Sterftes had ons ook die week. Ek het ‘n jong wildebesie van verlede jaar se oes dood by die dam gekry. Vars dood omtrent die vorige dag of aand. Longbloeding wat wys by die neus. Omdat hy ‘n bulletjie is, was ons vermoede maar dadelik dat die tropbul hom per ongeluk ‘n té harde stamp met die horing gegee het in sy poging om hom te verdryf met die nuwe babas wat kom. Jaaroud bulletjies word uitgestoot, die versies mag bly. Roelf het laasweek al vir my gesê hy sien die jongetjie lyk nie lekker nie.
Vandag het ek egter my bedenkinge. ‘n Stroper is weer doenig hier, in die draad is ‘n yslike gat geknip waar ‘n bok gisteraand ná ‘n buitjie reën uitgesleep is. Was dit die tropbul wat vir kleintjie leer wat outoriteit beteken of was dit ‘n dwaalkoeël van die stroper? Ons sal nooit weet nie. Ek weet net dit is moord as dit die stroper is. Vir die afgelope twee jaar het ons self niks gejag nie, die stropers het vir hulle toegeëien dit wat ons sou eet. Dit maak mens naar.
Lewe op die plaas is maar deel van die siklus van geboorte, lewe en sterfte. Vandag lewe jy, môre is jy deel van die nutriënte vir die volgende lewe. Stof tot stof, met die lewensasem van God wat die groot verskil maak tussen die twee pole.