Sabinet | Volume 1968, Issue 4
Volume 1968, Issue 4, 1968
De Rebus - Volume 1968, Issue 4, April 1968
Volume 1968, Issue 4, April 1968
Source: De Rebus 1968 (1968)
Source: De Rebus 1968, pp 0 –0 (1968)
Source: De Rebus 1968, pp 3 –4 (1968)
Praktisyns sal ongetwyfeld verheug wees oor die nuus dat die Getrouheidswaarborgfonds besluit het om bydraes van prokureurs tot die Fonds vanaf 1969 op te skort. Ofskoon die besluit nie onherroeplik is nie, is die aanduidings tog daar dat prokureurs, in die voorsienbare toekoms in elk geval, nie verdere bydraes tot die Fonds sal hoef te maak nie. &apos;n Kort artikel oor die Fonds verskyn elders in hierdie uitgawe van De Rebus. Daarin word vertel van die moeilike jare wat die Fonds moes beleef. Soms het dit gelyk asof dit nie moontlik gaan wees om kop bo water te hou nie. Eise teen die Fonds was hoog en die bydraes moes etlike kere verhoog word. Nogtans het die Fonds geleidelik gegroei en binnekort sal dit moontlik wees om sonder enige verdere bydraes klaar te kom. Die feit dat prokureurs hulle trustfondse kan belê ten bate van die Fonds het natuurlik &apos;n groot stoot aan die Fonds gegee en dit is dan ook gepas om hier ons waardering uit te spreek teenoor die destydse Minister van Justisie vir sy welwillendheid deur die nodige wetgewing deur die Parlement te loods.
Source: De Rebus 1968, pp 5 –13 (1968)
Artikel 19(4) van die Grondbewaringswet 1946, Wet 45 van 1946, soos gewysig deur Artikel 2 van Wet 15 van 1967, lui soos volg: ""Voordat oordrag van landbougrond of &apos;n onverdeelde aandeel in landbougrond geregistreer kan word, moet die transportnemer of die deur die reg erkende verteenwoordiger van die transportnemer aan die beampte wat beheer uitoefen oor die aktekantoor waarin die grond geregistreer is, &apos;n beï¿½digde verklaring, in die voorgeskrewe vorm, voorlï¿½ dat hy in besit is van die grondbewaringsplan wat op daardie grond van toepassing verklaar is en dat hy met die inhoud daarvan bekend is of dat hy vasgestel het dat &apos;n grondbewaringsplan nie op die grond toegepas is nie, na gelang van die geval.""
Author D.M. Campbell
Source: De Rebus 1968, pp 14 –15 (1968)
The attorneys, notaries & conveyancers fidelity guarantee fund
Author A.G.W. Blake
Source: De Rebus 1968, pp 16 –17 (1968)
During the 1930&apos;s the profession felt that the time had arrived when something should be done to protect the public against losses sustained through misappropriations by attorneys. The Association of Law Societies of the Union of South Africa - as it was then known - proceeded to tackle the task. In 1934 the Attorneys&apos; Admission Act (Act 23 of 1934) came into force and it, inter alia, provided for attorneys to keep proper books of account and separate Trust Banking Accounts.
Author H.E. Van Santen
Source: De Rebus 1968, pp 18 –21 (1968)
In the Transvaal Province it is the accepted right of the seller of immovable property to nominate his conveyancer to effect registration of transfer of the property to the purchaser. This practice has been adopted and honoured by conveyancers for a considerable time and has become a matter of general practice. In the case of James vs. Liquidators Amsterdam Township Company, Transvaal Law Reports 1903, p. 653, it was held that it is the duty of the seller to pass transfer and he has the right to appoint his own conveyancer as his agent to do so.
Onthaal vir die pers
Source: De Rebus 1968, pp 24 –26 (1968)
Ondertekenaars van aktes van oprigting van maatskappye
Die volgende is die inhoud van &apos;n brief wat deur die Registrateur van Maatskappye aan die Vereniging van Wetsgenootskappe geskryf is. Praktisyns word ernstig versoek om toe te sien dat die ondertekenaars van &apos;n akte van oprigting van &apos;n maatskappy hulle verpligtinge behoorlik nakom
Wetsgenootskap van Transvaal
Source: De Rebus 1968, pp 29 –30 (1968)
Ter rolle plasing - likwidasies en sekwestrasies
Source: De Rebus 1968, pp 31 –32 (1968)
1. Na aanleiding van u skrywe No. 5/1 van 15 Desember 1967 wens ek die volgende onder u aandag te bring. 2. Baie prokureurs verkeer onder die indruk dat aansoeke eers deur die Griffier ""uitgereik"" moet word deur die seï¿½ls vir hoffooie te rojeer, &apos;n nommer aan die betrokke aansoek toe te ken en &apos;n lï¿½er daarvoor aan te Iï¿½ alvorens stappe gedoen word om die stukke te laat beteken aan die Respondent. Die begrip van ""uitreik"" van aansoekstukke is verkeerd aangesien geen voorsiening daarvoor in die Reï¿½ls van die Hof bestaan nie.
Source: De Rebus 1968, pp 33 –35 (1968)
Source: De Rebus 1968, pp 36 –40 (1968)