Sosiale aanpassing van kinders, gestremdes - probleme, diagnose - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Sosiale aanpassing - is 'n vorm van interaksie van vakke met die sosiale omgewing, die aktiewe aanpassing van die individu aan sy omstandighede, die vereistes van die samelewing. Hierdie proses kan ook die integrasie van die menslike vak in die samelewing genoem word. Die gevolg hiervan is om selfbewussyn te ontwikkel, rolspelgedrag te ontwikkel, die vermoë te ontwikkel om selfdiens en selfbeheersing te bewerkstellig, voldoende verhoudings met die omliggende samelewing te skep. Die proses van sosiale aanpassing sluit ook 'n direkte verband met die transformasie van die funksies van verskillende organe, die herorganisasie van stelsels, die ontwikkeling van opgedateerde vaardighede, gewoontes, kwaliteite, vermoëns, wat lei tot die toereikendheid van die individuele omgewing.
Die belangrikste en noodsaaklike voorwaarde vir die normale funksionering van die samelewing as 'n ondeelbare sosiale organisme is 'n voldoende sosiale en sielkundige aanpassing wat ooreenstem met die norm. Dit behels immers die integrasie van die vak in sosiale toestande deur die verkryging van status, posisie in die sosiale struktuur van die samelewing.
Sosiale aanpassing van 'n persoon demonstreer die proses om voorskrifte en waarde-oriëntasies van 'n bepaalde samelewing toe te ken.
Sielkundige aanpassing word geopenbaar deur die herstrukturering van 'n dinamiese persoonlikheidspatroon ooreenkomstig die nuwe vereistes van die omliggende wêreld. In die sielkundige wetenskap beteken aanpassingsprosesse transformasies wat plaasvind in 'n reaktiewe of sensitiewe area van 'n sensoriese sinorgaan of reseptor wat van tydelike aard is.
Onder die aanpassing in sosiale sielkundige wetenskap verwys na die wysiging van die stelsel van verhoudings in kulturele of sosiale terme. Enige strukturele transformasie of gedragsherstrukturering van vitale belang word beskou as sosialisering.
Sosiale aanpassing van 'n individu bepaal 'n sekere persoonlikheidstoestand, waarin sy behoeftes en omgewingsomstandighede ten volle bevredig word, aan die een kant, en aan die ander kant, is dit 'n proses waardeur so 'n harmonie bereik word. Aanpassing as 'n proses neem die vorm in van transformasie van die omgewing en veranderinge in die liggaam van die vakke deur die toepassing van aksies wat by die spesifieke situasie pas.
Daar is twee diamant gekonfronteer met klassifikasies van die sosio-psigologiese aanpassingsproses wat deur A. Nalchadjian en I. Kalaykov voorgestel word.
Hieronder is 'n klassifikasie van aanpassing volgens A. Nalchadjian. Sosiale aanpassing van 'n persoon kan volgens die norm plaasvind, kan afwyk van die norm, dan moet ons praat oor afwykende aanpassing. Hy het ook die patologiese aanpassing beklemtoon. 'N normale aanpassingsproses lei 'n persoon tot 'n stabiele aanpassing in 'n tipiese probleemsituasie sonder abnormale transformasies van sy struktuur, asook sonder om voorskrifte te oortree, die vereistes van sosiale vereniging, waarin die persoonlikheidsaktiwiteit plaasvind.
Afwykende of abnormale sosialisering word gekenmerk deur die bevrediging van persoonlike behoeftes in 'n spesifieke sosiale omgewing of groep, maar terselfdertyd word die verwagtinge van ander lede van die sosiale proses nie as gevolg van die gedrag van die individu vertaal nie. 'N Proses wat geheel of gedeeltelik geïmplementeer word deur abnormale meganismes en gedragsveranderings, lei tot die ontwikkeling van patologiese komplekse, karaktertrekke wat neurotiese simptome en psigopatiese sindrome vorm. Hierdie proses word patologiese aanpassing genoem.
Die klassifikasie wat deur I. Kalaykov voorgestel word, bevat drie vorme van aanpassing: eksterne, interne en hersiening. Eksterne aanpassing word uitgedruk in 'n proses waardeur die onderwerp by objektiewe eksterne probleemsituasies pas. Interne aanpassing, hy het die proses van transformasie van die interne eienskappe van die individu genoem, die vorming van nuwe weens die invloed van eksterne omstandighede. Hy het gekenmerk deur heraanpassing as 'n toestel in 'n nuwe sosiale omgewing, 'n kollektiewe waar ander waardes, reëls, vereistes en gedragsmetodes heers, waar daar 'n heeltemal ander hoofaktiwiteit is. Heraanpassing gaan gepaard met 'n hersiening of verwerping, gedeeltelik of geheel, van norme, voorskrifte, waardes, sosiale rolle, gedragsvorme, asook afsonderlike aanpasbare meganismes. Hierdie proses word vergesel deur ernstige persoonlike veranderinge.
Die proses van sosiale aanpassing hou nou verband met die vorming van individualiteit. Sosiale aanpassing van individue het 'n aantal individuele sielkundige eienskappe, waardeur dit nie gelyktydig en met dieselfde krag in verskillende gebiede van die vakke kan plaasvind nie.
Sosio-psigologiese aanpassing verwys na die proses om individue in 'n sekere groep te implanter, wat dit insluit in die stelsel van verhoudings wat daarin gevorm word. In die sosio-sielkundige aanpassingsproses moet in twee komponente verdeel word. Die eerste een bevat 'n toename in die aantal onseker sosiale gebeurtenisse waarin 'n sekere sosiale assosiasie van vakke nog nie normatiewe voorskrifte oor die take en vrugte van hul eie aktiwiteite het nie. Daarbenewens bestaan ​​sulke regulasies nie uit groepe wat op 'n hoër sosiale vlak of op grond van hul eie groepervaring is nie. Die tweede komponent is die transformasies van die sosiale realiteit, wat gepaard gaan met die opkoms van nuwe vorme van sosiale aktiwiteit en sosiale rolle, wat lei tot ooreenstemmende multivariate manifestasies op die vlak van kollektiewe bewussyn, die opkoms van spesifieke voorheen nie-bestaande groepvoorskrifte, insluitende norme teenoorgestelde in hul oriëntasie.
Sosiale aanpassing van die individu dien as 'n verbindingselement tussen sosiale aktiwiteit en die sosiale aard van die individu, terwyl die bevordering van ontwikkeling en betekenisvolle verryking van die sosiale omgewing en die aard van die individu bevorder word. Die kernkomponent van die aanpassingsproses is die korrelasie van selfbeeld, eise en begeertes van 'n individu met sy potensiaal en die realiteit van sosiale toestande, wat ook die neigings van die vorming van die omgewing en die individu insluit. Die omgewing beïnvloed 'n vak of 'n span wat sulke effekte selektief assimileer of transformeer volgens sy eie innerlike aard, en die vak of span beïnvloed die omliggende toestande aktief. So 'n aanpassingsmeganisme, wat tydens die sosialisering van 'n persoon gevorm word, word die basis van sy aktiwiteit en die basis van gedragsreaksies.
Sosiale aanpassing van kinders
Die proses van sosiale aanpassing is 'n integrale deel van sosialisering. Sosialisering is vir leer, en aanpassing is 'n verandering in wat geleer is. Socium lê sekere sosiale rolle op individue, maar hul aanvaarding, vervulling of ontkenning word altyd bepaal deur hul persoonlike karakter. Maatskaplike aanpassing van kinders het sy eie spesifieke vlakke van sosiale aanpassing: sosiale, groep en individu.
Vir 'n kind behels die toelating tot 'n voorskoolse opvoedkundige instelling altyd sekere sielkundige probleme. Sulke probleme ontstaan ​​as gevolg van die feit dat die ouer kind van die bekende gesinsomgewing na die voorskoolse omstandighede beweeg. Die situasie van voorskoolse instellings mag dalk 'n bietjie spesifiek vir die kind lyk. Na alles, 'n kleuterskool is 'n spesiale mikro-sosiale wêreld, wat nie teen familie toestande kan wees nie. Sulke spesifieke eienskappe van voorskoolse instellings moet 'n lang verblyf op een plek van 'n redelik groot aantal eweknieë insluit, wat lei tot 'n toename in die waarskynlikheid van infeksie en vinnige moegheid van kinders.
Die volgende spesifieke kenmerk kan beskou word as sekere pedagogiese metodes in benaderings tot kinders, wat die verwikkeling van manifestasies van die individualiteit van kinders veroorsaak. Met onbehoorlike opvoeding kan dit lei tot negatiewe reaksies en manifestasies van kinderagtige gedrag. 'N nuwe sosiale situasie vereis van kinders toepaslike vorme van gedrag.
Die vermoë van vakke om hul eie gedrag te verander ooreenkomstig veranderinge in die sosiale omgewing, word sosiale aanpassing genoem.
Die konsep van aanpassing beteken letterlik aanpassing. Die vermoë om aan te pas by 'n veranderende omgewing het al die lewende wesens op die planeet. Dit is 'n universele verskynsel. Byvoorbeeld, plante pas by grond en klimaat, en diere aan habitat.
Vir die mees optimale en gemaklike bestaan ​​van die organisme word sekere toestande geskep as gevolg van die eienskappe van aanpassing. As 'n individu heeltemal gesond is, het 'n goeie emosionele reaksie, is tevrede met sy eie lewe, dan word hierdie toestand fisiologiese aanpassing genoem. As daar egter veranderinge nodig is, begin die stelsels betrokke by hierdie proses meer intensief, omdat enige reorganisasie van die reaksies 'n toename in die stresprosesse vereis. Byvoorbeeld, wanneer 'n individu styg, word sy asemhaling vinniger en sy hartklop versnel. Hierdie toestand word tydsaanpassing genoem. In die geval van so 'n herstrukturering, as dit nie die kapasiteit van die aanpassingsmeganismes oorskry nie, sal hierdie herstrukturering en die spanning wat dit veroorsaak, lei tot die volgende vlak van fisiologiese aanpassing, dit wil sê reaksies veroorsaak wat die beste by die behoeftes van 'n bepaalde situasie pas.
By die overschrijding van die adaptieve capaciteit word funksionele stelsels geneem om te werk in ongunstige laste, wat 'n vorm van patologiese aanpassing sal wees. 'N Tipiese manifestasie van die patologie van aanpassing is die siekte. Stres state ontstaan ​​as gevolg van die oorskryding van die moontlikhede van aanpassings meganismes. In ooreenstemming met watter stelsel van die liggaam meer belangstel in stresreaksies, kan pyn, emosionele of geestelike stres onderskei word.
Dus, hoe pas babas aan by adaptiewe prosesse? Tot watter mate is hierdie gehalte aangebore en wat word in die loop van ontwikkeling behaal? Die blinkste manifestasie van biologiese aanpassing is die geboorte van 'n baba. Die oorgang van prenatale na ekstrauterine vereis van die klein menslike liggaam die herstrukturering van die fundamentele aktiwiteitsaktiwiteit van al sy kernstelsels, soos die bloedsomloopstelsel, vertering, respirasie. Teen die tyd van geboorte moet hierdie stelsels funksionele transformasies kan uitvoer, met ander woorde, daar moet 'n ooreenstemmende aangebore gereedheid van aanpassingsinstrumente wees. 'N Gesonde pasgebore baba het die nodige mate van gereedheid en pas vinnig aan om in 'n ekstrauteriene omgewing te wees.
Die stelsel van aanpassingsmeganismes, soortgelyk aan ander funksionele stelsels, gaan voort oor sy eie vorming en verbetering in die loop van baie jare van postnatale ontogenetiese ontwikkeling. In 'n kind dadelik na geboorte word 'n geleentheid vir die sosiale aanpassingsproses geleidelik ontwikkel, aangesien die kind die sosiale omgewing rondom hom bemeester. Die ontstaan ​​van die vermoë om aan te pas, enerzijds, lei gelyktydig tot die ontwikkeling van die funksionele stelsel van senuweeaktiwiteit, en aan die ander kant is nou verbind met die ontwikkeling van gedragsresponse tipies van gesinsomstandighede.
Dus, vir 'n baba, verander absoluut al die sleutelparameters van die omgewing wanneer hy by 'n kindersorgsentrum ingeskryf is. Alle kinders kan die probleme wat met emosionele stres geassosieer word, heeltemal anders oordra as hulle aanpas by die voorwaardes van die kleuterskool. Hier kan ons 'n ligte aanpassingsproses onderskei, gematig in erns en moeilikheid.
In die sagte vorm van aanpassing spreek die kind die spanning uit wat hy in die vorm van 'n korttermyn negatiewe emosionele toestand het. Dikwels het kinders nadat hulle eers 'n voorskoolse instelling binnegekom het, slaap en eetlus versleg, hulle wil nie met die res van die babas speel nie. Al die bogenoemde manifestasies vind plaas na toelating binne 'n maand.
Aanpassing van matige erns word gekenmerk deur die stadiger normalisering van die emosionele toestand van die baba. In die eerste maand kan 'n kind 'n siekte ly wat tot 10 dae duur en sal geen komplikasies veroorsaak nie.
Erge aanpassing word gekenmerk deur 'n taamlik lang kursus (soms kan dit maande lank duur). Dit kan voorkom in twee variasies: óf daar sal gereelde herhalings van siektes wees wat dikwels met komplikasies voorkom, soos otitis, brongitis, ens. Of aanhoudende oortredings van gedragsreaksies wat aan die voor-neurotiese toestand grens, word waargeneem.
Studies het bevind dat sulke babas in ouer ouderdom geregistreer is in psigo-neurologiese resepte. Met soortgelyke stresvolle situasies, soos oorgang na die ouer groep, na skool, word onvoldoende gedragsreaksies weer by kinders waargeneem.
As die sosiale aanpassing van kinders en adolessente ernstig is, moet hierdie kinders vir 'n konsultasie na 'n psigoneuroloog gestuur word. Aangesien beide variasies van ernstige aanpassing 'n negatiewe impak het, nie net op die kind se vorming nie, maar ook op die algemene gesondheidstoestand. Daarom is die primêre taak van ouers en versorgers om die opkoms van ernstige aanpassing te voorkom weens die koms van die kind in 'n voorskoolse of skoolinrigting. Inderdaad, in die toekoms sal die probleme van aanpassing akute raak vir kinders selfs in puberteit. Ten einde die aanpassing te fasiliteer en kinders te help om probleme ondervind tydens die aanpassing, is 'n maatskaplike aanpassingsprogram ontwikkel wat die omvang, vorm en prosedure bevat vir die uitvoering van aktiwiteite wat daarop gemik is om moeilike lewensituasies in adolessente te oorkom.
Die probleme van aanpassing kan die gevolg wees van die volgende faktore: die gesondheidstoestand van die baba, sy ontwikkelingsvlak, ouderdom, omstandighede van sosiale en biologiese geskiedenis, vlak van fiksheid van die aanpassingspotensiaal. Skeiding van ouers en veranderinge in lewensomstandighede tussen die ouderdomme van 11 maande en tot een en 'n half jaar is moeiliker om te verdra. Om geestelike spanning op hierdie ouderdom te kry, is redelik moeilik om die baba te red. In die ouer ouderdom verloor periodieke skeiding van ouers sy stresvolle effek.
Biologiese oorsake sluit in giftigheid en siekte wat deur 'n vrou gely word tydens swangerskap, geboortekomplikasies, siektes van die baba tot drie maande van die lewe. Konstante siekte van kinders voordat hulle na 'n voorskoolse instelling gaan, beïnvloed ook die moeilikheidsgraad van aanpassing. Ook van groot belang is die negatiewe gevolge van die sosiale sfeer. Hulle verskyn na die geboorte van die krummels en word gevind om nie die baba die korrekte af te gee wat ooreenstem met sy ouderdom nie. Versuim om te voldoen aan die regime lei tot vinnige moegheid van kinders, vertraagde ontwikkeling van die psige, inhibisie van vaardigheidsvorming en persoonlike eienskappe wat ooreenstem met ouderdom.
Adaptiewe kapasiteit vorm nie op sigself nie. Hierdie vaardigheid verg 'n sekere hoeveelheid opleiding, wat meer kompleks word in die proses om op te groei, maar oorskry die vermoëns van 'n spesifieke ouderdom. Die vorming van hierdie gehalte kom normaalweg in parallel met die sosialisering van kinders en die ontwikkeling van hul psige. Die kind moet onder voorwaardes gestel word waarin hy die gevestigde gedrag moet verander, selfs al word besluit om dit nie aan 'n voorskoolse instelling te gee nie.
Die maatskaplike aanpassingsproses in die skoolomgewing word ook gekenmerk deur sy kenmerke. Veral moeilik is die eerste jaar van skoolopleiding. Dit is as gevolg van die verandering van die kind se plek in die stelsel van sosiale verhoudings, met die verandering van sy hele leefstyl, met die toename in psigo-emosionele stres. Sorgeloos tydverdryf in die vorm van speletjies word vervang deur opvoedkundige aktiwiteite wat kinders vereis om intensiewe geestelike werk te doen, om aandag, konsentrasie en byna vaste liggaamsposisie in die klaskamer te verhoog. Skoollesse, kinders se entoesiasme om televisie, musiek, skaak en vreemde taal te kyk, lei tot 'n afname in kinders se fisiese aktiwiteit met byna twee keer in vergelyking met die kleuterskool. Daarbenewens bly die behoefte aan beweging in hulle hoog.
Ребенку в школе приходится устанавливать межличностные контакты с одноклассниками и учительским составом, следовать требованиям школьной дисциплины, выполнять новые обязанности, диктуемые учебной работой. Далеко не все малыши могут быть готовы к этому. Психологи утверждают, что многим первоклассникам-шестилеткам довольно трудно социально адаптироваться. Die rede hiervoor is die gebrek aan vorming van 'n individu wat die regime van die instelling kan gehoorsaam, die norme van gedrag kan assimileer en skoolpligte nakom. Daarom glo baie wetenskaplikes dat dit vir die nodige maatskaplike aanpassing in die skoolsektor nodig is om kinders nie vroegtydig skool toe te stuur as hulle sewe jaar oud is nie. Gedurende die jaar wat die sesjariges van die sewejariges skei, ontwikkel die kind 'n arbitrêre regulasie van sy eie gedrag, 'n fokus op maatskaplike voorskrifte en vereistes.
Dikwels neem kinders-eerste-skrapers hul gunsteling speelgoed skool toe. Dit is nie die moeite werd om te verbied nie. Dit is slegs nodig om aan die kinders te verduidelik dat hulle slegs by reses kan speel. Na alles, die baba, wat met hom speelgoed speel, voel beskerm.
Om op skool in te skryf is 'n baie ernstige stap vir kinders. Dit is 'n soort oorgang van 'n sorgvrye en vrolike kinderjare tot 'n tydperk waar die hoofsaak verantwoordelikheid sal wees. Om so 'n oorgang te fasiliteer, help die proses van aanpassing tot skool en verantwoordelikhede.
So, die sosiale aanpassing van kinders en adolessente word hoofsaaklik geassosieer met hul geboorte, wanneer hulle in die samelewing gedoop word en daaraan aandag gee. Die volgende belangrike aanpassingsperiodes is inskrywing in 'n voorskoolse en opvoedkundige instelling.
Probleme van sosiale aanpassing
Socium beskou 'n normale persoon wat kan aanpas. Hierdie benadering tot begrip in verskillende gemeenskappe en groepe kan egter verskil. Daarom kan probleme van sosiale aanpassing hoofsaaklik voorkom as gevolg van die reëls wat in hierdie spesifieke samelewing aangeneem word. Byvoorbeeld, hulle kan aan buitelanders verskyn as gevolg van verskille in dominante norme in verskillende kulture. Aanpassingsprobleme kan ontstaan ​​as gevolg van gedrag wat onvanpas is aan die voorskrifte as gevolg van die individuele persoonlikheidseienskappe van die individu. Byvoorbeeld, 'n skelm individu is eenvoudig nie in staat om aktief mee te ding met meer penetrerende eweknieë nie.
As gevolg van die verskillende reaksies van mense om te verander in hul eie aktiwiteite en allerhande stressors, is vandag die mees prioriteitstake die studie en ontwikkeling van 'n stelsel om hierdie vermoë te optimaliseer om dit effektief te beïnvloed. Daarom word die moontlikheid om hierdie vaardigheid as een van die fundamentele vereistes vir die professionele geskiktheid van 'n spesialis en hoofsaaklik 'n bestuurder in ag te neem.
As ontwikkeling as 'n lewensstrategie beskou word, dan sal aanpassing 'n taktiek wees wat 'n individu toelaat om binne gevestigde evolusionêre grense te bly en sodoende die moontlikheid van vordering te verseker. Effektiewe aanpassing is een van die voorvereistes vir suksesvolle professionele selfverwesenliking.
Elke individu, in die proses van lewensontwikkeling, betree nuwe toestande vir homself, waardeur hy onvermydelik meer of minder langtermyn aanpassingsprosesse oorwin.
Baie ouderdomsgroepe mense ondervind probleme van aanpassing in die proses van lewensaktiwiteit, aanpassing is die moeilikste by voorskoolse, puberteit- en aftree-ouderdom.
Die probleme van aanpassing in vooraftrede en aftree-ouderdom word dikwels geassosieer met die sogenaamde ouderdomsverwante depressie. Op hierdie ouderdom ervaar individue 'n ernstige sielkundige krisis wat verband hou met die baie konflikte wat in hul lewens plaasvind. In hierdie tydperk word vakke beïnvloed deur verskeie faktore: stadia van lewe, gesondheid, sosiale faktore. Die faktore van die lewensfases is in die analise van die individu se eie lewe. Daarom is sy beoordeling van sy verlede, hede en toekoms baie belangrik. Gesondheidsfaktore bestaan ​​in die sielkundige oorwinning deur 'n individu van 'n natuurlike of siekte-geïnduseerde verswakking van fisiese kragte. Die sosiale faktore moet die erns van die oordrag van die individuele versorging van kinders in die volwasse lewe en ander sosiale probleme insluit.
Probleme met aanpassing verskyn weens die verskil tussen die rolle van die vak in verskillende sosiale groepe. Om die pas van aanpassing deur maatskaplike dienste te normaliseer, is 'n maatskaplike aanpassingsprogram ontwikkel. Die stres wat gegenereer word deur aanpassingsprobleme is immers so ernstig dat senuweeagtigheid en verskeie kwale sy gevolg en konstante metgeselle word. Metodes van sosio-sielkundige aanpassing is ook ontwikkel, met die doel om 'n aanduiding van die vlak van aanpassing tussen verskillende kategorieë van die bevolking te bepaal.
Sosiale aanpassing van persone met gestremdhede
Vandag is een van die ernstigste probleme van sielkunde die probleem van die psigososiale ontwikkeling van persone met gestremdhede in die familie en samelewing. Sielkundige beserings word immers nie net deur die pasiënt self ontvang nie, maar ook deur deelnemers in gesinsverhoudinge. Die term "gestremde" het 'n Latynse oorsprong en beteken letterlik minderwaardig of onvanpas. Ongelukkig is mense met gestremdhede, selfs in ons verligte ouderdom, baie relevant vir die kwesbare groep van die bevolking. Hulle het veel minder geleenthede om 'n ordentlike onderwys of beroep met 'n hoë materiaalinkomste te kry. Baie van hulle kan hulself nie in interpersoonlike verhoudings besef nie. Dit alles getuig van die arbitrêre diskriminasie van persone met gestremdhede.
Sosiale rehabilitasie en aanpassing is 'n kompleks van maatreëls gemik op die herlewing van sosiale bande en verhoudings as gevolg van ongeskiktheid wat voorheen deur 'n individu vernietig of verlore geraak het. Mense met gestremdhede ervaar probleme met professionele implementering, groei en selfverbetering, wat nodig is vir enige persoon. Hul gebrek aan praktiese vaardighede vir onafhanklike lewe lei tot die feit dat hulle laste vir familielede word. Vandag, vir die samelewing, moet die katastrofiese dinamika van die groei van kinders se gestremdheid, hul sosiale wanorde en die lewensiklus se nek uiters bekommerd wees.
Maatskaplike rehabilitasie en aanpassing impliseer die verwesenliking van die volgende take: die beskerming van die regte en die beskerming van die belange van persone met gestremdhede, die verkryging van gelyke geleenthede met ander lede van die samelewing vir deelname in alle areas van die samelewing, hul integrasie in die sosiale omgewing, die vorming van 'n positiewe openbare opinie ten opsigte van persone met gestremdhede , die samelewing inlig oor die situasie van persone met gestremdhede en die implementering van ander maatreëls wat gemik is op die rehabilitasie en sosiale beskerming van persone met gestremdhede.
Diagnose van sosiale aanpassing
Die bestudering van die eienskappe van die prosesse van aanpassing en die eienskappe van die persoonlikheid wat daarmee gepaard gaan, is een van die mees dringende kwessies van besorgdheid vandag. Daarom is metodes van sosiale en sielkundige aanpassing baie gewild geword. Byvoorbeeld, die vraelys wat deur K. Rogers en R. Diamond ontwikkel is, stel u in staat om die eienskappe van die verloop van sosiale aanpassing te diagnoseer. Sy stimulusmateriaal word verteenwoordig deur eenhonderd en een stelling, geformuleer in die enkelvoud van 'n derde persoon, sonder die gebruik van voornaamwoorde. Hierdie vorm word na alle waarskynlikheid deur die outeurs gebruik om die invloed van "direkte identifikasie" te vermy. Met ander woorde, sodat die vakke, in sommige situasies, bewustelik nie die stellings van die vraelys met hul eie eienskappe korreleer nie. So 'n tegniek word beskou as 'n vorm van "neutralisering" van die houdings van die vakke tot sosiaal verwagte of geskikte antwoorde.
Die bepalende faktor in die fisiese vorming van die individu is sy maatskaplikheid. Enige sosiale rolle vereis die gebruik van sekere fisiese parameters, en hoe meer die sosiale aktiwiteit van 'n individu, hoe hoër die mate van differensiasie van fisiese manifestasies sal wees. As gevolg van die versnelde tempo van sosiale, tegnologiese en selfs klimaatsveranderinge van die omgewing, moet die individu vinnig aanpas by die omgewing en lewensbestaan. Daarom word op die huidige stadium van die samestelling van die samelewing die opdrag om harmonieus ontwikkelde individue met hoë intellektuele en fisiese prestasie op te voed, op 'n nuwe manier gesien. Vir hierdie doel is metodologieë ontwikkel, waarvan die navorsingsvoorwerp die vlakke van sosiale aanpassing van individue is wat as 'n aanpassingsproses kan dien en as gevolg daarvan.