Maar aan die een kant, apart van die ander gereedskap het 'n stuk gereedskap gelê wat duidelik al baie gebruik was.Dit het 'n prys gehad wat baie hoër was as al die ander.
Hy besit en gebruik dit nog steeds. Op die vooraand van Sy kruisiging sê Jesus vir Sy dissipels in Johannes 16:33:
Dinge kan soms vir ons so moeilik raak, die wêreld kan ons so druk dat ons nie meer wil glo in God nie
Ander spore wat hy nagelaat het was sy leidende rol in die hele noordelike gebied meer spesifiek by die Winburgse gemeente. Hy staan ook prominent by die stigting van die Kroonstadse gemeente.
Vir die wat fyner kyk let op die liggaamshouding terwyl hy bid, asook die simboliek van die gevegstoerusting waarop hy staan.
Genl De Wet was berug nie alleen vir die Guerrilla stryd wat die Boere teen die Imperialis gevoer het nie maar ook as rebel en politikus. Onder die mense was hy bekend met die wyse waarop hy met sy mede-Boer maar veral die Boervroue omgegaan het. Dit is juis hoekom hy by die Vrouemonument begrawe is.
'n Tesis en bykanse lewensbeskouing kan verder by die onderstaande skakel gelees word. Werklik 'n Boere leier sy tyd vooruit.
Deutsch-Südwestafrika ( Suid-Wes Afrika ) word op 13 Oktober 1884 tydens 'n konferensie in Berlyn amptelik as 'n Duitse kolonie geproklameer.
Na die Eerste Wereld Oorlog, Manie Maritz se rebellie ten spyt word Suid-Wes 'n Britse kolonie, wat onder 'n VN maandaat deur Suid-Afrika "regeer" word. Vandag is daar steeds sowat 30 000 Duiste afstammelinge in Namibie.
Pionier, baie goeie leesstof en inspirasie dankie, jy sal merk ek het die 12de 'n stuk geplaas genoem "wanneer mismoedigheid jou verblind"
Hulle sê daar is nie 'n werk wat meer gesog is as die van 'n natuurbewaarder nie. Dis nie heeltemal sonder rede nie, want dis 'n voorreg om op 'n plek te kan werk waar jy heeldag en aldag in die natuur verkeer.
Die hoofnatuurbewaarder was 'n man wat geglo het alle natuurbewaarders moet gereeld patrollies te perd doen. Dan moes ons elke maandeinde 'n volledige verslag indien.
Ek kan nie presies onthou hoeveel uur se perdepatrollies verpligtend was nie, maar hier aan die einde van die maand moes ons gewoonlik 'n plan maak om die voorgeskrewe kwota vol te kry.
Dii patrollies was soms 'n nagmerrie, veral as jy sou opdrag kry om digbeboste gebied te gaan verken. As jy 'n goeie ruiter was, kon dit dalk lekker gewees het, maar ek het nie in daardie klas geval nie. Ek het darem redelik goeie balans gehad, en miskien om daardie rede het ek nooit van 'n perd afgeval nie.
Moet nou net nie dink ek was bang nie. Ek was mos een van die "manne van die panne" en ons het nie maklik geskrik nie. Ek was, soos hulle sê, net versigtig.
So gebeur dit toe dat ek en 'n kollega besluit om 'n patrollie te doen om ons ure "vol te maak". Nie een van ons was al te perd op die Etosha-pan self nie en ons besluit toe om 'n bietjie dieper in die pan te gaan rondry.
Ons het die voertuie met die perde se sleepwaens ver van die pad gelos, op 'n punt iewers tussen Okondeka en Wolfsnes, vir die wat daardie wereld ken.
Daarvandaan is ons te perd die pan in. Dit was nogal 'n ekspedisie, maar baie veilig: As daar enige leeus op die pan was, sou ons hulle op 'n goeie afstand kon sien. Hoewel die rit 'n onbeskryflike ervaring was, wil ek nie daaroor uitwei nie. Hierdie storie gaan oor dit wat ons met die terugkeer ervaar het.
My kollega, Francois, het 'n perd gery wat kort tevore op Grootfontein gekoop is. Omdat die perd 'n lyf gehad het wat baie aan die van 'n renperd herhinner het, is hy July gedoop.