Sluts Akeley: 3 Alternative Places For Free Sex
call girl Akeley, prostitute Akeley, hookers Akeley, escort agency Akeley, whores Akeley, gfe Akeley, girlfriend experience Akeley, shagging Akeley, brothel Akeley, strippers Akeley, dogging Akeley, fuck buddy Akeley, hookups Akeley, free sex Akeley, sex meet Akeley, nsa sex Akeley feijenoord.jpg (319.9 KiB) 2864 keer bekeken
Joop van Daele 9-9-1970.jpg (46.16 KiB) 2842 keer bekeken
3-0.jpg (287.96 KiB) 2581 keer bekeken
3-0-1.jpg (197.71 KiB) 2512 keer bekeken
Andere tijden.jpg (70.9 KiB) 1873 keer bekeken
Elinkwijk 1957.jpg (122.83 KiB) 1873 keer bekeken
Ludwib Mans 1.PNG (26.89 KiB) 640 keer bekeken
Ludwig Mans.PNG (19.03 KiB) 640 keer bekeken
Dolf Degenaar.PNG (17.91 KiB) 640 keer bekeken
Dolf Degenaar1.PNG (29.62 KiB) 634 keer bekeken
Haarlem-Feijenoord 28 mei 1955.jpg (111.54 KiB) 583 keer bekeken PressReader - Kuier: 2017-08-09 - MY LE­WE: Be­roer­te bring groot uit­da­gings vir ge­sin
MY LE­WE: Be­roer­te bring groot uit­da­gings vir ge­sin
Wan­neer ’n ge­lief­de brein­ska­de op­doen, word die he­le ge­sin ge­raak. Be­ne­wens e­mo­si­o­ne­le en fi­nan­si­ë­le druk, gaan dié “nu­we” le­we ook met groot on­se­ker­heid ge­paard.
Kuier - 2017-08-09 - Inhoud - DEUR JACKIE PIE­NAAR-B­RINK
er­nie Hen­dricks van die Strand het op 29 De­sem­ber 2009 die laas­te keer ’n ge­sprek ge­voer – dis nou al lan­ger as se­we jaar ge­le­de.
Hy was ’n lief­de­vol­le ge­sins­man wat in 2001 as as­sis­tent-re­ken­mees­ter aan die des­tyd­se Tech­ni­kon S­kier­ei­land uit­ge­tree het.
Vroe­ër daar­die dag in De­sem­ber het hy en sy vrou, G­wyn­neth, ’n in­ter­na­si­o­na­le krie­ket­wed­stryd in die Paarl by­ge­woon. Om­streeks mid­der­nag, lank ná slaap­tyd, is hy bad­ka­mer toe.“Ek is ou­kei,”het hy ge­rus­stel­lend op ’n vraag van haar ge­ant­woord toe hy te­rug­keer bed toe.
Om­streeks kwart voor se­we die vol­gen­de og­gend het hy uit die bed ge­val toe hy wou op­staan. G­wyn­neth – ’n ou­don­der­wy­se­res – wou nog lag­gend weet of hy dan nie kan op­staan nie. Er­nie kon nie. Trou­ens, hy kon glad nie praat nie en het net na haar ge­staar.
G­wyn­neth kon hom nie be­weeg nie. Sy het on­mid­del­lik ’n sus­ters­kind – ’n am­bu­lans­man – ge­bel om te kom help. Eers toe het die be­sef deur­ge­dring dat haar man ’n be­roer­te-aan­val kon ge­had het.
Er­nie is na die So­mer­set-Wes Me­di­cli­nic ge­haas waar haar vrees be­ves­tig is.
“Die eer­ste wat hul­le my ge­vra het, was hoe laat dit ge­beur het,”ver­tel sy sag. Hul­le was bin­ne ’n uur daar en dus bin­ne die tyd­perk van en­ke­le ure wat so kri­tiek is om me­die­se hulp te kry. In Er­nie se ge­val was sy reg­ter­kant erg aan­ge­tas en hy kon nie praat of loop nie.
Eers op 10 Maart was Er­nie te­rug by die huis. Hy het aan­sien­lik ver­be­ter in die op­sig dat hy by ’n S­trand­se re­ha­bi­li­ta­sie­sen­trum weer leer loop het – nie so goed soos vroe­ër nie, maar hy kon self bad­ka­mer toe gaan en bui­te rond­loop ter­wyl hy hom­self teen die mu­re stut. Met G­wyn­neth na­tuur­lik nooit ver van hom af nie.
Hy kon eg­ter net en­ke­le woor­de sê en het die ge­bruik van sy reg­ter­hand, met die vin­gers per­ma­nent in­een­ge­trek, ver­loor.
Ui­ter­aard was hy baie ge­frus­treerd om­dat sy fa­mi­lie hom nie kon ver­staan nie maar oor die ja­re het hy vre­de daar­mee ge­maak, ver­tel die oud­ste van sy vier dog­ters, Lynn (41).
Soos e­ni­ge fa­mi­lie wat eens­klaps met ’n brein­be­se­ring van ’n ge­lief­de te doen het, is hul le­we skie­lik in ’n an­der rig­ting ge­dwing. Daar was on­se­ker­heid oor die toe­koms, er­ge kom­mer oor hul pa, moei­li­ke be­slui­te en on­be­ken­de si­tu­a­sies. Tog het hul­le dit met toe­wy­ding en lief­de aan­ge­pak.
Ons ont­moet by hul huis ge­naamd “Ga­les”in Rust­hof in die Strand. Die naam is saam­ge­stel uit die voor­let­ters van el­ke ge­sins­lid se naam, ver­dui­de­lik Lynn, wat se­dert 2013 met haar laat­lam, S­han­tih (7), hier woon.
’n Goed­ver­sorg­de Er­nie – nou 70 – wag in ’n rol­stoel in die sit­ka­mer en die sagt­heid in sy oë val on­mid­del­lik op. Met sy vrou (69) styf aan sy sy en ’n hand wat die heel­tyd voel-voel na sy­ne of teer oor sy ge­sig vee, word die on­der­houd ’n e­mo­si­o­ne­le reis oor die af­ge­lo­pe se­we jaar.
G­wyn­neth ver­dui­de­lik sag hoe haar man se woor­de­skat se­dert die be­roer­te be­perk is tot“ou­kei”, ’n“a­men”na­dat daar ge­bid is, en“Ek sê vir jou”as hy iets wil hê.
Die be­roer­te was eg­ter nie die e­nig­ste hek­kie wat hul­le moes oor nie. Se­dert­dien was hy her­haal­de­lik te­rug in die hos­pi­taal en re­hab.
Al­mal in ge­sin help
Er­nie het al na­ge­noeg 30 e­pi­lep­tie­se toe­val­le ge­had, waar­van die tyds­duur ná ’n paar er­ge­res ge­luk­kig tot on­langs deur me­di­ka­sie be­heer kon word, en ver­moe­de­lik ook ’n aan­tal klein be­roer­tes. Ein­de 2015 het hy brein­bloe­ding op­ge­doen en moes dit ge­drei­neer word. Vir die twee­de keer moes hy leer loop en na­dat hy am­per in die re­hab ver­stik het, moes hy vir vyf maan­de buis­voe­ding kry.
“Dis nie net baie duur nie, ’n mens moet die buis ook baie hi­gi­ë­nies hou,”ver­tel G­wyn­neth, wat hom ge­lei­de­lik op sy nor­ma­le di­eet te­rug­ge­kry het. Maar ein­de Fe­bru­a­rie van­jaar het ’n blaas­in­fek­sie hom te­rug­ge­dwing hos­pi­taal en re­hab toe.
’n Er­ge e­pi­lep­tie­se toe­val het ge­volg en se­dert­dien kan hy glad nie loop of sluk nie, is hy tot ’n rol­stoel be­perk en kry hy buis­voe­ding.
“Die hart­seer­ste is dat hy sy spraak ver­loor het en vas­ge­vang is in ’n lig­gaam wat nie veel kan doen nie,”sê Lynn.
“Maar my ma is baie sterk,”voeg sy by. “Sy hou nie op hoop nie. Sy is ’n groot in­spi­ra­sie vir ons. Vir am­per agt jaar het hy ba­sies niks ge­sê nie, maar sy gee hom nog el­ke dag spraak­te­ra­pie.”
Hoe sou sy die Er­nie van voor die be­roer­te be­skryf?“’n Fa­mi­lie­mens. Ver­skrik­lik snaaks. Die een op ’n par­ty­tjie wat ie­mand ge­mak­lik laat voel. ’n Reu­ni­on-man wat sy fa­mi­lie by­me­kaar pro­beer kry. Hy het al­tyd vir ons dog­ters ge­sê:‘Maak nie saak wat ge­beur nie, jul­le staan al­mal saam. Jul­le is fa­mi­lie en van die­self­de bloed. Niks breek hier­die fa­mi­lie op nie. Praat ’n ding uit.’”
Hy het hul­le ook ge­leer níks kry jou onder nie.“Jy staan op en gaan weer aan,” sê sy met ’n stem wat breek.
As lang­af­stand-at­leet in­spi­reer haar pa se woor­de haar om een­vou­dig nooit moed op te gee nie.
Er­nie luis­ter deu­ren­tyd aan­dag­tig, glim­lag soms, en vee by tye tra­ne met die lin­ker­hand af.
“Sy han­de is ys­koud,”sê G­wyn­neth skie­lik, en Lynn spring om die bo­ne­sak­kie in die mi­kro­golf­oond warm te maak en lief­de­vol onder haar pa se han­de te plaas.
Haar jong­ste sus­ter, S­ta­cy (28) – wat ook by hul­le woon – sluit by ons aan.
Hoe het haar pa se siek­te haar be­ïn­vloed? Sy be­gin ver­dui­de­lik dat hul­le nie meer net kan kom en gaan soos hul­le wil nie, maar dan oor­val die tra­ne haar.
Lynn neem oor met haar arm ver­troos­tend om haar sus­ter.“Ek en S­ta­cy ruil na­we­ke so­dat daar al­tyd ie­mand by die huis is. Ek gee nie veel om nie, want ek was al­tyd lief om by die huis te bly. Maar sy’s die so­si­a­le vlin­der en moes baie op­of­fer. Die an­der twee sus­ters (die 38-ja­ri­ge tweeling Ar­le­ne en Astrid) help weer baie met ad­min, re­ke­nin­ge be­taal en men­se met na­vrae bel.”
Die tweeling is ge­troud met kin­ders en woon in on­der­skei­de­lik Rait­hby en T­horn­ton, ver­dui­de­lik G­wyn­neth.“Hul­le is op ’n an­der ma­nier on­der­steu­nend en sal ons as ou­ers by­voor­beeld vir ’n na­week oor­nooi.”
La­ter her­haal Lynn wat S­ta­cy in­tus­sen aan haar oor­ge­dra het.“As jy die ver­sor­ger is van ie­mand wat be­roer­te ge­had het, moet nooit dink jy kan al­les han­teer nie. Dis nie ’n skan­de om hulp te vra nie, want jy gaan jou­self uit­brand. Laat ie­mand an­ders die per­soon ver­sorg en maak tyd vir jou­self.”
Kyk hul­le nou te­rug, dink hul­le dis die fout wat G­wyn­neth ge­maak het.
“Ek het die s­ta­di­um be­reik waar ek net nie meer kon nie,”gee G­wyn­neth toe.“Ek het my frus­tra­sie op die kin­ders uit­ge­haal na­dat my man van die hos­pi­taal af ge­kom het en nie meer kon loop nie. E­mo­si­o­neel het dit te veel vir my ge­word.”
“Dis or­raait Ma,”troos Lynn sag.
Se­dert­dien gaan dit be­ter met G­wyn­neth, wat meer tyd vir haar­self het met ’n ver­sor­ger wat nou weeks­dae in­kom en ook die oe­fen­pro­gram be­har­tig.
En daar’s nog ou­pa se speel­maat­jie. Lynn het al ge­hoor hoe S­han­tih aan ’n
goeie vriend­jie sê:“Jam­mer, ek kan nie van­dag met jou speel nie. Ek gaan met my ou­pa speel.”
Wat G­wyn­neth waar­skyn­lik deur­ge­dra het, was die Hel­der­berg Be­roer­te-on­der­steu­nings­groep waar­by sy aan­ge­sluit het. “Dit het baie, baie ge­help. Ons kom el­ke Maan­dag by­me­kaar en ek is ook ’n vry­wil­li­ger.”
Twee af­son­der­li­ke neu­ro­loë het haar man se brein­s­can aan haar ge­wys. Vol­gens haar is sy brein so erg aan­ge­tas dat hul­le on­af­hank­lik van me­kaar ge­sê het:“Ek weet nie hoe jou man nog e­nig­sins kan funk­si­o­neer nie.”
Haar ant­woord?:“Net deur die ge­na­de van God, net deur die ge­na­de van God …”
“Dis net ge­na­de,”her­haal sy bly­moe­dig. “Ons kan net die He­re prys dat hy nog hier saam met ons is. Hy kan nog lag. Hy ver­staan al­les wat ons sê, hy kan net nie te­rug­praat nie.”En sy vryf lief­de­vol met haar hand oor sy wang.
BE­SE­RINGS KAN VER­SKIL
Chris­ti Gadd, ’n kli­nie­se siel­kun­di­ge met ’n be­lang­stel­ling in neu­ro­siel­kun­de, werk tans by 1 Mi­li­tê­re Hos­pi­taal in P­re­to­ria in ’n neu­ro-re­ha­bi­li­ta­sie­span as­ook in die pri­vaat prak­tyk by die Sa­to­ri Sen­trum vir In­ter­ak­si­o­ne­le Ge­sond­heid in P­re­to­ria-Oos. Sy gee ’n klom­pie wen­ke.
Alle brein­be­se­rings ver­skil en die simp­to­me wat men­se ná ’n brein­be­se­ring
Ek ge­bruik ge­reeld die me­ta­foor dat mens nie tee in ’n an­der een se kop­pie kan skink as jou eie tee­pot leeg is nie. Chris­ti Gadd
er­vaar, kan ge­wel­dig ver­skil. ’n Neu­ro-siel­kun­di­ge e­va­lu­a­sie is dus van on­skat­ba­re waar­de om te be­paal wat­ter vaar­dig­he­de aan­ge­tas is en wat­ter kan dien as sterk pun­te om te help met die op­ska­ling van die aan­ge­tas­te vaar­dig­he­de. Die fa­mi­lie kan daar­deur ge­lei word in die wy­se waar­op die be­seer­de op die bes­te moont­li­ke wy­se on­der­steun en ge­ak­kom­mo­deer kan word. (Die Suid-A­fri­kaan­se Kli­nie­se Neu­ro­siel­kun­di­ge As­so­si­a­sie het ’n lys van siel­kun­di­ges met ’n spe­si­a­le be­lang­stel­ling in neu­ro­siel­kun­de by www. sa­cna.co.za.)
Neu­ro-re­ha­bi­li­ta­sie­te­ra­pie deur onder meer ar­beids­te­ra­peu­te, spraak­te­ra­peu­te en fi­si­o­te­ra­peu­te kan baie waar­de toe­voeg. Hul­le kan help om die pro­ses waar­deur die brein her­stel in die reg­te rig­ting te s­tuur.
Die ma­nier waar­op ’n brein­be­se­ring ge­beur en ook die aan­pas­sings­pro­ses daar­na, kan ’n e­mo­si­o­neel ont­stel­len­de er­va­ring wees vir so­wel die be­seer­de as fa­mi­lie­le­de. Psi­go­te­ra­pie kan vir al­mal waar­de­vol wees om die trau­ma te ont­lont.
Uit­bran­ding is ’n daad­werk­li­ke ge­vaar vir men­se wat ver­ant­woor­de­lik is vir die ver­sor­ging van ’n brein­be­seer­de per­soon. Fa­mi­lie­le­de voel ge­reeld dat hul­le al hul tyd en aan­dag aan die be­seer­de moet be­stee en ook skul­dig wan­neer hul­le tyd aan hul eie be­hoef­tes af­staan. Die bes­te ding wat ’n ver­sor­ger vir ’n be­seer­de fa­mi­lie­lid kan doen, is om ook hul eie be­hoef­tes te pri­o­ri­ti­seer. “Ek ge­bruik ge­reeld die me­ta­foor dat mens nie tee in ’n an­der een se kop­pie kan skink as jou eie tee­pot leeg is nie. Soos met die Hen­dricks-ge­sin, is dit ui­ters be­lang­rik dat men­se uit­reik vir hulp wan­neer die druk te veel raak,”sê Chris­ti.
So­si­a­le on­der­steu­ning soos dié van die Hel­der­berg Be­roer­te-on­der­steu­nings­groep is nood­saak­lik. Hier kan die be­seer- des en fa­mi­lie­le­de ge­sels met an­de­re in die­self­de boot­jie, e­mo­si­o­neel on­der­steun word en ook prak­tie­se i­dees kry oor hoe om al­ge­me­ne strui­kel­blok­ke vir be­seer­des te ta­kel.
Toets vir be­roer­te: Vra dat die per­soon:
Glim­lag (skeef); ’n Sin her­haal (ver­keer­de woor­de of sleep­tong);
Al­bei arms reg­uit ge­lig hou (een be­weeg af­waarts);
Tong uit­steek (skeef).
Wat is ver­wor­we brein­be­se­rings?
Dit ge­beur ná ge­boor­te. Mens kan trau­ma­tie­se brein­be­se­rings op­doen in by­voor­beeld ’n on­ge­luk, weens ’n skiet­wond of op die sport­veld. Voor­beel­de van nie­trau­ma­tie­se brein­be­se­rings is weens be­roer­te, me­nin­gi­tis of mid­del­mis­bruik.
Hoe kan brein­ska­de ie­mand af­fek­teer?
Fi­siek, e­mo­si­o­neel/ge­drag, kog­ni­tief, of ’n kom­bi­na­sie hier­van.
HOOFFOTO: Er­nie en G­wyn­neth Hen­dricks ná die be­roer­te wat hul al­bei se le­we ver­an­der het. LINKS BO: By twee van hul dog­ters, Lynn (links) en S­ta­cy, en Lynn se dog­ter, S­han­tih.