Teoretiese model en toepassings - CTS
EPISTEMOLOGIE EN TEORIE VAN DIE KORT STRATEGIESE TERAPIEMODEL
Die kort strategiese benadering tot terapie is bewysgebaseer (Szapocznik et al., 2008) en word erken as 'n beste praktyk vir sommige belangrike psigopatologieë. Die model, geformuleer deur Paul Watzlawick en ontwikkel deur Giorgio Nardone (Kort strategiese terapie, Giorgio Nardone Model), sowel as empiries en wetenskaplik bekragtig (Nardone, 2015; Pietrabissa, Gibson, 2015; Nardone, Salvini, 2014; Castelnuovo et al., 2011; Watzlawick, 2007; Jackson et al. 2018) in die bestek van meer as 25 jaar gelei het, soos blyk uit die talle publikasies wat daaruit voortgespruit het, (sien geannoteerde bibliografie), tot die formulering van gevorderde kort terapie protokolle, saamgestel uit innoverende tegnieke wat ad hoc gebou is om die spesifieke tipes volharding van die belangrikste psigiese en gedragspatologieë te ontsluit.
Die epistemologie van verwysing is die konstruktivisties-interaksionistiese een soos uitgedruk in die versameling essays wat deur Paul Watzlawick in 1981 geskep is, The invented reality waarin die belangrikste skrywers van hierdie perspektief deelgeneem het: Von Förster, Ernst Von Glasersfeld, Jhon Elster ens. Hierdie teoretiese posisie distansieer hom van enige vorm van determinisme en reduksionisme, net soos dit hom vrymaak van enige sterk teorie wat self-immuniserende konstrukte het (Popper 1972) en wat eerder gebaseer is op die interaksie-strategiese paradigma van die Palo Alto Skool. Dit lei tot die keuse van 'n "operasionele pragmatisme" (Salvini, Nardone) waar doeltreffendheid die enigste vorm van waarheid verteenwoordig. Die teorie self word bevestig of nie deur die toepassing van sy operasionele konstrukte nie.
Die navorsingsmetodologie sal dus ook van 'n empiriese tipe wees, in die veld en nie gebaseer op die metodes en kriteria van 'n aseptiese laboratorium nie, of eerder die Lewiniaanse metode van navorsing-intervensie wat ontwikkel en aangepas is vir die kliniese veld. Die ander fundamentele aspek wat ons verwysingsteorie kenmerk, is, soos hieronder breedvoerig verduidelik word, die gebruik van modelle van wiskundige logika en linguistiese predikate wat verder gaan as klassieke rasionele logika, wat nie pas by die verskynsels van die interaksie tussen verstand en verstand nie, die paradoksale, teenstrydige dinamika en die oënskynlik absurde oortuigings, wat psigopatologiese persepsies en reaksies ondersteun.
Dit alles maak ons ​​model van kort strategiese psigoterapie heeltemal oorspronklik, reg van sy aannames, 'n epistemologiese tegniek en die gevolglike operatiewe konstrukte.
DIE KORT STRATEGIESE PSIGOTERAPIE MODEL
Van die heel eerste ontmoeting met die pasiënt is die model gerig op verandering.In werklikheid word nie 'n klassieke diagnoseprosedure gebruik nie, maar 'n gevorderde diagnose-intervensietegniek: die strategiese dialoog. Hierdie protokol vir die voer van die eerste onderhoud laat toe om, deur 'n reeks spesifieke tegnieke (strategiese vrae, herstruktureringsparafrases, evokatiewe formules en die finale voorskrifte), te transformeer in 'n navorsing-intervensieproses wat pasiënt en terapeut lei tot die gesamentlike ontdekking van die " hoe "Die probleem werk en die" hoe "opgelos kan word.
Op grond hiervan word aan die einde van die eerste sessie die terapeutiese indikasies toepaslik vir die voorgestelde afwyking voorgeskryf.
By die volgende onderhoud sal die effekte wat beide deur die terapeutiese dialoog en deur die voorskrifte wat geïmplementeer moet word, geëvalueer word.
Afhangende van die resultate, gaan ons voort na die volgende fases van die model as dit positief was, anders ontleed ons wat nie gewerk het nie, en pas die terapie weer aan op grond van die reaksies op die maneuvers wat toegepas is.
Die fokus van 'n strategiese kort psigoterapie is die herstrukturering en verandering van die pasiënt se rigiede persepsies wat sy patologiese reaksies veroorsaak. Om dit te bereik, is die intervensie daarop gemik om die bose kringloop te onderbreek tussen die mislukte oplossingspogings wat deur die pasiënt geïmplementeer is wat die versteuring voed en die volharding daarvan wat juis deur sulke teenproduktiewe reaksies volgehou word. Daarom moet die disfunksionele "pogings tot oplossings" vervang word met ander wat in staat is om die patologiese balans te breek en dit te omskep in gesonde en funksioneles.
Terapeutiese strategieë en stratagems aangepas by die problematiese situasie en by die spesifieke vorm van uitdrukking van die versteuring. Soos reeds genoem, is die aantal terapeutiese tegnieke wat ontwikkel en geformaliseer is deur Giorgio Nardone en sy medewerkers wat die meeste van die vorme van patologie dek wat in psigoterapie voorkom, volop. Parallel met hierdie strategieë en stratagems, is spesifieke vorme van terapeutiese kommunikasie oor die jare ontwikkel wat in staat is om die weerstand teen verandering tipies van elke menslike sisteem te omseil, in die besonder "performatiewe" kommunikasie, die taal wat jou laat 'voel' sowel as verstaan ​​en 'injunctive' kommunikasie, of suggestiewe taal om aksies of gedagtes voor te skryf waarteen die pasiënt gewoonlik teenstaan.
Dit is wat Paul Watzlawick "trance-free hipnotherapy" genoem het. As die terapeutiese intervensie die gewenste effekte produseer, gaan hulle voort na die konsolidasiefase deur 'n proses van herdefiniëring van die veranderinge wat gemaak is en die hulpbronne en vermoëns wat die pasiënt getoon het hy in die spel kan sit. Alles met die doel om hom te lei tot die verowering van volkome outonomie en persoonlike onafhanklikheid. Vir hierdie doel word elke tegniek wat gebruik word ook so toegelig dat die nou voormalige pasiënt dit vir sy toekoms kan koester.
METODOLOGIE VAN DIE AREZZO SKOOL
Die basiese idee, sedert eerste navorsingsprojek oor fobies-obsessiewe versteurings, in 1985, was om algemene modelle van terapie te laat ontwikkel na spesifieke intervensieprotokolle vir spesifieke patologieë, dit wil sê, voorafbepaalde reekse van terapeutiese maneuvers met heuristiese en voorspellende krag, wat in staat is om die terapeut te lei om deur bepaalde terapeutiese strategieë, van spesifieke patologiese rigiditeit en hul herstrukturering in funksionele modaliteite van persepsie en reaksie op die werklikheid.
Vir die doel van hierdie projek is nie net die teoretiese, toepassings- en navorsingstradisie van kort terapie van die Geestesnavorsingsinstituut van Palo Alto gebruik nie, wat verskyn het as 'n kriterium vir die ontwikkeling van 'n ontwikkelde eerder ambagsmatige en rudimentêre model, maar van 'n nuwe streng metodologie van navorsing-intervensie in die kliniese veld van 'n eksperimentele empiriese tipe, in lyn met die gevorderde navorsing tipies van fisika en die mees gevorderde toegepaste wetenskappe, gebaseer op die aanname dat dit die "oplossings is wat die probleme verduidelik en nie die hipotetiese verduidelikings wat tot oplossings lei ".
Die model is dus saamgestel op grond van die kriteria van:
Effektiwiteit: die vermoë van die intervensie om die gestelde doelwitte te bereik. In ons geval, die uitsterwing van die kwale wat deur die pasiënt aangebied word;
Doeltreffendheid: die vermoë om resultate in 'n redelike kort tyd te lewer. In ons geval moet 'n terapie resultate van verbeterings vanaf die eerste sessies gee en moet lei tot die oplossing van die probleem binne 3-6 maande. Aangesien die navorsingsliteratuur immers aandui dat 50% van die versteurings binne 10 sessies opgelos kan word, kan 25% van die versteurings tot uitsterwing gebring word met 'n terapie wat nie die duur van 25 sessies oorskry nie. Slegs die oorblywende 25% van gevalle vereis meer langdurige terapie met verloop van tyd. (MA Hubble, BL Duncan, SD Miller, "Die hart en siel van verandering", American Psychological Association, Washinton, 1999);
Herhaalbaarheid: die eienskap van 'n terapeutiese tegniek dat dit toegepas kan word op verskillende mense wat dieselfde tipe afwyking het;
Voorspelbaarheid: vir elke enkele terapeutiese maneuver moet die effekte voorspel word om die ongewenstes tydens die terapeutiese proses reg te stel.
Oordraagbaarheid: die kenmerk van 'n model dat dit deur verskillende mense aangeleer en toegepas kan word, dit is wat 'n terapeutiese tegniek 'n onderrigvak vir psigoterapie maak.
Hierbenewens is nie-gewone formulerings uit wiskundige logika geneem, wat in staat is om selfmisleiding, geloof, paradoks en weerspreking as strukturele elemente van streng gekonstrueerde logiese modelle te gebruik (Newton Da Costa, Nardone).
Met ander woorde, deur die bydrae van formele logika, kon kreatiewe terapeutiese stratagems, gebaseer op nie-gewone logika, geformaliseerde instrumente word binne intervensiemodelle wat effektief en herhaalbaar was.
Dit alles het gelei tot die beveiliging van kreatiwiteit en sistematiteit in die ontwikkeling van terapeutiese strategieë. Hierdie werk, van empiriese studie vir die samestelling van terapeutiese volgordes toegepas op duisende gevalle, oor die bestek van meer as 25 jaar, het gelei, soos blyk uit die talle publikasies wat hieruit voortspruit, (sien geannoteerde bibliografie), tot die formulering van ontwikkelde protokolle van kort terapie, saamgestel uit innoverende tegnieke wat ad hoc gebou is om die spesifieke tipes volharding van die belangrikste psigiese en gedragspatologieë te ontsluit.
Hierdie behandelingsprotokolle het in staat gebly om sommige relevante vorme van patologieë, soos obsessiewe en kompulsiewe fobiese versteurings en eetversteurings, op te los met 'n hoër koers van effektiwiteit en doeltreffendheid as enige ander psigoterapie. (Nardone-Watzlawick 1997, Nardone-Watzlawick 2005, Castelnuovo et. Al 2011. Nardone, Ranieri Brook 2011, Nardone-Salvini 2013).
Laastens het die moeisame navorsingsintervensie in die kliniese veld ook gelei tot nuwe aannames rakende beide die struktuur van Probleemoplossingsprosedures en die kenmerke van terapeutiese kommunikasie, in die ontwikkeling daarvan fase vir fase, vanaf die eerste stappe tot die afsluiting van die terapie. Nog 'n fundamentele kenmerk van die kort strategiese terapie-model is dat, in ooreenstemming met die strategiese logika (gespesialiseerde tak van wiskundige logika), die terapeutiese intervensie nie gekonstitueer word op grond van die teorie wat stroomop deur die terapeut veronderstel is nie, maar op grond van die doelwit wat bereik moet word. en die kenmerke van die probleem wat opgelos moet word.
Daarom is die uitgangsaanname die afstanddoening van enige normatief-preskriptiewe teorie, insluitend die sistemiese teorie waaruit die kort terapie in sekere opsigte afgelei is. Daar word in werklikheid geglo dat enige teorie wat a priori veronderstel is, in elk geval funksioneer as 'n "implisiete" oordeel (Salvini, 1991) of as 'n misleidende vooroordeel vir die ontwikkeling van effektiewe oplossings. Inteendeel, om die intervensie aan te pas by die prerogatiewe van die probleem en die doelwit wat bereik moet word, lei tot die konstruksie van 'n goed gefokusde strategie wat dan in sy interaksie met die probleem sal moet "self regstel". Met ander woorde, die strategie pas taktiek na taktiek aan by die reaksies wat voortspruit uit die intervensies wat geïmplementeer is: soos in die skaakspel, gaan ons voort met 'n opening gevolg deur bewegings wat op mekaar volg op grond van die opponent se spel.
As die opponent se strategie, dit is die manier waarop die steuring voortduur, onder die bekendes voorkom, sal dit moontlik wees om 'n geformaliseerde volgorde van skaakmat in 'n paar bewegings te probeer, dit is 'n spesifieke behandelingsprotokol. Die meting van die effekte, in hierdie geval, sal nie net tussen die begin en die einde van die terapie wees nie, maar sal gemik wees op elke enkele fase van die terapeutiese proses, aangesien, soos in 'n streng wiskundige model, die moontlike reaksies op elke individu word veronderstel, maneuver, wat dan geverifieer word deur empiries-eksperimentele praktyk. Hierdie metodologie lei tot die vermindering van hierdie responsmoontlikhede tot 'n maksimum van 2 of 3 vir elke enkele intervensie, waardeur die daaropvolgende skuif vir elk van hierdie responsvariante gekonstrueer kan word. Dan gaan ons voort met 'n prosesmeting van die effekte en voorspellende waarde van elke individuele maneuver en nie net van die hele terapeutiese proses nie.
STRYWHEID MAAR NIE STYFHEID NIE
"Strengheid alleen is dood deur versmoring, maar kreatiwiteit alleen is waansin"
Alles wat in die vorige paragraaf gestel is, is geldig vir die bestudering van die struktuur van die intervensie en vir die konstitutiewe logika daarvan, 'n ander diskoers moet egter gemaak word vir die aanpassing van die intervensie by elke enkele persoon, gesin en sosio-kulturele konteks. Aangesien in hierdie verband, elke beheer en "voorspellende" maatstaf spring. Soos Milton Erickson reeds gesê het, het elke individu in werklikheid unieke en onherhaalbare eienskappe, net soos sy interaksie met homself, ander en die wêreld altyd iets oorspronkliks verteenwoordig.
Gevolglik blyk elke menslike interaksie, selfs die terapeutiese een, uniek en onherhaalbaar te wees, waarbinne dit aan die terapeut is om sy eie logika en taal aan te pas by dié van die pasiënt, om sodoende voort te gaan met die ondersoek van kenmerke van die probleem. opgelos moet word, tot die opsporing van sy spesifieke volhardingsmodus. Sodra die eienaardighede van die voortbestaan ​​van die probleem geïdentifiseer is, sal hy in staat wees om die probleemoplossingslogika te gebruik wat die geskikste voorkom, volgens die model wat hierbo beskryf is in die samestelling en toepassing daarvan, maar elke enkele maneuver te formuleer en dit aan te pas by die logika en taal van die pasiënt. Op hierdie wyse behou die terapeutiese intervensie in werklikheid sy vermoë om aan te pas by die singulariteite van elke nuwe persoon en situasie, terwyl dit ook strategiese strengheid op die vlak van die intervensiestruktuur behou.
Om hierdie belangrike konsep nog duideliker te maak, is dit goed om te onderstreep dat wat voorafgegaan kan word, die strategie is, op intervensiestruktuurvlak, wat aanpas by die struktuur van die probleem en die voortbestaan ​​daarvan; wat altyd verander is die terapeutiese interaksie, die verhouding met die pasiënt en die tipe kommunikasie wat gebruik word. Daarom, selfs wanneer 'n spesifieke behandelingsprotokol aangeneem word, soos in die geval van fobies-obsessiewe versteurings en die variante van eetversteurings, is elke maneuver altyd anders, maar bly altyd dieselfde, aangesien dit verander in sy kommunikatiewe verduideliking en in sy aanpassing tot die persoon, maar dieselfde maneuver bly op die vlak van die strategiese probleemoplossingsprosedure. Soos die antieke strategiese wysheid ons wys "verander altyd om dieselfde te bly".
Radio knoppies *
Deur die versoek te stuur, verklaar ek dat ek die inligting op die privaatheid en ek stem in tot die verwerking van data vir die verskaffing van die gevraagde diens of die reaksie op die versoek om inligting