Waarom was daar geen toenames in die treinsnelheidsrekords tussen 1854-1934 nie? - Inligting
Ek en 'n paar ander mense het dinge gedoen met 'n paar spoedrekorddata. Organiseer die data, maak grafieke, ens.
Terwyl ons die treinsnelheidsrekords doen, het ons egter 'n eienaardigheid opgemerk. Om een ​​of ander rede is daar 'n gaping van 80 jaar tussen die opstel van een rekord - 1854 - en die breek daarvan - 1934. Die rekords lui:
46 km/h (29 mph) 1829 48 km/h (30 mph) 1830 96,6 km/h (60 mph) 1848 125,6 km/h (78 mph) 1850 131,6 km/h (82 mph) 1854-06 166,6 km/ h (104 mph) 1934-07-20 168,5 km/h (105 mph) 1935-03-05
Dit ... stem nie regtig ooreen met die verspreiding vir die res van die rekords nie.
(spoed is in meter per sekonde)
Omdat ek nuuskierig is, wonder ek: Waarom was daar 80 jaar lank geen toename in die snelheidsrekord nie? Is daar geen nuwe tegnologie ontwikkel nie?
Hierdie webwerf dui daarop dat dit die mededinging van die groeiende lugvaartbedryf was wat die ontwikkeling van treine met hoër spoed in die 1930's aangespoor het.
Daar is ook afleidings in OP se webwerfverbinding dat vooruitgang in spoortegnologie die dryfveer was in die hoër bereikte snelhede wat begin in die middel van die dertigerjare; nie vooruitgang in die lokomotiewe self nie. Let daarop dat die spesifikasies van die toetsbane wat in 1934 begin, gereeld genoem word.
Ek dink dit is 'n kombinasie van faktore:
In 1850 was spoor verreweg die vinnigste manier om te reis. Dit het so gebly tot in die dertigerjare, toe motors en vliegtuie algemeen geword het en (as mededinger) 'n moontlike bedreiging vir die spoorweë was. Die spoorweë (ten minste in Brittanje) het gereageer deur vinniger passasiersdienste op sommige lyne aan te bied en nuwe, vinnige lokomotiewe te ontwerp om dit te bestuur. Die LNER A4 (wat steeds die stoomsnelheidsrekord hou) is 'n resultaat daarvan. In die jare voor 1930 was dit nie nodig vir publisiteitsstunts soos stoomsnelheidsrekords nie.
Die landspoedrekord was basies toeganklik vir almal met geld en 'n motorhuis. 'N Spoorspoedrekord benodig baie meer geld en samewerking van 'n spoorwegonderneming vir toegang tot die spoor. Dit het beteken dat spoorsnelheidsrekords eers gebreek is as daar 'n vermeende voordeel vir die spoorlyn was.
Benewens die mededinging van motors en lugrederye wat in die ander antwoorde genoem word, het diesellokomotiewe en elektriese lokomotiewe in die vroeë 20ste eeu stoomlokomotiewe vervang.
Die prestasie van 'n stoomlokomotief hou basies verband met die grootte daarvan. 'N Groter enjin het beteken dat meer steenkool (en water) rondgedraai is om dit te bestuur, en meer gewig wat die spoorstawe daaronder belemmer. Dit stel 'n fisiese beperking op die snelheid van bestaande spoorinfrastruktuur. Die oorskakeling na meer doeltreffende motortipes het basies die limiet op fisiese prestasie verhoog.
'N Ander faktor wat moontlik gespeel het, was die openbare onwilligheid om vinnig te gaan. Toe die eerste treine bekendgestel is, was sommige bekommerd oor kleurryke dinge, soos om siek te word of baarmoeder van vroue wat uit hul lyf vlieg as gevolg van die versnelling en die hoë snelhede.
Die rede blyk te wees dat dit spoorweë was die deurbraakvervoertegnologie van die 1850's (miskien saam met "ystergedrewe skepe in die 1860's). As 'n enkele tegnologie die" toonaangewende "sektor is, kan daar beperkings wees op hoe ver dit kan gaan totdat soortgelyke" eweknie "-tegnologie inhaal .
Hierdie "inhaal" het (meestal) in die 1920's vir motors en vliegtuie plaasgevind. Met lugvaart was daar 'n mededingende en vinniger tegnologie wat spoorweë laat bespoedig het. Met vliegtuie en motors was daar ook nuwe ontwerpe in enjins, metallurgie, ensovoorts wat dit in die dertigerjare moontlik gemaak het.
Die antwoorde is veelvoudig.
Een punt: u het die vooruitgang in tegnologie: stoomenjins, dan elektriese motors. 1500V vir die Franse/wêreldrekords in 1954 en 1955, 25kV 50Hz daarna (1981, 1989, 2007).
Nog 'n punt, die politieke wil. In Frankryk en Duitsland was die laat XIX byvoorbeeld die tyd van die maksimum uitbreiding van die netwerk (40 000 km vir Frankryk eers in 1914). In 1870 verloor Frankryk die oorlog teen Pruise, een van die redes is die beter Duitse spoorweë. Na hierdie oorlog het Frankryk sy netwerk uitgebrei. Hierdie behoefte aan 'n beter netwerk het ook 'n groot evolusie in stoommasjiene veroorsaak: meer kragas, hoër stoomvoorsiening, dubbelwerkende stoom (hoofsaaklik in Frankryk en die Verenigde Koninkryk, saamgestelde stelsel) ...
Tussen 2 oorloë was dit die tyd van persoonlike motors. In 1937 het byna die helfte van die Franse lyne gesluit (die kleinste). Omdat u begroting gekrimp het, was die vordering stadiger. Na die Tweede Wêreldoorlog het sommige Franse hoede verstaan ​​dat steenkool of diesel nie die beste was vir die Franse spoorweë nie (klein land, baie riviere en mere, geen steenkool of petrol nie) en het elektrisiteit op sy beste gestoot. Nadat hulle 2 wêreldrekords in 1954 en 1955 geslaan het, het hulle besef dat 1500V cc ook nie die beste was nie: hoë stroom wat groot koper impliseer, kragstasie elke 10 km. Hulle het dus navorsing gedoen oor industriële 25kV 50Hz -stroom en vir toegewyde HSR. hulle het uiteindelik die TGV behaal met die onoorwonne rekord van 2007. Die volgende evolusie sal maglev wees, maar dit is 'n groot gaping. Ek dink die werklike spoorsnelheidsrekord sal nie geslaan word nie, net omdat dit nutteloos is.
Die Gresley A4 Pacifics
Die LNER se Express Pacific -ontwerpe was waarskynlik die bekendste van die LNER -lokomotiewe. En van hierdie Stille Oseaan is die A4 waarskynlik die bekendste van almal. Die kenmerkende vaartbelynde omhulsel word 'n simbool van luukse dertigerjare en fassinasie met spoed. Selfs vandag is dit 'n A4 wat die wêreldsnelheidsrekord vir 'n stoomlokomotief hou.
Luister na die A4 -fluitjie: WAV #1 (45KB), WAV #2 (119KB), WAV #3 (103KB), Bitter by York in 15/12/2007 (MP3, 108KB).
Dankie aan Gerry Taylor vir klankmonsters #1 en amp #2 Geoff Byman vir klankvoorbeeld #3 en Mark Turner vir die opname van Bitter.
Meer oor die geskiedenis van spoorweë
In 1910 brei die nuwe president, William Howard Taft, uit op Roosevelt se pogings. rede vir enige rentekoersverhoging.
Ongelukkig is sulke drakoniese maatreëls eers in 1980 opgehef (Staggers Act), teen die tyd dat baie maatskappye óf bankrot verklaar het óf besig was om dit te doen. (Teen hierdie beleid kan 'n sterk argument aangevoer word, wat uiteindelik tot die industrie se ondergang in die sewentigerjare gelei het en soveel infrastruktuur laat vaar het.)
Miskien was die grootste verbetering van die dekade die transformasie van yster na staalrails. Die duursaamheid en sterkte van staal kon eenvoudig nie ooreenstem nie.
Die rekord kilometers wat in 1916 (254,037 myl) bereik is, kan met reg as die toppunt van die bedryf op vele ander maniere aangevoer word.
Interurbane bereik hul Zenith
Die voorstedelike verhaal is goed gedokumenteer en meer inligting oor hierdie fassinerende aspek van Amerikaanse vervoer kan gevind word.
Vir 'n volledige geskiedenis sal ek 'n afskrif van ਍r. Die gesaghebbende stuk van George Hilton en John Due, 'Die elektriese voorstedelike spoorweë in Amerika, "wat die onderwerp deeglik dek.
Die interurbans het in die laat 19de eeu ontstaan ​​as 'n vroeë vorm van vinnige vervoer met elektrifisering.
Baie beskou dit as die toekoms in kort- en intermediêre pendeldiens vanweë sy netheid en hoë spoedvermoëns.
Daar was drie groot periodes van stedelike ontwikkeling, die eerste het gedurende die 1890's plaasgevind en daarna 'n groot vlaag konstruksie bereik tussen 1901 en 1904 toe meer as 5.000 myl gebou is.
Die paniek van 1903 het die konstruksie tydelik vertraag, maar dit het gedurende 'n kort tydperk van vier jaar van 1905 tot 1908 weer 'n reën gekry toe nog 4 000 myl in gebruik geneem is. xa0
In 1889 was daar slegs 7 myl interurbans in gebruik, 'n getal wat teen 1901 tot 3,122 gestyg het, en uiteindelik 'n hoogtepunt van 15,580 in 1916 bereik het.
Soos Dr.'s Due en Hilton daarop wys, ". teen 1912 het die Amerikaanse voorstedelike netwerk in sy geheel sy finale vorm aanneem. in sy oorspronklike vorm."
Sy onmiddellike ondergang begin met die sukses van die vroeë motor (veral Henry Ford se Model T), wat ondanks swak padtoestande bekostigbaar was vir alledaagse Amerikaners, en die Groot Depressie wat begin het met die ineenstorting van die aandelemark in 1929. In werklikheid moes interurbans nooit gebou is.
Die stelsels is ontwerp om stede in die omgewing te verbind en dien as 'n vinnige pendelbedryf wat teen tradisionele stoomspoorweë sou meeding. Ongelukkig is baie nooit korrek ontwerp vir sulke snelhede nie, met steil grade en skerp kurwes.
Die meeste is verder gestrem deur die kies van vervoersregte langs openbare paaie en deur stadstrate in 'n poging om die boukoste te verminder.
In 'n mark waar die winste skraal was, het slegs diegene wat volgens 'n beter standaard gebou is met die oog op vrag, verder gestaan ​​as na die Tweede Wêreldoorlog. xa0
Diegene wat na 1960 oorgebly het, soos die Illinois Terminal, het dit as vragvervoerders gedoen, en het feitlik al hul stedelike erfenis afgedank.
Die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog (6 April 1917) was ook ongelooflik problematies, die meeste spoorweë was heeltemal onvoorbereid op die tsoenami van die verkeer wat gevolg het.
Vragwerwe het nie net vasgekeer en treine het na 'n kruip gesnork nie, maar baie vervoerers het ook nie genoeg toerusting gehad om die vloed te hanteer nie.
In 'n poging om vloeibaar verkeer te behou, het die federale regering die ongekende stap geneem om die bedryf op 28 Desember 1917 te nasionaliseer via die United States Railroad Administration (USRA). Terwyl spoorweë huurgeld betaal het, was die USRA nietemin baie hard met hul eiendom.
Gange wat slegs geïnteresseerd was in die handhawing van ordelike en metodiese bedrywighede, was onder die meedoënlose verkeer en uitgestelde onderhoud gespanne. Boonop is passasierstreine wat as onnodig beskou word, uitgeskakel, winkels en terminale gesentraliseer en winste in die algemeen geïgnoreer.
Op 1 Maart 1920 het die netwerk teruggekeer na privaat besit. Ongelukkig moes ondernemings baie geld bestee om die skade te herstel. Tweede Wêreldoorlog in 1941.
Ondanks die swaarmoedige maatreëls het sommige positiewe aspekte van die USRA-beheer gekom, soos gestandaardiseerde lokomotiewe (Veral die 4-8-2 "Light Mountain", 2-8-2 "Light Mikado" en 4-6-2 "Pacific." Hierdie gebruik het algemeen geword tydens die diesel-era.) en rolmateriaal.
'N Toneel uit Baltimore & Ohio's Low Yard in Parkersburg, Wes -Virginia, omstreeks 1915. Skrywersversameling.
Na 1920 het baie dinge verander, tesame met verhoogde regulering, nuwe mededinging (motors en die vliegtuig) het die spoorweg se oorheersing ondermyn. Die Ford Model-T, teen minder as $ 300, was vir baie Amerikaners 'n bekostigbare opsie.
Ondanks die swak padtoestande is miljoene deur die 1920's verkoop terwyl die VSA in 1915 sy eerste kommersiële vlug deur Elliot Air Service met 'n Curtiss JN 4 -vliegtuig gesien het.
Die sogenaamde "Roarin 'Twenties" was 'n groot ekonomiese seën waar die rykdom van die land tussen 1920-1929 verdubbel het en die land 'n verbruikersgemeenskap geword het wat tot vandag toe voortduur.
Ongelukkig het die vinnige styging in welvaart tot 'n finansiële ineenstorting gelei na die ineenstorting van die aandelebeurs van 28 Oktober 1929.
Die daaropvolgende depressie was net so moeilik op die spoorweë as wat Amerikaners elke dag óf in die steek gelaat het óf direk deur sterker vervoerverskaffers gekoop is.
In 'n poging om hierdie gevolge te bekamp en die markaandeel te herwin, het Union Pacific, Pullman en die Winton Engine Company in 1934 saamgewerk om 'n radikale nuwe konsep, die stroomlyn, in 1934 te onthul.
Die trein was kleurvol, vinnig en gemaklik, 'n ingrypende afwyking van wat die publiek nog altyd geweet het. Kort daarna het die Chicago, Burlington & Quincy en Budd Company 'n soortgelyke trein vertoon wat in vlekvrye staal gehul is.
Namate die ysterperd al hoe meer kritieke behoeftes bereik het, het die federale regering planne beraam om 'n transkontinentale roete na die Golden State te voltooi.
Die boek "Spoorweë in die dae van stoom"deur Albert L. McCready en Lawrence W. Sagle, merk op dat beleggers in 1850 ongeveer $ 372 miljoen aan spoorweë bestee het.
In sy boek, "Die historiese atlas van Routledge van die Amerikaanse spoorweë, "John Stover wys daarop dat hierdie getal teen 1860 tot $ 1,15 miljard die hoogte ingeskiet het.
Die 1850's het nie net spoorweë as die vernaamste vervoermiddel gevestig nie, maar was ook getuie van 'n vlaag bykomende nuwe konstruksie.
Terwyl die komende dekades 'n groter kilometers (veral die 1880's) beleef het, toon die 1850's die merkwaardige vermoëns van die ysterperd om aansienlike vrag en passasiers en voorheen ongehoorde snelhede te vervoer.
Miskien het meneer Stover dit die beste gestel: "Teen die middel van die vyftigerjare het die Verenigde State, met nie meer as 5 persent van die wêreld se bevolking nie, byna net so veel kilometers as die res van die wêreld. Min ander instellings in die land het op so 'n groot skaal sake gedoen of hulself op so 'n verskeidenheid maniere gefinansier."
Hierdie sentiment word in die boek bevestig, "Die eerste magnaat: die epiese lewe van Cornelius Vanderbilt, "deur TJ Stiles terwyl hy verwoord hoe spoorweë die eerste groot korporasies was, wat duisende in diens gehad het en in miljoene kapitaliseer.
'N Ander groot prestasie wat in hierdie tyd bereik is, was die eerste gebruik van telegraaf in 1851 om treinbewegings te beheer.
Hierdie nuwe stelsel het spoorweë naby onmiddellike kommunikasie, in gekodeerde kolletjies en strepies, moontlik gemaak en het die bou van pyle aan die sykant aangespoor, wat 'n algemene gesig geword het byna elke spoorlyn deur die 1980's (wat toe hoofsaaklik vir seindoeleindes gebruik is). &# xa0
Uiteindelik was die meeste van die nou algemeen beskoude magneute betrokke by spoorweë onder die name van die 1850's, soos Vanderbilt, Collis P. Huntington en Jay Gould. laasgenoemde 19de eeu.
Lees meer oor spoorweë van 1850 en meer
Selfs die regering het betrokke geraak omdat die ysterperd 'n belangrike vervoermiddel geword het. Teen die middel van die 1850's het die United Stats feitlik die hele Sentraal-Amerika beheer, van die Atlantiese Oseaan tot by die Stille Oseaan.
As gevolg hiervan het leiers in Washington besef dat 'n vinnige en doeltreffende vervoermiddel nodig is.
Terwyl die "Gold Rush" tienduisende prospekteerders oor sy grense gebring het, was dit 'n ryk landbougrond in die San Joaquin -vallei en hawens aan die kus (in totaal 840 myl), wat Kalifornië in die land se suksesvolste ekonomie verander het. &# xa0
Die staat se betrokkenheid by die ysterperd het die Transkontinentale Spoorweg met meer as 'n dekade voorafgegaan.
Die Sacramento Valley-spoorweg word op 4 Augustus 1852 as sy eerste statute as 'n gewone vervoerder aangeteken.
Kalifornië se heel eerste spoorlyn wat eintlik in gebruik geneem is, was die ਊrcata & Mad River Railroad, wat in 1854 gestig is en later dieselfde jaar oopgemaak is. .
Volgens die boek, "Die Noordelike Stille Oseaan, hoofstraat van die noordweste: 'n prentgeskiedenis"deur die skrywer en historikus Charles R. Wood in die lente van 1853, die minister van oorlog, Jefferson Davis (wat later president van die Konfederale State van Amerika geword het), het die taak begin om westelike roetes na die Stille Oseaan -kus te ondersoek.
Daar was agt opsies wat langs verskillende noord-tot-suid parallelle aangebied is. As gevolg van die voortdurende kwessie van slawerny kon die Kongres nie saamstem oor watter.
As gevolg hiervan het die hele onderneming jare lank stilgehou. Namate die spanning tussen die noordelike en suidelike state toeneem, bereik dit 'n crescendo toe Abraham Lincoln op 6 November 1860 tot president verkies is.
Slegs weke later het Suid -Carolina formeel van die Unie afgeskei (20 Desember 1860) kort daarna het verskeie ander state gevolg, die konfederale magte het op 12 April 1861 op federale troepe losgebrand wat in Fort Sumter in die hawe van Charleston gestasioneer was, en die burgeroorlog het amptelik begin .
Met die verbrokkeling van die land het die noordelike leiers besluit oor die sentrale opsie, hoewel die konstruksie eers in 1862 begin het en eers op 10 Mei 1869 klaar was.
Desondanks was die 1850's getuie van 'n suksesvolle poging van die federale regering om groot stukke grond aan spoorweë toe te staan ​​in 'n poging om nuwe gebiede wes van die Mississippi te bou en te ontwikkel, die Groot Vlaktes, waar baie van die klassieke granger lyne soos die Rock Island, Milwaukee Road, Burlington, Chicago Great Western, en ander.
Baltimore & Ohio 4-6-0 #2026 (B-18) is rustig hier in die klein, landelike depot in Reedy, Wes-Virginia, op die (nou verlate) RS&G-tak omstreeks 1940. Skrywer se versameling.
Twee van die belangrikste korporatiewe ontwikkelings van die 1850 was die oorspronklike New York Central Railroad -vorming op 17 Mei 1853 en die voltooiing van die Erie Rairoad in die lente van 185.
Eersgenoemde het 'n deurroete van Albany na Buffalo geopen en later deel geword van Vanderbilt se New York Central & Hudson River Railroad wat New York met Chicago verbind.
Laasgenoemde het in 1853 sy oorspronklike hooflyn tussen Piermont en Buffalo, New York, geopen.
In latere jare het die onderneming 'n deurkorridor van New York na Chicago voltooi, wat as die kleinste as die vier groot oostelike stamlyne opgetree het.
Die ander twee noemenswaardige stelsels, die Baltimore & Ohio en Pennsylvania Railroads, het voortgegaan met hul weswaarts verby die Ohio-rivier.
Rondom die Mississippirivier het die Illinois Central sy sogenaamde "Charter Lines" van 705 myl op 27 September 1856 voltooi.
Hierdie gang vorm 'n growwe 'Y', die hooflyn sou noord van Kaïro, Illinois, deur Clinton gaan en Freeport bereik voordat dit wes draai en eindig by Dunleith (Oos -Dubuque) langs die Mississippirivier. Dit sal 'n totaal van 453 myl beslaan.
Daarbenewens sou 'n sogenaamde tak noordwaarts volg vanaf 'n punt wat later Centralia geword het (opgeneem in 1859, dit is vernoem na die punt waar IC se Charter Lines bymekaarkom) en Chicago bereik, in totaal 252 myl
'N Passasierstrein uit Baltimore en Ohio stop gedurende die vroeë 1900's by die klein depot in Waverly, Wes -Virginië. Skrywer se versameling.
Ook in 1859 voltooi George Pullman sy eerste slaapmotor. Die onderneming wat hy later gestig het, word die suksesvolste en bekendste vervaardiger van alle tye.
Die boek, "Die motors van Pullman"deur skrywers Joe Welsh, Bill Howes en Kevin Holland merk op dat dit die naam" Ou #9 "gehad het en herbou is van 'n voormalige koetsier. & #xa0 matrasse en lakens, maar geen lakens nie.
Dit spog ook met 'n klein toilet, 'n wasbak, 'n houtstoof vir verwarming en kerse vir beligting. in die verkeersvloei.
Voordat treine 'n betroubare vervoermiddel geword het, was die vinnigste manier om mense en goedere via die water te vervoer. New Orleans en die Golf van Mexiko.
Met spoorweë wat direk weswaarts na Ohio bou, kan Indiana en Illinois verkeer direk oos-wes vloei, en Chicago word vinnig die eindigende westelike spilpunt vanweë die ligging langs die Michiganmeer.
Bemannings poseer vir 'n foto tydens die bou van die Ohio River Rail Road in West Virginia (Huntington - Wheeling), omstreeks 1883. Skrywer se versameling.
Die stad was ook die ideale noordelike eindpunt vir spoorweë wat noord-suid gebou is, soos die Illinois Central, en nadat die westelike spoorweë oopgemaak het, het hulle Chicago as hul oostelike eindpunt gekies, aangesien soveel spoorweë reeds die stad bedien en mense en goedere daar verwissel het. & #xa0
Spoorweë in die 1850's en die uitbreiding wat gedurende die dekade plaasgevind het, het die weg gebaan vir wat tydens die burgeroorlog sou gebeur en hoe die veldtog plaasgevind het.
Die Noorde sou 'n groot voordeel in die oorlog inhou, nie net omdat die grootste deel van die land se industriële basis in die noordooste gesentreer was nie, maar ook omdat die meeste spoorweë met die meeste spore in die noordooste en middeweste gesentreer was (dit het ook nie gehelp nie Aangesien 'n groot deel van die oorlog in die suide uitgevoer is, is beduidende infrastruktuur beskadig of vernietig).
Afgesien van die oorlog het ander faktore wat in die 1860's aan die orde geword het, baie verskillende spoormeters ingesluit wat die verkeerswisseling beïnvloed het en die aantal brûe wat groot waterweë oorsteek.
Die bou van die transkontinentale spoorweg: hoe 20 000 Chinese immigrante dit laat gebeur het
Hulle het geswoeg deur harde werk tydens beide ysige winters en brandende somers. Honderde sterf aan ontploffings, grondstortings, ongelukke en siektes. En al lewer hulle groot bydraes tot die bou van die transkontinentale spoorweg, is hierdie 15 000 tot 20 000 Chinese immigrante grootliks deur die geskiedenis geïgnoreer.
Volgens historici word die Chinese, wat tydens die California Gold Rush van 1848-1855 in groot getalle in die Verenigde State begin aankom het, as te swak geag vir die gevaarlike en inspannende taak om die spoorweg oos van Kalifornië te bou.
Hilton Obenzinger, mededirekteur van die Chinese spoorwegwerkers in Noord -Amerika -projek aan die Stanford Universiteit, sê dat Charles Crocker, direkteur van Central Pacific Railroad, aanbeveel het om Chinese werkers aan te stel nadat 'n posadvertensie slegs 'n paar honderd reaksies van wit arbeiders tot gevolg gehad het.
Chinese werkers bou 'n snit en 'n bank by Sailor & aposs Spur aan die voet van die Sierra vir die Central Pacific Railroad in Kalifornië, 1866.
Maar die plan van Crocker tref die opposisie te midde van anti-Chinese sentiment, wat voortspruit uit die California Gold Rush, wat die staat aangegryp het, en Obenzinger het aan NBC gesê en opgemerk dat die konstruksiesintendent James Strobridge nie gedink het die immigrante was sterk genoeg om doen die werk.
Tog was Central Pacific Railroad wanhopig, sê Gordon Chang, professor in Amerikaanse geskiedenis in Stanford en skrywer van die boek, Ghosts of Gold Mountain.
"Wit werkers, wat die onderneming wou hê, het in getalle niks aangemeld wat naby is aan wat nodig is nie, " sê hy. 𠇌rocker 's se kollegas het aanvanklik beswaar aangeteken weens vooroordeel, maar het toe berou gegee omdat hulle min ander opsies gehad het. Die idee om Chinese aan te stel, het blykbaar eers deur die Chinese slaaf van Crocker geopper. "
Volgens die Chinese Railroad Workers Project het Central Pacific in Januarie 1864 begin met 'n bemanning van 21 Chinese werkers.
Chinese arbeiders werk aan die bou van die spoorlyn wat omstreeks 1870 oor die Sierra Nevada -gebergte gebou is.
In Januarie 1865, oortuig dat Chinese werkers in staat was, het die spoorweg 50 Chinese werkers gehuur en daarna nog 50, en die projek sê. Maar die vraag na arbeid het toegeneem, en wit werkers was huiwerig om sulke asemrowende, gevaarlike werk te doen. "
Leland Stanford, president van Sentraal -Stille Oseaan, voormalige goewerneur van Kalifornië en stigter van die Stanford -universiteit, het in 1865 aan die kongres gesê dat die meerderheid van die spoorweg -arbeidsmag Chinees was. Sonder hulle, " het hy gesê, "it sou dit onmoontlik wees om die westelike deel van hierdie groot nasionale onderneming te voltooi, binne die tyd wat deur die Handelinge van die Kongres vereis word. "
Meer Chinese immigrante het in Kalifornië begin aankom, en twee jaar later was ongeveer 90 persent van die werkers Chinees.
Chong Kong en China was so naby aan reistyd soos die oostelike VSA, sê Chang. " Die Iere (wat die meerderheid van die arbeidsmag van Union Pacific uitgemaak het wat spore weswaarts van Omaha, Neb. gelê het) het eers in groot getalle na Kalifornië uitgekom nadat die Transcontinental voltooi is. "
Volgens die projek het hul werk alles van ongeskoolde arbeid tot smede, tonnels en timmerwerk ingesluit, met die meeste werk met handgereedskap.
Die groot aantal immigrante wat vir Sentraal-Stille Oseaan werk en hul harde werk beteken natuurlik nie dat hulle goed behandel of goed vergoed is vir hul pogings nie. Volgens die projek is Chinese werkers wat in 1864 gehuur is, $ 26 per maand betaal, ses dae per week.
Uiteindelik het hulle in Junie 1867 'n staking van agt dae gehou.
Chinese kamp- en konstruksietrein in Nevada toe die bou van die eerste transkontinentale spoorlyn deur die sentrale Stille Oseaan bespoedig is.
𠇌hineese het 30-50 persent laer lone as blankes vir dieselfde werk gekry en hulle moes vir hul eie kos betaal, sê Chang. Hulle het ook die moeilikste en gevaarlikste werk gedoen, insluitend tonnels en die gebruik van plofstof. Daar is ook bewyse dat hulle soms fisieke mishandeling van sommige toesighouers ondervind het. Hulle protesteer teen hierdie en die lang ure en gebruik hul gesamentlike krag om die onderneming uit te daag. "
Die staking het sonder loon gelykheid geëindig nadat Sentraal -Stille Oseaan voedsel, vervoer en voorrade aan die Chinese wat in kampe woon, afgesny het, maar volgens Chang is die staking nie tevergeefs nie. Werksomstandighede het verbeter ná die staking.
"Hulle het die broek van die leiers van die onderneming afgeskrik, ", sê hy.
Ten spyte van Chinese werkers en bydraes tot die bou van die historiese infrastruktuurprojek van Amerika, sê Chang dat hul geskiedenis dikwels vergeet word.
" Baie boeke oor die spoorweg fokus op die Groot Vier en die baronne van die UP, ", sê hy. "Werkers, insluitend die Iere, kry min aandag. Wat meer is, die geskrewe geskiedenis het die Chinese, soos met alle ander minderhede, gemarginaliseer. "
Highland Park monteer Model T & aposs in minder as 6 uur
Teen 1913 is 'n nuwe fabriek van 60 hektaar in Highland Park gebou om Model Ts uit te skakel. Dit is destyds beskou as die grootste fabriek ter wêreld, en die aantal Ford -werknemers het meer as verdubbel.
Vir hierdie fabriek het Ford gewerk om die monteerlyn van die vervaardigingsproses te verbeter. Op 1 April is toetse uitgevoer, 'n poging om 'n vliegwielmagneto vir die Model T. aanmekaar te sit.
Elke aspek van die samestelling is omskep in bewegende samestelling, wat die doeltreffendheid verbeter en die vervaardigingstyd verminder het. In ses maande is die tyd om 'n Model T te bou verminder van nege uur en vier-en-vyftig minute vir een motor tot vyf uur en ses-en-vyftig minute.
Die fabriek is in afdelings verdeel, wat elkeen 'n enkele deel van die motor saamgestel het in 'n inkrementele bouproses. Die fabriek in Highland Park bevat uiteindelik 500 van hierdie afdelings in sy monteerbaan.
'N Kort geskiedenis van interval opleiding: die 1800's tot nou toe
Die eenvoudige rede om tussenposes te hardloop, is dat dit vir die hardloper 'n langer tydperk moontlik maak om spesifieke treë of oefensones (soos LT, VO2max, Laktateverdraagsaamheid, ens.) Te tref, en dan in daardie sone spandeer word as u net hardloop 'n deurlopende hardloop. Vandag het atlete nog nie die fisiologiese kennis gehad om te weet wat hierdie sones was nie, aangesien die wetenskap nog nie genoeg gevorder het nie, maar deur proef en fout het atlete besluit dat interval opleiding beter is as om hardloop 'n afstand. Die rede vir interval -opleiding was destyds dat dit u in staat gestel het om vir 'n langer tydperk teen 'n sekere tempo te hardloop, as u dan net op die afstand gaan hardloop het. Dit was ook nie so 'n belasting om te hardloop nie, laat ons sê: 400 meter, rus, dan meer 400 kilometer in myl, want dit was 'n hele kilometer teen mylpas. Daar kan dus meer werk gedoen word.
Gedurende die geskiedenis van opleiding is dit interessant om kennis te neem van die volledige veranderinge wat teweeg gebring is in opleidingsidees. Dit lyk asof die opleiding oorgaan van 'n volledige idee na 'n volledige idee, met slegs 'n paar uitgesoekte ontmoetings in die middel. Een voorbeeld hiervan is die van deurlopende hardloop en interval opleiding. In die beginjare was deurlopende hardloop alles wat gedoen is, en as interval -opleiding ingestel is, hardloop atlete elke dag tussenposes. Dit was eers later toe die samesmelting van die twee stelsels gewild geword het. Selfs met die samesmelting van die twee stelsels, kon daar egter steeds gesien word dat daar 'n kans bestaan ​​dat die een stelsel bo die ander bevoordeel word, en dit verander voortdurend deur die geskiedenis.
In die vroeë dae, soos die dae van Walter George, is intervaloefeninge nie in sy moderne sin gebruik nie. Kaptein Barclay se 1813 -oefenprogram bestaan ​​byvoorbeeld uit lang staptogte met 'n af en toe hardloop van 'n halfmil met maksimum spoed voor ontbyt en 'n halfmil met maksimum spoed na ete. 'N Ander atleet aan die einde van die 1800's, William Cummings, beskryf sy opleiding as 'n myl per dag, maar meestal teen 'n stadige pas, behalwe dat hy een of twee keer per week vinniger hardloop. Hierdie loop/hardloopmengsel het tot in die vroeë 1900's voortgegaan.
Die eerste bewys van 'n atleet wat intervaloefening gebruik, kom deur Joe Binks, 'n hardloper van 4: 16 myl in 1902. Hy oefen slegs een keer per week met 30 minute oefening. Gedurende hierdie 30 minute hardloop hy vyf tot ses tussenposes van 110 meter teen maksimum spoed en eindig dan met 'n vinnige 200-300 meter. Alhoewel daar ook geen spesifikasies hieroor gevind kan word nie, kan gesien word dat hy verskeie kere met maksimum spoed gehardloop het met rus tussenin. Dit is die eerste teken van interval opleiding. Enige tipe intervalopleiding sal egter nog 'n paar jaar nie ophou nie. Dit is onduidelik presies wanneer die interval -opleiding begin is, maar die Finse hardlopers kan toegeskryf word aan die werklike toename van interval -opleiding.
Omstreeks 1910 het die Finne 'n meer sistematiese benadering tot intervaloefeninge bedink. Die eer vir hierdie metode kan toegeskryf word aan die Finse afrigter Lauri Pikhala. Hierdie opleiding kan gesien word by die twee grootste afstandlopers van hul tyd, Paavo Nurmi en Hannes Kolehmainen. Kolehmainen was die 1912 Olimpiese goue medaljewenner in die 5k-, 10k- en 8k-veldloop. Ongelukkig het hy nie baie besonderhede oor sy eie opleiding nagelaat nie, maar in briewe wat in 1918 aan Paavo Nurmi geskryf is, moet hy meer opleiding insluit, insluitend afwisselende vinnige en stadige lopies, of interval -opleiding. Een voorbeeld van die intervaloefening wat Nurmi gedoen het, is dié van 𔄜 tot 7 km met 'n vinnige spoed gedurende die laaste 1 tot 2 km, afgesluit met vier tot vyf naellope (Noakes 273). " Die meeste oefeninge het bestaan ​​uit 'n stel van kort naellope van ongeveer 150m op 100% en dan 'n hardloop oor 'n aansienlike afstand (600-3,000m) tussen 75-90%.
1930 's-Die Sweedse Fartlek en Gerschler
In die middel van die 1930's het 'n Sweedse afrigter met die naam Gosta Holmer 'n ander soort interval -opleiding uitgevind. Dit sou "fartlek " opleiding wees. Hierdie fartlek -opleiding was 'n baie informele tipe opleiding waar u die spoed kan verander na gelang van die atlete se gevoel. Dit beteken dat u die spoed gedurende die hardloop gereeld wissel, afwisselend vinnig/stadig, of vinnig/medium, of medium/stadig. Dit is suksesvol deur die Swede gebruik en het oor die hele wêreld gekom en word steeds oor die hele wêreld gebruik. Dit is ongelooflik hoe lank die fartlek -opleiding is. Twee opvallende atlete wat hierdie stelsel gebruik het, was Gundar Hagg en Arne Anderson, wat baie naby was aan die breek van 4 in die tydperk voor die Tweede Wêreldoorlog. Gedurende dieselfde tydperk het die beroemde Duitse afrigter, Woldemar Gerschler, 'n interval -oefenmetode opgestel wat gebaseer is op hartklop om die inspanning te monitor.
Op baie maniere sou Gerschler se opleiding die manier waarop die wêreld opgelei word, verander en die basis wees vir verskillende opleidingsisteme regoor die wêreld. Dit is waar u eers die oorskakeling van hoofsaaklik reguit afstande na 'n groot klem op intervaloefening sal sien. Gerschler het saam met dr. Herbert Reindel sy metode bewerkstellig deur die gebruik van die destydse moderne wetenskap. Hy het die hartklop en die reaksie daarvan op meer as 3 000 mense op 'n oefenstimulus gemeet en besluit dat dit wat hulle gevind het, die gemiddelde persoon verteenwoordig. Die idee van sy opleiding was dat jy die hart tot 180 slae per minuut beklemtoon, daarna laat dit 1 minuut en 30 sekondes toe om terug te keer tot 120-125 slae per minuut. As u langer as dit neem om te herstel, beteken dit dat u te vinnig of te lank was om te herhaal. As dit korter as 1:30 neem om te herstel, moet die atleet weer begin sodra sy hartklop daardie punt bereik het. Gerschler se opleiding is meestal uitgevoer met kort herhalings van 100, 150 of 200 m lank. U sluit die oefensessie af sodra die hartklop na 1:30 rus nie weer na die 120 -vlak kan terugkeer nie.
Alhoewel Gerschler veral bekend was vir sy groot hoeveelhede korter herhalings, het hy ook langer herhalings gebruik. By sommige van Rudolf Harbig se opleiding het hy herhalings van 100 m tot 2 000 m lank gedoen, maar dit is oor 'n lang tyd opgebou, aangesien hy gesê het dat u moet aanpas by die korter tussenposes voor neem toe tot die langer tussenposes. Gerschler het geglo dat die hart tydens die rusinterval opgelei en aangepas is, nie tydens die spanning van die hartdeel nie. Daarom het hy gedink dat die herstel die belangrikste klem was. Die werking van die Gerschler -reël om te stop sodra die hartklop nie genoeg kan herstel nie, is dat dit die atleet beheer. DIT verhinder hom om te hard te werk en te veel te oefen. Hy het ook 'n vordering aangeraai namate u meer aanpas. In plaas daarvan om die tempo baie te verhoog, het hy aangeraai om die hoeveelheid te verhoog en die res te verminder. Die res behoort natuurlik af te neem, aangesien u hartklop vinniger herstel, hoe meer fiks u is. Sodoende kan u ook meer herhalings uitvoer. In latere jare kan dit gebeur dat Gerschler af en toe vinniger, amper anaërobiese kapasiteitswerk bekend stel. Dit kan gesien word in die opleiding van Gordon Pirie, 'n Gerschler -dissipel. Benewens die interval-opleiding, het hy gesê dat tydens die wedrenseisoen wat hy noem, hy sou doen wat hy genoem het, 'n baie vinnige hardloop. tempo vir daardie afstand. Dan is die rus tot 20 minute geneem en u herhaal dit 4-8 keer. Na die Tweede Wêreldoorlog kom die opkoms van Emil Zatopek, wat interval opleiding na die volgende vlak geneem het.
Die Zatopek -metode
Die kombinasie van Gerschler se interval -oefenwerk en dan die opkoms van Emil Zatopek het interval -opleiding regtig na vore gebring as die belangrikste metode om 'n afstandloper voor te berei. Zatopek het gehelp om die konsep van interval opleiding terug te bring na 'n kort stilte tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die opleiding van Zatopek was 'n redelik eenvoudige konsep; breek die lopies in korter sarsies sodat hy teen 'n gemiddelde vinniger spoed kon hardloop. Sy verduideliking kan gesien word toe hy gesê het:
Toe ek jonk was, was ek te stadig. Ek het gedink ek moet vinnig hardloop deur te oefen om vinnig te hardloop, so ek het 20 keer 100 meter vinnig gehardloop. Toe kom ek terug, stadig, stadig, stadig. Mense het gesê, 'Emil, jy is mal. Jy oefen soos 'n naelloper " en " Waarom moet ek oefen om stadig te hardloop? Ek weet al hoe om stadig te hardloop. Ek wil leer om vinnig te hardloop. Almal het gesê: "Emil, jy is 'n dwaas!"
As ek twintig keer honderd meter hardloop, dit is twee kilometer en dit is nie meer 'n sprint nie. " Emil Zatopek
Zatopek was een van die beste hardlopers ooit en belangriker nog: hy was uiters innoverend in sy oefenmetodes. Hy het goue medaljes in die 10k van 1948, en die 10k, 5k en marathon in 1952 verower. Sy oefenmetodes bestaan ​​uit 'n enorme hoeveelheid herhalings op verskillende terreine en toestande. Hy het gereeld in swaar weermagstewels gehardloop om krag en weerstand op te bou. Hy het ook hierdie stewels aangehad omdat dit goedkoop was, en tydens die opleiding in die bos hoef hy hom nie te bekommer oor rotse of om sy enkel te draai nie. Hy sou tot uiterste doelwitte gaan om verskillende opleiding te doen.Toe hy byvoorbeeld hoor dat ander atlete gewig oplig vir krag, het hy geëksperimenteer met hardloop terwyl hy sy vrou op sy rug dra. 'N Ander verhaal wat gereeld vertel word, is die van sy vrou wat vir hom gesê het om wasgoed te was, sodat hy in die bad hardloop terwyl die wasgoed 'n uur lank daarin was om die wasgoed klaar te kry. Sy normale opleiding was egter 'n reeks van 400m tussenposes met ongeveer 200m draf tussen vyf 150-200m herhalings met dieselfde draf. Die pas is onbekend oor sy tussenposes, maar daar word gesê dat hulle baie wissel. In 'n paar boeke van Fred Wilt (hardloop, hardloop, hardloop en hoe hulle oefen) word bespiegel dat die 400 ''s tussen 67 en 77 sekondes was, met die herhalings van 150-200m 'n bietjie vinniger, maar niemand is seker nie. Die sleutel is dat zatopek deur gevoel voel en die inspanning wissel volgens wat hy gedink het reg was. 'N Tipiese Zatopek -oefensessie was 5 𴢠, 20 𴥨, 5 𴢠 met 200 m draf tussenin. Deur die jare het zatopek sy oefenlading verhoog tot meer en meer herhalings, insluitend 20 tot 215200, 40 en 215400, 20 en 215200, met 200 drafstappe vir 'n oefensessie. Die basis van sy program was om te ontwikkel wat hy spoed en uithouvermoë noem.
Behalwe die groot aantal intervalle, het Zatopek tot 'n hoogtepunt 'n hoogtepunt verstaan. Hy het in die boek Running with the legendes gesê dat " twee weke baie intensiewe opleiding, en een week makliker, makliker, makliker totdat ek probeer vir die rekord (bl. 12). " Dit toon dat hy verstaan ​​dat u moet insit die harde opleiding laat u liggaam dan herstel en aanpas by die werk wat u pas uitgevoer het. Die impak van Zatopek se opleiding is dat dit interval opleiding na die volgende vlak geneem het. Zatopek het vinnige hardloop met 'n enorme hoeveelheid intervalle gekombineer, wat dus 'n groot aantal kilometers per dag afgelê het. Hy het die wêreld laat besef hoe hard en ver jy jou grense kan stoot. Fred Wilt het dit die beste saamgevat in die boek How They Train toe hy gesê het "Voordat Zatopek niemand besef het dat dit menslik moontlik is om so hard te oefen nie. Emil is werklik die oorsprong van moderne intensiewe opleiding. "
Wat ander dalk tydens die eie tyd van Zatopek gemis het, is die feit dat die hoofsessie van eindelose herhalings nie vinnige werk was nie, maar eerder 5k tot pogings om 'n marathon te bereik. Dit beteken dat hy hoofsaaklik aan sy aërobiese stelsel gewerk het. Die herhalings wat aan die stadiger einde van die 67-77 tweede reeks uitgevoer word, sal funksioneer as aerobiese hardloop (AT- of LT-tipe opleiding), terwyl die herhalings aan die vinniger einde van die reeks op sy aerobiese krag (VO2max-tipe) werk. opleiding).
Dit is ook verstandig om te besef dat sy 400 herhalings nie 'n hele oefensessie was waar hy 50 en 215400 hard gedoen het nie. 'N Deel van die 400's was 'n opwarming en 'n deel het afgekoel. Die eerste lopies word altyd 'n bietjie makliker geneem, dan geleidelik versnel en dan weer afgetap teen die einde van die oefensessie. " (Zatopek Zatopek Zatopek).
Terwyl die meeste van sy opleiding in herhalingstyl gedoen is, het Zatopek ook ander soorte opleiding by sy regime ingesluit. In 'n voorbeeld van 26 dae van sy opleiding, afkomstig van 'n artikel van J. Armor Milne in "Athletics Weekly ", kan gesien word dat die meerderheid van sy intense opleiding met 400 meter herhalings gedoen is. Soms is 'n stel 5 𴢠 ''s gedoen met óf " normale " óf " intensiewe " spoed gedoen. Daar kan aanvaar word dat " intensiewe " spoed beteken het dat Zatopek vinniger as die normale geraamde bereik van 67-77 sekondes gewerk het. Hierdie aanname kan verder geregverdig word deur die feit dat Zatopek gesê het dat as hy nie uithouvermoë het nie, hy meer as 400 sal doen en as hy nie spoed het nie, hy meer 200's sal doen. As gevolg van hierdie inligting is die 200 ''s waarskynlik gebruik as wat baie as 'n vinnige werk van mylpoging of vinniger beskou. Behalwe hierdie herhalings, sou hy af en toe ook lang drafbane van 2 uur plus oefen. Dit is nie duidelik wat 'oefen' presies beteken nie. By 'n ietwat meer seldsame geleentheid is kort naellope ook gelys as afgehandel. Hierdie feite moet nie verwaarloos word nie. Die meerderheid van die Zatopek -opleiding het moontlik op die 400 herhalings gesentreer, maar daar was baie ander aspekte van sy opleiding wat getoon het dat Zatopek weet dat hy in verskillende stappe en pogings kan werk.
Nog 'n aspek van Zatopek se opleiding om in ag te neem, is die hoeveelheid kilometers wat hy gehardloop het. Gelukkig is sy totale kilometers van 1954 aangeteken en dit is soos volg in kilometer (Milne "Athletics Weekly ")
Oktober- 600 km
Totaal vir die jaar- 7 888 km
Net 'n voorbeeld dat 935 km in Maart gemiddeld 145 myl per week is. Nog meer verbasend in Januarie 1955, het hy 1 057 km gehardloop, wat ongeveer 143 myl per week is! Vir 'n tydperk in Februarie hardloop hy 5 dae agtereenvolgens 40 𴥨 in die oggend met 200 draf en 40 𴥨 in die middag met 200 draf. Een van daardie dae het hy 50 𴥨 in die oggend en dan 40 in die middag gedoen. Sy kilometers was beslis hoog, selfs vir moderne standaarde.
In een van haar artikels stel die fisioloog Veronique Billatt voor dat die gemiddelde poging van Zatopek 400s die moeite werd was met Critical Velocity. Kritieke snelheid is 'n bietjie vinniger as Lactate Threshold, maar stadiger as 10k tempo. As ons aanvaar dat LT 'n tempo is wat u vir 1 uur kan hardloop en 'n tempo van 10k is 'n tempo van ongeveer 30 minute, dan sal Critical Velocity ongeveer die tempo wees vir 'n totaal van 45 minute. Deur dit te sien, was die intervalle van Zatopek meestal aërobies van aard, met 'n effense ophoping van laktaat wat na die middel of einde opbou. Maak nie regtig saak nie, want die intervalle in CV -tempo sal soortgelyk wees aan die voordele van 'n LT -ren of 'n "tempo " -ren, net met rustydperke wat hom in staat gestel het om soveel volume daarvan te doen.
"Besoek saam met dr. Woldemar Gerschler " deur P. Sprecher
"Intervalopleiding " deur professor Claude Smit
"Ondersoek na interval opleiding " deur Toni Nett
Hardloop, hardloop, hardloop deur Fred Wilt
Running Through the Ages deur Ed Sears
Hardloop met die kampioene deur Marc Bloom
Running with the Legnends deur Michael Sandrock
Belangrike oomblikke en konsepte in die geskiedenis en ontwikkeling van intermitterende opleiding " deur Antonio Cabral
13 Antwoorde 13
Dit is moeilik om die basiese probleem op papierband te wysig. In teorie kan u die bestaande band sny en in 'n nuwe afdeling sny, maar in die praktyk is daar geen maklike manier om die regte plek te vind nie, behalwe deur die inhoud van die band te druk (teen 10 karakters per sekonde) en met die hand te soek. Mense het wel geleer om die bandgatpatrone te lees (dit was tog nie moeiliker om te leer as Morse-kode nie), maar selfs as 'n 1000-reël Fortran-program 50 verskillende reëls bevat wat sê & quotI = 0 & quot en net een daarvan moes gewees het & quotI = 1 & quot; daar was nog steeds die probleem om die korrek voorbeeld van wat u gesoek het.
Om die band te sny en te splits (met behulp van selfklevende verbindings), is 'n mate van handigheid nodig, en die verbindings kan uitmekaar val as die band herhaaldelik gebruik word.
Aan die ander kant sou stempelkaarte hul data op die kaart laat druk deur die ponsmasjien, sodat 'n pak kaarte (gestoor in 'n kaartbak) so maklik as 'n gedrukte kopie van die kode gelees en gesoek kan word. verwyder en bygevoeg soos benodig.
Selfs in die kaarte-en-band-era was programmeertyd duur. Die keuse tussen om binne 1 minuut 'n wysiging aan te bring deur 'n paar kaarte op & quotrandom & quot; in 'n 1000- of 2000-kaartdek te ruil, of om 15 of 30 minute aan dieselfde taak op papierband te doen, was 'n goeie idee.
Nadat ek as programmeerder gewerk het in die era van stukkende kaarte, het bokse kaarte nie laat val nie. Wel, dit het gedoen soms gebeur het, maar dit was 'n seldsame gebeurtenis dat die kluts wat dit gedoen het, 'n paar weke daarna 'n bespotting sou wees. Kaarte is in elk geval met serienommers gepons, sodat 'n valde dek meganies gesorteer kan word.
In my universiteitsdae het studentrekenaartoegang wel band gebruik eerder as kaarte, maar die meeste studente se programme was klein, en natuurlik was studente se tyd in wese gratis.
(En as 'n teen-voorbeeld van die idee dat die band nie geraak het nie, het ek situasies gesien waar iemand 'n band na die redigering kopieer om van die splices ontslae te raak en 'n koffie te gaan drink terwyl die teletipe sy ding doen. vir 10 minute. Hulle het teruggekom dat die teletipe homself van die tafel afgeskud het en besig was om die oorblyfsels van hul band te vernietig terwyl hulle nog onderstebo op die vloer was.)
Ponskaarte lank lang lang voorafgegane papierband.
Maar daar is 'n praktiese oorweging waaraan u nie dink nie. As jy ooit ponskaarte en papierband gebruik het, sou jy weet:
Ponskaarte kan laat val word, en dit versprei op die vloer. Dan tel u hulle op, sit hulle almal na bo (deur daarop te druk) in dieselfde rigting (met die een hoek wat afgesny is) en dan loop u dit deur 'n kaartsorteerder omdat u onthou het om volgnommers in die laaste 8 kolomme van die kaart te druk! Dan is jy weer in besigheid, geen sweet nie.
Papierband kan ook laat val. En dan het u 'n reuse stapel spaghetti - dit is spaghetti maklik geskeur. Maak nie saak of dit gespoel of waaier is nie: dit raak onmiddellik met homself verstrengel - moontlik die enigste ding in die heelal wat vinniger gebeur as die spoed van lig. En dit is 'n stadige proses om dit te ontkoppel, want as dit nie reeds geskeur het nie, sal dit gebeur as u dit ontkoppel (omdat die bandrande vryf en teen mekaar vasval).
(En ja, soos @alephzero geantwoord het, kan jy dit ook nie regtig wysig nie, terwyl jy altyd 'n ander kaart kan ingooi om 'n slegte kaart te vervang.)
P.S. - ponskaarte is nie gebruik vir & quotsneakernet -take nie & quot. Hulle het gedoen moet duursaam wees, want dit was lankal die enigste effektiewe stoormeganisme vir programme. Bo -op die kaartleser sou 'n klomp aparte rubberbande wees - een was u Fortran -samesteller, een was u versamelaar, een was die betaalstaatstelsel, een was debiteure, ens. Ens. daagliks en laaste maande gebruik word, indien nie jare nie.
Ponskaarte en papierband is geskik vir verskillende take.
Ponskaarte werk beter as die die grootte van die data is nie vooraf bekend nie. Hoe lank sou jy die ongeponsde papierrolletjies vervaardig? As die rol te lank is, mors u papier en verhoog u die koste. As die rol te kort is, moet u dit saamvoeg, of die operateur moet meer as een rol laai. Daarteenoor gebruik u soveel ponskaarte as wat u nodig het vir 'n werk, ekstra kaarte kan op 'n latere taak gebruik word, sonder afval.
Ponskaarte is beter vir data invoer. Baie van die take van vroeë rekenaars was die verwerking van data. Die Amerikaanse sensus van 1890 is opgestel met ponskaarte wat deur Herman Hollerith geskep is. Besighede het rekenaars gekoop om verkooptransaksies, voorraad, rekeningkunde en betaalstaat te verwerk. Selfs sommige verkiesingstelsels het so laat as 2000 stempelkaarte gebruik om te stem.
Elkeen van hierdie toepassings het dit gemeen dat dit rekords met 'n matige hoeveelheid data behels. Om 'n rekord op elke ponskaart te plaas, werk perfek. Met papierband voeg u voortdurend rekords by die einde van die band.
Jy kan voeg in of verwyder slaan kaarte van 'n dek af. Dit maak redigering baie makliker. Dit is reeds in @alephzero se antwoord daarop gewys. Let daarop dat die ASCII -kode 0x7f spesifiek gekies is as die ASCII -kode vir DEL ete, omdat dit 'n manier was om een ​​karakter uit 'n band te vryf deur al die gate te slaan. Dit is ook makliker om 'n rekord te wysig deur 'n geperste kaart te vervang; daar is geen eenvoudige manier om dit met papierband te doen nie.
Ponskaarte is beter vir selektief data te gebruik. Dit is makliker om die rekords wat u wil, handmatig of outomaties uit te kies. Vir die programmering kan u die kaarte weer gebruik, soos aangedui in die antwoord van @AlainD.
Wanneer die data verander nooit, die bogenoemde argumente verdwyn, en dan word papierband beter. Daarom het die spelerklaviere papierrolle in plaas van ponskaarte. Sekere programme soos laaiers en samestellers was so stabiel dat dit met papierband versprei kon word.
Om nog 'n dimensie toe te voeg tot die antwoorde wat reeds gegee is: kaarte is makliker om te hanteer, hetsy deur operateurs, of in 'n kafeteria-stelsel (gebruiker selfdiens).
'N Hoëspoedkaartleser het 'n invoerbak en 'n uitsetstapelaar. Nadat u 'n kaartekaart gelees het, het u 'n kaartekaart in die stapelaar.
Die hoëspoed-papierbandlesers van my kennis sou weinig meer doen as om die band in 'n asblik te spoeg terwyl dit die leespad verlaat. 'N Middelspoedleser, 300 cps, gooi band op ongeveer 'n meter per sekonde. Nadat alles gelees is, moet u dit weer oprol.
Wat ek wonder, is: waarom kaarte in plaas van papierband plak?
Omdat dit al daar was?
Vroeë kommersiële rekenaars is gemaak om tabletmasjiene te vervang. Om dit te kon doen, moes hulle natuurlik ponskaarte lees (en skryf). Daar was geen papierbande nodig nie.
Ok, papierband was die eerste keer, aangesien die Zuse -masjiene dit en ander eksperimentele en wetenskaplike masjiene gebruik het. Of nie, want dit was die tyd van die oersop. Later was dit beslis net 'n ding vir instansies met geld. Die werklike wêreld draai oor sake en sake het alles te doen met kaarttabelle. Dit was die geld waarvoor die rekenaarvervaardigers gaan. Dit was waarna die rekenaars verkoop is. En dit was waar programme (en programmeerders) nodig was.
Alhoewel daar baie goeie argumente aangevoer kan word vir ponskaarte (en ek sou gewoonlik die eerste wees), is die werklike rede baie meer alledaags:
Hulle gebruik wat reeds beskikbaar was: ponskaarte
Dit gaan nooit oor wat eers uitgevind is nie, maar in watter omgewing 'n nuwe tegnologie geplaas word. Bestaande dataverwerkingswebwerwe - die belangrikste vroeë kliënte - het reeds alles wat nodig is vir kaarthantering, van sleutelborde oor bokse en rakke vir kaarte tot by die staanplek alleen sorteerders en drukkers. Dit is alles wat nodig is om programmering sonder die samesteller te hanteer. Noem dit die IDE van die 1960's.
Dit help ook om na die kontemporêre landskap te kyk. Van die suksesvolste rekenaarlyn in die geskiedenis, die IBM/360, was die mees suksesvolle tipe 20. Die gewone model 20. Geen dryfpunt, geen 32 -bis, selfs nie 'n volledige registerstel nie. Standaard afgelewer sonder bande of skywe (*1), maar 'n alles-in-een kaartverwerkingseenheid, die 2560 multifunksionele kaartmasjien. Dit kan die take van 'n leser, ponser, sorteerder en tolk tegelyk hanteer.
Dus, waarom sou iemand papierbande aan die wêreld bekendstel, wat die bekendstelling van rekenaars nog duurder maak deur sekondêre belegging in masjinerie te benodig?
*1 - wat eers later bekendgestel is en baie RAM benodig vir stelselsagteware, d.w.s. 8 KiB minimum :))
'N Ander goeie ding met punchkaart is dat u dit in 'n ander program, of beter 'n klein pakkie, in 'n ander program kan gebruik. Een of ander kopie/plak. Ek onthou pakke van honderd kaarte met gekleurde kaarte wat van tyd tot tyd gegly het om subprogramme wat elders hergebruik kan word, fisies te skei.
Daar was papierband en papierband. Sien hier byvoorbeeld vir waaiervou -papierband. Dit kan gelees word deur 'n konvensionele ASR33 tipe teletipe leser, maar word gereeld gelees deur 'n gespesialiseerde hoëspoedleser. Die waaiergevoude band kan aan die een kant aangebring word en vinnig deurgelees word. Dit kan dan amper soos 'n band van die een kant na die ander teruggespoel word. Die eerste toon 'n diagnostiese, maar een van die vroeë beheerstelsels vir die Dartford-tonnel in die Verenigde Koninkryk het so iets gebruik vir 'n volledige O/S (RSX-11S) met toepassings om seine, ligte en waaiers te beheer. Die band in hierdie geval is gemaak van mylar eerder as papier, wat meer robuust is. Dit sal gelees word wanneer die beheerstelsel ('n PDP-11) moet herlaai. Die punt is dat dit binêre eerder as teks was, sodat dit nie nodig was om op reëlvlak te wysig nie.
Nog 'n voordeel van kaarte bo band: Maklik om op te stel vir batchverwerking:
Met kaarte is dit 'n triviale poging om verskeie stapels op te stapel vir opeenvolgende skandering.
Met band moet u verskeie bande in volgorde en herhaling aanmekaar sny ('n proses belaai met skeur), of u moet elke band afneem en die volgende aanbring, wat 'n redelike duur tyd in beslag neem.
'N Paar ekstra byvoordele van stukkende kaarte in teenstelling met papierband:
Geplakte band is op rolle van spesifieke lengtes verskaf. 'N Rol band kan slegs 'n sekere hoeveelheid data bevat. 'N Stapel kaarte kan van enige lengte wees.
Papierband was nie so sterk soos stukkende kaarte nie - die papier was dunner as die wat vir kaarte gebruik is. Gesteekte kaarte is gelees deur die kaart teen 'n blink metaalplaat te plaas en 'n helder lig te laat skyn sodat die gate in die kaart gelees kan word. Gesteekte band is gelees deur penne wat teen die band druk en deur die gate gaan. Met verloop van tyd kan hierdie meganiese werking die band verslyt.
'N Vou in 'n bandband sou problematies wees vir die leestoestel.
Ekonomie. Om 'n lang rol te maak, is duurder as kaarte. Gestuurde blokkies is meer ruimte -doeltreffend as silinders. As een deel van die band beskadig is, kan dit nie na die kliënt gestuur word nie, maar as kaarte beskadig is, soos met olie uit die snymasjien, vervang dit net met kaarte wat nie beskadig is nie.
Struktuur: u kan 'n kaart stywer maak, en dit sal skade beskadig en meer dra as die papierband. As u die band dikker maak, breek dit vinniger af en kry u minder lengte per rol deursnee.
Ergonomie: die mens hanteer dinge met die hand groter in die doeltreffendheid. As dit aansienlik kleiner of groter is, is dit minder maklik om te gebruik en makliker om te breek/te beskadig.
Aangrensende markte verbeter skaalbesparing. Deur dieselfde goed as 3x5 -kaarte, verjaardagkaartjies, bordjies of so te gebruik, kan u 'n groter mark hê vir dieselfde operasionele toerusting en dieselfde fundamentele proses. Mense gebruik nie papierbandrolletjies vir verjaardagkaartjies of studienotas nie.
(herhaal) Modulariteit: die band is 'n enkele eenheid, terwyl elke kaart sy eie eenheid is.
standaardisering: dit is makliker om die stelsel op die kaart te standaardiseer as die band, en sodra dit gestandaardiseer is, kan dit 'n beter skaalbesparing moontlik maak
baie sensors werk verkieslik op 'n vlak oppervlak as op 'n silindriese oppervlak.
Soos in die ander antwoorde aangetoon is, is dit moeilik om papiertape direk aan te haal.
Een oplossing is om 'n bondelredakteur te hê wat 'n wysigingsband in die geheue lees, en dan die batch -bewerkingsopdragte gebruik om 'n bronband te lees en 'n geredigeerde band te druk, volgens die wysigingsopdragte. 'N Tweede bandleser kan gebruik word om geheuevereistes te verminder.
'N Meer algemene situasie is om tekslêers op 'n ander medium as papierband, soos 'n skyf of magnetiese band, te bewaar. Dan word papierband slegs gebruik vir die aanvanklike invoer van data vir die tekslêer, of vir opdragbewerkings. Dit is wat ek tydens my eerste werk in 1973 gedoen het.
Wat langtermyn -rugsteun betref, sou die onderneming by wie ek in 1973 gewerk het, 'n hoëspoedpons huur (400 karakters per sekonde vir papierband, 100 karakters per sekonde vir mylarband) en al ons bronlêers op mylarband plak. Ons het ook 'n back -up gemaak van magnetiese band, maar as ek reg onthou, het mylar tape 'n lewensduur van meer as 100 jaar.
Wat die papierband beteuel het, het ons by die onderneming in 1973 'n fotoleser van 600 karakters per sekonde gebruik wat net 'n band van 5 voet per sekonde in 'n piramidevormige stapel op die vloer uitgespoeg het, en ons het hoëspoed -elektriese opwinders gebruik om op te wind die papier plak terug in rolle deur die band om 'n sirkelvormige penne te draai wat uit 'n plat ronde skyf uitsteek om die rolle maklik te verwyder nadat hulle opgerol is. Tangels en/of vlekke was baie skaars, en selfs as dit gebeur het, het dit die papierband selde beskadig, tensy die papierband regtig oud was. Die hantering van ou papierband was nie 'n probleem nie, toe ons begin rugsteun het op mylar tape vir langtermyn (meer as 100 jaar) berging. As papierband geskeur is, het ons 'n geperforeerde plakband vasgemaak om papierband te las. Die splitsing het geen invloed op die gebruik deur teletipe of hoëspoed-foto-elektriese leser nie.
In die geval van die HP 2100-reeks mini-rekenaars, het die verwyderingskode die hele huidige rekord uitgevee eerder as net 'n enkele karakter, dus as 'n programmeerder 'n fout gemaak het tydens die inskrywing op 'n teletipe, is delete, koetsopgawe en reëlvoer gebruik om die reël te verwyder en die reël is weer ingevoer. Dit was slegs 'n konvensie wat die HP-rekenaars gebruik het. Ek weet nie of hierdie konvensie op ander stelsels gebruik is nie.
As 'n bietjie trivia het Bill Gates en Paul Allen Basic vir die Altair 8800 -stelsel (Intel 8080) ontwikkel, wat papierband met die saamgestelde uitvoer na die Altair 8800 gebring het, net om op die vliegtuig te besef dat hulle nie die laai -program, sodat Paul 'n laaiprogram tydens die vlug gekodeer het om na die voorpaneel van die Altair 8800 te skakel.
Waarom het die Britte Nepal nie gekoloniseer nie?
Een van die belangrikste vrae rakende die historiese ontwikkeling van die Nepalese staat het betrekking op die onafhanklikheid daarvan. Selfs as die kwonatiewe prinses van die subkontinent, soos dié van die Marathas en die Sikhs, met wie die Gorkhalis in noue kontak was, en selfs 'n moontlike alliansie probeer het om die aanvangende Oos -Indiese Kompanjie (EIC) omver te werp, het hy tot die militêre mag van die Britte, waarom is Nepal nooit gekoloniseer nie? Nepalees ultra-nasionaliste sal hierdie vraag beantwoord met die bewering dat die Britte Nepal nooit in 'n oop oorlog sou kon verslaan nie. Die Britte voer aan, deur argumente, deur middel van onderduimse en intriges, om te probeer om Nepal in sy groep te bring, waarin dit misluk het, en sodoende Nepal as die volk in die wêreld laat bly om nie gekoloniseer te word nie. & Rdquo
Die studie van die geskiedenis verdien 'n ander antwoord. Daar was min vrees vir Britse militêre ingryping in Nepal vanaf die oomblik dat die Britte die nuut verowerde gebiede Kumaon, Garhwal en dele van Sikkim ná die Anglo-Gorkha-oorlog verkry het, was die probleme van 'n militêre ekspedisie in die heuwels van Nepal duidelik vir die Britte . 'N Tydperk van drie dekades van wat geskiedkundiges sonder hartlikheid & ldquopeace genoem het, het gevolg, maar met die koms van die Ranas het die ingesteldheid van Kathmandu en die rsquos teenoor die Britte merkbaar verander van teenstrydige tot medelye. Die Britte het aanvanklik gehoop om voordeel te trek uit die handel in Nepal. Maar ná die oorlog en die Rana -beleid van vrede, hoef dit ook nie militêr ingegryp te word nie.
By die ondersoek waarom die Britte Nepal nooit gekoloniseer het nie, is dit noodsaaklik om eers die aard van die Britse heerskappy op die subkontinent te verduidelik, en hoe dit verskil van bestaande staatsformasies soos die van die Gorkhas. Wat ons vandag die & ldquoBritse Raj & rdquo in die subkontinent noem, het uit twee verskillende gebiede bestaan: gebiede wat direk deur die Britte beheer is, soos die provinsie Bengale en prinsstate onder Britse voorrang, soos in die Rajputana -streek van vandag & rsquos Rajasthan, wat Britse hoogheid, maar word steeds deur inheemse heersers beheer.
Kaart van Brits -Indië in 1805, van 'N Historiese atlas van Indië vir die gebruik van hoërskole, kolleges en privaatstudente, Joppen, Charles [SJ.] (1907). Fotokrediet: Fowler & ampfowler / Wikipedia
Toe die Britte in die subkontinent aankom, het hulle 'n Europese idee van soewereiniteit saamgebring, insluitend 'n nuwe opvatting van 'n volkstaat en grense. Vir die Britte was 'n politieke grens 'n belangrike kenmerk van 'n volkstaat-soewereiniteit: 'n duidelik afgebakende lyn wat tussen gebiede onderskei het. Dit was net so vreemd vir die Gorkhali -politieke tradisie as vir ander prinslike state van die subkontinent, waar die grondbeginsels en die vloeibare konstruksies gedefinieer is deur fisiese en geografiese kenmerke. & ldquo Grenslyne was vreemd vir [Bhimsen Thapa & rsquos] denke, en die historikus Ludwig Stiller skryf in The Silent Cry. & ldquo [Thapa] was gemoeid met die beheer van dorpe wat volgens die militêre sterkte en krag van die regerende dinastie toeneem of kwyn, en rdquo, wat die bestaande basis was vir state in die subkontinent.
In die Britse politieke denke was 'n grens egter 'n statiese idee, goed gedefinieer deur grenspilare, opnames en ander toerusting wat in die moderne era voortduur. In 'n briefwisseling tussen die goewerneur -generaal in Kalkutta, die inwoner Edward Gardner in Katmandu en die Nepali -hof in Julie 1816 na die Sugauli -verdrag, toe die onderhandelinge om 'n deel van die Nepalese Terai terug te bring, aangedring het, het die Britse aandrang op duidelike afbakening van die grens is duidelik. In opdrag van Calcutta het inwoner Gardner aan die Nepalese hof geskryf, en 'n nuwe grens sou ongeveer vier kilometer suid van hierdie noordelike punte op die ou grens gevestig word. Die werklike lyn kan nie sonder opnames besleg word nie, maar waar dit ook al geplaas word, moet dit toekomstige geskille voorkom en duidelik omskryf word. & Rdquo
Die Britse klem op die vasstelling van 'n politieke grens was een van die redes waarom hulle in 1814 met die Gorkhas oorlog gemaak het. Selfs voordat dinge in 1814 vererger het, was die Britte verbaas oor die laks definisies van 'n grens wat bestaan in die streek. Reeds in 1795 self het die goewerneur-generaal van die EIC, Lord Cornwallis, die Gorkhas verseker dat hy bereid was om die lang onseker grens tussen die Morang en die distrik Purnea in die gebiede rondom Awadh en in die Gorkha-gebiede Kumaon en Garhwal, die grens het & ldquobeen so onseker gemaak dat die Britte in verwarring was oor hoe hulle moes reageer toe die Gorkhas na nuwe gebiede verhuis het. Die historikus John Pemble haal die vreemde voorbeeld aan van die Bareilly -landdros, wat in 1811 opgemerk het dat die Gorkhalis 'n fort in Kheri gebou het, wat tot twee jaar tevore nie bestaan ​​het nie. So is die ongedefinieerde grens tussen die twee regerings, en die landdros het geskryf.
Verder wes, aan die voetheuwels van die nuut verowerde Sutlej-Garhwal-streek, bied generaal Ochterlony, namens die goewerneur-generaal, Nepal die prinsipe van beperking aan in 1810. Hy het Amar Singh Thapa, bevelvoerder van Gorkha-magte in die streek, meegedeel dat die Gorkhalis moet hou by die heuwels, waaraan die Britte geen belangstelling gehad het nie: & gebied wat onder die voetheuwels lê, hetsy voorheen aan heuwelstate geheg of nie, was nou onder die beskerming van die Kompanjie. & Rdquo Maar Ochterlony was, soos Pemble suggereer en vir 'n geveg, en in 1813, toe die Gorkhas ses dorpe beslaan het wat vermoedelik in die laaglande was, het hy voorbereidings begin tref vir 'n militêre ekspedisie wat die Gorkhas en ldquof uit alle heuwels wes van die Ganges sou verdryf. & rdquo Amar Singh Thapa , wat huiwerig was om die Britte in 'n oop konfrontasie te ontmoet, het tyd gevra om Kathmandu te raadpleeg; die reaksie daarvan was gebaseer op die enigste faktor: wie het die gebiede eerste verower? Thapa het aan Ochterlony voorgestel dat die Gorkhas en die Kompanjie die omstrede gebied kan deel, maar dit was 'n afsku vir die half-Amerikaanse, half-Skotse militêre bevelvoerder. Pemble skryf:
Die weiering van Ochterlony om op Amar Singh se openings te reageer, het die Kaji verneder laat voel en sy afkeer van die Britte word verdiep, maar hy weet beter as om dit oor 'n sekere punt te steek. Ander van sy ras was nie so noukeurig nie, en in onderhandelinge oor betwiste grense verder na die ooste het woorde en optrede van onbeheerde onbetroubaarheid gelei tot die ineenstorting van onderhandelinge en die oorlogsverklaring.
Die geskille verder oos waarna Pemble verwys, het plaasgevind in die dele van Butwal en Makawanpur. Butwal en mdash word deur die Palpa -koninkryk gehou as huurder van die Nawab van Awadh en mdash is in 1804 in die Gorkha -ryk opgeneem. Hierdie geskil bly tot 1811, toe 'n ander grensgeskil in Makwanpur plaasgevind het. Die Gorkhas het dorpe beset wat volgens hulle deel uitmaak van die Makwanpur -heuwelstaat. Maar die Raja van Bettiah en mdash wat hulde gebring het aan die Kompanjie en meegedeel het dat die dorpe onder sy heerskappy val, aangesien hy huur daarvoor betaal het en 'n gewapende kontingent gestuur het om hulle terug te keer. Toe 'n Gorkha-subba in die daaropvolgende konfrontasie vermoor word, het Calcutta 'n Anglo-Gorkha-kommissie voorgestel om geskille in Makwanpur en die Butwal-omgewing te ondersoek. Terwyl albei traktate in die vrugbare Terai -streek lê, was Kathmandu huiwerig om dit op te gee, en toe sy verteenwoordigers tyd vra om oor die aangeleentheid te konsulteer, kondig die Company & rsquos -verteenwoordiger, majoor Paris Bradshaw, aan dat die dokumentêre bewyse wat hulle gelewer het, voldoende is om vas te stel die regte van die maatskappy in die besette gebiede.
& ldquoAssemblage of Ghoorkas, & rdquo 'n gekleurde akwatint gemaak deur Robert Havell en Son, gebaseer op James Baillie Fraser & rsquos Uitsigte in die Himalaberge. Fraser & rsquos se broer William was 'n politieke agent tydens die Anglo-Gorkha-oorlog. Fotokrediet: British Library
Die twis en twis tussen die twee partye het tot verdere wantroue gelei, en op 22 April 1814 het die sperdatum vir die oorgawe van Gorkhali van die gebiede in die Butwal -gebied verbygegaan. Die Kompanjie het sy troepe na die gebied verplaas sonder enige weerstand van Gorkhali -troepe, wat teruggetrek het na die heuwels. Op 29 Mei val Gorkha -troepe 'n polisietaan in Butwal aan wat deur die kompanietroepe agtergelaat is ter verdediging en 18 polisielede dood is. & ldquo Die daroga is gewond en oorgegee. Die bevelvoerder van Gorkha het hom beveel om aan 'n boom vasgemaak te word, en hy is daarna met pyle doodgeskiet. & Rdquo
Oorlog was nou onvermydelik. The Marquess of Hastings & mdasha & ldquohawk & rdquo volgens moderne militêre standaarde & mdashhad het besluit dat militêre aggressie teen die Gorkhas, afgesien van die oplossing van die geskille, ook vir die ander prinsstate van die subkontinent sou aandui dat die gesag van die maatskappy in die streek & quot-facto & quot; hiervan sou wees.
Die oorlog het die Gorkhalis ernstige verliese meegebring. Byna 'n derde van die Gorkha -gebied het vir die Britte verlore gegaan, waaronder die belangrikste gebiede van Kumaon en Sikkim. Die Britte het lank daarop aangedring dat die owerhede van Gorkha hulle toegelaat het om deur hul gebiede na Tibet te handel, maar Kathmandu was vasbeslote om nie die firanghis in hul land toe te laat nie. Alle handel met Tibet, het hulle aangedring, en ldquobe beperk tot kanale deur Nepal. & Met die beheer van Kumaon en Sikkim hoef die maatskappy nie meer op die Gorkhas staat te maak om met Tibet handel te dryf nie. In elk geval, soos Pemble beweer, teen 1814 sou die handel met Tibet min waarde vir die maatskappy inhou. As handel met China 'n bron van kommer was, was die hawe van Kanton reeds oop vir die Company & rsquos -skepe. Verder het die Kompanjie, deur Maulvi Abdul Qadir & rsquos 1795 -ekspedisie in Nepal, besef dat Nepalese handelaars in wese tussenpersone was tussen Tibet en Indiese handelaars, en dat direkte handel met Tibet en China baie voordelig vir die maatskappy se belange sou wees. Die missie van Kirkpatrick en rsquos uit 1792 het dit reeds duidelik gemaak dat die fabeldoude goud van Nepal eintlik van Tibetaanse oorsprong was, en dat Nepal self geen goudmyne gehad het nie.
Of die motiewe agter die oorlog grensgeskille, handelskwessies of 'n eenvoudige jeuk van die maatskappy was om sy mag in die streek te beweer, is egter van weinig betekenis. Oorlog was blykbaar onvermydelik tussen die twee moondhede in die noorde op die oomblik dat Gorkha -troepe met die kompanietroepe in konflik kom oor kwessies van territoriale afbakening.
Die oorlog het die politieke grense van Nepal hervorm en dit saam met kompaniemagte aan drie kante ingesluit. As die gebiedsverlies nie genoeg rede sou wees vir Bhimsen Thapa om daarvan oortuig te wees dat die maatskappy die vuurkrag het om Kathmandu te oorskry nie, sou Ochterlony en rsquos 'n vinnige en vinnige ekspedisie na Makwanpur in Februarie 1816, toe Kathmandu die bekragtiging van die Sugauli-verdrag vertraag het, oorgedra het vir Thapa die omvang van die Britse militêre mag. Die verdrag het ook die politieke grens tussen Nepal en Brits -Indië geformaliseer, en daar sou in die komende jare min geskille oor die aangeleentheid ontstaan. Soos Stiller skryf, was Thapa se verbintenis tot die vaste grens gelyk: Thapa het besef dat die beste manier om die volgehoue ​​vryheid van inmenging in Nepal te verseker, was om die goewerneur-generaal se basiese begeerte, 'n veilige en probleemvrye grens te gee.
In die daaropvolgende drie dekades was daar 'n tydperk van liefde sonder hartlikheid, en die Britse inwoner in Kathmandu word toenemend teen die bharadars gekeer, met politieke intrige aan die orde van die dag. 'N Gedeelte van die Kathmandu -hof het steeds daarop aangedring om die Britte militêr uit te daag en te eis dat die voormalige gebiede teruggekeer moet word. Maar Thapa het dit reggekry om hulle weg te hou tot aan die einde van sy premierskap. 'N Ander afdeling van die hof het geglo dat die Britte bondgenote kan wees, en het hul steun aangevra om hul eie agendas te bevorder. Die inwoners het die opdrag gekry om die Britse belange in die land fyn dop te hou, en hulle het deel geword van die intrige wat hierdie tydperk in Kathmandu gekenmerk het. In Junie 1840 het die muitery van die leër oor die voorgestelde loonverlagings byna 'n aanval op die koshuis geword, want die soldate het geglo dat die Britte die besnoeiings op die Nepalese regering gedwing het, volgens historikus John Whelpton. Maar dit was verreweg die ernstigste oortreding gedurende hierdie tydperk.
'n Nepalese amptenaar (miskien premier Bhimsen Thapa, bedien 1806-1837) & rdquo, Los Angeles County Museum of Art (LACMA).
Gedurende hierdie tydperk van uiterste vloeibaarheid was die Britte in wese toesig oor die Nepalese politieke sfeer. Inwoner Brian Hodgson en rsquos se pogings om Calcutta te interesseer om die aangeleenthede van die Kathmandu-hof van naderby te volg, is aanvanklik afgewys, en Calcutta het 'n streng wag-en-volg-beleid gehandhaaf. Hodgson en rsquos het sy eie politieke maneuver, wat daarop gemik was om Britse belange te beveilig, en het hom min guns by die hof gevind, waar alliansies gesluit en vinnig verbreek is. Uiteindelik het die aangeleentheid van 1842 oor die Indiese handelaar Kasinath Mull, wat 'n verweerder was in 'n skuldgeding in Nepal, en wie se beskerming Hodgson persoonlik gewaarborg het, verseker dat Hodgson nie by meer politieke onenigheid in Kathmandu betrokke sou wees nie. Kasinath woon in die koshuis, en toe die skuldsaak heropen word, verskyn koning Rajendra Bikram self buite die hekke met wagte en eis die oorgawe van die handelaar. & ldquo [Hodgson] het geweier om Kasinath op te gee, op 'n stadium met sy arms om Rajendra gegooi en vir hom gesê, & lsquo Jy neem ons albei of nie. & rsquo & rdquo
Sulke onversetlikheid sou nie deur Kathmandu of Calcutta en die nuwe goewerneur -generaal, Lord Ellenborough, gely word nie. Die goewerneur -generaal het besluit teen 'n beleid om Britse belange te verbind met dié van sekere ministers in die Kathmandu -durbar wat in konstante vrees was oor hul eie persoonlike veiligheid. Britse veiligheid & rdquo óf. Hodgson sou in 1843 van die koshuis onthef word, en Whelpton voer tereg aan dat ondanks die sukses van Hodgson en wydverspreide steun onder die bharadari en hellipit waarskynlik beter sou gewees het vir die Anglo-Nepalese verhoudings as die [EIC] homself sou beperk het om 'n verandering van beleid, en het hom nie gemoeid met die identiteit van die koning- en rsquos -beraders nie. & rdquo
Hodgson & rsquos probeer om 'n deel van die bharadari teen 'n ander te speel nadat die val van Bhimsen Thapa hom min vriende in die gespanne politieke atmosfeer van destyds besorg het, veral in 'n hof wat sedert die begin gewoond was aan politieke intriges. 'N Mens kan redeneer dat die ondersteuning van die Residency min gedoen het om die afdeling van die hof te ondermyn wat aangedring het op 'n militêre konfrontasie met die Britte om die verlore gebiede terug te kry. Dit was slegs Thapa & rsquos se byna totale politieke beheer wat die warongers weggehou het. Daar moet onthou word dat die vloed wat die opkoms van Jung Bahadur en rsquos gekenmerk het eers begin het nadat Thapa uit sy pos verwyder is, in die tronk gesit en gedwing is om selfmoord te pleeg. Dit was ook gedurende hierdie fluksperiode dat die betrekkinge tussen Anglo en Nepal na die oorlog op 'n nadeel was.
Op 16 April 1853 klim 400 mense op 14 waens wat deur drie stoomlokomotiewe van Bombay na Thane en die eerste passasierstrein in Indië getrek is. The Times of India berig: & ldquo Die 16de April 1853 was en sou nog lank een van die onvergeetlikste dae, indien nie die onvergeetlikste nie, in die annale van Brits -Indië wees. & Rdquo Min het die ou dame van Boribunder geweet dat die treinreis sou nie net vir Indië belangrik wees nie, maar ook vir die lotgevalle van die Ranas in Nepal.
Die Kot -slagting het die Ranas aan bewind gebring, 'n oorgang wat die historikus Mahesh Chandra Regmi die begin van 'n gekentraliseerde agrariese burokrasie genoem het. Die administrasie het daarna 'n ingewikkelde netwerk van plaaslike owerhede ontwikkel wat hoofsaaklik inkomstebeamptes regoor die staat was, en aan die Ranas skuld vir hul posisies. Na die bekendstelling van spoorweë in Indië, het die Britte begin om 'n infrastruktuurnetwerk in Noord -Indië te ontwikkel om industriële ontwikkeling te ondersteun. Die vraag na hout en mdash om as spoorwegslapers, spoorwegbande, planke vir brûe of vir huise en huise te gebruik, het eksponensieel toegeneem. Jung Bahadur, wat 'n verandering in die wind ervaar het, verbied alle houtbewerkings in die oostelike Tarai en mdasharound Morang & mdashin 1855.Aangesien die grootste dele van Noord -Indië teen daardie tyd al uitgeput was, het die belangrikste voorsieningsbronne gevolglik aan die Nepalese kant van die Tarai -grens gelaat. Volgens die landdros in Champaran, 1860 drie keer soveel as drie jaar tevore.
Waterverf van die British Residency in Kathmandu in Nepal, deur Henry Ambrose Oldfield, c. 1850. Fotokrediet: British Library
Teen 1882, onder heronderhandelde kontrakte tussen die Britse en Nepaleese owerhede, het eersgenoemde ingestem om binne drie jaar 170000 salfstene aan te koop, voldoende vir 50.000 [spoorweg] bande, teen 'n bepaalde prys binne drie jaar. gesien vanaf die styging in inkomste tot Rs. 4,89,531 in 1871, 'n 20-voudige toename van die totale inkomste van Rs. 25,001 in 1861, die styging wat toegeskryf word aan 'n verandering in die stelsel vir die invordering van inkomste. Volgens Kanchanmoy Mojumdar, & ldquo Die totale waarde van [hout] handel met Indië in 1884-5 was Rs. 14,073,870 in 1904-5 het dit toegeneem tot Rs. 17,544,330, en in 1923-4 tot Rs. 62.724.000. & Rdquo
Die uitvoer van hout na Indië was belangrik genoeg vir die Ranas om in nuwe, geïndustrialiseerde metodes te belê, soos saagmeulens wat spoorbande uit Nepal self sou vervaardig en uitvoer. Saagmeulens is in 1900-01 in Nepalgunj en Nawalpur onder Bir Shumsher opgerig, die eerste keer in die geskiedenis van Nepal dat die regering in meganiese kapitaal belê het om industriële produksie te bevorder. Alhoewel die regering plek gemaak het vir private kontrakteurs in die handel, bly Nepali sal een van die mees gesogte bronne vir bande en dwarslêers vir die groeiende Indiese spoorwegnetwerk.
'N Groot deel van hierdie handel is uitgevoer via die nuut ingewyde gebiede van Naya Muluk & mdash, bestaande uit die hedendaagse distrikte Kailali, Banke, Bardiya en Kanchanpur en mdash, wat na die opstand van Jung Bahadur en rsquos militêre hulp aan die Britte in die 1857-rebellie teruggekeer is na Nepal met die hele laagland tussen die rivier Rapti en die distrik Goruckpore. 'N Verslag van 1897 is afgesluit, en die grootste marts van Nepal op die grens van Oudh is Golamandi en Banki, alias Nepalgunj & hellip. Die beleid van die Nepal Durbar is om alle heuwelprodukte na hierdie plekke te bring. & Rdquo
Die eeue lange Rana-heerskappy het 'n opknapping van die Nepal en die rsquos-verhouding met die Britte ondergaan, wat volgens alle oorwegings oorgegaan het van onwillige vrede na 'n alliansie. Een rede vir so 'n verandering in die vooruitsig was die Rana -familie en die relatiewe buitestaanderstatus in die Kathmandu -durbar, en hul openings aan die Britte was duidelik bedoel om die ander bharadar -gesinne weg te hou. Calcutta, wat aanvanklik verlief geraak het op die bloedige manier waarop Jung Bahadur en sy gesin die mag gekry het, het hom na Londen gestuur, vir wie Jung Bahadur en rsquos militêre hulp in die beleg van Lucknow, en sy besoek aan die Europese vasteland in 1850 gehad het. was voldoende om hom tot die geledere van die Ridder Grootkruis in die Orde van Bath in 1858 te bring. Jung Bahadur en pogings in die opstand was beduidend genoeg dat hulle hulle wou voorstel in watter posisie ons nou moes gewees het sonder hierdie hulp van die Maharajah , & rdquo as 'n nota aan Lord Canning wat toestemming gee vir die terugkeer van die gebied.
Jung Bahadur, volgens die meeste berigte 'n baie skerp militêre man, was oortuig dat geen Indiese staat kan hoop om die Britte in openlike oorlog te verslaan nie. Sy steun aan hulle was egter gebaseer op die oortuiging dat hulle hul verpligtinge teenoor 'n vriendelike regering in Nepal sou nakom, wat hulle die volle gebruik van sy militêre dienste gedurende 'n toetsperiode vir die Ryk gebied het. Die agteruitgang van China as 'n keiserlike mag ná die Taiping -opstand was nog 'n rede waarom die Ranas suidwaarts begin kyk het. Maar hul affiniteit met die Britte is ook versterk deur die oortuiging van Jung Bahadur en rsquos en gevorm na sy besoek aan Europa, en mdashthat & ldquocollaboration [met die Britte] was die sekerste manier om voordeel op kort termyn te verseker en om die opname van Nepal in die Britse Ryk uit te stel, 'n waarskynlikheid in op die lang termyn, en rdquo soos Whelpton aanvoer. Met so 'n ommekeer in beleid, verdwyn die vyandigheid wat die betrekkinge tussen Anglo-Nepal kenmerk onder die Ranas. Jagekspedisies vir verskillende koninklike figure en belangrike personeellede van die Raj in die daaropvolgende jare het hulle 'n forum gegee om sake buite die skerp oë van Kathmandu te bespreek.
Prins Albert en sy suites saam met Bir Shumsher tydens 'n jagtog in Nepal en rsquos Terai tydens die besoek van prins & rsquos 1889-90 aan Indië en Nepal. Fotokrediet: Madan Puraskar Pustakalaya
Dit is Jung Bahadur en rsquos se eer dat hy nooit die Britse heerskappy oor Nepal erken het ondanks sulke openlike steunverklarings nie, en in 'n tyd toe die res van die subkontinent sy wonde lek weens die opstand en mislukking. Hy het in werklikheid Nawab Ramzan Ali Khan van Awadh aangeraai om met alle moontlike spoed aan die Britte oor te gee, en as die Nawab van plan was om sy oorlog met die Britte voort te sit, sou ldquodeath die onvermydelike gevolg wees. portret van koningin Victoria in die sitkamer van sy Thapathali -paleis, en gesê: 'Hier is die koningin van Engeland, en sy het nie 'n meer lojale onderwerp as ek nie, en hy het nooit erken dat Nepal 'n vasale staat van Brittanje was nie. & ldquoDie Britse regering sê vir ons dat dit geen begeerte het om ons interne aangeleenthede in te meng nie & hellip Ons skryf die onafhanklikheid slegs toe aan ons eienaardige beleid en hellip U is soos 'n leeu. Ons is soos 'n kat. Die kat sal krap as dit in 'n hoek gedryf word, maar die leeu sal die kat binnekort doodmaak, en Rdquo Stiller haal Jung Bahadur aan as inwoner George Ramsay. 'N Voorbeeld van hierdie besondere beleid was dat Jung Bahadur nooit 'n pad vanaf die suidelike grens na Kathmandu kon aanbring nie, maar eers in 1956 verbind die Tribhuvan -snelweg Kathmandu met Indië. Die daaropvolgende eerste ministers van Rana het tot in die 20ste eeu beweer dat Nepal en onafhanklikheid onafhanklik is, totdat die verdrag van 1923 Nepal as 'n onafhanklike land verklaar het.
Daar was wel hik. Selfs as wat Londen Jung Bahadur en rsquos en Nepal erken het, was die bydrae tot die onderdrukking van die rebellie van 1857 met die terugkeer van grond, geldelike toelaes en die titel van die Ridder Grootkruis, Jung Bahadur nie tevrede nie. Ten spyte van alles wat hy gedoen het, sou Brittanje nie die onafhanklikheid van Nepal en rsquos erken nie. Hy was veral ontsteld daaroor dat hy nie geraadpleeg is oor die terugkeer van die land nie, wat volgens hom in elk geval met reg Nepal was en dat hy meer gebied sou verwag het. Calcutta het hom ook te klein gemaak Jung Bahadur het bevind dat hy die ridder -grootkruis -titel uit koerante ontvang het, en nie amptelik via Calcutta nie.
Britse weerstand teen die erkenning van Nepal en onafhanklikheid van rsquos het moontlik te doen gehad met die eienaardige aard van Raj & rsquos. Alhoewel die Rajput -state in Rajputana aangedring het (sommige tot vandag toe) dat hulle onafhanklik bly, was hulle almal vasalstate van die Raj, en buitelandse beleid en verdediging is deur die Britte bepaal. Calcutta het moontlik 'n soortgelyke verhouding met Nepal verwag as wat dit met Sikkim of Bhoetan gehad het, maar die politici in Nepal was baie wilder en die idee van nasie baie meer gevestig. Die Britse houding teenoor Nepal op hierdie tydstip kan veronderstel word deur inwoner EL Durand en rsquos -briewe in 1889. Op 'n versoek om 'n verandering in die Britse uitkyk op Nepal, het hy geskryf dat Calcutta moet beklemtoon dat Kathmandu die feit van die oppergesag van die Britse regering en die feit van die absolute afhanklikheid van Nepal van die vrygewigheid en vrymoedigheid van die regering [van Indië], en die feit dat geen aansprake van buite of inmenging met ons ongetwyfelde protektoraat [klem myne] met betrekking tot enige staat aan hierdie kant van die Himalaya geduld kan word nie. & rdquo Tien jaar voorheen het die broer van Durand en rsquos, Henry Mortimer, en mdashwho die Durand-lyn bedink wat Afghanistan en Brits-Indië skei, wat vandag die grens tussen Afganistan en Pakistan is, en mdashas se minister van buitelandse sake geskryf het, en ldquoNepal is nie absoluut onafhanklik nie. maar feitlik het ons haar as 'n onafhanklike staat behandel, met mag om oorlog te verklaar en verdrae te sluit. & rdquo
'N Ander Britse diplomaat, Lee Warner, het opgemerk:' Ek het Nepal nog nooit as 'onafhanklik' beskou nie, behalwe in sekere eienskappe van soewereiniteit. Sy interne soewereiniteit is vollediger as dié van enige ander beskermde staat van Indië. Maar dit het geen werklike internasionale lewe nie en dit is dus na my mening 'n verheerlikte lid van die protektoraat. In 'n brief van 1903 aan die minister van buitelandse sake, skryf Curzon, & ldquoDit is nader aan ons verbintenis met Bhoetan as met enige ander inheemse staat, en hellip Nepal moet beskou word as onder ons eksklusiewe politieke invloed en beheer. & Rdquo
Alhoewel Brittanje nooit uitsluitlik voorgestel het dat Nepal 'n soortgelyke status het as die ander prinsstate onder sy protektoraat nie, was dit ook nie eens of Nepal ook heeltemal onafhanklik was nie. Hierdie onduidelikheid het Nepal in staat gestel om betrekkinge met ander buitelandse moondhede te ontmoedig en die aanspraak van Nepal op 'n beperkte verkryging van wapens en masjinerie te verswak, soos Mojumdar skryf.
Nepal het moderne wapens van Brittanje gesoek weens die verslegtende verhouding met Tibet. Die twee lande het in 1855-56 'n oorlog gevoer, en omdat handel nie meer so relevant was vir die verhouding as vroeër nie, het verhoudings tussen die twee gespanne geword. In 1883 het Nepal Brittanje gevra om moderne wapens te voorsien as daar oorlog tussen die twee lande ontstaan. Buitelandse sekretaris Durand was nie ten gunste van inmenging in geval van 'n oorlog nie, maar as Nepal Tibet binnedring, stel hy voor dat 'n ruil vir die wapen die regering van Nepal moet toelaat dat Gurkhas vir die Britse weermag gewerf kan word en 'n definitiewe reëling moet voorsien word voordat wapens gestuur word. & rdquo Die Britte het Tibet ook fyn dopgehou, waar Rusland probeer het om sy invloed te versprei.
Na die rebellie is Jung Bahadur, al was dit met streng reëls, onwillig ingestem om militêre werwing van Nepalees in die Britse leër. Toe die Britte Ranoddip Shumsher, opvolger van Jung & rsquos, in 1878 vir 1.000 troepe vra, het Ranoddip die helfte van die aantal gestuur, van wie nie baie geskik was vir diens nie. Maar dit sou verander onder die bewind van Chandra Shumsher, wat Gurkha -werwing as 'n quid pro quo gebruik het om wapens van die Britte te bekom, en uiteindelik om onafhanklikheid van Nepal en rsquos te erken. Die eerste bondel wapens en ammunisie is in 1904 verskaf, byna 20 jaar nadat Nepal Calcutta die eerste keer versoek het. Tussen 1906-08 is 12 500 gewere aan Chandra Shumsher verskaf. Tussen 1901-1913 is 24 469 Nepalese mans ook in die Gurkha-regimente gewerf.
Gurkhas berei ete voor op die 23ste Julie 1915 in St Floris, Frankryk, tydens die Eerste Wêreldoorlog. Fotokrediet: H. D. Girdwood / British Museum
Aan die begin van die eeu is Gurkha -regimente gestuur om die bokseropstand in China te onderdruk. Chandra Shumsher, wat die Britse heerskappy erken het, baie soos Jung Bahadur, het verstaan ​​dat die verhouding tussen Nepal en Rsquos met Tibet nie meer dieselfde belangrik was as vroeër nie. Dit was in die lig van die afname in handel en veral in die handel na die opening van die Chumbi -vallei -roete in Sikkim en China en die vrye val as 'n ryk. Hy het Nepali -troepe van Lord Curzon aangebied vir die Younghusband -ekspedisie van 1904, maar dit lyk asof die besluit van die goewerneur -generaal vir 'n militêre ekspedisie na Tibet om die Russiese invloed in die streek te stop, ook 'n element van Chandra & rsquos -invloed gehad het.
& ldquo Min mense wat Maharaja Chandra ontmoet het, sal ooit die genialiteit van sy glimlag en gesprek vergeet, en die historikus Perceval Landon het van hom geskryf in sy hagiografiese rekening Nepal, waarvoor Chandra na bewering Landon INR 165,000 betaal het. Kort, met 'n deurdringende stel oë, vertoon Chandra volgens Landon dieselfde voorkoms en vasberadenheid as die doel van Jung Bahadur. Net soos sy oom, het hy ook die buitelandse beleid van Nepal teenoor die Britte afgewentel, wat 'n meer nabye verhouding as enige ander Rana -premier toon. Enige voorgee deur die Britte dat Nepal 'n vasaalstaat van China is, is op 'n baie kragtige manier deur Chandra verwyder: karakter van Nepal en mdashis is nie net 'n ongegronde fiksie nie, maar is ook 'n skadelike weerspieëling van ons nasionale eer en onafhanklikheid. & rdquo
'N Jaar voor die Younghusband-ekspedisie ontmoet Chandra Curzon by die Coronation Durbar, 'n vergadering van tien minute wat tot 'n uur en 'n half strek. 'N Paar dae na die vergadering skryf Curzon:
Ons glo dat die beleid van openhartige bespreking en samewerking met die Nepalese Durbar hulle die hartlikste sal voorberei om ons planne [in Tibet] by te staan. Nie die minste angs is by ons onlangse voorwaartse operasies aan die Sikkim -grens aangetoon nie, en ons dink dat daar met oordeelkundige bestuur met vertroue nuttige hulp van die kant van Nepal verwag kan word. die Maharaja is bereid om met die Indiese regering saam te werk op watter manier ook al die wenslikste.
Die toestemming van Chandra en rsquos vir die Raj het tot in die eerste wêreldoorlog voortgegaan, toe Nepal tien bataljons aan Indië geleen het en die werwing van Gurkha vergemaklik het. Dit is bekend dat bykans 55 000 Nepalees in die oorlog en van Gallipolli na Frankryk en met die Lawrence of Arabia geveg het. Na so 'n vrygewige demonstrasie van vriendskap sou dit sy eie beloning meebring. Alhoewel Chandra meer verwag het as die jaarlikse geldelike geskenk van Rs. 1 miljoen, die Britse besluit om die aanwysing van die inwoner na gesant te verander, en die Residency to Legation, was die eerste stappe in die rigting van absolute Nepalees en onafhanklikheid. Soos The Times (Londen) op 4 Junie 1920 berig het, is hierdie besluit bedoel om die onbeperkte onafhanklikheid van die Koninkryk van die Gurkhas te beklemtoon, wat heeltemal anders is as dié van die beskermde state van Indië. & Rdquo
Drie jaar later versterk die Nepal-Britse verdrag die status van Nepal, met die eerste klousule dat Nepal en Brittanje vir ewig vrede en onderlinge vriendskap sal handhaaf en mekaar se interne en eksterne onafhanklikheid sal respekteer. & Rdquo Hierdie verdrag sou ook die basis vir die 1950 Verdrag van vrede en vriendskap onderteken tussen 'n onafhanklike Indië en Nepal. Alhoewel eersgenoemde nog steeds impliseer dat Nepal slegs wapens uit Indië kon invoer, was Nepal se onafhanklikheid uiteindelik bereik. 'N Geringe hik sou in die gesig gestaar word wanneer Nepal in 1949 aansoek doen by die Verenigde Nasies en lidmaatskap van die Verenigde Nasies, toe Rusland 'n veto teen die aansoek in twyfel trek oor sy status.
Met die voordeel van terugskouing, kan 'n mens argumenteer dat die soewereiniteit van Nepal en rsquos nou verband hou met sy verhouding met die Britte. Tot die koms van die Ranas is daar geen aanduiding dat die Britte aan Nepal anders as die ander prinsstate van die subkontinent gedink het nie. Alhoewel Nepal nie 'n protektoraat was nie, is dit op geen enkele manier as 'n onafhanklike soewereine staat beskou nie, soos die opmerkings van hooggeplaaste Britse diplomate suggereer. Die Sugauli -verdrag van 1816 is inderdaad nie met die koninkryk van Nepal onderteken nie, maar tussen die & ldquoHonourable East India Company en die Rajah van Nipal [sic]. & Rdquo Dit was die & ldquoRajah & rdquo wat die gebiede afgestaan ​​het na die oorlog, nie die land nie. Selfs so laat as 1860 was die verdrag tussen die Britse regering en Maharajah van Nepal, en dit was aan die Maharajah dat die lande teruggegee is.
Die merkwaardige verbetering in die bande tussen Calcutta en Kathmandu was onder Jung Bahadur, wat nie die bestaande teleurstellings in sy verhouding met die kroon laat belemmer het nie. Bande is verleng via die massiewe shikar -ekspedisies, met prins Albert Edward, die erfgenaam van die Britse troon, in 1876. Daar was ook die wortel van militêre werwing. Die belangrike bydrae wat die werwing van Gurkha en die werwing in die Britse leër tot die onafhanklikheid van Nepal gelewer het, is selde aangeraak. Sonder die quid pro quo soos wat Chandra Shumsher geëis het met die voltooiing van die Eerste Wêreldoorlog, sou die verdrag wat die totale soewereiniteit van Nepal bekragtig, nie tot stand gekom het nie. Die aanbod van Chandra en rsquos van Nepalese troepe en 'n groot aantal Nepalese mans het die gewenste uitwerking op die Britse kroon en die rsquos -opvatting van Nepal as 'n vriendelike en ldquonative en rdquo -staat, en daarom moet dit voldoende beloon word. Politieke wetenskaplike Leo Rose gaan so ver as om voor te stel & ldquo Jang Bahadur en Chandra Shumsher verdien erkenning as twee van die groot nasionalistiese helde van Nepal. & Rdquo
Sulke stellings is nie sonder hul afvalliges nie. Vir die eerste keer was Rana se buitelandse beleid gemotiveer deur 'n oorlewingsinstink: in die gevaarlike gange van die Katmandu -politiek, waar die Ranas relatiewe nuwelinge was in die hoër klasse van die regering, kon slegs die Britte as buitestaanders van die Katmandu -politiek vertrou word. Die premier van Rana kon dikwels nie hul eie familielede vertrou nie, soos Ranoddip tot sy nadeel uitgevind het. Verder was die Rana -heerskappy tot die einde toe nou gekoppel aan die lotgevalle van die Raj. Die koloniale aspek van die Britse heerskappy het 'n volmaakte bondgenoot in die ekstraktiewe feodale aard van die Rana -bewind, en die voormalige onttrekking uit Rsquos uit Indië het die grondslag gelê vir laasgenoemde en rsquos se uiteindelike ineenstorting in Nepal.
Nepal en rsquos laaste Rana premier Mohan Shumsher saam met buitelandse afgevaardigdes, tydens die inhuldiging van Juddha Shumsher & rsquos standbeeld, op die dag van Bhoto Jatra, 1948. Fotokrediet: Madan Puraskar Pustakalaya
Tweedens was die Rana -beleid afgestem op die dinastie en rsquos -verryking. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, toe dit duidelik was dat die Britse bewind in Indië nie baie lank sou duur nie, het die Britte voorgestel om sy jaarlikse geskenk van 'n miljoen roepies (wat sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog begin het) met 'n hidro -elektrisiteit te bou fabriek in Nepal, omdat dit heeltemal seker was dat 'n onafhanklike Indië nie vir ewig sou instem met die geskenk nie. Die premier van Rana, Juddha Shumsher, het egter verdere belonings verwag vir die hulp van die Britte in die Tweede Wêreldoorlog, en wou ook hê dat die jaarlikse geskenk met 'n hoofletter die geld belê in grond in Indië en die grond wat aan Nepal afgestaan ​​is. & Rdquo Uiteindelik sou die geldelike vergoeding is verhoog tot 2 miljoen roepies, maar daar was weinig anders wat Nepal en rsquos kon bereik.Stiller voer aan dat Juddha energiek aan die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem het, en hy was eerder entoesiasties oor die werwing van Nepalees in die Ryk en oorlog, omdat hy in die Britse saak geglo het en 'n oorwinning in die as gevrees het. Maar daar is min bewyse dat dit so was.
Ongelukkig vir die Ranas het die toenemende deelname van die Nepalees aan Raj -militêre ekspedisies die fondamente van hul bewind verswak. Meer as 200 000 Nepalese mans het op verskillende fronte aan die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem, in 'n tyd toe die oproep tot algehele onafhanklikheid in die subkontinent verre bereik het. Die toename in politieke bewussyn te midde van 'n groeiende nasionalistiese beweging in Indië, het die Ranas agtervolg, wie se beheer daarvan afhang dat Nepal geïsoleer was teen sulke ontwikkelinge. Die opening van die werwing van Gurkha en mdash was bedoel om 'n manier vir werk te bied, aangesien die Ranas skaars 'n ekonomiese ontwikkeling in die heuwels begin het waarvandaan die mans afkomstig was, en mdashalso die toenemende migrasie van Nepalese na Indië vererger het, aangesien Gurkha -werwing, soos nou, beter betaal het en geriewe as die staatsleër.
Waarom het die Britse Ryk Nepal dan nooit gekoloniseer nie? 'N Reduktiewe antwoord sou wees: omdat dit eenvoudig nie nodig was om dit te doen nie. Die Anglo-Gorkha-oorlog het hom 'n territoriale voordeel gebied vir alle handelsekspedisies na Tibet, die daaropvolgende vriendelike Rana-regime het hom die voordele van 'n veilige grens oor 'n beduidende deel van sy gebied, die heersende dinastie en ekonomiese en politieke fortuine, gebied. was nou verbonde aan die Raj en die Britte het toegang tot die beste Nepalese hulpbronne en mdashmen en natuurlike hulpbronne gehad, sonder dat dit nodig was om administrasie of die ongemak te hanteer. Sy politieke invloed op die koninkryk was 'n volledige Rana -isolasie van Nepal, wat vererger is deur die Britte wat sy eksterne kontak beperk het. Britse erkenning van Nepalees en onafhanklikheid en rdquo het weinig verandering in die verhouding tussen die twee meegebring. Die Britte het die Nepalese trots en sensitiwiteit aangaande sy soewereiniteit taktvol aangespreek, terwyl Nepal binne die politieke raamwerk van Brits -Indië gebly het en sy eksterne betrekkinge aangepas was by die vereistes van die Britse beleid. Die onafhanklikheid en die onafhanklikheid van die Nepalese staat in die tyd van ryke is dus verseker deur 'n komplekse terrein van politieke onderhandelinge en binnelandse alliansies, regstellings van buitelandse beleid en die opofferings van duisende Nepalees wat vir die Ryk geveg het.
Stiller, Nepal: Groei van 'n nasie (HRD -sentrum: 1993)
K.C. Chaudhuri, Anglo-Nepalese verhoudings: Van die vroegste tye van die Britse bewind in Indië tot die Gurkha-oorlog (Modern Book Agency: 1960)
John Whelpton, Kings, Soldiers and Priesters: Nepalese Politics 1830-57 (Manohar Publications: 1991)
Mahesh Chandra Regmi, 'n Ekonomiese geskiedenis van Nepal 1846-1901 (Nath Publishing House: 1988)
Bhuwan Lal Joshi en Leo Rose, Nepal: Strategie vir oorlewing (University of California Press, 1971)
Laurence Oliphant, 'n reis na Katmandu met die kamp van Jung Bahadoor (John Murray: 1852)
Perceval Landon, Nepal, volumes I en II (konstabel: 1928)
Kanchanmoy Mozumdar, Nepal en die Indiese nasionalistiese beweging (Firma KL Mukhopadhyay: 1975)
Mozumdar, Politieke betrekkinge tussen Indië en Nepal, 1877-1923 (Munshiram Manoharlal: 1973)
Pudma Jung Bahadur Rana, Life of Maharaja Sir Jung Bahadur van Nepal (Pioneer Press: 1909)
Voorbladfoto: & quotDurbar group. Koning van Nepal, Kol Ramsay die Inwoner, Rag Gooroo & ampc "deur Clarence Comyn Taylor, 1863. Fotokrediet: British Library
Duik rotse! Die traverse van Ship Rock na Bird Rock
Die tegniese instrukteur en musiekleier Francesco Cameli berig oor 'n onlangse spanduik wat deur die twee groot rotse loop wat die San Pedro -kanaal, 'n maksimum diepte van 70 m/230 voet, merk.
Wel, ek wens ek kon sê dit was my idee, maar dit was nie. Dit was eintlik een van my gunsteling spanmaats Jim Babor wat dit reggekry het. In sy gedagtes wou hy dit al 'n paar jaar doen. Dit lyk uitvoerbaar, maar hy het nie die navorsing gedoen om uit te vind of dit in werklikheid waar is nie. Dit was in werklikheid uitvoerbaar.
Ongeveer ses maande gelede, met die pandemie in volle bloei en Jim sonder werk, het hy besluit om 'n kaart van Catalina Island (spesifiek twee hawens) oop te maak en te kyk waarna ons sou kyk vir diepte en afstand.
Die grafiek het 'n maksimum diepte van 76 m (250 ft) en 'n afstand van ongeveer 1189 m (3900 ft) op grond daarvan, die traverse was heeltemal haalbaar met tyd om te spaar!
Hy het oorspronklik op die bromponies 46 m/150 voet per minuut beplan sodra ons begin het, solank daar geen stroom was nie. Groot blou, die boot wat ons gebruik het, het eintlik 'n maand voor die duik die koers gehardloop en bevestig dat die maksimum diepte 70 m was, en dat die diepste deel in die eerste derde sou gebeur. Die onderkant is soos 'n 'V' gevorm, so dit is maklik om die duik en die dekompressie te beplan.
Noudat hy 'n idee gehad het dat die duik gedoen kon word, moes hy ses duikers kry wat die duik kon en wou doen. Dus het hy uitreik na David Watson, Mark Self, Karim Hamza, Nir Maimon en ek. Ons het almal ingestem tot die maksimum diepte van 230 voet met 'n dekompressieverpligting van nie meer as 60 minute nie. Reistyd sou 26 minute wees, maar ons het ingestem om maksimum 35 minute te reis as ons ekstra tyd nodig het om Bird Rock te vind. Ons kon nog steeds reis en ons opgehoopte deco doen - in elk geval op daardie stadium.
Een laaste ding oor die plan: navigasie. Jim wou regtig hê dat Karim moes navigeer, want hy was saam met hom op baie projekgebaseerde duike, en Karim is altyd baie betroubaar en op die teiken.
Toe ons die oggend by die terrein kom, hardloop ons die laaste keer in die boot. Ons het ingelig en dit duidelik gemaak dat een persoon sal navigeer en een persoon sal verifieer - Watson - en dat ons nie deur komitee sal navigeer nie. Die moeilikste hieroor is om nie aan jouself en jou kompas te twyfel nie, iets waaroor ons gepraat het voordat ons ingespring het. .
Ligging Ligging, Ligging
SKIP ROTS is 'n klein hoogtepunt wat uit die water net buite die see uitsteek uit Two Harbors in Catalina. Dit lê ongeveer twee kilometer van die landgrond af. Dit kry sy naam van sy groot ooreenkoms met 'n skip onder volle seil.
Die boonste honderd voet onder die hoogtepunt is lekker genoeg, maar na my mening is dit meer as 30 m/100 voet dat dit werklik magies word met 'n struktuur tot by die sand op 52 m/170 voet en baie uitstappies op 55m/180 voet, 61m/200ft tot 77m/250ft. Dit word ook soms besoek deur 'n groot grootwit wat die inwoners die verhuurder noem, hoewel niemand seker kan wees dat dit altyd dieselfde haai is nie, of bloot 'n term wat gebruik word om die verskillende wat beskryf word gereeld dit. Ek het nog nie een daar gesien nie. Dit alles gesê, dit is 'n uitstekende plek vir ontspannings- en tegniese duikers.
VOËLROTS: Dit lê ongeveer 'n half kilometer van Fisherman's Cove af, en dit verskyn bo die kanaalwaters as 'n ovaal, afgeronde, gesementeerde rots van ongeveer 91m/300ft by 152m/500 voet in omvang en 6m/20 voet hoog. Die rots is wit met guano en is kaal, behalwe vir 'n beperkte stuk plantegroei aan die suidoostekant. Die plantegroei bestaan ​​meestal uit Opuntia waaronder ongeveer veertig individue groei Cosmos gigantea, ses struike van Lavatera, en 'n paar plante van Malva rotundifolia. Hierdie rots is ongetwyfeld die oorspronklike Catalina -stasie vir Lavatera en die plek waar dit natuurlik groei.
Hierdie webwerf, aan die ander kant, is slegs goed tot 49 m, maar om net goed te sê, is nie regverdig nie. Die terrein self is pragtig met 'n wonderlike rak van ongeveer 6 m, wat 'n uitstekende plek is om deco te beëindig en gereeld besoek word deur seeleeus wat graag rondspeel terwyl u die tyd deurbring voordat u na die oppervlak kom.
Die enigste nadeel, as gevolg van die hoeveelheid voëlguano, is dat Bird Rock ietwat onaangenaam ruik!
Ons het soveel tyd daaraan bestee om op hierdie twee plekke te duik, ek was nogal verbaas dat niemand daaraan gedink het om dit te doen nie.
Die laaste uitdaging was die bootkaptein en bemanning. Jim was vooraf in aanraking met kaptein Sheldon, en hy was senuweeagtig daaroor dat ons die duik sou doen, hoofsaaklik omdat ons onder (alhoewel op 61m) die hoofbootbaan in en uit twee hawens sou gaan. Ons het almal die kaptein gerespekteer, en dit was sy boot, so as hy nie wou hê dat ons dit moes doen nie, sou ons dit nie doen nie, sonder om vrae te vra.
Nadat ons hom egter geleer het oor ons plan en hom meegedeel het dat as daar iets gebeur, ons nie direk na die oppervlakte sou klim nie (ons sou in elk geval redelik gou 'n deco -verpligting op ons neem voordat ons die bootbaan bereik), was die kaptein gemaklik en aan boord met die plan.
Soos genoem, bestaan ​​die span uit Jim, David, Karim, Nir, Mark en ek. Ongelukkig het Mark die vorige aand by sy motor ingebreek, en hy het dus nie saam met ons gegaan nie.
Die twee terreine word geskei deur ongeveer 1189 m. Die maksimum diepte wat ons tussen die twee verwag het, was 70m/230ft, en ons het in werklikheid 69m/228 gesien. Die verwagte reistyd was 26 minute met 'n styging van 2/3 van die pad daarheen tot 46m/150ft, dan terug tot 55m/180 voet voordat u weer na die rots klim.
Die plan was om 'n opskrif te neem en die beste te probeer om daarby te bly, terwyl ons onthou dat ons die onderwaterheuwel aan ons regterkant sou hou terwyl ons daar verby ry. As ons die rots gemis het, sou ons 'n paar minute later die hoofeiland bereik op 'n ander gunsteling plek genaamd Blue Caverns. Dit is 'n reeks grotte van ongeveer 70 tot 80 voet op die eiland Catalina net buite Two Harbors.
Omdat Mark nie die duik gemaak het nie, het ons vier JJ-CCR (closed circuit rebreather) duikers en een oopkringduiker gehad, so ons het besluit om in 'n groep van drie te verdeel met die OC-duiker tussen twee JJ's en een span van twee, maar die plan was om almal saam te hou as 'n groep van vyf. Ons reis dus as 'n omgekeerde driehoek, drie aan die voorkant en twee naby agter. Die CCR -duikers het hul lang slange bo die lus gedra as dit nodig was om te skenk, 'n algemene GUE -praktyk in gemengde spanne.
Op diepte en in die duisternis was dit maklik om mekaar se ligte by te hou - nie anders as tydens 'n grotduik nie. Die formasie het mooi bymekaar gehou met 'n af en toe duiker wat tot by die dek val om die maksimum diepte te kontroleer en miskien 'n voorwerp of twee wat ons langs die pad verbygesteek het, te inspekteer. Die plan was egter nie om ywerig te wees nie, maar eerder om op koers en betyds te bly!
Die JJ's het trimix 12/65 verdunningsmiddel en reddingsmiddel. In die GUE JJ -opset is daar 'n algemene stel dubbelspel (LP50's in die state), wat beide trimix -reddingswerk en dil is. Bykomende onderste stadiums of diep deko -gas kan in ekstra aluminium 80's (AL80) vervoer word, soos vereis deur diepte- en gasberekeninge. 50% en 100% was die deko -gasse. Die oopkringduiker was op trimix 15/55 met 50% en 100% deko -gasse. Elke duiker het genoeg gas gedra vir die duik om te verseker dat ons genoeg het as ons skei. As GUE -duikers duik ons ​​gewoonlik nooit met 'team' bailout nie, maar dra altyd ons volledige aanvulling.
Die pad van die traverse. Let daarop dat graduasies in kleurdiepte ooreenstem met die GUE-kursusreeks ontspanning (& lt 30m/100 ft), Tech 1 (30-50 m/100-163 ft), Tech 2 (70-100m+/163-326 ft+). Kaart geskep deur Kristie Connolly, Project Baseline.
Deur die rotse
Met al die beplanning voor die duikdag, het ons die boot gelaai en die rit van een uur na Ship Rock geneem, waar ons geanker het. Na al ons voorduikondersoeke en voorasems, klim ons in die water en neem 'n laaste rigting na die rots om seker te maak. Ons daal tot 30 m waar ons kort stilstaan ​​om seker te maak dat alle stelsels goed is voordat ons na Bird gaan.
Karim Hamza het die taak gekry om te navigeer, so hy het sy DPV gerig en ons het almal spoedpas. Ons was oppad!
Die onnavolgbare Karim Hamza navigeer die traverse
'N Paar woorde van Karim as die navigator:' Jim het al met die boot met die boot gehardloop. Op grond hiervan het ons geweet dat ons maksimum diepte ongeveer 230fsw sou wees. As ons dieper as dit gekom het, het ons geweet dat ons van links af is, en as ons op die verkeerde tyd vlakker word, weet ons dat ons van regs af is. Toe gebruik ons ​​sekere dieptemerkers, soos 'n vlak hoogtepunt voor Bird Rock, as navigasie -waypoints. Ons het die besluit geneem om spesifiek digitale kompasse te gebruik, aangesien die nommer en merker makliker sou wees om te volg.
Ons het aan die begin 'n bietjie verwarring gehad, aangesien ek, David en Jim eintlik verskillende opskrifte gehad het, wat beteken dat die digitale kompasse nie dieselfde gekalibreer is nie. Na 'n vinnige bespreking besluit ons om elkeen 'n dooie afrekening van Bird Rock te neem, dit te merk en die merker as die rigting van die reis te gebruik. Die plan was toe dat ek moes navigeer, dat David my navigasie moes verifieer of 'n rugsteun sou maak, en dat die ander moes volg. Ons wou nie deur die komitee onder water navigeer nie. Een belangrike ding wat ons bespreek het, was die feit dat ons na 'n geruime tyd begin twyfel oor ons navigasie en waar ons op pad was. Dit is op baie maniere die mees kritieke punt in die duik. Dit is op hierdie punt van twyfel belangrik om u eie ervaring, u data, u kompas, die bevestiging van u spanmaats en alles wat u beplan het om op koers te hou, te vertrou, en nie te wankel nie en u punt nie te mis nie.
Toe ons eers begin, was ons op 'n tydsbeperking, en ons moes 'n paar keer stop om die snelheid van die bromponie te bespreek, een van die spanlede het 'n ligte probleem wat opgelos moes word, en een van die spanlede het besluit om 'n rit te maak. langs die pad het ek 'n besigtigingskursus geloop, wat vir my baie afleidend was, terwyl ek probeer om op koers te navigeer. Ek het nie besef hoe afleidend dit was voordat ons op die boot teruggekeer het en die duik bespreek het nie.
Uiteindelik, toe ons die pad bereik het - en onderweg die landmerke herken waarvoor ons beplan het - beland ons op 'n helling wat tot 36 m aan ons regterkant kom. Dit was nie iets wat ons beplan het nie en was aanvanklik verwarrend (dit is waar die selfvertwyfeling begin inskop). Ek het op daardie stadium besluit om 'n draai van 90 grade na links te neem, terug te gaan tot 46m, draai regs 90 'en na vyf minute was ons by 'n herkenbare deel van Bird Rock wat ons almal al baie keer geduik het.
Vanaf die rak van 30 m sak Ship Rock vinnig tot 70 m waar dit die eerste derde van ons reis gebly het. Dit het ons geneem op 'n hoofsaaklik plat, sanderige bodem met 'n vreemde afstof van medium rots en 'n groot anker wat iemand duidelik verloor het. Ongeveer nege minute het ons begin klim, dit was veronderstel om ons verby 'n onderwaterhoogte te lei wat tot ongeveer 18 m styg, ons moes dit aan ons regterkant laat en tot 46 m/150 voet klim. dit blyk dat ons aan die regterkant van die heuwel beland het, en op 34 m kon ons weer oorskakel en terugsak na 55 m soos verwag. Op daardie stadium het ons ons rigting terug na die rots aangepas.
Die diepte bly nog 'n paar minute konstant, soos verwag, en dan begin dit met groepe rotse klim. Dan, net drie minute agter die skedule na ons klein ompad, slaan ons die rots op. Ons was op 34 m, en die seeleeus het bevestig dat ons op die regte plek is. Ons was op 'n plek wat ons die akwarium noem - 'n vaste gunsteling van my, met verskeie trappe bedek met welige Kaliforniese kelp. Dit is visueel verbluffend en word onderstreep deur seepoppies te speel. Dit het ons na 'n muur gelei waarop ek al baie tegniese duike gedoen het. Ons het die muur aan ons regterkant gehou en met die klim langs die muur begin.
Wat het jy asemgehaal? 'N Gelukkige David Watson
Deco was soos beplan sonder probleme, slegs David was op 'n oop baan en sy gaswisselaars was 21 m/70 voet tot sy 50% en 20 voet na pure O2. Op 6 m/20 voet skop ons stadig om die tyd in die kelp. Twee minute nadat ons opgedaag het, het ons 'n boeiende boei (SMB) ontplooi en die boot het ons ontmoet toe ons die oppervlak breek.
Soos dit blyk, met die gemiddelde diepte van 52 m/170 voet afgerond tot die naaste 3 m, het die OC- en CCR -deco -profiele baie noukeurig gevolg, met die CCR -duikers wat baie langer dieper tot stilstand kom om die OC -duiker te laat stop. en omgekeerd op 6 m waar die CCR's 'n paar minute ekstra nodig gehad het, sodat ons almal saam gebly het en as 'n groep alles gedoen het. Dit stem baie ooreen met wat ons beplan het met ons Deco Planner -sagteware voor die duik. Uiteindelik was dit net 'n geval om te bevestig watter deco -profiel ons gaan doen op grond van ons gemiddelde diepte en tyd.
Beplan die duik, duik die plan
Ons het die duik beplan en die plan geduik met 'n klein heraanpassing van die rigting halfpad. Die span het kalm gereageer en weer op dreef gekom, soos verwag word van 'n goed geoliede, funksionerende tegniese span. Ons het besef dat ons aan die verkeerde kant was, bevestig met 'n kort bespreking met die hand en het die situasie reggestel om uiteindelik te eindig presies waar ons beplan het. As ons gaan, sal ons die rots vind? Wel, ons sou Bird Rock nie meer dood kon slaan nie! Geluk Meneer Hamza vir u navigasie! En net drie minute verby toe ons bereken het, kom ons.
In die algemeen was die duik ontspanne, sonder probleme, gefokus en baie pret. Net soos ons daarvan hou. Ons totale tyd was ongeveer 100 minute.
Duikprofiel van die dwarsduik. Verskaf deur Jim Babor
Ongelukkig het ons geen kameras of video van die duik gehad nie. Ons het nie vooraf daaraan gedink nie en eerlikwaar wou ons almal net fokus op wat ons doen. Ook geen foto's aan die bokant nie. Die enigste foto's van ons is die op Facebook van ons wat almal op die pad terug slaap, haha! Ons wil dit een of ander tyd weer doen-neem 'n pro-video daarvan en bespoedig 10x en maak 'n video van drie minute uit die hele saak. Jim het gedink dit kan cool wees. Na 'n oppervlakinterval het ons 'n ontspanningsduik op die nabygeleë Isthmus -rif gedoen. 'N Fantastiese dag van duik vir almal. Dankie aan die kaptein Sheldon Jones van Big Blue en ons eie GUE -duiker en DM Nicole Coleman vir die ondersteuning op die oppervlak.
'N Laaste opmerking oor GUE -standaardgasse. Hierdie is geformuleer met inagneming van 'n aantal veranderlikes. Maksimum PO2, Maksimum digtheid, ekwivalente narkotiese diepte (EINDE). Dit is gereël en aangekom vir maklike memorisering, sowel as die maklike kruisvermenging tussen hulle wanneer die agentskap aan 'n projek is en dit is ingedeel in maklik om te onthou en algemene dieptes. Die primêre doel vir hierdie standaardisering is om die raaiwerk te verwyder en die samehorigheid van die span vir deco te handhaaf. As almal op dieselfde gas is, moet daar geen verskil wees in die deco -verpligting van spanlid tot spanlid nie, wat 'n veiliger styging tot gevolg het.
Gewoonlik probeer ons om 'n PO te handhaaf2 van nie meer as 1,2 vir die diepste deel van 'n tegnologiese duik met 'n maksimum PO2 van 1,6 op deco. 50% styg ook teen 'n 1.56 op die diepte van die gasskakelaar van 21m/70ft en daal dan totdat ons dit weer verhoog tot 'n 1.6 met suiwer O2 by 6m/20ft. Ons het 'n EINDE van hoogstens 4 ATA, 'n ekwivalente diepte van die lugdigtheid van nie meer as 5,2 gram/liter nie.
Gebore in Frankryk, maar afkomstig uit Italië via Engeland, is Francesco se passie vir die see vroeg aangesteek deur die werk van Jaques Cousteau en die film van Luc Besson, Die Groot Blou. Francesco, wat grootgeword het in die kusdorpie Portofino, Italië, het omtrent elke dag van sy somer se vryduik deurgebring. In sy twintigs en dertigs was hy opgesluit in 'n opnamestudio in Londen of Los Angeles en maak plate vir mense soos Queen en Duran Duran sowel as Korn, Stone Sour, Avatar en ander. Francesco het die see herontdek op 'n reis na Kona, waar sy duikreis ernstig begin het. Sedertdien het hy gemiddeld meer as 200 duiks per jaar geleer om sy eie vaardighede te ontwikkel. Sodra hy GUE gevind het, het hy deur die kurrikulum gewerk en 'n GUE -instrukteur geword in 2019. Daardie jaar was die passievolle en veeleisende polymath een van die besigste GUE -instrukteurs in Los Angeles. Hy is nou 'n Tech One -instrukteur. Sommige sê dat jy hom soms kan hoor sing vir die vis.
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom was daar geen toenames in die treinsnelheidsrekords tussen 1854-1934 nie?...