'n Suid-Afrikaanse Klas 25 4-8-4
Sekere modelle is met superverhitters toegerus om hulle meer effektief te maak.
Die grootste voordeel van 'n stoomlokomotief oor andere lokomotiewe is sy relatiewe eenvoudigheid. In vergelyking met ander lokomotiewe, het dit min bewegende dele, dus is dit goedkoper om te bou as andere lokomotiewe. Ook verg sy brandstof (water en steenkool of hout) minder verwerking as diesel of elektrisiteit. Dus is die infrastruktuur vir 'n stoomspoorwegsisteem goedkoper as dié vir 'n elektriese of diesel spoorwegsisteem.
Die rook van 'n stoomlokomotief veroorsaak besoedeling.
In 1837 is Hercules, 'n 4-4-0 lokomotief deur die Amerikaanse firma Eastwick and Harrison ontwikkel. Hercules was die eerste stoomlokomotief met 'n poniedraaistel, 'n uitvinding wat meer stabiliteit op skerp draaie gegee het. In die jare wat volg word die poniedraaistel 'n alledaags konsep van die stoomlokomotief.
Die kragtigste tenderlokomotief op Suid-Afrikaanse Spoorweë was die 4-8-4 Red Devil. Die Red Devil was in 1953 as 'n Klas 25NC lokomotief gebou en is as 'n Klas 26 lokomotief in 1980 herbou. Hierdie lokomotief en sy tender was 27.90 m lank en kon 'n trein van 1300 ton trek. Die gesamentlike operasionele gewig was 236 ton en die lokomotief kon 'n trein met 'n topsnelheid van ongeveer 75 km/h trek.
Lokomotiewe wat nie kolewaens het nie, maar hul brandstof en water aan boord van die lokomotief dra, word tenklokomotiewe genoem. Gewoonlik dra die tenklokomotief sy steenkool in 'n bak agter die masjinis en sy water in tenks wat langsaan of bo-op die stoomketel sit, dus dra hy minder water en steenkole as 'n tenderlokomotief.
Die Garratt-stoomlokomotief is vernoem na sy uitvinder, die Britse spoorwegingenieur William Henry Garratt. Garrett het 'n patent in 1907 verkry.
Al was die Britse firma Beyer Peacock een van die grootste vervaardigers van Garratt-lokomotiewe, was die meeste van die Garrattlokomotiewe na lande in die Britse Ryk uitgevoer en nie in Groot Brittanje self gebruik nie. Die lokomotief het drie onderstelle. Die eerste en derde onderstelle het elk 'n stel dryfwiele, maar die tweede onderstel, wat tussen die ander twee gekoppel is, het geen wiele nie. Die watertenk word deur die voorste onderstel gedra terwyl die laaste onderstel die kole dra. Die kajuit, vuurkas, stoomketel en rookkas word deur die middelonderstel gedra.
Vuurlose lokomotiewe word op nywerheidswerwe gevind. Die stoom wat hulle gebruik word in die nywerheid se stoomketels gegenereer. Die stoomketel van hierdie lokomotiewe word op dieselfde manier as 'n kar se petroltenk gevul. In Suid-Afrika is vuurlose lokomotiewe deur Yskor en Eskom gebruik om steenkoolwaens van spoowegstasies na kragstasies of staalwerke te trek.
↑ "NGG16 Class Beyer-Garratts" (in Engels). Cymdeithas Rheilffordd Eryri/Welsh Highland Railway Society. Besoek op 23 September 2014.
↑ "Beyer Peacock Garratt Locomotives" (in Engels). 2005. Besoek op 22 September 2014.
↑ "Museum" (in Engels). ESKOM. Besoek op 8 September 2014.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Stoomlokomotief&oldid=1885727"
Last edited on 16 Januarie 2019, at 07:11