Slapeloosheid, deur Daniel Martín Serrano. Resensie | Huidige literatuur
Insomnio is die eerste solo -roman deur Daniel Martin Serrano, maar hierdie Madrileniaan het baie fiksie agter die rug met 'n loopbaan van twintig jaar reeks draaiboekskrywer soos Hospitaal Sentraal, Velvet, Prins o Groot see. Hy is 'n professor in televisie -draaiboek aan die Madrid Film School en het hom nou begin met hierdie swart genre -titel wat algemene sukses onder lesers en kritici behaal. EN vir my dit was een van hierdie jaar se boeke. Dit is my hersiening wat ek gelukkig by die laaste Madrid Book Fair met die skrywer kon deel.
1 Slapeloosheid - Oorsig
1.2 Twee keer
1.4 'N Maar
Insomnio - Resensie
Voormalige inspekteur Tomás Abad ly daaronder slapeloosheid chronies en, meer as dit, oorweldigend. En as u op die laaste bladsy van die roman kom, dink u ook dat u sy uitputting en angs opgevang het. Boonop het die vertelling van die geskiedenis u geen rus gegee nie, en dit is die mate van spanning en duisternis die een wat ly vir sy hede en sy verlede jy bedank met verligting hul rus, Nietemin.
Die feit is dat Tomás dit het goed gegaan in die polisie was hy 'n uitstekende professionele persoon met 'n doeltreffende span rondom en sy persoonlike lewe Dit het ook gewerk, met 'n stil huwelik, maar met 'n seun wat sy skaars gesien het vanweë die opwindende werk. Maar dit werk word obsessief wanneer hulle begin verskyn lyke van jong onthoofde wat in 'n makabere legkaart ophoop.
Ontdek dan dat daar is iemand baie naby vir hom wat is betrokke en dit lyk meer as skuldig. Dit sal u fout wees, want vreeslike besluit wat nodig is om hom te beskerm, sal die oorsaak van hom wees uitsettinguitstoot en verwerping deur 'n goeie deel van die samelewing. Van daar na hel toe veroorsaak deur slapeloosheid, skuld en meer obsessie wanneer hulle in die hede probeer om te oorleef sekuriteitswag nag in 'n parkering en dan in die enorme begraafplaas de la Almudena, iemand laat jou dit weet die nagmerrie is nie verby nie.
Een van die treffers van die roman is om ons deur te laat gaan twee verteltye wat ook in die taalgebruik in die hede - Vir die huidige - en in die verlede - Om ons te vertel wat gebeur het en hoe ons by die geskenk gekom het. Die punt is dat dieselfde verhaal, of albei, parallel loop met a tyd so perfek gemeet dat dit die ongetwyfeld handel van die skrywer as draaiboekskrywer. En dit doen dit so goed dat dit selfs vir lesers wat nie baie van die huidige verhaal hou nie, soos in my geval, glad nie piep nie.
Hulle help ook goeie dialoë en 'n rosekrans met karakters sekondêr tan goed gebou as die protagonis. Tomás sal 'n paar van hulle herstel, wat sal probeer om hom te help, soos sy ou lewensmaat, en ook nuwe bondgenote sal kry. Maar niemand sal kan keer dat sy lewe meer en meer sink, sy gesin verloor en amper sy kop verloor nie.
'N Ander sterk punt is die instelling in ooreenstemming met die somber, spookagtige en byna ewigdurende nagtoon in 'n Madrid selde met soveel beskryf duisternis. Boonop bevorder die parkeerterrein en begraafplaasinstellings dit verder gevoel van onwerklikheid wat Abad het. Hy wil net die saak oplos en slaap, want hy het genoeg om te versoen vir die groot skuldgevoelens wat hom pynig as gevolg van sulke verwoestende slapeloosheid.
Alhoewel ons dit baie aantreklik en relatief of ten minste baie myne het, laat ons by wyse van standaard as proefleser en dan as leser sê: paragrawe te lank, baie op een bladsy. Maar wat gesê is, die verhaaltempo is so suksesvol dat hulle mekaar vergewe.
Dat Daniel Martín Serrano nie sy debuut in die vertelling beter kon maak nie, afkomstig van so 'n ander, veranderende en onmiddellike genre soos die draaiboek is. Goeie verhaal, goeie struktuur en 'n einde soos die kanonne bepaal en dit laat jou die smaak wat so gereeld in hierdie genre waardeer word.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Verskeie » Slapeloosheid, deur Daniel Martín Serrano. Resensie