Riaan Cruywagen (met nie ’n enkele grys haar in sy pragtige swart kuif nie!) probeer baie hard om ons in met ’n huppel in die stap, die ietwat pretensieuse “program vir sestigplussers” op TV, die teendeel wys te maak, maar soos boerdery bly oudword ’n bliksem.
Wat wel waar is, is dat nie baie mense van in die 80 nog ’n boek van 300 bladsye kan skryf nie. As oudword nie vir sissies is nie, skryf nog minder. Vat my woord daarvoor.
Nie Ton Vosloo nie. Toe ek die getekende eksemplaar van sy pas verskene memoirs, Oor grense: ’n Lewe in die media in ’n tyd van verandering, uit die bruin koevert haal waarin sy staatmaker, Johannes Adonis, dit warm van die drukpers af uit Kaapstad by my voordeur kom aflewer het, was ek opnuut jaloers op sy “trademark”, daardie pragtige, welige silwergrys maanhaar op die stofomslag. “Eat your heart out”, Richard Gere en Paul Newman!
Ek soek die resep hiervoor. Ek begeer my lewe lank nog so ’n kuif! Dis nie al wat my getref het nie. Die vriendelike dienswilligheid en minsame nederigheid van Johannes Adonis het my opnuut onder die besef gebring van wat ons, ja ons, die Nasionale Party en sy meeloper, die ou Na-sionale Pers voordat hy die lig gesien, bruin mense onder apartheid aangedoen het.
Ek het nie soos sommige opstandige joernaliste van Nasionale Pers by die Waarheid-en-versoeningskommissie gaan huil nie, ’n destydse opspraakwekkende episode wat die ou orde binne die Nasionale Pers nogal geruk het.
Ek gaan niks verder oor hierdie boeiende boek, geskryf in keurige, korrekte Afrikaans soos net ’n goeie joernalis dit kan doen, verklap nie. Behalwe dit: As jy ernstig is oor die oorle-wing van Afrikaans en die voortbestaan van gedrukte koerante, koop daardie koerante, of aanvaar dat ’n dag sal aanbreek dat Naspers sy rolperse sal afbreek en as skroot verkoop. Nie te ver in die nabye toekoms nie.