Pa? | Woorde
Sy’t weer gaan skuinslê. Iewers in die voornag het sy aan die slaapgeraak.
Sy word wakker. Sluit deure oop, vensters oop.
Die sagte reuk van rankrosies oorweldigend. Die soort soos in Rodebank se voortuin .
Haar dierbare Witstinkhoutboom hang swaar aan roosknoppies.
In verstomming stap sy buite toe, al om die boom.
“Kry mens nie ‘n koffietjie nie?”
Haar Pa se stem, duidelik herkenbaar.
Soekend na stem en mens ..
“Pa! hoe op die aarde kom Pa op ons huis se dak?”
Hy trek sy skouers op , so asof hyself vergeet het.
Weer kyk !
en hy is net weg.
Die rose is weg.
..’n klein veertjie wieg liggies tot voor haar voete.
Swaarsluk die vrou aan weemoed toe sy wakker word.
27 comments on “Pa?”
M8s ek nou my pa ook!
So is dit dat weemoed sy sit kry op mens se voorstoep.
Swaarsluk ek nou aan die weemoed…..
Ai , sulke dae wat tjank eintlik lekker kan raak,
Ja die droom is altyd so lekker. Dis daardie wakkerword en afkom aarde toe wat mens tref. Maar weet jy, ‘n mens bly mos voortdurend in gesprek met jou geliefdes wat nie meer daar is nie, so asof hulle maar in elk geval nog hier is. Eers was dit vir my sleg. Nou is dit vir my ‘n troos.
Nogtans by al die weemoed, tog dankbaar vir geleende tyd ,
Ek en jy, ons is beslis vandag op dieselfde plek, een van heimwee en weemoed…
Solank onthou tog ‘n tikkie humor ook bykry.. nogal agterna gedink tensy die leer reggestaan het .. die ou maer beentjies van my stomme Pa skuinsdak uit.. my Pa sou sy kop sekerlik vir sy dogter geskud het .oor hierdie geskriffie.,.
Dit is mooi, en ek lees die humor en hope liefde raak…
Altyd gesê met routyd.. eers het ek al die viesdae onthou, toe ek by lagdae kom , het dit soveel makliker gegaan, noudat ek ouer is het ek ook tonne meer empatie met my ouers.
Ja, daardie nuwe empatie, noudat die tand van die tyd aan ons ook kou…
Mooi verwoord Frannie.
Droom gereeld van en oor my pa. Eers was dit ontstellend, nou deel van my drome.
Soms is dit goeie herinnering van stemtoon – snaaks hoe vergeet mens dit!
Mooi geskryf. Ek droom net so baie van my ouers, maar gewoonlik ervaar ek hulle as baie jonger (in hulle 50’s), terwyl albei in baie hoë ouderdom oorlede is.
Kan dit wees omdat jy hul toe meer geniet het? My onthou verkies ek ook eerder toe hul breine nog helder was.
Ja, ek dink amper dis ‘n onbewustelike hunkering na my kinderdae. My pa was reeds 50 toe ek gebore is en my ma 33, so in my drome is ons gesin nog bymekaar en ek ook heelwat jonger wanneer my droombrein hierdie beelde optower.
Pragtig geskryf,Dirkie!Hoe ouer ek word,hoe meer spring gedagtes van die verlede in my kop.Ek mis ook my pa.Hy sou verlede week 108 geword het.
Dankie Perdebytjie, al wat ek weet my ma en Pa was beslis fikser op 63 jr!!
ag dis aangrypend geslryf – jy is ‘n meesteres van die woord.
Baie dankie Frannie, vir die kompliment, moeilik om die meesteres aan my toe te dig!!
Toe my ma oorlede is het ek teruggekyk. Met my pa se dood het en binnetoe gekyk.
Baie mooi Abrie
Mooi geskryf Dirkie. Hoekom droom ons so van die wat weg is? Partykeer is die hele klomp sommer saam in een droom, en wanneer ek wakker word besef ek daar is meer nou in die hemel as op die aarde. Net ek en my ousus oor.
Ons ouers weerskante reeds oorlede. Ons kinders weerskante almal nog gelukkig om mekaar te kan hê.
This entry was posted on November 25, 2016 by ddupl3ss1s in Gedagtes vir die dag.,Uncategorized.