Die NHKA verkeer wat sy ekklesiologie betref, tans in 'n sekere sin in 'n impasse. Enersyds is daar duidelik van sowel binne as buite die Kerk 'n bepaalde appèl op die NHKA gemaak om aan die Reformatoriese eis om te bly hervorm gehoor te gee en andersyds is daar die stemme wat steeds "tevrede [is] om te bly wat ons nog altyd was" (NHKA 2007:12). In hierdie homiletiese rede word die evangeliese eis beklemtoon dat 'n kerk voortdurend erns daarmee moet maak om alleen die gesig van Christus, dit is die "hart van God",3 aan die wêreld te moet wys - met alles wat dit ook al mag inhou. Dit kan inderdaad gebeur dat hierdie gesig versluierd raak, selfs gemaskeer word. 'n Klassieke voorbeeld hiervan was die kerk gedurende en na die tyd van Konstantyn die Grote. Op die oog af was alles wel, sommer baie wel, maar agter die skyn was dit kwalik iets anders as die gesig van menslike hubris.
Die uitvoering van die retoriek van die "Narrede" in die teater gaan met die dra van maskers gepaard. Hans Windisch ( 1970:316) beskryf dit as Mimus, dit wil sê die "kuns van mimiek".10 Maskers, toneelspeel en identiteit gaan altyd hand aan hand.11 Die Franse dramaturg, Victor Hugo,12 skryf byvoorbeeld oor die identiteit van "die man in die yster masker" wat gedurende die regeringstyd van Lodewyk XIV amper sewe en dertig jaar lank in die Bastille aangehou was, dat "niemand sy naam geken het nie; sy gesig het niemand gesien nie; [hy was] 'n wandelende geheim, 'n skaduwee, 'n enigma, 'n probleem." Toe Voltaire13 in die agtiende eeu gespekuleer het dat hierdie gevangene in die yster masker dalk die halfbroer van die koning self kon wees, het 'n stroom teorieë - nie minder nie as sestig - oor die identiteit van hierdie gemaskerde man die rondte gedoen! Dit is bekend dat maskers so ver terugdateer as vroeg in die vyfde eeu v C toe die Griekse teater ter ere van Dionysios in antieke Athene sy beslag gekry het. Aangesien een akteur dikwels ook verskillende rolle in 'n opvoering gespeel het, is van maskers en kostuums gebruik gemaak om die verskillende karakters uit te beeld. Een gesig word waargeneem, maar 'n ander skuil daaragter. Vir die destydse teatergangers was dit ook altyd 'n groot uitdaging en ook heerlike genoegdoening om die werklike akteur te identifiseer en verby al die gebare, maskers en kostuums, te kyk en die eintlike persoon daaragter te probeer eien. Natuurlik het nie almal dit reggekry nie. In 'n afgeleide sin van die woord, kan ons sê, het dit die gawe van onderskeiding geverg.
Tog is historici uiters gereserveerd om erkenning aan Konstantyn in terme van sy optrede as Christengelowige te gee (kyk o a Carter 2006; Dungan 2006). Hy het hom volgens een weergawe eers kort voor sy dood in 337 laat doop; hy was maar net so brutaal soos die ander keisers voor hom, byvoorbeeld deur die leër van Licinius met 'n heilige oorlog te verslaan en sy eertydse kameraad sommer ook te laat teregstel. Hy het selfs sy eie seun en later ook sy vrou laat vermoor en ten spyte van sy bekering tot aan die einde van sy lewe aan die kultus van die Onoorwinlike Son getrou gebly. In kort, dit word vandag deur die navorsing aanvaar dat Konstantyn se edik van godsdiensvryheid niks anders nie as 'n strategiese en politieke besluit was. Sy omhelsing van die Christelike godsdiens was op geen ander motief gebaseer as dié van Diocletianus wat die Christene weer hewig vervolg het nie! Albei was vas van oortuiging dat die Christelike godsdiens 'n beslissende faktor vir die stabiliteit van die staat was: die een net negatief, die ander positief! Konstantyn was met ander woorde van oordeel dat sy persoonlike posisie soveel sterker sou wees as die oortuiging by die mense tuisgebring kon word dat die keiser deur God self aangewys is en dat al sy oorloë dus heilige oorloë was. Boonop was die kerk vir hom belangrik omdat dit oor 'n ongeëwenaarde infrastruktuur beskik het en hy dus nie so swaar op die weermag hoef te gesteun het vir byvoorbeeld die insameling van belastings en allerlei maatskaplike dienste nie. Die kerk se netwerk van ampsdraers was ideaal hiervoor geskik.
Maar mens sien die skynheiligheid hierin maklik raak: die kruis was wel op die soldate se skilde aangebring, maar die onoorwinlike son weer op hulle harnasse! Hoe is dit nie vir masker-dra nie! Heilige oorloë is uitgeroep alleen om die belang van die keiser te bevorder! Hierdie ónheilige alliansie tussen staat en kerk het, helaas, in 'n onderdrukkende en totalitêre sisteem ontaard.
Die saak waarom dit in hierdie geskiedenis gaan, is die gevaar dat die kerk toenemend soos die wêreld begin lyk. Die stem van God begin algaande soos die stem van die wêreld klink. Die kerk verloor sy andersheid en gaan op in 'n eendersheid met die wêreld. Die maatstawwe van die wêreld word gevolglik ook die kerk se maatstawwe. Geen wonder dat die teoloog, Karl Barth, gesê het dat sekularisasie reeds met Konstantyn begin het nie!16 Die gevolg is dat God gemaskeer word, die evangelie verwronge raak en die kerk die verlossingswoord in Christus nie meer onbevange kan hoor nie. Uiteindelik word 'n ánder Jesus en 'n ánder gees verkondig (vgl 2 Korintiërs 11:4). En dít natuurlik, bring die identiteit van die kerk ernstig in gedrang.17
Paulus reageer met 'n militêre metafoor op die kritiek op sy legitimiteit en integriteit (kyk Malina & Pilch 2006:152). Hy sê: "Natuurlik leef ons in 'n menslike liggaam [en sarki], maar ons voer nie die stryd met menslike wapens [kata sarka] nie. Die wapens van ons stryd is nie die wapens van die mens nie, maar die kragtige wapens van God wat vestings kan vernietig." Wêreldse optredes word hierdeur duidelik aangetoon vir wat dit eintlik is, en tegelyk ook ontkragtig. Die Christen gee nie toe aan die verleiding van die wêreld om met geweld op te tree nie. Hierdie metafoor wil vir ons sê dat, soos 'n vesting fisies tot oorgawe geforseer kan word, so sal die evangelie ook teëstanders se harte vermurwe en mense vir Christus verower. Die evangelie kom weliswaar in hierdie wêreld voor valse argumente en drogredenasies te staan, maar oorwin inderdaad. Paulus betoog dus dat die mense in Korinte oppervlakkig oordeel. As hulle dieper sou kyk, sal hulle besef dat die gesag waarmee hy optree, nie sy eie is nie, maar dié van die Here en dat dit nie om eie gewin gaan nie, maar alleen om die opbou van die gemeente.
Wanneer Paulus hom vervolgens wend tot die maatstaf wat die sogenaamde leiers in Korinte aanlê wanneer hulle Paulus verkleineer en so met hulleself spog, laat hy - ewe tong in die kies - hulle argument boemerang. In vers 12 sê hy dat hierdie sogenaamde leiers hulle in der waarheid met hulleself vergelyk. Hulle volg 'n soort sirkelredenasie (vgl Agosto 2003:127). Hulle wil hulleself aan hulle eie skoenveters optel! In hulle eie oë en met hulle eie maatstaf prys jakkals sy eie stert. En wanneer Paulus nou sê dat hy hom nie met hulle wil vergelyk nie, plaas hy homself duidelik in 'n ander kategorie. 'n Mens kan mos nie appels met pere vergelyk nie! Met hierdie subtiele spot, toon Paulus aan dat die leiers in Korinte hulle aan óngeoorloofde roem skuldig maak (kyk Ryken et al 2002). 'n Mens kan tog nie spog oor dinge wat hy nie besit of tot stand gebring het nie. Doen hy dit tog, eien hy hom iets toe wat nie aan hom behoort nie en regverdig hy homself op 'n oneerbare manier. Die eienaar het dan die volste reg om in so 'n situasie sy eer as 't ware terug te vat en dan is sý spog wel aanvaarbaar. Tog is daar ook duidelike grense aan spog (vgl 2 Kor 10:13-16). Hy mag net daardie roem inoes wat hy deur 'n ander se toedoen verbeur het. En dit, toon Paulus nou aan, is presies wat die valse profete in Korinte gedoen het. Hulle oes roem in wat nie aan hulle behoort nie: dit was immers Paulus wat geplant het, Apollos wat natgemaak het en die Heilige Gees wat laat groei het (1 Kor 3:6). Op 'n baie subtiele wyse stel Paulus sy opponente belaglik voor. Vir 'n oomblik speel hy húlle rol wanneer hy ewe kordaat, sélf begin grootpraat (vgl 11:16-31). Maar, sê hy, dit is die rol van 'n dwaas, 'n ware narrespel! Alhoewel hý die een is wat te na gekom is, gaan hy nie die wêreldse rol speel en oor homself spog nie. Wanneer hý spog, doen hy dit alleen in die Here (vgl Jer 9:24). Deur nou níe kata sarka, volgens die vlees te handel nie, plaas hy alle fokus op die Gewer ágter die gawe en gee hy aan God alleen die eer. Die eer wat Paulus dus hier terugvat, gee hy deur aan die Een aan Wie dit eintlik behoort - naamlik God self.
 Ons kan die eenheid van die kerk nie verstaan asof dit net agter ons is, afgehandel en onsigbaar is nie. Eenheid is nie staties nie. Dit gebeur. En so word dit sigbaar. Meer as dit. Dit móét ook gebeur. Dit is 'n gegewe, maar tegelyk ook 'n eis.
 Ons kan die algemeenheid van die kerk nie verstaan asof dit niks met die eenheid van die kerk te doen het nie. Die algemeenheid van die kerk voorkom selfgenoegsaamheid, oorstyg wêreldse grense en bind die plaaslike kerk aan die kerk van alle eeue. Dit maak die plaaslike kerk sensitief teenoor ander kerke van ander plekke en ander tye.
 Ons kan die apostolisiteit van die kerk nie verstaan asof dit maar net 'n sydelingse taak is wat die kerk verrig nie. Die sending van die kerk setel in die wese van God self en soos die Vader die Seun gestuur het, so het die Seun sy dissipels gestuur en word ons ook vandag in die wêreld gestuur (vgl Joh 20:21). Omdat die kerk op die verkondiging van profete en apostels gebou is, moet ons hierdie taak voortsit deur die evangelie publiek te maak en kerke te laat ontluik.
Christus is die gesig van God (vgl Joh 14:9). En die opdrag van die kerk is nou om híerdie gesig aan die wêreld te wys. So word die verborge God die geopenbaarde God. Die gesig van Christus wat die kerk die wêreld moet laat sien, mag nooit soos in die geval van Konstantyn die gesig, die onbybelse masker van 'n "messias" wees wat die kruis in 'n swaard verander en die wêreld stormenderhand wil verower nie. Ons moet die wêreld die wáre gesig van Christus laat sien, die gesig van die Bybelse Messias, wat ploegskare van swaarde maak en snoeiskêre van spiese (Joël 3:10). 'n Messias uit wie se mond daar nooit 'n leuen gekom het nie. Toe Hy beledig is, het Hy nie terug beledig nie, toe Hy gely het, Hy nie gedreig het nie, maar alles oorgelaat het aan Hom wat regverdig oordeel (1 Pet 2:23). Daarom mag die kerk nie vasval in institusionele en rituele vertoon nie, maar moet erns maak met dissipelskap wat na die kruis toe lei, wat die ander wang draai, wat ook die boklere gee, wat 'n tweede kilometer saamgaan (Matt 5:39-41).
Soos wat 'n masker die aangesig van God kan verberg, kan dit natuurlik ook die werklike gesig van my medemens wegsteek. 'n Sprekende voorbeeld uit die geskiedenis was met die Swart Plaag van die veertiende eeu toe meer as die helfte van alle mense in Europa uitgewis is.22 Mense het nie geweet wat die oorsaak van die plaag kon wees nie en het die oorsprong toe onder andere by hulle medemense begin soek. Die gevolg was dat felle agterdog onderling posgevat het: my medemens het mý dood dalk met hom of haar saamgedra, was die deursnee oortuiging. Daarom het mense mekaar begin wantrou en vermy, mure om hulle dorpe gebou en ook letterlik maskers en lang gewade gedra om hulle teen ander te beskerm. 'n Invloedryke filosoof van die twintigste eeu, Emmanuel Levinas (1998), bepleit die teenoorgestelde. Hy maak ons daarvan bewus hoe belangrik dit is om weer die onbedekte, maskerlose gesig van die ánder raak te sien (Levinas 1998:74-81). Wanneer ons van aangesig tot aangesig met 'n ander verkeer, sê hy, verdwyn ons selfbeheptheid en agterdog en in die gesig van die ander sien ons die spore van die transendente. Dit is hier waar ons roeping lê.
Die kerk durf nooit soos die wêreld lyk of optree nie. Ons as kerk sal ons identiteit en roeping aan die begin van die een en twintigste eeu in Suid-Afrika duidelik moet definieer. Nie alleen is dit 'n kultuur-kritiese eis nie, maar ook 'n Bybelse appèl. Hoe die uiteindelike kontoere daar gaan uitsien, sal die komende dae ons leer.23 Maar die een saak mag dit nié wees nie: kata sarka, volgens die vlees, wêrelds. En as ons hierdie proef deurstaan, sê vers 18, hoef ons nie onsself te prys nie, maar sal ons deur die Here self geprys word!24