In die liberale tradisie heers 'n andersoortige vryheidsopvatting. Sandel vat die kern daarvan saam as hy skryf dat die liberale idee gekenmerk word deur die aanspraak dat die staat neutraal ten opsigte van die morele en religieuse beskouinge van gemeenskappe moet wees. Volgens die liberale tradisie verskil individue oor die goeie lewe, daarom is dit ook nie moontlik om van 'n gemeenskaplike politiek daaroor te praat nie. In plaas daarvan om tussen die verskillende opvattings van die goeie lewe te kies, moet die staat eerder 'n neutrale ruimte skep waarbinne die individu self kan besluit watter doeleindes hy wil najaag.31 Volgens die liberale tradisie val die klem daarom ook nie op gemeenskaplike deelname met die oog op die goeie lewe nie, maar eerder op die keusevryheid van die individu. Vir die liberale erfenis is ek vry wanneer ekself oor die wat, die hoe en die waarheen van my lewe kan besluit. Prinsipieel gesproke mag geen ander gesag as slegs die individu self voorskryf nie. Inteendeel, om vry te wees beteken om van die gesag van sodanige "heterogene" kragte vrygestel te wees. In die literatuur word daarna tereg as 'n negatiewe idee van vryheid verwys. As liberaal is ek vry wanneer ek "vry is van" die gesag en voorskrifte van my gemeenskappe.
Volgens die republikeinse tradisie is die kultivering van 'n gemeenskaplike goed nie 'n hindernis op die weg na vryheid nie. Inteendeel, dit is eerder sy voorwaarde. Vryheid kom nie anders as in en deur my gemeenskaplike kultivering daarvan tot sy reg nie. Dit verduidelik ook waarom republikeine so 'n hoë premie op gemeenskaplike "instellinge" plaas. Sonder instellinge soos families, skole, universiteite, teaters, partye en vakbonde kan daar kwalik van vryheid in die deelnemende sin van die woord sprake wees.32 Anders as in die liberale tradisie kan die republikeinse vryheid nie in die subjektiewe binne-ruimte van die individu - dit wil sê onafhanklik van my deelname aan openbare instellings - gekultiveer word nie. Inteendeel, dit gebeur in en deur die voortreflike deelname op dié verhoë.
Vir die liberale tradisie is die verbintenis tot 'n gemeenskaplike goed 'n hindernis. Daarom ook sy diepliggende skepsis in dinge soos gemeenskaplike instellinge en die deugde wat daarop gekultiveer word. Alhoewel die liberale tradisie nie anders kan as om ook op gemeenskaplike instellings staat te maak nie (en dus deur 'n wesenlike spanning gekenmerk word), is instellings en hulle deugde volgens hom voorskriftelik van aard en daarom ook 'n inperking op my vrystaande individualiteit. Vryheid bestaan in die eerste plek in 'n ongebondenheid ten opsigte van sodanige instellings en deugde. Ek is nie vry omdat ek op 'n deugdelike wyse aan die verhoë van die openbare deelneem nie, maar juis omdat ek myself daarvan losgemaak het.
Geen bowe-individuele verbintenisse (natuur, tradisie en gemeenskap) kan egter so staande bly nie. Vanuit 'n republikeinse perspektief lui die boodskap baie duidelik: wanneer laasgenoemde dinge van die instemming van individue afhanklik word, gee hulle hulle gesag prys, met die gevolg dat kulturele "oordrag" nie kan gebeur nie. Eerder die teendeel. Vanweë die oppermag van die individuele keusevryheid maak oordrag plek vir ontbinding. Volgens republikeine gebeur laasgenoemde in die neo-liberale postmodernisme.33 Tradisies se stabiliserende gesag oor ons wyk voor ons individualistiese (en ten diepste arbitrêre) gesag daaroor.
Volgens republikeine word ons vryheid self met die kultuur van die dood op die spel geplaas. Sonder tradisie kan daar geen vryheid wees nie. In die mate waarin ons tradisies egter in naam van vryheid voor die gesag van ons individuele keusevryheid wyk, in daardie mate kan daar eintlik nie van vryheid sprake wees nie. As die appèl van tradisies nogtans (en in weerwil van hulle ontbinding) steeds gehoor word, kan dit aan hulle merkwaardige standhoudendheid toegeskryf word. In weerwil van die kragte van ontbinding waarvoor hulle te staan gekom het, is talle tradisie steeds 'n aanwesige werklikheid. Dikwels is dié aanwesigheid onbewus, ondergronds of onverwoord. Nogtans is hulle steeds 'n krag wat die verbeelding aangryp en die alledaagse ritme van talle kulture en gemeenskappe stempel. Sou dit wees dat die tradisionele kragte in die verwikkelde ontvouing van die laat-moderne wêreld weer 'n wesenlike aanwesigheid onder ons kan word? Sou vryheid in die republikeinse sin van die woord steeds 'n realistiese moontlik wees? 'n Sinvolle politiek van herinnering kan dié hoop lewend hou.