(Aangestuur vanaf Nietzsche)
Op 3 Januarie 1889, het Nietzsche 'n geestelike ineenstorting in Turyn, waarvan hy nie weer volkome sou kon herstel nie. Nietzsche se geestelike siekte is aanvanklik gediagnoseer as tersiêre sifilis in lyn met die mediese paradigmas van daardie tyd. In 1898 en 1899, kry Nietzsche ten minste twee beroertes. Dit het hom ontneem van die vermoë om te praat of te loop. Nadat hy longontsteking opgedoen het in die middel van Augustus 1900, kry hy nog 'n beroerte gedurende die nag van 24 tot 25 Augustus en sterf teen 12 uur die middag op 25 Augustus 1900.
Omdat Nietzsche homself rigied rig op heersende idees – insluitende sy eie - noem hy homself die filosoof met die hamer. Bekend in die verband is sy waarneming dat God dood is (Die fröhliche Wissenschaft, §§ 108, 125 en 343). Meer in die besonder; die mens het God vermoor volgens hom. Hy bedoel dat 'n God nie buite die mens kon bestaan nie, maar 'n middel is om mense in knegte te omskep deur 'n priesterkaste met opgelegte leefreëls en met 'n vals besef van goed en kwaad. Dit word deur sy teenstanders beskryf as 'nihilisme'. Die lewensontkennende slawemoraliteit van die joods-christelike tradisie is volgens Nietzsche uitgedien. Nietzsche was van mening dat die slawemoraliteit ontstaan het as verset teen die heersende orde. Daarom stel Nietzsche dat slawemoraliteit as 'n moraliteit 'n eksterne oorsaak het. Hierteenoor stel hy die heersersmoraliteit, 'n moraliteit wat sonder invloede van buite af ontstaan het. Die slawemoraliteit is immer teen die heersersmoraliteit gekant. Die heersersmoraliteit is die moraliteit vir diegene wat uit ware krag sterk, mooi en vernaamlik die wêreld tegemoet wil gaan. Die slawemoraliteit staan in die oë van Nietzsche as simbool van alles wat swak is, maar veral slu is om uit bedrog mag te verkry. Na sy geestesversteuring het sy suster Elisabeth Förster-Nietzsche die bevordering van sy gedagtes op haarself geneem, deur dit 'n plek te gee in die ektreem nasionalistiese denke, waarby die slawemoraliteit geïdentifiseerd word met die Jodedom, en die Übermensch met die "edel-Germaan", soos hierdie gemanifesteer het in sommige Duitsers van daardie tye, en wat wedra aanleiding gegee het tot die nasionaalsosialisme. Dit bly steeds 'n vraag of Nietzsche self ooit met hierdie banale interpretasie van sy denke sou ingestem het. As prominent NSDAP-partylid wou sy suster hom nietemin postuum verhef tot 'n geestelike voorganger van die nasionaalsosialisme.
•	Tweede periode: (Menslik, al te menslik; Die vrolike wetenskap) keer hy homself teen al sy vorige ideale, bekyk alles nou vanaf 'n positivistiese standpunt: metafisika, kuns en religie is 'n verraad teenoor die werklike lewe, 'n nie-aanvaarde wat vir die lewe leed inhou.
•	Derde periode: (vanaf Also sprach Zarathustra) hierin ontwikkel Nietzsche 'n eie waardeleer en maak homself los van die positivisme. Begrippe soos God is dood, die wil tot mag en die idee van die ewige wederkeer speel 'n belangrike rol.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Friedrich_Nietzsche&oldid=1829638"
Die bladsy is laas op 27 September 2018 om 20:33 bygewerk.