Tuisblad: Die dood van 'n Nomad - Reisverhale - 2020
Toe ek besluit het om na New York te gaan, het ek hierdie visie gehad van wat sou gebeur: ek sou in my eie wonderlike woonstel gaan sit, versier met baie koel dinge, by 'n gimnasium aansluit, kookkursusse neem, en tussen alles wat - neem talle reise na JFK lughawe en jet-set regoor die wêreld. Ek wil terugkom, bly vir 'n paar weke, en doen dit alles weer.
Ek sal my tweelingbehoeftes kan balanseer: vestig en my liefde vir reis.
Maar ek was naïef.
Sedert ek hier in Januarie verhuis het, het ek nooit daarin geslaag om meer as 'n paar weke in New York te spandeer voordat ek weer moet gaan nie. Toe ek in Julie in my woonstel ingetrek het, het ek die volgende dag vertrek. Ek het 'n week teruggekom voordat ek twee maande lank weer vertrek het.
Ek het nooit verbygegaan nie.
Ek het nooit daardie kookklasse geneem nie.
Ek het nooit by die gimnasium aangesluit nie.
My woonstel is nog kaal, met gordynlose vensters, boeke wat na 'n boekrak verlang en mure sonder kuns en skilderye.
Die beroemde - en baie verlangde - einde van my reise het nooit regtig gematerialiseer nie, aangesien ek baie van die afgelope jaar op die pad deurgebring het.
'Ek het gedink jy was stadiger,' sal mense vir my sê.
"Ek probeer. Ek probeer, "antwoord ek.
Dit maak nie saak hoe moeilik ek probeer het nie, maar dit het nooit gebeur nie. Daar was egter baie vals begin.
Maar verlede maand, terwyl ek in Europa was, het ek regtig heimwee begin voel. Ek was moeg om te reis en wou net tuis wees in my gemaklike bed.
Ek het besef ek was moeg om my wortels te vertraag.
Wortels kan immers net hanteer as hulle in die grond is. Ek het gewoontes en roetines probeer ontwikkel sonder om my wortels tyd te gee om te groei. Ek ontwortel hulle en probeer om hulle te herplant in die hoop dat hulle sal groei.
Jy moet die aarde laat plant, die saad plant, en laat die wortels vat.
Jy kan hulle nie ontwortel nie.
Dis tyd dat ek my wortels 'n kans gee.
Ek is moeg om te sê: "OK, ek sal dit die volgende keer doen." So ek reis nie tot einde Desember as ek na die Filippyne gaan nie. Daar is baie te doen in NYC, en dit is uiteindelik tyd om dit te doen.
Ek het doelbewus my skedule gevul met dinge wat my in die stad sal hou. Hierdie week het ek by 'n gimnasium aangesluit, 'n afrigter gekry, en betaal vir 'n lessenaar op 'n medewerkende plek. Ek het vriende besoek.
Ek is hier. Ek is tuis.
Dis tyd om wortels te laat groei.
Niks sal my nou stop nie.
Kom terug huis toe
Copyright 2020 \ none \ Tuisblad: Die dood van 'n Nomad