Frygiese beeld van 'n naakte man - Inligting
Frygiese beeld van 'n naakte man
Op 'n heuwel eeue gelede het mense 'n naakte man ingeskryf 15 Mei 2021 19:48 Teken in
Toe ek dit in die Wikipedia-artikel sien, wonder ek of 1908 'n tyd van besondere Britse angs oor immigrasie was, omdat ek dink dat 'n vorm van penis-paniek die oorsprong van anti-immigrante-houdings is.
1905 Wet op vreemdelinge en die immigrasierade
Die begin van die hedendaagse Britse immigrasiebeheer kan herlei word uit die laaste dekade van die 19de eeu en die politieke debat wat toegeneem het rondom die vermeende toename in die aantal Oos-Europese Jode wat na die Verenigde Koninkryk kom. Politieke alarm is ook uitgespreek oor die toenemende aantal buitelandse misdadigers in die gevangenisse in die Verenigde Koninkryk, die toenemende eise aan swak hulp binne plaaslike gemeentes en die vrees vir agteruitgang van gesondheids- en huisvestingstoestande. 
Daar is veral gefokus op die groot getalle Russiese en Poolse Jode wat in die East End van Londen aangekom het nadat hulle gevlug het vir vervolging in die Russiese Ryk. In 1898 het die Sekretaris van die Raad van Handel 'n stroom van Russiese en Poolse immigrasie gerapporteer - met ander woorde die immigrasie van die armste tipe. jaar na jaar in volume toeneem & quot. Die aantal aankomste was hoogs aanvegbaar weens die tekortkominge in beskikbare statistieke. Kommer oor die vermeende oorbevolking in die East End van Londen.  
Die wetgewing wat uiteindelik ontstaan ​​het, was die Aliens Act 1905, wat selfs destyds as 'n gebrekkige en inkonsekwente wetgewing beskou is. Dit was ambivalent in sy doelwitte en gekonstrueerde magte waarvan die oënskynlike doel was dat hulle ewe toegepas moes word, maar die onderliggende doel daarvan was om 'n spesifieke 'probleem' -groep te beheer. Libertariese teenstanders van die wet het verseker dat dit slegs van toepassing is op bestuurderspassasiers en op skepe wat meer as 20 passasiers vervoer. Dit is maklik ontduik,  en vereis nie eens dat immigrasiebeamptes skriftelik toestemming moet gee om 'n paspoort te land of te stempel nie - toestemming om te land is mondelings gegee.
Dit was egter die eerste wetgewing wat sommige groepe migrante as 'ongewens' gedefinieer het, en sodoende toegang tot die Verenigde Koninkryk diskresionêr gemaak het, eerder as outomaties. Die wet het verseker dat verlof tot grond weerhou kon word as die immigrant in een van vier kategorieë sou val:
a) as hy nie kan aantoon dat hy in sy besit is nie. die manier om homself en sy afhanklikes ordentlik te ondersteun
b) as hy 'n kranksinnige of 'n idioot is of weens 'n siekte van swakheid 'n heffing op die openbare tariewe kan word
c) as hy in 'n vreemde land weens 'n misdaad gevonnis is, nie as 'n oortreding van politieke aard nie
d) indien 'n uitsettingsbevel ingevolge hierdie wet [reeds] gemaak is.
& quotSasha Constable, 'n kunstenaar wat in die dorp woon, en met die hulp van Jig Cochrane, 'n poppemeester. 'N Voorstelling van die reus was vyftien voet lank en het 'n dobberende penis.
VIDEO VAN DIE NEW YORKER! & Quot
Ons is uitgestamp!
geplaas deur clavdivs om 21:16 op 15 Mei
'n besoeker kan gemaklik binne die lid lê
Paartjies wat sukkel om swanger te raak, sou dit presies doen - alhoewel hulle nie net daar gelê het as jy weet wat ek bedoel nie. Die hoop was dat die reus se indrukwekkende manlikheid die babakrag van beide partye 'n hupstoot sou gee.
Ek dink 'n vorm van penispaniek is baie meer dikwels die oorsprong van die anti-immigrant-houding.
Hy sal sy neus optel teen die tyd dat Boris Johnson klaar is.
geplaas deur Paul Slade op 16 Mei om 12:37 [7 gunstelinge]
Lyk my QI het een keer kortliks gepraat oor hoe hy tydens die Tweede Wêreldoorlog groen geverf is om die Luftwaffe 'n baken te weier. Ek dink daar is min twyfel by 'n naakte man van 55 meter lank met 'n hardnekkige en 'n knuppel.
Ek veronderstel dat die alternatiewe metode sou wees om tientalle hiervan oor die landskap te produseer om navigasie te verwar, wat 'n amusante konsep is.
geplaas deur ricochet biscuit om 16:12 op 16 Mei [12 gunstelinge]
Ek neem aan dat die alternatiewe metode sou wees om tientalle hiervan oor die landskap te produseer om navigasie te verwar, wat 'n amusante konsep is.
dink as dit in die geskiedenis werk. dan moet hulle vir die Britse groen nuwe ooreenkoms van 2021 die
ccccccc (cerne kryt haan kopie burgerlike bewaringskorps)
geplaas deur lalochezia om 05:33 op 16 Mei [2 gunstelinge]
Het iemand Wordshore die afgelope tyd gesien?
Wordshore het natuurlik al gepos oor hierdie belangrike onderwerp: sweet hard aan die werk.
geplaas deur zamboni om 05:40 op 16 Mei [4 gunstelinge]
'n besoeker kan gemaklik binne die lid gaan lê en die idilliese uitsig daarbuite inneem.
Dus, 'n piesang hangmat?
geplaas deur Bee'sWing om 06:18 op 16 Mei [3 gunstelinge]
Hou op om te probeer om gemaklik binne die lid te lê en laat gebeur! Dit gaan nie gebeur nie.
Of gebruik ten minste die korrekte term om in 'n lid te kom: klink.
geplaas deur Dip Flash om 06:19 op 16 Mei [2 gunstelinge]
Sy opgetrekte wenkbroue was miskien bedoel om woede aan te dui, maar hulle kan net so verward wees.
Wie van ons, as hulle ontdek het dat hulle 'n twee verdiepings lang ereksie het, sou hierdie sentiment nie deel nie, vra ek u.
geplaas deur mhoye om 06:45 op 16 Mei [7 gunstelinge]
Op 'n heuwel eeue gelede het mense 'n naakte man ingeskryf met 'n regop penis van ses voet. Waarom het hulle dit gedoen?
. het niemand gesê wat ooit 'n voet in 'n openbare toilet gesit het wat deur mans gebruik is nie.
Daar is klaarblyklik 'n lyn, tussen 1 voet en 26 voet lank, en tussen verlede week en vier eeue gelede, waar 'n graffiti dong 'n historiese baken word om te bewaar, eerder as om te verwyder.
Verdere studies is nodig om die randvoorwaardes meer akkuraat te bepaal.
geplaas deur automatronic om 08:00 op 16 Mei [1 gunsteling]
Ek wonder dikwels hoeveel konstruksies ons aan 'n soort makro-skaal kulturele oefening toegeskryf het, soos godsdienste of magtige vroeë nasiestate of multi-generasie kultusse of wat ook al, wat eintlik maar een uiters vasberade, volgehoue ​​kruk was.
geplaas deur mhoye om 08:18 op 16 Mei [9 gunstelinge]
In die haas van mense om kommentaar te lewer op die grondwerk met die reuse -dong, lyk die meeste opmerkings hier oningelig deur die fyn artikel. Dit is eintlik die moeite werd om te lees; dit bevat baie interessante besonderhede, waaronder 'n verrassende argeologiese wending om die ding te probeer dateer. Ek sal dit nie vir jou bederf nie.
Die held van die artikel is die plaaslike pastoor Jonathan Still. Wie in twee paragrawe erken dat hy oortree het en deelgeneem het aan dronk heidense rituele, glo in daardie heidense rituele en beskryf die reus wat lewendig word, en verduidelik dat monnike goed sou gewees het met die reuse regop man, want dit is eerlik en eerlik oor wat ons is, en praat dan nonchalant oor die reuse-etende mense wat in sy kerf gesny is kerk se mure. Dit is my soort predikant.
Die Wikipedia -artikel is ook 'n bietjie dieper as die artikel, en het 'n tekening uit 1764, wat veronderstel is om 'n naeltjie te bewys. Ek weet nie, daar is twee sirkels hieronder vir balle, en dit lyk vir my ewe waarskynlik dat die gekoppelde sirkel net die glans is. Die ou se rug is gevlek. 'N Ander skets uit 1764 toon 'n afgesonderde naeltjie (en ook 'n eikelpenis), maar die hele diagram is so swak geteken dat dit minder gesaghebbend lyk.
Ek is mal daaroor dat soveel mense die reuse regop haan vier. Soos gewoonlik is dit nie iets waaroor ons praat in die beleefde samelewing nie, maar omdat dit so is teenwoordig en histories en artistiek, wel, dit is goed om van hierdie piel te hou.
geplaas deur Nelson om 16:57 op 16 Mei [11 gunstelinge]
Ja, soms sal ek die antropoloog se veronderstelde komplekse kulturele/godsdienstige verklaring vir pre-historiese Venus-beeldjies lees. En ek kan nie help om te dink nie, miskien was hulle drie dae lank meestal vasgevang in 'n rotskerm as gevolg van 'n storm, en die prehistoriese manne het hulself vermaak deur die steentydperk se pornografiese beeldjies uit die kleigrond te maak en af ​​te vuur, terwyl die prehistoriese vroue was vaagweg geïrriteerd oor die hele ding. Dit is 'n onrealistiese liggaamstandaard, Zog! Egte vroue is vel en bene, met hul mae wat uitstaan ​​uit chroniese parasietinfeksies! & Quot
geplaas deur Blue Jello Elf om 16:38 op 16 Mei [2 gunstelinge]
Die Wikipedia -artikel is ook 'n bietjie dieper as die artikel, en het 'n tekening uit 1764 wat 'n bewys is van 'n naeltjie. Ek weet nie, daar is twee sirkels hieronder vir balle, en dit lyk vir my ewe waarskynlik dat die gekoppelde sirkel net die glans is. Die ou se rug is gevlek. 'N Ander skets uit 1764 toon 'n afgesonderde naeltjie (en ook 'n glanspenis), maar die hele diagram is so swak geteken dat dit minder gesaghebbend lyk.
1764 was 'n ongelooflike jaar vir glans.
geplaas deur Insert Clever Name Here om 13:21 op 16 Mei [2 gunstelinge]
Pompeii is vol falliese tekens. Sommige sê dat hulle die pad na die naaste bordeel wys, sommige sê
Ek verstaan ​​nie hoe sou 'n falliese teken die weg wys nie. ag.
geplaas deur ricochet biscuit om 07:00 op 17 Mei
Die predikant het een nag die vreemde sterkte van die reus ervaar, het hy gesê toe hy en 'n huisgas-'n vriend van die kapelaan-op die heuwel klim in die geselskap van Vic Irvine en Jodie Moore, die brouers, in wie se besigheid nog steeds die die rol van geestelike direkteur. Irvine en Moore het plastiekbakke gevul met hul nuutste brousels gebring - 'n offer vir die reus. 'Dit was 'n helder nag, ongeveer half elf, en ons kon die hele vallei in die blou maanlig sien,' onthou Still. 'Dit was ysig koud, met die rook wat uit die skoorstene onder opkom. Ons het regop om die reus se kop gaan sit - wat heeltemal onwettig is - en ons het hierdie en die een geproe, en ons gooi 'n paar in die mond van die reus. " Na ongeveer 'n uur se sit en drink, sê Still, gebeur 'n buitengewone ding: "Ons het hierdie bier in die reus se mond gegooi en ons sien hoe sy Adam se appel op en af ​​gaan terwyl hy dit insluk."
Ongeveer twintig minute later, toe die reus uiteindelik die seël breek, kyk ons ​​met afgryse hoe die dorp daaronder oorstroom word, "het Still gesê en bygevoeg:" Terwyl ons verslap en terugglip teen die nou stomende, modderige heuwel, was ons dit eens was waarskynlik ten beste dat niemand van ons weer hieroor praat nie, sodat die nou-natgemaakte dorpenaars nie 'n oorvloed op ons koppe plaas nie. & quot
geplaas deur sameswering mandoline om 17:19 op 17 Mei [2 gunstelinge]
Met die risiko om die artikel te bederf, was ek regtig verbaas dat die eeue se ou debat of die reus 'n vroeë moderne skepping was of daar was sedert die oudheid op 'nie' neerkom. Dit sê iets oor hoe merkwaardig die persepsies van die Middeleeue al eeue lank was dat dit nie lyk asof 'n enkele persoon ooit die moontlikheid gehad het nie.
Die mensdom verskil nie fundamenteel van die ineenstorting van die westelike helfte van die Romeinse Ryk tot die eerste opwinding van die Renaissance nie. Ons was destyds net so gevarieerd en vreemd soos nou, of inderdaad tydens die hoogtepunt van die keiserlike Rome.
geplaas deur Kattullus om 22:37 op 27 Mei [1 gunsteling]
& laquo Ouer "Another Day, Another Starbies!" | Pamflette drie, laat dit wees. Nuwer en raquo
Die gewilde blik: Romeinse onderklere, naaktheid en visuele vertoning
Hierdie week wil dit voorkom asof my klassieke vriende my baie wou leer oor klere en of dit gebrek daaraan het. Ek het die wonderlike boek deur wyle antieke historikus Kristi Upson-Saia begin lees (en toe vinnig geëet) Vroeë Christelike drag (Plug: nou uit in sagteband!), Toe laat die Romeinse bioantropoloog Kristina Killgrove vra oor Grieks-Romeinse doeke, en laastens, laat die Romeinse historikus Richard Flower verwys na 'n besonder amusante wet aangaande die wettige verbod op die was van 'n perd in die naak. Ek wil graag kortliks oor elk van hierdie onderwerpe praat, maar gedurende hierdie bespreking sal ek probeer om oorwegings en konstruksies van die Romeinse blik in te skakel. Sig was 'n kragtige gevoel in die oudheid, wat klere met 'n ekstra dimensie deurdrenk het.
Mozaïek uit 'n slaapkamer in die Villa Romana del Casale, buite Piazza Armerina, Sicilië (4de eeu nC).
Nadat dr Killgrove insig gekry het in die gebruik van doekklere as doeke in die oudheid, het ek begin wonder wat die Romeine presies onder hul togas of tuniek het, en waarom ons so min daarvan weet. Daar is 'n deskundige artikel hieroor deur Kelly Olson, en daarom is baie van die klassieke verwysings wat ek nou sal ondersoek, uit haar publikasie hieroor gepluk. Martial (11.99) merk op dat vroue 'n tunica onder hul klere, wat lastig kan wees en uiteindelik 'n huwelik kan gee. Jong vroue en toekomstige bruide kan ook 'n onderkleed dra wat a genoem word supparus of supparum. Dit was 'n lang stuk linne om die dye wat ten minste uit die beskrywings 'n bietjie soos 'n strokie lyk, maar Lucan (2.364) stel voor dat dit ook na en om die skouers kan kom.
Vroue het ook 'n "breast band " gedra of wat ons 'n bra sou noem. Hierna is verwys as stroffie. Soos Olson opgemerk het (204), kan u u borsgrootte (d.i. u bra) toeneem deur eenvoudig meer stof of leer om u te draai. stroffie word waarskynlik uitgebeeld in die mosaïek van die Piazza Armerina, waarna gereeld verwys word as die "bikini -meisies ". In my dae (ek dink dit was die 90's?) Het ons hierdie stof -bra net 'n bandeau genoem. Die vroue in die Piazza Armerina -mosaïek dra 'n soort oefenbodem wat gereeld deur mans gedra word, 'n subligar of a subligaculum, maar daar is geen tekstuele bewys dat Romeinse vroue daagliks onder hul klere 'n onderbroek gedra het nie.
Nog 'n mosaïek van die Villa Romana del Casale buite Piazza Armerina. Die vroue dra 'n strophium en (waarskynlik) die subligar.
Mans, aan die ander kant, het hulle wel gedra. Bogenoemde subligaculum het waarskynlik sterk soos 'n luier gelyk en was taamlik omvangryk. Ons kry 'n goeie idee van hoe dit waarskynlik gelyk het, veral uit reliëfs, beeldjies en mosaïeke van gladiators, maar dit is moontlik aangepas uit die daaglikse onderklere wat deur Romeinse mans gedra is. Net soos voetbalspelers bekers dra, sou ek my kan voorstel dat gladiators 'n bietjie meer (*hoes*) beskerming wil hê as wat hulle nodig sou hê om net 'n draai in die Forum Romanum te maak. Daar is 'n paar mooi patrone vir onderklere Die wêreld van Romeinse kostuum (2001: 234).
Mosaïek van die Villa Borghese buite Rome (4de G.J.).
Hier moet ons daarop let dat selfs gedeeltelike naaktheid status visueel kan kommunikeer, hoewel ek nie seker is dat dit vir ons verbasend moet wees nie. Dit maak eenvoudig saak waar en wanneer die individu sy onderklere gedra het. As ek my bikini na 'n krappak op die strand dra? Doodreg. Ek dra 'n bikini om voor te hou? Nie reg nie. In die Romeinse oudheid het slawe dikwels kaal kaste gehad. Meulenslawe het byvoorbeeld waarskynlik slegs die subligaculum. Die voorbeeld waarna ek gewoonlik verwys as ek oor bakkerye praat, kom uit die verligting van Eurysaces, die bakker buite die Porta Maggiore in Rome. Ons kan dikwels slawe in sekere kontekste onderskei op grond van hul volledige gebrek aan klere of die dra van niks meer as 'n bietjie lendedoek nie. Slawe staan ​​veral kaal op die platform om te verkoop, en in hierdie ruimtelike konteks was naaktheid direk gekoppel aan diensbaarheid.Ander wat gedeeltelik naak of in onderklere voorkom, is op dieselfde manier agteruitgegaan: prostitute, akteurs en gladiators verskyn almal in die openbaar in verskillende toestande.
Relief op die graf van Eurysaces the Baker, Rome. (ongeveer 30 vC).
Klere kan duidelik status aan ander meedeel, maar daar was 'n ekstra komponent in die oortuigings rondom die Romeinse blik. Hiervoor gaan ons na die Teodosiese Kode (7.1.13), en 'n wet van 391 gerig aan Richomer, 'n graaf en meester onder beide militêre takke. Daarin mag soldate wat langs riviere gestop het, nie die water besoedel met vuil en sweet deur hul perde te was nie, of om die openbare blik te verontreinig ('deproperus publicos oculos nudatus incestet ') deur die genoemde perde in die naak te was. In die kern handel die gedeelte oor besoedeling, sowel as omgewings- en visueel, en demonstreer die erns waarmee keisers naaktheid soms benader het. Soldate moes die openbare oog verlaat om hul perde in die naak te was en stroomaf te doen. Dit was nie net dat hulle naak was nie, maar dat dit Romeinse soldate was wat in die openbare oog verskyn het!
Ivoorverligting van die verhaal van die veertig martelare van Sebaste, wat in 320 nC soldate was wat kaal moes staan ​​op 'n bevrore dam. Konstantinopel, 10de eeu nC. Museum für Byzantinische Kunst Bode-Museum, Berlyn.
Die blik was veral kommerwekkend in die laat -oudheid, alhoewel mans soos Cicero en Seneca vroeër op die oog gehou het. Soos Upson-Saia opmerk oor die drag van vroulike asketiste, omdat hierdie vroue so gekoppel was aan Christelike begeerte en as kwesbaar beskou is te midde van die openbare blik, is baie buite sig gehou (57). Op baie maniere het die Romeine die blik dikwels as 'n soort honger beskou. Die oë verteer mense eet hul beeld. Dit kan hartstog en begeerte wek wat, as dit onbeheerd is, morele oortreding kan veroorsaak. Hierdie feit is deur vroeë Christelike moraliste benadeel. Daar moet op gelet word dat 'n sekere soort blik terselfdertyd eerbied en aanbidding kan aandui. Dit was alles in hoe 'n mens lyk, en 'n blik kan eer of skaamte verleen.
Goed, ek moet nou terugkeer na die manuskripbewerkings, maar dit was net 'n paar toevallige aantekeninge terwyl ek hier sit en dink oor die betekenis van klere en die krag van sig. Dit is interessant om na te dink oor die onderklere wat Romeine al dan nie gedra het en die betekenis daarvan, maar vir my is dit interessanter om op te let waar hulle is gedra, hoe ander dit lees, en waarom weet ons miskien nie so baie van hulle nie? Kleding het altyd 'n ruimtelike dimensie, en daarom kan alle kledingstukke en selfs onderklere nie van die konteks geskei word nie. Dit gesê, ons moet ook oorweeg of die media wat uit die oudheid oorleef, bedoel was om so 'n onderwerp oor te dra.
Leer onderbroek uit Romeinse Londen. Daar is kantbevestigingsmiddels om 'n goeie pasvorm te verseker.
Frygiese pet Simbole
'N Bronsbeeldjie van Baäl, regterarm omhoog, word hieronder getoon uit die 14de-12de eeu, gevind in Ras Shamra (ou Ugarit).
Attis kind (marmer borsbeeld, 2de eeu)
Partiese gevangene met 'n Frygiese pet, detail van die sogenaamde Great Cameo van Frankryk. Sardonyx-kameel met vyf lae, Romeinse kunswerke, tweede kwart van die 1ste eeu nC.
Ganymedes met die Frigiese pet en Zeus verander in 'n arend. Marmer, Romeinse kunswerk van die 2de eeu nC na Griekse modelle van die laat 4de eeu vC en die vroeë Hellenistiese era, herstel deur Bartolomeo Cavaceppi. Van die Quadraro -landgoed langs die Via Tuscolana, 1870.
Ganymedes en die arend. Foto's geneem in die Roman Gallery - British Museum (Londen). In die Griekse mitologie was Ganymedes 'n Trojaanse prins wat Zeus se beker en homoseksuele minnaar geword het.
Hoof van Ganymedes met Frigiese hoed. Griekse insulêre marmer, Romeinse kopie uit die Severiaanse tydperk na 'n Griekse oorspronklike uit die 4de eeu v.C. Van die Palatine Hill.
Argeologiese museum (Piombino). Amphore of Baratti (4de eeu nC) - medaillon met Hermes.
Wapens van die Verenigde State van Amerika
Die vloot het jou nodig! Moenie Amerikaanse geskiedenis lees nie, MAAK DIT! & Quot Eerste Wêreldoorlog Amerikaanse propaganda -plakkaat deur James Montgomery Flag. Matroos van die Amerikaanse vloot spreek burgerlike lees oor die oorlog in 'n koerant aan. In die lug daarbo hou Columbia 'n swaard en 'n vlag. 'N Slagskip is in die verte.
Hierdie antieke Franse skilderagtige plakpapier vervaardig deur Jean Zuber et Cie in Rixheim (Elsas), Frankryk c. 1834. Die Zuber -muurpapier, getiteld Scenes of North America
Eerste Wêreldoorlog era Amerikaanse plakkaat deur James Montgomery Flagg, 1918, litografie, kleur 56 x 36 cm.
Columbia (vroulike allegoriese verpersoonliking van die Verenigde State van Amerika) saai saad uit in 'n geploegde veld. Teks: & quotSaai die saad van oorwinning! Plant en maak u eie groente groot & quot. & quot Elke tuin 'n ammunisie plant & quot. Dring burgerlikes aan om hul eie kos in te samel om hulpbronne vir die oorlogspoging vry te stel.
Die boom van vryheid moet onmiddellik geplant word!, deur James Gillray (oorlede 1815), gepubliseer 1797. Sien bronwebwerf vir meer inligting.
Boom van vryheid.jpg
Om 'n kaal en verrotte eikeboom word 'n slang met 'n kop van Fox vasgemaak. Hy hou 'n beskadigde appel met 'n opskrif & quotreform & quot vir John Bull, wat vet is en sy sakke bult met goue appels. Die stam van die boom is & quoto -posisie & quot sy wortels is: afguns, ambisie, teleurstelling. Elke vrot appel het 'n opskrif: demokrasie, verraad, slawerny, ens. Op die agtergrond is 'n eikeboom in volle blaar: sy stam is & quotJustice & quot, die wortels Commons, King, Lords, die takke Wette en godsdiens. Daaruit hang 'n kroon omring deur appels, 'n paar ingeskryfde vryheid, geluk, sekuriteit.
Artemis Bendis (regs, met 'n Frigiese pet, 'n kort tuniek, hoë stewels en 'n diervel) en haar volgelinge, miskien atlete wat aan die fakkelafloswedloop deelneem ter ere van die godin. Marmer -stemhulp, gemaak in Athene, ca. 400-375 vC. Dit kom uit Piraeus, waarskynlik uit die omgewing van 'n heiligdom van Bendis op die Mounichia -heuwel.
'N Tekenprent wat blykbaar 'n taamlik suur Duitse standpunt uitspreek oor die Brits-Franse & quotEntente Cordiale & quot van 1904-John Bull stap weg met die trollop France (in haar skandalig kort driekleurrok, waarvan die rooi en blou kleure aangedui word deur die tradisies van heraldiese & quothatching & quot), terwyl Duitsland maak asof dit nie omgee nie.
Armeense voetsoldate wat Frigiese pette dra.
Lodewyk XVI van Frankryk dra 'n frisiese pet en drink 'n heildronk op die gesondheid van die sans-culottes. Ets en mezzotint, met waterverf. Op 'n fotografiese skyfie geskandeer.
Voormalige versameling van die Comte d'Artois (later Charles X van Frankryk) wat tydens die Franse Revolusie in beslag geneem is
Medalje vir die 25ste herdenking van die Roemeense Akademie (1866-1891)
Vlag van Entre Rios
Vlag van die president van Colombia
presidensiële standaard van Argentinië
Basiliek van Sant'Apollinare Nuovo in Ravenna, Italië: The Three Wise Men & quot (met die naam Balthasar, Melchior en Gaspar). Detail van: & quotMary en kind, omring deur engele & quot, mosaïek van 'n Italiaanse-bisantynse werkswinkel uit Ravennate, voltooi binne 526 nC deur die sogenaamde & quotMaster van Sant'Apollinare & quot.
Die Crosby Garrett -helm is 'n Romeinse helm uit koperlegering wat dateer uit die laat 1ste tot middel 3de eeu nC. Dit is in Mei 2010 gevind deur 'n naamlose metaalverklikker naby Crosby Garrett in Cumbria, Engeland, naby 'n Romeinse pad, maar 'n entjie van enige aangetekende Romeinse nedersettings. Foto deur Daniel Pett
Fresco van Priapus, Casa dei Vettii, Pompeii. Afgebeeld wat sy enorme regop penis teen 'n sak goud weeg. Anders as die Grieke, bewonder die antieke Romeine die groot penis van Priapus, hoewel hulle 'n sin vir humor daaroor gehad het.
Istanbul Argeologiese Museum - 'n Moderne rekonstruksie van die polykromie van die trojaanse boogskutter van die Tempel van Aphaia, ca. 485–480 v.C. Op lening van die Glyptotek in München, vir die Bunte G tter -uitstalling. Foto deur: Giovanni Dall'Orto 28 Mei 2006.
Antieke Griekse frishiese helm met hakekorsmerke, 350-325 vC, gevind in Herculanum, Taranto. Persoonlike foto by die Cabinet des Medailles, Parys.
Trojaanse boogskutter (sogenaamde 'Paris'), figuur W-XI van die westelike voorkant van die tempel van Aphaia, ca. 505-500 v.C.
Venus -beeldjies van die Europese paleolitiese: simbole van vrugbaarheid of aantreklikheid?
Die vroegste bekende voorstellings van die menslike vroulike vorm is die Europese Paleolitiese "Venus -beeldjies", wat wissel van 23 000 tot 25 000 jaar. Ons het deelnemers gevra om beelde van paleolitiese beeldjies te beoordeel vir hul aantreklikheid, ouderdomsgroepering en reproduktiewe status. Aantreklikheid was positief gekorreleer met afmetings van die middel-tot-heup-verhouding (WHR) van beeldjies, in ooreenstemming met die 'seksueel aantreklike simboliek'-hipotese. Die meeste figure het egter 'n hoë WHR (en gt1.0) en het 'n lae aantreklikheid telling. Deelnemers het die meeste beeldjies as middeljarige of jong volwasse vroue beskou, eerder as om adolessent of ouer te wees (postmenopousaal). Terwyl sommige beskou word as swanger vroue, in ooreenstemming met die "vrugbaarheidsimbool" -hipotese, is die meeste as nie-swanger beskou. Sommige beeldjies beeld vetsugtige vroue met groot bors uit, wat in hul volwasse voortplantingsjare is en gewoonlik as laer aantreklik beskou word. Teen die tyd dat hierdie beeldjies gemaak is, was Europa in die greep van 'n ernstige ystydperk. Vetsug en oorlewing in die middeljarige ouderdom na veelvuldige swangerskappe was moontlik skaars in die Europese Bo -Paleolithikum. Ons stel voor dat afbeeldings van korpulente, middeljarige wyfies in geen konvensionele sin 'venusse' was nie. Hulle het moontlik eerder die hoop op oorlewing en lang lewe in goed gevoed en reproduktief suksesvolle gemeenskappe simboliseer.
Die oudste voorstellings van die menslike vroulike vorm is die sogenaamde "Venus-beeldjies" van die boonste paleolitiese tydperk. Venusbeeldjies is op verskeie plekke in Europa opgegrawe, en die meeste is tussen 23 000 en 25 000 jaar gelede [1-3] gedateer. Onlangs is 'n beeldjie, vermoedelik 35 000 jaar oud, uit die Hohle Fels -grot in Duitsland teruggevind . Die meerderheid Venus -beeldjies is relatief klein, draagbare voorwerpe (bv. Hohle Fels Venus: 6 cm hoog Willendorf se Venus: 11 cm hoog). Hulle is gemaak van 'n verskeidenheid materiale (bv. Kalksteen: die Willendorf Venus -ivoor: die Kostenki -beeldjies klei en been, wat op hoë temperatuur afgevuur word: die Dolní Věstonice Venus). In 'n paar gevalle neem dit egter die vorm aan van bas-reliëfgravure op rotsoppervlaktes (byvoorbeeld die Laussel Venus).
Die naam wat algemeen op hierdie voorwerpe toegepas word, "Venus -beeldjies", dra die implikasie mee dat dit gemaak is as voorstellings van vroulike skoonheid. In die argeologiese en paleoantropologiese literatuur bestaan ​​daar egter 'n aansienlike meningsverskil oor die moontlike funksies en betekenis van hierdie voorwerpe. Delporte  het byvoorbeeld vyf moontlike gebiede vir die interpretasie van Venus -beeldjies gelys. Hy het opgemerk dat (1) die beeldjies realistiese uitbeeldings van werklike vroue kan wees, (2) dit kan ideale voorstellings van vroulike skoonheid wees, (3) dit kan vrugbaarheidsimbole verteenwoordig, (4) dit kan religieuse betekenis hê en uitbeeldings van priesteresse , en (5) dit kan beelde van voorouers voorstel. Sommige het voorgestel dat beeldjies ook 'n bewys is van die voorkoms van vetsug in die paleolitiese tyd, aangesien die meerderheid afbeeldings van korrupte vroue is . Russell  wys daarop dat sommige van die veranderlikes in hierdie figure die individuele style en voorkeure van diegene wat die voorwerpe gemaak het, weerspieël en dat style moontlik deur die loop van tyd verander het. Sy trek 'n paar interessante parallelle tussen paleolitiese kuns en stilistiese veranderinge in moderne artistieke voorstellings van die vroulike vorm. Daar word algemeen geglo dat Venus -beeldjies deur mans gemaak is. Sommige het egter hierdie aanname betwis, waaronder McDermott  wat voorgestel het dat Venus -beeldjies gemaak word deur vroue, wat beelde van hul eie liggame maak, eerder as om ander vroue as modelle te gebruik.
Ten spyte van meningsverskille oor die funksies en betekenis van Venus-beeldjies, is daar relatief min pogings aangewend om te meet hoe mense hul aantreklikheid, reproduktiewe status (bv. Swanger of nie-swanger) kan interpreteer en of dit jong, middeljarige vroue uitbeeld. , of in hul postproduktiewe jare. Rice  het een so 'n studie gedoen met behulp van 188 beeldjies wat sy (saam met vier ervare kollegas) vir ouderdom en voortplantingstatus beoordeel het. Rice het tot die gevolgtrekking gekom dat verskillende beeldjies destyds verskillende stadiums in die lewensduur van vroue verteenwoordig het en gepoog het om die resultate in verband te bring met waarnemings van die liggaam van hedendaagse jagter-versamelaars. Baie paleolitiese beeldjies beeld egter vroue uit wat baie swaar gebou is, met baie oordrewe borste en boude, anders as dié van moderne jagter-versamelaars. Daarteenoor is sommige ander beeldjies baie skraler en meer lewensgetrou in hul verhoudings (sien figuur 1, bv. Van hierdie verskillende tipes). Die probleem met die gebruik van klein getalle opgeleide waarnemers, soos in die studie van Rice, is dat hulle waarskynlik voorveronderstellings het oor die belangrikheid van die beeldjies. Daar moet nog bepaal word hoe 'n groter aantal onopgeleide deelnemers Venus -beeldjies kan interpreteer.
Beelde van beeldjies en hul geografiese oorsprong. Beelde word in dieselfde (ewekansige) volgorde getoon en genommer as vir die vraelysstudie. (1) Willendorf's Venus (Ryn/Donau), (2) Lespugue Venus (Pyrenees/Aquitaine), (3) Laussel Venus (Pyrenees/Aquitaine), (4) Dolní Věstonice Venus (Ryn/Donau), (5) Gagarino no . 4 Venus (Rusland), (6) Moravany Venus (Ryn/Donau), (7) Kostenki 1. Standbeeld nr. 3 (Rusland), (8) Grimaldi nVenus (Italië), (9) Chiozza di Scandiano Venus (Italië), (10) Petrkovice Venus (Ryn/Donau), (11) Moderne beeldhouwerk (N. Amerika), (12) Eleesivitchi Venus (Rusland) (13) Savignano Venus (Italië), (14) Die sogenaamde "Brassempouy Venus" (Pireneë/Aquitanië), (15) Hohle Fels Venus (SW Duitsland).
Studies oor meer onlangse argeologiese materiaal het die vraag aangespreek of vroulike beeldjies 'n voorstelling is van die seksueel aantreklike vroulike vorm. Singh  het middel-tot-heup-verhoudings (WHR) gemeet in beeldjies uit antieke Egipte, Indië en Afrika. Singh het getoon dat 'n lae vroulike WHR, wat in baie moderne bevolkings as baie seksueel aantreklik beskou word, tipies is van hierdie ou beeldjies. Net so het Hudson en Aoyama  gevind dat Jomon-klei-beeldjies wat in Japan gemaak is, wat tussen 16 500–2 500 jaar gelede deur jagter-versamelaars gemaak is, gewoonlik wyfies met 'n lae WHR toon. Hierdie skrywers kom tot die gevolgtrekking dat 'by die skep van hierdie beeldjies, prehistoriese mense ongetwyfeld 'n erkenning van gesondheid en vrugbaarheid in meer kulturele ikone verander'.
In die huidige studie het ons twee benaderings gebruik om die moontlike betekenis van Paleolitiese Venus -beeldjies te ondersoek. Eerstens het ons beelde gekies van vroulike beeldjies afkomstig van 'n verskeidenheid Europese webwerwe. Ons het toe 'n vraelys ontwerp wat hierdie beelde bevat, om kwantitatiewe data te versamel oor hul seksuele aantreklikheid, ouderdom en swangerskapstatus. Tweedens het ons die deelnemers gevra om Venus-beeldjies via 'n oogopsporingsmasjien te bekyk om visuele aandag aan spesifieke morfologiese kenmerke tydens aantreklikheidsoordeel te meet. Die doel van die eerste studie was om kwantitatiewe inligting te bekom oor hoe figure uit verskillende dele van Europa kan wissel, wat betref hul aantreklikheid en reproduktiewe status. Die tweede studie het probeer vasstel of mans wat sulke beeldjies sien, dieselfde patrone van visuele aandag toon as dié wat in vorige studies gemeet is, met behulp van beelde van hedendaagse vroue .
In studie 1 is 161 heteroseksuele mans en vroue, wat tussen 18 en 58 jaar oud was (M = 20,68 jaar SD = 5,12) wat voorgraadse studente aan die Victoria Universiteit van Wellington was, gevra om 'n vraelys te sien wat bestaan ​​uit 14 beelde van Paleolithic Venus beeldjies, afkomstig uit verskillende dele van Europa (soos hieronder uiteengesit) en 'n enkele moderne beeldhouwerk.
In studie 2 is 35 heteroseksuele mans, tussen 23 en 44 jaar oud (M = 29,34 jaar SD = 5,472), opportunisties van die nagraadse studente en personeel aan die Victoria Universiteit van Wellington gewerf, en het oogopsporingseksperimente voltooi waarin hulle beelde van Venus -beeldjies en 'n moderne vrou (soos hieronder uiteengesit).
Vir beide studies het deelnemers mondelinge oriëntasie gegee voor die aanvang van data -insameling. Die besonderhede van die studie is nie vooraf met die deelnemers bespreek nie. Toe die studies geëindig het, het die deelnemers egter besonderhede van die rasionaal van die navorsing ontvang. Deelname was vrywillig en anoniem. Deelnemers is ingelig oor hul reg om hulself of hul data sonder vooroordeel uit die studie te onttrek.
2.2. Studie 1: Vraelys
Ons het 'n deelversameling Venus -beeldjies gekies wat bestaan ​​uit beelde van 14 Venus -beeldjies en 'n enkele moderne beeldhouwerk van 'n vroulike liggaam. Hierdie beelde word in figuur 1. getoon. Alle beelde is vooraan geplaas en gekorrigeer tot ongeveer dieselfde hoogte. Die beelde is in willekeurige volgorde aangebied en genommer, soos getoon in Figuur 1. Die figure wat vir hierdie studie gekies is, kom uit vyf Europese streke, gedefinieer deur  soos volg: Die Ryn/Donau (prent 1, 4, 6 en 10 ), Die Pireneë/Aquitanië (prent 2, 3 en 14), Italië (prent 8, 9 en 13), Rusland (5, 7 en 12) en SW Duitsland (prent 15). Die beeld wat 'n moderne beeldhouwerk (prent 11) uitbeeld, is vanaf http://www.borsheimarts.com geskandeer.
Elke beeld is afsonderlik en in 'n ewekansige volgorde aangebied. Deelnemers het elke beeld 15 sekondes lank bekyk, waartydens hulle gevra is om die ouderdom, swangerskapstatus en aantreklikheid te bepaal.
Deelnemers het elke beeld geklassifiseer as 'n beeld van 'n vrou wat tot een van die vier ouderdomsgroepe behoort: 'adolessent' (na puberteit, maar nog nie ten volle volwasse nie), 'jong volwassene' (in die eerste voortplantingsjare), 'middeljarige' (verby die eerste jare, maar nie menopousaal nie), en "ouderdom" (na menopouse). Deelnemers is nie gevra om die presiese ouderdom, in jare, van vroue wat deur die beeldjies uitgebeeld word, te bepaal nie, en hulle is ook nie vertel watter ouderdomsgroep adolessensie, jong volwassenheid, middeljarige ouderdom en ouderdom kan wees nie.Dit was omdat die prosesse van adolessensie en veroudering in volwassenheid teen verskillende tempo's onder jagtersversamelaars in die Paleolithikum kon plaasgevind het as in moderne, geïndustrialiseerde, menslike bevolkings. Deelnemers is ook gevra om te oordeel of elke beeldjie 'n swanger of nie -swanger vrou kan verteenwoordig. Die aantreklikheid van elke prent is beoordeel volgens 'n ses-punt Likert-skaal waarin 0 = onaantreklik, 1 = net effens aantreklik, 2 = effens aantreklik, 3 = matig aantreklik, 4 = baie aantreklik, 5 = uiters aantreklik. Dieselfde Likert -skaal is gebruik in vorige studies oor vroulike WHR en aantreklikheid .
2.3. Studie 2: Oogopsporing
Twee beelde van Venus-beeldjies is gebruik vir die oogopsporingstudie: beeldnr. 1 van die Willendorf Venus, en beeldnr. 14 van die sogenaamde "Brassempouy Venus." Hierdie beeldjies is voorbeelde van ietwat meer (prent 14) of minder (prent 1) "uurglasvormige" liggaamstipes. Beeldnr. 14 bevat ook meer modellering van gelaatstrekke as in die meeste ander Venus-beeldjies, en ons wou vasstel hoe dit die oogopsporingsreaksies kan beïnvloed. Hierdie beeldjie (in hierdie verslag genoem nr. 14) is egter baie problematies as gevolg van debatte oor die akkuraatheid van die rekonstruksie [12, 13]. Hierdie aangeleentheid word in die besprekingsafdeling bespreek. Data wat verwys na die oogbewegings op die Venus -beeldjies is vergelyk met dié wat op 'n foto gemaak is van 'n moderne vrou wat in 'n vorige studie gebruik is .
Die eksperiment is geprogrammeer met behulp van SR Research Experiment Builder (weergawe 1.4.128 RC) en uitgevoer op 'n 3-GHz Pentium D-rekenaar. Stimuli is aangebied op 'n 21-duim-monitor met 'n resolusie van 1024 × 768 pixels en met 'n verversingssnelheid van 60 Hz.
Deelnemers sit op 'n gemaklike stoel in 'n stil kamer in die gesig staar die monitor op ooghoogte op 'n kykafstand van 57 cm, onderhou deur 'n voorkop en kenrus. Hulle het oogopsporingsproewe ondergaan waarin elke beeld afsonderlik in willekeurige volgorde op die rekenaarskerm vir vyf sekondes aangebied is.
Aan die einde van elke voorlegging is die deelnemers aangesê om die beeld te beoordeel vir seksuele aantreklikheid met behulp van 'n sleutelbord met 'n ses-punt Likert-skaal waarin 0 = onaantreklik, 1 = ietwat aantreklik, 2 = matig aantreklik, 3 = aantreklik, 4 = baie aantreklik, en 5 = uiters aantreklik.
Deur die EyeLink 1000 Tower Mount Head-ondersteunde stelsel (SR Research Ltd., ON, Kanada) te gebruik, is oogposisie en oogbewegings bepaal deur die korneale weerkaatsing en donker pupil te meet met 'n video-gebaseerde infrarooi kamera en 'n infrarooi reflektiewe spieël. Die oogopsporing het 'n ruimtelike resolusie van 0,01 ° visuele hoek, en die sein is bemonster en gestoor teen 'n snelheid van 1000 Hz. Terwyl die kyk 'n verkyker was, was die opname monokulêr, met slegs regteroogbewegings, aangesien dit 'n standaardprosedure is in oogopsporingsstudies (bv. ). Kalibrasie en validering van metings is voor elke eksperimentele sessie uitgevoer.
Die stimulusbeelde is in ses anatomiese streke verdeel vir die daaropvolgende analise van oogopsporingsdata. Die ses streke is soos volg gedefinieer: (1) die gesig en nek, van die bokant van die kop tot by die basis van die nek (2) borste, van die basis van die nek tot die agterkant van elke bors (3) middellyf , insluitend die middel wat van onder die borste begin tot by die breedste deel van die heupe (4) pubis, soos gedefinieer deur die grense van die skaam driehoek (5) die dye, die boonste gedeelte van die been eindig by die knie (6) onderbene en voete.
In elk van die ses streke is twee afhanklike veranderlikes van oogbeweging gemeet: aantal fiksasies en tydsbesteding (stilstand) om die gebied te ondersoek. Elke keer as die oog beweeg, het die oogopsporingsmasjien 'n nuwe fiksasie aangeteken. Totale fiksasies wat op elke gebied plaasgevind het, is tydens die analise opgesom. Net so het die masjien individuele fikseringstye gemeet, sodat dit moontlik was om die totale tyd te bestee om elk van die ses streke te ondersoek.
3.1. Studie 1: Vraelysstudie
3.1.1. Taille-tot-heupverhoudings en aantreklikheid
Tabel 1 bied data oor aantreklikheidsgraderings, middellyf-tot-heup-verhoudings (WHR), waargenome ouderdom en swangerskapstatus vir die individuele beelde wat in Figuur 1 getoon word.
= .34, 95% CI (−3.41, −2.21) Figuur 2), wat oorgebly het toe die data uit die moderne standbeeld verwyder is en slegs die data van die 14 Venus -beeldjies behou is (= .31, 95% CI (1.255, - Die beelde wat as die laagste WHR's beskou word, is die hoogste ranglys vir aantreklikheid (Spearman se rangkorrelasiekoëffisiënt = 0,66)
). Beeldnr. 11, wat 'n moderne beeldhouwerk uitbeeld van 'n jong vrou met 'n WHR van 0.69, het die hoogste telling vir aantreklikheid gekry (3.89). Beelde 10 en 12, met 'n lae WHR, het die hoogste gemiddelde waardering vir aantreklikheid onder die paleolitiese beeldjies gekry (nr. 10 Petrkovice: aantreklikheid 1,92, WHR 0,72 nr. 12 Eleesivitchi: aantreklikheid 1,74, WHR 0,63). Die figure met hoë WHR's het baie laer tellings gekry vir aantreklikheid. Voorbeelde hiervan is die Willendorf Venus (aantreklikheid 0.14, WHR 1.16), die Lespugue Venus (aantreklikheid 0.66, WHR 1.56) en die onlangs ontdekte Hohle Fels Venus (aantreklikheid 0.19, WHR 1.03). Hierdie en ander figure het 'n gemiddelde telling van minder as 1 gekry en word dus as 'onaantreklik' beskou.
Verspreidingsplot met regressie wat die negatiewe verhouding tussen middel-tot-heup-verhouding en die gemiddelde aantreklikheidsgraad vir al die 15 beelde toon, (
= .34, 95% BI (-3.41, -2.21). Nadat beeld 11 van die moderne standbeeld verwyder is, was die regressie (
Nege van die 14 paleolitiese beeldjies het hoë WHR's (d.w.s. 1.0 of hoër), met sterk beklemtoonde borste en oor die algemeen 'hurk' of vetsugtige liggaamsvorme. Hierdie tipe beeldjies word wyd voorgestel op plekke in Europa (byvoorbeeld in figuur 1: Ryn Donau: die Willendorf- en Dolní Věstonice -beeldjies Italië: die Grimaldi Venus Pyrenees/Aquitaine: die Lespugue Venus Rusland: die Gagarino nr. 4 beeldjie). Beelde met slanker middellyf word minder goed weergegee, maar voorbeelde in hierdie studie, met lae WHR's, kom ook uit sommige van dieselfde geografiese streke (bv. Ryn/Donau: die Petrkovice -beeldjie, Rusland: Eleesivitchi -beeldjie, en uit die Pireneë/ Aquitaine: beeld nr. 14, met 'n WHR van 0,78).
3.1.2. Ouderdomsgroepering, swangerskapstatus en aantreklikheid
Oor die algemeen is die paleolitiese figure deur 'n groot aantal onderwerpe beskou as 'n voorstelling van middeljarige of jong volwasse vroue. Met inagneming van al die Venus-beeldjies, het aansienlik hoër persentasies onderdane hulle in die kategorieë "jong volwasse" en "middeljarige" geplaas as in die kategorie "adolessent" (
Wilcoxon se getekende geledere toets vir elke gepaarde vergelyking: sien figuur 3). Onderwerpe was ook baie meer geneig om beeldjies te interpreteer as uitbeeldings van 'middeljarige' as van 'ou' vroue () en dit was effens meer geneig om dit in die 'jong volwassene' te plaas eerder as in die 'ou' kategorie (
, Figuur 3). Met inagneming van tellings vir die individuele beelde, plaas die meeste vakke die Willendorf, Laussel, Grimaldi, Savignano en beeldjies, en die problematiese Brassempouy-voorbeeld, in die kategorie "middeljarige", en die Kostenki, Chiozza di Scandiano, Petrkovice en Eleesivitchi Venuses in die ouderdomskategorie "jong volwassene" (tabel 1). Soos verwag, word die beeld wat 'n moderne beeldhouwerk van 'n jong vrou uitbeeld, ook deur 'n groot meerderheid (94%) van die onderdane beskou as 'n 'jong volwassene'. Mann-Whitney U toetse het getoon dat graderings vir aantreklikheid in die kategorie "jong volwassene" (
= 2,02 ± 0,49) was aansienlik groter as die tellings wat aan die 5 "middeljarige" venusse gegee is (0,77 ± 0,19
= 5, = 5). Beeldjies wat as 'jong volwassenes' beskou word, het ook gemiddeld laer WHR's (0.83 ± 0.09) as dié in die 'middeljarige' groep (0.96 ± 0.07). Hierdie verskil was egter nie statisties beduidend nie (= 7,5 = 5, = 5
Ouderdomsgroepgraderings (gemiddelde persentasies ± SEM) vir die 14 paleolitiese beeldjies. Deelnemers was aansienlik meer geneig om beelde as 'n voorstelling van 'middeljarige' of 'jong volwasse' vroue te beskou. Wilcoxon toets met getekende geledere: *
Slegs een beeldjie is geïnterpreteer as 'n ou (postmenopousale) vrou, en daarom plaas die meeste onderdane (67 uit 116 (58%)) die Hohle Fels Venus, uit SW -Duitsland, in hierdie ouderdomsgroep. Veertig proefpersone (34%) het hierdie figuur as 'middeljarig' beskou, maar dit was nie statisties betekenisvol nie. Net so is slegs een beeldjie moontlik beskou as 'n 'adolessente' wyfie: dit was die Chiozza Di Scandiano Venus, wat ook deur 'n aansienlike aantal vakke as '' 'n jong volwassene '' beskou is (tabel 1). Twee beeldjies (Lespugue en Moravany) is deur soortgelyke getalle onderdane beoordeel as jong volwasse of middeljarige vroue. Slegs een beeldjie (die Gagarino nr. 4 Venus) het in geen van die volwasse ouderdomsgroepe beduidende graderings gekry nie, aangesien dieselfde aantal vakke dit as 'n jong volwassene, middeljarige of 'n ou vrou beskou het.
Drie van die 15 beelde is volgens 'n aansienlike aantal onderwerpe beoordeel as voorstellings van swanger vroue (Laussel, Kostenki en Savignano), terwyl 5 ander nie -swanger was (Willendorf, Grimaldi, Petrkovice, Eleesivitchi en Hohle Fels). Die beeld wat 'n moderne beeldhouwerk van 'n jong vrou voorstel, word eweneens as nie -swanger beskou. In die oorblywende 5 gevalle was dieselfde aantal onderdane van mening dat die beeldjies nie -swanger of swanger vroue verteenwoordig, sodat die resultate nie statisties betekenisvol was nie (tabel 1).
3.2. Studie 2: Oogopsporingstudie
'N Enkele faktor (prent 14, Willendorf se Venus, moderne beeld) herhaalde metings van variansie -analise (ANOVA) het 'n beduidende hoofeffek vir aantreklikheid gelewer
(2, 68) = 115.04,. Post-hoc Scheffé se toetse het aan die lig gebring dat die moderne beeld aansienlik aantrekliker beskou is as beeld 14 en die Venus van Willendorf (). Beeldjie nr. 14 is aansienlik aantrekliker beskou as die Willendorf Venus (Figuur 4).
Aantrekkingskraggraderings, gemaak deur mans wat die Willendorf Venus Image 14 bekyk het: die sogenaamde "Brassempouy Venus" en die beeld van 'n moderne vrou tydens oogopsporingsessies. Scheffé -toetse: **
3.2.2. Aantal fixasies en woon tye
A 3 (Beeld) × 6 (Liggaamsstreek) herhaalde metings ANOVA het 'n beduidende hoofeffek van beeld × liggaamsgebied gelewer, vir getalle fiksasies (10, 340) = 12.04, en woon tye (10, 340) = 17.94,. Die meeste visuele aandag het betrekking op die borste, gesigte en middellyf van al drie die beelde, met 'n minder aantal bevestigings en korter wagtye vir die onderlyf. In die lig van die bolyf, in vergelyking met die moderne beeld, het die borste van die Willendorf Venus aansienlik meer bevestigings gekry,
(34) = 4,90,, en langer woon tye, (34) = 5,82,. Beeldjie nr. 14 het ook meer visuele aandag aan die borste gekry as die moderne beeld (aantal bevestigings: (34) = 3,48, en woon tye: (34) = 2,02,
). Visuele aandag aan die borste van die Willendorf Venus was aansienlik hoër as beeld nr. 14 vir beide getalle fiksasies, (34) = 2.48, en woontye, (34) = 4.34, (Figuur 5). Aandag na die middellyf van beeldjie nr. 14 was aansienlik groter as die moderne beeld vir beide getalle fixasies, (34) = 2.65, en woon tye, (34) = 6.99,. In die middel van figuur nr. 14 in vergelyking met die Willendorf Venus, (34) = 5,79, (Figuur 5). Die gesig van die moderne vrou het meer fixasies aangetrek, (34) = 2.43, en langer woon tye, (34) = 5.24,, as figuur nr. 14. Net so is meer gereeld na die gesig van die moderne vrou gekyk as dié van die Willendorf -beeldjie, (34) = 2,90,.
Oogopsporingsdata (woon tye (oop tralies) en getalle bevestigings (grys) gemaak deur mans wat die Willendorf Venus bekyk het, beeld 14: die sogenaamde "Brassempouy Venus" en 'n vooraanstaande beeld van 'n moderne vrou. Gepaard t-toetse: *
Wat die onderlyf betref, het die skaamstreek van die moderne vrou meer aandag gekry in vergelyking met die Willendorf Venus (aantal fixasies: (34) = 2,96, en woon tye: (34) = 3,37,). Die pubis van beeldjie no. 14 het meer fixasies aangetrek, (34) = 2,72, en groter woon tye, (34) = 3,86, in vergelyking met die Willendorf Venus (Figuur 5). Die dye van die moderne beeld het meer bevestigings gekry, (34) = 2.21, en langer woon tye, (34) = 3.17,, as die dye van die Willendorf Venus. Net so het die dye van die moderne beeld meer fixasies aangetrek, (34) = 2.42, en langer woon tye, (34) = 3.55, in vergelyking met beeld nr. 14. Die onderbene van die moderne beeld het meer aandag getrek in vergelyking met die Willendorf Venus (aantal bevestigings: (34) = 4,78, en woon tye: (34) = 6,49,) en figuur nr. 14 (aantal bevestigings: (34) = 3,98, en woon tye: (34) = 5,52,).
Alhoewel ons nie seker kan wees waarom die jagter-versamelaars wat in die paleolitiese tyd in Europa gewoon het, 'Venus'-beeldjies gemaak het nie, is dit moontlik om kwantitatiewe data te versamel oor hoe moderne mense hierdie beelde sien, in terme van hul aantreklikheid, en of dit afbeeldings kan wees van vroue wat swanger is en lede van jonger of ouer ouderdomsgroepe. Hierdie inligting kan 'n paar ekstra insigte gee oor die belangrikheid van hierdie figure, wat die vroegste bekende afbeeldings van die menslike vroulike vorm is.
Die oorgrote meerderheid van die deelnemers aan hierdie studie het Venus-beeldjies geïnterpreteer as voorstellings van óf jong volwasse vroue óf middeljarige vroue in hul volwasse voortplantingsjare. Slegs een beeldjie (van Chiozza Di Scandiano, in Italië) het 'n aansienlike aantal keuses vir die kategorie 'adolessente' gekry. In ons steekproef van beeldjies, afkomstig uit verskillende gebiede van Europa, is dus nie een geïnterpreteer as 'n oorgang tussen meisie en reproduktiewe volwassenheid nie. Almal is as reproduktief volwasse beskou, maar nie almal was noodwendig jong vroue nie. Die meer endomorfe liggaamstipes, met vergrote en hangende borste (bv. Die Willendorf-, Grimaldi- en Savignano-venusse), word meestal geïnterpreteer as voorstellings van vroue van middeljarige ouderdom. Daar word vermoed dat slegs een beeld 'n ou (postmenopousale) vrou verteenwoordig. Dit was die Hohle Fels Venus, wat onlangs in die Swabiese Jura van SW Duitsland  ontdek is en dateer uit 35 000 jaar gelede. Behalwe dat dit ouer is as ander paleolitiese beeldjies wat in Europa ontdek is, is hierdie Venus bedek met diep skrape en groewe wat doelbewus daar geplaas is. Dit het geen kop nie; die klein uitsteeksel bo-op die beeldjie is 'n ringvormige opening. Daar word vermoed dat hierdie klein beeldjie aan 'n band gehang het en moontlik as 'n hanger gedra is.
Aangesien beide liggaamstipes van middeljarige en jong volwasse goed verteenwoordig word onder hierdie figure, is dit interessant dat dit ook 'n wye verskeidenheid liggaamsvorme bevat, soos weerspieël deur metings van hul middel-tot-heup-verhoudings (WHR's). Dit wissel van 'n WHR van 0,63 in die Eleesivitchi Venus (van Rusland) tot 1,56 in die Lespugue Venus, uit die Pyrenees/Aquitaine -streek in Frankryk. In moderne menslike bevolkings is 'n lae vroulike WHR gewoonlik gekorreleer met goeie gesondheid en reproduktiewe fiksheid. Gevolglik kom WHR's in die reeks tussen 0,67 en 0,8 voor by gesonde jong vroue gedurende hul voortplantingsjare . Vroue met smal middellyf en groot borste het aansienlik hoër sirkulasievlakke van estradiol en progesteroon tydens hul menstruele siklusse  en 'n groter waarskynlikheid om bevrugting te bereik . Kruiskulturele studies dui aan dat vroulike WHR's binne die reeks 0,6–0,8 as die aantreklikste beskou word deur mans wat aan verskillende moderne bevolkings behoort (Duitsland: , VK: , VSA: , Tanzania:  , Kameroen:  en China: ). Daar is debatte oor die relatiewe belangrikheid van WHR en liggaamsmassa -indeks (BMI) in manlike persepsies van vroulike aantreklikheid . Onlangse eksperimente met beelde van vroue wat 'n mikrografiese operasie ondergaan het om WHR (maar nie BMI) te verminder nie, het egter getoon dat 'n "uurglas" liggaamsvorm 'n belangrike aantrekkingskrag [25-27] is. Singh [9, 28] het voorgestel dat die vroulike "uurglas" -syfer 'n eerlike teken gee van 'n gesonde vroulike vetverdeling, en dat seksuele seleksie, sowel as natuurlike seleksie, die ontwikkeling van hierdie 'ginoïde' patroon van vetafzetting bevoordeel het. by vroue. Drie van die 14 paleolitiese venusse wat in die huidige studie ingesluit is, het WHR's binne die moderne reeks vir hoër aantreklikheid en gesondheid (Eleesivitchi (0.63), Petrkovice (0.72) en die Brassempouy -voorbeeld nr. 14 (0.78)). aantrekliker as die meeste ander, hoewel die numeriese tellings wat hulle ontvang het, laer was as dié van 'n moderne beeldhouwerk van 'n jong vrou met 'n uurglasfiguur (WHR 0.69).
Singh  meet die WHR's van 286 ou beeldhouwerke uit Griekeland, Indië en Afrika, insluitend Egipte. Singh het bevind dat, hoewel die WHR -metings van hierdie ou beelde verskil, die gemiddelde vroulike WHR in elk geval 0,7 was, in vergelyking met 0,9 vir beeldhouwerke van mans. Hudson en Aoyama  se mate van antieke Japannese klei -beeldjies (Jomon -figure) toon ook aan dat die meeste WHR's van ongeveer 0,7 het. Ons stel voor dat die status van die paleolitiese Europese Venus -beeldjies anders moet wees, aangesien die meeste van hulle nie smal middellyf of 'n "uurglas" liggaamsvorm het nie. Slegs 21% van die beelde wat ons gebruik het, het 'n lae WHR. Die meeste Venus -beeldjies het egter dik middellyf en kompakte liggaamsvorme, soos getipeer deur die voorbeelde van Willendorf, Lespugue en Dolní Věstonice in ons studie. Dit blyk ook die geval te wees vir die meeste Venus -beeldjies wat in die argeologiese literatuur uitgebeeld word . Venusse met lae WHR's en uurglasgetalle, wat in ooreenstemming is met gesondheid en aantreklikheid in die moderne bevolking, verteenwoordig dus 'n deelversameling en 'n minderheid onder die voorstellings van die vroulike vorm in die Paleolitiese tydperk.
Drie van die venusse in hierdie studie is deur 'n groot aantal deelnemers as 'n voorstelling van swanger vroue beskou. Hierdie beeldjies kom van geografies wyd geskeide plekke, in Frankryk (die Laussel Venus), Rusland (Kostenki 1. Standbeeld nr. 3) en Italië (die Savignano Venus). Vyf venusse is beskou as voorstellings van nie -swanger vroue, en die oorblywende ses beeldjies het soortgelyke tellings gekry vir moontlike swangerskap of nie -swangerskap. Die swaar liggaamsbou en vergrote borste van sommige van hierdie venusse het moontlik tot twyfel bygedra oor die beoogde voortplantingstatus.
Die Brassempouy -beeldjie (nr. 14) is deur 86 deelnemers as 'nie -swanger' aangewys en deur 75 ander as 'swanger'. Daar moet onthou word dat hierdie figuur, ten spyte van sy korrupte voorkoms, 'n relatief lae WHR (0,78) gehad het en op die nr. 6 onder die beelde in terme van seksuele aantrekkingskrag. In 'n aparte eksperiment (met verskillende deelnemers), is hierdie beeldjie gebruik om die visuele aandag van mans met 'n oogopsporingsmasjien te bepaal. Interessant genoeg het die middellyf van hierdie figuur aansienlik meer visuele fixasies en langer woon tye gekry as die middellyf van óf die Willendorf Venus (WHR 1.16) óf die beeld van 'n hedendaagse vrou met 'n smal middellyf (WHR 0.7). Dit is moontlik dat onsekerhede oor die voortplantingstoestand wat deur figuur nr. 14 het moontlik ekstra aandag gevestig en op die middellyf gefokus. Gegewens wat na hierdie beeld verwys, moet egter met omsigtigheid behandel word vanweë die twyfelagtige status daarvan. Dit is dus uit 'n aantal fragmente gerekonstrueer en word deur sommige owerhede nie as 'n ware voorstelling van die oorspronklike, ongeskonde toestand beskou nie. White  het die bewyse uit die eerste hand ondersoek en inligting hersien rakende die yslike ivoorbeeldjies wat by Brassempouy ontdek is. Hy gee oortuigende argumente vir die egtheid daarvan en toon aan dat hulle met soortgelyke tegnieke vervaardig is as dié wat op ander plekke in Europa gebruik is. Hy verwerp dus voorstelle dat dit moontlik vervals is . Die baie fragmentariese aard van baie van die Brassempouy -beeldjies het egter tot gevolg gehad, in die geval van beeldjie nr. 14, by die skepping van 'n baster wat meer te danke is aan artistieke lisensie as aan argeologiese akkuraatheid.
Vorige oogopsporingsstudies het getoon dat, wanneer mans naakte beelde van vroue sien, hulle aansienlike visuele aandag aan die borste en die middellyf [11, 29, 30] rig, veral as hulle gesondheid beoordeel . In die huidige studie het die groot vergrote borste van die paleolitiese beeldjies meer fiksasies en langer wagtye gekry as wat die geval was met die hedendaagse beeld, en hierdie verskil was die duidelikste in die geval van die Willendorf Venus. Die kop het baie minder visuele aandag gekry as die borste van al drie die beelde. Die afwesigheid van enige gelaatstrekke in die Willendorf Venus het nie die oogopsporing van mans beïnvloed nie, wat nie beduidend verskil van dié wat opgeteken is tydens die kyk na die Brassempouy-beeld nie, ondanks die feit dat dit 'n goed gedefinieerde neus en oogkaste het. Mans se oogbewegings tydens aantreklikheidsbeoordelings van Venus-beeldjies lyk dus soos dié wat voorkom by die ondersoek van beelde van hedendaagse vroue, met die uitsondering dat die borste en die middellyf van beeldjies meer aandag kan trek. Mans gee oor die algemeen minder aandag aan die onderlyf as die bolyf van vroulike beelde tydens oogopsporingsessies [11, 29]. Dieselfde blyk vir Venus -beeldjies waar te wees, met die voorbehoud dat die skaamoppervlakte en onderbene van beeldjies minder fiksasies en korter wagtye ontvang as dié van die moderne vroulike beeld.
Die resultate wat hier aangebied word, dui daarop dat Paleolitiese Venus -beeldjies, uit wyd geskeide dele van Europa, dikwels op soortgelyke maniere beoordeel word in terme van hul vermeende reproduktiewe en ouderdomstatus of aantreklikheid. Beelde het soms skraal middellyf, maar is soms meer endomorf van voorkoms. Sommige word beskou as voorstellings van swanger vroue, terwyl die meeste nie. Die oorgrote meerderheid beeldjies word beskou as uitbeeldings van middeljarige of jong volwasse vroue. Slegs 'n deelversameling pas by Singh se hipotese oor die vroulike "uurglas" -figuur, as 'n eerlike teken van reproduktiewe gesondheid en vrugbaarheid, en die voorstelling daarvan in antieke kuns . Hierdie Venus -beeldjies, met WHR's in die reeks tussen 0,6 en 0,8, het hoër graderings vir aantreklikheid gekry. Hierdie tipe beeldjies kan dus voorstellings van werklike vroue of geïdealiseerde voorstellings van aantreklike vroue wees. Tog het baie van die beeldjies in ons studie, soos in argeologiese versamelings wat hierdie tydperk dek, endomorfe liggaamsoorte en baie dikker middellyf, met WHR's groter as 1,0. Dit is ver bo die reeks WHR's vir vroue in die moderne bevolking, wat gesond en in hul voortplantingsjare is. Die borste en boude van Venus -beeldjies is dikwels oordrewe. Sommige word beskou as swanger of moontlik swanger, en dit stem ooreen met die opvattings dat Venus -beeldjies as simboliese voorstellings van vrugbare vroue funksioneer. Ander word egter nie as swanger beskou nie, maar word beskou as middeljarig en het 'n laer aantreklikheid.
Waarom is sulke beelde van wyfies in die paleolitiese tydperk, oor groot dele van Europa, geskep? 'N Bykomende insig in hierdie probleem kan verkry word deur Venus-beeldjies in die breër ekologiese konteks van die lewens van die jagter-versamelaars en die klimaatstoestande in Europa op daardie tydstip te beskou. Gedurende die tydperk tussen 30 000 en 18 000 jaar gelede was daar 'n groot gletsering en 'n merkbare agteruitgang van die klimaat, wat die meeste in die noordelike dele van Europa  die sterkste was. Anatomies was moderne mense teen hierdie tyd wydverspreid in Europa, maar die bevolkingsdigtheid was byna seker laag, bestaande uit verspreide groepe. In hierdie pregrikulturele wêreld was menslike oorlewing afhanklik van sukses in jag en versameling. Met die moontlike uitsondering van die enkele Hohle Fels -beeldjie, is Venus -beeldjies gemaak tydens hierdie strawwe, ysige klimaatperiode, en dit word beskou as 'n bewys dat daar 'n gedeelde kulturele tradisie in Paleolithic Europe bestaan ​​[2, 3]. Watter rol hierdie vroulike beelde moontlik in sosiale kontekste gespeel het, soos ruilhandel of alliansiebou tussen jagter-versamelaarsgroepe, bly baie spekulatief [1, 2, 31]. Daar is ook besprekings oor hierdie figure gemaak met betrekking tot die voorkoms van vetsug in die paleolitiese samelewing . Beller  het byvoorbeeld gesê dat "vetsug reeds 'n lewensfeit was vir die paleolitiese man of ten minste vir die paleolitiese vrou." Gegewe die uiters uitdagende klimaatstoestande wat tans geheers het en die ontberinge wat jagter-versamelaars ondervind het, lyk dit egter onwaarskynlik dat vetsug in die paleolitiese samelewings alledaags sou wees. Miskien het slegs 'n minderheid vroue oorleef om veelvuldig, middeljarig en korpulent te word, soos deur baie van die beeldjies uitgebeeld word. Beelde van baie goed gevoede, volwasse wyfies kon dus kulturele uitdrukkings gewees het van sukses op die hoop in die baie moeilike stryd om te oorleef, sowel as om voort te plant. Gvozdover  het beklemtoon dat die vroulike beeld waarskynlik verskeie rolle in die Europese paleolitiese kultuur gespeel het. Russell  waarsku dat individuele stylverskille, onder die vervaardigers van hierdie beeldjies en stilistiese veranderinge gedurende die Paleolitiese tydperk, 'n paar van die veranderlikes wat deur hul werk vertoon word, kan verklaar.
Ons stel drie moontlike rolle voor vir Venus -beeldjies. Eerstens was 'n minderheid van die beelde bedoel om jong, seksueel aantreklike en nullipare volwasse wyfies voor te stel. Dit kan in die konvensionele sin werklik as 'venusse' beskou word. Tweedens verteenwoordig 'n deelversameling beeldjies veranderinge in liggaamsvorm tydens swangerskap en kan dit simbole van vrugbaarheid wees. Derdens is die beeldjies, wat korpulente en dikwels middeljarige vroue uitbeeld, moontlik nie 'venusse' in enige moderne of konvensionele sin nie. Hulle het moontlik eerder die hoop op oorlewing en op die bereiking van 'n goed gevoede (en dus reproduktief suksesvolle) volwassenheid tydens die moeilikste tydperk van die groot gletsering in Europa gesimboliseer.
Die skrywers is dankbaar vir dr. Gina Grimshaw vir hulp met die oogopsporingseksperimente en aan al die deelnemers wat vrywillig aan die studies deelgeneem het. Hulle is ook dankbaar teenoor die redakteur, dr. Benjamin Campbell, en die twee anonieme beoordelaars wat ons baie nuttige en kritiese kommentaar gelewer het, veral opmerkings oor die debatte rondom die Brassempouy -beeldjies. Hierdie opmerkings was baie nuttig om ons artikel te verbeter.
H. Delporte, L'Image de la Femme dans l'Art Prehistorique, Picard, Parys, Frankryk, 1979.
C. Gamble, "Interaksie en alliansie in die paleolitiese samelewing," Man, vol. 17, nee. 1, pp. 92–107, 1982. Kyk op: Google Scholar
M. D. Gvozdover, "Die tipologie van vroulike beeldjies van die Kostenki paleolitiese kultuur," Sowjet -antropologie en argeologie, vol. 27, pp. 32–94, 1989. Kyk op: Google Scholar
N. J. Conard, "'n Vroulike beeldjie uit die basale Aurignacian van Hohle Fels Cave in die suidweste van Duitsland," Natuur, vol. 459, nr. 7244, pp. 248–252, 2009. Kyk op: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
G. A. Bray, "Historiese raamwerk vir die ontwikkeling van idees oor vetsug," in Handboek vir vetsug: Etiologie en patofisiologie, G. A. Bray en C. Bouchard, red., Pp. 1–31, Marcel Dekker, New York, NY, VSA, 2004. Kyk op: Google Scholar
P. Russell, "Leer uit kurwes: die vroulike beeldjie in die paleolitiese kultuur," Rotskunsnavorsing, vol. 23, pp. 41–49, 2006. Kyk op: Google Scholar
L. McDermott, "Self-voorstelling in boonste paleolitiese vroulike beeldjies," Huidige Antropologie, vol. 37, nee. 2, pp. 227–275, 1996. Kyk op: Google Scholar
P. C. Rice, "Prehistoriese venusse: simbole van moederskap of vrouwees?" Tydskrif vir Antropologiese Navorsing, vol. 37, pp. 402–414, 1981. Kyk op: Google Scholar
D. Singh, "Universele aantrekkingskrag van die uurglasfiguur: 'n evolusionêre teorie van vroulike fisiese aantreklikheid," Klinieke in plastiese chirurgie, vol. 33, nee. 3, pp. 359–370, 2006. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
M. J. Hudson en M. Aoyama, "Taille-tot-heup-verhoudings van Jomon-beeldjies," Oudheid, vol. 81, nee. 314, pp. 961–971, 2007. Kyk op: Google Scholar
B. J. Dixson, G. M. Grimshaw, W. L. Linklater en A. F. Dixson, "Oogopsporing van mans se voorkeure vir middel-tot-heupverhouding en borsgrootte van vroue," Argief van seksuele gedrag, vol. 40, pp. 51–58, 2011. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
U. Niedhorn, The Lady From Brassempouy: A Fake- a Hoax, Haag en Herchen, Frankfurt, Duitsland, 1990.
R. White, "The women of brassempouy: a century of research and interpretation," Journal of Archaeological Method and Theory, vol. 13, nee. 4, pp. 250–303, 2006. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
A. D. Lykins, M. Meana en G. Kambe, "Opsporing van differensiële kykpatrone na erotiese en nie-erotiese prikkels met behulp van oogopsporingsmetodologie," Argief van seksuele gedrag, vol. 35, nee. 5, pp. 569–575, 2006. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
B. Marti, J. Tuomilehto, V. Salomaa, L. Kartovaara, H. J. Korhonen en P. Pietinen, "Verspreiding van liggaamsvet in die Finse bevolking: omgewingsdeterminante en voorspellingsvermoë vir kardiovaskulêre risikofaktorvlakke," Journal of Epidemiology and Community Health, vol. 45, nee. 2, pp. 131–137, 1991. Kyk op: Google Scholar
G. Jasieńska, A. Ziomkiewicz, P. T. Ellison, S. F. Lipson en I. Thune, "Groot borste en smal middellyf dui op 'n hoë voortplantingspotensiaal by vroue," Verrigtinge van die Royal Society B, vol. 271, nr. 1545, pp. 1213–1217, 2004. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
SF Lipson en PT Ellison, "Vergelyking van speekselsteroïedprofiele in natuurlik voorkomende bevrugtings- en nie-bevrugtingsiklusse," Menslike voortplanting, vol. 11, nee. 10, pp. 2090–2096, 1996. Kyk op: Google Scholar
R. Henss, "Taille-tot-heup-verhouding en vroulike aantreklikheid. Bewyse uit fotografiese stimuli en metodologiese oorwegings, " Persoonlikheid en individuele verskille, vol. 28, nee. 3, pp. 501–513, 2000. Kyk op: Google Scholar
A. Furnham, T. Tan en C. McManus, "Taille-tot-heupverhouding en voorkeure vir liggaamsvorm: 'n replikasie en uitbreiding," Persoonlikheid en individuele verskille, vol. 22, nee. 4, pp. 539–549, 1997. Kyk op: Google Scholar
D. Singh en RK Young, "Liggaamsgewig, middel-tot-heupverhouding, borste en heupe: rol in die beoordeling van vroulike aantreklikheid en wenslikheid vir verhoudings," Etologie en sosiobiologie, vol. 16, nee. 6, pp. 483–507, 1995. Kyk op: Google Scholar
F. Marlowe, C. Apicella en D. Reed, "Mans se voorkeure vir vroue se profiel-middellyf-heupverhouding in twee samelewings," Evolusie en menslike gedrag, vol. 26, nee. 6, pp. 458–468, 2005. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
B. J. Dixson, A. F. Dixson, B. Morgan en M. J. Anderson, "Menslike liggaam en seksuele aantreklikheid: seksuele voorkeure van mans en vroue in Bakossiland, Kameroen," Argief van seksuele gedrag, vol. 36, nee. 3, pp. 369–375, 2007. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
B. J. Dixson, A. F. Dixson, B. Li en M. J. Anderson, "Studies oor menslike liggaam en seksuele aantreklikheid: seksuele voorkeure van mans en vroue in China," American Journal of Human Biology, vol. 19, nee. 1, pp. 88–95, 2007. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
M. J. Tovée en P. L. Cornelissen, "Die geheim van vroulike skoonheid" Natuur, vol. 399, nr. 6733, pp. 215–216, 1999. Kyk op: Google Scholar
D. Singh en P.K. Randall, "Skoonheid is in die oog van die plastiese chirurg: middellyf-heupverhouding (WHR) en aantreklikheid van vroue," Persoonlikheid en individuele verskille, vol. 43, nee. 2, pp. 329–340, 2007. Kyk by: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
D. Singh, BJ Dixson, TS Jessop, B. Morgan en AF Dixson, "Kruiskulturele konsensus vir middellyf-heupverhouding en aantreklikheid van vroue," Evolusie en menslike gedrag, vol. 31, nee. 3, pp. 176–181, 2010. Kyk op: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
B. J. Dixson, K. Sagata, W. L. Linklater en A. F. Dixson, "Manlike voorkeure vir vroulike middel-tot-heupverhouding en liggaamsmassa-indeks in die hooglande van Papoea-Nieu-Guinee," American Journal of Physical Anthropology, vol. 141, nr. 4, pp. 620–625, 2010. Kyk op: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
D. Singh, 'Vroulike maatwaarde in 'n oogopslag: verhouding tussen middel-tot-heup-verhouding tot gesondheid, vrugbaarheid en aantreklikheid,' Neuro -endokrinologie briewe, vol. 23, aanvulling 4, pp. 81–91, 2002. Kyk op: Google Scholar
P. L. Cornelissen, P. J. B. Hancock, V. Kiviniemi, H. R. George en M. J. Tovée, "Patrone van oogbewegings wanneer manlike en vroulike waarnemers die aantrekkingskrag van vroue, liggaamsvet en middel-tot-heupverhouding beoordeel," Evolusie en menslike gedrag, vol. 30, nee. 6, pp. 417–428, 2009. Kyk op: Uitgewerswebwerf | Google Scholar
B. J. Dixson, G. M. Grimshaw, W. L. Linklater en A. F. Dixson, "Oogopsporing van mans se voorkeure vir vroulike borsgrootte en areola -pigmentasie," Argief van seksuele gedrag, vol. 40, pp. 43–50, 2011. Kyk op: Publisher Site | Google Scholar
C. Stringer en C. Gamble, Op soek na die Neanderthalers, Thames en Hudson, New York, NY, VSA, 1993.
A. S. Beller, Vet en dun: 'n natuurlike geskiedenis van vetsug, Farrar, Straus en Giroux, New York, NY, VSA, 1977.
Kopiereg © 2011 Alan F. Dixson en Barnaby J. Dixson. Dit is 'n oop toegangsartikel wat onder die Creative Commons Attribution License versprei word, wat onbeperk gebruik, verspreiding en reproduksie in enige medium moontlik maak, mits die oorspronklike werk behoorlik aangehaal word.
Die geskiedenis van pornografie is nie meer verstandig as die hede nie
Pornografie word dikwels uitgebeeld as een van die probleme van die hedendaagse samelewing, 'n bewys van moderne morele verval deur videokameras en breëbandtoegang.
Soos dit blyk, het moderne tye niks in die verlede nie. Pornografie het lank voor video of selfs fotografie bestaan, en baie navorsers dink dat evolusie mense geneig was tot visuele opwekking (dit is baie makliker om jou gene oor te dra as die naak van ander naakte mense jou aansit). Hoe jy ook al sny, die diversiteit van pornografiese materiaal deur die geskiedenis dui daarop dat mense nog altyd geïnteresseerd was in seksbeelde. Baie seks.
"Seks het nog altyd 'n baie belangrike rol gespeel vir mense en hul verhoudings," het Seth Prosterman, 'n kliniese seksuoloog en 'n gelisensieerde terapeut in San Francisco, gesê. "Wat mense seksueel doen, was nog altyd 'n nuuskierigheid en 'n belangstelling." [VERWANTE: Nuwe tegnologie laat produsente van pornografie op hoogte bly]
Die definisie van 'pornografie' is beroemd subjektief. Die een man se Venus de Milo is immers 'n ander man se masturbasiehulp. Maar navorsers definieer die genre oor die algemeen as materiaal wat uitsluitlik bedoel is vir seksuele opwekking, sonder verdere artistieke verdienste.
Volgens hierdie standaard is die eerste bekende erotiese voorstelling van mense glad nie in die tradisionele sin pornografie nie. Reeds 30 000 jaar gelede het paleolitiese mense grootborste, dik dikke figure van swanger vroue uit klip en hout gekerf. Argeoloë twyfel of hierdie "Venus -beeldjies" bedoel was vir seksuele opwekking. Meer waarskynlik was die beeldjies godsdienstige ikone of vrugbaarheidssimbole.
Die antieke Grieke en Romeine het vinnig deur die geskiedenis geskep en openbare beeldhouwerke en fresco's geskep wat homoseksualiteit, trio's, fellatio en cunnilingus uitbeeld. In Indië gedurende die tweede eeu was die Kama Sutra half seksueel, half verhoudingshandboek. Die Moche -mense van eertydse Peru het seksuele tonele op keramiekwerk geskilder, terwyl die aristokrasie in die 16de eeu in Japan lief was vir erotiese houtafdrukke.
In die Weste was baie vroeë eksplisiete materiaal polities, eerder as uitsluitlik pornografies, sê Joseph Slade, professor in mediakuns aan die Universiteit van Ohio. Veral Franse revolusionêre het die aristokrasie met seksueel gelaaide pamflette versadig.Selfs die beroemde brutale en erotiese werke van die Marquis de Sade was deels filosofies.
'Dit was politieke invektiewe vermom as pornografie,' het Slade gesê.
Porno word gebore
In die 1800's het die idee van porno ter wille van porno begin versprei. Erotiese romans was sedert minstens die middel van die 1600's in Frankryk in druk (alhoewel dit geïdentifiseer is as die outeur van een, beteken 'n veilige reis na die gevangenis), maar die eerste Engelstalige pornografiese roman in volle lengte, "Memoirs of a Woman of Plesier, ook bekend as "Fanny Hill" (Oxford University Press), is eers in 1748 gepubliseer.
Ondanks die destydse gereserveerde openbare houding ten opsigte van seks, het pornografiese romans min teruggehou. Die skrywer van "Fanny Hill" het daarin geslaag om onder meer biseksualiteit, voyeurisme, groepseks en masochisme te dek. Teen 1888 skryf die anonieme skrywer van "My geheime lewe" oor seks met woorde wat 'n moderne televisiesensor sou laat kronkel.
Tegnologie dryf innovasie in die porno -genre aan. In 1839 het Louis Daguerre die daguerreotipe uitgevind, 'n primitiewe vorm van fotografie. Byna onmiddellik het pornograwe die nuwe tegnologie beveel. Die vroegste oorlewende vuil daguerreotipe en mdash wat deur Slade in 'n koerant van 2006 beskryf is as 'wat 'n taamlik plegtige man uitbeeld wat sy penis versigtig in die vagina van 'n ewe plegtige en middeljarige vrou' en mdash uitbeeld, dateer uit 1846.
Video het 'n soortgelyke pad gevolg. Teen 1896 het filmmakers in Frankryk die erotiek ingegaan met kort, stil snitte soos "Le Coucher de la Marie", waarin 'n aktrise 'n strokiesprent uitgevoer het. Harde seks het na 1900 begin verskyn. Hierdie "hertfilms" is gewoonlik by alle manlike byeenkomste vertoon, en dit was mak volgens die huidige standaarde, het Slade gesê.
'Dit lyk asof u grootouers seks het,' het hy gesê. 'Hulle was eienaardig, maar dit was 'n ware omgang.'
Pornografie word gewild
Herselfilms het lank gebly, beide in inhoud en kwaliteit. Toe, in die sewentigerjare, het veranderende sosiale sedes die deur oopgemaak vir die openbare vertoning van eksplisiete films. Die internet en die uitvinding van die digitale kamera het die hindernisse vir pornografie so laag gemaak dat hele webwerwe nou uitsluitlik toegewy is aan nie-professionele video's.
Die verskuiwing van publieke kykfilms na verhuurde wat privaat bekyk is en internet afgelaai word, het veranderinge in die tipe handelinge op die skerm veroorsaak. Slade het gesê dat privaatheid mans meer bereid was om fetisjfilms te kyk wat spesifieke, soms vreemde, seksuele gedrag uitbeeld. In 'n Carnegie Mellon -studie van 1994 oor vroeë porno op rekenaar Bulletin Board Systems ('n voorloper van die World Wide Web), is bevind dat 48 persent van die aflaaie ver buite die seksuele hoofstroom was, wat bestialiteit, bloedskande en pedofilie uitbeeld. Minder as 5 persent van die aflaaie beeld vaginale seks uit. Dit kon gewees het omdat tydskrifte en pornografiese films tradisionele seks gedek het, en mense na hul rekenaars gegaan het vir beelde wat hulle nie elders kon kry nie, stel Slade voor.
Vandag is pornografie oral op die internet, maar die werklike grootte van die bedryf is 'n raaisel. Niemand hou amptelike rekords nie, en min studies het 'n steek gelaat op die ekonomie van pornografie. Adult Video News, 'n handelsjoernaal, het jaarliks ​​ramings gemaak van die verkoop en verhuring van pornografie, asook die verkoop van tydskrifte en seksspeelgoed. Volgens 'n senior redakteur van AVN, Mark Kernes, het die kleinhandelverkope in 2007 $ 6 miljard per jaar bereik. AVN se syfers is egter wyd betwis. En selfs as dit betroubaar was, sou die getalle nie alle gratis amateurvideo's wat op webwerwe soos XTube of die fotografie -webwerf Flickr opgelaai is, in ag neem nie.
Ongeag hoeveel geld verdien word, trek porno oë aan. 'N 2008 -studie van 813 Amerikaanse universiteitstudente het bevind dat 87 persent van die mans en 31 persent van die vroue aangemeld het dat hulle pornografie gebruik. Die studie is gepubliseer in die Journal of Adolescent Research. En in 2009 het Simon Louis Lajeunesse, navorser van die Universiteit van Montreal, opslae gemaak toe hy aankondig dat hy 'n studie probeer doen het oor die impak van pornografie op seksualiteit van jong mans, maar hy kon nie 'n kontrolegroep kry nie. Met ander woorde, baie geluk met die vind van 'n man van twintig wat nie porno gesien het nie.
So, wat doen al die pornografie met ons? Die vraag is 'n horingnest van omstredenheid. Terwyl die meeste algemene internetporno vandag nie tot die vlak van die vroeë Bulletin Board -beelde styg nie, meen kritici dat mededinging tussen pornograwe gelei het tot 'n toename in oorheersing en verbale mishandeling van vroue wat in films vir reguit mans gemaak word.
"Hulle moet altyd iets nuuts, iets aanlokliks uitsteek om mense te lok," het Chyng Sun, professor in mediastudies aan die Universiteit van New York en regisseur van die film "The Price of Pleasure: Pornography, Sexuality and Relationships", aan LiveScience gesê . 'Die agteruitgang, die aggressievlakke, dit is iets wat u kan skep, iets nuuts om aan die gehoor te bied.'
Deur die analise van topverkopende pornografiefilms, het Sun bevind dat fisiese en verbale aggressie in 90 persent van die gewone pornotonele voorkom. Films wat deur vroue geregisseer word, bevat nie minder aggressie as films wat deur mans geregisseer word nie, berig sy in 'n koerant van 2008 in die tydskrif Psychology of Women Quarterly.
Sun voer aan dat hierdie aggressiewe beelde skadelik is vir mense se sekslewe en dat dit help om negatiewe stereotipes oor vroue te versterk. Ander stem nie saam nie. Prosterman, die seksoloog van San Francisco, wys daarop dat navorsing nie 'n duidelike verband tussen pornografie en kriminele seksuele gedrag kon trek nie. En, het hy gesê, is pornografie 'n manier waarop mense hul eie seksuele begeertes kan ondersoek.
Sedert ten minste die Victoriaanse era is daar debatte oor pornografie aan die gang (geen woord is daaroor of mense uit die steentydperk die vrugbaarheidsbeelde onder die matras weggesteek het nie), en dit sal waarskynlik nie gou ophou nie. Mense sal ook nie ophou om na foto's van ander naakte mense te kyk nie.
'Die meeste mense hou daarvan om seks te hê,' het die AVN se Kernes gesê. '' N Nie-te-kleiner deel daarvan hou daarvan om te kyk hoe ander mense seks het, en dit is wat die volwasse industrie lewer.
Courtship: The Viking Way
Hoërskap was in die Noorse kultuur nie noodsaaklik nie, aangesien die huwelik meer oor bondgenootskappe as liefde gaan. Die voornemende bruid en bruidegom en rsquos -gesinne sou die onderhandelinge beveel om 'n pasmaat te skep wat die twee stamme as bondgenote sou bind en soms vete sou beëindig. Baie bruide is belowe as vrede en eed beloof om water in die moeilikheid tussen mededingende gesinne glad te maak. Alhoewel die betrokke paartjie 'n mening kon uitspreek, was dit regverdig om te sê dat hulle min keuse het as om die wedstryd voort te sit.
'N Hofboodskap van Harald Harfagre aan Gyda. Google beelde
Dit beteken nie dat daar geen romanse was nie -maar Noorse mans moes dit versigtig hanteer. As 'n moontlike bruidegom te traag was om vooruitgang te maak na sy voornemende bruid, sou die familielede van Lady en Rsquos dit as 'n ligte kon beskou en bloedwraak soek. Agtien hofmakerye in die sages het op hierdie morsige manier geëindig. Aan die ander kant het dit ook nie betaal om te vinnig te beweeg of te lank uit te gaan nie. As die paartjie te veel van mekaar hou om vir die huweliksnag te wag, kan dinge deur 'n ongewenste swangerskap ingewikkeld raak.
So pogings om te kweek wat die Noorse genoem het & acirc € ˜inn matki munr & rsquo (en die magtige passie en rsquo) was ingewikkeld en het spesifieke rituele behels. Ontmoet en gesels was 'n manier om 'n verhouding te bewerkstellig. Maar 'n paar vreemde praktyke is ook gebruik. As 'n meisie byvoorbeeld vir haar man wil wys dat sy van hom hou, het sy vir hom 'n hemp gemaak. Wat die Viking-manne betref, sou hulle uitgaan en 'n klomp pers blomme vir hul dame uitgepluk het en haar dan daarmee in die gesig geslaan het!
Liefdespoësie, hoewel 'n gunsteling onder die Noorse gode, is met agterdog bejeën. Trouens, die Yslandse wet verbied skalds om te komponeer Mannsong, (& lsquomaiden -liedjies & rsquo) vir vroue wat nie met hulle getroud was onder die bedreiging van outlawy of dood nie. Hierdie vermoede het ontstaan ​​omdat die Noorse geglo het dat die gedigte as towerspreuke kon optree om vroue te verlei en te bind. Erger nog, sulke lofpryse kan daarop dui dat die skald of sy beskermheer die dame intiemer ken as wat hy moes.
Selfs al was hulle nie verlief voor die troue nie, sou die egpaar dit daarna probeer bewerk. Mans sou hul vrouens langs hulle sit as hulle liefde wou betoon. Paartjies kan ook hul nabyheid uitdruk deur dieselfde drinkhoring te deel. As 'n man baie liefdevol voel, sou hy € ˜ omringsit haar op sy skoot & rsquo waar hy en sy vrou kon smul aan 'n soen en 'n knuffel. Of hy sit sy kop op haar skoot, en sy streel oor sy hare.
Pragtige 23.000-jarige Venus met Derriere soos Kim Kardashian ''s opgegrawe in Rusland
Die paleolitiese skoonheid wat in wollerige mammoettand gesny is, het ooreenkomste met dié wat in Siberië ontdek is, maar is duisende kilometers verder gevind. Die prehistoriese naakte beeldjie van 5 sentimeter lank het gesien hoe argeoloë poëties word in hul beskrywings.
Konstantin Gavrilov, wat die ekspedisie gelei het, het dit vergelyk met Rembrandt se volledige beeld van Danae uit die Griekse mitologie.
'Hierdie beeldjie beeld 'n taamlik vroulike vrou uit, maar dit lyk fantasties delikaat, waarskynlik as gevolg van die lang en dun bene,' het die wetenskaplike verheug. 'Die beeldjie met effens geboë bene herinner aan Danae, soos geskilder deur die New Age -kunstenaars.'
Ander het die opvallende agteruitsig van die Venus vergelyk met 'n meer moderne ikoon - Kim Kardashian.
Dit blyk 'n 'vrugbaarheidskultus' te wees, het dr. Gavrilov gesê.
Die buitengewoon skaars 'Venus' is gemaak van ''n reusagtige slagtand en dit beeld 'n vet, miskien swanger vrou uit, met 'n groot maag en borsbeeld. 'N Gedeelte van die borsbeeld en maag het langs 'n natuurlike skeur in die slagtand afgeskil. Die beeldjie is gevind naby groot kalklae en dele van mammoetbene wat met 'n minerale sienna -verf geverf is. Heel waarskynlik is die beeldjie langs die bene op die grond neergesit eerder as 'begrawe' soos ander 'Venusse'. '
Die buitengewoon seldsame Venus is gemaak van 'n reusagtige slagtand en dit beeld 'n vet, miskien swanger vrou uit, met 'n groot maag en borsbeeld. Foto's: Instituut vir Argeologie en Etnografie
Sulke prehistoriese beeldjies is 'seremoniële' en 'rituele' voorwerpe, het dr Gavrilov gesê.
Soortgelyke voorbeelde is gevind in Siberië, veral naby die Angara -rivier naby die Baikalmeer, maar die mees onlangse ontleding dui daarop dat dit in werklikheid geklee was, in teenstelling met vorige ondersoeke, en blykbaar anders as die nuwe vonds van die Khotylyovo -2 -webwerf in Bryansk -streek.
Argeoloë het die terrein sedert 1993 verken.
Radiokoolstofanalise dui daarop dat stamme van jagters en versamelaars 21 000 tot 24 000 jaar gelede daar gewoon het.
Wetenskaplikes het talle bene van mammoete, bison, ook baie vuursteenstene gevind.
Die plek waar die beeldjie gevind is en dr Gavrilov, die adjunkhoof van die steentydperk -argeologie -afdeling van die Argeologie Instituut, Moskou. Foto's: Instituut vir Argeologie en Etnografie
'Hierdie beeldjie (dateer) tot die middeljarige tydperk van die Bo -Paleolitiese tyd, en die kultuur waaraan dit behoort, het 'n radiokoolstofdatum van 23 000 jaar gelede.'
Dr Gavrilov is adjunkhoof van die steentydperk -argeologie -afdeling van die Argeologie Instituut, Moskou.
Soos The Siberian Times getoon het, is nie alle venusse (foto hieronder) heeltemal soos dit lyk nie:
Bo -prentjie: agteraansig van die onlangs ontdekte 'Venus' -beeldjie. Bron: Instituut vir Argeologie en Etnografie
Dit is die Ancient Origins -span, en hier is ons missie: "Om oop gemoed te leer oor ons verlede om ons toekoms te verbeter deur die deel van navorsing, opvoeding en kennis".
Die volgende generasie trolaanhangers
In 2013 het DreamWorks 'n derde fase van entoesiasme vir trolle ingelui deur die amptelike lisensiereg van Dam Things te verkry. Die aanpassing daarvan, wat Anna Kendrick en Justin Timberlake vertolk het as technicolor -trolle met 'n musikale flair, het trolle voorgestel aan 'n nuwe generasie kinders, wie se ouers moontlik in die 1990's met Russ Berrie -trolle of Norfin -trolle gespeel het. Wanneer DreamWorks ' Trolle vertoon in Cannes, het die mengsel van oorspronklike en klassieke liedjies twee agtergelaat Vanity Fair kritici betower en emosioneel. (" [W] e huil. O.K.? Ons het gehuil by Trolle. ") Die film verdien 'n Oscar -benoeming vir die beste prestasie in musiek, geskryf vir rolprente (oorspronklike liedjie) vir "Can 't Stop the Feeling " uitgevoer deur Justin Timberlake, plus byna 40 ekstra toekennings en nominasies .
Griffin McElroy, Justin McElroy, Clint McElroy en Travis McElroy, gesien hier by Comic-Con in 2019, is die gedagtes agter die McElroy-broers sal in Trolls World Tour en#8221 podcast wees. (Matt Winkelmeyer/Getty Images for Entertainment Weekly)
In 'n onverwagte wending, die opvolger daarvan, Trolls Wêreldtoer, word nou bestempel as ''n gevallestudie vir die digitale toekoms van Hollywood.' Trolls WêreldtoerDie vrystellingsdatum van 'n week sal 'n week styg, tot 10 April in teenstelling met ander films, wat vertraag word totdat teatervertonings weer moontlik word. Teen $ 20 vir toegang tot digitale streaming, Trolls WêreldtoerVerspreiding kan meer algemeen word namate studio's en stromingsdienste nuwe maniere vind om films direk aan kykers te lewer.
Die McElroy -broers het nie verwag nie Trolls Wêreldtoer om 'n model te bied vir toekomstige Hollywood -uitgawes, maar dan het hulle glad nie verwag dat hulle gegooi sou word nie. Die motivering van die broers was volgens Justin nie gewortel in persoonlike nostalgie nie; hulle het as kinders geen trolloppe gehad nie, behalwe die vreemde neonhaar-potlood-topper. Maar al drie het jong kinders wat reg in die sak is Trolle franchise se beoogde gehoor. As pa's het ons gedink dit sou indrukwekkend wees vir ons kinders, " sê Justin.
In die besonder is die dogter van Justin, Charlie, 'n toegewyde Trolle aanhanger wat haar tante-versameling van antieke trollpoppe geërf het en selfs 'n pruik in die trollestyl het om aan te trek.
Alhoewel die McElroys die onwaarskynlike prestasie behaal het om in te gooi Trolls Wêreldtoer, kan die film nog meer verrassings inhou. Aangesien elke broer al ses stemdele wat DreamWorks aangebied het, opgeneem het, is dit steeds moontlik dat hulle verbaas sal wees oor die rolverdeling, of dat hulle nie kan sê wie die karakter uitgespreek het danksy outomatiese afstemming nie. Terwyl Justin amptelik as 'n antropomorfe tuimelkruid gegooi word, erken hy dat hy twyfel nadat hy die sleepwa gekyk het. "Ek sou sweer op 'n stapel Bybels dat dit Griffin is, " sê hy. Ek sal hom nie vertel dat ek sal aanhou daarop aandring nie, maar ek ken my eie broer se stem so goed. "
Ongeag, een ding is nie 'n raaisel nie: Trolle het hul status as 'n ikoniese speelding verdien. As die siklus van 30 jaar bestendig bly, moet die wêreld weer 'n herlewing van die trol kry.