aangedring het op die ontwerp, wat die redes waarom hy so trots was op die Mary Rose.
Lees meer oor die Peter Granaatappel
Ses maande na die bekendstelling van die Mary Rose, Henry VIII was in oorlog met Frankryk, die negentienjarige koning wou sy krag toon teen die mag van Frankryk. Teen advies van sy pa se ou adviseurs verklaar Henry VIII in 1512 oorlog.
Terwyl die Mary Rose was nie die grootste van Henry se skepe nie - die 1000 ton Regent het daardie posisie beklee - dit was die Mary Rose wat die admiraal van die vloot, Edward Howard, as sy vlagskip gekies het. Dit sou 'n belangrike saak gewees het tydens die Slag van St Mathieu op 10 Augustus 1512.
In die weke voor die geveg het Howard suksesvolle aanvalle langs die kus van Bretagne gelei en 40 Franse skepe gevange geneem en Franse dorpe afgedank. Hy het einde Julie na Portsmouth teruggekeer om weer te voorsien waar die koning hom besoek het. Op 6 Augustus het Howard die nuus gekry dat die Franse vloot gemobiliseer het en hy het Portsmouth verlaat om terug te keer na Bretagne.
Die Franse het nie verwag dat die Engelse nog 'n paar dae sou arriveer nie en het die fees van St Lawrence gevier toe die Engelse vloot aankom. Baie Franse offisiere vier die dag van die heilige op land, terwyl plaaslike hooggeplaastes en hul gesinne aan boord van die vloot gesmul het. Toe hulle die Engelse vloot sien, vlug die oorgrote meerderheid van die Franse skepe, terwyl hul toevlug bewaak word deur die Franse vlagskip, die Grand Louise, en die Cordelière.
Die Mary Rose eerste bloed getrek het sy die hoofmaste van die Grand Louise, 300 mense vermoor en die skip buite diens geneem. Hierdie kort verlowing is die eerste keer dat skepe met geweerporte mekaar op afstand bereik sonder 'n poging om aan boord te kom, 'n waterskeidingsoomblik in die vlootgeskiedenis.
Ten spyte van hierdie historiese aksie, het die mees dramatiese aksie van die dag nie die Mary Rose. Terwyl die Mary Rose was besig met die Grand Louise, die 1000 ton Engels Regent worstel met die Cordelière. Soos met baie van die Franse skepe, het die Cordelière By die aankoms van die Engelse vloot het haar gesinne huisves en haar kaptein, Hervé de Porzmoguer, het die harde besluit geneem om met burgerlikes aan boord te veg. Terwyl die skepe met mekaar worstel, was daar 'n plofbare ontploffing aan boord Cordelière. Die vlamme versprei na die Regent en albei skepe het afgegaan. Meer as 1500 mense sterf aan die twee skepe, waaronder vroue en kinders aan boord Cordelière.
Die Armada onderrig: 'n inleiding tot die Anglo-Spaanse Oorlog, 1585-1604
Soos die onderwerpe aangaan, het die Spaanse Armada alles: goeie persoonlikhede, groot strategie, oorlog op land en see, diplomatieke maneuvers en sameswerings, propaganda in oorvloed en godsdienste om voor te sterf - alles beskikbaar in 'n ryk verskeidenheid primêre bronne (dokumentêr, visueel en artefaktueel) en in 'n verskeidenheid sekondêre literatuur en webwerwe. Baie van die aangeleenthede wat betrokke is, hoewel dit spesifiek is vir die tydperk, maak algemene historiese vrae oop. Die rol van politieke leierskap word briljant geïllustreer in die teenoorgestelde gevalle van Filips II en Elizabeth I. Elizabeth was ongetroud, haarloos en wou probeer om op die troon van 'n klein land te oorleef as gevolg van dreigemente van die eerste koningin van die Skotte en daarna van die mag van Spanje. Ten spyte van die rykdom van die Indië het Philip groot skuld gehad, maar het hy steeds baie aan oorloë bestee om sy ryk te onderhou en uit te brei. Elizabeth was 'n berugte suinig monarg wat geld as 'n oorlogskis weggesteek het in geval van vyandighede met Spanje. Alhoewel hulle standvastig was in hul godsdienstige oortuigings, was hulle albei pragmaties in hul staatskaping. Hulle het die faksies in hul administrasies teen mekaar gespeel en was om verskillende redes traag om besluite te neem. Alhoewel hulle die mag in hul eie hande gekonsentreer het, is die besluite wat hulle geneem het, baie beperk deur die beperkings van die vroeë moderne administrasie. Die Spaanse monarg word uitstekend behandel in G. Parker, The Grand Strategy of Philip II (New Haven, 1998), en in 'n meer narratiewe en revisionistiese styl deur Henry Kamen in Philip van Spanje (New Haven, 1998). Elizabeth is die onderwerp van tallose biografieë van wisselende kwaliteit. Die beste is Wallace MacCaffery se lewenswerk, Elizabeth I (Londen, 1993), terwyl 'n nuttige onlangse reeks essays oor haar bewind in Volume 14 van die Royal Historical Society Transactions (Oxford, 2005) gevind kan word.
Swakheid van Frankryk
Die Anglo-Spaanse konflik is ook 'n oefening in geopolitiek en inderdaad 'n kwessie van die kontrafaktuele in die geskiedenis (wat moontlik sou gebeur het). Dit kan baie pret wees om hierdie strategiese oorwegings aan studente te verduidelik, tesame met die vaaghede van koninklike huweliksbeleid. Die grootste faktor in die laat sestiende-eeuse politiek was die swakheid van Frankryk. In die 1550's, onder Henri II, was Frankryk bevolk en aggressief, kompak in geografie en sentraal in die Europese magspolitiek. Engeland het Spanje se bondgenootskap teen Frankryk nodig, veral met die dauphin van Frankryk, Francis, wat met Mary Queen of Scots trou, en Spanje het Engeland in die magsbalans teen Frankryk nodig gehad. Maar in die middel van 1559 is die 40-jarige Henri II dood in 'n strydlustige wedstryd en Frankryk het in 'n swak monargie, dinastiese twis en sporadiese godsdiensoorloë neergedaal wat 40 jaar lank aan en af ​​geduur het. As gevolg hiervan kon Engeland die Franse magte wat dit uit Skotland bedreig het, verwyder en 'n regime daar ondersteun wat Mary Queen of Scots op sy beurt gedwing het om na die dood van koning Francis in 1560 terug te keer in twee rampspoedige huishoudelike huwelike. Die tragiese wendinge van laasgenoemde se loopbaan word bewonderenswaardig hanteer in John Guy se biografiese studie 'My heart is my own': the life of Mary Queen of Scots (London, 2004). As Frankryk voortgegaan het met die kursus van 1550's, sou Skotland moontlik 'n Franse provinsie geword het, soos Brittany gedoen het. Boonop sou Elizabeth gedwing gewees het om te trou, inderdaad om 'n familielid van Filips II te trou, om die aansprake van haar wettige Katolieke mededinger, die Frans-gesteunde Maria, af te weer. Ook die lastige Protestantse onderdane van Philip in Nederland sou nooit Engelse steun getrek het nie, want Elizabeth sou veels te bang gewees het dat Frankryk die situasie daar sou benut. Boonop sou 'n sterk Frankryk Filip van Spanje nooit toegelaat het om sy aanspraak op Portugal met so 'n volmaakte gemak na te kom nie. Portugal was van ongelooflike strategiese belang. Sy beslaglegging in 1580, na die kruistog van koning Sebastian na Marokko en die voorspelbare ramp wat gevolg het, het vir die eerste keer 'n inval in Engeland moontlik gemaak omdat dit Spanje 'n uitgebreide Atlantiese seekus, 'n diepwaterhawe in Lissabon en 'n oseaniese gebied gegee het vloot.
Oorsake van oorlog
Teen hierdie tyd het twee kwessies die Anglo-Spaanse verhoudings tot breekpunt gespanne. Die minste was die poging van Engelse seelui as vryskutters om die Spaanse koloniale handelsmonopolie of, meer gewelddadig, hul aktiwiteite as privaat persone onder lisensie van vyandige regerings te verbreek of as gewone seerowers om die Spaanse ryk te plunder. In hierdie verband is Francis Drake die wonderlike voorbeeld. Nadat hy in 1568 nie wettig aan die kus van Mexiko handel gedryf het nie en die lot wat sy neefs van Hawkins teëgekom het, amper ontkom het, het Drake meer sukses behaal toe hy probeer het om die muiltreine met silwer oor die landengte van Panama in 1573 te onderskep. Maar dit was syne gewaagde omseiling (1577–80), deur die Straat van Magellen, wat die Spanjaarde onverhoeds betrap het. Koningin Elizabeth was 'n stille vennoot in hierdie uiters winsgewende onderneming en het Drake met sy terugkeer tot ridder geslaan. Dit was geen verkenningsreis nie, maar 'n strydlustige daad van langafstand seerowery!
Ondanks die verergering op die oop see, was Nederland die grootste probleem, waar pogings tot godsdienstige sentralisering protesoptrede van die heerskappy gebring het en wydverspreide vandalisering en ontginning van kerke deur protestante onder leiding van skares. Philip, die soewereine heer van Nederland, gevestig in die verre Castilië, het te veel gereageer en die hertog van Alva met die Spaanse weermag gestuur om die bevel weer in te stel. Dit was in werklikheid grootliks bereik voordat Alva aangekom het, maar daar het nietemin 'n skrikbewind gekom teen koninklike teenstanders en protestantse hervormers, van wie baie hul toevlug tot Engeland geneem het. Die aankoms van 'n groot Katolieke leër oor die Kanaal het natuurlik die nuutgestigte en nog steeds baie senuweeagtige Protestantse regime in Engeland ontstel. Toe die koningin in 1568 Alva se skatskepe aangehou het wat in Southampton skuiling soek, was daar 'n breuk in diplomatieke betrekkinge en handelsverbod. Verhoudings is eers in 1574 amptelik herstel, maar in die tussentyd het Hollandse vlugtelinge-die beroemde Seegebede-Engeland as 'n wegspringplek gebruik om 'n aanval op Brill in Holland aan te pak en 'n volskaalse opstand teen Spanje aan die brand te steek. Oormatig het die Spaanse bewind in die Lae Lande ineengestort. Alva word herroep, maar 'n sagter-sagter benadering was te laat. Philip was gedwing om bankrot te verklaar en sy onbetaalde soldaat het tot 'n val gekom, wat gelei het tot die sogenaamde 'Spaanse woede' wat die stad Antwerpen verwoes en sy burgerskap verwoes het. Teen 1577 trek die Spaanse leër terug en William van Oranje, die leier van die opstand, word in Brussel as die bevryder van sy land gehou.
Teen die vroeë 1580's was die Spaanse herowering egter goed op dreef. Die laaste nederlaag van die Inkas in Peru deur Viceroy Toledo en sy herorganisasie van die vervaardiging van silwer daar het die bullion -knelpunt opgelos. Wapenstilstand met die Turke in die Middellandse See het troepe en hulpbronne bevry vir herleiding noordwaarts. En uiteindelik het die koning 'n nuwe en baie bekwame goewerneur in Alessandro Farnese, prins van Parma. Hy het die Katolieke in Brabant gewen, weer Brussel binnegekom en stadig noordwaarts getrek, stad na stad. In 1584 word Willem van Oranje vermoor deur 'n alleenloper in die hoop om die geld op sy kop te kry toe die Spanjaarde hom as 'n outlaw verklaar het. Sien hierna Lisa Jardine se The awful end of Prince William the Silent: die eerste sluipmoord op 'n staatshoof met 'n handwapen (Londen, 2006). Engelse Protestante was self bang vir die lewe van hul koningin, nadat hulle vroeër die plot van Throckmorton ontdek het, waarby katolieke ekstremiste, die Spaanse ambassadeur en die gevange Mary Queen of Scots betrokke was. Toe die leierlose en toenemend beleërde Nederlanders hulle dus na Engeland wend om hulp, was hulle hoop groot.
'N Opmerklike reeks dokumente wat op hierdie stadium aan studente voorgelê moet word, is die beraadslaging van die Engelse raad oor oorlog en vrede (Historical Manuscripts Commission, Salisbury Papers, III, 67–70). Lord Burghley, met sy beroemde voor- en nadele, en sy mede -raadslede het dokumente gelaat wat argumente toon vir onmiddellike ingryping om die vordering van die Spanjaarde in Nederland te belemmer in die hoop om te verhinder dat hulle die Nederlanders oorweldig en daar absolute oorheersing behaal. So 'n konfrontasie het duidelik oorlog met die wêreld se supermoondheid meegebring. Maar as Engeland ledig bystaan, kan sy daarna alleen oorleef onder voortdurende bedreiging van 'n nog sterker vyand? Dit was dieselfde klassieke buitelandse beleidsdilemma wat Engelse staatsmanne met die daaropvolgende Franse en Duitse bedreigings tot in die twintigste eeu in die gesig gestaar het. Die privaatraad was ten gunste van ingryping, maar Elizabeth het in die ydel hoop gehoop dat die swak Franse regime van Henri III dalk iets vir die Nederlanders sou doen. Na 'n verdere reeks tit-for-tat maritieme provokasies, onderteken Elizabeth uiteindelik die Verdrag van Nonsuch met die Nederlanders in Augustus 1585, wat lenings en die versending van 'n ekspedisiemag onder die graaf van Leicester behels. Dit het te laat gekom om die val van Antwerpen te voorkom, maar dit was 'n bydraende faktor tot die voortbestaan ​​van die Nederlandse Republiek.
Die 'onderneming van Engeland'
'N Invasie in Engeland om die Protestantse koningin en haar bemoeilikende onderdane te hanteer, wat beplan is vanaf die einde van Santa Cruz se operasies teen Portugese verset in die Azore in 1583, het nou 'n topprioriteit geword. Hieroor bly Garret Mattingley se The defeat of the Spanish Armada (Harmondsworth, 1962) een van die klassieke van historiese skryfwerk. Die beste materiaal oor die gebeure van Augustus 1588 het egter verskyn tydens die 400ste herdenking en in die daaropvolgende dekade. Veral moet verwys word na C. Martin en G. Parker, The Spanish Armada (Harmondsworth, 1988), en Simon Adams en Mia Rodríguez-Salgado, Engeland, Spanje en die Gran Armada (Edinburgh, 1991), asook Parker se meesterstudie van Philip se strategie, hierbo aangehaal.
Philip het studie van voormalige invalle van Engeland gemagtig en versoek voorstelle van sy suksesvolle bevelvoerders, die markies van Santa Cruz en die prins van Parma. Eersgenoemde het natuurlik 'n inval in die see voorgestel, terwyl laasgenoemde die idee van 'n kruis-kanaal ekspedisie gekry het. Die groot fout by die beplanning was die besluit van Philip II om albei planne te kombineer. Op die oog af lyk dit soos 'n meesterstaking deurdat dit die bedoeling was om die magte wat uit Iberia gestuur is, te kombineer met die kraakleër van Vlaandere in 'n enkele massiewe amfibiese aanvalsmag. Die kanse om die beste van albei te behaal, was egter van die begin af verdoem omdat kommunikasie en aardrykskunde die nodige ontmoeting onmoontlik gemaak het. Verder was daar geen 'plan B' om op terug te val as die afspraak nie plaasvind nie. Toe die koning die probleme uitgewys het, kon hy net om hulp te vra by God se hulp in wat tog 'n heilige onderneming was.
Die voorbereidings was massief. Mans, voorrade en ammunisie het in Lissabon begin versamel van regoor Suid -Europa. In Vlaandere het Parma begin met die bou van vaarte, en inderdaad die bou van kanale, om sy leër veilig by die kus te kry. Diplomaties wen Philip ook. Pous Sixtus, wat Philip se planne in die eerste instansie aangemoedig het, belowe 'n subsidie. Die Franse Katolieke Liga in die loon van Philip het daaraan gewerk om hul Protestantse en Royalistiese teenstanders te versmoor om te verhoed dat hulle in 'n onafhanklike of afleidingsaksie in die noorde van Frankryk betrokke was. Philip wou Elizabeth ontwapen deur valse vredesonderhandelinge te ontwrig, en het selfs daarin geslaag om haar ambassadeur in Parys te verander 'n verraaier en 'n kanaal van valse inligting. Boonop het Elizabeth se teregstelling van Mary Queen of Scots in Februarie 1587 na die Babington -plot nie net 'n enorme propaganda -hupstoot gegee aan die Katolieke kant nie, maar het kardinaal Allen ook in staat gestel om Philip op die Engelse troon deur die Lancastrian -lyn te eis.
Alles het goed gegaan met 'n somer vertrek totdat Drake in April 1587 in Cadiz toeslaan. Sy 'singing of the king of Spain's beard' behels die vernietiging van nie net 24 skepe in die hawe van Cadiz nie, maar ook 'n groot hoeveelheid voorraad op pad na Lissabon. Hy veroorsaak paniek langs die Iberiese kus en gaan verder na die Azore, waar hy verdere skade aangerig het. As gevolg hiervan is Santa Cruz op 'n verlate sending na hom gestuur. Chaos het geheers, die missie moes uitgestel word en Santa Cruz het aan die begin van 1588 siek geword en gesterf.
Die Armada het Philip 30 000 dukate per dag gekos. Die noodlottige hertog van Medina Sidonia wat Santa Cruz vervang het, alhoewel dit deur die geskiedenis baie gekritiseer is, was eintlik 'n briljante organiseerder en galvaniseerder van 'n ekspedisie wat letterlik nêrens heen gegaan het toe hy die leiding geneem het nie. Binne 'n paar maande was die Armada terug op die teiken. Honderd-en-dertig skepe en 19 000 soldate is bymekaargemaak in Lissabon en 'n 27,000-leër was gereed om op 300 klein vaartuie deur die kanale van Vlaandere na die Kanaal te gaan. Daar was niks om dit in die Westerse geskiedenis in globale terme gelyk te stel nie, net die dieselfde aborsiewe tweede poging tot 'n Mongoolse inval in Japan in 1281 was groter. In Rome het die pous 'n spesiale toegewing uitgereik. Kardinaal Allen het propaganda -traktate laat druk vir verspreiding onder Engelse Katolieke, en in Frankryk het die Katolieke Liga die koning uit Parys verdryf. Op die eerste been van die reis is die Armada egter deur storms aan die kus van Portugal geteister en na La Coruña gedwing. Medina Sidonia, wat bang was vir die probleme wat voorlê en deur sy mede -admirale geadviseer is, wou hê dat die sending gekanselleer word, maar die koning weier. Die hertog het bevele gehoorsaam, en na nog 'n uitbarsting van organiserende energie het hy die vloot nog 'n keer seewaardig gemaak en kon hy terug see toe.
Guns by Gravelines
Daar is debat oor of Medina Sidonia, wat van plan was om Philip se bevele tot op die punt te volg, 'n gulde geleentheid op 30 Julie misgeloop het om 'n verrassingsaanval te lei wat die Engelse vloot in Plymouth Sound sou vasgekeer het. Maar die Spaanse bevel het nie die ligging van die Engelse vloot geken nie, en westewinde het die Armada gestadig teen die kanaal gestoot. Daar volg 'n reeks skermutselinge, terwyl die Armada die beroemde gevleuelde formasie opneem om sy uiteenlopende reeks skeepvaart teen die meer manoeuvreerbare Engelse skepe te beskerm.Die Engelse, ondanks 'n paar hik, het daarin geslaag om tussen die Spanjaarde en die kus te bly en het hulle krities geweier om op 3 Augustus in die Solent te anker. Aan die ander kant, selfs al het die Engelse nuwe taktieke aangeval om aan te val in lyne wat langs die sye afvuur, het die Armada relatief min verliese beleef en het sy vorming behoue ​​gebly.
Medina Sidonia het egter nog nie kontak gemaak met Parma nie. Alhoewel hy boodskappers in loodsbote uitgestuur het namate die Armada op die Kanaal gevorder het, was Parma eers op 6 Augustus, dieselfde dag wat die vloot by Calais anker, dat Parma bewus was van sy benadering. Selfs toe het dit ses dae kennisgewing vereis vir die aanvang en vertrek van sy magte. Dit was in werklikheid teen 10 Augustus gereed, maar die veldtog was reeds verby. In die nag van 7 Augustus het die Engelse vuurskepe-ou hulke gelaai met plofbare materiaal-tussen die Armada-skepe ingestuur, wat desperaat hul ankers gesny het om te ontsnap. Die volgende dag, in 'n geveg van nege uur by Gravelines, het die Engelse die Spanjaarde toegemaak, ongeveer twaalf skepe laat sink en 1800 vermoor of gewond.
Alhoewel die Armada, wat erg geteister is, die vorming herwin het, waai die sogenaamde 'Protestantse' wind hom gou in die Noordsee op, en Medina Sidonia, onbewus daarvan dat die Engelse ammunisie op was, het besluit om terug te keer huis toe deur Skotland af te rond. en Ierland. Op hierdie reis het beskadigde skepe skuiling op die Skotse eilande begin soek, en meer het na die kus van Ierland gegaan en storms soos dié wat die Fastnet -wedloop van 1979 vernietig het, het baie ander vaartuie na die Ierse kus gestuur. Daar het ten minste 23 skepe verlore gegaan en meer as 6 000 mans is verdrink, doodgemaak of gevange geneem. Ongeveer 500 Spanjaarde het dit egter oorleef en het deur Ierse gebiede Connacht en Ulster na neutrale Skotland gekom. Een daarvan was kaptein Francisco de Cuellar, wat skipbreuk gely het op Streedagh Strand, Co Sligo. Sy beroemde en hoogs gekleurde memoires kan nou aanlyn geraadpleeg word op http: // www.ucc.ie/celt/published/T108200/index.html.
Ondanks die vreeslike lewensverlies in Ierland het die skepe wat daar verwoes is sedert die 1960's argeologiese bewyse gelewer wat die Spaanse nederlaag by Gravelines baie verduidelik. Dit blyk dat baie van hierdie skepe nog baie ammunisie aan boord het, sowel as onbruikbare of ontplofte kanonvate. Martin en Parker kon beduidende gevolgtrekkings maak. Die Spanjaarde het nie net ondergeskikte gewere en verskillende ammunisie nie, maar ook meer krities, hulle het nie die tegnieke gehad vir die vinnige vuur wat die Engelse ontwikkel en opgelei het nie. wapens is net een of twee keer afgevuur. Studente moet hierdie artefakte in die Ulster Museum, Belfast, sien. Alhoewel hulle meer aangetrokke voel tot die groot hoeveelhede goue muntstukke en ander ornamente wat onder die see uitgehaal is, is die ware historiese skat eintlik die gewere en ammunisie.
Daar is, verbasend genoeg, baie propaganda, gedruk sowel as beeldend, tydens en na die veldtog van 1588, nie in die minste die toespraak van die koningin in Tilbury nie, wat studente kan toets en versigtig kan sif. Daar is inderdaad geen twyfel dat hierdie herhaling deur die jare die indruk wek dat die oorlog vir Engeland aan die oewer van Vlaandere gewen is nie. Dit kan nie verder van die werklikheid wees nie. Alhoewel die mislukking van die Armada in 1588 'n bepalende uitwerking op die verloop van die oorlog gehad het, was dit nie beslissend nie, maar die konflik duur nog sestien jaar voort, en die Engelse het baie donker dae voorgelê. Die daaropvolgende uitputtingsperiode, waarin geen van die partye 'n uitklophou kon lewer nie, is verre van glansryk en word deurskiet met perverse wendinge van die noodlot.
Alhoewel die Spanjaarde geskok was oor die nederlaag van hul groot vloot, het hulle baie moeite gedoen om die siekes, gewondes en hongersnood wat van die terugkerende oorblyfsel afkom, by te staan ​​en byna onmiddellik begin om hul vloot te herbou. Aan die ander kant het Elizabeth en haar raad min omgegee vir hul seëvierende matrose en hulle in die hawe laat kwyn om aan siektes te sterf om geld te bespaar. Elizabeth se doel was eenvoudig: om haar gebiede te verdedig, die vyand in die buiteland af te lei en, indien moontlik, met krag op hom neer te val. Philip het sy pogings laat verdwyn, veral deur sy vloot- en militêre hulpbronne af te lei om die Katolieke kant by te staan ​​in die Franse burgeroorlog in die hoop om 'n protestantse oorname te voorkom en, selfs meer ambisieus, om 'n Spaanse kind op die Franse troon te sit. Vir Elizabeth was dit 'n gerieflike volmagoorlog waarin sy die Protestantse eiser, Hendrik van Navarra, gesubsidieer het en slegs ernstig ingegryp het om die vestiging van 'n Spaanse basis in Bretagne te voorkom wat moontlik as springplank gebruik kon word om Engeland binne te val. Af en toe laat sy haar oorlogsparty van die leiband af om Spanje self aan te val. Hierdie groot teenwapens het slegs veranderlike sukses gehad as gevolg van die uiteenlopende doelwitte van die bevelvoerders, beleggers (Elizabeth se ondernemings is gedeeltelik geprivatiseer) en Nederlandse bondgenote. In 1589 misluk Drake in sy missie om die gerekonstrueerde Armada in plaas daarvan te vernietig; hy mors sy tyd in 'n poging om La Coruña te neem en probeer dan verwoed om Dom Antonio, die Portugese pretender, in Lissabon op te rig. Essex het in 1596 meer sukses in Cadiz behaal, maar sy 'eilande -reis' om die terugkerende Amerikaanse skatvloot vas te vang deur in die Azore weg te kruip, was nutteloos. Elizabethaanse buitelandse beleid in hierdie jare is bestudeer deur RB Wernham in After the Armada (Oxford, 1984) en The return of the Armadas (Oxford, 1994), maar Wallace MacCaffery se Elizabeth I: war and politik, 1588–1603 (Princeton, 1994) ) het meer konteks en analise.
Volmagoorlog in Ierland
Philip, op sy beurt, was ook bereid om 'n volmagoorlog in Ierland aan te moedig en te finansier waarin Engeland 'n ramp na 'n ramp opgedoen het en wat haar soveel sou kos as al haar maritieme en buitelandse ondernemings saam. Tog het hy nie direk in Ierland ingegryp om dit as 'n stapsteen na Engeland te gebruik nie. Die 100-sterk Armada van 1596, wat hy voorberei het om die Ierse Konfederate te ondersteun, is op die laaste nippertjie na Bretagne herlei en laat in die jaar vaar, is dit erg beskadig deur storms buite Galicië. Sy Armada van 1597, wat na die suidweste van Engeland was, is deur slegte weer in Biskaje versprei. Hierdie onreëlmatige en uiters duur strategie is onlangs deur Edward Tenace, 'A strategy of reaction: the Armadas of 1596 and 1597 and the Spanish struggle for European hegemony', in English Historical Review (September 2003) onder die loep geneem.
Alhoewel Philip in 1598 vrede gesluit het met Hendrik van Navarra (wat as koning van Frankryk gekroon is nadat hy vier jaar tevore 'n Katoliek geword het), het sy dood in dieselfde jaar geen ontnugtering in die oorlog met Engeland meegebring nie. Filips III was inderdaad angstig om die keiserlike en Katolieke missie van die Spaanse monargie te handhaaf teen 'n ketterstaat wat nou geïsoleer is en gelei word deur 'n verouderende, heerslose spinster. Tog het hy, net soos sy pa, baie buitelandse verpligtinge en toenemende skuld gehad. Die nederlaag van sy ingryping in Ierland in Kinsale in 1601–2 (sien Hiram Morgan (red.), The Battle of Kinsale (Bray, 2004)) en die dood van Elizabeth in die daaropvolgende jaar het die weg gebaan vir vrede. James VI en ek, Elizabeth se opvolger, as koning van Skotland was nog nooit in oorlog met Spanje nie en hy het onmiddellik vyandelikhede op see gestaak. Boonop was hy bly om die agterkant van sy groot Presbyteriaanse onderdane te sien, en was hy nie bereid om die Calvinistiese burgers van Holland en Zeeland te verwelkom nie.
Die daaropvolgende vredesonderhandelinge word goed behandel in Paul Allen se Philip III en die Pax Hispanica, 1598–1621 (New Haven, 2000). James en sy predikante was bereid om geskenke en pensioene te ontvang, maar hulle het nie veel gebuig nie, en allermins op die eis om Katolieke verdraagsaamheid waarvoor Spanje hard aangedring het. Die vredesverdrag van 1604 het in wese geskik geraak vir die status quo ante, met die verwarde kwessie van die koloniale monopolie van Spanje wat verwoes is. Die Spaanse staat was bereid om dit te aanvaar vanweë die oortuiging dat dit op lang termyn die vrede kan wen, nie net diplomaties nie, maar ook militêr. Dit het verkeerd bewys dat die oorlog gehelp het om die ekonomiese as van die wêreld te verskuif. K.R. Andrews se Elizabethaanse privaatheid (Cambridge, 1966) het lankal verduidelik dat, terwyl Spanje se skatvlote deur konvooie bewaar was, sy handelsvaarder verwoes is deur die hoogs effektiewe geprivatiseerde oorlogvoeringmetode van Engeland. Gevolglik is 'n groot deel van die seevaart in Spanje in die daaropvolgende jare in Engelse en Nederlandse skepe vervoer!
Een van die magtigste vroue wat ooit geleef het, was koningin Elizabeth I van Engeland. Elizabeth (1533-1603) was die dogter van koning Henry VIII en Anne Boleyn, en was bekend as die Maagd-koningin of Goeie Koningin Bess. Sy was 25 jaar oud toe sy koningin geword het en het 44 jaar lank regeer in Engeland tot 69 jaar oud. Sy was lank en skraal met 'n ligte vel en het krullerige rooi hare.
In die 1500's was daar 'n groot wedywering op die see tussen die skepe van Brittanje en Spanje oor die beheer oor handel in die Nuwe Wêreld. Koning Filips II van Spanje het besluit om die vraag eens en vir altyd te besleg deur Engeland self binne te val en te verower. Philip het 'n groot vloot oorlogskepe bymekaargemaak wat bekend staan ​​as die Spaanse Armada en vaar in 1588 die Engelse Kanaal binne.
Hieronder is die woorde wat Elizabeth gespreek het toe sy haar troepe in die veld besoek het terwyl hulle voorbereid was op hierdie geveg. Gedurende die nege dae lange stryd het die kleiner, meer manoeuvreerbare Britse skepe die Spaanse Armada ontmoet en vreeslike verliese aangerig. Spaanse skepe wat weggevaar het, het slegte weer ondervind en slegs 'n paar het ooit na Spanje teruggekeer. Na die nederlaag van die Spaanse Armada het Brittanje die dominante wêreldmoondheid geword en dit eeue lank gebly.
My liefdevolle mense, ons is oorreed deur sommige, wat versigtig is vir ons veiligheid, om ag te slaan op ons toewyding aan gewapende menigtes, uit vrees vir verraad, maar ek verseker julle: ek wil nie lewe om my getroue en liefdevolle wantroue te vertrou nie mense. Laat tiranne vrees dat ek my altyd so gedra het dat ek my God my grootste krag en beskerming in die lojale harte en die goeie wil van my onderdane geplaas het. En daarom het ek in hierdie tyd onder julle gekom, nie wat my ontspanning of sport betref nie, maar besluit om te midde van die stryd om die lewe te gaan of te sterwe onder julle almal om te gaan lê, vir my God en vir my koninkryk, en vir my volk, my eer en my bloed, selfs die stof. Ek weet ek het net die liggaam van 'n swak en swak vrou, maar ek het die hart van 'n koning, en ook van 'n koning van Engeland, en ek dink 'n gruwelike minagting dat Parma of Spanje, of enige prins van Europa, dit moet waag om die grense van my ryke: waartoe ek, eerder as enige oneer deur my moet toeneem, self die wapens sal opneem; Ek weet reeds, deur u vooruitstrewendheid, dat u belonings en krone verdien het, en ons verseker u, volgens die woord van 'n prins, hulle sal u behoorlik betaal word. In die tussentyd sal my luitenant -generaal in my plek wees, van wie die prins nooit 'n edeler en waardiger onderwerp beveel het nie, sonder twyfel deur u gehoorsaamheid aan mijn generaal, aan u ooreenstemming in de kamp en aan uw dapperheid in het veld. het 'n beroemde oorwinning oor die vyande van my God, van my koninkryk en van my volk.
Koningin Elizabeth I - 1588
Oskar Dirlewanger: Die SS -slagter van Warskou
Hierdie beskrywing van Oskar Dirlewanger deur een van sy tydgenote kan 'n manier beskryf om 'n verstand met reg onpeilbaar te beskryf. Selfs in die geselskap van die veelvuldige korrupte, verdraaide karakters van die Waffen-SS, val sy rekord op as byna uniek brutaal. Selfs voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, waar sy gruwelikste dade uitgevoer is, was hy reeds wyd gevrees in die Duitse weermag omdat hy onbeskaamd, onvoorspelbaar en gevaarlik was.
Teen die einde van die oorlog sou Dirlewanger toesig gehou het oor en persoonlik deelgeneem het aan die marteling, verkragting en moord op duisende burgerlikes in Duitsland, Wit -Rusland en Pole, alles onder die dekmantel van die uitskakeling van 'bandiete' agter die frontlinie. Sy oorlog was byna geheel en al teen 'n ongewapende vyand. Terwyl hy sy koorsagtige haat teen kommuniste en Jode ontketen het, het sy slagofferskeuses grootliks onbevooroordeeld gelyk - man, vrou of kind soos 'n gekke dier wat losgemaak is, sou hy sonder onderskeid doodmaak.
Dr. Oskar Dirlewanger, afgebeeld in 1944, gedra met 'n Close Combat Clasp en Deutsches Kreuz
Dirlewanger, 'n veteraan van die Eerste Wêreldoorlog en 'n Ysterkruis -ontvanger, het nie lank geneem om 'n nuwe jagveld te vind vir sy gewelddadige neigings in die nasleep van die nederlaag van Duitsland nie. Na die mislukte militêre staatsgreep van 1920, het die Kapp Putsch, 'n groot groep linkse werkers in die Ruhr-streek in Wes-Duitsland opgestaan ​​en die selfverklaarde Rooi Leër van die Ruhr gevorm.
As fanatiese nasionalis, sowel as destyds 'n student Politieke Wetenskap, gooi Dirlewanger sy boeke neer om by die Freikorps- en Reichswehr -magte aan te gaan wat gestuur is om die opstand te beëindig, sowel as opstande in Sakse en Opper -Silesië. Die nederlaag van die Rooi Leër van die Ruhr het gereelde teregstellings en gruweldade aan beide kante beleef. Hierdie bloedige interne botsings sou slegs 'n voorsmakie wees van die wreedheid wat Dirlewanger in die volgende wêreldwye konflik aan die wêreld sou lewer.
Lede van die Duitse Reichswehr wat gestuur is om die Ruhr -opstand langs die dooie versetstryders in Möllen, naby Duisburg, 1920 neer te sit
In 1922 het Dirlewanger weer begin studeer en sy graad voltooi. Daarna het hy die ideale tuiste gevind vir sy uiterste regse en nasionalistiese opvattings in die vorm van die Nazi-party, waarby hy 'n jaar later aangesluit het-slegs twee jaar nadat dit gevorm is. Teen hierdie tyd was hy reeds in die moeilikheid met die wet omdat hy 'n vuurwapen onwettig en 'antisemitiese aanhitsing' gehad het, maar dit versterk eerder as om sy posisie in die party te benadeel.
Teen 1932 het Dirlewanger 'n senior pos in die Sturmabteilung (SA) verwerf, maar dit duur nie lank nie, voordat sy waansinnige gewoontes weer deur die owerhede opgemerk is. In 1934 is hy skuldig bevind aan die verleiding van 'n afhanklike, wat na berig word 'n 14-jarige meisie mishandel het, waarvoor hy tot twee jaar gevonnis is. Hy stap net betyds vry om weer sy begeerte vir geweld te geniet. Dirlewanger het deels vrygespring om hom aan die Duitse Condor -legioen in Spanje aan te sluit en veg vir Franco teen die Republikeinse regering - nog 'n hoofstuk in sy persoonlike oorlog met die linkses.
Adolf Hitler groet troepe van die Condor Legioen wat saam met Spaanse nasionaliste in die Spaanse burgeroorlog geveg het tydens 'n saamtrek by hul terugkeer na Duitsland, 1939
Nadat hy na die nasionalistiese oorwinning in Spanje na Duitsland teruggekeer het, het Dirlewanger voorbereidings gevind vir die Nazi -inval in Pole. Alhoewel hy nog ondersoek word vir sy vroeëre misdaad, het hy persoonlik 'n beroep op Heinrich Himmler gedoen en gesmeek om toegelaat te word om by die Waffen SS aan te sluit voordat die inval begin. In groot mate te danke aan sy beskermheer en stafchef van Waffen-SS, Gottlob Berger, is die versoek van Dirlewanger uiteindelik toegestaan. Hy is ontslaan van die aanklagte teen hom vir sy gruwelike misdade en het 'n Obersturmfuhrer (1ste luitenant) van die Waffen-SS gemaak. In 1940 het hy selfs die taak gekry om sy eie eenheid te skep.
SS-Sonderkommando Dirlewanger is aanvanklik gevorm uit veroordeelde stropers, wat uit die gevangenis losgelaat is en in 'n beveiligde hoedanigheid in die besette Pole geplaas is. Later sou baie SS-amptenare ontken dat die Dirlewanger-bataljon selfs deel was van die Waffen-SS, en dat dit bloot die militêre vleuel gedien het-vermoedelik om afstand te skep van hulself en die gesanksioneerde geweld. Sowel Hitler as Himmler het 'n verdraaide logika gesien om persverwante eks-veroordeelde te dwing om die bevolking van hul nuut verowerde lande te polisieer, te boelie en te terroriseer-deur die nuttelose beslag van hul tronke te gebruik om orde deur vrees in te boesem.
In 1941 was die Dirlewanger -eenheid direk betrokke by die gewelddadige verwydering van duisende dorpe uit die stad Lublin, Pole, in pogings om plek te maak vir etniese Duitsers. Hierdie gebied sou later dien as die plek vir 'n Waffen-SS-konsentrasiekamp.
Sowjet -guerrillamagte wat in Wit -Rusland opereer. Deur die SS se hoë bevel, wat na verwys as ' bandiete ', het hierdie vegters dikwels slegs die minderheid van die slagoffers van SS 'anti-bandiet ' operasies uitgemaak
Aan die begin van 1942, nog op die rand van die voorste Waffen-SS-magte, is die eenheid beweeg om Sowjet-partisane in die huidige Wit-Rusland te beveg. Die manne van Dirlewanger, wat nou aangewys is as 'n 'vrywillige' stigting onder die SS Fuhrungshauptamt, het partisane, diegene wat vermoedelik met hulle saamwerk, of bloot iemand wat hulle in die pad gesteek het, bly brutaliseer.
Die eenheid, wat gereeld deur alkoholiese brandstof gedryf word, het deelgeneem aan plundering, verkragting en afpersing, alles onder die wakende en nie-goedkeurende oog van Dirlewanger se beskermer, Gottlob Berger. 'N Gunsteling metode van Dirlewanger was om die bevolking van 'n vermeende' bandiet' -dorpie bymekaar te maak, in 'n skuur te stoot voordat dit aan die brand gesteek word. Toe sy manne daarna kyk, het hy enigiets lewend geskiet wat daarin geslaag het om van die vlamme los te kom.
SS -soldate wat vermoedelike Sowjet -partydiges teregstel tydens 'n 'bandit ' onderdrukking in Wit -Rusland, November 1942
Al hierdie 'anti-partydige' aktiwiteite wat die SS uitgevoer het, was toegewy aan papier, in die vorm van eindelose verslae. Na elke siklus van bloedbad deur die dorpe en dorpe van Wit -Rusland, het elke eenheid sy eie gruwelike syfers ingedien. Na twee dae van so 'n operasie, het Dirlewanger berig dat hy "33 bunkers geneem het, 386 bandiete doodgemaak het en 294 bandiet-verdagtes afgehandel het." Boonop het hulle "drie mans, 30 vroue, 117 perde, 248 kinders, 140 skape, 14 varke en 120 ton kos geoes".
Hier is die verkoelende woordeskat van die SS, om die 'oes', of plundering, 'afronding', of reguit teregstellings, te vertel. In Operation Swamp Fever, gedurende September 1942, het die brigade berig dat 8 350 Jode, 389 bandiete en 1 274 bandiete verdagtes vermoor is. Gedurende sy voltydse tyd in Wit-Rusland het die SS-Dirlewanger 30 000 doodgemaak.
Na ondersoek na hierdie berigte van mishandeling en wreedheid deur die eenheid, het die Hauptamt SS-Gericht (hoof van die SS-hof) probeer om Dirlewanger skuldig te bevind en beheer oor sy mans te neem. Met bondgenote soos Himmler en Berger wat hom nog steeds ondersteun, kon hy die net laat gly en is hy eenvoudig weer opgespoor.
Hierdie korrelige foto is een van die min oorlewende beelde van Dirlewanger, wat hier saam met sy personeel gesien kan word
Teen Augustus 1944 was die Dirlewanger-eenheid 'n vol bataljon, bestaande uit misdadigers, SS-troepe wat deur die hof gedreig is en selfs voormalige politieke gevangenes. Met die oostelike front wat al hoe nader kom namate die Rooi Leër weswaarts gevorder het, het baie in die eenheid verrassend na die Russe gegaan.
Deur die naderende Sowjette, het weerstandsvegters in Warskou hul kans gesien om op te staan ​​en die stryd teen die Nazi's self aan te pak. Die opstand sou die bloedigste slagveld van die Dirlewanger -eenheid tot nog toe wees.
Die opdrag om die Wola -distrik van die stad op te ruim, en ondersteun deur baie Oekraïense en Kosak -vrywilligers wat Pools bloed wou mors, het die mans van Dirlewanger op 5 Augustus deur die huis na die huis geslinger en almal oopgebreek voordat hulle 'n slagting gemaak het.
Poolse versetstryders, herkenbaar aan hul armbande, bekruip deur die ruïnes van Warskou tydens die Opstand. Teen Oktober 1944 het die vegters wat nog gelewe het, aan die Duitse magte oorgegee
Een van die verhale oor Dirlewanger se optrede tydens die bloedbad kom van Mathias Schenk, 'n 18-jarige Belgiese aanvalsingenieur wat tydens die opstand aan die SS-brigade toegewys is. Deur sy kennis van plofstof te gebruik, het hy die taak gehad om elke gebou oop te breek, of te blaas, sodat die SS -manne kon jaag. By 'n geleentheid kom hulle op 'n tydelike hospitaal af:
'Die deure gaan oop en 'n verpleegster verskyn met 'n klein wit vlag. Ons het binnegegaan met vaste bajonette ... Gewonde was oral. Behalwe Pole was daar ook gewonde Duitsers. Hulle smeek die SS-manne om nie die Pole dood te maak nie. 'N Poolse offisier, 'n dokter en 15 Poolse Rooi Kruis-verpleegsters het die militêre hospitaal aan ons oorgegee ... Die SS-manne het al die gewondes doodgemaak. Hulle het hul koppe met geweerkolwe gebreek ... "
Later was Schenk getuie van die lot van die hospitaalpersoneel:
'Dirlewanger het saam met sy manne gestaan ​​en gelag. Die verpleegsters van die hospitaal is naak met die hande op hul koppe deur die plein gehaas. Bloed loop oor hulle bene ... Toe hulle een van die verpleegsters ophang, skop Dirlewanger die stene waarop sy staan. Ek kon dit nie meer kyk nie. "
Slagoffers van die Wola -bloedbad tydens die Warskou -opstand in 1944. Meer as 30 000 burgerlikes is vermoor in slegs twee dae van slagting in die stad, wat later heeltemal vernietig is
Elkeen van Schenk se verslae voeg slegs by tot die besonderhede ná die ontstellende besonderhede van die Wola -slagting. Die 'bandiet' -rebellie van Warskou is nie net heeltemal verpletter nie, die vroue, kinders, siekes en bejaardes van die stad is in duisende geslag. Elke Donderdag het Dirlewanger die gewoonte gemaak om mense op te hang, óf versetstryders, óf net 'n lid van sy eie eenheid wat hy verag het. Vir sy werk tydens die onderdrukking is Dirlewanger bekroon met die Ritterkreuz, die Ridderkruis. Sy eenheid is verplaas om weerstandsvegters in Slowakye neer te sit en uiteindelik om die opkomende Rooi Leër te beveg, waarvoor hulle heeltemal onvoldoende geblyk het.
Toe die natuurskoon van die Derde Ryk begin verbrokkel, begin Dirlewanger se brigade uitmekaar breek. Na die stryd teen die Sowjets in Hongarye, het soveel lede van die eenheid oorgeloop dat dit nie meer kon funksioneer nie. Intussen is Dirlewanger, gewond in 'n geveg, gedwing om die voorkant te verlaat. Dit was omstreeks hierdie tyd dat die brigade nog 'n finale titelverandering ontvang het: die 36ste Waffen-Grenadier-afdeling der SS.
Gekruiste stokgranate het gedien as die laaste eenheidsteken vir die 36ste Waffen-Grenadier-afdeling der SS
Kort nadat hulle weer by die geveg aangesluit het, nou in die verdediging van Berlyn, is baie van die 36ste deur Sowjette gevange geneem, maar Dirlewanger het self wes ontsnap om deur die Geallieerdes opgetel te word. Verslae is vaag, maar dui aan dat hy uiteindelik een aand in sy sel doodgeslaan is, waarskynlik deur sy eie wagte wat hom deur sig gesien het. Die jare na die oorlog het baie figure in die Waffen SS die Dirlewanger-eenheid en sy misdade verwerp, terwyl baie van die voormalige lede van die brigade eenvoudig tot 'n meer vreedsame lewe verdwyn het.
Dit is eers binne die afgelope dekade dat die Poolse Instituut vir Nasionale Herinnering probeer het om hierdie mans voor die gereg te bring, hoewel hul berugte leier aan enige verhoor ontsnap het. Hulle misdade onder sy wrede voorbeeld dien egter steeds by diegene wat onthou, soos Mathias Schenk:
'Soms in die flieks is daar tonele uit die opstand, maar ek het niks gesien nie ... Destyds het ons geen idee gehad dat die vermoorde nooit sal sterf nie, dat hulle altyd by ons sal wees.
Vir meer insig in die minder bekende verhale van die Tweede Wêreldoorlog, haal die nuwe uitgawe van History of War hier of teken nou in en bespaar 25% op die voorbladprys.
Beleg: Sewe stede onder beleg, deur J. Bowyer Bell
Die Waffen SS: Hitler se elite-wag in oorlog, 1939-1945, deur George H. Stein
Die Nazi -vervolging van die Sigeuners, Deur Guenter Lewy Professor Emeritus van die Politieke Wetenskap Universiteit van Massachusetts
Hitler se bandietjagters: die SS en die Nazi -besetting van Europa, deur Philip W. Blood
Wie is wie in Nazi -Duitsland, deur Robert S. Wistrich
Heinrich Himmler: 'n Lewe, deur Peter Longerich
All About History is deel van Future plc, 'n internasionale mediagroep en toonaangewende digitale uitgewer. Besoek ons ​​korporatiewe webwerf.
© Future Publishing Limited Quay House, The Ambury, Bath BA1 1UA. Alle regte voorbehou. Engeland en Wallis se maatskappy se registrasienommer 2008885.