As ons nie besef dat 2016 die jaar van omwenteling was voor November 8 nie, doen ons beslis nou. Brexit, wat moeilik genoeg was om te verteer, was bloot die vermaak mond voor die rooivleis van Donald Trump se oorwinning in die VSA presidensiële verkiesing.
Nagereg het op Desember 4, met die grondwetlike referendum in Italië, Wat sien af die land se matige eerste minister, Matteo Renzi.
Verwag 2017 te bring sterk verkiesingsbelonings vir Geert Wilders in Nederland, Marine Le Pen in Frankryk en die AfD in Duitsland. Daar blyk 'n globale tendens te wees - maar van wat? Waar ons ook al kyk, die sans-culottes storm die nuwerwetse wyk van die Biens-pensants, maar is daar 'n breër patroon? (Redakteur se aantekening: sans-culottes / sonder broek; biens-pensants / well-wishers)
In breë trekke is daar twee afsonderlike aanvalle op 'n oënskynlik gevestigde orde - een van binne, een van buite. Daar is ook nie 'n duidelike agenda nie, en elkeen is meer opposisie as konstruktief. Dit is dus al hoe belangriker om te verstaan ​​wat hulle teenstaan.
Hulle is albei reaksies teen 'n liberale ideaal wat in die opkoms was, aangeskakel deur tegnologie, wat die kampioenskapsgemeenskap gekenmerk word deur hoë konnektiwiteit. Dit is 'n visie van 'n samelewing waarin almal baie swak is - gewoonlik transaksioneel - met baie mense oor verskillende netwerke wat maklik is om op te tel en neer te sit. Hierdie liberale orde berus op 'n globale siening dat vryheid - sosiaal en ekonomies - voorspoed en verdraagsaamheid genereer. Wie kan dit teenstaan? Wel, dit blyk dat baie mense kan.
Verander van binne
Een is 'n breë radikale groep wat in die liberale visie koop, terwyl die besonderhede van die implementering daarvan weerstaan ​​word. Baie van sy affiliasies in die Verenigde Koninkryk het agter Jeremy Corbyn gestig, wat sy mandaat as leier van die Labour Party in 2016 toegeneem het. Hulle kan ook geassosieer word met die Groen Party, of die Bewegingsbeweging, of Podemos of Syriza, of Bernie Sanders in die VSA. Hul begrip van die politiek verskil van die 20e-eeuse idee van politieke aksie wat deur 'n betwiste vaste ideologie en spesifieke instellings (soos politieke partye en vakbonde) gevorm word, wat binne 'n goed verstaanbare parlementêre of verteenwoordigende raamwerk werk.
Aangesien die raamwerk ook nie die raamwerk of hul verteenwoordigers binne dit sien nie, beskou die radikale die politiek as 'n soort selfuitdrukking, terwyl sosiale media hulle oriënteer teenoor ander individue en weg van instellings. Die internet is 'n belangrike hulpmiddel: dit maak hulle sigbaar vir mekaar en maak politieke aksie op skaal makliker om te onderneem. Dit is mense wat neig na internasionalisme en wil korrupsie uit die liberale orde uitstuur, om nie die liberale orde self te keer nie.
Sommige word aangedryf deur die versuim om voorspoed te lewer na aanleiding van die finansiële ongeluk, sommige deur 'n persepsie dat sekere groepe in liberalisme benadeel word - byvoorbeeld vroue - wat die identiteitspolisie aantreklik lyk. Ander word gedryf deur omgewingsbekommernisse, of deur 'n diep haat van kapitalisme. Die politiek van hierdie groep is nie besonder stabiel nie - en is gekenmerk deur Helen Margetts en kollegas as "chaotiese pluralisme".
Skeur die tent af
Die tweede "beweging" is baie anders: nie tegnologies geaktiveer of selfbewus georganiseer nie - en gewortel in a gevoel om onsigbaar te wees na stedelike sofistikate en opinie-vormers. Dit is die Brexit-kiesers, mense wat bereid is om 'n punt op Trump, Le Pen, AfD of UKIP te kry. hulle voel kwesbaar in oop ekonomieë - en stemstukke toon hul teenkanting teen globalisering, vrye markte, groot besigheid, ongelykheid, tegnologie en die internet, immigrasie, multikulturalisme, sosiale liberalisme, welsyn, politieke korrektheid, groen en feminisme.
Hierdie groep word verenig deur 'n verwerping van die verbonde liberale ideaal, verkies 'n meer tradisionele rangskikking van mense met minder sterker bande met 'n kleiner aantal ander - bande wat nie noodwendig gekies word nie en wat nie noodwendig maklik verwyderbaar is nie. Dit is 'n plaaslike uitsig. Dit is minder gefokus op voorspoed as op identiteit, behoort en maak die wêreld bekend, navigeerbaar en verstaanbaar vir die burgers. Hulle verwerp die liberale konsensus, die netwerkpersoon, die gigekonomie en die konstante behoefte om hulself op 'n dinamiese globale mark te herontdek. Ten spyte van sommige gedeelde doelwitte, sal hierdie twee groepe dit moeilik vind om saam te werk.
Watter rowwe dier?
Een stel grense rassiste, anders bekend as die alt-regs of Organisasie Identiteit, poog om hierdie kloof te verdraai. Hulle koppel hulself aan buitestaander populiste, soos Trump en Le Pen, terwyl die metodes en tegnologieë van die radikale geleen word.
Maar ten spyte van hul veronderstelde liefde van tuisland en rasse suiwerheid, lyk hulle steeds meer soos 'n vrag van internasionalistiese millennials wat onder mekaar praat. Hulle poog om die basis van die liberale ideaal te verdedig teen 'n vermeende bedreiging van ander kulture (dit word byvoorbeeld deur Islamofobie verenig). Terselfdertyd verwelkom hulle die vreugdes van daardie kenmerkende 21-eeuse techno-tydverdryf: "trolling". Hulle is deel van die chaotiese pluralisme - en kan beslis nie vir oorbodige staalmanne in Pittsburgh of landelike Katolieke in Pole praat nie.
Dus is die liberale orde van twee rigtings bedreig. Versuim om aan te pas, sal katastrofies wees, want niemand het veel van 'n idee wat om dit te vervang nie. As Donald Trump regeer soos die populistiese lyk, kan ons van hom verwag om moeilike besluite te neem terwyl hy oor 'n ballonering owerheidstekort. Verblyf met een groep sal konflik met die ander vererger. As jy UKIP akkommodeer, vervreem jy die Hampstead-liberale, en andersom.
Die verdediging van die liberale orde het al jare lank op die bewering dat daar geen alternatief is nie. Waar of nie, dit is nie genoeg om dit te onderhou nie - Projek Vrees, wat skilderagtige foto's van die wêreld onder Brexit, Trump, et al was, was 'n flop. 'N sterker verdediging is nodig met kulturele traksie, nie net gebaseer op die vooruitsig van die ontevredenheid af te koop of om hulle terug in die vou te skrik nie.
Om in te beweeg, is nie 'n maklike opsie nie, soos blyk uit Theresa Mei se motorongelukbesoek aan Indië in November, waar die sakevriendelike Indiese eerste minister, Narendra Modi - geen gemene speler van die renkaart self was nie - veel minder belangstel in handel as, raai wat, die vrye beweging van mense.
Die beste het 'n beter einde gehad sonder om alle oortuiging te hê - soos Yeats dit dalk kon stel. Hulle moet 'n paar van daardie passievolle intensiteit opdrom as net anargie nie op die wêreld in 2017 losgelaat moet word nie.
Kieron O'Hara, Senior Navorsingsgenoot, Universiteit van Southampton
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > 2016 was die jaar Die stigting het sy wedstryd ontmoet