Litaue basiese feite - Artikels - 2022
Litouwen Basiese feite - Geskiedenis
Bevolking 2002 ................................................ .......... 3,601,138
BBP per capita 2002 (koopkragpariteit, VS $) ........... 8 400
BBP 2002 (koopkragpariteit, miljarde dollars) ............. 29.2
Werkloosheid ................................................. .................. 12,5%
Bevolking (%) ....... -.2
Arbeidsmag (%) ....... -.2
Totale oppervlakte................................................ ................... 25,174 vierkante myl.
Kindersterftes (per 1 000 lewende geboortes) ....................................... 10
Ongeletterdheid (% van die bevolking ouderdom 15+) ......................................... .... 1
10 interessante feite wat u nie van Litaue geweet het nie
Litaue is 'n land wat maklik is om lief te hê. Dit het 'n wonderlike geskiedenis beleef, en 'n hele paar interessante plekke en tradisies het tot ons tyd oorleef. Ons het dus 'n lys met minder bekende feite oor Litaue opgestel. Hoeveel hiervan het u voor hierdie artikel geken?
1. Litaus is vandag een van die oudste tale ter wêreld. Hierdie taal is een van die oudste lewende Indo-Europese taal van Europa.
2. Basketbal is die gewildste sport in hierdie land. Verskeie Litaue het bekendheid verwerf in die NBA, waarvan Arvydas Sabonis die grootste ster was.
3. Een van die bekendste Litause geregte is Cepelinai. Dit is so genoem as gevolg van sy ovaalvorm wat lyk soos 'n Zeppelin -lugskip.
4. Paaseiers word nie deur oulike en donsige diere gebring nie, dis ouma Velykų Bobute wat dit doen. Hase help haar net om die eiers te versier en haar kar te laai. Sy het 'n sonstraal sweep om haar klein ponie vorentoe aan te dring.
Gitanas Nauseda is in die tweede ronde van die presidensiële verkiesing in Junie 2019 verkies met 66,5% van die stemme, wat die aanvanklike voorloper, voormalige minister van finansies, Ingrida Simonyte, geklop het.
Nauseda het 'n loopbaan in die kommersiële bankwese gehad voordat hy in 2018 in die politiek aangegaan het, en het beloof om partye-ooreenkoms te bekom om die sosiale en streeksongelykhede te verminder.
Eerste Minister: Ingrida Simonyte
Simonyte het in November 2020 sy amp aangeneem aan die hoof van 'n koalisie tussen die konserwatiewe Homeland Union - Litause Christen -Demokrate, wat die parlementsverkiesing in Oktober gewen het, en twee sentristiese groepe, die Freedom Party en Liberal Movement. 'N Voormalige minister van finansies en konserwatiewe presidentskandidaat, die koalisie van Ingrida Simonyte, vervang 'n regering van die sentrale Peasant and Green Union, wat 'n verrassende oorwinning behaal het tydens die 2016 -verkiesing.
Litouwers is superlug
Miskien is die laaste ding wat u van Litaue sou verwag, hul liefde om in die lug te wees. Van heroïese vlieëniers tot kos, dit is 'n integrale deel van die Litause kultuur.
Twee bekendes Litause helde is Steponas Darius en Stasys Girėnas, twee vlieëniers wat 'n vlug van Atlantiese Oseaan na NYC na Kaunas, Litaue, probeer het. Hulle het oor die see gekom, maar het neergestort voordat hulle hul bestemming bereik het.
Vilnius is die enigste hoofstad ter wêreld waaroor jy 'n lugballon kan vlieg. Ek veronderstel dat dit logies is, aangesien Litaue ook die nommer 1 is vir die grootste aantal warmlugballonne per persoon.
Lugvaart is nog 'n Litause spesialiteit Jurgis Kairys in die besonder. Die wêreldkampioen het selfs 'n maneuver na hom vernoem: die Kairys Wheel.
Rolandas Paksas was 'n stuntvlieënier wat voortgegaan het om te word Die president van Litaue. Hy was terloops ook die eerste Europese president wat aangekla is.
Een van die bekendste geregte van Litaue, 'Cepilin', is vernoem na die Duitse Zeppelin -lugskip vanweë sy ovaalvorm. Diner, pasop: dit swem in spekdruppel. U are vergewe u moontlik nie, maar u smaakknoppies sal dit wel doen.
Die eerste mense het in die tweede helfte van die 10de millennium vC op die gebied van die moderne Litaue aangekom nadat die gletsers aan die einde van die laaste ystydperk teruggetrek het.  Volgens die historikus Marija Gimbutas kom hierdie mense uit twee rigtings: die Jutland-skiereiland en van die huidige Pole. Hulle het twee verskillende kulture gebring, soos blyk uit die gereedskap wat hulle gebruik het. Hulle was jagters op reis en het nie stabiele nedersettings gevorm nie. In die 8ste millennium vC het die klimaat baie warmer geword en woude ontwikkel. Die inwoners van wat nou Litaue is, het toe minder gereis en besig met plaaslike jag, versameling en varswatervisvang. Gedurende die 6de - 5de millennium vC is verskillende diere mak gemaak en die wonings het meer gesofistikeerd geraak om groter gesinne te beskerm. Landbou het eers in die 3de millennium vC ontstaan ​​as gevolg van 'n harde klimaat en terrein en 'n gebrek aan geskikte gereedskap om die land te bewerk. Handwerk en handel het ook in hierdie tyd begin vorm. Sprekers van Noordwes-Indo-Europees sou moontlik met die Corded Ware-kultuur omstreeks 3200/3100 vC aangekom het. 
Baltiese stamme Redigeer
Die eerste Litause volk was 'n tak van 'n ou groep wat bekend was as die Balts. [g] Die vernaamste stamafdelings van die Balts was die Wes -Baltiese Ou Pruise en Yotvingiërs, en die Oos -Baltiese Litaue en Letse. Die Balts het vorme van die Indo-Europese tale gepraat.  Vandag is die Litouwers en Letse die enigste oorblywende Baltiese nasionaliteite, maar daar was in die verlede meer Baltiese groepe of stamme. Sommige hiervan het saamgesmelt in Litauers en Letten (Samogitiërs, Seloniërs, Curoniërs, Semigalliërs), terwyl ander nie meer bestaan ​​het nadat hulle verower en geassimileer is deur die Staat van die Teutoniese Orde (Ou Pruise, Yotvingiërs, Sambiërs, Skalviane en Galindiërs). 
Die Baltiese stamme het nie noue kulturele of politieke kontak met die Romeinse Ryk gehad nie, maar wel handelskontakte (sien Amber Road). Tacitus, in sy studeerkamer Germania, beskryf die Aesti-mense, inwoners van die suidoostelike Oossee wat waarskynlik Balts was, rondom die jaar 97 nC.  Die Westelike Balte het gedifferensieer en eers bekend geraak aan kroniekskrywers van buite. Ptolemeus in die 2de eeu nC het van die Galindiërs en Yotvingiërs geweet, en vroeë Middeleeuse kroniekskrywers het Pruise, Curoniërs en Semigalliërs genoem. 
Litaue, geleë langs die onderste en middelste Neman -rivierkom, bestaan ​​hoofsaaklik uit die kultureel verskillende streke van Samogitia (bekend vir sy vroeë Middeleeuse skeletbegrafnisse), en verder oos Aukštaitija, of Litaue (bekend om sy vroeë Middeleeuse verassingsbegrawe).  Die gebied was afgeleë en onaantreklik vir buitestaanders, insluitend handelaars, wat verantwoordelik is vir sy aparte taalkundige, kulturele en godsdienstige identiteit en vertraagde integrasie in algemene Europese patrone en tendense. 
Die Litause taal word beskou as baie konserwatief vanweë sy noue verbintenis met Indo-Europese wortels. Daar word vermoed dat dit in die sewende eeu van die Letse taal, die mees verwante bestaande taal, verskil het.  Tradisionele Litause heidense gebruike en mitologie, met baie argaïese elemente, is lank bewaar. Heersers se liggame is tot die bekering tot die Christendom veras: die beskrywings van die verassingseremonies van die groothertogte Algirdas en Kęstutis het oorleef. 
Daar word vermoed dat die Litause stam meer herkenbaar ontwikkel het teen die einde van die eerste millennium.  Die eerste bekende verwysing na Litaue as 'n nasie ("Litua") kom uit die Annale van die Quedlinburg -klooster, gedateer 9 Maart 1009.  In 1009 arriveer die sendeling Bruno van Querfurt in Litaue en doop die Litause heerser "Koning Nethimer." 
Stigting van 'n Litause staat Edit
Van die 9de tot die 11de eeu is die kusballe deur die Vikings aangeval, en die konings van Denemarke het soms hulde gebring. Gedurende die 10-11de eeu was Litaus gebiede een van die lande wat hulde gebring het aan Kiëf Rus, en Yaroslav die wyse was onder die Rutheniese heersers wat Litaue binnegeval het (vanaf 1040). Vanaf die middel van die 12de eeu was dit die Litouwers wat Rutheniese gebiede binnegeval het. In 1183 is Polotsk en Pskov verwoes, en selfs die verre en magtige Republiek van Novgorod is herhaaldelik bedreig deur die uitstappies van die opkomende Litause oorlogsmasjien teen die einde van die 12de eeu. 
In die 12de eeu en daarna het wedersydse aanvalle met Litause en Poolse magte sporadies plaasgevind, maar die twee lande is geskei deur die lande van die Yotvingians. Die laat 12de eeu het 'n oostelike uitbreiding van Duitse setlaars (die Ostsiedlung) na die monding van die Daugava -riviergebied gebring. Militêre konfrontasies met Litauers het destyds en aan die begin van die eeu gevolg, maar voorlopig het die Litouwers die oorhand gehad. 
Vanaf die laat 12de eeu bestaan ​​daar 'n georganiseerde Litause militêre mag wat gebruik is vir buitevalle, plundering en die versameling van slawe. Sulke militêre en geldelike aktiwiteite het sosiale differensiasie bevorder en 'n stryd om mag in Litaue veroorsaak. Dit het begin met die vorming van vroeë staatskaping, waaruit die Groothertogdom Litaue ontwikkel het. 
13de - 14de eeu Litaus staat Edit
Mindaugas en sy koninkryk Redigeer
Sedert die vroeë 13de eeu het gereelde buitelandse militêre uitstappies moontlik geword as gevolg van die toenemende samewerking en koördinasie tussen die Baltiese stamme.  Veertig sulke ekspedisies het tussen 1201 en 1236 plaasgevind teen Ruthenia, Pole, Letland en Estland, wat toe deur die Livonian Order verower is. Pskov is in 1213 geplunder en verbrand.  In 1219 onderteken een-en-twintig Litause kapteins 'n vredesverdrag met die staat Galicië-Volhynia. Hierdie gebeurtenis word algemeen aanvaar as die eerste bewys dat die Baltiese stamme verenig en gekonsolideer het. 
Vanaf die vroeë 13de eeu het twee Duitse kruistogte militêre bevele, die Livonian Brothers of the Sword en die Teutonic Knights, gevestig by onderskeidelik die monding van die Daugava -rivier en in Chełmno Land. Onder die skyn om die bevolking tot die Christendom te omskep, het hulle 'n groot deel van die gebied wat nou Letland en Estland is, verower, benewens dele van Litaue.  In reaksie hierop het 'n aantal klein Baltiese stamgroepe verenig onder die bewind van Mindaugas. Mindaugas, oorspronklik 'n kunigas of hoofhoof, een van die vyf senior hertogte wat in die verdrag van 1219 genoem word, word vanaf 1236 in die Livonian Rhymed Chronicle die heerser van die hele Litaue genoem. 
In 1236 verklaar die pous 'n kruistog teen die Litouwers.  Die Samogitiërs, onder leiding van Vykintas, Mindaugas se mededinger,  verslaan die Livonian Brothers en hul bondgenote in 1236, wat die broers genoop het om saam te smelt met die Teutonic Knights in 1237.  Maar Litaue was vasgevang tussen die twee takke van die Orde. 
Omstreeks 1240 het Mindaugas oor die hele Aukštaitija geheers. Daarna verower hy die Black Ruthenia -streek (wat bestaan ​​het uit Grodno, Brest, Navahrudak en die omliggende gebiede).  Mindaugas was besig om sy beheer na ander gebiede uit te brei, mededingers dood te maak of familielede en lede van mededingende stamme oos na Ruthenia te stuur sodat hulle kon oorwin en hulle daar kon vestig. Hulle het dit gedoen, maar hulle was ook in opstand. Die Rutheniese hertog Daniel van Galicië het 'n geleentheid gekry om Black Ruthenia te herstel en het in 1249–1250 'n kragtige anti-Mindaugas (en 'anti-heidense') koalisie gereël wat Mindaugas se mededingers, Yotvingians, Samogitians en die Livonian Teutonic Knights insluit. Mindaugas het egter voordeel getrek uit die uiteenlopende belange in die koalisie waarvoor hy te staan ​​gekom het. 
In 1250 het Mindaugas 'n ooreenkoms aangegaan met die Teutoniese Orde waarin hy ingestem het om die doop te ontvang (die daad het in 1251 plaasgevind) en sy aanspraak op sommige lande in die weste van Litaue prys te gee, waarvoor hy 'n koninklike kroon sou ontvang.  Mindaugas kon toe in 1251 'n militêre aanval van die oorblywende koalisie weerstaan, en, ondersteun deur die Ridders, tree hy op as 'n oorwinnaar om sy heerskappy oor Litaue te bevestig. 
Op 17 Julie 1251 het pous Innocentius IV twee pouslike bulle onderteken wat die biskop van Chełmno beveel het om Mindaugas as koning van Litaue te kroon, 'n biskop vir Litaue aan te stel en 'n katedraal te bou.  In 1253 is Mindaugas gekroon en 'n koninkryk van Litaue vir die eerste en enigste keer in die Litause geskiedenis gestig.   Mindaugas het in 1253–1259 dele van Yotvingia en Samogitia wat hy nie beheer het nie, aan die Knights "toegestaan". 'N Vrede met Daniel van Galicië in 1254 is gestig deur 'n huweliksooreenkoms tussen Mindaugas se dogter en Daniel se seun Shvarn. Mindaugas se neef Tautvilas keer terug na sy hertogdom Polotsk en Samogitia word geskei, wat binnekort deur 'n ander neef, Treniota, beheer word. 
In 1260 het die Samogitiërs, wat die Teutoniese ridders in die Slag van Durbe gewen het, ingestem om hulself aan Mindaugas se bewind te onderwerp op voorwaarde dat hy die Christelike godsdiens wat die koning nagekom het, laat vaar deur die opkomende bekering van sy land, hernu anti-Teutonies, te beëindig oorlogvoering (in die stryd om Samogitia)  en sy besit in Ruthenia verder uitgebrei.  Dit is nie duidelik of dit gepaard gegaan het met sy persoonlike afvalligheid nie.   Mindaugas het dus die basiese beginsels van die Middeleeuse Litause beleid vasgestel: verdediging teen die uitbreiding van die Duitse Orde uit die weste en noorde en verowering van Ruthenia in die suide en ooste. 
Mindaugas was die belangrikste stigter van die Litause staat. Hy stig 'n rukkie 'n Christelike koninkryk onder die pous eerder as die Heilige Romeinse Ryk, in 'n tyd toe die oorblywende heidense volke van Europa nie meer vreedsaam bekeer word nie, maar oorwin word. 
Traidenis, Teutoniese verowerings van Baltiese stamme Redigeer
Mindaugas is in 1263 vermoor deur Daumantas van Pskov en Treniota, 'n gebeurtenis wat groot onrus en burgeroorlog tot gevolg gehad het. Treniota, wat die bewind van die Litause gebiede oorgeneem het, het Tautvilas vermoor, maar homself in 1264 doodgemaak. Die bewind van Mindaugas se seun Vaišvilkas het gevolg. Hy was die eerste Litause hertog wat 'n Ortodokse Christen geword het en hom in Ruthenia gevestig het, met 'n patroon wat deur baie ander gevolg moes word.  Vaišvilkas is in 1267 dood. 'N Magstryd tussen Shvarn en Traidenis het daartoe gelei dat dit 'n oorwinning vir laasgenoemde tot gevolg gehad het. Die bewind van Traidenis (1269–1282) was die langste en stabielste gedurende die onrusperiode. Tradenis het alle Litause lande herenig, herhaaldelik met sukses toegeslaan op Ruthenia en Pole, die Teutoniese ridders in Pruise en in Livonia verslaan in die Slag van Aizkraukle in 1279. Hy het ook die heerser van Yotvingia, Semigalia en Oos -Pruise geword. Vriendskaplike betrekkinge met Pole het gevolg, en in 1279 trou Tradenis se dogter Gaudemunda uit Litaue met Bolesław II van Masovia, 'n Piast -hertog.  
Heidense Litaue was 'n teiken vir noordelike Christelike kruistogte van die Teutoniese ridders en die Livoniese orde.  In 1241, 1259 en 1275 is Litaue ook verwoes deur aanvalle van die Golden Horde, wat vroeër (1237–1240) Kievan Rus 'verswak het.  Na die dood van Traidenis het die Duitse Ridders hul verowerings van Wes -Baltiese stamme afgehandel, en kon hulle konsentreer op Litaue,  veral op Samogitia, om die twee takke van die Orde te verbind.  'n Besondere geleentheid word in 1274 geopen na die afsluiting van die Groot Pruisiese rebellie en die verowering van die Ou Pruisiese stam. Die Teutoniese ridders het daarna ander Baltiese stamme verower: die Nadruvians en Skalvians in 1274–1277 en die Yotvingians in 1283. Die Livonian Order voltooi sy verowering van Semigalia, die laaste Baltiese bondgenoot van Litaue, in 1291. 
Vytenis, die groot uitbreiding van Litaue onder Gediminas Edit
Die familie van Gediminas, wie se lede op die punt was om die groot inheemse dinastie van Litaue te vorm,  het die heerskappy van die Groothertogdom in 1285 onder Butigeidis oorgeneem. Vytenis (r. 1295–1315) en Gediminas (r. 1315–1341), na wie die Gediminid -dinastie vernoem is, moes voortdurende aanvalle en invalle van die Teutoniese bevele hanteer wat duur was om af te weer. Vytenis het teen 1298 effektief teen hulle geveg en kon op ongeveer dieselfde tyd Litaue met die Duitse burgers van Riga verbind. Die Pruisiese ridders het op hul beurt 'n opstand in Samogitië teen die Litause heerser in 1299–1300 veroorsaak, gevolg deur twintig invalle daar in 1300-15.  Gediminas het ook teen die Teutoniese ridders geveg, en het daarnaas skerp diplomatieke optrede gemaak deur in 1322–23 met die regering van Riga saam te werk en voordeel te trek uit die konflik tussen die ridders en aartsbiskop Friedrich von Pernstein van Riga. 
Gediminas het Litaue se internasionale verbintenisse uitgebrei deur korrespondensie te voer met pous Johannes XXII sowel as met heersers en ander magsentrums in Wes -Europa, en hy het Duitse koloniste genooi om hulle in Litaue te vestig.  In reaksie op Gediminas se klagtes oor die aggressie van die Teutoniese Orde, het die pous die ridders gedwing om 'n vrede van vier jaar met Litaue in 1324–1327 te onderhou.  Geleenthede vir die kerstening van Litaue is deur die pous se erfenisse ondersoek, maar dit het geen sukses behaal nie.  Vanaf die tyd van Mindaugas het die land se heersers gepoog om die kulturele isolasie van Litaue te verbreek, by die Westerse Christendom aan te sluit en sodoende teen die Ridders beskerm te word, maar die Ridders en ander belange kon die proses blokkeer.  In die 14de eeu is Gediminas se pogings om gedoop te word (1323–1324) en die Katolieke Christendom in sy land te vestig, deur die Samogitiërs en Gediminas se Ortodokse hofdienaars in die wiele gery.  In 1325 trou Casimir, die seun van die Poolse koning Władysław I, met Gediminas se dogter Aldona, wat koningin van Pole word toe Casimir in 1333 die Poolse troon bestyg. Die huwelik bevestig die aansien van die Litause staat onder Gediminas, en 'n Verdedigende alliansie met Pole is dieselfde jaar gesluit. Die jaarlikse invalle van die Ridders word in 1328–1340 hervat, waarop die Litouwers met aanvalle in Pruise en Letland gereageer het.  
Die bewind van groothertog Gediminas was die eerste tydperk in die Litause geskiedenis waarin die land as 'n groot moondheid erken word, hoofsaaklik as gevolg van die omvang van sy territoriale uitbreiding na Ruthenia.   Litaue was uniek in Europa as 'n heidense "koninkryk" en 'n vinnig groeiende militêre mag wat tussen die wêrelde van die Bisantynse en Latynse Christendom opgeskort is. Om die uiters duur verdediging teen die Teutonic Knights te kan bekostig, moes dit na die ooste uitbrei. Gediminas het die oostelike uitbreiding van Litaue bereik deur die Mongole uit te daag, wat vanaf die 1230's 'n Mongoolse inval in Rus geborg het. Die ineenstorting van die politieke struktuur van Kiëf -Roes het 'n gedeeltelike streeksmagvakuum veroorsaak wat Litaue kon uitbuit.  Deur bondgenootskappe en verowering, in mededinging met die Prinsdom Moskou,  het die Litouwers uiteindelik beheer gekry oor die uitgestrekte dele van die westelike en suidelike gedeeltes van die voormalige Kievan Rus '.   Gediminas se verowerings sluit die westelike Smolensk -streek, die suide van Polesië en (tydelik) Kiev in, wat omstreeks 1330 deur Gediminas se broer Fiodor beheer is.  Die Litaue-beheerde gebied van Ruthenia het gegroei tot die grootste deel van die moderne Wit-Rusland en Oekraïne (die Dnieperrivierbekken) en bestaan ​​uit 'n massiewe staat wat strek van die Baltiese See tot by die Swart See in die 14de en 15de eeu.  
In die 14de eeu het baie Litause vorste wat geïnstalleer is om die Ruthenia -lande te regeer, die Oos -Christendom aanvaar en Rutheniese gebruik en name aangeneem om 'n beroep op die kultuur van hul onderdane te vind. Op hierdie manier is integrasie in die Litause staatstruktuur bewerkstellig sonder om die plaaslike lewenswyse te versteur.  Die Rutheniese gebiede wat verkry is, was aansienlik groter, digter bevolk en meer hoog ontwikkel in terme van kerklike organisasie en geletterdheid as die gebiede van die kern -Litaue. Die Litause staat kon dus funksioneer as gevolg van die bydraes van die Rutheniese kultuurverteenwoordigers.  Historiese gebiede van die voormalige Ruthenian hertogdomme is bewaar onder die Litause heerskappy, en hoe verder hulle van Vilnius was, hoe meer outonoom was die plekke.  Litaus soldate en Rutheniërs het saam Ruthenian vestings verdedig en soms hulde gebring aan die Golden Horde vir sommige van die buitegebiede.  Rutheniaanse lande is moontlik gesamentlik deur Litouwen en die Golden Horde as woonhuise beheer tot die tyd van Vytautas, wat opgehou het om hulde te bring.  Die staat Gediminas bied 'n teenwicht teen die invloed van Moskou en geniet goeie betrekkinge met die Rutheniaanse owerhede Pskov, Veliky Novgorod en Tver. Direkte militêre konfrontasies met die Prinsdom Moskou onder Ivan I het omstreeks 1335 plaasgevind. 
Algirdas en Kęstutis Edit
Omstreeks 1318 trou Gediminas se oudste seun Algirdas met Maria van Vitebsk, die dogter van prins Yaroslav van Vitebsk, en vestig hom in Vitebsk om die vorstedom te regeer.  Van Gediminas se sewe seuns het vier heidens gebly en drie het hulle tot die Ortodokse Christendom bekeer.  Na sy dood het Gediminas sy domeine onder die sewe seuns verdeel, maar die benarde militêre situasie van Litaue, veral aan die Duitse grens, het die broers gedwing om die land bymekaar te hou.  Vanaf 1345 het Algirdas oorgeneem as die groothertog van Litaue. In die praktyk het hy slegs oor Litaus Ruthenia geheers, terwyl Litouwen self die domein was van sy ewe bekwame broer Kęstutis. Algirdas veg teen die Golden Horde Tatars en die Furstendom Moskou Kęstutis het die veeleisende stryd met die Teutoniese Orde op hom geneem. 
Die oorlog met die Teutoniese Orde duur vanaf 1345 voort, en in 1348 verslaan die Ridders die Litouwers in die Slag van Strėva. Kęstutis het koning Casimir van Pole versoek om met die pous te bemiddel in die hoop om Litaue tot die Christendom te omskep, maar die resultaat was negatief, en Pole het in 1349 uit Litaue die Halych -gebied en 'n paar Rutheniaanse lande verder noord geneem. Die situasie van Litaue verbeter vanaf 1350, toe Algirdas 'n alliansie met die Prinsdom Tver sluit. Halych word afgestaan ​​deur Litaue, wat in 1352 vrede met Pole gebring het. Deur die alliansies beveilig, het Algirdas en Kęstutis begin met die implementering van beleid om die gebiede van Litaue verder uit te brei. 
Bryansk is in 1359 geneem, en in 1362 verower Algirdas Kiev nadat hy die Mongole verslaan het in die Slag van Blue Waters.    Volhynia, Podolia en Oekraïne aan die linkerkant is ook opgeneem. Kęstutis het heldhaftig geveg vir die voortbestaan ​​van etniese Litouwers deur te probeer om ongeveer dertig aanvalle deur die Teutoniese ridders en hul Europese gasvegters af te weer.  Kęstutis val ook verskeie kere op die Teutoniese besittings in Pruise, maar die Ridders neem Kaunas in 1362 in beslag.  Die geskil met Pole hernu hom en word besleg deur die vrede van 1366, toe Litaue 'n deel van Volhynia prysgegee het, insluitend Volodymyr. 'N Vrede met die Livonian Knights is ook bereik in 1367. In 1368, 1370 en 1372 val Algirdas die Groothertogdom Moskou binne en telkens Moskou self nader. 'N' Ewige 'vrede (die Verdrag van Lyubutsk) is gesluit na die laaste poging, en dit was baie nodig deur Litaue vanweë sy betrokkenheid by swaar gevegte met die Ridders in 1373–1377. 
Die twee broers en Gediminas se ander nageslag het baie ambisieuse seuns met 'n geërfde gebied agtergelaat. Hulle wedywering het die land verswak in die lig van die Teutoniese uitbreiding en die nuut -assertiewe Groothertogdom Moskou, wat opgewek is deur die oorwinning van 1380 oor die Golden Horde in die Slag van Kulikovo en die bedoeling van die eenwording van alle Rus -lande onder sy bewind. 
Jogaila se konflik met Kęstutis, Vytautas Edit
Algirdas sterf in 1377, en sy seun Jogaila word groothart terwyl Kęstutis nog geleef het. Die Teutoniese druk was op sy hoogtepunt, en Jogaila was geneig om op te hou om Samogitia te verdedig om te konsentreer op die behoud van die Rutheniese ryk van Litaue. Die Ridders het die verskille tussen Jogaila en Kęstutis benut en in 1379 'n aparte wapenstilstand met die ouer hertog aangegaan. Kęstutis het gevoel dat hy nie meer sy neef kon ondersteun nie en in 1381, toe Jogaila se magte besig was om 'n opstand in Polotsk te blus, het hy Vilnius binnegegaan om Jogaila van die troon te verwyder. 'N Litause burgeroorlog het gevolg. Kęstutis se twee aanvalle op Teutoniese besittings in 1382 het die tradisie van sy vorige bedrywighede teruggebring, maar Jogaila het Vilnius teruggeneem tydens die afwesigheid van sy oom. Kęstutis is gevange geneem en is in Jogaila se aanhouding dood. Kęstutis se seun Vytautas het ontsnap.   
Jogaila stem in met die Orde in 1382 tot die Verdrag van Dubysa, 'n aanduiding van sy swakheid. 'N Wapenstilstand van vier jaar het Jogaila se bekering tot Katolisisme bepaal en die afstigting van die helfte van Samogitia aan die Duitse Ridders. Vytautas het na Pruise gegaan om die ondersteuning van die ridders te soek vir sy aansprake, waaronder die hertogdom Trakai, wat hy van sy vader geërf het. Die weiering van Jogaila om aan die eise van sy neef en die ridders te voldoen, het gelei tot hul gesamentlike inval in Litaue in 1383. Vytautas het egter nie daarin geslaag om die hele hertogdom te bewerkstellig nie, en het kontak met die groothertog aangegaan. Nadat hy die gebiede Grodno, Podlasie en Brest van hom ontvang het, het Vytautas in 1384 van kant verander en die grensvestings vernietig wat die Orde aan hom toevertrou het. In 1384 het die twee Litause hertogte, wat saam opgetree het, 'n suksesvolle ekspedisie onderneem teen die lande wat deur die Orde beheer word. 
Teen daardie tyd het die Groothertogdom Litaue, ter wille van sy voortbestaan ​​op die lange duur, die prosesse begin wat gelei het tot die naderende aanvaarding van die Europese Christendom.  Die Teutoniese ridders was daarop gemik om 'n territoriale eenwording van hul Pruisiese en Livoonse takke te bewerkstellig deur Samogitië en die hele Litaue te verower, na die vroeëre ondergeskiktheid van die Pruisiese en Letse stamme. Om die naburige Baltiese en Slawiese mense te oorheers en uit te brei tot 'n groot Baltiese mag, het die Ridders Duitse en ander vrywillige vegters gebruik. Hulle het gedurende die tydperk 1345–1382 96 aanslae in Litaue ontketen, waarteen die Litouwers slegs met 42 eie aanvalle kon reageer. Litouwen se Rutheniaanse ryk in die ooste word ook bedreig deur die eenwording van die ambisies van Rus in Moskou en die sentrifugale aktiwiteite wat die heersers van sommige van die meer verre provinsies uitgevoer het. 
13de - 14de eeu Litaus samelewing
Die Litause staat van die latere 14de eeu was hoofsaaklik binasionaal, Litaus en Rutheniaans (in gebiede wat ooreenstem met die moderne Wit -Rusland en Oekraïne). Van die totale oppervlakte van 800 000 vierkante kilometer, bestaan ​​10% uit etniese Litaue, waarskynlik deur nie meer as 300 000 inwoners nie. Litaue was vir sy voortbestaan ​​afhanklik van die menslike en materiële hulpbronne van die Rutheniese lande. 
Die toenemend gedifferensieerde Litause samelewing is gelei deur vorste van die Gediminid- en Rurik -dinastieë en die afstammelinge van voormalige kunigas hoofmanne uit families soos die Giedraitis, Olshanski en Svirski. Onder hulle in rang was die gewone Litause adel (of bojare), in Litaue wat streng onderworpe was aan die vorste en gewoonlik op beskeie familieplase gewoon het, wat elk deur 'n paar feodale onderdane of, meer dikwels, slawewerkers versorg was as die boyar dit kon bekostig . Vir hul militêre en administratiewe dienste is Litause bojaars vergoed deur vrystellings van openbare bydraes, betalings en Rutheniaanse grondtoelaes. Die meerderheid van die gewone landelike werkers was vry. Hulle was verplig om kunsvlyt en talle bydraes en dienste te lewer om nie hierdie tipe skuld te betaal nie (of vir ander oortredings), en kan tot slawerny gedwing word.  
Die Rutheniese vorste was Ortodoks, en baie Litausse vorste het ook tot Ortodoksie bekeer, selfs sommige wat in die regte Litaue gewoon het, of ten minste hul vrouens. Die metselwerk Rutheniaanse kerke en kloosters huisves geleerde monnike, hul geskrifte (insluitend evangelievertalings soos die Ostromir -evangelies) en versamelings godsdienstige kuns. 'N Rutheniaanse kwartaal wat deur die Ortodokse onderdane van Litaue bevolk is, en die kerk bevat, bestaan ​​sedert die 14de eeu in Vilnius. Die kansel van die groothertogte in Vilnius is beman deur Ortodokse kerkmanne, wat opgelei is in die Kerkslawiese taal, Chancery Slavonic ontwikkel het, 'n Rutheniese geskrewe taal wat nuttig is vir amptelike rekordhouding. Die belangrikste dokumente van die Groothertogdom, die Litause Metrica, die Litause kronieke en die statute van Litaue, is almal in daardie taal geskryf. 
Duitse, Joodse en Armeense setlaars is genooi om in Litaue te woon, terwyl die laaste twee groepe hul eie denominasie gemeenskappe direk onder die regerende hertogte gestig het. Die Tatare en die Krim -Karaïete is as soldate vir die hertog se persoonlike wag toevertrou. 
Dorpe het in 'n baie mindere mate ontwikkel as in die nabygeleë Pruise of Livonia. Buite Ruthenia was die enigste stede Vilnius (Gediminas se hoofstad vanaf 1323), die ou hoofstad van Trakai en Kaunas.    Kernavė en Kreva was die ander ou politieke sentrums.  Vilnius was in die 14de eeu 'n belangrike sosiale, kulturele en handelsentrum. Dit het ekonomies Sentraal- en Oos -Europa met die Baltiese gebied verbind. Vilnius -handelaars geniet voorregte wat hulle in staat gestel het om handel te dryf oor die meeste gebiede van die Litause staat. Van die verbygaande Rutheniaanse, Poolse en Duitse handelaars (baie van Riga), het baie hulle in Vilnius gevestig en 'n paar het messelhuise gebou. Die stad is beheer deur 'n goewerneur deur die groothertog, en sy vestingstelsel bevat drie kastele. Buitelandse geldeenhede en Litause geldeenhede (uit die 13de eeu) is wyd gebruik.  
Die Litause staat het 'n patrimoniale magstruktuur gehandhaaf. Gediminid -heerskappy was oorerflik, maar die heerser sou die seun kies wat hy die beste beskou het as sy opvolger. Rade het bestaan, maar kon net die hertog adviseer. Die groot staat is verdeel in 'n hiërargie van territoriale eenhede wat bestuur word deur aangewese amptenare wat ook in geregtelike en militêre aangeleenthede bemagtig is. 
Die Litouwers het in 'n aantal Aukštaitian en Samogitian (Wes-Baltiese) dialekte gepraat. Maar die stam eienaardighede het verdwyn en die toenemende gebruik van die naam Lietuva was 'n bewys van die ontwikkelende Litause gevoel van afsonderlike identiteit. Die vormende Litause feodale stelsel het baie aspekte van die vroeëre samelewingsorganisasie bewaar, soos die familie -stamstruktuur, vryboere en slawerny. Die land behoort nou aan die heerser en die adel. Patrone wat hoofsaaklik uit Ruthenia ingevoer is, is gebruik vir die organisasie van die staat en sy magstruktuur. 
Na die vestiging van die Westerse Christendom aan die einde van die 14de eeu, het die voorkoms van heidense begrawe -seremonies aansienlik afgeneem. 
Dinastiese vereniging met Pole, kerstening van die staat Edit
Jogaila se Katolieke bekering en heerskappy Redigeer
Namate die mag van die Litause krygsheerhertogte na die suide en ooste uitgebrei het, het die bewoonde Oos -Slawiese Rutheniërs invloed op die Litause heersersklas uitgeoefen.  Hulle het die Kerkslawiese liturgie van die Oosters-Ortodokse Christelike godsdiens saamgebring, 'n geskrewe taal (Chancery Slavonic) wat 'n paar eeue lank ontwikkel is om in die Litause hof se dokumentasie-behoeftes en 'n stelsel van wette te voorsien. Op hierdie manier het Ruthenians Vilnius omskep in 'n belangrike sentrum van Kiëf -Rus se beskawing.  Teen die tyd dat Jogaila die katolisisme in 1385 aan die Unie van Krewo aanvaar het, was baie instellings in sy koninkryk en lede van sy familie reeds in 'n groot mate geassimileer in die Ortodokse Christendom en het dit Russified geword (deels as gevolg van die doelbewuste beleid van die Gediminid -regeerhuis).  
Katolieke invloed en kontakte, insluitend dié wat afkomstig is van Duitse setlaars, handelaars en sendelinge uit Riga,  neem al 'n geruime tyd toe in die noordwestelike deel van die ryk, bekend as Litaue. Die Franciskaanse en Dominikaanse broedersorde het in die tyd van Gediminas in Vilnius bestaan. Kęstutis in 1349 en Algirdas in 1358 onderhandel oor die kerstening met die pous, die Heilige Romeinse Ryk en die Poolse koning. Die kerstening van Litaue het dus beide Katolieke en Ortodokse aspekte behels. Bekering deur geweld soos deur die Teutoniese ridders beoefen, was eintlik 'n belemmering wat die vordering van die Westerse Christendom in die groothertogdom vertraag het. 
Jogaila, 'n groot hertog sedert 1377, was self nog steeds 'n heiden aan die begin van sy bewind. Hy het ingestem om 'n Katoliek te word toe hy die Poolse kroon aangebied het en vir die vrou die kind (13 jaar oud) gekroon as koning (nie koningin nie) Jadwiga deur vooraanstaande Poolse adellikes, wat gretig was om voordeel te trek uit die uitbreiding van Litaue.  In die nabye toekoms het Pole Litaue 'n waardevolle bondgenoot gegee teen toenemende bedreigings van die Duitse Ridders en die Groothertogdom Moskou. Litaue, waarin Rutheniërs verskeie kere meer as etniese Litouwers was, kon 'n bondgenoot wees met óf die Groothertogdom Moskou óf Pole. 'N Russiese ooreenkoms is ook in 1383–1384 met Dmitry Donskoy beding, maar Moskou was te ver om te kan help met die probleme wat die Teutoniese bevele meebring, en was 'n probleem as 'n sentrum wat meeding om die lojaliteit van die Ortodokse Litaus Ruthenians.  
Jogaila is gedoop, gegee die doopnaam Władysław, trou met koningin Jadwiga en word in Februarie 1386 as koning van Pole gekroon.  
Die doop en bekroning van Jogaila is gevolg deur die laaste en amptelike kerstening van Litaue.  In die herfs van 1386 keer die koning terug na Litaue en die volgende lente en somer neem deel aan massa -bekerings- en doopseremonies vir die algemene bevolking.  Die oprigting van 'n bisdom in Vilnius in 1387 het gepaard gegaan met Jogaila se buitengewone vrygewige skenking van grond en kleinboere aan die Kerk en vrystelling van staatsverpligtinge en beheer. Dit het die Litause kerk onmiddellik omskep in die magtigste instelling in die land (en toekomstige groothertogte het nog meer rykdom daaraan toegedien). Litause bojare wat die doop aanvaar het, is beloon met 'n meer beperkte voorreg om hul wetlike regte te verbeter.   Die inwoners van Vilnius het selfbestuur gekry. Die kerk het sy beskawingsmissie van geletterdheid en opvoeding voortgesit, en die landgoedere van die koninkryk het met hul eie afsonderlike identiteite ontstaan. 
Jogaila se bevele vir sy hof en volgelinge om hulle tot Katolisisme te bekeer, was bedoel om die Teutoniese Ridders die regverdiging te ontneem vir hul praktyk van gedwonge bekering deur militêre aanslae. In 1403 het die pous die Orde verbied om oorlog te voer teen Litaue, en die bedreiging daarvan vir Litaue se bestaan ​​(wat twee eeue lank bestaan ​​het) is inderdaad geneutraliseer. Op kort termyn het Jogaila Poolse ondersteuning nodig gehad in sy stryd met sy neef Vytautas.  
Litaue op sy hoogtepunt onder Vytautas Edit
Die Litause burgeroorlog van 1389–1392 het die Teutoniese ridders, die Pole en die mededingende faksies getrou aan Jogaila en Vytautas in Litaue betrek. Te midde van genadelose oorlogvoering is die groothertogdom verwoes en met ineenstorting gedreig. Jogaila het besluit dat die uitweg was om reg te stel en erkenning te gee aan die regte van Vytautas, wie se oorspronklike doel, wat nou grotendeels bereik is, was om die lande wat hy as sy erfenis beskou het, te herstel. Na onderhandelinge het Vytautas uiteindelik veel meer verdien as dat hy vanaf 1392 feitlik die heerser van Litaue geword het, 'n selfstyl "hertog van Litaue", onder 'n kompromie met Jogaila, bekend as die Ostrów-ooreenkoms. Tegnies was hy bloot Jogaila se regent met uitgebreide gesag. Jogaila het besef dat samewerking met sy bekwame neef verkiesliker was as om te probeer om Litaue regstreeks vanuit Krakau te regeer (en te verdedig).  
Vytautas was gefrustreerd deur Jogaila se Poolse reëlings en het die vooruitsig van Litaue se ondergeskiktheid aan Pole verwerp.  Onder Vytautas het 'n aansienlike sentralisering van die staat plaasgevind, en die Katolisiseerde Litause adel het toenemend prominent geword in die staatspolitiek.  Die sentraliseringspogings het in 1393–1395 begin, toe Vytautas hul provinsies van verskeie magtige streekshertogte in Ruthenia bewillig het.  Verskeie invalle van Litaue deur die Teutoniese ridders het tussen 1392 en 1394 plaasgevind, maar dit is met behulp van Poolse magte afgeweer. Daarna het die ridders hul doel om die regte verowering van Litaue te verlaat, laat vaar en konsentreer op die onderwerping en behoud van Samogitië. In 1395 het Wenceslaus IV van Bohemen, die formele meerdere van die Orde, die Ridders verbied om op Litaue in te val. 
In 1395 verower Vytautas Smolensk, en in 1397 voer hy 'n seëvierende ekspedisie teen 'n tak van die Golden Horde. Nou voel hy dat hy onafhanklikheid van Pole kan bekostig en weier in 1398 om hulde te bring aan koningin Jadwiga. Op soek na vryheid om sy interne en Rutheniese doelwitte na te streef, moes Vytautas aan die Teutoniese Orde 'n groot deel van Samogitia toeken in die Verdrag van Salynas van 1398. Die verowering van Samogitia deur die Teutoniese Orde het sy militêre posisie sowel as die van die gepaardgaande verbeter. Livonian Brothers of the Sword.Vytautas het gou pogings aangewend om die gebied weer in te neem, 'n onderneming waarvoor die hulp van die Poolse koning nodig was.  
Tydens Vytautas se bewind bereik Litaue die hoogtepunt van sy territoriale uitbreiding, maar sy ambisieuse planne om die hele Ruthenia te onderwerp, is in die wiele gery deur sy rampspoedige nederlaag in 1399 tydens die Slag van die Vorskla -rivier, wat deur die Golden Horde toegedien is. Vytautas het oorleef deur met 'n klein eenheid van die slagveld te vlug en besef die noodsaaklikheid van 'n permanente alliansie met Pole.  
Die oorspronklike Unie van Krewo van 1385 is by verskeie geleenthede hernu en herdefinieer, maar telkens met weinig duidelikheid as gevolg van die mededingende Poolse en Litause belange. In die 'vakbonde' van Vilnius (1401), Horodło (1413), Grodno (1432) en Vilnius (1499) is ooreengekom dat daar nuwe reëlings is.  In die Unie van Vilnius verleen Jogaila Vytautas lewenslange heerskappy oor die groot hertogdom. In ruil daarvoor het Jogaila sy formele oppergesag behou, en Vytautas het belowe om 'getrou by die Kroon en die Koning te staan'. Oorlogvoering met die Orde hervat. In 1403 het pous Boniface IX die Ridders verbied om Litaue aan te val, maar in dieselfde jaar moes Litaue toestem tot die Vrede van Raciąż, wat dieselfde voorwaardes as in die Verdrag van Salynas vereis het. 
Vytautas, veilig in die weste, het sy aandag weer na die ooste gerig. Die veldtogte tussen 1401 en 1408 was Smolensk, Pskov, Moskou en Veliky Novgorod. Smolensk is behou, Pskov en Veliki Novgorod het as Litause afhanklikes beland, en 'n blywende territoriale verdeeldheid tussen die Groothertogdom en Moskou is in 1408 ooreengekom in die verdrag Ugra, waar 'n groot geveg nie kon plaasvind nie.  
Die beslissende oorlog met die Duitse Ridders (die Groot Oorlog) is in 1409 voorafgegaan met 'n Samogitiese opstand wat deur Vytautas ondersteun is. Uiteindelik kon die Litous-Poolse alliansie die Ridders in die Slag van Grunwald op 15 Julie 1410 verslaan, maar die geallieerde leërs het Marienburg, die vestinghoofstad van die Ridders, nie ingeneem nie. Nietemin het die ongekende totale oorwinning op die slagveld teen die Ridders die bedreiging permanent verwyder wat hulle eeue lank vir Litaue se bestaan ​​ingehou het. Die Thorn Peace (1411) het Litoue in staat gestel om Samogotië te herstel, maar slegs tot die dood van Jogaila en Vytautas, en die Ridders 'n groot geldelike vergoeding moes betaal.   
Die Unie van Horodło (1413) het Litaue weer in Pole opgeneem, maar slegs as 'n formaliteit. In praktiese terme het Litaue 'n gelyke vennoot geword met Pole, omdat elke land verplig was om sy toekomstige heerser slegs met die toestemming van die ander te kies, en die Unie is verklaar om selfs onder 'n nuwe dinastie voort te gaan. Katolieke Litause boyars sou dieselfde voorregte as Poolse adellike geniet (szlachta). 47 top Litause geslagte is met 47 Poolse adellike gesinne saamgespan om 'n toekomstige broederskap te begin en die verwagte volle eenheid te vergemaklik. Twee administratiewe afdelings (Vilnius en Trakai) is in Litaue gestig, volgens die bestaande Poolse modelle.  
Vytautas het godsdienstige verdraagsaamheid beoefen en sy grootse planne bevat ook pogings om die Oosters -Ortodokse Kerk te beïnvloed, wat hy as 'n instrument wou gebruik om Moskou en ander dele van Ruthenia te beheer. In 1416 verhef hy Gregory Tsamblak tot sy gekose Ortodokse patriarg vir die hele Ruthenia (die gevestigde Ortodokse Metropolitaanse biskop het tot aan die einde van die 18de eeu in Vilnius gebly).   Hierdie pogings was ook bedoel om die doelwit van globale eenwording van die Oosterse en Westerse kerke te dien. Tsamblak het in 1418 'n Ortodokse afvaardiging na die Konstanzraad gelei.  Die Ortodokse sinode sou Tsamblak egter nie erken nie.  Die groothertog het ook nuwe Katolieke bisdom in Samogitia (1417)  en in Litaus Ruthenia (Lutsk en Kiev) gestig. 
Die Gollub -oorlog met die Teutoniese ridders het gevolg en in 1422, in die Verdrag van Melno, het die groothertogdom Samogitia permanent herwin, wat sy betrokkenheid by die oorloë met die Orde beëindig het.  Vytautas se veranderende beleid en onwilligheid om die Orde na te streef, het die voortbestaan ​​van Duitse Oos -Pruise vir eeue lank moontlik gemaak.  Samogitia was die laaste deel van Europa wat gekersten is (vanaf 1413).   Later is verskillende Buitelandse beleid vervolg deur Litaue en Pole, vergesel van konflikte oor Podolia en Volhynia, die gebiede van die groothertogdom in die suidooste. 
Vytautas se grootste suksesse en erkenning het plaasgevind aan die einde van sy lewe, toe die Krim -Khanaat en die Wolgatatare onder sy invloed gekom het. Prins Vasily I van Moskou sterf in 1425, en Vytautas administreer daarna die Groothertogdom Moskou saam met sy dogter, Vasily se weduwee Sophia uit Litaue. In 1426–1428 toer Vytautas triomfantlik deur die oostelike dele van sy ryk en versamel groot huldeblyke van die plaaslike prinse.  Pskov en Veliki Novgorod is in 1426 en 1428 by die groothertogdom opgeneem.  By die kongres van Lutsk in 1429 het Vytautas met die Heilige Romeinse keiser Sigismund en Jogaila die kwessie van sy bekroning as koning van Litaue onderhandel. Die ambisie was amper in vervulling, maar uiteindelik is dit in die wiele gery deur intriges op die laaste oomblik en die dood van Vytautas. Die kultus en legende van Vytautas het gedurende sy latere jare ontstaan ​​en het tot vandag toe voortgeduur. 
Ontwikkelinge in Litaue rondom die eerste helfte van die 15de eeu Edit
Die dinastiese band met Pole het gelei tot godsdienstige, politieke en kulturele bande en toenemende Westerse invloed onder die inheemse Litause adel, en in mindere mate onder die Rutheniese bojaars uit die Ooste, Litause onderdane.  Katolieke het voorkeurbehandeling en toegang tot kantore gekry vanweë die beleid van Vytautas, wat amptelik in 1413 by die Unie van Horodło uitgespreek is, en nog meer van sy opvolgers, wat daarop gemik was om die heerskappy van die Katolieke Litause elite oor die Ruthenia te bevestig gebiede.  Sulke beleidsrigtings het die druk op die adel verhoog om hulle tot Katolisisme te bekeer. Etniese Litaue behels 10% van die gebied en 20% van die bevolking van die Groothertogdom. Van die Rutheniese provinsies was Volhynia die naaste geïntegreer met die regte Litaue. Takke van die Gediminid -familie sowel as ander Litause en Rutheniese magnate -stamme het uiteindelik daar gevestig. 
Gedurende die tydperk het 'n laag ryk skatryk eienaars ontstaan, ook belangrik as 'n militêre mag,  vergesel van die opkomende klas feodale dienaars wat aan hulle toegewys is.  Die Groothertogdom Litaue is vir eers grotendeels as 'n aparte staat met aparte instellings bewaar, maar pogings, wat hoofsaaklik uit Pole kom, is aangewend om die Poolse en Litause elite en stelsels nader aan mekaar te bring.   Vilnius en ander stede het die Duitse wetstelsel (Magdeburg -regte) gekry. Handwerk en handel het vinnig ontwikkel. Onder Vytautas het 'n netwerk van kanseliers funksioneer, eerste skole is gestig en annale geskryf. Deur die historiese geleenthede te benut, het die groot heerser Litaue geopen vir die invloed van die Europese kultuur en sy land geïntegreer met die Europese Westerse Christendom.  
Onder Jagiellonian heersers Edit
Die Jagielloniese dinastie gestig deur Jogaila (lid van een van die takke van die Gediminids) het tussen 1386 en 1572 deurlopend oor Pole en Litaue geheers.
Na die dood van Vytautas in 1430, het nog 'n burgeroorlog ontstaan, en Litaue is regeer deur mededingende opvolgers. Daarna het die Litause adel by twee geleenthede tegnies die unie tussen Pole en Litaue verbreek deur groothertogte eensydig uit die Jagielloniese dinastie te kies. In 1440 verhef die Litause grootherre Casimir, Jogaila se tweede seun, tot die heerskappy van die groothertogdom. Hierdie kwessie is opgelos deur die verkiesing van Casimir as koning deur die Pole in 1446. In 1492 word die kleinseun van Jogaila, John Albert, die koning van Pole, terwyl sy kleinseun Alexander die groot Hertog van Litaue word. In 1501 volg Alexander John op as koning van Pole, wat die probleem op dieselfde manier as voorheen opgelos het.  'n Blitsige verbintenis tussen die twee state was voordelig vir die Pole, Litauers en Rutheniërs, Katolieke en Ortodokse, sowel as die Jagielloniese heersers self, wie se oorerflike erfreg in Litaue feitlik hul verkiesing as konings gewaarborg het in ooreenstemming met die gebruike rondom die koninklike verkiesing in Pole. 
Op die Teutoniese front het Pole sy stryd voortgesit, wat in 1466 gelei het tot die Thorn Peace en die herstel van baie van die Piast -dinastie se territoriale verliese. 'N Sekulêre Hertogdom Pruise is in 1525 gestig. Die teenwoordigheid daarvan het 'n groot invloed op die toekoms van Litaue en Pole. 
Die Tataarse Krim -Khanaat herken die heerskappy van die Ottomaanse Ryk vanaf 1475. Op soek na slawe en buit het die Tatare groot dele van die groothertogdom Lita toegeval, Kiev in 1482 verbrand en Vilnius in 1505 genader. gebiede aan die kus van die Swart See in die 1480's en 1490's. Die laaste twee Jagiellon -konings was Sigismund I en Sigismund II Augustus, gedurende wie se bewind die intensiteit van Tatar -aanvalle verminder het weens die verskyning van die militêre kaste van Kosakke in die suidoostelike gebiede en die groeiende mag van die Groothertogdom Moskou. 
Litaue het 'n noue bondgenootskap met Pole nodig gehad toe die toenemend selfgeldende Groothertogdom Moskou aan die einde van die 15de eeu 'n paar van die Litousse Rus se owerhede bedreig het met die doel om die voorheen Ortodokse regeerde lande te "herstel". In 1492 ontketen Ivan III van Rusland wat 'n reeks Muscovite - Lithuanian Wars en Livonian Wars was. 
In 1492 loop die grens van Litaue se los beheerde oostelike Rutheniese gebied minder as honderd kilometer van Moskou af. Maar as gevolg van die oorlogvoering is 'n derde van die grootgebied van die groothertogdom in 1503 aan die Russiese staat afgestaan. Dan was die verlies van Smolensk in Julie 1514 besonder rampspoedig, alhoewel dit gevolg is deur die suksesvolle Slag van Orsha in September , aangesien die Poolse belange teësinnig die noodsaaklikheid van hul eie betrokkenheid by Litaue se verdediging erken het. Die vrede van 1537 verlaat Gomel as die oostelike rand van die hertogdom. 
In die noorde het die Livonian War plaasgevind oor die strategies en ekonomies belangrike gebied van Livonia, die tradisionele gebied van die Livonian Order. Die Livoniese Konfederasie het in 1557 'n alliansie aangegaan met die Pools-Litause kant met die Verdrag van Pozvol. Verlang deur sowel Litaue as Pole, is Livonia deur Sigismund II in die Poolse kroon opgeneem. Hierdie ontwikkelings het veroorsaak dat Ivan die Verskriklike van Rusland begin in 1558, en later op Litaue, aanvalle in Livonia begin het. Die vesting van die groothertogdom Polotsk val in 1563. Dit is gevolg deur 'n Litause oorwinning tydens die Slag van Ula in 1564, maar nie 'n herstel van Polotsk nie. Russiese, Sweedse en Pools-Litause beroepe het Livonia onderverdeel. 
Na meer geïntegreerde vakbond Redigeer
Die Poolse heersende establishment het sedert die Unie van Krewo ten doel gehad om die Groothertogdom Litaue in Pole in te neem.  Die Litouwers kon hierdie bedreiging in die 14de en 15de eeu afweer, maar die dinamika van mag het in die 16de eeu verander. In 1508 het die Poolse Sejm vir die eerste keer geld vir die verdediging van Litaue teen Muscovy gestem, en 'n weermag is opgerig. Die eksekusionistiese beweging van die Poolse adel het gevra dat die Groothertogdom ten volle opgeneem word vanweë die toenemende vertroue in die steun van die Poolse Kroon teen die ingryping van Moskou. Hierdie probleem het net skerper geword tydens die bewind van Sigismund II Augustus, die laaste Jagielloniese koning en groothertog van Litaue, wat geen erfgenaam gehad het wat die persoonlike unie tussen Pole en Litaue sou erf en voortgaan nie. Die behoud van die Pools-Litause magsooreenkoms het blykbaar van die monarg vereis dat hy gedurende sy leeftyd 'n beslissende oplossing moes dwing. Die weerstand teen 'n nouer en meer permanente vakbond was afkomstig van die heersende gesinne van Litaue, wat steeds meer in kulturele terme gepoloniseer is, maar geheg is aan die Litause erfenis en hul heerskappy.  
Tog het wetlike evolusie die afgelope tyd in Litaue plaasgevind. In die Privilege van Vilnius van 1563 herstel Sigismund volle politieke regte aan die Ortodokse bojars van die Groothertogdom, wat tot op daardie tydstip deur Vytautas en sy opvolgers beperk was, en alle lede van die adel was van toe af amptelik gelyk. Verkiesingshowe is in 1565–66 ingestel, en die Tweede Litause statuut van 1566 het 'n hiërargie van plaaslike kantore geskep volgens die Poolse stelsel. Die Litause wetgewende vergadering het dieselfde formele magte as die Poolse Sejm aangeneem.  
Die Poolse Sejm van Januarie 1569, wat in Lublin beraadslaag het, is deur die Litause here op Sigismund se aandrang bygewoon. Die meeste het die stad op 1 Maart verlaat, ontevrede met die voorstelle van die Pole om regte te vestig om eiendom in Litaue en ander kwessies te bekom. Sigismund het gereageer deur die inlywing van die groothertogdom se Volhynia en Podlasie -woiwodeships in die Poolse kroon aan te kondig. Binnekort is ook die groot Kiev -woiwodskap en die Bratslav -woiwodskap geannekseer. Ruthenian boyars in die voormalige suidoostelike Groothertogdom het meestal die territoriale oordragte goedgekeur, aangesien dit beteken het dat hulle lede van die bevoorregte Poolse adel sou word. Maar die koning het ook baie hardnekkige afgevaardigdes onder druk gebring om ooreen te kom oor kompromieë wat vir die Litause kant belangrik is. Die armdraai, gekombineer met wedersydse waarborge vir die Litouwse adellike regte, het gelei tot die 'vrywillige' verloop van die Unie van Lublin op 1 Julie. behoue ​​bly. Baie in die Litause establishment het dit as aanstootlik gevind, maar uiteindelik was hulle verstandig om daaraan te voldoen. Sigismund het voorlopig daarin geslaag om die Pools-Litause staat as grootmoondheid te behou. Hervormings wat nodig is om die sukses en voortbestaan ​​op die lang termyn te beskerm, is nie onderneem nie.  
Litaus Renaissance Edit
Van die 16de tot die middel van die 17de eeu het kultuur, kuns en opvoeding floreer in Litaue, aangevuur deur die Renaissance en die Protestantse Hervorming. Die Lutherse idees van die Reformasie het teen die 1520's die Livoniese Konfederasie binnegekom, en Lutheranisme het gou die heersende godsdiens in die stedelike gebiede van die streek geword, terwyl Litaue Katoliek gebly het.  
'N Invloedryke boekhandelaar was die humanis en bibliofiel Francysk Skaryna (c. 1485-1540), die stigter van Wit -Russiese briewe. Hy het in sy geboorteland Ruthenian (Chancery Slavonic) taal geskryf, , soos tipies vir letterkundiges in die vroeëre fase van die Renaissance in die Groothertogdom Litaue. Na die middel van die 16de eeu het Pools oorheers in literêre produksies.  Baie opgevoede Litaue het teruggekeer uit studies in die buiteland om die aktiewe kulturele lewe te help bou wat die 16de-eeuse Litaue onderskei het, soms na verwys as Litaus Renaissance (wat nie verwar moet word met die Litause nasionale herlewing in die 19de eeu nie).
Op hierdie tydstip is Italiaanse argitektuur in Litause stede ingevoer, en Litause literatuur wat in Latyn geskryf is, het floreer. Ook op hierdie tydstip het die eerste gedrukte tekste in die Litaus verskyn, en die vorming van geskrewe Litaus begin. Die proses is gelei deur die Litause geleerdes Abraomas Kulvietis, Stanislovas Rapalionis, Martynas Mažvydas en Mikalojus Daukša.
Stigting van 'n nuwe vakbond met Poland Edit
Met die unie van Lublin van 1569, vorm Pole en Litaue 'n nuwe staat waarna verwys word as die Republiek van beide nasies, maar algemeen bekend as Pole-Litaue of die Pools-Litause Gemenebes. Die Gemenebest, wat amptelik bestaan ​​het uit die Kroon van die Koninkryk Pole en die Groothertogdom Litaue, is saam met adelverkose konings deur die Poolse en Litause adel regeer. Die Unie is ontwerp om 'n gemeenskaplike buitelandse beleid, gebruike en valuta te hê. Afsonderlike Poolse en Litause leërs is behou, maar parallelle ministeriële en sentrale kantore is gevestig volgens 'n praktyk wat deur die Kroon ontwikkel is.  Die Litause tribunaal, 'n hooggeregshof vir die sake van die adel, is in 1581 gestig. 
Die Litause taal het in die tweede helfte van die 15de eeu in die kringe van die groothertoglike hof onbruik geraak ten gunste van Pools.  'n Eeu later is Pools algemeen gebruik, selfs deur die gewone Litause adel.  Na die Unie van Lublin het polonisering toenemend alle aspekte van die Litause openbare lewe geraak, maar dit het meer as 'n eeu geduur voordat die proses voltooi was. Die statute van Litaue van 1588 is nog in die Ruthenian Chancery Slawiese taal geskryf, net soos vroeëre wettige kodifikasies was.  Vanaf ongeveer 1700 is Pools in die amptelike dokumente van die Groothertogdom gebruik as 'n plaasvervanger vir Rutheniaanse en Latynse gebruik.   Die Litause adel het taalkundig en kultureel gepoloniseer geraak, met behoud van 'n gevoel van Litause identiteit.  Die integrasieproses van die adel van die Statebond word nie beskou as polonisering in die sin van moderne nasionaliteit nie, maar eerder as deelname aan die kultuur-ideologiese stroom van Sarmatisme, wat verkeerdelik ook 'n gemeenskaplike (Sarmatiese) afkoms van alle lede van die edele klas.  Die Litause taal het dit egter oorleef, ondanks die inbreukmakings van die Rutheniaanse, Poolse, Russiese, Wit -Russiese en Duitse taal, as 'n boeretaal, en vanaf 1547 in geskrewe godsdienstige gebruik. 
Wes -Litaue het 'n belangrike rol gespeel in die behoud van die Litause taal en sy kultuur. In Samogitia het baie edeles nooit opgehou om inheems Litouws te praat nie. Noordoos -Oos -Pruise, soms na verwys as Klein -Litaue, is hoofsaaklik bevolk deur Litouwers  en oorwegend Lutherse. Die Lutherane het gepubliseer vir die uitgee van godsdienstige boeke in plaaslike tale, en daarom het die Kategismus van Martynas Mažvydas is in 1547 in Oos -Pruisiese Königsberg gedruk. 
Die oorwegend Oos -Slawiese bevolking van die Groothertogdom was meestal Oos -Ortodoks, en 'n groot deel van die Litause staat se adel het ook Ortodoks gebly. In teenstelling met die gewone mense van die Litause koninkryk, omstreeks die tyd van die Unie van Lublin in 1569, het groot dele van die adel tot die Westerse Christendom omgeskakel. Na die Protestantse Hervormingsbeweging het baie adellike gesinne hulle in die 1550's en 1560's tot kalvinisme bekeer, en tipies 'n generasie later, wat ooreenstem met die teen-reformatoriese neigings in die Statebond, tot Rooms-Katolisisme. Die Protestantse en Ortodokse teenwoordigheid moes baie sterk gewees het, want volgens 'n ongetwyfeld oordrewe bron uit die vroeë 17de eeu het 'slegs een uit 'n duisend 'n Katoliek' op daardie tydstip in Litaue gebly.  [a] In die vroeë Statebond was godsdienstige verdraagsaamheid die norm en is dit in 1573 amptelik deur die Warschau -konfederasie uitgevaardig. 
Teen 1750 het die nominale Katolieke ongeveer 80% van die bevolking van die Statebond, die oorgrote meerderheid van die edele burgers en die hele wetgewer uitgemaak. In die ooste was daar ook die aanhangers van die Oos -Ortodokse Kerk. Katolieke in die Groothertogdom self is egter geskei. Onder die helfte was die Latynse ritueel met sterk trou aan Rome. Die ander (meestal nie-edele Rutheniërs) het die Oosterse ritus gevolg. Hulle was die sogenaamde Uniates, wie se kerk in 1596 aan die Unie van Brest gestig is, en hulle erken slegs nominale gehoorsaamheid aan Rome. Die voordeel het eers gegaan aan die opkomende Rooms -Katolieke Kerk wat 'n terugtrekkende Ortodokse Kerk teruggee. Na die eerste verdeling van die Statebond in 1772 het die Ortodokse egter die steun van die regering gekry en die oorhand gekry. Die Russies -Ortodokse Kerk het spesiale aandag geskenk aan die Uniates (wat eens Ortodoks was) en probeer om hulle terug te bring. Die wedstryd was polities en geestelik, met behulp van sendelinge, skole en druk wat uitgeoefen is deur kragtige adellikes en eienaars. Teen 1800 het meer as 2 miljoen van die Uniates Ortodoks geword, en nog 1,6 miljoen teen 1839.  
Groothertogdom, sy grootsheid en agteruitgang Redigeer
Nietemin, die Unie van Lublin en die integrasie van die twee lande, het Litaue meer as twee eeue lank as 'n groot hertogdom in die Pools -Litause Gemenebest bestaan. Dit het aparte wette behou, sowel as 'n leër en 'n skatkamer.  Ten tyde van die unie van Lublin het koning Sigismund II Augustus die Oekraïne en ander gebiede uit Litaue verwyder en dit direk in die Poolse kroon opgeneem. Die groothertogdom het die huidige Wit -Rusland en dele van Wes -Rusland gelaat, benewens die belangrikste etniese Litause lande.  Vanaf 1573 was die konings van Pole en die groothertogte van Litaue altyd dieselfde persoon en is hulle gekies deur die adel, wat steeds groter voorregte verleen is in 'n unieke aristokratiese politieke stelsel bekend as die Goue Vryheid. Hierdie voorregte, veral die liberum veto, het gelei tot politieke anargie en die uiteindelike ontbinding van die staat.
Binne die Statebond het die groothertogdom belangrike bydraes gelewer tot die Europese ekonomiese, politieke en kulturele lewe: Wes -Europa is van graan voorsien, langs die seevaart van Danzig na Amsterdam was die vroeë Statebond se godsdienstige verdraagsaamheid en demokrasie onder die heersende edele klas uniek in Europa Vilnius was die enigste Europese hoofstad op die grens van die wêrelde van die Westerse en Oos -Christendom en baie godsdienstige gelowe is daar aan die Jode beoefen; dit was die "Jerusalem van die Noorde" en die stad Vilna Gaon. groot godsdienstige leier Vilnius Universiteit het talle beroemde alumni opgelewer en was een van die invloedrykste leersentrums in sy deel van Europa.Die Vilnius -skool het aansienlike bydraes gelewer tot Europese argitektuur in barokstyl, die Litause regstradisie het aanleiding gegee tot die gevorderde regskodes wat bekend staan ​​as die Statute van Litaue aan die einde van die bestaan ​​van die Statebond, die Grondwet van 3 Mei 1791 was die f eerste uitgebreide geskrewe grondwet wat in Europa opgestel is. Na die partisies van Pole het die Vilnius -skool vir romantiek die twee groot digters voortgebring: Adam Mickiewicz en Juliusz Słowacki. 
Die Gemenebes is sterk verswak deur 'n reeks oorloë, wat begin het met die Khmelnytsky -opstand in die Oekraïne in 1648.  Tydens die Noord -oorloë van 1655–1661 is die Litause gebied en ekonomie deur die Sweedse weermag verwoes tydens 'n inval bekend as die Sondvloed, en Vilnius is verbrand en geplunder deur die Russiese magte.  Voordat Litaue heeltemal kon herstel, is Litouwen weer verwoes tydens die Groot Noordelike Oorlog van 1700–1721.
Behalwe die oorlog, het die Gemenebes die uitbreek en hongersnood van die Groot Noordelike Oorlog opgedoen (die ergste wat deur die Groot Ryp van 1709 veroorsaak is). Hierdie rampe het gelei tot die verlies van ongeveer 40% van die land se inwoners. Buitelandse moondhede, veral Rusland, het dominante spelers in die binnelandse politiek van die Statebond geword. Talle faksies onder die adel, wat beheer en gemanipuleer word deur die magtige Magnate van Pole en Litaue, self dikwels in konflik, het hul 'Golden Liberty' gebruik om hervormings te voorkom. Sommige Litause stamme, soos die Radziwiłłs, het tot die magtigste edeles van die Statebond gereken.
Die Grondwet van 3 Mei 1791 was 'n hoogtepunt van die laat hervormingsproses van die Statebond. Dit het gepoog om Litaue en Pole nouer te integreer, hoewel die skeiding behoue ​​gebly het deur die bykomende wedersydse waarborg van twee nasies. Verdelings van die Pools -Litause Gemenebest in 1772, 1793 en 1795 het sy bestaan ​​beëindig en het die Groothertogdom Litaue verdeel tussen die Russiese Ryk, wat 90% van die hertogdom se gebied oorgeneem het, en die Koninkryk Pruise. Die derde verdeling van 1795 het plaasgevind na die mislukking van die Kościuszko -opstand, die laaste oorlog wat deur die Pole en die Litouwers gevoer is om hul staatskaping te behou. Litaue het meer as 'n eeu lank nie meer as 'n afsonderlike entiteit bestaan ​​nie. 
Tydperk na die Statebond (1795–1864) fondamente van die Litause nasionalisme
Na die afdelings van die Pools-Litause Gemenebest, het die Russiese Ryk die meerderheid van Litaue beheer, insluitend Vilnius, wat deel was van die Gouvernement Vilna. In 1803 het tsaar Alexander I die ou Jesuïete -akademie herleef en opgegradeer as die keiserlike Vilnius -universiteit, die grootste in die Russiese Ryk. Die universiteit en die plaaslike onderwysstelsel is namens die tsaar gelei deur prins Adam Czartoryski.  In die vroeë jare van die 19de eeu was daar tekens dat Litaue 'n aparte erkenning deur die Ryk sou kry, maar dit het nooit gebeur nie.
In 1812 verwelkom die Litaue gretig Napoleon Bonaparte se Grande Armée as bevryders, en baie sluit aan by die Franse inval in Rusland. Na die nederlaag en onttrekking van die Franse weermag het tsaar Alexander I besluit om die Universiteit van Vilnius oop te hou en die Pools-digter Adam Mickiewicz, 'n inwoner van Vilnius in 1815–1824, kon sy opleiding daar ontvang.  Die suidwestelike deel van Litaue wat in 1795 deur Pruise oorgeneem is, daarna opgeneem in die hertogdom Warskou ('n Franse marionetstaat wat tussen 1807 en 1815 bestaan ​​het), het deel geword van die Russies-beheerde Koninkryk Pole (" Congress Poland ") in 1815. Die res van Litaue word steeds as 'n Russiese provinsie bestuur.
Die Pole en Litaue het twee keer in opstand gekom teen die Russiese bewind, in 1830-31 (die November-opstand) en 1863–64 (die Januarie-opstand), maar beide pogings het misluk en het gelei tot toenemende onderdrukking deur die Russiese owerhede. Na die November -opstand begin tsaar Nicholas I met 'n intensiewe Russifikasieprogram en die Universiteit van Vilnius is gesluit.  Litaue het deel geword van 'n nuwe administratiewe streek genaamd die Noordwestelike Krai.  Ondanks die onderdrukking kon die Poolse taalonderrig en die kulturele lewe grootliks voortgaan in die voormalige Groothertogdom Litaue tot die mislukking van die Januarie -opstand.  Die statute van Litaue is eers in 1840 deur die Russiese Ryk nietig verklaar, en diensbaarheid is afgeskaf as deel van die algemene emansipasiehervorming van 1861 wat van toepassing was op die hele Russiese Ryk.  Die Uniate -kerk, belangrik in die Wit -Russiese deel van die voormalige Groothertogdom, is in 1839 by die Ortodokse Kerk opgeneem. 
Die Poolse poësie van Adam Mickiewicz, wat emosioneel verbonde was aan die Litause platteland en gepaardgaande Middeleeuse legendes, het 'n invloed gehad op ideologiese grondslae van die opkomende Litause nasionale beweging. Simonas Daukantas, wat by Mickiewicz aan die Universiteit van Vilnius gestudeer het, het 'n terugkeer tot die Litouwen se tradisies voor die Gemenebes bevorder en 'n vernuwing van die plaaslike kultuur, gebaseer op die Litause taal. Met die gedagte in gedagte, skryf hy reeds in 1822 'n geskiedenis van Litaue in Litaus (hoewel dit nog nie op daardie tydstip gepubliseer is nie). Teodor Narbutt het in Pools 'n omvangryke geskryf Antieke geskiedenis van die Litause nasie (1835–1841), waar hy eweneens uitgebrei en uitgebrei het oor die konsep van historiese Litaue, wie se gloriedae met die Unie van Lublin in 1569 geëindig het. tale. Dit dui op die nabyheid van Litaus aan die ou Indo-Europese wortels en sou later die 'oudheid'-argument lewer vir aktiviste wat met die Litause nasionale herlewing verband hou. Teen die middel van die 19de eeu is die basiese ideologie van die toekomstige Litause nasionalistiese beweging gedefinieer met taalkundige identiteit in gedagte om 'n moderne Litause identiteit te vestig. 
Rondom die Januarie -opstand was daar 'n generasie Litause leiers van die oorgangstydperk tussen 'n politieke beweging wat met Pole gebind was en die moderne nasionalistiese Litause beweging op grond van taal. Jakób Gieysztor, Konstanty Kalinowski en Antanas Mackevičius wou bondgenootskappe sluit met die plaaslike kleinboere, wat, bemagtig en grond gegee het, vermoedelik sou help om die Russiese Ryk te verslaan, in eie belang. Dit het nuwe dilemmas geskep wat te doen gehad het met tale wat vir sulke interklas-kommunikasie gebruik is, en het later gelei tot die konsep van 'n nasie as die "som van sprekers van 'n volksmond". 
Vorming van die moderne nasionale identiteit en strewe na selfregering (1864-1918) Redigeer
Die mislukking van die Januarie -opstand in 1864 het die verbinding met Pole vir baie Litouwes verouderd laat lyk en terselfdertyd gelei tot die skepping van 'n klas geëmansipeerde en dikwels welvarende kleinboere wat, anders as dikwels gepoloniseerde stedelike inwoners, effektief bewaarders van die Litaus was. Taal. Opvoedkundige geleenthede, wat nou meer beskikbaar is vir jongmense van so 'n algemene oorsprong, was een van die belangrikste faktore wat verantwoordelik was vir die Litause nasionale herlewing. Aangesien skole ontpoloniseer word en Litause universiteitstudente na Sint Petersburg of Moskou gestuur word eerder as Warskou, het 'n kulturele leemte ontstaan, en dit is nie suksesvol gevul deur die poging tot Russifikasiebeleid nie. 
Russiese nasionaliste beskou die gebiede van die voormalige Groothertogdom Litaue as 'n Oos -Slawiese koninkryk wat met Rusland 'herenig' behoort te word (en word).  In die daaropvolgende dekades het daar egter 'n Litause nasionale beweging ontstaan, saamgestel uit aktiviste met verskillende sosiale agtergronde en oortuigings, dikwels hoofsaaklik Poolssprekend, maar verenig deur hul bereidwilligheid om die Litause kultuur en taal te bevorder as 'n strategie vir die bou van 'n moderne nasie.  Die herstel van die voormalige Groothertogdom Litaue was nie meer die doel van hierdie beweging nie, en die territoriale ambisies van sy leiers was beperk tot die lande wat hulle histories Litaus beskou het. 
In 1864 is die Litause taal en die Latynse alfabet in junior skole verbied. Die verbod op druk in die Litause taal weerspieël die Russiese nasionalistiese beleid van "herstel" van die vermeende Russiese begin van Litaue. Die tsaristiese owerhede het 'n aantal Russifikasiebeleid geïmplementeer, waaronder 'n Litause persverbod en die sluiting van kulturele en opvoedkundige instellings. Die Litaue het dit weerstaan, onder andere onder leiding van biskop Motiejus Valančius.  Litauers verset deur drukwerk in die buiteland te reël en die boeke uit die naburige Oos -Pruise in te smokkel.
Litaus word nie as 'n gesogte taal beskou nie. Daar was selfs verwagtinge dat die taal sou uitsterf, aangesien meer en meer gebiede in die ooste geslawiseer word en meer mense Pools of Russies in die daaglikse lewe gebruik. Die enigste plek waar Litaus as meer gesog en boeke waardig beskou en bestudeer word, was in Oos -Pruise, wat soms deur Litaus nasionaliste as "Klein Litouwen" genoem word. Destyds was die noordooste van Oos -Pruise die tuiste van talle etniese Litouwers, maar selfs daar het Germanisasie -druk hul kulturele identiteit bedreig.
Die herlewing van die taal het in meer welvarende lae versprei, begin met die vrystelling van die Litause koerante Aušra en Varpas, dan met die skryf van gedigte en boeke in Litaus, waarvan baie die historiese Groothertogdom Litaue verheerlik het.
Die twee mees prominente figure in die herlewingsbeweging, Jonas Basanavičius en Vincas Kudirka, kom albei uit gegoede Litause boere en het die Marijampolė (Mariampol) sekondêre skool in die Suvalkai -streek bygewoon. Die skool was 'n Poolse opvoedingsentrum, Russified na die Januarie -opstand, met Litause taalklasse op daardie tydstip. 
Basanavičius studeer geneeskunde aan die Staatsuniversiteit van Moskou, waar hy internasionale verbindings ontwikkel, publiseer (in Pools) oor die Litause geskiedenis en studeer in 1879. Van daar vertrek hy na Bulgarye en verhuis in 1882 na Praag. In Praag ontmoet hy en word hy beïnvloed deur die Tsjeggiese nasionale herlewingsbeweging. In 1883 begin Basanavičius werk aan 'n Litause taaloorsig, wat die vorm aanneem van 'n koerant met die naam Aušra (Die vroeg oggend), gepubliseer in Ragnit, Oos -Pruise, Duitsland (nou Neman, Rusland). Aušra is gedruk in Latynse letters wat volgens die Russiese wet verbied is, wat die Cyrilliese alfabet vir die druk van Litaus vereis het. Dit is na Litaue gesmokkel, saam met ander Litause publikasies en boeke wat in Oos -Pruise gedruk is. Die koerant (in totaal veertig uitgawes), wat voortbou op die werk van die vroeëre skrywers, het probeer om kontinuïteit met die Middeleeuse Groothertogdom te demonstreer en die Litause volk te leeu. 
Russiese beperkings by die Marijampolė sekondêre skool is in 1872 verlig en Kudirka het daar Pools geleer. Hy studeer verder aan die Universiteit van Warskou, waar hy deur Poolse sosialiste beïnvloed is. In 1889 keer Kudirka terug na Litaue en werk daaraan om die Litause boere in die hoofstroompolitiek op te neem as die belangrikste bousteen van 'n moderne nasie. In 1898 skryf hy 'n gedig wat geïnspireer is deur die openingsstrofe van Mickiewicz se meesterstuk Pan Tadeusz: "Litaue, my vaderland! Jy is soos gesondheid." Die gedig het die volkslied van Litaue geword, Tautiška giesmė: ("Litouwen, ons vaderland"). 
Namate die herlewing toegeneem het, het die Russiese beleid harder geword. Aanvalle het plaasgevind teen Katolieke kerke terwyl die verbod wat die Litause pers verbied, voortduur. Aan die einde van die 19de eeu is die taalverbod egter opgehef.  en ongeveer 2 500 boeke is in die Litause Latynse alfabet gepubliseer. Die meerderheid hiervan is in Tilsit, Oos -Pruise (nou Russiese Sovetsk, Kaliningrad Oblast) gepubliseer, hoewel sommige publikasies Litaue uit die Verenigde State bereik het. 'N Groot gestandaardiseerde geskrewe taal is teen 1900 bereik, gebaseer op historiese en Aukštaitijan (hoogland) gebruike.  Die letters -č-, -š- en -v- is geneem uit die moderne (herontwerpte) Tsjeggiese ortografie, om die Poolse gebruik vir ooreenstemmende klanke te vermy.   Die algemeen aanvaarde Litaus grammatika, deur Jonas Jablonskis, verskyn in 1901. 
Groot getalle Litouwers het in 1867–1868 na die Verenigde State geëmigreer ná 'n hongersnood in Litaue.  Tussen 1868 en 1914 het ongeveer 635 000 mense, byna 20 persent van die bevolking, Litouwen verlaat.  Litause stede en dorpe het onder die Russiese bewind gegroei, maar die land bly onderontwikkel deur die Europese standaarde en werksgeleenthede was beperk, baie Litouwers het ook oorgebly vir die industriële sentrums van die Russiese Ryk, soos Riga en Sint Petersburg. Baie van die stede in Litaue is oorheers deur nie-Litaussprekende Jode en Pole. 
Die nasionalistiese beweging van Litaue het steeds gegroei. Tydens die Russiese rewolusie van 1905 het 'n groot kongres van Litause verteenwoordigers in Vilnius, bekend as die Groot Seimas van Vilnius, op 5 Desember van die provinsiale outonomie van Litaue geëis (waarmee hulle die noordwestelike deel van die voormalige Groothertogdom Litaue bedoel het)  jaar. Die tsaristiese regime het 'n aantal toegewings gemaak as gevolg van die opstand in 1905. Die Baltiese state is weer toegelaat om hul moedertale in die skool en openbare gesprekke te gebruik, en Katolieke kerke is in Litaue gebou.  Latynse karakters vervang die Cyrilliese alfabet wat al vier dekades op Litouwers afgedwing is. Maar nie eens Russiese liberale was bereid om outonomie toe te ken wat soortgelyk was aan die wat reeds in Estland en Letland bestaan ​​het nie, al was dit onder Baltiese Duitse hegemonie. Baie Baltiese Duitsers het daarna gestreef om die Baltiese gebiede (veral Litaue en Courland) met Duitsland in lyn te bring. 
Na die uitbreek van vyandelikhede in die Eerste Wêreldoorlog, beset Duitsland Litaue en Courland in 1915. Vilnius val op 19 September 1915 aan die Duitsers. 'N Alliansie met Duitsland in teenstelling met sowel die tsaristiese Rusland as die Litause nasionalisme het 'n werklike moontlikheid vir die Baltiese Duitsers geword.  Litaue is opgeneem in Ober Ost onder 'n Duitse besettingsregering.  Aangesien oop anneksasie 'n terugslag in openbare betrekkinge kan veroorsaak, het die Duitsers beplan om 'n netwerk van formeel onafhanklike state te vorm wat in werklikheid van Duitsland afhanklik sou wees. 
Die Duitse besettingsregering het toegelaat dat 'n Vilnius -konferensie tussen 18 September en 22 September 1917 belê, met die eis dat Litouwers lojaliteit aan Duitsland verklaar en tot anneksie instem. Die bedoeling van die belydenis was om die proses te begin om 'n Litause staat te stig wat gebaseer is op etniese identiteit en taal wat onafhanklik sou wees van die Russiese Ryk, Pole en die Duitse Ryk. Die meganisme vir hierdie proses sou deur 'n konstituerende vergadering besluit word, maar die Duitse regering sou verkiesings nie toelaat nie. Die publikasie van die resolusie van die konferensie waarin gevra word vir die oprigting van 'n Litause staat en verkiesings vir 'n konstituerende vergadering is ook nie toegelaat nie.  Die konferensie het nietemin 'n raad van 20 lede van Litaue verkies (Taryba) en dit bemagtig om op te tree as die uitvoerende gesag van die Litause volk.  Die Raad, onder leiding van Jonas Basanavičius, verklaar Litouw se onafhanklikheid as 'n Duitse protektoraat op 11 Desember 1917 en aanvaar dan die volstrekte onafhanklikheidswet van Litaue op 16 Februarie 1918.  Dit verklaar Litouwen as 'n onafhanklike republiek, georganiseer volgens demokratiese beginsels. Die Duitsers, verswak deur die verliese aan die Westelike Front, maar steeds in die land,  ondersteun nie so 'n verklaring nie en belemmer pogings om werklike onafhanklikheid te vestig. Om te verhoed dat hulle by die Duitse Ryk ingelyf word, het die Litouers in Julie 1918 die koning, gebore in Monaco, as die monarg van die Koninkryk Litaue in Monaco verkies. Mindaugas II het egter nooit die troon aangeneem nie.
Intussen was daar ook 'n poging om die Groothertogdom Litaue as 'n sosialistiese multi-nasionale federale republiek te laat herleef onder die Duitse besetting. In Maart 1918 het Anton Lutskevich en sy Wit -Russiese Nasionale Raad 'n Wit -Russiese Volksrepubliek uitgeroep wat van die Baltiese See tot by die Swart See sou strek en Vilnius insluit. Lutskevich en die Raad het gevlug vir die Rooi Leër wat uit Rusland nader gekom het en Minsk verlaat voordat dit in Desember 1918 deur die Bolsjewiste oorgeneem is. By hul aankoms in Vilnius stel hulle 'n Wit-Russies-Litause federasie voor, wat egter geen belangstelling van die kant van die Litause leiers, wat in 'n gevorderde stadium was om hul eie nasionale planne te bevorder. Die Litouwers was slegs geïnteresseerd in 'n staat "binne etnografiese grense", soos hulle dit beskou het. 
Ondanks sy sukses om Rusland uit die Eerste Wêreldoorlog uit die Eerste Wêreldoorlog te slaan, het Duitsland vroeg in 1918 die oorlog verloor en die wapenstilstand van Compiègne op 11 November 1918 onderteken. Litauers vorm vinnig hul eerste regering, aangeneem 'n voorlopige grondwet, en begin met die organisering van basiese administratiewe strukture. Die premier van die nuwe regering was Augustinas Voldemaras. Terwyl die Duitse leër hom aan die Oosfront van die Eerste Wêreldoorlog onttrek het, is dit gevolg deur Sowjet -magte wie se bedoeling was om die wêreldwye proletariese rewolusie te versprei.  Hulle het 'n aantal marionetstate geskep, waaronder die Litause Sowjet -Sosialistiese Republiek op 16 Desember 1918. Teen die einde van Desember bereik die Rooi Leër die Litause grense en begin die Litaus -Sowjet -oorlog.
Op 1 Januarie 1919 het die Duitse besettingsleër uit Vilnius teruggetrek en die stad oorgegee aan die plaaslike Poolse selfverdedigingsmagte. Die Litause regering ontruim Vilnius en trek wes na Kaunas, wat die tydelike hoofstad van Litaue geword het. Vilnius is op 5 Januarie 1919 deur die Sowjet-Rooi Leër gevange geneem. Aangesien die Litause leër nog in sy babastadium was, het die Sowjet-magte grootliks onbestrede beweeg en teen middel Januarie 1919 ongeveer ⅔ van die Litause gebied beheer. Vilnius was nou die hoofstad van die Litause Sowjetrepubliek, en spoedig van die gekombineerde Litaus -Wit -Russiese Sowjet -Sosialistiese Republiek. 
Vanaf April 1919 het die Litaus -Sowjet -oorlog parallel met die Pools -Sowjet -oorlog gevorder. Poolse troepe het Vilnius op 21 April 1919 van die Sowjette gevange geneem.  Pole het territoriale aansprake op Litaue, veral die Vilnius -streek, en hierdie spanning het oorgespoel na die Pools -Litause oorlog. Józef Piłsudski van Pole, [b] op soek na 'n Pools-Litause federasie, maar nie in staat was om gemeen te vind met Litause politici nie, het in Augustus 1919 'n mislukte poging aangewend om die Litause regering in Kaunas omver te werp. 
Medio Mei 1919 begin die Litause leër onder bevel van generaal Silvestras Žukauskas 'n offensief teen die Sowjets in die noordooste van Litaue. Einde Augustus 1919 is die Sowjets uit Litaus gebied gedryf. Die Litause weermag is toe ontplooi teen die paramilitêre Wes -Russiese vrywillige weermag, wat die noorde van Litaue binnegeval het. Hulle was gewapen deur Duitsland en ondersteun Duitse en Russiese soldate wat probeer het om die Duitse beheer oor die voormalige Ober Ost te behou. Wes -Russiese vrywilligers is teen die einde van 1919 verslaan en uitgestoot. Dus was die eerste fase van die Litause Onafhanklikheidsoorloë verby en kon die Litouwers die aandag op interne aangeleenthede vestig.
Demokratiese tydperk Redigeer
Die Grondwetgewende Vergadering van Litaue is in April 1920 verkies en het eers die volgende Mei vergader. In Junie aanvaar dit die derde voorlopige grondwet en onderteken op 12 Julie 1920 die Sowjet -Litause vredesverdrag. In die verdrag erken die Sowjetunie volledig onafhanklike Litaue en sy aansprake op die betwiste Vilnius -streek Litaue het die Sowjet -magte in die geheim deur sy gebied laat trek terwyl hulle teen Pole beweeg.  Op 14 Julie 1920 verower die oprukkende Sowjet -leër Vilnius vir 'n tweede keer van Poolse magte. Die stad is op 26 Augustus 1920 aan die Litouwers teruggegee, na die nederlaag van die Sowjet -offensief. Die seëvierende Poolse leër het teruggekeer en die Sowjet -Litause verdrag het die vyandigheid tussen Pole en Litaue verhoog. Om verdere gevegte te voorkom, is die Suwałki -ooreenkoms op 7 Oktober 1920 met Pole onderteken; dit het Vilnius aan die Litause kant van die wapenstilstand verlaat.  Dit het egter nooit in werking getree nie, omdat die Poolse generaal Lucjan Żeligowski, op bevel van Józef Piłsudski, die Żeligowski's Mutiny opgevoer het, 'n militêre aksie wat as 'n muitery voorgestel word.  Hy val Litaue op 8 Oktober 1920 binne, verower Vilnius die volgende dag en stig 'n kortstondige Republiek van Sentraal-Litaue in Oos-Litaue op 12 Oktober 1920. Die republiek was deel van Piłsudski se federalistiese plan, wat nooit gerealiseer het nie a.g.v. opposisie van beide Poolse en Litause nasionaliste. 
19 jaar lank was Kaunas die tydelike hoofstad van Litaue, terwyl die Vilnius -streek onder Poolse administrasie gebly het. Die Volkebond het probeer om die geskil te bemiddel, en Paul Hymans het planne voorgestel vir 'n Pools -Litause vakbond, maar onderhandelinge het gebreek, aangesien geen van die partye tot 'n kompromie kon instem nie. Sentraal -Litaue het in 1922 'n algemene verkiesing gehou wat deur die Jode, Litouwers en Wit -Russe geboikot is en daarna op 24 Maart 1922 in Pole geannekseer is.  Die Konferensie van Ambassadeurs het Vilnius in Maart 1923 aan Pole toegeken.  Litaue het nie aanvaar hierdie besluit en verbreek alle betrekkinge met Pole. Die twee lande was amptelik in oorlog oor Vilnius, die historiese hoofstad van Litaue, wat op daardie stadium grootliks bewoon is deur Poolssprekende en Joodse bevolkings tussen 1920 en 1938.   Die geskil het steeds Litouwse binnelandse politiek en buitelandse beleid oorheers. en het die betrekkinge met Pole gedoem vir die hele tussenoorlog. 
Vir administratiewe doeleindes is die de facto -gebied van die land in 23 provinsies verdeel (lt: apskritis). 'N Verdere 11 provinsies (insluitend Vilnius) is toegewys vir die gebied wat deur Pole beset is (sien ook administratiewe afdelings van Litaue).
Die Grondwetgewende Vergadering, wat in Oktober 1920 verdaag het weens dreigemente van Pole, het weer vergader en baie hervormings in die nuwe staat begin. Litaue het internasionale erkenning en lidmaatskap van die Volkebond verkry, [f] 'n wet vir grondhervorming aangeneem, 'n nasionale geldeenheid (die litas) ingestel en 'n finale grondwet aanvaar in Augustus 1922. Litaue het 'n demokratiese staat geword, met Seimas (parlement) ) deur mans en vroue verkies vir 'n termyn van drie jaar. Die Seimas het die president verkies. Die Eerste Seimas van Litaue is in Oktober 1922 verkies, maar kon nie 'n regering vorm nie, aangesien die stemme gelykop 38–38 verdeel het, en dit moes noodgedwonge ontbind. Sy enigste blywende prestasie was die Klaipėda -opstand van 10 Januarie tot 15 Januarie 1923. By die opstand was Klein -Litouwen betrokke, 'n streek wat tradisioneel deur Litause nasionaliste gesoek is  wat na die Eerste Wêreldoorlog onder Duitse bewind gebly het, behalwe die Klaipėda -streek met sy groot Litause minderheid.  (Verskeie bronne gee die etniese samestelling van die streek tussen 41,9 persent Duits, 27,1 persent Memelländisch, en 26,6 persent Litaus.)  
Litaue het voordeel getrek uit die Ruhr -krisis in Wes -Europa en verower die Klaipėda -streek, 'n gebied wat volgens die bepalings van die Verdrag van Versailles losgemaak is van Oos -Pruise en onder 'n Franse administrasie geborg is wat deur die Volkebond geborg is. Die streek is in Mei 1924 as 'n outonome distrik van Litaue opgeneem. Vir Litaue het dit die land se enigste toegang tot die Oossee gebied, en dit was 'n belangrike nywerheidsentrum, maar die talle Duitse inwoners van die streek het gedurende die dertigerjare weerstand gebied teen die Litause heerskappy. Die Klaipėda -opstand was die laaste gewapende konflik in Litaue voor die Tweede Wêreldoorlog. 
Die Tweede Seimas van Litaue, wat in Mei 1923 verkies is, was die enigste Seimas in onafhanklike Litaue wat sy volle termyn gedien het. Die Seimas het die grondhervorming voortgesit, maatskaplike ondersteuningstelsels ingestel en buitelandse skuld begin terugbetaal. Die eerste Litause nasionale sensus het in 1923 plaasgevind.
Outoritêre tydperk Redigeer
Die Derde Seimas van Litaue is verkies in Mei 1926. Vir die eerste keer het die blok onder leiding van die Litause Christen -Demokratiese Party hul meerderheid verloor en in opposisie getree. Dit is skerp gekritiseer omdat dit die Sowjet-Litause nie-aggressie-verdrag onderteken het (al bevestig dit die Sowjetse erkenning van Litause aansprake op Vilnius wat deur Pole gehou word)  en word daarvan beskuldig dat hy "Bolsjewisme" Litouwen het. As gevolg van toenemende spanning is die regering tydens die Litause staatsgreep in 1926 in Desember afgedank. Die staatsgreep, wat deur die weermag gereël is, word ondersteun deur die Litause nasionaliste -unie (tautininkai) en Litause Christen -demokrate. Hulle het Antanas Smetona as president aangestel en Augustinas Voldemaras as premier.  Smetona onderdruk die opposisie en bly tot Junie 1940 as 'n outoritêre leier.
Die Seimas het gedink dat die staatsgreep slegs 'n tydelike maatreël was en dat nuwe verkiesings uitgeroep sou word om Litaue tot demokrasie terug te keer. In plaas daarvan is die wetgewende liggaam ontbind in Mei 1927. Later daardie jaar het lede van die Sosiaal -Demokrate en ander linkse partye probeer om 'n opstand teen Smetona te organiseer, maar is vinnig bedwing. Voldemaras het toenemend onafhanklik geword van Smetona en is gedwing om te bedank in 1929. Drie keer in 1930 en een keer in 1934 het hy sonder sukses probeer om aan die bewind terug te keer. In Mei 1928 kondig Smetona die vyfde voorlopige grondwet aan sonder om die Seimas te raadpleeg. Die grondwet beweer steeds dat Litaue 'n demokratiese staat is, terwyl die magte van die president aansienlik verhoog is. Smetona se party, die Litause nasionalistiese unie, het geleidelik in omvang en belangrikheid gegroei. Hy het die titel "tautos vadas" (leier van die nasie) aangeneem en stadigaan 'n persoonlikheidskultus begin bou. Baie prominente politieke figure trou in die gesin van Smetona (byvoorbeeld Juozas Tūbelis en Stasys Raštikis).
Toe die Nazi -party in Duitsland aan bewind kom, het die Duits -Litause verhoudings aansienlik versleg, aangesien die Nazi's nie die verlies van die Klaipėda -streek (Duits: Memelland) wou aanvaar nie. Die Nazi's het anti-Litause organisasies in die streek geborg. In 1934 het Litaue die aktiviste verhoor en ongeveer 100 mense, waaronder hul leiers Ernst Neumann en Theodor von Sass, tot gevangenisstraf gevonnis. Dit het Duitsland, een van die belangrikste handelsvennote in Litaue, aangespoor om 'n embargo van Litause produkte te verklaar. In reaksie hierop het Litaue sy uitvoer na Groot -Brittanje verskuif. Hierdie maatreël het nie ver genoeg gegaan om baie groepe tevrede te stel nie, en boere in Suvalkija het stakings georganiseer wat gewelddadig onderdruk is. Smetona se aansien is beskadig, en in September 1936 het hy ingestem om die eerste verkiesing vir die Seimas te belê sedert die staatsgreep van 1926. Voor die verkiesing is alle politieke partye uitgeskakel, behalwe die National Union. Dus was 42 van die 49 lede van die Vierde Seimas van Litaue van die Nasionale Unie. Hierdie vergadering funksioneer as 'n adviesraad vir die president, en in Februarie 1938 aanvaar dit 'n nuwe grondwet wat die president nog groter magte verleen.
Namate die spanning in Europa toeneem ná die anneksasie van Oostenryk deur Nazi -Duitsland (die Anschluss), het Pole in Maart daardie jaar die Poolse ultimatum van 1938 aan Litaue voorgelê. Pole het vereis dat die normale diplomatieke betrekkinge wat ná die Żeligowski-muitery in 1920 verbreek is, hervestig word en militêre optrede gedreig word in geval van weiering. Litaue, met 'n swakker weermag en nie in staat was om internasionale steun vir die saak te kry nie, aanvaar die ultimatum.  In die geval van Poolse militêre optrede, beveel Adolf Hitler 'n Duitse militêre oorname van suidwestelike Litaue tot by die Dubysarivier, en sy gewapende magte word ten volle gemobiliseer tot die nuus van die Litause aanvaarding. Die betrekkinge tussen Pole en Litaue het ietwat genormaliseer na die aanvaarding van die ultimatum, en die partye het verdragte aangegaan met betrekking tot spoorwegvervoer, posuitruilings en ander kommunikasiemiddele. 
Litaue het Duitsland en die Sowjetunie diplomatieke steun gebied in teenstelling met moondhede soos Frankryk en Estland wat Pole gesteun het in die konflik oor Vilnius, maar beide Duitsland en die Sowjetunie het in elk geval reg geag om Litouwen se grondgebied en onafhanklikheid in te gryp. Na die Nazi -verkiesingsukses in Klaipėda in Desember 1938, het Duitsland besluit om aksie te neem om die beheer van die hele streek te verseker. Op 20 Maart 1939, net 'n paar dae na die Duitse besetting van Tsjeggo -Slowakye op 15 Maart, ontvang Litaue die Duitse ultimatum van 1939 aan Litaue van minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop. Dit eis die onmiddellike aflegging van die Klaipėda -streek aan Duitsland. Die Litause regering het die ultimatum aanvaar om 'n gewapende ingryping te vermy. Die Klaipėda -streek is direk opgeneem in die Oos -Pruisiese provinsie van die Duitse Ryk.  Dit het 'n politieke krisis in Litaue veroorsaak en Smetona genoop om 'n nuwe regering te vorm wat lede van die opposisie vir die eerste keer sedert 1926 ingesluit het. Die verlies van Klaipėda was 'n groot slag vir die Litause ekonomie en die land het na die sfeer verskuif. van Duitse invloed. Toe Duitsland en die Sowjetunie die Molotov -Ribbentrop -verdrag in Augustus 1939 gesluit het en Oos -Europa in invloedsfere verdeel het, is Litaue aanvanklik aan Duitsland toegewys, maar dit het verander nadat Smetona geweier het om aan die Duitse inval in Pole deel te neem.  
Die tussenoorlogse onafhanklikheidstydperk het geboorte gegee aan die ontwikkeling van Litause pers, letterkunde, musiek, kuns en teater, asook 'n omvattende onderwysstelsel met Litaus as onderrigtaal. Die netwerk van laerskole en hoërskole is uitgebrei en instellings vir hoër onderwys is in Kaunas gestig.  Die Litause samelewing bly sterk landbou, met slegs 20% van die mense wat in stede woon. Die invloed van die Katolieke Kerk was sterk en geboortesyfers hoog: die bevolking het gedurende 1923–1939 met 22% toegeneem tot meer as drie miljoen, ondanks emigrasie na Suid -Amerika en elders.  In byna alle stede en dorpe, wat tradisioneel oorheers word deur Jode, Pole, Russe en Duitsers, het etniese Litouwers die meerderheid geword. Litaue was byvoorbeeld 59% van die inwoners van Kaunas in 1923, in teenstelling met 7% in 1897.  Die regse diktatuur van 1926–1940 het 'n vreemde stabiliserende sosiale uitwerking gehad, aangesien dit die ergste antisemitiese oordrewe voorkom het. sowel as die opkoms van linkse en regse politieke ekstremisme. 
Eerste Sowjet -besetting Redigeer
Geheime protokolle van die Molotov-Ribbentrop-verdrag, aangepas deur die Duits-Sowjet-grensverdrag, verdeel Oos-Europa in Sowjet- en Nazi-invloedsfere. Die drie Baltiese state val op die Sowjet -sfeer.  Tydens die daaropvolgende inval in Pole verower die Rooi Leër Vilnius, wat deur Litouers as hul hoofstad beskou word. Volgens die Sowjet -Litause wedersydse hulpverdrag van 10 Oktober 1939 het die Sowjetunie Vilnius en omliggende gebied na Litaue oorgeplaas in ruil vir die stasionering van 20.000 Sowjet -troepe in die land.  Dit was 'n virtuele offer van onafhanklikheid, soos weerspieël in 'n bekende slagspreuk "Vilnius - mūsų, Lietuva - rusų" (Vilnius is ons s'n, maar Litaue is Rusland s'n). Soortgelyke onderlinge bystandspakte is met Letland en Estland onderteken. Toe Finland weier om sy ooreenkoms te onderteken, het die Winteroorlog uitgebreek.
In die lente van 1940, toe die Winteroorlog in Finland verby was, het die Sowjets hul diplomatieke druk op Litaue verhoog en op 14 Junie die Sowjet-ultimatum aan Litaue gestel.  Die ultimatum het vereis dat 'n nuwe pro-Sowjetregering gevorm en van 'n ongespesifiseerde aantal Russiese troepe. Omdat Sowjet -troepe reeds in die land gestasioneer was, kon Litaue nie die ultimatum aanvaar nie. President Antanas Smetona het uit Litaue gevlug toe 150 000 Sowjet -troepe die Litause grens oorgesteek het.   Sowjet-verteenwoordiger Vladimir Dekanozov het die nuwe pro-Sowjet-marionetregering gevorm, bekend as die People's Government, onder leiding van Justas Paleckis, en het skouverkiesings gereël vir die sogenaamde People's Seimas. Tydens sy eerste sitting op 21 Julie het die People's Seimas eenparig gestem om Litaue in die Litause Sowjet -Sosialistiese Republiek te omskep en 'n versoekskrif aangesluit om by die Sowjetunie aan te sluit. Die aansoek is op 3 Augustus 1940 deur die Hoogste Sowjet van die Sowjetunie goedgekeur, wat die formalisering van die anneksasie voltooi het. 
Onmiddellik na die besetting begin die Sowjet -owerheid met die vinnige Sowjetisering van Litaue. Alle grond is genasionaliseer. Om steun te kry vir die nuwe regime onder die armer kleinboere, is groot plase aan klein grondeienaars versprei. Ter voorbereiding op die uiteindelike kollektivisering is landboubelasting egter dramaties verhoog in 'n poging om alle boere bankrot te maak. Nasionalisering van banke, groter ondernemings en vaste eiendom het produksiestorings tot gevolg gehad wat groot tekorte aan goedere veroorsaak het. Die Litause litas is teen die lente van 1941 kunsmatig onderwaardeer en teruggetrek. Lewensstandaarde het gedaal. Alle godsdienstige, kulturele en politieke organisasies is verbied, en slegs die Kommunistiese Party van Litaue en sy jeugkantoor is agtergelaat. Na raming is 12 000 "vyande van die mense" in hegtenis geneem. Tydens die deportasieveldtog van Junie van 1941 is ongeveer 12 600 mense (meestal voormalige militêre offisiere, polisiemanne, politieke figure, intelligentsia en hul gesinne)  na Gulags in Siberië gedeporteer onder die beleid om nasionale elite uit te skakel. Baie afgevaardigdes het omgekom as gevolg van onmenslike omstandighede, 3 600 is in die tronk gesit en meer as 1 000 is dood. 
Besetting van Litaue deur Nazi -Duitsland (1941–1944) Redigeer
Op 22 Junie 1941 val Nazi -Duitsland die operasie Barbarossa die Sowjetunie binne.  In Franz Walter Stahlecker se verslag van 15 Oktober aan Heinrich Himmler, skryf Stahlecker dat hy daarin geslaag het om die optrede van die Vorkommando (Duitse voorhoede -eenheid) en dit laat lyk soos 'n inisiatief van die plaaslike bevolking om die Kaunas -pogrom uit te voer.  Die Duitse magte het vinnig beweeg en het slegs sporadiese Sowjet -weerstand ondervind.Vilnius is gevange geneem op 24 Junie 1941  en Duitsland het die hele Litaue binne 'n week beheer. Die terugtrekkende Sowjetmagte vermoor tussen 1 000 en 1 500 mense, meestal etniese Litouwers  (sien Rainiai -slagting). Die Litouwers het die Duitsers oor die algemeen begroet as bevryders van die onderdrukkende Sowjet -regime en gehoop dat Duitsland 'n mate van outonomie in hul land sou herstel.  Die Litause aktivisfront organiseer 'n anti-Sowjet-opstand, bekend as die Junie-opstand in Litaue, verklaar onafhanklikheid en vorm 'n voorlopige regering van Litaue met Juozas Ambrazevičius as premier. Die Voorlopige Regering is nie met geweld ontbind deur die Duitsers van enige werklike mag ontneem nie; dit bedank op 5 Augustus 1941.  Duitsland stig die burgerlike administrasie bekend as die Reichskommissariat Ostland. 
Aanvanklik was daar aansienlike samewerking en samewerking tussen die Duitse magte en 'n paar Litouwers. Litouwers het aangesluit by die Tautinio Darbo Apsaugos Batalionas (TDA) en Schutzmannschaft polisiebataljons in die hoop dat hierdie polisie -eenhede later omskep sou word in die gereelde leër van onafhanklike Litaue. Hierdie eenhede is in plaas daarvan deur die Duitsers in diens geneem as hulpverleners by die uitvoering van die Holocaust.  Maar gou word die Litouwers ontnugter oor die harde Duitse beleid om groot oorlogsvoorrade in te samel, mense bymekaar te maak vir dwangarbeid in Duitsland, om mans in die Duitse weermag te werf en die gebrek aan ware outonomie. Hierdie gevoelens het slegs natuurlik tot die totstandkoming van 'n versetbeweging gelei.  Die mees noemenswaardige versetorganisasie, die Hoogste Komitee vir die Bevryding van Litaue, is in 1943 gestig. Weens passiewe verset is 'n Waffen-SS-afdeling nie in Litaue gestig nie. As 'n kompromie vorm die Litause generaal Povilas Plechavičius die kortstondige Litause territoriale weermag (LTDF). Litouwers het nie gewapende verset georganiseer nie, en beskou die Sowjetunie steeds as hul primêre vyand. Gewapende verset is gevoer deur pro-Sowjet-partisane (hoofsaaklik Russe, Wit-Russe en Jode)  en Poolse Armia Krajowa (AK) in die ooste van Litaue.
Voor die Holocaust was Litaue die tuiste van 'n betwiste aantal Jode: 210,000 volgens een skatting,  250,000 volgens 'n ander.  Ongeveer 90% of meer van die Litause Jode is vermoor,  een van die hoogste koerse in Europa. Die Holocaust in Litaue kan in drie fases verdeel word: massa -teregstellings (Junie - Desember 1941), 'n ghetto -tydperk (1942 - Maart 1943) en 'n finale likwidasie (April 1943 - Julie 1944). Anders as in ander Nazi-besette lande waar die Holocaust geleidelik ingevoer is, het Einsatzgruppe A op die eerste dae van die Duitse besetting met teregstellings in Litaue begin.  Die teregstellings is uitgevoer deur die Nazi's en hul Litause medewerkers  op drie hoofgebiede: Kaunas (gemerk deur die negende fort), in Vilnius (gemerk deur die Ponêre bloedbad) en op die platteland (geborg deur die Rollkommando Hamann). Na raming is 80% van die Litause Jode vermoor voor 1942.  Die oorlewende 43 000 Jode is in die Vilnius Ghetto, Kaunas Ghetto, Šiauliai Ghetto en Švenčionys Ghetto gekonsentreer en gedwing om te werk ten bate van die Duitse militêre industrie.  In 1943 is die ghetto's óf gelikwideer óf in konsentrasiekampe verander. Slegs ongeveer 2 000–3 000 Litause Jode is uit hierdie kampe bevry.  Meer het oorleef deur in die binneland van Rusland terug te trek voordat die oorlog uitbreek of deur die ghetto's te ontsnap en by die Joodse partisane aan te sluit.
Tweede Sowjet -besetting Redigeer
In die somer van 1944 bereik die Sowjet -Rooi Leër die ooste van Litaue.  Teen Julie 1944 was die gebied rondom Vilnius onder beheer van die Poolse versetstryders van die Armia Krajowa, wat ook 'n poging aangeneem het om die stad in besit te neem tydens die noodlottige operasie Ostra Brama.  Die Rooi Leër het Vilnius op 13 Julie met Poolse hulp verower.  Die Sowjetunie het Litaue herbeset en Joseph Stalin het die Litause Sowjet-Sosialistiese Republiek in 1944 met sy hoofstad in Vilnius hervestig.  Die Sowjette het die passiewe ooreenkoms van die Verenigde State en Groot -Brittanje (sien Jalta -konferensie en Potsdam -ooreenkoms) tot hierdie anneksasie verseker. Teen Januarie 1945 verower die Sowjet -magte Klaipėda aan die Baltiese kus. Die grootste fisiese verliese in Litaue tydens die Tweede Wêreldoorlog is gely in 1944-1945, toe die Rooi Leër die Nazi -indringers uitgestoot het.  Na raming het Litaue tussen 1940 en 1954 780 000 mense verloor onder die Nazi's en Sowjet -besettings. 
Stalinistiese terreur en verset (1944–1953) Redigeer
Die Sowjet -deportasies uit Litaue tussen 1941 en 1952 het gelei tot die ballingskap van tienduisende gesinne na gedwonge nedersettings in die Sowjetunie, veral in Siberië en ander afgeleë dele van die land. Tussen 1944 en 1953 is byna 120 000 mense (5% van die bevolking) gedeporteer,  en duisende meer het politieke gevangenes geword. Baie vooraanstaande intellektuele figure en die meeste Katolieke priesters was onder die gedeporteerde mense wat na 1953 na Litaue teruggekeer het. Ongeveer 20 000 Litause partisane het in die veertigerjare en vroeë vyftigerjare aan onsuksesvolle oorlogvoering teen die Sowjetregime deelgeneem. Die meeste is doodgemaak of na Siberiese gulags gedeporteer.  [e] Gedurende die jare na die Duitse oorgawe aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945, het tussen 40 en 60 duisend burgerlikes en vegters omgekom in die konteks van die anti-Sowjet-opstand. Na die Tweede Wêreldoorlog sterf aansienlik meer etniese Litaue as tydens die Tweede Wêreldoorlog.  
Litause gewapende verset duur tot 1953. Adolfas Ramanauskas (kodenaam Vanagas), die laaste amptelike bevelvoerder van die Union of Lithuanian Freedom Fighters, is in Oktober 1956 gearresteer en in November 1957 tereggestel.
Sowjet -era (1953–1988) Redigeer
Sowjet-owerhede het die immigrasie van nie-Litause werkers, veral Russe, aangemoedig as 'n manier om Litaue in die Sowjetunie te integreer en industriële ontwikkeling aan te moedig, , maar in Litaue het hierdie proses nie die groot skaal van ander Europese Sowjetrepublieke aangeneem nie. 
In 'n groot mate het Litauasie eerder as Russifikasie in die naoorlogse Vilnius plaasgevind, en elemente van 'n nasionale herlewing kenmerk die periode van Litaue se bestaan ​​as 'n Sowjetrepubliek.  [d] Litaue se grense en politieke integriteit is bepaal deur Joseph Stalin se besluit om Vilnius in 1944 weer aan die Litause SSR toe te staan. Vervolgens is die meeste Pole hervestig uit Vilnius (maar slegs 'n minderheid van die platteland en ander dele van die Litaus) SSR) [h] deur die implementering van Sowjet- en Litause kommunistiese beleid wat daartoe gelei het dat hulle gedeeltelik vervang moet word deur Russiese immigrante. Vilnius word daarna toenemend deur Litouwers gevestig en geassimileer deur die Litause kultuur, wat, al was dit onder die onderdrukkende en beperkende omstandighede van die Sowjetregering, die langdurige droom van Litaus nasionaliste vervul.  Die ekonomie van Litaue het goed gevaar in vergelyking met ander streke van die Sowjetunie. 
Die nasionale ontwikkelinge in Litaue het gevolg op stilswyende kompromie -ooreenkomste wat deur die Sowjet -kommuniste, Litause kommuniste en die Litause intelligentsia uitgewerk is. Die Universiteit van Vilnius is na die oorlog heropen, in die Litause taal en met 'n grootliks Litause studentekorps. Dit het 'n sentrum geword vir Baltiese studies. Algemene skole in die Litause SSR het meer onderrig in Litaus gegee as ooit in die geskiedenis van die land. Die literêre Litause taal is gestandaardiseer en verder verfyn as 'n taal van geleerdheid en Litause literatuur. Die prys wat die Litause intelligentsia uiteindelik vir die nasionale voorregte betaal het, was hul aansienlik groter lidmaatskap van die Kommunistiese Party na Stalin se dood. 
Tussen die dood van Stalin in 1953 en die hervormings van Mikhail Gorbatsjof in die middel van die tagtigerjare, funksioneer Litaue as 'n Sowjet-samelewing, met al sy onderdrukkings en eienaardighede. Landbou bly kollektiviseer, eiendom genasionaliseer en kritiek op die Sowjet -stelsel is swaar gestraf. Die land bly grootliks geïsoleer van die nie-Sowjet-wêreld as gevolg van reisbeperkings, die vervolging van die Katolieke Kerk het voortgegaan en die nominaal egalitêre samelewing is grootliks beskadig deur die gebruik van verbindings en voorregte vir diegene wat die stelsel gedien het. 
Die kommunistiese era word verteenwoordig in die museum van Grūtas Park.
Wedergeboorte (1988–1990) Redigeer
Tot middel 1988 is die politieke, ekonomiese en kulturele lewe beheer deur die Kommunistiese Party van Litaue (CPL). Litauers sowel as mense in die ander twee Baltiese republieke het die Sowjet -regime selfs meer wantrou as mense in ander streke van die Sowjet -staat, en hulle het hul eie spesifieke en aktiewe steun verleen aan Mikhail Gorbatsjof se program van sosiale en politieke hervormings bekend as perestroika en glasnost . Onder die leiding van intellektuele is die Hervormingsbeweging van Litouwen Sąjūdis middel 1988 gestig, en dit verklaar 'n program van demokratiese en nasionale regte, wat landwyd gewild geword het. Geïnspireer deur Sąjūdis, het die Opperste Sowjet van die Litause SSR grondwetlike wysigings aangeneem oor die oppergesag van die Litause wette bo Sowjetwetgewing, die besluite van 1940 oor die uitroep van Litaue tot die Sowjetunie vernietig, 'n veelpartystelsel gewettig en 'n aantal ander belangrike besluite, insluitend die terugkeer van die nasionale staatsimbole - die vlag van Litaue en die volkslied. 'N Groot aantal CPL -lede ondersteun ook die idees van Sąjūdis, en met Sąjūdis -ondersteuning is Algirdas Brazauskas verkies tot Eerste Sekretaris van die Sentrale Komitee van die CPL in 1988. Op 23 Augustus 1989, 50 jaar na die Molotov -Ribbentrop -verdrag, het Letse, Litouwers en Estse het hande gevat in 'n menseketting wat 600 kilometer van Tallinn tot Vilnius gestrek het om die wêreld se aandag op die lot van die Baltiese nasies te vestig. Die menseketting is die Baltiese Weg genoem. In Desember 1989 verklaar die CPL onder leiding van Brazauskas sy onafhanklikheid van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie en word 'n afsonderlike sosiaal-demokratiese party en noem dit homself in 1990 die Demokratiese Arbeidersparty van Litaue.
Stryd om onafhanklikheid (1990–1991) Redigeer
Vroeg in 1990 het kandidate wat deur Sąjūdis gesteun is, die Litause parlementsverkiesings gewen.  Op 11 Maart 1990 verklaar die Opperste Sowjet van die Litause SSR die Wet op die Herstel van die Staat Litaue. Die Baltiese republieke was aan die voorpunt van die stryd om onafhanklikheid, en Litaue was die eerste van die Sowjetrepublieke wat onafhanklikheid verklaar het. Vytautas Landsbergis, 'n leier van die Sąjūdis nasionale beweging,  het die staatshoof geword en Kazimira Prunskienė het die kabinet van ministers gelei. Voorlopige fundamentele wette van die staat is aangeneem. 
Op 15 Maart het die Sowjetunie die herroeping van die onafhanklikheid geëis en politieke en ekonomiese sanksies teen Litaue begin toepas. Op 18 April het Sowjette 'n ekonomiese blokkade van Litaue ingestel wat tot einde Junie geduur het. Die Sowjet-weermag is gebruik om 'n paar openbare geboue in beslag te neem, maar geweld was grootliks tot Januarie 1991 beperk. Tydens die Januarie-gebeurtenisse in Litaue het die Sowjet-owerheid probeer om die verkose regering omver te werp deur die sogenaamde National Salvation Committee te borg. Die Sowjette het die TV -toring van Vilnius met geweld oorgeneem en 14 ongewapende burgerlikes doodgemaak en 140 beseer.  Tydens hierdie aanval was die enigste beskikbare kontakmetode vir die buitewêreld 'n amateurradiostasie wat in die Litause parlementsgebou deur Tadas Vyšniauskas opgerig is wie se roepsein LY2BAW was.  Die eerste hulpkrete is deur 'n Amerikaanse amateurradio -operateur ontvang met die roepnaam N9RD in Indiana en WB9Z in Illinois. [ aanhaling nodig ] N9RD, WB9Z en ander radiooperateurs van regoor die wêreld kon situasie-opdaterings aan relevante owerhede oordra totdat amptelike personeel van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake op die lug was. Moskou kon nie verder optree om die Litause onafhanklikheidsbeweging te verpletter nie, en die Litause regering bly funksioneer.
Tydens die nasionale referendum op 9 Februarie 1991 het meer as 90% van diegene wat aan die stemming deelgeneem het (76% van alle stemgeregtigdes) ten gunste van 'n onafhanklike, demokratiese Litaue gestem. Tydens die poging van die Sowjet -staatskaping in Augustus 1991, het die Sowjet -militêre troepe verskeie kommunikasie- en ander regeringsfasiliteite in Vilnius en ander stede oorgeneem, maar teruggekeer na hul kaserne toe die staatsgreep misluk het. Die Litause regering verbied die Kommunistiese Party en beveel beslaglegging op sy eiendom. Na die mislukte staatsgreep het Litaue op 6 September 1991 wydverspreide internasionale erkenning ontvang en op 17 September by die Verenigde Nasies toegelaat. 
Hedendaagse Republiek van Litaue (1991 -hede) Redigeer
Soos in baie lande van die voormalige Sowjetunie, het die gewildheid van die onafhanklikheidsbeweging (Sąjūdis in die geval van Litaue) afgeneem as gevolg van die verslegtende ekonomiese situasie (stygende werkloosheid, inflasie, ens.). Die Kommunistiese Party van Litaue het homself herdoop as die Demokratiese Arbeidersparty van Litaue (LDDP) en het 'n meerderheid setels gekry teen Sąjūdis in die Litause parlementsverkiesings van 1992.  LDDP het voortgegaan met die bou van die onafhanklike demokratiese staat en oorgang van 'n sentraal beplande ekonomie. tot 'n vryemarkekonomie. In die Litouwse parlementsverkiesing van 1996 swaai die kiesers terug na die regse Homeland Union, onder leiding van die voormalige Sąjūdis -leier Vytautas Landsbergis. 
As deel van die ekonomiese oorgang na kapitalisme, het Litaue 'n privatiseringsveldtog gereël om eiendom en kommersiële ondernemings in staatsbesit te verkoop. Die regering het beleggingsbewyse uitgereik om gebruik te word in privatisering in plaas van die werklike geldeenheid. Mense werk in groepe saam om groter hoeveelhede geskenkbewyse vir die openbare veilings en die privatiseringsveldtog in te samel. Litaue het, anders as Rusland, nie 'n klein groepie baie ryk en magtige mense geskep nie. Die privatisering het begin met klein organisasies, en groot ondernemings (soos telekommunikasiemaatskappye of lugdienste) is etlike jare later verkoop vir harde geldeenheid om buitelandse beleggers te lok. Die monetêre stelsel van Litaue sou gebaseer wees op die Litause litas, die geldeenheid wat tydens die tussenoorlog gebruik is. As gevolg van hoë inflasie en ander vertragings, is 'n tydelike geldeenheid, die Litause talonas, bekendgestel (dit word algemeen die Vagnorėlis of Vagnorkė na premier Gediminas Vagnorius). Uiteindelik word die litas in Junie 1993 uitgereik, en daar is besluit om dit op te stel met 'n vaste wisselkoers na die Amerikaanse dollar in 1994 en na die euro in 2002.
Ten spyte van die volledige onafhanklikheid van Litaue, het 'n aansienlike aantal Russiese magte op sy gebied gebly. Die onttrekking van hierdie magte was een van die belangrikste prioriteite van Buitelandse Beleid in Litaue. Die onttrekking van die Russiese troepe is teen 31 Augustus 1993 voltooi.  Die eerste weermag van die wedergebore land was die Litause nasionale vrywilligersmag, wat eers na die onafhanklikheidsverklaring 'n eed afgelê het by die Hoogste Raad van Litaue. Die Litause weermag het homself volgens die algemene standaard gebou met die Litause lugmag, die Litause vlootmag en die Litause landmag. Tussenoorlogse paramilitêre organisasies soos die Lithuanian Riflemen's Union, Young Riflemen en die Lithuanian Scouts is hervestig.
Op 27 April 1993 is 'n vennootskap met die Pennsylvania National Guard gestig as deel van die State Partnership Program. 
Op soek na nouer bande met die Weste, het Litaue aansoek gedoen om lidmaatskap van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) in 1994. Die land moes 'n moeilike oorgang van die beplande na die vrye markekonomie ondergaan om aan die vereistes vir lidmaatskap van die Europese Unie (EU) te voldoen. . In Mei 2001 word Litaue die 141ste lid van die Wêreldhandelsorganisasie. In Oktober 2002 is Litaue genooi om by die Europese Unie aan te sluit, en 'n maand later om by die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie aan te sluit, het hy in 2004 lid geword van beide. 
As gevolg van die breër wêreldwye finansiële krisis het die Litause ekonomie in 2009 die ergste resessie beleef sedert sy onafhanklikheid van die Sowjetunie in 1991 gekry het. 15% in 2009.  Veral sedert Litouwen se toelating tot die Europese Unie, het 'n groot aantal Litouwers (tot 20% van die bevolking) na die buiteland verhuis op soek na beter ekonomiese geleenthede om 'n beduidende demografiese probleem vir die klein land te skep.  Op 1 Januarie 2015 het Litaue by die eurosone aangesluit en die Europese geldeenheid as die laaste van die Baltiese state aangeneem.  Op 4 Julie 2018 het Litaue amptelik by OESO aangesluit. 
Dalia Grybauskaitė (2009–2019) was die eerste vroulike president van Litaue en die eerste president wat vir 'n tweede agtereenvolgende termyn herkies is. 
Krapauskas (2010) identifiseer drie hooftendense in die onlangse geskiedskrywing. Die 'postmoderne skool' word sterk beïnvloed deur die Franse Annales -skool en bied 'n heeltemal nuwe agenda vir onderwerpe en interdissiplinêre navorsingsmetodologieë. Hulle benadering is metodologies omstrede en fokus op sosiale en kulturele geskiedenis. Dit is grootliks vry van die tradisionele politieke debatte en kyk nie terug na die tussenoorlogse Šapoka -era nie. Tweedens is die 'krities-realiste' politieke revisioniste. Hulle fokus op kontroversiële politieke onderwerpe in die twintigste eeu, en draai 180 ° die interpretasies van die Sowjet -era om van wat goed en sleg was vir Litaue. Hulle gebruik tradisionele historiese metodologieë, met 'n sterk fokus op politieke geskiedenis. Die derde skool, die 'romanties-tradisionaliste', word dikwels teen hulle gekant. Na ernstige beperkings in die kommunistiese era, wil die romanties-tradisionaliste nou die positiefste weergawe van die Litause verlede en sy kulturele erfenis beklemtoon. Hulle gee minder aandag aan die lekkerhede van dokumentasie en historiografie, maar dit is nie die marionette van politieke konserwatiewes nie. Dit bevat inderdaad baie van die mees gerespekteerde historici in Litaue. 
a. ^ Hierdie klein fraksie van die Katolieke in die vroeë 17de eeuse groothertogdom word gegee deur Kasper Cichocki (1545–1616), 'n Katolieke gemeentepriester naby Sandomierz, wat geskryf het oor die omvang van die dwaalleer in die Statebond. Volgens Wacław Urban het Calvinisme en Oosterse Ortodoksie die oorhand gekry, en is gevolg deur Katolisisme en die Poolse broeders, met die lutheranisme numeries die minste van die Christelike denominasies in Litaue. 
b. ^ Die familiewortels van Piłsudski in die gepoloniseerde heerskappy van die Groothertogdom Litaue en die gevolglike standpunt (wat homself en mense soos hy as wettige Litouwers beskou) het hom in konflik gebring met die moderne Litause nasionaliste (wat in die lewe van Piłsudski die omvang van die " Litause "konnotasie", in uitbreiding met ander nasionaliste, en ook met die Poolse moderne nasionalistiese beweging. 
c. ^ Vilnius is deur Poolse, Wit -Russiese en Litause kommuniste geëis en betwis voordat dit in 1944 deur Joseph Stalin aan die Litause SSR toegestaan ​​is. 
d. ^ Ongeveer 90% van die Vilnius -Jode is in 1941–1944 deur die Nazi's uitgeroei en ongeveer 80% van die Vilnius -pole is gedeporteer onder die Sowjetregering in 1944-1946, wat die stad oopgemaak het vir vestiging deur Litouwers, of moontlik Russe. 
e. ^ Dit was 'n aansienlike mag in vergelyking met die soortgelyke aantal (20 000) ondergrondse antikommunistiese vegters wat destyds in Pole bedrywig was. Pole was 'n land met 'n meer as agt keer die bevolking van Litaue, maar wettige opposisie (die Poolse volksparty) was daar hoofsaaklik aktief in die veertigerjare. 
f. ^ Die belangrikste westerse moondhede het Litaue eers in 1922 erken, toe dit na die Verdrag van Riga duidelik geword het dat die Pools -Litause Gemenebes nie weer van stapel gestuur sou word nie. 
g. ^ Histories was daar 'n wetenskaplike geskil oor die oorsprong van die Balts. Volgens een van die belangrikste standpunte kom die Baltiese mense direk af van die oorspronklike Indo-Europese aankomelinge, wat hierdie deel van Europa moontlik tot so ongeveer 3000 vC as die argeologiese Corded Ware-kultuur sou gevestig het. Die taalkundige argument was die mees "argaïese" status van die Litause taal onder die bestaande Indo-Europese tale van Europa. Die mededingende idee hou rekening met die vele woorde wat in die Baltiese en Slawiese tale algemeen is en postuleer 'n gedeelde, meer onlangse Balto-Slawiese afkoms. Daar is geen ooreenkoms oor watter argeologiese vorming so 'n hipotetiese Proto-Balto-Slawiese gemeenskap sou ooreenstem nie. 
h. ^ Die behoud van die landelike Poolssprekende minderheid in die Vilnius-streek (die intelligentsia-element is meestal na die oorlog verdryf) was 'n bron van blywende wrywing. Na 1950 het Stalin, wat op die Litoue speel teen die Poolse onsekerheid, die vorming van 'n netwerk van Poolse, kommunistiese ideologie-predikende skole moontlik gemaak. Hierdie Sowjet -beleid het ook ná 1956 voortgegaan, ondanks Litause besware. Die Poolse gemeenskap het met vrees gereageer op die wedergeboorte van die assertiewe Litause nasionalisme na 1988 en probeer om 'n Poolse outonomie in die Vilnius -streek in 1990–91 te vestig. Nadat sommige Poolse aktiviste die poging tot kommunistiese staatsgreep in Moskou ondersteun het, het die Litause owerheid die Poolse selfregering uitgeskakel. Die huidige verkiesingsaksie van Pole in Litaue word deur baie Litouwers beskou as 'n kommunistiese heerskappy met 'n nasionalistiese tint en konflikte oor die taal van onderwys en naamregte gaan voort, met 'n ongemaklike betrokkenheid van die regering van Pole. Die landelike Poolssprekende gebiede is een van die ekonomies mees depressiewe streke van Litaue en hoë werkloosheid daar het aansienlike permanente emigrasie veroorsaak. Die Litause betrekkinge met die Russiese minderheid, die werklike oorblyfsel van die deur die Sowjet opgelegde nedersetting, was nie 'n bron van vergelykbare spanning nie. 
ek. ^ Die algemeen gebruikte term "Russiese Jode" is ietwat misleidend, omdat die Jode binne die Russiese Ryk slegs binne die Pale of Settlement mag woon, soos bepaal deur Catherine die Grote. Die bleek val grootliks saam met die gebied van die voormalige Pools -Litause Gemenebest, onder Rusland die westelike deel van die Ryk. 
j. ^ Die Litause afvaardiging het in Augustus 1919 deur die Litouwse afvaardiging na die Vredeskonferensie in Parys die polities-kulturele outonomie vir die Jode gebied, maar die idee is in 1924 laat vaar. aktief op die sosiale, kulturele en wetenskaplike gebied, ekonomie, regte en medisyne. Antisemitiese voorvalle het in die dertigerjare meer duidelik geword. In 'n duidelik minder gunstige situasie was destyds die Poolse minderheid in Litaue. 
Litaue is die mees suidelike deel van die Baltiese state. Tydens die Holocaust het die Duitsers ongeveer 90 persent van die Litause Jode vermoor, een van die hoogste slagoffersyfers in Europa.
Litouwers het kort voor en onmiddellik na die aankoms van Duitse magte gewelddadige onluste teen die Jode uitgevoer.
In Junie en Julie 1941 begin afdelings van die Duitse Einsatzgrupen, saam met Litause hulpverleners, die Jode van Litaue met die moord.
Einde Augustus 1941 is die meeste Jode op die platteland van Litaue geskiet. Teen November 1941 het die Duitsers ook die meeste Jode wat in ghetto's in die groter stede gekonsentreer was, vermoor.
Litaue is die mees suidelike deel van die Baltiese state.
Die Jode van Litaue het hul eie duidelike en hoogs ontwikkelde Joodse kultuur gehad, waaronder 'n spesiale dialek van die Jiddiese taal. Litaus Jood het 'n diepgaande rol gespeel in baie Joodse ideologieë, waaronder die Joodse arbeidersbeweging, Sionisme en rasionele godsdienstige denke. Voor die Tweede Wêreldoorlog was die Litause Joodse bevolking ongeveer 160 000, ongeveer 7 persent van die totale bevolking.
Litaue was 'n onafhanklike land vanaf die einde van die Eerste Wêreldoorlog tot 1940. In Maart 1939 het Nazi -Duitsland 'n ultimatum aan Litaue gestel om die gebied Memel (Klaipeda), 'n gebied met 'n etniese Duitse meerderheid, aan die Ryk af te staan. Op 21 Maart het die Litause regering ingestem tot die Duitse bepalings. Die volgende dag het die Duitse en Litause ministers van Buitelandse Sake 'n verdrag onderteken wat die gebied van Memel na Duitsland terugbesorg het en 'n nie-aggressieverdrag tussen die twee partye ingesluit het. Die Sowjetunie het Litaue in Junie 1940 beset en die land in Augustus 1940 geannekseer. Teen 1941 het die Joodse bevolking van Litaue geswel deur 'n toestroming van vlugtelinge uit die Duits-besette Pole om ongeveer 250 000, oftewel 10 persent van die bevolking, te bereik.
In Junie en Julie 1941, na die Duitse inval in die Sowjetunie, beset die Duitsers Litaue. Tydens die Duitse besetting is Litaue opgeneem in die Reich Commissariat Ostland (Reichskommissariat Ostland), 'n Duitse burgerlike administrasie wat die Baltiese state en Wes -Wit -Rusland insluit.
Die Litouwers het gewelddadige onluste teen die Jode uitgevoer, kort voor en onmiddellik na die aankoms van Duitse magte. In Junie en Julie 1941 het afdelings van Duits Einsatzgruppen saam met die Litause hulpverleners begin om die Jode van Litaue te vermoor. Einde Augustus 1941 is die meeste Jode op die platteland van Litaue geskiet. Teen November 1941 het die Duitsers ook die meeste Jode wat in ghetto's in die groter stede gekonsentreer was, vermoor. Die oorlewende 40 000 Jode was gekonsentreer in die Vilna-, Kovno-, Siauliai- en Svencionys -getto's en in verskillende arbeidskampe in Litaue. Die lewensomstandighede was erg, met ernstige voedseltekorte, uitbrake van siektes en oorbevolking
In 1943 vernietig die Duitsers die Vilna- en Svencionys -ghetto's en omskep die Kovno- en Siauliai -ghetto's in konsentrasiekampe. Ongeveer 15 000 Litause Jode is na arbeidskampe in Letland en Estland gedeporteer. Ongeveer 5 000 Jode is na moordsentrums gedeporteer in die Duits-besette Pole, waar hulle vermoor is. Kort voor die terugtrek uit Litaue in die herfs van 1944, het die Duitsers ongeveer 10 000 Jode uit Kovno en Siauliai na konsentrasiekampe in Duitsland gedeporteer.
Sowjet -troepe het Litaue herbeset in die somer van 1944. In die vorige drie jaar het die Duitsers ongeveer 90 persent van die Litause Jode vermoor, een van die hoogste slagoffersyfers in Europa.
Die onafhanklikheid van Litaue is vinnig erken deur groot Europese en ander lande, waaronder die Verenigde State. Die Sowjetunie het uiteindelik die onafhanklikheid van die Baltiese state erken op 6 September 1991. VN-opname het gevolg op 17 September 1991. Suksesvolle implementering van strukturele en wetgewende hervormings in Litaue het teen die middel van die negentigerjare groter direkte buitelandse beleggings gelok.
Aan die einde van 2002 is Litaue vir lidmaatskap van die EU en die NAVO aanvaar, en dit het by beide aangesluit in 2004. In Januarie 2003 het Rolandas Paksas die posbekleër, Valdas Adamkus, in die presidentsverkiesing verslaan. Dit was 'n verrassende ontsteltenis, aangesien Adamkus gehelp het om sy land in die NAVO en die EU te betree. In April 2004 is president Paksas uit sy amp onthef ná sy skuldigbevinding aan die handelinge met Russiese bendes. Dit was die ergste politieke krisis in Litaue sedert onafhanklikheid van die Sowjetunie. In Julie 2004 is Valdas Adamkus weer tot president verkies.
Op 12 Oktober 2008 was die opkoms van parlementêre verkiesings 48,5%. Die Homeland Union-Litause Christen-demokrate het 19,7% van die stemme gewen (18 van 70 setels). Die National Revival Party het tweede gekom met 15,1% (13) van die stemme, en die Order and Justice was derde met 12,7% (11) van die stemme.
Dalia Grybauskaite, die begrotingskommissaris van die Europese Unie, is in Julie 2009 as Litaue se eerste vroulike staatshoof ingesweer. Grybauskaite het in Mei met 68% van die stemme die presidentsverkiesing gewen.
In Oktober 2012 verloor die konserwatiewe Homeland Union van Litaue parlementêre verkiesings vir die sosiaal -demokrate en Algirdas Butkevicius. Die linkse partye sal heel moontlik die suksesvolle beleid van Andrius Kubilius voortsit. Alhoewel dit pynlik was, het die streng besparingsmaatreëls wat hy ingestel het vrugte afgewerp: die ekonomie van Litaue groei weer, die BBP toon 'n groei van 2,5% vir 2012, met 3% wat in 2013 verwag word.
In die eerste ronde van die presidentsverkiesings van 2014 het die huidige Dalia Grybauskaite (onafhanklik) 46,6%van die stemme gewen, Zigmantas Balcytis (Sosiaal -Demokratiese Party) 13,8%, Arturas Paulauskas (Arbeidersparty) 12,2%, Naglis Puteikis (onafhanklik) 9,5%, Valdemar Tomasevski (Verkiesingsaksie van Pole in Litaue) 8,4%, Arturas Zuokas (Homeland Revival and Perspective) 5,3%, en Bronis Rope (Litause Boere- en Groen -unie) 4,2%stempersentasie was 52,1%. In die afloop van 25 Mei het Grybauskaite 59% van die stemme gewen en Balcytis 41% met die stempersentasie op 47,3%.
Klink na 'n interessante plek! Ek verhuis hierdie somer na Oos -Europa en Litaue is bo -aan my reislyslys!
lekker ek is in Litouwen gebore, so ek hoop jy het 'n goeie tyd
Onder die mees antisemitiese ras op aarde.
Gedurende ww2 het die Litouers byna 'n hele Joodse bevolking uitgewis nog voordat die gehate nazi's by hulle uitgekom het.
Hulle het die ordentlike godvresende Joodse burgers bymekaargemaak en hulle koelbloedig doodgeskiet. Sommige was gedwing om hul eie grafte te grawe …
Is dom? Litaue is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Rusland beheer, hoe kon hulle Jode doodgemaak het; dit was Russe wat die Jode vermoor het
As Jode vermoor word, is hulle tussen 1941 en 1944 deur Nazi's vermoor omdat Rusland na die oorlogsooreenkoms oorgeneem het
Hallo, ek is net op hierdie bladsy om feite oor Litaue te sien, en 8230
Hoe is Litaue antisemities en hoe kan jy beweer dat Litouwen 'n individuele ras is, afgesien van die res van die Europeërs om die blanke gemeenskap te vorm? Ja, Litouweners het wel baie Jode doodgemaak (ongeveer 190 000). Verstaan ​​asseblief dat dit nie deur die meerderheid van die bevolking gedoen is nie, eerder deur 'n groep radikale. Dit is ook verkeerd om te sê dat Litaue 'n antisemitiese nasie is. Trouens, Litaue is nou 'n vennoot met Israel. Dit sou dieselfde wees as om te sê, Litanees is Duitsers of Russofobies, want Litaue het die grootste deel van sy geskiedenis teen Duitse nasies geveg (Teutoniese Orde, Livoniese Orde, Muscovy, om die minste te noem).
Ek het dit nie in geskiedenislesse geleer nie. Al wat ek geleer het dat Litaue beset is deur die Russiese diktator, WIE JODE vermoor het. Sommige Litouers het wel gehelp om hulle dood te maak, maar om hulle dood te maak, was nie 'n idee van die Litouwers nie.
Jy is ernstig dom. Soos Irmantas gesê het, is Litaue tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Russe beheer. As u die feite gelees het, het dit selfs gesê: Litouwen was die eerste wat in 1990 onafhanklikheid van die Sowjetunie verklaar het. " Sien? Litaue is 50 jaar lank deur Rusland ingehaal. Alhoewel Litouweners ons 'n Christen is, het hulle Joodse mense steeds gehelp om vir Russe weg te kruip. As Litouers hulle nie sou gehelp het nie, sou selfs meer Joodse mense vermoor gewees het.
Voordat u so 'n dom opmerking lewer, moet u seker maak dat u u feite reg het. Omdat Litwane nooit Joodse mense vermoor het nie, tensy die Russe dit gedwing het.
Vilnius het beslis 'n interessante geskiedenis. Die duidelikste met sy argitektuur, die mengsel van gotiese, neoklassieke en Sowjet -funksionalisme. Dit was onheilspellend om meer te wete te kom oor die Sowjet -invloed en die Joodse geskiedenis. Alhoewel 'n paar mooi verhale soos die tonnel van die All Saint's Church na die Joodse ghetto om kos en voorrade te voorsien.
Ons het dit baie geniet en kan die Vilnius with Locals gratis staptoer aanbeveel. Uzupis was 'n wonderlike kuierplek.
Ek is 'n bejaarde vrou wat in Kalifornië woon. Ek is onlangs deur twee verskillende mans gevra om met hulle vriende te maak op Facebook. Hulle het albei beweer dat hulle 56 jaar oud is, weduwee met kinders om groot te maak, ouers is oorlede, geen ander gesin werk albei aan oliebore nie, is betrokke by waardevolle kontrakte en het geen geld nie, wil dadelik ontmoet en die res spandeer ons lewens saam. Beweer dat jy godvresend is. Binne 'n paar dae vra hulle uiteindelik geld in die vorm van 'n geskenkkaart. Hulle is duidelik nie Amerikaners nie. Een het onthul dat hy Litous was (dus my belangstelling in hierdie webwerf). Beide praat, spelfoute, gebruik verkeerde grammatika presies dieselfde. Hul Facebook -bladsye wys GEEN vriende dat hulle 50 $ in plaas van $ 50 gebruik nie. Hulle beweer dat hulle nie weet wat baie algemene Amerikaanse terme beteken nie, soos UPS, katvisvang, bedrogspul. Een is 3 keer deur Facebook verwyder, met elke keer verskillende name en word nie meer op Facebook toegelaat nie. Ek dink dit is moontlik dat hierdie twee mans mekaar ken. Hulle is moontlik deel van 'n groep om vroue te bedrieg. Ek sal graag alle vroue wil in kennis stel om vir hulle op te pas. Ek het eintlik 'n WAARSKUWING aan die publiek gestuur oor die eerste swendelaar en die drie name wat hy gebruik, gelys. Het u inligting oor hierdie aktiwiteit?
Juffrou Kis, ek sien nie hoe u verhaal verband hou met hierdie artikel nie. Dit is u eie verantwoordelikheid om uself in die eerste plek te beskerm. Waarom sou u die vriendskapsversoeke aanvaar van iemand wat u nog nooit in u lewe ontmoet het nie? (En gaan voort om die inligting uit te ruil), Facebook is nie 'n afspraakwebwerf nie, alhoewel oplichters selfs op afsprake -webwerwe is … As u bewustheid wil verhoog, doen dit dan op Facebook, dit is nie 'n plek nie.
Waar is Litaue?
Litaue is 'n Baltiese land in Noordoos -Europa. Dit is geografies in die noordelike en oostelike halfrond van die aarde geleë. Litaue is aan die oostelike kus van die Oossee en in die suidooste van Denemarke en Swede geleë. Litaue word begrens deur 4 Nasies: deur Letland in die Noord -Wit -Rusland in die ooste en Suid -Pole in die suide en Kaliningrad -oblast van Rusland in die suidweste.
Litaue grens aan lande: Rusland, Wit -Rusland, Letland, Pole.
Litaue is aan die oostelike oewer van die Oossee geleë en grens aan Letland in die noorde, Wit -Rusland in die ooste en suide, en Pole en die Kaliningrad -streek van Rusland in die suidweste. Dit is 'n land met golwende heuwels, baie woude, riviere en strome en mere. Sy belangrikste natuurlike hulpbron is landbougrond.
Die Liths, of Litouwers, verenig in die 12de eeu onder die bewind van Mindaugas, wat in 1251 koning geword het. Deur die huwelik word een van die latere Litause heersers in 1386 die koning van Pole (Ladislaus II), wat die lande verenig. In 1410 verslaan die Pole en die Litouwers die magtige Teutoniese ridders by Tannenberg. Van die 14de tot die 16de eeu was Pole en Litaue een van die grootste rye van die Middeleeuse Europa, wat van die Swart See tot by Moskou strek. Die twee lande het byna 200 jaar lank 'n konfederasie gevorm, en in 1569 het hulle formeel verenig. Rusland, Pruise en Oostenryk verdeel Pole in 1772, 1792 en 1795. Gevolglik het Litaue ná die laaste verdeling onder Russiese bewind gekom. Rusland het probeer om Litaue onder te dompel in die Russiese kultuur en taal, maar die anti-Russiese sentiment het steeds toegeneem. Na die Eerste Wêreldoorlog en die ineenstorting van Rusland, verklaar Litaue onafhanklikheid (1918), onder Duitse beskerming.
Die republiek is daarna deur die Sowjetunie geannekseer in 1940. Van Junie 1941 tot 1944 is dit beset deur Duitse troepe, saam met wie Litaue in die Tweede Wêreldoorlog gedien het. Sowat 240 000 Jode is gedurende die Nazi -jare in Litaue vermoor. In 1944 het die Sowjette Litouwen weer geannekseer.
Die Litause onafhanklikheidsbeweging herenig weer in 1988. In 1990 word Vytautas Landsbergis, die nie-kommunistiese hoof van die grootste Litause volksbeweging (Sajudis), tot president verkies. Op dieselfde dag verwerp die Hoogste Raad die Sowjetregering en verklaar die herstel van Litaue se onafhanklikheid, die eerste Baltiese republiek wat hierdie aksie onderneem het. Konfrontasie met die Sowjetunie het gevolg met ekonomiese sanksies, maar dit is opgehef nadat beide partye ingestem het tot 'n gesigbesparende kompromie.
Litaue begin met onafhanklikheid en demokrasie
Die onafhanklikheid van Litaue is vinnig erken deur groot Europese en ander lande, waaronder die Verenigde State. Die Sowjetunie het uiteindelik die onafhanklikheid van die Baltiese state erken op 6 September 1991. VN-toelating het gevolg op 17 September 1991. Suksesvolle implementering van strukturele en wetgewende hervormings in Litaue het teen die middel van die negentigerjare groter direkte buitelandse beleggings gelok.
Einde 2002 is Litaue vir lidmaatskap van die EU en die NAVO aanvaar, en dit het by beide aangesluit in 2004. In Januarie 2003 het Rolandas Paksas die posbekleër, Valdas Adamkus, in die presidentsverkiesing verslaan. Dit was 'n verrassende ontsteltenis, aangesien Adamkus gehelp het om sy land in die NAVO en die EU te betree. In April 2004 is president Paksas uit sy amp onthef ná sy skuldigbevinding aan die handelinge met Russiese bendes. Dit was die ergste politieke krisis in Litaue sedert onafhanklikheid van die Sowjetunie. In Julie 2004 is Valdas Adamkus weer tot president verkies.
Op 12 Oktober 2008 was die stempersentasie 48,5%. Die Homeland Union-Litause Christen-demokrate het 19,7% van die stemme gewen (18 van 70 setels). Die National Revival Party het tweede gekom met 15,1% (13) van die stemme, en die Order and Justice was derde met 12,7% (11) van die stemme.