Vaartuig van Ninevite V Culture (illustrasie) - Inligting
Vaartuig van Ninevite V Culture
Schneider, Gerwulf. Steengoed en Ninevite 5: aantekeninge oor samestelling en tegnologie van aardewerk van Tell Brak
Publikasie -inligting Die belangrikste deel van die publikasie -inligtingbladsy bevat al die metadata wat HRAF vir daardie dokument bevat.
Skrywer: die naam van die outeur soos gelys in die Library of Congress -rekords Schneider, Gerwulf Daszkiewicz, Malgorzata
Titel: Steengoed en Ninevite 5: notas oor samestelling en tegnologie van aardewerk van Tell Brak
Gepubliseer in: as deel of gedeelte van 'n boek of monografie Opgrawings by Tell Brak- v. 2, Nagar in die derde millennium v.C., deur David Oates, Joan Oates en Helen McDonald
Uitgegee deur: Oorspronklike uitgewer Uitgrawings by Tell Brak- v. 2, Nagar in die derde millennium vC, deur David Oates, Joan Oates en Helen McDonald Londen Cambridge: British School of Archaeology in Iraq McDonald Institute for Archaeological Research. 2001. 194-216 bl. siek.
Per reël: die naam van die outeur wat in die werklike publikasie verskyn Gerwulf Schneider en Malgorzata Daszkiewicz
HRAF -publikasie -inligting: New Haven, Conn .: Human Relations Area Files, 2009. Rekenaarlêer
Kultuur: Kultuurnaam uit die Outline of World Cultures (OWC) met die alfanumeriese OWC -identifiseerder tussen hakies. Akkadies (MH66)
Samevatting: Kort opsomming geskryf deur HRAF-antropoloë wat die onderwerpindeksering vir die dokument Plain sherds, Ninevite 5 sherds en Stone Ware-sherds van Tell Brak gedoen het, is geanaliseer met behulp van ICP-AES (induktief gekoppelde plasma-atomiese emissiespektroskopie) en WD-XRF ( golflengte-verspreide X-straalfluoressensie) om inligting oor plaaslike en ingevoerde produkte te verkry. Terreine met chemiese ontledings van skerwe in Noord -Mesopotamië is vergelyk met Tell Brak om begrip te kry van waar die invoer moontlik vandaan gekom het. Meer inligting is nodig om die probleem volledig te beantwoord. Slegs die data wat betrekking het op die Akkadiese tydperk (Stone Ware en gewone skerwe) is geïndekseer vir OCM (Outline of Cultural Materials) vakke.
Dokumentnommer: HRAF se interne nommerstelsel wat afgelei is van die verwerkingsvolgorde van dokumente 21
Dokument -ID: HRAF se unieke dokument -identifiseerder. Die eerste deel is die OWC -identifiseerder en die tweede deel is die dokumentnommer in drie syfers. mh66-021
Dokumenttipe: mag tydskrifartikels, essays, versamelings van essays, monografieë of hoofstukke/dele van monografieë bevat. Opstel
Taal: Taal waarin die dokument in Engels geskryf is
Nota: Vir bibliografiese verwysings, sien dokument 13: Oates
Velddatum: die datum waarop die navorser die veldwerk- of argiefnavorsing gedoen het wat die dokument geen datum opgelewer het nie
Evaluering: In hierdie alfanumeriese kode dui die eerste deel die tipe persoon aan wat die dokument skryf, bv. Etnograaf, sendeling, argeoloog, folkloris, taalkundige, indigene, ensovoorts. Die tweede deel is 'n ranglys wat deur HRAF -antropoloë gedoen is op grond van die sterkte van die bronmateriaal op 'n skaal van 1 tot 5, soos volg: 1 - swak 2 - redelik 3 - goeie, nuttige data, maar nie eenvormig uitstekend 4 - uitstekende sekondêre data 5 - uitstekende primêre data Argeoloog -4
Ontleder: Die HRAF -antropoloog wat die dokument geïndekseer het en ander materiaal voorberei het vir die eHRAF ​​-kultuur/tradisieversameling. Sarah Berry 2008
Dekkingdatum: die datum of datums waarop die inligting in die dokument betrekking het (dikwels nie dieselfde as die velddatum nie). ongeveer 4800-4100 BP (ongeveer 2800 BC-2100 BC)
Dekking Plek: Ligging van die navorsingskultuur of tradisie (dikwels 'n kleiner eenheid soos 'n band, gemeenskap of argeologiese terrein)
LCSH: Library of Congress Onderwerpopskrifte Civilization, Assyro-Babylonian/Excavations (Archeology) Iraq/Mitanni (Ancient Kingdom)/Dayr al-Zawr (Syria) Antiquities
Kopieer en plak 'n geformateerde aanhaling, of gebruik een van die onderstaande skakels om die aanhaling na die gekose bibliografiese bestuurder uit te voer.
Weiss Harvey. Opgrawings by Tell Leilan en die oorsprong van stede in Noord -Mesopotamië in die derde millennium v.C. Paleoriënt, 1983, vol. 9, nr 2. pp. 39-52.
OPGRAWINGE VIR LEILAN EN DIE OORSPRONGE VAN NOORD -MESOPOTAMIESE STEDE IN DIE DERDE MILLENNIUM B.C.
1. Noord -Mesopotamië
Noordelike en suidelike Mesopotamië word gekenmerk deur hul reënval en afhanklike vorme van landbou, dit wil sê die 200-300 mm. isohyet, internasionale veranderlikheid en droë boerdery teenoor besproeiingslandbou. Hierdie regionalisering maak voorsiening vir ons begrip van die vroeë suidelike Mesopotamiese stad- en staatsvorming: die opwekking en ontplooiing van landbou -oorskot, klasvorming, spesialisering van arbeid, skaalvoordele en die differensiasie van stede uit hul landbou -agtergebiede. Besproeiingslandbou het 'n belangrike rol gespeel in die proses: "Wat was die verband, indien enige, tussen 'n vroeë vroeë en langdurige groei van die stadslewe en 'n groot vertroue in besproeiingslandbou? die relatiewe hoë landbouproduktiwiteit wat dit toegelaat het. Dit was ongetwyfeld van groot belang dat opbrengste hoog was ten opsigte van grond sowel as arbeidsinsette "(1).
Die presiese voordeel van besproeiingslandbou bo droë boerdery in antieke Mesopotamië is egter minder duidelik. 'N Begrip van die verskille tussen die twee landboustelsels in Mesopotamië vereis dat ons hul onderskeie produktiewe vermoëns en organisasievorme deur die tyd ondersoek. Dit is natuurlik nie 'n maklike taak nie. Ondanks die aansienlike vordering die afgelope jare, word ons begrip van selfs die produktiewe opbrengste van besproeiingslandbou steeds aansienlik vertroebel deur die onduidelikhede van teksverwysings en monsters (2). Net so moeilik om te kwantifiseer in die suide is die uitbreiding van sabkha-toestande wat veroorsaak word deur langdurige besproeiing (3) en die gevolglike lang-
termyn vermindering van landbou -opbrengste. Vir die droë boerdery in Noord -Mesopotamië is daar egter nog minder data beskikbaar: die bewyse bestaan ​​slegs uit die argiewe van Nuzi, wat nie as verteenwoordigend van die noordelike Mesopotamiese landbou beskou kan word nie.
Die moderne verhouding tussen die twee stelsels is 'n idee van die verwantskap tussen antieke produktiewe opbrengste van besproeiingslandbou en droë boerdery. Figuur 1, afgelei van data in de Brichambaut en Wallen (1963), illustreer die klimaatverskille tussen noord en suid in terme van gemiddelde jaarlikse reënval en jaarlikse veranderlikheid, die twee klimaatsfaktore wat die grens tussen Mesopotamiese droë boerdery en besproeiingslandbou bepaal. Die droëboerderystreke van Kamishli. Mosul, Erbil, bied 'n groep klimaatswaardes vir die noorde, met Kamishli in die dreinering van die Habur -rivier en Erbil wat die hoogste jaarlikse reënval in Mesopotamië kry. Hierdie sentrums onderskei hulself van die marginale Kirkuk (antieke Gasur/
(1) ADAMS 1981: 243. (2) MAEKAWA 1974 ZACCAGNINI 1975 FOSTER 1982. (3) JACOBSEN 1982.
Vaartuig van Ninevite V Culture - History
Lebeau Marc. Gestratifiseerde argeologiese bewyse en periodisasies in die Siriese Jezirah gedurende die derde millennium v.C. In: Chronologies des pays du Caucase et de l'Euphrate aux IVe-IIIe millénaires. Van die Eufraat tot die Kaukasus: chronologieë vir die 4de-3de millennium v.C. Vom Euphrat in den Kaukasus: Vergleichende Chronologie des 4. und 3. Jahrtausends v. Chr. Actes du Colloque d'Istanbul, 16-19 decembre 1998. Istanbul: Institut Français d'Études Anatoliennes-Georges Dumézil, 2000. pp. 167-192. (Varia Anatolica, 11)
in samewerking met Alexander PruB (Halle), Michael Roaf (Miinchen)
GESTARTIFISEERDE ARGEOLOGIESE BEWYS
EN VERGELYKE PERIODISASIES
IN DIE SYRIËN JEZIRAH TYDENS
Sedert die einde van die sestigerjare het bergingsprojekte in die Nabye Ooste gelei tot 'n aansienlike toename in die aantal argeologiese terreine, wat deur opnames, sondage of uitgebreide opgrawings ondersoek is. 'N Koerant ter voorbereiding by die European Center for Upper Mesopotamian Studies bevat ongeveer 309 pre-klassieke terreine in die gebied van Bo-Mesopotamië (dws die geografiese gebied, insluitend die Siriese Eufraat, die Siriese Jezirah, suidoostelike Turkye en Noord-Irak). word uitgegrawe.
Hierdie 'reddingsargeologie' het gelei tot 'n konsentrasie van navorsing langs die loop van die groot riviere waar daar gedurende die afgelope 20 jaar talle damme gebou of gebou is. Die argeologie van hierdie gebiede is nou baie beter gedokumenteer as die van die hedendaagse besetting in die steppe, die Piemonte en die randsones. Verdere gevolge van hierdie noodnavorsing was die ontwikkeling van grootskaalse of intensiewe opnames en die opgrawing van klein nedersettings, 'n nuwe neiging wat in kontras is met die tradisionele argeologiese praktyk, wat fokus op die verkenning van 'streekhoofstede'. Gevolglik het 'n belangstelling in landskap- of landelike argeologie ontwikkel, wat gelei het tot studie van nedersettingspatrone en na die ondersoek van klein landelike terreine soos graanopbergingsgeriewe. Daar kan gesê word dat hierdie nuwe benaderings sowel as die belangrikheid van die studie van huishoudelike argitektuur en werkswinkelgebiede die eerste voorlopige stappe vorm na 'n 'sosiale argeologie' van die streek, 'n onderwerp wat voorheen slegs af en toe in die Nabye Ooste.
Die nuwe bewyse van die intensiewe bergingsprojekte en vordering in die studie van keramiek het die konsep van 'regionale variasie' beklemtoon en gelei tot die definisie van 'keramiekprovinsies' of 'materiële kultuurprovinsies'. Die erkenning van die belangrikheid van plaaslike streeksontwikkelings met hul eie dinamika het die voorgaande idees uitgedaag, soos die geloof in die verspreiding van die pad wat manifesteer in die stadige, gereelde en onvermydelike akkulturasie toe perifere streke die kulturele of tegniese verbeterings van meer gevorderde kulture aanneem. Die kontak- en uitruilprosesse tussen verskillende streke blyk nou minder eensydig en baie meer kompleks te wees.
European Center for Upper Mesopotamian Studies, 61, Av. de l'Emeraude, B-1030 Bruxelles, België.
Geskiedenis van die Maagde -eilande
Die eerste inwoners van die huidige Amerikaanse Maagde -eilande (USVI) was die Ciboney, Caribs en Arawaks. In 1493 het Christopher Columbus hierdie eilande besoek. Hy was op soek na 'n roete na Indië, en daarom bel hy die mense wat hy teëgekom het. Columbus noem die pragtige eilande met verwysing na die legendariese skoonheid van St Ursula en haar 11 000 maagde.
Die tydperk na Columbus se besoek was stil, wat ondersoek en kolonisasie betref. Ontdekkingsreisigers het laat in 1587 bewyse van Indiese bewoning gerapporteer, maar in 1625 het setlaars geen Indiërs gevind nie. Daar word geglo dat Spaanse koloniste op die nabygeleë Puerto Rico gereeld op die eilande toegesak het. Sommige Indiërs is gedwing om te werk terwyl ander gevlug het. Indiese groepe het regdeur die Karibiese Eilande gewoon, maar Europese verkenning en kolonisasie het die inheemse groepe tot 'n val gebring. Hulle het geen immuniteit teen Europese siektes nie en was nie bereid om die harde arbeid waarmee hulle gedwing is, te hanteer nie. Binne 'n paar dekades na die kolonisering van die Karibiese Eilande het die Indiese bevolking gedaal. Vandag word dit op slegs enkele eilande op gereserveerde lande aangetref. Hulle bestaan ​​nie meer in die huidige USVI nie.
St. Thomas, St. Croix en St. John
In die vroeë 1600's het baie lande belang gestel in die Karibiese Eilande en in "the Virgins " Holland, Frankryk, Engeland, Spanje, Denemarke en die Ridders van Malta het almal kolonies gesoek. Engeland en Holland het St. Croix in die 1620's gekoloniseer en gesamentlik bewoon. Die naburige Spaanse in Puerto Rico het die klein kolonie binnegeval waarna die Franse vinnig ingetrek het, die Spaanse verwyder en hulself oorgeneem het. St. Croix het tot 1733 'n Franse kolonie gebly.
Die Deense Wes -Indiese Kompanjie het die eerste keer probeer om St. Thomas in 1665 te vestig. Hulle het in 1672 'n nedersetting op St. Thomas suksesvol gevestig, bestaande uit 113 inwoners. Hulle brei uit en vestig hulle op St. John in 1694. Die Deen het al in die 1680's van St. Die Britte het uiteindelik hul opposisie gestaak om gasvrye betrekkinge met Denemarke te handhaaf. Nadat die Dene hulle gevestig het, het St. John plantasie vinnig ontwikkel.
Die Deense Wes -Indiese Kompanjie het in 1733 St. Croix van die Franse gekoop, wat St. Thomas, St. Croix en St. John as die Deense Wes -Indiese Eilande saamgebring het.
Slawehandel en seerowery
In 1685 onderteken die Deense regering 'n verdrag met die Nederlanders van Brandenburg. Hierdie verdrag het die Brandenburg American Company toegelaat om 'n slawe-handelspos op St. Vroeë goewerneurs het ook goedgekeur dat St. Thomas 'n veilige hawe van seerowers word. Die goewerneurs het besef dat 'n toestroming van seerowers plaaslike handelaars sou bevoordeel. Terwyl seerowery in die vroeë 1800's opgehou het om 'n faktor in die ekonomie van die eiland te wees, het die slawehandel voortgegaan.
In die Deense Wes -Indiese Eilande het slawe hoofsaaklik op suikerplantasies gewerk. Katoen, indigo en ander gewasse is ook verbou. Suikermeulens en plantasies besaai die heuwelagtige landskappe van die eilande. Elke eiland -ekonomie het floreer deur suikerplantasies en slawehandel. Terwyl St. John en St. Croix 'n plantasie -ekonomie gehandhaaf het, het St. Thomas tot 'n welvarende handelsentrum ontwikkel. Slawe -rebellie op St. John en St. Croix is ​​goed gedokumenteer. Wettige handel en besigheid op St Thomas beïnvloed 'n ander samelewing waar baie meer slawe vryheid en 'n geleentheid gekry het buite die plantasie.
'N Opstand van 2 Julie 1848 in St. Croix, waar ongeveer 5.000 swartes vry was, terwyl nog 17.000 tot slaaf gebly het, het die liberale goewerneur Peter von Scholten aangespoor om te verklaar waarna hy lankal aangedring het, dat alles van die dag af onvry was in die Deense Wes -Indiese Eilande vry. Terwyl sy afkondiging in direkte teenstryd was met die bevele van die King's en terwyl plantasie -eienaars geweier het om die afkondiging te aanvaar, is slawerny op 3 Julie 1848 afgeskaf.
Streng arbeidswette is verskeie kere ná emansipasie geïmplementeer en die bevolking het in gespanne arbeidsoproer gereageer. Planters het hul boedels laat vaar en die bevolking en ekonomie op die eilande het afgeneem. Die eilande en sy inwoners het in die laat 1800's in moeilike tye geval weens die swak ekonomie en talle natuurrampe.
Die eilande het onder Deense bewind gebly tot 1917, toe die Verenigde State dit vir $ 25 miljoen goud gekoop het in 'n poging om die militêre posisie tydens die kritieke tye van die Eerste Wêreldoorlog te verbeter. St. Croix, St. Thomas en St. John het die Amerikaanse maagd geword Eilande.
Terwyl die omstandighede verbeter het, het verandering stadig gekom en frustrasies ontstaan. Inwoners voel mislei toe hulle nie onmiddellik na die oordrag Amerikaanse Amerikaanse burgerskap gekry het nie en teleurstelling was ook omdat die eilande deur vlootadministrateurs en aangestelde amptenare bestuur word.
Die militêre en binnelandse departemente het die gebied bestuur tot die verloop van die Organic Act in 1936. Vandag is die USVI 'n Amerikaanse gebied, bestuur deur 'n verkose goewerneur. Die gebied is onder die jurisdiksie van die president van die Verenigde State van Amerika en inwoners is Amerikaanse burgers.
In 1956 het Laurance Rockefeller aan die National Park Service 'n ruim geskenk van 5000 hektaar grond op St. Hierdie geskenk saam met daaropvolgende toevoegings het die besittings verhoog. Vandag word byna twee derdes van die pragtige bos, kuslyne en onderwaterlande van St. John ' deur die park beskerm. Historiese en mariene skatte op St. Croix, insluitend Buck Island, word ook beskerm deur die Park Service, net soos gedeeltes van Hassell Island.
Water Island: Die 4de Maagde -eiland
In 1996 is Water Island, geleë in die St. Thomas ' Charlotte Amalie -hawe, amptelik teruggestuur na die USVI van die departement van binnelandse sake. Vandag is Water Island die vierde Maagde -eiland van die Verenigde State.
In die middel van die 1900's het die Maagde -eilande die aanbreek van nuwe tye, meer welvarende tye. Toeriste soek die warmte, skoonheid en ontspanning wat die USVI bied, op die eilande. Hotelle, restaurante en winkels het opgedaag op eiendomme aan die strand en in die belangrikste dorpe. Met die toename in sake en ekonomie het die bevolking toegeneem namate immigrante van naburige eilande na die USVI gestroom het om te werk. Die bevolking van die USVI bestaan ​​vandag uit mense van regoor die Karibiese Eilande. Die eilande het die nuwe millennium binnegegaan as een van die voorste bestemmings vir toeriste wat die Karibiese Eilande besoek.
Die invloed van kabeltelevisie in die 1980's
Tot die middel van die tagtigerjare oorheers die top drie netwerke (ABC, NBC en CBS) televisie-uitsendings in die Verenigde State. Namate kabeldienste gewild geword het ná die deregulering van die bedryf in 1984, het kykers 'n magdom opsies gehad. Dienste soos Cable News Network (CNN), Entertainment and Sports Programming Network (ESPN) en Music Television (MTV) het die televisielandskap in die wêreld van nuus, sport en musiek ingrypend verander. Nuwe markte het oopgemaak vir hierdie innoverende programme, sowel as vir ouer genres, soos die sitcom. Gedurende die tagtigerjare het 'n herlewing van familie -sitcoms plaasgevind met twee enorme treffers: Die Cosby Show en Familiebande. Albei het 'n nuwe uitkyk op die moderne gesinslewe, met die moeders wat buite die huis werk en die vaders met huiswerk en ouerlike pligte ingaan. Ondanks hul sukses op netwerktelevisie, het sitcoms te kampe met strawwe mededinging deur die verskeidenheid keuses van kabel. Tussen 1983 en 1994 het weeklikse aandele van die uitsaaigroep ('n mate van die aantal televisies wat gebruik word vir 'n spesifieke program) vir netwerktelevisie gedaal van 69 na 52, terwyl die aandele van kabelnetwerke van 9 na 26 gestyg het (Newcomb, 2004 ).
Met 'n toenemende aantal huishoudings wat op kabel -TV ingeskryf het, het die kommer begin toeneem oor die vlakke van geweld waaraan kinders blootgestel word. Behalwe dat netwerkprogramme gereeld uitgesaai word, bied kabel aan kykers die geleentheid om gedurende alle ure films en programme vir volwassenes te kyk, waarvan baie meer gewelddadige inhoud bevat as normale netwerkprogrammering. Een studie het bevind dat teen die tyd dat 'n gemiddelde kind die laerskool verlaat, hy of sy 8 000 moorde en meer as 100 000 ander gewelddade op televisie gesien het (Blakey, 2002). Alhoewel daar geen afdoende bande getrek is tussen die aanskouing van geweld op televisie en die uitoefening van geweld in die werklike lewe nie, is die verswakking van grense ten opsigte van seksuele en gewelddadige inhoud op televisie 'n aanhoudende rede tot kommer vir baie ouers. Vir meer inligting oor die sosiale gevolge van geweld in die media, verwys u na Hoofstuk 2 " Media -effekte ".
Geverfde keramiekvat uit die Jemdet Nasr -periode, gevind in Khafajah. Museum van die Oosterse Instituut, Chicago.
Koppie met naakte helde. Jemdet Nasr tot voor-dinastiese periode, 300-2600 vC.
Omgekeerd van dieselfde beker met Nude Hero, Bulls and Lions, Tell Agrab, Jamdat Nasr tot die vroeë dinastiese periode, 3000-2600 vC.
Jemdet Nasr -tydperk -bulstandbeeld uit kalksteen (gevind in Uruk, Irak.)
Djemdet Nasr-steenbak, een keer ingelegd met pêrelmoer, rooi pasta en bitumen.
Titanic se reddingsbote
Bietjie meer as 'n uur na kontak met die ysberg, het 'n grootliks ongeorganiseerde en lukrake ontruiming begin met die verlaging van die eerste reddingsboot. Die vaartuig is ontwerp om 65 mense te huisves, met slegs 28 aan boord.
Tragies sou dit die norm wees: tydens die verwarring en chaos gedurende die kosbare ure voordat Titanic in die see gedompel het, sou bykans elke reddingsboot vreeslik ondergevul word, sommige met slegs 'n handjievol passasiers.
In ooreenstemming met die seewet, het vroue en kinders eers op die bote geklim, slegs as daar geen vroue of kinders in die buurt was nie. Tog was baie van die slagoffers eintlik vroue en kinders, die gevolg van wanordelike prosedures wat hulle in die eerste plek nie by die bote kon bring nie.
As hy die Andrews -voorspelling oortref het, het Titanic amper drie uur lank kop bo water gehou. Daardie ure was getuies van lafhartige lafhartigheid en buitengewone dapperheid.
Honderde menslike dramas ontvou tussen die bevel om die reddingsbote te laai en die laaste duik van die skip: mans het vroue en kinders afgesien, gesinne is in die verwarring geskei en onbaatsugtige individue het hul plek prysgegee om by geliefdes te bly of om meer kwesbaar te wees passasier om te ontsnap. Uiteindelik het 706 mense die sinking van die Titanic oorleef.
'N Sterwende tradisie
In 'n poging om te verstaan ​​hoe en waarom die praktyk uitgesterf het, het argeoloog Emma Brownlee, 'n navorsingsgenoot aan die Universiteit van Cambridge se Girton College wat spesialiseer in vroeë Middeleeuse begrafnispraktyke, ingegrawe in argeologiese rekords wat meer as 33 000 vroeë Middeleeuse grafte dokumenteer. Haar ontleding, wat onlangs in die tydskrif gepubliseer is Oudheid, beslaan 237 begraafplase in Noordwes -Europa, die meerderheid daarvan in Engeland.
Deur gebruik te maak van beskrywings en tekeninge van tienduisende grafte wat die afgelope 60 jaar opgegrawe is, het Brownlee die gemiddelde aantal voorwerpe per graf noukeurig bereken tot by die laaste kraal. Sy versamel ook ander belangrike inligting, soos hoe lank die begraafplase in gebruik was, en wat die betroubaarste dateringstegnieke oor hul ouderdom voorgestel het.
Toe begin die getal knars. Haar kaart toon hoe Engeland al in die middel van die sesde eeu grafgoed laat vaar het. Teen die tyd dat die Angelsaksiese kryger omstreeks 625 begrawe is, was gemeubileerde begrafnisse goed op pad om te laat vaar.
"Na die sewende eeu word niemand begrawe met dinge in hul grafte nie," sê Brownlee.
Aangesien haar data na Engeland skeefloop, waarsku Brownlee dat Engelse mense nie noodwendig die botoon voer nie. Tog toon haar data dat Engeland teen die 720's sy beurt na eenvoudiger begrafnisse voltooi het, terwyl die res van Noordwes-Europa nog 'n halwe eeu geneem het.