Die laaste van die Bourbons - Inligting
Die laaste van die Bourbons
Koning Charles X besoek die kerk Notre-Dame.
Lodewyk XVIII se opvolger
Sedert 1814, die telling van Artois, toekoms Charles X, word beskou as die leier van die ultraparty, vyandiggesind teenoor die Handves en liberale beginsels, wat gretig is om terug te keer na die absolutistiese monargie wat deur die Revolusie omvergewerp is. Die liberale opposisie is dus heeltemal ontwapen toe verneem is van die dood van Lodewyk XVIII Op 16 September 1824 het die nuwe soewerein, wat in die kasteel van Saint-Cloud gevestig is, die afgevaardigdes van die saamgestelde liggame verseker dat hy sy wil ontvang om die Handves te handhaaf en dus die grondwetlike beginsels wat in 1814 ingestel is. Dit was dieselfde van die koninklike familie: hy het die titel van koninklike hoogheid aan die hertog van Orleans, toekomstig, gegee Louis Philippe, seun van die doodslag Philippe-Egalité wie se liberale opinies bekend was en as sodanig dubbel in die hof van Louis XVIII van kant gemaak is. Dit sou egter 'n paar maande later, na die kroning, anders wees, die beleid wat Charles X gevolg het, het homself as 'n duidelike reaksionêre bewering gegee.
Ons is hier aan die einde van die toetrede van die nuwe monarg in sy hoofstad, waarvan die toekomstige koningin Marie-Amélie, die vrou van Louis-Philippe, die reisplan in haar dagboek opgeteken het: 'At the barrier of the Star, the prefect aan die hoof van die munisipale liggaam gekom om sy gelukwense aan die koning te gee en die sleutels van die stad wat die koning aan hom terugbesorg, aan hom voor te lê en hom te vertel dat hulle nie in beter hande kan wees nie. Die optog gevorder deur die Champs-Elysées, die Allee de Marigny, die Rue Saint-Honoré, die boulevards, die Rue Saint-Denis, die Place du Châtelet, die Pont au Change, in Notre-Dame is ons almal neergedaal. Ons het die Te Deum gesing en die redding [van die Geseënde Sakrament] bygewoon; ons het by die kaaie na die Tuileries teruggekeer. "
Charles X, hier in die middel van die komposisie, gemonteer op 'n wit perd, het aangedring op die eenvoud wat hy aan hierdie inskrywing wou gee: "Geen helde tussen my mense en my nie", het hy gevra, en hy vertrou die einde van hierdie lang dag: "Hulle [die Paryseners] het my ontvang soos die kind van die huis, ek is nie moeg nie, ek is gelukkig. 'N Voorlopige neogotiese dekor, versier in wit, embleem van die herstelde monargie, is nietemin voor Notre-Dame gebou. Maar ons sal ook die afwesigheid van ware seremoniële opmerk in 'n nog grootliks middeleeuse Parys, wat in elk geval nog nie ondergaan het nie Haussmann se transformasies.
Dit was nie destyds nie, maar meer as vyftien jaar later dat hierdie skildery uitgevoer is deur Nicolas Gosse, een van die kunstenaars wat baie in diens was van Louis-Philippe vir die Historiese Museum van Versailles. Die vlugtige gewildheid van die soewerein elders kon nie te veel beklemtoon word nie. Daarom het hy hom tevrede gestel met die verhaal van die aankoms van Charles X na Notre-Dame as 'n eenvoudige getuie, sonder om enige meer presiese politieke betekenis aan die toneel te gee. Let egter daarop dat saam met Charles X die hertog van Orleans in die uniform van kolonel-generaal van die Hussars pronk. Gosse beklemtoon baie slim die toekomstige opvolger van Charles X, wie se eerste beginsel is om die Handves streng toe te pas.
Claire CONSTANS, Nasionale Museum van die paleis van Versailles. Die skilderye , 2 jaar Paris, RMN, 1995. José CABANIS, Charles X, koning ultra, Parys, Gallimard, 1972. Francis DÉMIER, 19de eeuse Frankryk, Parys, Seuil, coll. "Points Histoire", 2000. François FURET, Die rewolusie, 1780-1880, Parys, Hachette, 1988, herskryf. "Pluriel", 1992. Emmanuel de WARESQUIEL, Benoît YVERT, Geskiedenis van die herstel: geboorte van die moderne Frankryk, Parys, Perrin, 1996.