Ongelukkig nie die hart nie. Soms help pasaangeërs of ’n hartoorplanting, maar te veel mense sterf aan onklaar harte – daar’s doodgewoon nooit genoeg in die “handel” beskikbaar vir oorplant nie.
Ek lees geesdriftig verder: Biologiese wetenskaplikes praat nou van ingrypings wat selle in staat stel om hulself weer heel te maak. Hoe dit sal werk, weet nugter, maar die mooie daarvan is dat jy dalk selfs jou afdraande brein (of ander dele van die liggaam) so nou en dan sal kan verfris. Dit laat my dink aan ’n mollige skoolvriendin wat so graag dun enkels wou hê om goed te lyk in hoëhakskoene. Sy het vas geglo die dag sou aanbreek dat sy vir haar ’n paar enkels kon “bestel”.
Alles waar, meen ek, tot vandag toe. Kyk maar of jy lus is vir rondhol of jol as die hartseer jou plattrek. Kyk of jy balans het en kan staande bly.
Vandag se go, go, go-kultuur laat nie toe vir dié soort hartkwaal nie. Dis ’n kwessie van reg of weg. Drink ’n pil, kry ’n oorplanting, kry ’n lewe. Die Heartbreak Hotel is lankal gesloop, ontwikkelaars het die grond gekoop en bou ’n Secure Lifestyle Village daar; die ou begraafplase met hul sement-engele en harte apart word uitgekap vir snelweë.
Soos Leonard Cohen, troebadoer van die gebroke hart. Hy wat gesing het van die kraak in elke ding, daar waar die lig na binne kom. So jy wag daarvoor, die “nuwe, vreemde krag stil en verterend” waarvan ook Eybers praat, om in jou op te skiet.