Douglas Havoc I (indringer) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Douglas Havoc I (indringer) is ontwerp om as 'n indringer in die besette Europa te werk, en is vervaardig deur die laat produksie van die Franse DB-7's aan te pas. Hierdie vliegtuie, wat oorspronklik die benaming Boston II gekry het, het ná die val van Frankryk in Brittanje aangekom. Die RAF het gou besef dat dit nie bruikbare dagbomaanvallers was nie, die rol waarin die Britte DB-7B/ Boston III bestel het, sou na verwagting werk, maar hul tweesnel-motor met 'n superaangedrewe motor maak hulle beter as die vroeë produksie-DB-7's. gebruik as oefenvliegtuig onder die benaming Boston I.
Daar is besluit om die Boston II's as nagvegters en indringers te gebruik, met die nuwe naam Havoc. Terwyl die weergawe van die nagvegter vinnig as die Havoc I (Night Fighter) gevestig is, het die indringer 'n reeks name gekry, waaronder Ranger, Moonfighter en Havoc IV voordat hy die Havoc I (indringer) geword het.
Die Havoc I (Intruder) het veel minder aanpassings vereis as die nagvegter. Die meeste werk het bloot die vervanging van Franse toerusting met sy Britse ekwivalente behels. Net soos die DB-7 het dit vier masjiengewere vooruit gevuur, hoewel die Franse 0.30in-gewere vervang is met standaard Britse 0.303in gewere. Die ruggeweer is ook behou, maar die ventrale geweer is verwyder. Britse bomrakke is geïnstalleer, wat die Havoc I (indringer) die vermoë gegee het om 2.000 pond bomme te dra, hoewel die standaard bomlading slegs 1.000 pond was. Die belangrikste aanpassing wat nodig was vir bedrywighede in die nag, was die gebruik van vlamdempende enjins om die vliegtuig minder sigbaar te maak.
Die Havoc I (indringer) tree in diens by No.23 Squadron, wat dit van Maart 1941 tot Augustus 1942 bedryf het. Die Havocs vlieg op 'n lae vlak deur Noord -Frankryk, België en Holland, en val Duitse vliegvelde en kommunikasie aan. Die Havocs is in Julie 1942 aangevul deur die Boston III (Intruder) en is daarna deur No. 605 Squadron gebruik, wat eers uiteindelik in Oktober 1942 buite gebruik is.
Hangende verkoop 1944 Fabriek TB-26C
Fabrieks dubbele kontroles
Rekwisiete -120 SMOH 5 jaar OK
R2800 1 -telling
1 -500 uur
Bombaai onderdele en aandrywers / hidroulika
Vir meer inligting oor hierdie vliegtuig, sien ons nuusbrief bladsy.
Sien hierdie ongelooflike voël in aksie in hierdie snit uit die film, "Altyd."
Die volgende met vergunning van Wikipedia.
Die Douglas Havoc / Boston en Hobbymaster aankomste volgende week.
Die Douglas A-20 Havoc (maatskappybenaming DB-7) was 'n Amerikaanse aanval, ligte bomwerper, indringervliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog. Dit dien saam met verskeie geallieerde lugmagte, hoofsaaklik die Amerikaanse weermag se lugmag, die Sowjet -lugmag, die Sowjet -vloot en die Royal Air Force. Sowjet-eenhede het meer as een uit elke drie (2 908 vliegtuie) van die DB-7's wat uiteindelik gebou is, ontvang. Dit is ook tydens die oorlog deur die lugmag van Australië, Suid -Afrika, Frankryk en Nederland gebruik, en deur Brasilië na die oorlog.
In Britse lugmag van die Gemenebest was bomwerper-/aanvalvariante van die DB-7 gewoonlik bekend onder die diensnaam Boston, terwyl nagvegters en indringervariante gewoonlik as Havoc bekend gestaan ​​het. 'N Uitsondering hierop was die Royal Australian Air Force, wat na alle variante van die DB-7 met die naam Boston verwys het. Die USAAF verwys na nagvegtersvariante as die P-70.
A-20 verlaat die monteerbaan by Long Beach 1942
In Maart 1937 het 'n ontwerpspan onder leiding van Donald Douglas, Jack Northrop en Ed Heinemann 'n voorstel gemaak vir 'n ligte bomwerper aangedryf deur 'n paar 450 pk (336 kW) Pratt & amp; Whitney R-985 Wasp Junior radiale enjins gemonteer op 'n skouervleuel . Daar word beraam dat dit 'n bomlading van 1.000 lb (454 kg) teen 400 km/h kon dra. Verslae oor die prestasie van vliegtuie uit die Spaanse burgeroorlog het aangedui dat hierdie ontwerp ernstig onder krag sou wees, en dat dit daarna gekanselleer is.
In die herfs van 1937 het die United States Army Air Corps sy spesifikasie vir 'n aanvalsvliegtuig uitgereik. Die Douglas-span, onder leiding van Ed Heinemann, het die Model 7A-ontwerp geneem, opgegradeer met 1,100 pk (820 kW) Pratt & amp; Whitney R-1830 Twin Wasp-enjins, en het die ontwerp ingedien as die Model 7B. Dit het mededinging ondergaan van die Noord-Amerikaanse NA-40, die Stearman X-100 en die Martin 167F. Die Model 7B was wendbaar en vinnig, maar het geen Amerikaanse bevele gelok nie.
Die model het egter die aandag getrek van 'n Franse aankoopkommissie wat die Verenigde State besoek het. Die Franse het diskreet deelgeneem aan die vlugproewe, om nie kritiek van Amerikaanse isolationiste te lok nie. Die Air Corps, wat die ontwikkeling van die vliegtuie beheer het, maar uitgesluit is van onderhandelinge tussen die Franse, die produksie-afdeling en die Navy 's Bureau of Aeronautics, is op 19 Januarie 1939 deur die Withuis aangestel om die DB- vry te stel. 7 vir beoordeling in stryd met sy eie regulasies. Die "secret " is onthul toe die Model 7B op 23 Januarie neergestort het terwyl hy eenmotorverrigting getoon het. Die Franse was nog steeds beïndruk genoeg om 100 produksievliegtuie te bestel, met die bestelling tot 270 toe die oorlog begin. Sestien daarvan is deur België bestel vir sy Aviation Militaire.
Hoewel dit nie die vinnigste of langste reeks vliegtuie in sy klas was nie, het die Douglas DB-7-reeks hom as 'n taai, betroubare gevegsvliegtuig met 'n uitstekende reputasie vir spoed en wendbaarheid onderskei. In 'n verslag aan die British Airplane and Armament Experimental Establishment by RAF Boscombe Down, het toetsvlieëniers dit opgesom as: "has no vices and is very easy to take and landing … Die vliegtuig verteenwoordig 'n besliste voordeel in die ontwerp van vlieg kontroles … uiters aangenaam om te vlieg en te maneuver. " Oud-vlieëniers beskou dit dikwels as hul gunsteling vliegtuie van die oorlog as gevolg van die vermoë om dit soos 'n vegter rond te gooi. Die Douglas -bomwerper/nagvegter was uiters aanpasbaar en het 'n rol gespeel in elke gevegsteater van die oorlog en het uitgeblink as 'n ware vliegtuig en 'n vliegtuig.
Toe die produksie van die DB-7-reeks uiteindelik op 20 September 1944 eindig, is 'n totaal van 7.098 deur Douglas gebou en 'n verdere 380 deur Boeing. Douglas het sy fabriek in Santa Monica herontwerp om 'n gemeganiseerde produksielyn te skep om A-20 Havocs te vervaardig. Die lopende band was meer as 'n kilometer lank, maar deur heen en weer te loop, pas dit in 'n gebou wat slegs 700 voet lank was. Werkure is met 50% verminder vir sommige bedrywighede en produksie het verdriedubbel.
Die Franse bevel het aansienlike wysigings vereis, wat die DB-7-variant tot gevolg gehad het. Dit het 'n nouer, dieper romp gehad, 1.000 pk Pratt & amp; Whitney R-1830-SC3-G radiale, gewere wat in Frans gebou is en metrieke instrumente. Halfpad deur die afleweringsfase is die enjins oorgeskakel na 1,100 pk Pratt & Whitney R-1830-S3C4-G. Die Franse benaming was DB-7 B-3 (die B-3 wat 'n drie-sitplek bomwerper en#8221 aandui).
Die DB-7's is in afdelings na Casablanca gestuur vir montering en diens in Frankryk en Frans-Noord-Afrika. Toe die Duitsers Frankryk en die Lae Lande op 10 Mei 1940 aanval, is die 64 beskikbare DB-7's teen die opkomende Duitsers ontplooi. Voor die wapenstilstand is hulle na Noord -Afrika ontruim om gevangenskap deur Duitse magte te vermy. Hier val hulle onder beheer van die Vichy -regering en skakel die geallieerdes kortliks tydens Operasie Torch. Nadat die Franse magte in Noord-Afrika die geallieerdes geskaar het, is DB-7's as opleiers gebruik en is dit in die voorste eenhede vervang deur Martin B-26 Marauders. Vroeg in 1945 is 'n paar DB-7's terug na Frankryk verskuif, waar hulle aksie sien teen die oorblywende geïsoleerde Duitse sakke aan die westelike kus.
Die res van die bestelling wat by Frankryk afgelewer moes word, is in plaas daarvan deur die Verenigde Koninkryk opgeneem via die Britse aankoopkommissie. In die loop van die oorlog het 24 eskaders die Boston bedryf. Dit het eers in 1941 diens gedoen by RAF Bomber Command, wat die 88ste eskader toegerus het. Hulle eerste operasionele gebruik was eers in Februarie 1942 teen vyandige skeepsvaart. Op 4 Julie 1942 het die USAAF -bomwerpers, wat RAF Boston -vliegtuie gevlieg het, vir die eerste keer aan die operasies in Europa deelgeneem wat vyandelike vliegvelde in Nederland aangeval het. Hulle vervang die Bristol Blenheims van RAF Group No. 2 vir dagligoperasies teen die besette Europa totdat dit op hul beurt deur de Havilland Mosquitos vervang word.
Deur middel van Lend-Lease het Sowjet-magte meer as twee derdes van die weergawe A-20B-vliegtuie ontvang en 'n aansienlike deel van weergawes G en H. Die A-20 was die talrykste buitelandse vliegtuie in die Sowjet-bomwerpervoorraad. Die Sowjet-lugmag het meer A-20's as die USAAF.
Hulle is afgelewer via die lugbootroete tussen Alaska en Siberië. Die vliegtuig is einde Junie 1942 gedoop. Die Sowjetunie was ontevrede met die vier .30-kaliber Browning-masjiengewere-wat self slegs teen 'n maksimum tempo van 600 rondes per geweer per minuut kon afvuur-en vervang dit met die vinniger, 7,62 mm kaliber ShKAS, wat tot 1800 rondes per geweer per minuut in staat is. Gedurende die somer van 1942 het die Bostons aanvalle op ultra lae vlakke gevlieg teen Duitse konvooie wat swaar deur vlokke beskerm is. Aanvalle is gemaak vanaf hoogtes tot 10 meter en die lugregimente het groot verliese gely. Teen die middel van 1943 was Sowjet-vlieëniers baie bekend met die A-20B en A-20C. Die algemene mening was dat die vliegtuig oorweldig en dus vinnig en rats was. Dit kan steil draaie maak met 'n hoek tot 65 °, terwyl die driewiel-landingsstel makliker opstyg en landings moontlik maak. Die tipe kan selfs deur spanne met minimale opleiding gevlieg word. Die enjins was betroubaar, maar sensitief vir lae temperature, sodat die Sowjet-ingenieurs spesiale deksels ontwikkel het om die skroefnawe te laat vries. Teen die einde van die oorlog is 3,414 A-20's aan die USSR afgelewer, waarvan 2,771 deur die Sowjet gebruik is Lugmag.
Die DB-7B was die eerste groep van hierdie model wat direk deur die Royal Air Force bestel is. Dit is gedoen in Februarie 1940. Dit is aangedryf deur dieselfde enjins as die DB-7A, met 'n beter wapenrusting. Dit is belangrik dat hulle groter brandstoftenks gehad het en dat hulle geskik was vir die RAF as ligte bomwerpers. Dit was die groep waarvoor die naam "Boston " die eerste keer toegeken is, maar sedert die DB-7's wat vir Frankryk bedoel was, eers in die RAF in diens geneem is, is die vliegtuie in hierdie volgorde die Boston Mk III genoem. Onder ander gevegsopdragte het hulle deelgeneem aan die aanvalle op die Duitse oorlogskepe Scharnhorst, Gneisenau en Prinz Eugen tydens hul stormloop deur die Engelse kanaal (Operasie Cerberus) en die aanval op Dieppe ("Operation Jubilee "). Driehonderd Boston III is vervaardig en afgelewer, en sommige daarvan is omskep vir gebruik as nagvegters.
Die oorspronklike Amerikaanse ongeërgdheid teenoor die Model 7B is oorkom deur die verbeterings wat vir die Franse en Britte aangebring is, en die Amerikaanse weermag se lugkorps bestel twee modelle, die A-20 vir bombardemente op groot hoogtes en die A-20A vir lae en medium hoogte geveg. Albei was soortgelyk aan die DB-7B. Die A-20 sou toegerus wees met turbo-aangejaagde Wright R-2600-7-enjins, maar dit was omvangryk en die prototipe het verkoelingsprobleme opgedoen, sodat die res voltooi is met die tweestadige R-2600-11, 59 as P- 70 vegters en 3 as F-3 verkenningsvliegtuie. Een A-20 is deur die Amerikaanse vloot as die BD-1 geëvalueer, terwyl die U.S. Marine Corps agt gevlieg het as die BD-2.
Die A-20C was 'n poging om 'n standaard, internasionale weergawe van die DB-7/A-20/Boston te ontwikkel, vervaardig vanaf 1941. Dit het teruggekeer na die skuins neusglas en het RF-2600-23 enjins, self- verseëling van brandstoftenks en ekstra beskermende wapenrusting. Dit was toegerus om 'n eksterne torpedo van 907 kg te dra. 'N Totaal van 948 is vir Brittanje en die Sowjetunie gebou, maar baie is deur die USAAF behou ná die Japannese aanval op Pearl Harbor. Die Sowjet-A-20's was dikwels toegerus met torings van inheemse ontwerp
Die RAF ontvang 90 Boston V's in Oktober en November 1944. Die Boston V (A-20K) en die Boston IV (A-20J) is dieselfde behalwe die IV gebruikte Wright R2600-23 enjins terwyl die V Wright R2600-29 gebruik het. No 13 Squadron het in 1915 in Gosport begin met verkenning. Hulle het in 1942 by die Tweede Wêreldoorlog in Algerië, toe Egipte en Italië, aangesluit voordat hulle in September 1945 na Griekeland verhuis het. Die nommer 13 -eskader Boston V's is gebruik om bomwerpers te lei en sou fakkels laat val om die gebied te merk waar die bomwerpers hul vragte moes laat val.
Ander aankomste van Hobbymaster by Flying Tigers volgende week.
Die nuutste aflewering van Hobymaster sal volgende week by Sywell aankom, gereed om gestuur te word. Dankie almal vir u voorafbestellings en ek hoop dat u regtig van u modelle hou as hulle by u kom. Sommige van hierdie aankomste is reeds by voorafbestelling uitverkoop en dit sal moeilik wees om vorentoe te kom.
Ek koop altyd 'n ekstra voorraad vir die versamelaars wat die aankondigings van die model misgeloop het, maar voorraad hou gewoonlik nie lank nie!
Kyk gerus na die onderstaande lys van aankomste, en as u van een daarvan hou, plaas dan so gou as moontlik 'n bestelling. Onthou Flying Tigers konsolideer u bestellings soveel as moontlik om u besendingskoste te bespaar, en ons hef u kredietkaartbetaling nie op voorafbestellings nie, totdat u model beskikbaar is vir aflewering. U hoef nie 'n deposito te maak as u voorafbestelmodelle by Flying Tigers plaas nie.
Aanbiedings van die week van Flying Tigers.
Ek het 'n paar items bygevoeg in die "Offer van die week -afdeling ". Die meeste van hierdie modelle is in beperkte hoeveelhede, en sommige is reeds naby verkoop. Al die onderstaande items is op voorraad tydens die skryf van hierdie nuusbrief, maar sal waarskynlik in die loop van die naweek uitverkoop word. By voorbaat verskoning as u die aankoop verslaan.
Dankie dat u tyd geneem het om hierdie week se nuusbrief te lees. Ek weet nie van jou nie, maar ek kan nie wag vir warmer lenteweer en die begin van die Airshow -seisoen nie.
FRGF208 - Kikker 1/72 Douglas Havoc Intruder of Boston
Die werklike produk kan verskil van die beelde op die webwerf.
Let asseblief daarop dat die OUDERE etiketstelle groter kwesbaarheid het.
Gebruik 'n deklaagproduk soos Micro Scale Decal -film of 'n soortgelyke produk om veilig te wees.
PreownedMint in die boks toon ware
Ons aanvaar die volgende betaalmetodes:
Ons aanvaar nie opgawes of omruilings nie, tensy die item wat u gekoop het, gebrekkig is of as u 'n fout gemaak het met die invul van u bestelling. As u 'n gebrekkige item ontvang het of as ons die bestelling verkeerd ingevul het, moet u ons binne drie dae na ontvangs van die bestelling kontak, kontak ons ​​asseblief by [email protected] met inligting oor die produk en die gebrek of die fout wat u gemaak het tydens die invul van u bestelling .
Ons sal probeer om u e -pos binne sewe werksdae te verwerk, en as dit goedgekeur word, gee ons 'n materiaalnommer wat op die verpakking benodig word uit as u dit na ons terugstuur. Sonder die terugvoermateriaalnommer op die verpakking, word die pakket geweier. Stuur die item na goedkeuring na:
By ontvangs van die teruggestuurde produk, sal ons dit volledig ondersoek en u binne 'n redelike tydperk per e-pos in kennis stel of u geregtig is op 'n terugbetaling of vervanging as gevolg van die gebrek of fout by die invul van u bestelling. As u geregtig is op 'n vervanging of terugbetaling, vervang ons die produk of betaal ons die koopprys volgens die oorspronklike betaalmetode.
Ongeveer 31 Havoc I Turbinlites is so aangepas met die Havoc I of Havoc L.A.M. (lang lugmyn), wat oorspronklik self Boston II was, voor die koms van die Havoc II Turbinlite, waarvan 'n verdere 39 gebou is, hierdie keer as omskakelings uit die Havoc II. Turbinlite-Havocs bedien tydens nr. 530, 531, 532, 533, 534, 535, 536, 537, 538 en 539 eskaders gedurende 1942-43. Baie van hierdie eenhede het voorheen as gespesialiseerde Turbinlite "Flights" gedien. Byvoorbeeld 1453 Turbinlite Flight, wat saam met No. 151 Squadron RAF en No. 486 Squadron RNZAF bedryf is.
Die konsep agter die Turbinlite-toegeruste Havoc is verouderd met die bekendstelling van sentimetriese radar saam met geskikte hoëprestasie-nagvegters soos die Bristol Beaufighter en die latere de Havilland-muskiet, hoewel een van laasgenoemde, die Mosquito II, reeks W4087, was self eksperimenteel toegerus met 'n Turbinlite -installasie.
Die taktiek om in die nag enkelmotors te gebruik wat nie met radar toegerus is nie, is later met 'n mate van sukses teen Duitsland teen RAF Bomber Command gebruik, en die taktiek was bekend aan die Luftwaffe as wilde sau (wilde varke), maar deur die verligting wat deur die brande op baie groter skaal deur die Britte ontstaan ​​het, kon visuele onderskepings van die bomwerper se teiken deur nie-radar-toegeruste vegters van baie langer afstande uitgevoer word as wat in 1940 moontlik was. addisionele verligting wat bedoel was om die vegters na die bomwerpers te lei, en wat in 1940 deur 'n vliegtuig soos die Havoc Turbinlite aan die Britte moes verskaf word, oorbodig.
Die relatief hoë spoed van die Havoc bied baie opsies tydens 'n geveg; aan die begin van die geveg kan die speler verskillende geldige taktieke gebruik, soos jagbomwerpers, bombardemente op die grond of die onderskep van klimvegters. 'N Algemene advies is om hoogte te behou, teikens op die grond te bombardeer en dan te soek na vyande om in te skakel. Die 4 x .303 Brownings kan enige vegter by sy BR kort werk maak.
Oor die algemeen sal die Havoc Mk I te staan ​​kom teen stadiger, maar meer manoeuvreerbare teenstanders, veral as hulle nog tot op hoogte klim, die speler kan dit benut deur op te boom en in te zoem op die klimvegters wat 'n taktiese voordeel vir sy eie span bied. Moenie beveg met vyandige vegters nie.
'N Ander taktiek is om grondteikens te bombardeer, vinnig terug te keer na die basis en weer op te wapen om twee of meer lopies op vyandelike grondteikens te maak. 'N Bom wat goed geplaas is, sal 'n klein hoeveelheid pilkies uitgee, maar die masjiengewere is genoeg om voertuie, AAA en artillerie uit te haal.
Die opvallendste vyande vir die Havoc Mk I is vinnige (klim) vegters soos die Ki-44, MiG-3, He 100, Bf 109 E/F, en swaar gewapende onderskepers soos die Bf 110 C, Pe-3, Yak-2 KABB ens. Die vegters kan oor die algemeen tred hou met die Havoc, terwyl die swaar bewapening van die onderskepers u vliegtuigraamwerk kort kan maak. Die beste manier om hierdie teenstanders te betrek, is deur:
Gebruik boom- en zoom -taktiek as u in 'n hoër energietoestand is (d.w.s. hoër en vinniger)
Hardloop na vriendskaplike wedstryde en peper die vyand met u verdedigende bewapening as u in 'n gelyke of laer energietoestand is (dws dieselfde hoogte/spoed). U spoed kan u lewendig hou om nog 'n dag te veg!
Stadiger en meer manoeuvreerbare vyande is oor die algemeen maklik om te vermy deur weg te vlieg (gebruik 'n effense duik). U sal dit egter moeilik vind om hulle te betrek, aangesien hulle u skote maklik kan vermy.
Nie outomaties beheer nie Aparte Beheerbaar
Met lugpaai kan dit teenoorgestelde bomwerpers jaag
Vinnig vir rang I bomwerper
Het baie ammunisie
Goeie kinmontering van die 4 x 7,7 mm masjiengewere
Goeie verdedigingswapen vir sy rang
Slanke lae -sleep romp bied 'n kleiner teiken
Kan op een enjin vlieg
4 x 7,7 mm masjiengewere is onderaanstootlik in aanvallende vermoëns
Lae sigbaarheid kajuit met onvolledige kajuitmodel
Bombardier sal byna altyd naby die voorkant van die vliegtuig doodgaan uit vuur
Enjins sal op 100% maklik oorverhit op hoër hoogtes
Minimaal 10 €. Toimitus postitse.
Toegang tot 1-9 €, kosmetiese koers.
HUOM! Yli 100 € vir meer as een miljoen mense in Suomeen.
Minimaal 10 €. Toimitus postitse. Maksu PayPalilla.
1 - 4 keer.
Jos joku tilaamistasi tuotteista on loppu tukkurilta, soat siitä boundon.
Jos peruutatte tilauksenne, palautamme teille kaikki teiltä saamamme suoritukset, myös toimituskustannukset (paitsi lisäkustannuksia siitä, että olette valinnut tarjoamastamme edullisimmasta vakiotoimitustavasta poikkeavansuimuyuuuuuuuttuyuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuyuuuuuuuyuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuyu Suoritamme palautuksen Silla maksutavalla, jota Olette käyttänyt alkuperäisessä liiketoimessa, ellette voorgestel nimenomaisesti suostunut muuhun, JA Joka tapauksessa siten, Etta teille ei aiheudu suoritusten palauttamisesta kustannuksia.Teidän op lähetettävä tavarat takaisin viivytyksettä JA viimeistään 14 päivän kuluttua peruuttamisilmoituksen tekemisestä. Määräaikaa on noudatettu, jos lähetätte tavarat takaisin ennen kyseisen 14 päivän määräajan päättymistä. Vastaamme tavaroiden normaaleista palauttamiskustannuksista.
Jos tavara on tullut sen käyttämisen johdosta myyntikelvottomaksi, kuluttaja vastaa tavarasta sen koko arvolla. (KSL 6: 18.2)
Stroj vznikl na základě výběrového řízení na new typ lehkého útočného bombardéru z roku 1937. První prototyp letounu pod označením Douglas Model 7B vzlétl 26. října 1938 en vývoj nadále pokračoval.
270 meter Model 7B objednala Francie společně s další verzí DB-7 (Douglas Bomber 7th Type) is 'n opkomende plek vir die Armée de l'Air, wat 'n groot deel van die 1940 -jarige weergawe van die tweede helfte van die tydperk vir 75 jaar kan gee. DB-7 poprvé vzlétl 17. července 1939 a společnost Douglas typ začala vyrábět v závodech El Segundo v Kalifornii, z jehož výrobních hal byl první sériový letoun vytaženovovyjovyjovy Whitney R-1830-S3C4G Twin Wasp s výkonem po 883 kW. Třímístné stroje nesly hlavňovou výzbroj and podobě čtyř pevných and dvou pohyblivých kulometů MAC ráže 7,5 mm and ve Francii pro ně bylo připraveno označení DB-7B-3.
Douglas DB-7A byl variantou, která byla na francouzskou žádost vybavena silnějšími motory Wright R-2600-A5D s výkonem po 1 177 kW v prodloužených gondolách. Zvětšení doznala rovněž svislá ocasní plocha. Většinu z francouzské objednávky převzala Velká Británie, vir RAF ziekala také 17 letounů určených původně pro Belgii. V Británii sloužily stroje z těchto dodávek pod označením Boston Mk.I a Boston Mk.II (Douglas DB-7A).
Stroje řady DB-7 s motory R-2600-A5B, upravené podle britských požadavků, byly čtyřmístné and nesly označení DB-7B. Měly pozměněný tvar konstrukce prosklení přídě, ve které se nacházely čtyři kulomety. Na spodní část trupu bylo instalováno střeliště. Daar is 150 projekte wat vir RAF gebruik kan word, en 480 kusů určených vir Francii (DB-7C [zdroj?]) En 48 voorbeelde vir Nizozemsko (DB-73 [zdroj?]). Volledige databank vir DB-7B Boston Mk.III. [zdroj? ]
Britské královské letectvo použilo část Bostonů Mk.I až III k různým účelovým úpravám, známým obvykle pod jménem Havoc. Van 1940 tot 1941, byly využívány letouny Havoc Mk.I (DB-7) s tlumiči plamenů a pancéřováním kabiny. Uiteindelik kan u 'n beter leerstoel in Evropě en RAF sien as 'n nuwe veldwagter en invader.
Noční stíhací Havoc Mk.I NF van DB-7 kan 'n mens nie meer 'n plamuur gebruik nie, maar ook 'n antieke radiolokátoru AI Mk.IV. Maak 'n konsert van 1940 in 'n opsporing van 'n nuwe maanvliegtuig.
Vrůběhu roku 1941 deur 73 jaar gelede Havoc Mk.I, Mk.II en Boston Mk.III přebudováno na Havoc Turbinlite (tesame Helmore), met 'n maksimum van 2,7 miljoen kandelare. Ons kan tien keer meer na die oseaan kyk, maar ons kan ook 'n groot aantal postwoorde in die Hawker -orkaan opdoen. In 1942 sal die Turbinlite vir u na RAF gestuur word, en u kan ook 'n nuwe tegniek gebruik.
Podobně neúspěšně dopadl také pokus or využití nejméně dvaceti letounů u 93. squadrony RAF Havoc Mk.I Pandora (Havoc Mk.III), met 'n hoogtepunt van 1940, en 'n bombardering van 'n bombardering van 'n vlekvrye min (LAM), met 'n oppervlakte van 600 m.
Havoc Mk.II NF byla další z řady nočních stíhacích variant, přestavěná z 99 letounů DB-7A instalací delší přídě typu Martin Baker s anténou radaru and dvanácti kulomety ráže 7,7 mm.
Americké vojenské letectvo objednalo v květnu 1939 stroje DB-7 pod názvem Douglas A-20 met 63 motors, kan u 'n goeie motor vir Wright R-2600-7 kry. USAAF kan 'n soortgelyke versameling van P-70 gebruik.
Následná produkce 143 kusů A-20A 'n motor-motor R-2600-3, met 'n maksimum lengte van 7,62 mm. Posledních 17 letounů A-20A-DO bylo poháněno motorhuis R-2600-11.
Van 1941 tot 999 jaar gelede Douglas A-20B, se kterých bylo 665 dodáno do SSSR. Ons het 'n baie vinnige proses, maar ons kan ook 12,7 mm bereik. Ons kan 'n motorfiets met 'n gondoly -skaal van 7,62 mm bereik.
Douglas A-20C-DO se motorhuis R-2600-23 kan u in Santa Monice verkoop, met 808 verskillende tye. Továrna Boeing teen Seattle het 'n 140 -variëteit onder variëteit A-20C-BO met 'n protiprachovými -veevoer en 'n produksie van motorvoertuie. 'Céčka' deur 'n wye bros en 'n dikte van 7,62 mm. Pasivní ochrana byla posílena samosvornými nádržemi, stroje mohly nést take letecké torpédo. A-20C kan die identiteit van die DB-7B met 'n velké Britse naam erken Boston Mk.IIIA.
Vrůběhu roku 1942 bylo přestavěno 59 Douglasů A-20 na noční stíhací P-70, kan 'n neprosklenou přídí se dvěma kulomety. Ty doplňovala čtveřice kanónů ráže 20 mm pod trupem a s radarem AI Mk.IV. Americkým vojenským letectvem byly využívány zejména k výcviku.
V roce 1943 pak bylo přebudováno nejméně 13 A-20C na P-70A-1 met 'n afstand van 6 tot 8 mm en 'n maksimum van 12,7 mm.
Bostony Mk.III en IIIA kan van RAF afwyk, en ons kan 'n groot aantal plumins en 'n nuwe kolom vir ons maak, maar ook vir Hispano Mk.II vir 20 mm vir podcasts. Nesly označení Boston Mk.III (IIIA) indringer 'n podnikaly výpady nad území obsazené nepřítelem. Mk.IIIA pak v roce 1944 vytvářely dýmovou clonu nad invazními plážemi.
V únoru 1943 se objevily první A-20G-1 vyftydse kante M-2 kan 20 mm bereik, met 'n dikte van 12,7 mm. Die grootte van 250 kan u 'n volledige blok van die SSSR -dokumente toelaat. Výrobní blok G-5, G-10 a G-15 Met 'n maksimum hoogte van 12,7 mm kan 'n maksimum hoogte van 12,7 mm bereik word. Ons kan 'n groot aantal pakke met 'n hoë vlak van 12,7 mm bereik. Za pohonné jednotky byly vybrány dvouhvězdicové motor Wright R-2600-23 o výkonu 1 176 kW a 937 kW ve výšce 3 500 m. U subvariant A-20G-20 byla zavedena standardní výzbroj přídě se šesti kulomety ráže 12,7 mm. Dil trupu za křídlem byl rozšířen pro montáž elektricky poháněné střelecké věže Martin s dvojkulometem ráže 12,7 mm. Ons kan u 'n paar keer in 'n trupu neem. U kan 227 kg per kilogram wegneem, en u kan 'n groot hoeveelheid maaltyd kry. Novinkou byla rovněž velká aerodynamicky tvarovaná přídavná palivová nádrž o 1 416 l, zavěšovaná pod trup. Verhoogde dosis 2 850 afmetings G.
Vir die A-20G kan u die USAAF vir 65 keer gebruik P-70A-2 Met 'n radar, kan ons 12,7 mm bereik.
Výkonnější motor R-2600-29 tot 1250 kW by instalovány do 412 kusů Douglas A-20H, ons kan die besonderhede van die besonderhede van die besonderhede in ag neem.
Zvýšená poptávka po klasických taktických bombardérech dala vzniknout verzi A-20J (Boston Mk.IV), van 1943 tot 450 jaar gelede. Ons kan 'n groot aantal trupu's, vylisovanou's en materiaal vir die vervaardiging van 180 mm produseer, sowel as 'n spesifieke bom en 'n ander Norden -bom. Met 'n dikte van 12,7 mm.
Ons kan nie meer as 413 minute gebruik nie A-20K, 90 keer gestoor deur RAF Boston Mk.V. "Káčka" is 'n ope-vrátila ke standardu A-20H, včetně výkonnějších motorů. Dne 20. září vyšel ze závodu Douglase v Santa Monice poslední A-20K, in 'n goeie posisie in Boston en Havoců.
Vir ons USAAF deur 105 neozbrojených strojů P-70B-2 vzniklých z A-20J a K. Vybaveny byly pokročilejšími verzemi radarů s parabolickou anténou v přídi.