CHRISTENDOM EN GEWELD: DIE KRUISTOGTE - CHRISTENSKAP - 2022
Christendom en geweld: die kruistogte
Een van die bekendste voorbeelde van godsdienstige geweld in die Middeleeue is natuurlik die Kruistogte - pogings van Europese Christene om hul visie van godsdiens op Jode, Ortodokse Christene, ketters, Moslems en bykans enige iemand anders wat in die manier. Tradisioneel is die term 'Kruistogte' beperk tot die beskrywing van massiewe militêre ekspedisies deur Christene na die Midde-Ooste, maar dit is meer akkuraat om te erken dat daar ook 'kruistogte' bestaan ​​wat intern aan Europa bestaan ​​en gerig is op plaaslike minderheidsgroepe.
Verbasend genoeg is die kruistogte dikwels op 'n romantiese manier onthou, maar miskien het niks dit minder verdien nie. Skaars 'n edele soeke in vreemde lande, het die kruistogte die slegste in die algemeen en veral in die Christendom verteenwoordig. Die breë historiese oorsigte van die kruistogte is in die meeste geskiedenisboeke beskikbaar, daarom sal ek 'n paar voorbeelde gee van hoe gierigheid, geloofwaardigheid en geweld sulke belangrike rolle gespeel het.
Godsdiens en die Kruisende Gees
Nie alle kruistogte is gelei deur konings gulsig vir verowering nie, hoewel hulle beslis nie gehuiwer het toe hulle 'n kans gehad het nie. 'N Belangrike feit wat dikwels misgekyk word, is dat die kruistog wat Europa dwarsdeur die Hoë Middeleeue aangegryp het, veral godsdienstige wortels gehad het. Twee stelsels wat in die kerk na vore gekom het, verdien spesiale vermelding, het grootliks bygedra: boete en toegeeflikheid. Boete was 'n soort wêreldse straf, en 'n algemene vorm was 'n pelgrimstog na die Heilige lande. Pelgrims het hulself berokken oor die feit dat terreine wat heilig was vir die Christendom nie deur Christene beheer word nie, en dat hulle maklik in 'n toestand van oproerigheid en haat teenoor Moslems opgesweep kon word. Later is die kruistog beskou as 'n heilige bedevaart. Mense het dus boetes vir hul sondes betaal deur aanhangers van 'n ander godsdiens te slag. Bejaardes, of kwytskelding van tydelike straf, is deur die kerk toegestaan ​​aan elkeen wat monetêr bygedra het tot die bloedige veldtogte.
Kruistogte was vroeg reeds meer geneig tot ongeorganiseerde massabewegings van die mense as georganiseerde bewegings van tradisionele leërs. Meer as dit lyk dit asof die leiers gekies is op grond van hoe ongelooflik hul eise was. Tienduisende kleinboere het Petrus die kluisenaar gevolg wat 'n brief vertoon wat hy beweer is geskryf en persoonlik deur Jesus aan hom afgelewer is. Hierdie brief was veronderstel om sy geloofsbriewe as 'n Christelike leier te wees, en miskien was hy inderdaad gekwalifiseerd - op meer as een manier.
Baie van die kruisvaarders in die Ryn-vallei het gevolg om 'n gans te volg wat deur God betower is om hulle te lei. Ek is nie seker dat hulle baie ver gekom het nie, hoewel hulle daarin geslaag het om by ander leërs aan te sluit na aanleiding van Emich van Leisingen wat beweer het dat 'n kruis op 'n wonderbaarlike manier op sy bors verskyn en hom as leierskap bevestig. Emich se volgelinge het 'n mate van rasionaliteit getoon wat ooreenstem met hul keuse van leiers, en voordat hulle oor Europa reis om God se vyande dood te maak, sou dit 'n goeie idee wees om die ongelowiges in hul midde uit te skakel. Hulle was dus gemotiveerd en het voortgegaan om die Jode te vermoor in Duitse stede soos Mainz en Worms. Duisende weerlose mans, vroue en kinders is gekap, verbrand of anders geslag.
Hierdie soort optrede was nie 'n geïsoleerde gebeurtenis nie - dit is inderdaad regoor Europa herhaal deur allerlei kruisende hordes. Die gelukkige Jode het 'n kans gekry om hulself tot die Christendom te bekeer in ooreenstemming met die leerstellings van Augustinus. Selfs ander Christene was nie veilig teen die Christen-kruisvaarders nie. Terwyl hulle op die platteland ronddwaal, het hulle geen moeite gespaar om dorpe en plase vir kos op te soek nie. Toe die leër van Peter die kluisenaar Joego-Slawië binnegekom het, is 4, 000 Christelike inwoners van die stad Zemun vermoor voordat die leër verder gegaan het om Belgrado te verbrand.
Uiteindelik is die massamoorde deur amateur-kruisvaarders deur professionele soldate oorgeneem - nie sodat minder onskuldiges doodgemaak sou word nie, maar dat hulle op 'n meer ordelike wyse vermoor sou word. Hierdie keer het geordende biskoppe gevolg om die gruweldade te seën en om seker te maak dat hulle amptelike kerklike goedkeuring het. Leiers soos Peter the Hermit en die Rhine Goose is deur die kerk verwerp nie vir hul optrede nie, maar weens hul onwilligheid om die amptelike kerklike prosedures te volg.
Dit is 'n gunsteling tydverdryf onder kruisvaarders om die koppe van gesneuwelde vyande in te neem en hulle aan te jaag, byvoorbeeld. Kronieke teken byvoorbeeld 'n verhaal aan van 'n kruisvaardersbiskop wat na die gedrewe hoofde van gesneuwelde Moslems verwys as 'n vreugdevolle skouspel vir die mense van God. Toe Moslemstede deur Christen-kruisvaarders gevange geneem is, was dit 'n standaard-prosedure vir alle inwoners - ongeag hul ouderdom - om summier doodgemaak te word. Dit is nie 'n oordrywing om te sê dat die strate rooi van bloed geloop het nie, terwyl Christene hul in die kerklike sanksies afgemaak het. Jode wat hul toevlug tot hul sinagoges geneem het, sou lewendig verbrand word, anders as die behandeling wat hulle in Europa ontvang het.
In sy verslae oor die verowering van Jerusalem het kronikus Raymond van Aguilers geskryf dat "dit 'n regverdige en wonderlike oordeel van God was dat hierdie plek [die tempel van Salomo] gevul moes word met die bloed van die ongelowiges." Sint Bernard het voor die Tweede Kruistog aangekondig dat "die Christelike heerlikheid in die dood van 'n heidense, omdat Christus daardeur verheerlik word."
Soms is gruweldade verskoon as om barmhartig te wees . Toe 'n kruisvaarder-leër uit Antiogië uitbreek en die beleërde leër vlugtig stuur, vind die Christene dat die verlate Moslemkamp gevul is met die vrouens van die vyandelike soldate. Chronicler Fulcher of Chartres het gelukkig vir die nageslag opgeteken dat "... die Franken niks [kwaad] aan hulle [die vrouens] gedoen het nie, behalwe om hul buik met hul lans te steek."
Alhoewel lede van ander gelowe deur die Middeleeue natuurlik onder hande van goeie Christene gely het, moet dit nie vergeet word dat ander Christene net soveel gely het nie. Augustinus se vermaning om toegang tot die kerk te dwing, is met groot ywer aangeneem toe kerkleiers met Christene omgegaan het wat dit gewaag het om 'n ander soort godsdienstige weg te volg. Dit was nie altyd die geval nie - tydens die eerste millennium was die dood 'n seldsame straf. Maar in die 1200's, kort na die begin van die kruistogte teen die Moslems, is geheel en al Europese kruistogte teen Christen-andersdenkendes ingestel.
Die eerste slagoffers was die Albigenses, soms die Cathari genoem, wat hoofsaaklik in die suide van Frankryk gesentreer is. Hierdie arme vrydenkers het die Bybelse verhaal van die Skepping betwyfel, gedink dat Jesus 'n engel in plaas van God was, verwerp transubstansiasie en eis streng selibaatskap. Die geskiedenis het geleer dat godsdienstige groepe van selibate gewoonlik vroeër of later uitsterf, maar hedendaagse kerkleiers was nie gretig om te wag nie. Die Cathari het ook die gevaarlike stap gedoen om die Bybel in die gewone taal van die volk te vertaal, wat slegs dien om godsdienstige leiers te vererger.
In 1208 het pous Innocent III 'n leër van meer as 20.000 ridders en kleinboere opgerig wat gretig was om hul weg deur Frankryk te laat doodmaak. Toe die stad Beziers by die beleërende leërs van die Christendom val, het soldate die pouslike legaat Arnald Amalric gevra hoe om die gelowiges behalwe die ongelowiges te vertel. Hy het sy beroemde woorde geuiter: "Dood almal. God sal sy eie weet." Sulke dieptes van minagting en haat is werklik skrikwekkend, maar dit word moontlik gemaak deur 'n godsdienstige leerstelling van ewige straf vir ongelowiges en ewige beloning vir gelowiges.
Volgelinge van Peter Waldo van Lyon, genaamd Waldensians, het ook die toorn van die amptelike Christendom gehad. Hulle het die rol van leke-straatpredikers bevorder ondanks die amptelike beleid dat slegs geordende predikers toegelaat word om te preek. Hulle verwerp dinge soos eed, oorlog, relikwie, eerbied vir heiliges, toegeeflikheid, vagevuur en nog baie meer wat deur Katolieke leiers bevorder is. Die kerk moes die soort inligting wat die mense hoor, beheer, sodat hulle nie beskadig word deur die versoeking om self te dink nie. Hulle is in 1184 by die Raad van Verona tot ketters verklaar en daarna in die daaropvolgende 500 jaar weggejaag en doodgemaak. In 1487 versoek pous Innocent VIII 'n gewapende kruistog teen die bevolking van die Waldensiërs in Frankryk.
Tientalle ander ketters het dieselfde lot gely - veroordeling, ekskommunikasie, onderdrukking en uiteindelik die dood. Christene het nie weggehou om hul eie godsdienstige broers dood te maak toe daar selfs geringe teologiese verskille ontstaan ​​het nie. Vir hulle was miskien geen verskille werklik gering nie - alle leerstellings was deel van die Ware Pad na die hemel, en afwyking op enige punt het die gesag van die kerk en die gemeenskap betwis. Dit was 'n seldsame persoon wat dit durf waag het om op te staan ​​en onafhanklike besluite te neem oor godsdienstige geloof, des te skaarser gemaak deur die feit dat hulle so vinnig as moontlik vermoor is.