Geskryf deur Fay Bound Alberti
Sasha Freemind / Unsplash, EAT
Hoe klink die eensaamheid? Ek het hierdie vraag onlangs op Twitter gevra. U kan verwag dat mense 'stilte' sou sê, maar dit het hulle nie gedoen nie. Hul antwoorde sluit in:
Die wind fluit in my skoorsteen, want ek hoor dit net altyd as ek alleen is.
Die gespe van 'n kroeg hoor toe die deur na die straat oopgaan.
Die geluid van 'n klikstraler as dit aan- of afskakel.
Die verskriklike pik van vroegoggendvoëls in voorstedelike bome.
Ek vermoed dat almal 'n geluid het wat verband hou met eensaamheid en persoonlike vervreemding. Myne is die gek van die Kanadese ganse, wat my as 'n 20-jarige student weer in die sale terugbring na 'n verbrokkeling.
Hierdie klanke beklemtoon dat die ervaring van eensaamheid van persoon tot persoon verskil - iets wat nie gereeld in ons moderne paniek erken word nie. Ons is in 'n “epidemie”; 'n "krisis" vir geestesgesondheid. In 2018 was die Britse regering so bekommerd dat dit 'n “Minister vir eensaamheid". Lande soos Duitsland en Switserland kan moontlik volg. Hierdie taal verbeel ons dat eensaamheid 'n enkele universele staat is - dit is nie. Eensaamheid is 'n emosie groepering - dit kan bestaan ​​uit 'n aantal gevoelens, soos woede, skaamte, hartseer, jaloesie en verdriet.
Die eensaamheid van 'n enkelma op die broodlyn, byvoorbeeld, verskil baie van dié van 'n bejaarde wie se maats gesterf het of 'n tiener wat is aanlyn gekoppel maar het nie vriendskappe vanlyn nie. en landelike eensaamheid verskil van stedelike eensaamheid.
Hotelvenster, Edward Hopper, 1955. Wikimedia Commons
Deur te praat van eensaamheid as 'n virus of 'n epidemie, maak ons ​​dit medies en soek ons ​​eenvoudige, selfs farmakologiese behandelings. Vanjaar het navorsers aangekondig dat 'n “eensaamheid pil”Is in die werke. Hierdie stap is deel van 'n breër behandeling van emosies as probleme met geestesgesondheid, met ingrypings wat op simptome nie oorsake is nie.
Maar eensaamheid is fisies sowel as sielkundig. Die taal en ervaring daarvan verander ook mettertyd.
Eensaam soos 'n wolk
Voor 1800 was die woord eensaamheid nie emosioneel nie: dit het bloot die toestand van alleen wees. Die leksikograaf Thomas Blount se Glossographia (1656) omskryf eensaamheid as “een; 'n alleenheid, of eensaamheid, 'n enkelvoud of enkelheid. ' In eensaamheid word gewoonlik plekke eerder as mense aangedui: 'n eensame kasteel, 'n eensame boom of 'eensaam soos 'n wolk' in Wordsworth's gedig van 1802.
In hierdie periode was “oneligheid” selde negatief. Dit het gemeenskap met God moontlik gemaak, soos toe Jesus “teruggetrek het na eensame plekke en gebid het” (Lukas 5: 16). Vir baie van die Romantici het die natuur dieselfde, kwasi-religieuse of deïstiese funksie vervul. Selfs sonder die teenwoordigheid van God het die natuur inspirasie en gesondheid verskaf, temas wat in sommige voortduur 21-eeuse omgewingsgesindheid.
Hierdie kritieke verbondenheid tussen die self en die wêreld (of God in die wêreld) is ook krities in die geneeskunde. Daar was geen verdeling van die gees en liggaam soos dit tans bestaan ​​nie. Tussen die 2nd en die 18th eeu het medisyne gesondheid gedefinieer afhangende van vier humor: bloed, slym, swart gal en geel gal. Emosies was afhanklik van die balans van die humeur, wat beïnvloed is deur ouderdom, geslag en omgewing, insluitend dieet, oefening, slaap en die kwaliteit van die lug. Te veel alleenheid, soos te veel haasvleis, kan skade berokken. Maar dit was 'n fisieke sowel as 'n geestelike probleem.
Hoe 'n program kan help om eensaamheid in ou mense teen Kersfees te beveg
Die vier elemente, vier eienskappe, vier humeur, vier seisoene en vier ouderdomme van die mens. Lois Den Haag, 1991. © Welkomversameling, CC BY
Hierdie holisme tussen geestelike en fisieke gesondheid - waardeur 'n mens die liggaam kon rig om die gees te behandel - het verlore gegaan met die opkoms van wetenskaplike medisyne in die 19-eeu. Die liggaam en gees is van mekaar geskei in verskillende sisteme en spesialisasies: sielkunde en psigiatrie vir die gees, kardiologie vir die hart.
Dit is waarom ons ons emosies in die brein sien. Maar daarmee ignoreer ons dikwels die fisieke en lewende ervarings van emosie. Dit sluit nie net klank in nie, maar ook aanraking, reuk en smaak.
Studies van sorg huise stel voor dat eensame mense aan materiële voorwerpe geheg word, selfs as hulle met demensie leef en nie eensaamheid mondelings kan uitdruk nie. Eensame mense baat ook daarby fisiese interaksies met troeteldiere. Daar is selfs gevind dat die hartklop van honde voorkom synchroniseert met menslike eienaars; angstige harte word gekalmeer en “gelukkige hormone” word geproduseer.
Daar is gevind dat die voorsiening van ruimtes waar mense sosiaal kan eet, sowel as musiek-, dans- en masseringsterapieë die eensaamheid verminder, selfs onder mense met PTSV. Deur die sintuie te werk, gee dit fisieke konneksie en behoort aan mense wat honger is van sosiale kontak en gepaardgaande aanraking.
Terme soos 'hartlik' beskryf hierdie sosiale interaksies. Dit kom uit historiese idees wat 'n persoon se emosies en geselligheid verbind het na hul liggaamlike organe. Hierdie metafore op hitte word steeds gebruik om emosies te beskryf. En eensame mense begeer warm baddens en drankies, asof hierdie liggaamlike warmte 'n sosiale warmte is. As ons bewus is van taal- en materiële kultuurgebruik, kan dit ons help om te bepaal of ander - of ons - eensaam is.
Voordat ons na die fisiese sowel as sielkundige oorsake en tekens van eensaamheid is, is dit onwaarskynlik dat ons 'n 'genesing' vir 'n moderne epidemie sal vind. Omdat hierdie skeiding tussen gees en liggaam 'n breër verdeling weerspieël wat ontstaan ​​het tussen die individu en die samelewing, die self en die wêreld.
Die perke van die individu
Baie van die prosesse van moderniteit is gebaseer op individualisme; op die oortuiging dat ons heeltemal onderskeibaar is afsonderlike wesens. Terselfdertyd wat die mediese wetenskap die liggaam in verskillende spesialiteite en afdelings saamgestel het, is die sosiale en ekonomiese veranderinge teweeggebring moderniteit - industrialisasie, verstedeliking, individualisme - getransformeerde patrone van werk, lewe en ontspanning, wat sekulêre alternatiewe vir die God-in-die-wêreld-idee skep.
Hierdie transformasies is geregverdig deur sekularisme. Fisiese en aardse liggame is herdefinieer as materiële eerder as geestelik: as hulpbronne wat verbruik kon word. Vertellings oor evolusie is aangepas deur sosiale Darwiniste wat beweer het dat mededingende individualisme nie net regverdigbaar was nie, maar onvermydelik. Klassifikasies en indelings was aan die orde van die dag: tussen verstand en liggaam, natuur en kultuur, self en ander. Verby was die 18de-eeuse gevoel van geselligheid waarin Alexander Pope dit gestel het, "selfliefde en sosiale is dieselfde".
Geen wonder dan dat die taal van eensaamheid in die 21ste eeu toegeneem het nie. Privatisering, deregulering en soberheid het die kragte van liberalisering voortgesit. En tale van eensaamheid floreer in die gapings wat geskep word deur die betekenisloosheid en magteloosheid wat geïdentifiseer word Karl Marx en sosioloog Emile Durkheim as sinoniem met die post-industriële era.
Natuurlik gaan eensaamheid nie net oor materiële gebrek nie. Miljardêrs is ook eensaam. Armoede kan die eensaamheid verbonde aan sosiale isolasie verhoog, maar rykdom is geen buffer nie teen die afwesigheid van betekenis in die moderne tyd. Dit is ook nie nuttig om die verspreiding van 21-eeuse “gemeenskappe” wat bestaan ​​(aanlyn en af) te navigeer nie, wat nie die onderlinge verpligting het wat deur vroeëre definisies van gemeenskap as 'n bron van "algemeen goed" verseker word nie.
Ek stel nie voor dat u terugkeer na die humeur of die fiktiewe, pre-industriële Arcadia nie. Maar ek dink wel daar moet meer aandag geskenk word aan die komplekse geskiedenis van eensaamheid. In die konteks van hierdie geskiedenis word beweer dat 'n “epidemie” van die knie nie help nie. In plaas daarvan moet ons aandag gee aan wat “gemeenskap” in die hede beteken, en erkenning gee aan die vele soorte eensaamheid (positief en negatief) wat onder moderne individualisme bestaan.
Om dit te kan doen, moet ons na die liggaam neig, want dit is hoe ons met die wêreld en mekaar as sensoriese, fisieke wesens verbind.
Fay Bound Alberti, leser in geskiedenis en UKRI-toekomstige leiersgenoot, Universiteit van York
Tussen Gods En Diere: Om Mens In Die Gilgamesh Epic te word