Gedig: SomtotaalArgieffoto Louis Esterhuizen (Geb. 1955) Ag, koggel jy soms nog – Tog jammer dat ons nie jare gelede toe ons steeds jonk en jonger was ledemate kon kruis nie… O, nee! roep ek dan – Waarom vra vir sóveel minder? Want soms kyk ek tog na foto’s van jou toe jou oë grondig mooi, dog waaksaam was, foto’s van jou toe jou mond huiwerig ŉ glimlag vir die onsigbare fotograaf kon laat gebeur. Ja, foto’s is daar wel waar jou lyf sonbruin en letselvry blyk te wees. Maar nou is daar die wins van kwinkslae om jou oë, die spoortjies van sonstreke op skrefies bekyk (O, die sagter lig van verwonding!). Nou is daar ŉ mond fermvry, die soenrype vrug altoos gereed vir lag en jou oor, haarfyn op die luister ingestel. En jou lyf, dié dra wel die tekens van ontkomings – nouer soms, wyer elders: Dog elkeen die merk van oorlewing, die lyf waarmee gelewe is vir soveel jare plus – Ja, dit alles. Die somtotaal van ŉ lewe wat jou in my arms geplaas het om lief te hê met die deurwinterde slotsom van jare.