Tuisblad Boeke Inleidings Artikels Kontak
Genealogiese register van die Jordaans in Suid-Afrika
Het u geweet dat:
Die oorsprong van die Jordaans teruggevoer kan word na 970 nC.
Daar is meer as 33 000 Jordaanname in die genealogiese register.
Hierdie is 'n ideale geleentheid om 'n Jordaanfamiliebond op die been te bring. So 'n bond sou 'n nuusbrief en saamtrekke kon re�l.
11 Neefs - Oktober 2004, Sterkstroom Distrik PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-10-01 - DOOIERUS – DIE ANT­WOORD OP APARTHEID
DOOIERUS – DIE ANT­WOORD OP APARTHEID
Jy ken hul­le mak­lik uit op die skiet­baan: Die man­ne wat nie ge­diend is met apartheid nie. Hul­le dra sand­sak­kies en al­ler­han­de dom­krag­pa­ten­te aan ta­fel toe en dan be­gin hul­le stel­sel­ma­tig ta­kel­werk op­rig om die ge­weer aan Moe­der Aar­de vas te bou. Moe­nie so ’n slag dom vrae vra nie. Hier­die man­ne weet wat hul­le doen.
Groe­pe­ring, sal e­ni­ge be­dre­we skie­ter van koe­ëls, py­le of ket­tiek­lip­pe jou ver­se­ker, is kri­tiek as dit kom by ak­ku­raat­heid. Want maak nie saak waar jou sko­te val nie (dié kan jy la­ter reg­stel met ’n paar klieks) die be­lang­rik­ste is dat al­mal by­me­kaar is.
“On­der my duim,” sal so ’n skut kom ver­tel na hy sy tei­ken be­kyk het. Of hy sal sê “een rand” of “vyf rand” om te ver­dui­de­lik hoe groot die kol is waar­in sy sko­te pas.
Maar dan kry jy ook dié wat praat van tien rand. Ge­woon­lik met ’n lang ge­sig, want ’n tien­rand­noot is nog­al groot. Dit kan be­te­ken die sko­te lê ver­spreid soos don­der­buie oor die Ka­la­ha­ri, of dit kan dui op die vloek van die tei­ken­skut: Daar­die een skoot wat vir een of an­der re­de weg van die an­der val. Die een wat jou laat swets.
Som­mer met die aan­kom na die tei­ken toe sien jy hom al: Doer een­kant staan hy soos ’n lug­ti­ge los­ska­kel, pleks daar­van dat hy op ha­ker ge­sak het in die skrum. (’n ‘Fly­er’ noem hul­le hom in En­gels, as­of hy op eie vler­ke daar ge­land het. In A­fri- kaans kan ’n mens se­ker praat van ’n weg­lê­er of ’n dwaal­skoot of selfs ’n rand­ei­er.)
Jou heel eer­ste ge­waar­wor­ding wan­neer jy so ’n dros­ter ge­waar, is ’n ge­voel van te­leur­stel­ling. Tra­di­si­o­neel is groe­pe­ring mos die e­nig­ste ding waar­mee ’n man kan spog as dit klein is. Jou twee­de ge­dag­te is reg­stel­ling, want dis nog­al ’n ver­leent­heid.
As nie­mand kyk nie plak jy dus een­vou­dig die skul­di­ge gaat­jie toe en dan loop skiet jy nog ’n skoot, tot jy een kry wat mooi in die bon­del val. Eers dan om- kring jy jou ‘groe­pe­ring’ en skryf die pre­sie­se ma­te en die da­tum daar­van op jou tei­ken.
As daar ge­tui­es teen­woor­dig is kos dit eg­ter bieg. “Ai­jai­jai, kyk nou net hoe’t ek dié e­ne­tjie ge­trek. Lyk dan nou vir my die sand in die sand­sak­kie raak te klui­te­rig.”
Met ’n ste­wi­ge dooierus, ’n koel kop en glad­de wys­vin­ger­lit­te is dit ge­luk­kig da­rem nie te moei­lik om ’n goeie groe­pe­ring te skiet nie. (Self is ek by­voor­beeld nie eint­lik ’n pa­pier­skie­ter nie, maar as ek die dag op my stuk­ke is en my oog is in, skiet ek met ’n .270 ’n een­skoot­groe­pe­ring van min­der as 7mm.)
Suk­ses hang eg­ter tot ’n groot ma­te van jou ge­reed­skap af. ’n Knap groe­pe­ring is in werk­lik­heid ’n be­wys van ’n ge­weer se ak­ku­raat­heid eer­der as ’n toets van die skut. Maar wees ge­waar­sku: Op die teg­nie­se front kan die soe­ke na die per­fek­te groe­pe­ring jou sen­ter in die beur­sie tref. Kom­pe­ti­sie­skuts en an­der kruit­ver­slaaf­des kruip la­ter deur al­ler­han­de duur kop­spa­sies in ’n po­ging om net nog ’n ek­stra iet­sie af te skaaf van hul sko­te se in­he­ren­te apartheid.
Dit mag mis­kien on­van­pas klink in ’n an­ti-a­part­heid­si­tu­a­sie, maar u­ni­for­mi­teit is wet vir hier­die man­ne. El­ke lief­de­vol ge­laai­de rond­te moet in el­ke op­sig i­den­ties wees aan sy glan­sen­de ma­ga­syn­maat­jies. En el­ke skoot moet met pre­sies die­self­de soort pre­si­sie af­ge­vuur word as sy voor­gan­ger. In die stre­we na die piek van ak­ku­ra­te groe­pe­ring – die ont­wy­ken­de een­gat­groep – tel el­ke en­ke­le skoot.
Dis nou so­ver dit die skuts aan­gaan, in die mi­kro­sko­pie­se om­ge­wing van die skiet­baan. In die jag­veld – daar waar die e­nig­ste pa­pier op ’n rol­le­tjie aan ’n tak hang – kry ’n mens ook te doen met groe­pe­ring maar een­vor­mig­heid is nie al­tyd moont­lik nie.
In ’n groep jag­ters kry jy ge­woon­lik ’n lek­ker heg­te klomp per­soon­lik­he­de, maar dan kry jy mos soms ook daar­die een fly­er.
Hy is die een wat laat­aand om die vuur, as die res aan­stal­tes maak om te gaan slaap, aan­dring op “nog e­ne­tjie vir die pad”. En hy’s dan ook die weg­lê­er wat die vol­gen­de og­gend, as die an­der man­ne al vroeg-vroeg in hul­le ste­wels om ’n kof­fie­vuur­tjie ge­reed staan, nog lê en snork as­of hy no­dig het om eers sy pens op te pomp voor hy kan op­staan.
Hy is ook die een wat hoog en laag sweer hy het nie ’n bok ge­kwes nie, maar dan is dit een van sý koe­ëls wat tus­sen die pens­mis ge­vind word. Of hy hou hom skaars wan­neer daar moue op­ge­rol moet word om te laai of te slag of te dra of ’n vuil bak­kie skoon te skrop. Of sy beur­sie is tel­kens in ver­keer­de baad­jie se sak. Of hy lieg soos Ms­ho­lo­zi el­ke keer as hy iets ver­tel.
Die moei­lik­heid met so ’n vrot ei­er is na­tuur­lik dat hy die ko­he­sie van die groep be­dui­wel. Met­ter­tyd ont­staan daar al­ler­han­de ir­ri­ta­sies wat die man­ne uit­me­kaar laat dryf en dan sit jy op die ou end met kwaai­vriend­skap in die jag­veld.
Maar ’n mens leer ook mos da­rem. Die kan­se dat so ’n ou die vol­gen­de jaar weer gaan by wees as die bak­kies dou­voor­dag ver­trek, is skraal. Jy maak een­vou­dig mos maar soos jy op die skiet­baan maak: Jy plak sy gaat­jie op die naam­lys stil-stil toe en dan trek jy jou krin­ge­tjie om ou­ens wat wel lek­ker saam­staan.
Groe­pe­ring, weet e­ni­ge skut of jagter mos da­rem, is die ant­woord op apartheid!