Anders ander ikone wat aan die voorkant verskyn het van die tydskrif Life, was Ferdinand Waldo Demara nie bekend as 'n ruimtevaarder, akteur, held of politikus nie. In werklikheid was sy loopbaan van 23 jaar redelik uiteenlopend. Hy was, onder andere, 'n dokter, professor, gevangeniswagter en monnik. Demara was ook nie 'n soort genie nie - hy het eintlik die skool verlaat sonder enige kwalifikasies. Inteendeel, hy was “The Great Impostor”, 'n bekoorlike skelm wat sy weg na berugtheid gekniehalter het.
My navorsingspesialiteit is misdade deur misleiding en Demara is 'n man wat ek veral interessant vind. Want in teenstelling met ander berugte kunstenaars, verpesers en bedrieërs, het hy nie alleen vir die geld gesteel en bedrieg nie. Demara se doel was om prestige en status te bereik. soos het sy biograaf Robert Crichton opgemerk in 1959, “Aangesien sy doel was om goed te doen, was alles wat hy gedoen het om dit te doen, geregverdig. Met Demara regverdig die einde altyd die middele. ”
Alhoewel ons weet wat hy gedoen het, en sy motiverings, is daar nog steeds een groot vraag wat onbeantwoord gelaat is - waarom het mense hom glo? Alhoewel ons nie rekeninge het van almal wat Demara teëgekom het nie, het my ondersoek na sy tegnieke 'n paar van die geheime ontbloot oor hoe hy daarin geslaag het om sy hoëvlak-nadele so lank aan die gang te hou.
Nadat hy die onderwys in 1935 verlaat het, het Demara nie die vaardighede gehad om suksesvol te wees in die organisasies waarheen hy aangetrek is nie. Hy wou die status hê wat gepaard gaan met die feit dat hy priester, akademikus of militêre offisier was, maar het nie die geduld om die nodige kwalifikasies te verwerf nie. En so het sy lewe van misleiding begin. Op net 16-jarige ouderdom, met 'n begeerte om lid te word van 'n stille orde van monnike van Trappiste, het Demara uit sy huis in Lawrence, Massachusetts, weggeloop terwyl hy op sy ouderdom gelieg het om toegang te kry.
Toe hy deur sy ouers gevind is, is hy toegelaat om te bly, omdat hulle glo dat hy uiteindelik sou opgee. Demara het lank genoeg by die monnike gebly om sy kap en gewoonte te kry, maar is uiteindelik op die ouderdom van 18 uit die klooster gedwing, want sy mede-monnike het gevoel dat hy nie die regte temperament het nie.
Demara het daarna probeer om by ander bestellings aan te sluit, waaronder die kinderhuis Brothers of Charity in West Newbury, Massachusetts, maar het weer nie die reëls nagekom nie. In antwoord daarop het hy fondse en 'n motor van die huis gesteel en in 1941 op die ouderdom van 19 by die weermag aangesluit. Maar soos dit blyk, was die leër ook nie vir hom nie. Hy hou nie so baie van die militêre lewe nie, dat hy die identiteit van 'n vriend gesteel en gevlug het en uiteindelik besluit om by die vloot aan te sluit.
Van monnik tot medisyne
Terwyl hy in die vloot was, is Demara aanvaar vir mediese opleiding. Hy het die basiese kursus geslaag, maar weens sy gebrek aan opleiding kon hy nie verder vorder nie. Dus, om by die mediese skool in te kom, het Demara sy eerste stel vals dokumente opgestel wat daarop dui dat hy reeds die nodige universiteitskwalifikasies het. Hy was so tevrede met sy skeppings dat hy besluit het om aansoek te doen om die mediese skool toe te slaan en in plaas daarvan 'n kommissie te probeer kry. Toe sy vervalsde dokumente ontdek is, het Demara sy eie dood vervals en weer op die vlug geslaan.
In 1942 neem Demara die identiteit van dr Robert Linton French, 'n voormalige vlootbeampte en sielkundige. Demara het French se besonderhede in 'n ou universiteitsprospektus gevind wat Frans geprofileer het toe hy daar gewerk het. Alhoewel hy tot die einde van die oorlog in 1945 as 'n onderwyser by die Franse naam gewerk het, is Demara uiteindelik betrap en het die owerhede besluit om hom te vervolg vir verlatenheid.
Weens goeie gedrag het hy egter slegs 18 maande uitgedien van die ses jaar vonnis wat aan hom opgelê is, maar met sy vrylating het hy teruggekeer na sy ou weë. Hierdie keer het Demara 'n nuwe identiteit, Cecil Hamann, geskep en by die Noordoostelike Universiteit ingeskryf. As gevolg van die moeite en tyd wat hy nodig het om sy regsgraad te voltooi, het Demara homself 'n PhD toegeken, en in die somer 'n dr. Cecil Hamann onder die persoon van "Dr" Cecil Hamann. van 1950.
Dit is hier dat Demara die Kanadese dokter Joseph Cyr ontmoet en bevriend gemaak het, wat na die VSA verhuis het om 'n mediese praktyk in te stel. Cyr het al sy identifiserende dokumente gehelp met die immigrasiepapier, wat aangebied het om die aansoek vir hom in te vul. Nadat die twee mans van mekaar geskei het, neem Demara afskrifte van Cyr se papierwerk en verhuis na Kanada. Hy het voorgegee dat hy Dr Cyr was, en het die Kanadese vloot met 'n ultimatum genader: maak my 'n offisier of ek sal by die leër aansluit. Demara se aansoek wou nie 'n opgeleide dokter verloor nie, maar is vinnig gevolg.
As 'n kommissaris tydens die Koreaanse oorlog het Demara die eerste keer by die vlootbasis Stadacona gedien, waar hy ander dokters oortuig het om by te dra tot 'n mediese boekie wat hy beweer dat hy vir houthakkers wat in afgeleë dele van Kanada woon. Met hierdie boekie en die kennis opgedoen uit sy tyd in die Amerikaanse vloot, kon Demara suksesvol slaag as Dr Cyr.
'N Militêre wonder
Demara het aan boord van HMCS Cayuga as skeepsdokter gewerk (foto 1954).
In 1951 is Demara oorgeplaas as skeepsdokter op die vernietiger HMCS Cayuga. Demara, wat aan die kus van Korea gestasioneer was, het staatgemaak op sy siek kajuitbediende, die klein offisier Bob Horchin, om alle ligte beserings en klagtes te hanteer. Horchin was verheug dat hy 'n superieure offisier gehad het wat nie by sy werk ingemeng het nie en wat hom bemagtig het om meer verantwoordelikhede te aanvaar.
Alhoewel hy baie suksesvol as dokter aan boord van die Cayuga geslaag het, het Demara se tyd daar dramaties geëindig nadat drie Koreaanse vlugtelinge mediese hulp benodig het. Met vertroue op handboeke en Horchin het Demara al drie suksesvol behandel - selfs die amputasie van een man se been voltooi. Die verhaal word aanbeveel vir 'n lofprysing vir sy optrede. In die pers is die verhaal berig waar die regte Dr Cyr se ma was sien 'n foto van Demara wat haar seun verpersoonlik. Die Kanadese regering wou in November 1951 weer 'n poging aanwend om openbare ondersoeke en skandale te verhoed.
Nadat hy na Amerika teruggekeer het, was daar nuusberigte oor sy optrede, en Demara het sy verhaal in 1952 aan die tydskrif Life verkoop. In sy biografie merk Demara daarop dat hy die tyd na sy terugkeer na die VS deurgebring het deur sy eie naam te gebruik en aan verskillende korttermyn-werk te werk. Terwyl hy die prestige geniet het wat hy in sy rolprentrol verwerf het, begin hy nie van die lewe hou soos Demara, “die groot vermaner”, gewig aansit en 'n drankprobleem ontwikkel nie.
In 1955 het Demara op een of ander manier die geloofsbriewe van 'n Ben W. Jones verkry en weer verdwyn. As Jones het Demara as 'n wag in die Huntsville-gevangenis in Texas begin werk en is hy uiteindelik in beheer van die maksimum veiligheidsvleuel wat die gevaarlikste gevangenes huisves. In 1956 het 'n opvoedkundige program wat gevangenes tydskrifte gebied het om te lees gelei tot Demara se ontdekking. Een van die gevangenes het die artikel Life-tydskrif gevind en die voorbladfoto van Demara aan gevangenisamptenare getoon. Ondanks die gevangenis se ontvoering dat hy Demara is, en op die positiewe terugvoering van die gevangenisamptenare en gevangenes verwys het, het Demara verkies om te hardloop. In 1957 is hy in North Haven, Maine, betrap en het hy 'n ses maande gevangenisstraf opgelê vir sy optrede.
Na sy vrylating het hy verskeie televisie-optredes gemaak, onder meer op die spelprogram Jy wed jou lewe, en 'n como in horror film gemaak Die hipnotiese oog. Van hierdie punt tot sy dood in 1981, sou Demara sukkel om aan sy berugtheid in die verlede te ontsnap. Hy het uiteindelik teruggekeer na die kerk, met sy eie naam georden en as raadgewer by 'n hospitaal in Kalifornië gewerk.
Hoe Demara dit gedoen het
Volgens die biograaf Crichton het Demara 'n indrukwekkende geheue gehad en het hy deur sy nabootsings 'n magdom kennis oor verskillende onderwerpe opgebou. Dit, tesame met charisma en goeie instinkte, oor die menslike natuur het hom gehelp om al die mense rondom hom te mislei. Studies van professionele misdadigers let dikwels op dat kunstenaars vaardige akteurs is en dat 'n konsertiese spel in wese 'n uitgebreide uitvoering is waar slegs die slagoffer nie bewus is van wat regtig aangaan nie.
Demara maak ook gebruik van gewoontes en sosiale konvensies op die werkplek. Hy is 'n uitstekende voorbeeld van die feit dat werwers nie op papierkwalifikasies moet staatmaak as vaardigheidsdemonstrasies nie. En sy gewoonte om ondergeskiktes toe te laat om dinge te doen wat hy moes doen, beteken dat Demara se vermoë nie getoets is nie, maar dat hy terselfdertyd waardering by die junior personeel verleen het.
Hy het van sy tyd in die akademie opgemerk dat daar altyd geleentheid was om gesag en mag in 'n organisasie te verkry. Daar was maniere om homself as 'n gesagsfiguur te stel sonder om ander uit te daag of te dreig deur 'uit te brei na die magsvakuum'. Hy sou byvoorbeeld sy eie komitees saamstel, eerder as om by gevestigde groepe akademici aan te sluit. Demara sê in die biografie dat die begin van nuwe komitees en inisiatiewe hom dikwels die dekking gegee het wat hy nodig het om konflik te vermy en ondersoek.
... daar is geen kompetisie, geen standaarde uit die verlede om jou te meet nie. Hoe kan iemand sê dat u nie 'n top-uitrusting het nie? En dan is daar geen wette of reëls of presedente uit die verlede om jou in toom te hou of te beperk nie. Maak u eie reëls en interpretasies. Niks daarvan nie. Onthou dit, brei uit na die kragvakuum.
Uit 'n gesagsposisie as hoof van sy eie komitees het hy Demara verder gevestig in beroepe waarvoor hy nie gekwalifiseer het nie. Daar kan aangevoer word dat Demara se indrukwekkendste poging tot uitbreiding na die “magsvakuum” plaasgevind het toe hy as dr Hamann onderrig het.
Hamann word beskou as 'n gesogte aanstelling vir 'n klein Christelike kollege. Demara het beweer dat hy 'n kankernavorser is en het voorgestel dat hy die universiteit omskakel in 'n staatsgoedgekeurde universiteit waar hy kanselier sou wees. Die planne het voortgegaan, maar Demara het nie 'n prominente rol in die nuwe instelling gekry nie. Dis toe dat Demara besluit het om Cyr se identiteit te neem en na Kanada te vertrek. As Demara daarin geslaag het om kanselier te word van die nuwe LaMennais College (wat sou word) Walsh Universiteit) dit is te denkbaar dat hy danksy sy gesagsposisie ondersoek of ondervraging sou kon vermy.
Ander noemenswaardige reekse en vervalste reekse het staatgemaak op tegnieke soortgelyk aan Demara's. Frank Abagnale het ook erkenning gegee aan die vertrouensmense in groot organisasies wat op papierwerk geplaas is en na die kant gekyk het. Hierdie insig het hom op 16 laat slaag as 'n 25-jarige vlieënier vir Pan Am Airways soos in die film uitgebeeld, Vang my as jy kan.
Meer onlangs, Gene Morrison is tronk toe gestuur nadat daar ontdek is dat hy 26 jaar spandeer het om 'n vals forensiese wetenskaponderneming in die Verenigde Koninkryk te bedryf. Nadat hy aanlyn 'n doktorsgraad gekoop het, stig Morrison Criminal and Forensic Investigations Bureau (CFIB) op en lewer kundige getuienis in meer as 700 kriminele en siviele sake van 1977 tot 2005. Net soos Demara ander gebruik het om sy werk te doen, het Morrison ook ander forensiese kundiges onderteken en die bevindings in die hof voorgelê as sy eie.
Bemarkings- en sielkundekundige Robert Cialdini se werk oor die oorredingstegnieke in die besigheid kan moontlik insig bied in hoe mense soos Demara kan slaag, en waarom ander dit glo. Cialdini het bevind dat daar wel ses universele beginsels van invloed wat gebruik word om sakepersone te oorreed: wederkerigheid, konsekwentheid, sosiale bewys, om mense van jou te hou, gesag en skaarste.
Demara het al hierdie vaardighede op verskillende punte in sy nabootsing gebruik. Hy sou aan ondergeskiktes mag gee om sy gebrek aan kennis te verberg en sy nabootsings (wederkerigheid) moontlik te maak. Deur die gebruik van ander mense se geloofsbriewe, kon hy organisasies manipuleer om hom te aanvaar, deur hul eie regulasies daarteen te gebruik (konsekwentheid en sosiale bewys). Demara se sukses in sy nabootsings dui op hoe aangenaam hy was en hoeveel van sy gesag hy gelyk het. Deur akademici en vakkundiges na te boots, fokus Demara op loopbaanpaaie waar daar destyds ook 'n groot aanvraag en 'n mate van skaarste was.
Uiteindelik kan gesien word hoe Demara sy niksvermoedende kollegas mislei om sy leuens deur manipulasie te glo. Tog is dit interessant om ook te besin oor hoe gereeld ons almal op die ingewande-instink en die voorkoms van vermoë vertrou, eerder as om getuienis te sien. Ons ingewande-instink is gebaseer op vyf vrae wat ons onsself stel as ons inligting ontvang: kom 'n feit uit 'n geloofwaardige bron? Glo ander dit? Is daar genoeg bewyse om dit te staaf? Is dit versoenbaar met wat ek glo? Vertel dit 'n goeie verhaal?
Navorsers van sosiale vertroue en solidariteit voer aan dat mense ook 'n fundamentele behoefte om te vertrou vreemdelinge om die waarheid te vertel sodat die samelewing kan funksioneer. As sosioloog Niklas Luhmann het gesê, “'N Volledige afwesigheid van vertroue sou verhoed dat (een) selfs soggens opstaan. ”Vertroue op mense is in 'n sekere sin 'n standaardinstelling, dus om wantroue te verg, is daar 'n verlies aan vertroue in iemand wat deur 'n aanduiding van 'n leuen aangevuur moet word.
Dit is eers nadat die gevangene die Life-artikel aan die Huntsville-gevangeniswagter getoon het, dat hulle vrae begin vra het. Tot op hierdie stadium het Demara alles aangebied wat sy kollegas nodig gehad het om te glo dat hy 'n bekwame personeellid was. Mense het Demara se aansprake aanvaar omdat dit reg gevoel het om hom te glo. Hy het 'n verhouding opgebou en mense se siening beïnvloed oor wie hy was en wat hy kon doen.
Nog 'n faktor wat in ag geneem moet word as hulle vra waarom mense Demara sou glo, was die toenemende afhanklikheid van papierbewyse van destyds. Na die Tweede Wêreldoorlog het verbeterings in en 'n verskuiwing na afhanklikheid van papierdokumentasie plaasgevind namate sosiale en ekonomiese mobiliteit in Amerika verander het. Onderliggend aan Demerson se verpersoonlikings en die optrede van baie moderne kunstenaars is die vertroue wat ons al lankal geplaas het in die eerste vraestel van identiteit, soos geboortesertifikate, ID-kaarte en, meer onlangs, digitale vorme van identifikasie.
Aangesien sy betrokkenheid meer met prestige as geld was, kan daar aangevoer word dat Demara 'n moeiliker tyd gehad het as ander indringers wat net deur wins gedryf is. Demara het uitgestaan ​​as 'n chirurg en 'n gevangeniswag, hy was 'n goeie vals en influencer, maar die ekstra aandag wat spruit uit sy pogings om verskeie belangrike beroepe en media-aandag te gee, het tot sy ondergang gelei. Abagnale het ook probleme ondervind met die voorgee dat hy 'n vlieënier, prokureur en chirurg was. In teenstelling, hou Morrison jare lank by sy een nabootsing en vermy opsporing en geld verdien totdat die kwaliteit van sy werk ondersoek is.
Dit blyk dat die truuk om 'n goeie vermaner te wees, in wese vriendelik is, toegang het tot 'n geskiedenis om deur ander vertrou te word, die regte papierwerk te hê, ander se vertroue in u op te bou en die sosiale omgewing waarin u verkeer, te begryp. Alhoewel Demara gevra is om te verduidelik waarom hy sy misdade gepleeg het, het hy bloot gesê: 'Rascality, pure rascality'.
Tim Holmes, dosent in kriminologie en strafreg, Bangor Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Hoe om 'n groot vermaner te word
Die D-trein ry: opstaan ​​en iets doen ...
Hoe om gewoontekunde te gebruik om u te help om u nuwe ...