Die titel van die bundel, Arsenaal van klank, is ook nie om dowe neute gekies nie: Enquist het ’n musikale agtergrond as tjellis en violis. Die leser word ook met die voorplat ingelei tot ’n sonore wêreld van ritme en klank.
Soos genoem in ’n kort inleiding deur Bezuidenhout is Enquist by uitstek ’n digter van ’n meer vormvaste vers, alhoewel haar gedigte geensins rymdwang dreunsing of stilistiese geykthede pleeg nie. Enquist gebruik dikwels ’n objektief-korrelatief in haar verse, soos gesien in “Die solder; huweliksneurologie” (19):
Tog is Enquist se gedigte eerder ’n suggestie van die psigoanalise en dig sy nie pertinent daaroor nie: die gedigte word gekenmerk deur ’n fyn netwerk van menslike verhoudings, veral die ouer-kind verbintenis. In “Habanera” (51) uit Klaarlichte dag (1996) word die ars poëtikale element met die ouer-kind metafoor nougeset verweef. Verder word daar fyn met die digterlike oor geluister en ook gekyk: slegs ’n deurwinterde en gevoelige digter kan ars poetica, musiek, die elemente van sneeu en vuur binne een gedig suksesvol deurkomponeer:
Aansluitend by die ars poetica is die digter se besinning oor taal, ’n proses wat soms ontsetting meebring soos gesien in “Taal” (59):
Taal is soos “klein klitsgras” of in die Nederlands, “klein hoefblad”; ’n “slymerige vlot” waarop die digter “geesdriftig” geklim het maar ook van afgly “as die hande sat is van vasklou /as jy my loslaat, taal”.
Nog ’n deurlopende motief in die Enquist-oeuvre is weemoed en verganklikheid. Enquist het haar dogter in ’n fietsongeluk in 2001 aan die dood afgestaan toe dié ’n skrale 27 was. ’n Gedig soos “Nie” met die oorspronklike titel “Niet” wat op sigself vele betekenisvlakke insluit, is moontlik vir die digter se oorlede dogter geskryf. Die gedig word in De tussentijd (2004) aangetref. Die slotstrofe word in beide Afrikaans en Nederlands aangehaal ter illustrasie van hoe getrou Bezuidenhout as vertaler aan die oorspronklike vorm en klank gebly het:
Arsenaal van klank is ’n geslaagde bundel vertaalde verse uit die Nederlands wat aan lesers, hetsy bekend of minder bekend met die Enquist-oeuvre, leesplesier sal verskaf. Literêre vertaling, veral van poësie is ’n fyn kuns, iets wat maklik kan ontaard in die verdraaiing van die oorspronklike bedoeling van die digter. Bezuidenhout het gevoelig met beide versvorm sowel as inhoud omgegaan en daarom is die bundel ’n voorbeeld van wat Flaubert le mot juste genoem het: die juiste woord.