Vreugdekind by Anna van der Walt - Read Online
Publisher: Juanita SwartReleased: Sep 11, 2018ISBN: 0463758439Format: book
Read More From Anna Van Der Walt
Donker pad na die lig
Vreugdekind - Anna van der Walt
Kopiereg © Anna van der Walt
Eerste publikasie: 2018
Alle regte voorbehou. Geen gedeelte van hierdie boek mag sonder skriftelike verlof van die skrywer gereproduseer of in enige vorm of langs enige elektroniese of meganiese weg weergegee word nie, hetsy deur fotokopiëring, plaat- of bandopname, mikroverfilming of enige ander stelsel van inligtingsbewaring.
Elana Verster huiwer op die drumpel van die slaapkamer en haal 'n slag diep asem voor sy die vertrek binnegaan. Sy was 'n kort rukkie kombuis toe om met haar huishoudster, Miriam, te beraadslaag oor 'n moontlike aandete vir 'n huis vol geskokte gaste en dis of sy nou bang is vir wat sy gaan aantref as sy weer die kamer binnegaan.
Wat 'n verskriklike dag! Haar so dikwels onbegryplike, buiteaardse man, 'n eertydse ruimteverkenner wat 'n reël oortree en as sondaar en banneling op die aarde beland het, was byna dood. Hulle dogtertjie is deur 'n motor getref en sou gesterf het as hy nie met sy bomenslike psigiese krag haar beserings in homself ingetrek het nie. Die beserings was so erg dat hy self sou gesterf het as hulle nie sy buiteaardse uniform met die kragbron in die gordel vir hom aangetrek het nie, maar sy weet nie in watter mate hy gaan herstel nie.
Sy gaan die slaapkamer saggies binne. Hy lê steeds doodstil op hulle bed, geklee in die silwerwit uniform. Hy lyk rustig, maar verskriklik broos. Sy buiteaardse herkoms is skielik baie opmerklik, want afgesien van die vreemde, glimmende uniform, toon sy vel weer sterk die kwaliteit van deurskynende bleekheid wat dit so onderskei van dié van aardse mense. Hy was nog nooit 'n groot man nie, bo die gemiddelde lengte, maar skraal en lenig met soepel spiere. Nou lyk hy baie soos 'n onskuldige, slapende kind, beslis nie soos iemand wat met 'n ontsaglike psigiese poging al die beserings uit sy dogtertjie getrek en sy eie liggaam stuk vir stuk daarmee vernietig het, sy bene gekraak en gebreek, sy ingewande geskeur het nie. Hoe op aarde het hy dit reggekry? Dit moes ontsettend gewees het. Sy het hom dit sien doen, die konsentrasie gesien en hoe sy liggaam ruk en sidder van pyn namate dit verder en verder gebreek is. Tog het hy uitgehou en aangehou totdat Stellamarie sonder enige letsel en hy heeltemal stukkend was. 'n Mens sou so iets moontlik van 'n soort superheld kon verwag, nie van iemand so deurskynend broos nie.
Hulle vriend, die kardioloog Gustav Wandrag, sit langs die bed. Hy is self bleek en lyk baie moeg. Hy het na die ongeluk Leo 'n inspuiting gegee en 'n drup opgestel. Nou monitor hy steeds die invloei van drupvloeistof in Leo se aar, 'n mengsel van basiese voedende en hidrerende vloeistof en morfien vir pyn, en Leo se reaksie daarop.
Gustav? vra sy heserig.
Elana, ek is bekommerd. Ek moet toegee: sy toestand het baie verbeter, sy hart klink normaal, die kneusings oor sy liggaam het byna verdwyn en die swelling oor sy buik is feitlik weg, maar hy bly diep bewusteloos en dit hinder my. Hy het nie koors nie, maar ons het nie een 'n idee wat alles in hom geskeur en gebloei en liggaamsvloeistowwe in sy buik laat uitloop het nie. Ek is bang vir peritonitis. Ek dink tog ons moet hom hospitaal toe neem, 'n skandering doen, en indien nodig, dreineringsbuise insit. Ek sal in elk geval vir hom 'n kateter moet insit. Hy het vanoggend verskriklik gesweet van die pyn wat hy verduur het en dit was dus nie dadelik nodig nie, maar sedertdien is daar hierdie konstante invloei van vog in sy are en sy blaas moet al redelik vol wees.
Sy kyk besluiteloos na haar doktervriend. Voel 'n lamheid in haar knieë. Wat moet sy sê? Leo reageer so drasties op enige aardse middel. Sy vel is so gevoelig. Kan hulle dit waag? Toe hy tussen lewe en dood gehuiwer het, het sy buiteaardse ma op die televisie verskyn en beloof dat sy uniform hom sal genees, ook van die brandletsels in sy selle wat die gevolg is van die feit dat sy onsterflikheid in sy eerste nag op aarde letterlik uit hom gebrand is, maar sê nou net hy ontwikkel wel peritonitis?
'n Klein meisietjie verskyn in die deur: 0Stellamarie, self steeds bleek, haar groen oë groot in die elfiegesiggie onder die koper krulhare. Sy sit reeds sedert die trauma van die oggend op haar bed in die aangrensende kamer en speel met haar Barbie-pop. Sy het blykbaar op die oomblik geen behoefte aan die geselskap van haar maatjies nie, maar Elana sien dadelik dat daar iets anders is omtrent haar kind. Dis asof 'n vyfjarige dogtertjie in een dag volwasse geraak het.
Oom Gustav, sê sy, asseblief moenie. As julle pappa na 'n hospitaal toe neem en 'n skandering doen, gaan julle hom doodmaak. Julle sal hom verbrand. Pappa se lyf is nie soos dié van aardse mense nie. Hy sal verbrand van die straling. Narkose sal ook te sterk wees vir hom. Julle kan ook nie buise in hom sit nie, ook nie eers 'n kateterbuis nie, sy lyf sal nie die plastiek kan vat nie. Dit sal swere en ontsteking veroorsaak.
Gustav en Elana kyk verbaas en vraend na haar, en Elana verstaan skielik waarom Stellamarie nog die hele dag in haar kamer met die verbindingsdeur na dié van haar ouers sit. Dit is nie omdat haar eie noue ontkoming aan die dood haar te geskok gelaat het om met haar maats te speel nie – sy waak oor haar pa. Sy was bang vir presies wat Gustav nou voorgestel het.
Wat moet ons dan doen, Stellamarie?
Ek dink ek moet eers uitvind wat nog met pappa verkeerd is.
Nee, keer Elana angstig, jy weet wat het pappa gesê. Dit sal hom ook doodmaak as jy die beserings terugvat.
Mamma, sy is baie ernstig, ek weet en ek is nie dom nie. Ek sal niks terugvat nie. Ek wil net sien wat nog verkeerd is.
Sy klouter op die bed langs Leo, kyk na Elana en Gustav. Moenie praat nie, ek moet konsentreer.
Sy sit haar fyn handjies teen Leo se kop. Hulle voel versigtig deur sy hare, oor sy slape. Haar oë is toe. Elana herken die uitdrukking van stil konsentrasie wat sy al so dikwels by Leo gesien het, maar daar is geen stres nie, geen teken van die pyn wat hý verduur as hy iemand met sy psigiese vermoëns probeer help nie. Geen brandletsels nie, dink sy.
Na 'n rukkie verskyn daar egter 'n effense fronsie tussen haar wenkbroue en Elana is dadelik weer bekommerd. Ten spyte van die beletsel, waag sy dit om te vra: Stellamarie?
Die frons verdwyn, haar oë gaan oop en sy glimlag effens. Moenie so bekommerd wees nie, Mamma. Pappa is baie beter. Hy bloei nie meer binnekant nie en daar is nie meer beenbreuke nie, net nog 'n kraak of twee wat ook sal herstel, maar ons moet hom nie nou dadelik pla nie. Sy frons weer. Pappa is ... ek verstaan nie heeltemal nie en ek weet nie hoe om dit te sê nie. Sy soek na woorde, probeer dan weer: Pappa is nie regtig ... hier nie. Dis net sy lyf wat hier is. Hy is op 'n plek waar hy nou moet wees. Hy sal wakker word as dit verby is. Maar jy moet die drup wegvat, oom Gustav. Die morfien is nie goed vir hom nie. Spuit net eers iets vir naarheid in die drupbuis. Hy moenie naar word nie. Dit sal nie goed wees as hy opruk nie. Dan moet julle wag. Ek dink hy sal baie moeg wees as hy bykom en nog 'n bietjie seer, maar nie te erg nie.
Sy buk oor. Haar armpies gaan om Leo. Sy hou hom 'n oomblik vas, soen hom saggies. Ek is so lief vir hom, so verskriklik lief vir hom.
Sy klim van die bed af, haar groot smaraggroen oë vol trane. Niemand het nog ooit so 'n pappa gehad nie. Watter ander pappa sou vir sy dogtertjie kon of wou doen wat hy vir my gedoen het?
Dan loop dokter Stellamarie uit die kamer uit.
Gustav en Elana kyk verbysterd na mekaar, Ek kan dit nie glo nie, net so min as wat ek enigiets wat vandag gebeur het, kan glo of verstaan, maar ek moet seker, sê Gustav. Gaan haal iets vir die naarheid, Elana.
Sy doen dit. Gustav spuit teennaarheidsmiddel in die proppie van die drupbuis en verwyder daarna die drup. Dan wag hulle. Buite begin die somerdag ten einde loop. Die son sak laer. Elana het 'n ruk met toe oë gesit, maar nou kyk sy op haar horlosie: na ses. Leo het ongeveer twaalfuur sy bewussyn verloor, meer as ses ure gelede. Sy dink aan die meer as nege ure van hel wat hy in sy eerste nag op aarde deurworstel het. Gelukkig was daar hierdie keer redelik gou genade.
Leo is inderdaad op die oomblik op 'n plek en in 'n dimensie waarvan geen aardse mens 'n benul het nie. Nadat sy verskriklike pyn verminder en hy in die genadige, genesende donker weggesak het, het hy lank geslaap, maar hoewel dit steeds lyk asof hy slaap, is hy nou wakker, net nie meer in sy liggaam nie. Hy het skielik wakker geword toe sy astrale liggaam die liggaam op die bed verlaat het en weggeruk is na 'n ander dimensie. Nou kniel hy op die vloer van 'n geweldige troonsaal. Hy durf nie opkyk nie. Hy is so klein, so nietig en skuldig in 'n magtige teenwoordigheid.
Lank gelede het hy in harmonie met die Skepper geleef. Sy stem was nie vreemd nie. Hy het groot ontsag en eerbied geken, maar nie die vrees wat nou dreig om hom te oorweldig nie. Na sy oortreding was die stem jare lank stil. Selfs in sy aanvaarding van verlossing en genade kon hy net maar bly glo, niks werklik hoor nie. In sy verskriklike pyn vanoggend het hy egter weer die stem duidelik gehoor. Toe was dit warm en vertroostend. Nou praat die stem weer. Hy ontvang 'n opdrag. Hy wat een maal goed wou doen teen 'n uitdruklike verbod in, sal nou na sekere mense gestuur word om te help. Dit sal nie altyd maklik wees nie. Sy brandletsels en pyn sal weg wees, sy psigiese krag meer, maar sy liggaam wat steeds sterflik is, sal soms baie moeg word omdat die psigiese inspanning te veel daarvan gaan vra. Hy sal dit moet verduur.
Hy sal ook soms as hy wil help, belet word om dit te doen en hierdie keer moet hy gehoorsaam. As hy wil help en daar is geen beletsel nie, mag hy, maar as die antwoord 'nee' is, moet hy daarby berus.
Dan word hy skielik weer weggeruk. Daar is weer die reis deur onbegryplike dimensies totdat hy meteens terug is in die kamer in hulle huis. Hy sien sy eie liggaam op die bed voor hy weer daarmee verenig word. Hy raak bewus van ongerief in dié sterflike liggaam. Daar is steeds pyn, nie erg nie, 'n dowwe seer asof hy baie gekneus is en iets anders wat pla.
Elana en Gustav sien hom beweeg. Hy roer rusteloos en 'n diep frons verskyn tussen sy donker wenkbroue. Verlig leun Elana oor, streel saggies met haar vingers oor die frons en soen hom op sy voorkop, Leo, Vreugdekind, wat is verkeerd? Het jy nog baie pyn?
Die swaar wimpers roer en sy oë gaan oop, die wonderlike smaraggroen oë wat sy daardie oggend gevrees het sy dalk nooit weer sal sien nie. Hulle is nie meer ongefokus nie. Hy kyk na haar en sy mooi glimlag verlig die oë en pluk aan sy mondhoeke. Elana?
Ja, my liefling?
Hy steek sy regterhand na haar uit in 'n ou bekende gebaar en sy verstrengel haar vingers met syne.
'n Bietjie. Nie erg nie, maar ... hy roer weer rusteloos, ek moet opstaan.
Ek twyfel of jy kan, Leo.
Die frons verdiep.
Ek moet ... Ek moet ... badkamer toe gaan.
Gustav lag saggies. Ons kan probeer, maar ek dink Elana is reg, Leo. Jy's nog te swak en seer. Ons sal jou hier help.
Dis of hy nou eers van die kardioloog bewus word. Gustav? Asseblief, nee. Ek ... haat dit.
Hy probeer regop beur en Gustav help, maar dis dadelik duidelik dat hy te swak is. Sy asem begin weer jaag en hy kreun. Elana druk hom saggies terug teen die kussings. Nee, Leo, jy kan nie opstaan nie.
Die frons verdiep, word grimmig. Ek moet, ek moet ... deksels, Elana.
My skat, jy kan nie. Wees nou verstandig toe. Moet ek jou help of Gustav?
Hy begin skielik lag, half-geamuseerd, half-gefrustreerd. Laat dit dan maar Gustav wees, maar ek haat dit.
Gustav glimlag, self 'n bietjie geamuseerd, en sê dan: Gaan haal die nodige, Elana.
Terwyl Gustav Leo help, gaan Elana na Stellamarie se kamer. Sy sit weer op haar bed met haar Barbie-pop, maar kyk vinnig op as haar ma inkom. Pappa, Mamma?
Pappa het bygekom, my skat. Oom Gustav help hom. Ons sal nou-nou gaan kyk hoe dit gaan. Hy was net kwaad oor hy nie kan opstaan en badkamer toe gaan nie. Hy's te swak.
Arme pappa, sê Stellamarie.
Sterretjie, sê Elana, vertel nou mooi vir mamma, presies wat sou gebeur het as ons 'n skandering op pappa gedoen het.
Die groen oë word ekstra groot. Mamma, sy vel sou eers afgekom het soos dié van iemand wat in kookwater geval het en dan sou hy binnekant ook verbrand het. Hy sou baie gou dood gewees het.
Dit skok deur Elana. Hoe weet jy dit, Sterretjie?
Ek weet net.
Dis 'n antwoord wat sy vantevore ook al van Leo gekry het as sy psigiese vermoëns hom van kennis voorsien wat hy nie kan verklaar nie.
Ek dink, sê Stellamarie, almal vergeet te maklik dat pappa nie van die aarde is nie. Sy lyf is net anders, Mamma, al is hy baie soos 'n mens. Hy kry baie maklik seer van dinge wat mense dink nie so erg is nie. Mamma moet altyd sy lyf met room smeer as hy stort in water wat nie gefiltreer is nie. Hy kan nie in 'n swembad swem nie, die chloor sal hom stukkend brand, en kyk wat gebeur as hy 'n selfoon teen sy lyf probeer dra.
Elana weet. Die enigste keer dat hy dit probeer het, het sy vel eers rooi geword en na 'n ruk 'n blaas gevorm.
Stellamarie kyk nou 'n bietjie verwytend na haar. En mamma besef nie hoe verskriklik seer 'n inspuiting hom maak nie. Dit brand soos vuur, soos 'n rooiwarm yster. Dis hoekom ek altyd sê mamma moenie naalde in hom steek nie.
Hemel, dink Elana, ek het gedink dis net 'n fobie. In die eerste verskriklike nag het sy 'n lelike wond aan sy linkerskouer sonder verdowing toegewerk en sy het nog altyd gedink dat dit die rede is waarom hy bang is vir inspuitings. Skynbaar nie. Hulle is nou al soveel jare saam en sy het nog nooit regtig besef hóé kwesbaar hy is nie. Koue rillings loop langs haar rug af as sy dink aan wat sou gebeur het as Stellamarie nie ingegryp het nie.
Wat moet ek dan doen, Stellamarie? Daar kom tye wanneer ons nie anders kan as om naalde in pappa te steek nie.
Ek weet, Mamma, Stellamarie klink soos 'n grootmens wat met 'n kind praat. "Daar sál tye kom wanneer dit nodig is, maar