En wanneer jy praat van puik waarde vir geld, praat jy van die wyne in die Slanghoekvallei! Jy gaan moeilik die vallei se wyne klop wat dit betref, van duskant Jasonsfontein (die tuiste van Jason’s Hill-wyne) tot anderkant Opstal.
Maar waar het dit alles begin? Om en by 1858, so gaan die storie, het ene Johannes Coenraad Rossouw van Wellington, ook bekend as Lang Jan Rossouw, besluit om, soos vele ander, sy heil “anderkant die berge” te gaan soek. Hy het met al sy besittings oor die Bainskloof getrek en hom in sy “beloofde land” in die skilderagtige Slanghoekvallei, “in die veldkornetskap van Goudini”, gevestig. Hier, tussen die Slanghoekberge in die weste, ’n uitbreiding van die Drakensteinberge, en die kleiner Badsberg in die ooste, het hy en sy gesin hulle langs die rivier wat soos ’n slang deur die vallei kronkel, gevestig op ’n stuk grond wat hy vir 1 700 “goue ponde” gekoop het. Hy het dit Opstal gedoop.
Die grondpad na die houthuise kronkel verby wingerde en oor stroompies. Hoewel dit maar net sowat 4 km lank is, vat dit mens ’n goeie 20 minute aangesien jy stadig en versigtig moet ry. Maar dis ook ’n goeie ding want dan sien mens die verskeidenheid voëls raak, en as jy gelukkig is, ook ’n bokkie of drie. En ek sal nie voorstel mens durf daai pad met ’n gewone moutirkar aan nie. ’n Bakkie of ’n fô-baai-fô of iets wat effe hoër van die grond is, werk die beste. Maar dis ’n goeie ding want dit beteken dat jy heerlik afgesonder is van mense, behalwe vir die mense saam met jou of dié in die ander twee “log cabins”. Maar gelukkig is hulle ver genoeg van mekaar en is daar nie lawaaigoed soos televisie of radio of CD-spelers nie. Dis net jy en die natuur! Idillies!
Hier het ons weer eens geleer hoe waar die ou gesegde van “die môrestond het goud in sy mond” is. Ons het soggens voor sonsopkoms met bekers stomende koffie op die dek die opkomende son oor die Badsberg ingewag en saans weer dopgehou hoe die laaste strale oor die Badsberg verdwyn soos die son agter ons oor die Slanghoekberge gesak het. Die gasbraaier op die dek is dan ingespan en met ’n plaaslike wyntjie in die hand is daar op die lekkerste manier moontlik van die dag afskeid geneem.
BO & ONDER: Die Platbos Log Cabins bied weelderige gerief in 'n rustige en natuurskone omgewing. Bo is 'n blik op die binnekant en onder 'n uitsig oor die omgewing vanaf die dek.
Vat gerus jou stapskoene saam Slanghoekvallei toe, en as jy ’n ysterperd het, laai hom ook sommer in want hier’s nie net ’n hele paar bergfietsroetes nie, maar die kronkelende teerpad wat deur die vallei loop, bied ook lekker rygeleenthede. En as jy in een van die “log cabins” oorbly, en jy het ’n kano, vat dit ook sommer saam.
Na ’n lekker kuier en ’n heerlike nagrus in die stilte van die vallei was ons alweer slaggereed vir eet! Ontbyt het by Jason’s Hill gewag nader aan Rawsonville. Wanneer mens op die balkon van die bistro op die eerste verdieping van die kelder/proelokaal staan en oor die vallei uitkyk, met ’n koppie sterk koffie in die hand, besef jy (weer eens) hoe mooi hierdie geweste werklik is. In die somer moet dit ’n absolute plesier wees om op die balkon brekvis te geniet, maar die koeler weer het ons binnetoe gedwing. Daai heerlike brekvis het egter meer as vergoed vir die koue.
Hierna was ek bevoorreg om saam met die pragtige Ivy du Toit, wynmaker, in die proelokaal op die grondvloer ’n paar van haar heerlike wyne te proe. Ivy sit ’n tradisie voort wat deur haar familie in 1844 begin is. Sy is ’n direkte afstammeling van die oorspronklik eienaar van die vallei, JC Rossouw, en het glo van kleins af ’n belangstelling in wynmaak getoon. Haar eerste wyn, ’n shiraz, is in 2001 gemaak, en Ivy het sedertdien haar staal getoon deur nie net as Diner’s Club se Jong Wynmaker van die Jaar aangewys te word nie (dit was in 2003), maar die volgende jaar ook as Landbouweekblad se Vroue-wynmaker van die Jaar. Sy weet dus hoe om wyne te maak wat jou aanmekaar na die naam Jason’s Hill laat soek!
LINKS: Jors Troelie en die pragtige Ivy du Toit tydens die proe. 'n Dametjie wat sulke lekker wyn maak, verdien mos 'n drukkie ... selfs al is dit van 'n grysbaard!
BO: Opstal se kelder/proelokaal/restaurant-kompleks bied nie net puik kos en wyn nie, maar ook asemrowende uitsigte oor die vallei en die Slanghoekberge. Die pad wat soos 'n slang regdeur die vallei kronkel, is in die voorgrond.
En nes elke ander plaas in hierdie pragtige vallei het Opstal ook ’n lekker storie te vertel. Daar word vertel dat Carel Willem Pieter Everson die oorspronklike plaas van 500 morg (destyds was daar nie hektare nie!) op ’n veiling gekoop het in die middel van die vorige eeu nadat hy glo met sy dogter Ansie en haar man Attie (gebore Adriaan Jacobus Louw) gesels het. Die plaas was verwaarloos en Everson het nie kans gesien om op sy ouderdom so ’n groot projek aan te pak nie. Ansie was boekhouer by ’n landboukoöperasie en Attie ’n oud-soldaat, en albei het onmiddellik ingestem.
Vir meer inligting en enige navrae, skakel 023-344-3026, stuur ’n epos aan info@slanghoek.co.za of besoek www.slanghoek.co.za.
BO: Die Slanghoekvallei in al sy glorie. As jy dit nog nie self gesien en ervaar het nie, weet jy nie wat jy mis nie. Doen jouself dus 'n GROOT guns en gaan kuier daar.
Daardie middag het ons die bergoord besoek vir ’n potjie mini-gholf pleks van die waterval-staproete aanpak soos wat voorgestel is. Ons sou die volgende oggend, ons laaste in hierdie stukkie paradys, ‘n lekker ver ent gaan stap voor ons “avondmaal” by Opstal. Dit was Moedersdag en die Louws het ons uitgenooi om dit in hul bekende eetplek te kom vier, en mens kyk nooit ’n gegewe perd in die bek nie!
Maar terug na die Slanghoek-bergoord. As jy tot bo-op die koppie agter die oord stap, wat jou so 20 minute behoort te neem, het jy asemrowende en panoramiese uitsigte op die vallei en die majestieuse berge wat hom in hul arms omhels. Ek het dit tydens ’n vorige besoek aan die vallei, toe ons in die bergoord self oorgebly het, gedoen. Maar hierdie keer het ons ge- putt-putt op ’n 18-putjiebaan met sy eie, unieke uitdagings. Die verloorder sou daardie aand skottelgoed was! Yeah, right, soos die Yanks dit sal stel. Kiepie het natuurlik, soos gewoonlik, vleis gebraai EN skottelgoed gewas! ’n Man doen mos maar hierdie gunsies vir die liefde van jou lewe, of wat praat ek alles!
Nou ja, die laaste dag het daardie Sondagoggend soos die voriges aangebreek, met die son wat stadig oor die horison aangekruip kom en net die geluide van die vallei om mens geselskap te hou. En ons twee met stomende bekers koffie in die hand en heerlike plaasbeskuit as brekvis op die houtdek. Ai, hoekom al die goeie dinge in die lewe tot ’n einde moet kom, aldus die ou spreekwoord.