Muisarm: oorsake, diagnose en meer
Die muisarm of die herhalingsstamme-sindroom (RSI) -sindroom is 'n veelsydige afwyking van die hand-, arm-, skouer- en nekstreke. Die oorsaak van 'n muisarm is gewoonlik in 'n chroniese oor- en Fehlbelastung die arm. Simptome van die muisarm kan naarheid, tinteling, gevoelloosheid of pyn wees. In 'n chroniese muisarm is volledige genesing gewoonlik nie meer moontlik nie. Lees alle belangrike inligting oor die muisarm hier.
Die muisarm is nog steeds 'n relatief onbekende siekte in Duitsland. Die hand en arm word veral geraak, maar ook skouer en nek. In die Engelssprekende wêreld word die muisarm ook 'RSI-sindroom' genoem en word dit byvoorbeeld in die VSA as 'n beroepsiekte erken. RSI staan ​​vir Repetitive Strain Injury, in Engels: "a repetitive strain letsel". Die oorsaak van die sindroom is dus 'n chroniese oor- en onderbelasting. Die term "sindroom" dui reeds aan dat verskeie simptome gelyktydig kan voorkom. Tipies van 'n muisarm is ongemak, spierswakheid en veral pyn.
'N Muisarm kan mense van alle ouderdomme beïnvloed. Ongeveer 60 persent van die mense wat meer as drie uur per dag op die rekenaar spandeer, kla oor klagtes. Die RSI-sindroom word gevolglik ook 'sekretaris-siekte' genoem. Dikwels word mense met ander probleme soos metaboliese afwykings vroeër en na minder stres aangetas as andersins gesonde mense.
Dit is nie bekend hoeveel mense in Duitsland deur 'n muisarm geraak word nie. Dokters glo egter dat dit 'n baie algemene siekte is. Tegnologiese ontwikkelings soos die bekendstelling van rekenaars, selfone en ander klein elektroniese toestelle (Playstation, Gameboy, ens.) Het die eentonige las op die arms en hande van groot dele van die bevolking dramaties verhoog.
'N Muisarm (RSI-sindroom) word gekenmerk deur 'n aantal verskillende klagtes in die boonste helfte van die liggaam. Die nek, skouers, arms en hande word veral aangetas. In teenstelling met die naam kom 'n muisarm dus nie net voor in die area van die arm nie.
In die vroeë stadiums van die siekte merk diegene wat geraak word, simptome soos tinteling en ongemak in die aangetaste area van die liggaam. Dit kan lei tot 'n verlies aan krag in die aangetaste spiere. In 'n baie vroeë stadium verskyn simptome van 'n muisarm slegs by langer blootstelling. Boonop verdwyn die simptome in hierdie stadium van die siekte gewoonlik vinnig sodra die betrokke persoon gespaar word.
As die oorsaaklike las oorbly, kom koördineringsprobleme in die arms, hande en vingers ook oor tyd voor. Die gewrigte van die hand, elmboog, skouer en nek kan styf word. In 'n latere stadium kom pyn weer en weer op die aangetaste gebied van die liggaam voor. Lae vragte is dikwels genoeg om die simptome te ontlok. In die laat stadiums kan die simptome selfs voortduur ondanks fisiese beskerming.
Muisarm: Oorsake en risikofaktore
'N Muisarm is die resultaat van 'n sterk chroniese oor- en onderbelasting van die armspiere. Die RSI-sindroom kom veral voor by mense wat baie met hul hande werk. Tegnologiese vooruitgang het gelei tot 'n beduidende toename in die voorkoms van RSI-sindroom, omdat meer en meer mense baie ure per dag aan hul rekenaars spandeer. Tekstverwerkers en grafiese ontwerpers word veral deur 'n muisarm beïnvloed. Herhaalde bewegings soos tik of muisklik kan 'n RSI-sindroom veroorsaak.
Sekere individuele faktore het 'n beduidende invloed op die ontwikkeling van 'n muisarm: dit sluit hoofsaaklik chroniese spanning en 'n hoë werkslading in. 'N Ongesonde liggaamshouding (geboë rug, gespanne nekarea, statiese houwerk) bevorder ook die ontwikkeling van RSI-sindroom. 'N Nie-ergonomiese werkplek is die grootste oorsaak van swak liggaamshouding en dus by baie mense.
Dokters neem ook aan dat die ontwikkeling van 'n muisarm verbeter word deur 'n verminderde persepsie van die seine van die eie liggaam. As pyn opsetlik of onbewustelik weggesteek word, onderdruk dit die persepsie van pyn, dan lei dit tot 'n groter las op die arms. Aangesien die natuurlike beskerming van die liggaam teen oormatige spanning uitgeskakel word, lei dit tot 'n vinniger chroniese irritasie.
Veranderings in die brein onderhou pyn
Dit is duidelik dat nie net die chroniese fisiese oorlading nie, maar ook ingewikkelde prosesseringsmeganismes in die sentrale senuweestelsel (brein en rugmurg) bydra tot 'n muisarm. Eerstens lei die chroniese spanning tot irritasie van spiere, ligamente en omliggende weefsel. Hierdie chroniese pynstimulasie in die rugmurg, waar die seine verwerk word, lei tot 'n verandering in pynpersepsie. Selfs as die pyn wat veroorsaak word deur pyn nie meer bestaan ​​nie, kan die pyn steeds gevoel word.
Daarbenewens kan 'n ander effek 'n rol speel: Wetenskaplikes glo dat die voortdurende herhaling van sekere bewegings onbewustelik gekoppel is aan spesifieke stimuli soos 'n muisklik of die skermkyk. As daar gereeld genoeg van beweging en stimulus gepaard gaan met pyn, word pyn in die brein aangemeld elke keer as spiere, ligamente en gewrigte nie te hoog is nie.
Muisarm: ondersoeke en diagnose
As u gereeld pyn of ongemak in die arms het, is die huisarts of 'n ortopedis die regte persoon om kontak te maak. Die muisarm in Duitsland word egter nog nie deur alle dokters verstaan ​​nie. Indien nodig, moet u 'n dokter raadpleeg wat die onderwerp blykbaar bestudeer het, byvoorbeeld deur publikasies te skryf.
In die geval van 'n muisarm word die diagnose hoofsaaklik op grond van die mediese geskiedenis (anamnese) gemaak. Die anamnese-onderhoud is dus veral belangrik. U moet die dokter vertel van al die veranderinge wat u opgemerk het. Dit is bowenal belangrik om aan te meld wanneer en in watter intensiteit die pyn voorkom. Daarna vra die dokter verskillende vrae soos:
Waar, wanneer en hoe gereeld kom die klagtes voor?
Hoe lank duur die klagtes?
Wat doen u professioneel en hoeveel uur werk u gemiddeld per dag?
Het u soortgelyke gewaarwordinge elders in die liggaam?
Na afloop van die anamnese vind 'n fisiese ondersoek plaas. Die dokter ondersoek die pynlike area en kyk of dit die pyn kan veroorsaak of verhoog deur druk. Hy toets ook die beweeglikheid van die aangrensende gewrigte en die sterkte van die spiere.
Verskeie funksionele toetse kan addisionele aanduidings gee van die tipe siekte: veral in 'n gevorderde stadium word 'n meting van die senuweegeleidingsnelheid (NLG) uitgevoer. Dus kan die RSI-sindroom onderskei word van die karpale tonnelsindroom, wat tipies 'n verminderde senuweegeleidingsnelheid van 'n spesifieke senuwee in die voorarm en hand het.
Beeldvormingsprosedures gee geen aanduiding van 'n muisarm nie, aangesien in 'n muisarm geen anatomiese veranderinge waarneembaar is nie. Sulke opnames word egter gemaak, byvoorbeeld as persone wat geraak is in die verlede aan ander beserings van dieselfde liggaamsgebied gely het. Dan bestaan ​​die moontlikheid dat die genesing van hierdie besering nie voltooi is nie of nie korrek afgehandel is nie en dat die huidige simptome as gevolg van vroeëre skade is.
Afhangend van die sterkte en duur van die pyn, kan verskillende behandelingsmetodes oorweeg word vir die behandeling van die muisarm. Die belangrikste behandeling van 'n muisarm is 'n verandering in werksomstandighede. Dokters praat van 'n blootstellingsprofyakse. Boonop kan metodes van fisiese medisyne en medisyne help om die simptome van muisarm te verlig. Mense met chroniese muisarms kan veral voordeel trek uit psigoterapeutiese behandeling.
Voorkom die muisarm
Dit is belangrik by hoofsaaklik sittende aktiwiteite dat u reguit en gemaklik sit. Die nek, skouers en arms moet so ontspanne moontlik wees. Vermy ook trekkings en koue hande tydens langdurige rekenaarwerk. Die beste manier om nuwe bewegingspatrone in die werkplek uit te oefen. Dit moet in die toekoms permanent onderhou word om 'n terugval te voorkom. Daarbenewens moet die werkplek volgens ergonomiese beginsels ingerig word. By 'n kantoorwerkstasie moet klem gelê word op 'n ergonomies geoptimaliseerde sitplek, sowel as op 'n ergonomies ontwerpte sleutelbord en muis.
Tydens gereelde pouses moet 'n muisarm oefeninge doen om die spiere en gewrigte te verslap. 'N Eenvoudige oefening, byvoorbeeld, is om 'n vuis te knyp en stadig oop te maak met u vingers eers gebuig en eers aan die einde. Net so effektief is oefeninge waarin u u hande teen mekaar of teen die muur druk en u polse buig. Boonop moet u die kop- en nekarea gereeld strek om spanning vry te stel. Kantel jou kop in verskillende rigtings en hou elke posisie vir 'n paar sekondes. Ook die skud van die arms, sowel as gereelde draai en rek van die bolyf help met 'n muisarm. Oefeninge soos hierdie kan buigsaam geïntegreer word in u daaglikse werkroetine. Daar is geen vasgestelde bestelling nie. Elke oefening kan so gereeld herhaal word as wat u wil.
Benewens profilakse teen blootstelling, word fisieke terapieë gebruik om 'n muisarm te behandel. Dit sluit in hitte- en koue-behandelings met kompresse, sowel as gimnastiek en masserings. In baie gevalle doen oefenbaddens ook goed. Beweeg die aangetaste gewrigte in warm water met sekere mediese bymiddels. Dit help die spiere om te ontspan en verminder die pyn. 'N Soortgelyke effek is die gereelde gebruik van hittelampe (infrarooi lampe).
As lyers erg deur die pyn benadeel word, kan 'n muisarmbehandeling ook toegedien word. Pynstillers (pynstillers) kan geneem word vir die pyn. Die anti-inflammatoriese kortisoon word ook soms gebruik. Oor die algemeen moet pynmedikasie egter nie as 'n permanente middel vir 'n muisarm beskou word nie, aangesien dit 'n suiwer simptomatiese behandeling is wat nie die onderliggende oorsake aanspreek nie.
Psigoterapie word ook aanbeveel vir chroniese RSI-sindroom. Dit verduidelik byvoorbeeld die verband tussen die snellerfaktore, die prosesse in die brein en die pyn wat by die aangetaste pynpasiënte voorkom. In die individuele terapiesessies word dan die moontlikheid getoon om die pyn en die gewysigde gedrag te oefen. Dit sluit byvoorbeeld spesiale ontspanningsmetodes in en die aanleer van nuwe denkstrategieë.
Muisarm: siekteverloop en prognose
Die prognose vir 'n muisarm hang hoofsaaklik van die betrokke persoon af. Basies is 'n muisarm 'n vermybare siekte wat positief beïnvloed kan word deur behoorlike gedrag. As diegene wat geraak word, die simptome op 'n vroeë stadium van die siekte ernstig opneem, byvoorbeeld deur die verantwoordelike oorsake in die werkplek te probeer regstel en die aangetaste deel van die liggaam te beskerm, is die prognose gewoonlik goed. In baie gevalle soek persone wat geraak word egter eers mediese behandeling in 'n chroniese stadium. Op hierdie stadium is die behandeling moeiliker en die vooruitsig op genesing aansienlik erger. In die ergste geval beïnvloed 'n mens dit muis arm die aangetaste persoon soveel dat 'n verdere uitoefening van die geleerde beroep nie meer moontlik is nie.