Oloff die Seerower 14: Die Seerower se Buit by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Stadig tree Oloff oor die drumpel. Daar is hoogmoed in sy tred. Sy koel, blou o? weeg oor die vertrek en dit is asof hy sy neus effens optrek vir die geselskap. Soos standbeelde staar hulle hom aan ... Maar tog is die oomblik groot genoeg om tot hulle benewelde verstande deur te dring.
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Aug 4, 2004ISBN: 9781629789095Format: book
Oloff die Seerower 14 - Gerrie Radlof
"Wie is daar?" Die stem is hard en grof en duidelik hoorbaar bo die geklop van die branders teen die rotse waar die wit skuim af en toe sigbaar is teen die donker, rollende Middellandse See. Nêrens tot teen die horison waarbo die vaalwit sterre vonkel, is ’n lig of ’n beweging te bespeur nie.
Die donker gestalte van die man wat gepraat het, is onsigbaar waar hy teen die rotse staan. Sy geweer is teen sy skouer en die oorhangende haan huiwer bo die kruitgevulde pan. Sy blik is stip voor hom gevestig op die skerp rotse wat kort-kort teen die spattende skuim afgebeeld is.
Wie is daar? roep hy weer skerp.
Kaptein Francisco de Ville lê roerloos met ingehoue asem waar hy plat op sy maag geval het, nie ver van die spoelende waterkant af nie. Hy het verwag dat hier wagte sal wees, maar het tog gehoop dat hy die seerowerdorpie sou kon bereik sonder dat hy betrap word. Nog ’n rukkie aarsel hy gespanne onderwyl hy besluit wat die beste uitweg sal wees.
Ek is ’n vriend, antwoord hy dan helder.
Die geknal van die geweerskoot dreun bo die geklots van die branders. Die lood sing bokant sy kop verby en klap teen die rotse weerskante van hom, die wag skiet akkuraat! Hy het blykbaar aandagtig gestaan en luister om vas te stel of daar wel iemand tussen die rotse is, en toe in die rigting van kaptein De Ville se stem gevuur.
Daar is ’n suur glimlaggie om die Spaanse kaptein se lippe. Die gevare van sy sending dring nou eers werklik tot hom deur. Weerstand het hy verwag, hy het hom voorberei vir agterdog, maar oombliklike moordlustige optrede soos hierdie, laat hom nou sterk twyfel aan sy eie oordeel. Hierdie mense skiet voordat hulle ondersoek ingestel het.
Ek is ’n vriend! skreeu Francisco dringend. Ek is op soek na kaptein Fernand Belmonte. Ek moet dringend met hom in aanraking kom.
Sy woorde lok geen reaksie uit nie. Dit stel hom egter in ’n mate gerus toe daar nie dadelik weer op hom geskiet word nie. Moontlik sal sy direkte versoek om Belmonte te spreek die nodige gesag dra. Hy wag in spanning voordat die wag sy volgende vraag stel.
Wie is jy en wat wil jy van kaptein Belmonte hê?
My sake met kaptein Belmonte is streng vertroulik.
Steek jou hande in die lug en stap tot op daardie oop kol wit sand.
Francisco gehoorsaam. Om hier in ’n geveg betrokke te raak, sal vir hom noodlottig wees. Sy oë soek daar na die rotse se kant toe van waar hy die ander stem gehoor het. Maar hy kan geen gestalte in die donker uitmaak nie en hy kom tot die gevolgtrekking dat die man heel waarskynlik skuilhou omdat hy nog nie seker is van Francisco se bedoelings nie.
Op die oop kol sand gaan staan hy stil. Die palms van sy hande waar hy hulle bo sy kop hou, is effens klam van die sweet en daar is ’n ongemaklike krieweling teen sy rug af. Van die seerowerdorp wat hier voor hom moet wees, kan hy nog niks sien nie. Hy weet dat dit om ’n draai is, verskuil in ’n inham. Hy hoor egter geen geluid behalwe dié van die branders nie en hy skrik toe die man hier vlak agter hom praat.
Dit is beter, vriend. Nou kan ek jou ten minste sien. Wie is jy?
Ek het ’n belangrike boodskap vir kaptein Belmonte, antwoord Francisco redelik streng en met ’n mate van verergdheid, wat hy nie eintlik voel nie. Die houding wat hy doelbewus inslaan, is dié van ’n kaptein teenoor een van sy bemanning wat hom met onbelangrike sake op ’n ongeleë tyd lastig val. Hy wil hom laat verstaan dat hy nie gewillig is om sy identiteit of die rede vir sy besoek met hom te bespreek nie.
Ken kaptein Belmonte jou?
Francisco se houding beïndruk die man blykbaar nie. Sy stem is koud en gevoelloos, selfs brutaal.
Dit is noodsaaklik dat jy my dringend na die kaptein neem. Francisco de Ville ondervind ’n gevoel van magteloosheid, maar hy toon geen teken daarvan nie. Kaptein Belmonte sal nie daarmee gediend wees dat jy my so lank hier vertraag nie.
Die man lag bars. Die loop van ’n geweer stamp ru in Francisco se rug. Die jong Spaanse kaptein bal sy vuiste. ’n Ruk gaan deur sy liggaam en verset teen hierdie behandeling styg in hom op. Maar hy slaag daarin om homself te beheer.
Stap dan! snou die man hom toe, nou met sterk leedvermaak. Ons sal wel hoor wat kaptein Belmonte te sê het.
Ek is ongewapen, sê Francisco onderwyl hy met die strand langs tussen die rotse deur na die mond van die inham stap. Mag ek my hande laat sak?
Hou hulle in die lug, kom dit skor van agter af.
Die branders in die beskutte baai is kleiner as dié daarbuite en bo die gespoel daarvan oor die wit sand kan Francisco nou die geluide van baljarende mense voor hom duidelik hoor. Hy sien ligte in die vensters van geboue naby die waterkant. In die dowwe gloed daarvan lê ’n paar groot kaperbote in die baai voor anker.
Voor hy om die punt van die landengte gaan, kyk Francisco de Ville net een keer oor sy skouer terug oor die donker see. Daar iewers in die duisternis lê die Spaanse oorlogskip waarmee hy hierheen gekom het en waarheen daar vir hom geen terugkeer sal wees indien sy sending misluk nie.
Die luidrugtige geskreeu van mans en die skril gelag van vrouens weergalm deur die nou gangetjies tussen die geboue. ’n Paar van die seerowers wat daar op straat rondslenter, roep verbaas na hul makker toe hulle hom met Francisco de Ville voor die punt van sy geweerloop sien naderkom.
Hy soek na kaptein Belmonte, antwoord die man. Hulle lag uitgelate. Francisco sidder vir die klank daarvan. Dit bevat ’n verskuilde dreigement en dit is spottend, asof net ’n dwaas die vermetelheid sal hê om hierdie gevreesde seerowerkaptein te kom steur.
Dit wil ek sien! roep een van die kêrels uit en Francisco weet dat hy na die ontmoeting tussen hom en Belmonte verwys.
Julle mag nie hier ingaan nie, keer die wag toe hulle voor ’n deur in een van die geboue kom.
Ons weet dit. Ons kyk deur die vensters.
Een spring by Francisco verby en stamp die deur oop. Warm lug, swaar belaai van al die rookdampe en die walglike reuk van bier en soet wyn, slaan teen Francisco se gesig vas. Daarbinne sien hy die lang tafels en die babbelende, laggende, singende groepe daarom. Agter teen die muur is rye bottels op rakke en uit groot vate word wyn in bekers getap. Die wyn loop in strome oor die vloer omdat die krane eenvoudig oop gelaat word onderwyl die een na die ander sy beker daaronder hou. In die dowwe lig van die paar lampe wat aan die massiewe balke onder die skuins dak hang, is die kleure van die uitspattige seerowergewaad nogtans skerp.
Kaptein Belmonte! bulder die man hier agter Francisco toe hulle oor die drumpel getree het. Hier is ’n besoeker vir jou.
Die meeste van die aanwesiges kyk om, die ander gaan eenvoudig voort met hul geskerts en lawaai en steur hulle nie aan wat om hulle aangaan nie.
Francisco se angstige blik dwaal oor ’n groep mans by die verste tafel van die deur af. Hy vermoed dat een van hulle die man is na wie hy kom soek het en van wie hy al soveel gehoor het.
Dan herken hy hom, want beskrywings van hierdie seerower het die Spaanse kus dikwels bereik. Hy sien die swart hare wat glinster van die olie en wat kartelend tot op sy skouers val. ’n Swart baard, netjies versorg, omlyn sy donker, skerp gesig waaruit twee oë fronsend op Francisco blink.
Fernand Belmonte se houding is ontspanne en ongeërg. Maar sy bewegings is soos dié van ’n kat toe hy teen die tafel afskuif tot in die paadjie wat van die deur af oor die vloer loop. Daar waar hy aan die oorkant van die vertrek teenoor Francisco staan, val die lamplig helder op sy gelaat. ’n Fyn glimlag is om sy lippe en dit is net in die koue, swart oë wat Francisco bevestiging vind vir die onmenslike wreedhede wat reeds aan hierdie man toegeskryf is, en wat blykbaar geen tekens op sy aantreklike gelaatstrekke nagelaat het nie.
Waar tref jy hom aan? verneem die seerowerkaptein koel. Sy stem is diep en beskaaf, ontbloot van alle brutaliteit.
"Hy het daar op die strand tussen die rotse