“Gee dit vir my,” bied ’n geesdriftige kader aan wat suksesvol ontplooi was om plattelandse munisipaliteite ten gronde te regeer. “Ek sal sorg dat daar niks oorbly nie.” Al die kaders en kamerade glo hom en knik instemmend. “Nee, ek sal dit doen,” skree ’n ander kader en spring op om sy geesdrif te wys – hy ruik tenders. “Kyk net hoe vinnig het ek die staatshospitale ongesond gemaak,” sê hy en lag alleen vir sy eie grappie. Selfs hierdie groep uitgesoekte kaders en kamerade lyk onseker of hy die regte man vir die afbreekwerk is. Selfs Rome is immers darem nie in net een dag afgebreek nie!
“Stilte,” brul die voorsitter. “Hierdie werk is so belangrik, ek gaan dit self doen,” sê die hy beslis. Die vergadering raak stil. Hulle het duidelik nie besef daar is nog soveel om af te breek nie. “Ja, maar ek het jul hulp nodig,” sê die voorsitter. Hy klink nou weer tegemoetkomend. “Waarmee kan ons help?” vra ’n gewillige kader wat besig is om die land se waterstelsel te verinneweer. “Julle kan help met my geheime tienpuntplan om universiteite te verwoes,” sê die voorsitter belangrik. “Ons moet die mense swak opgelei en afhanklik van ons regering hou, anders kan hulle naderhand self werk vir ’n lewe en wil hulle nie meer vir ons stem om aan die lewe te bly nie. “Kameraad-voorsitter is darem slim,” sê ’n kader opgewonde aan die kameraad langs hom terwyl hy hoop dat dit aan die voorsitter oorgedra sal word. “Hy vra nooit ’n vraag as hy nie die antwoord ken nie.” “Hier is my tienpuntplan,” sê die voorsitter in sy belangrikste stem.
“Tweedens moet ons die onderwyspyplyn verstop deurdat ons die skoolstelsel deur ons vakbondkamerade laat beheer in plaas daarvan dat die skoolhoofde en die ouers se beheerliggame dit doen,” sê die voorsitter slim. “Dan kan minder kinders universiteit toe gaan. “Dit is reeds gedoen,” juig ’n ingenome kader wat al talle skole in die grond in bestuur het.
“Daar moet nie keuring vir studente wees soos in ander lande wat gratis universiteitsopleiding verskaf nie.” Almal moet toegang kry en gratis studie verwag terwyl ons die universiteite se subsidies sny,” sê die voorsitter. “Ons verskuif net die skool- en kosteprobleem na hulle toe,” sê hy en knip sy oog vir ’n kader wat nie oortuig lyk nie. “Onthou dat jy klaar die tegniese kolleges vernietig het,” sê hy gerusstellend aan hom. “Hulle het geen ander heenkome as om by universiteite te probeer ínkom nie, al het hulle nie ’n kans om suksesvol anderkant uit te kom nie,” lag hy – trots op sy slim woordspeling.
“Die vierde stap is om te sorg dat minder as 50% van die studente wat vir ’n graad inskryf nooit deurkom nie,” sê die voorsitter gewigtig. “Dit sal verseker dat die meerderheid lus sal wees vir rewolusie omdat hulle prakties onindiensneembaar is.” “Terselfdertyd mors ons daarmee meer as die helfte van die belastingbetalers se bydrae vir studiekoste.” Teen hierdie tyd hang die vergadering se monde oop. Hulle het nooit so ver agteruit kon dink soos hierdie geleerde kameraad nie.
“Daarna vernietig ons die nasionale studiehulpskema vir studente.” “Hoe gaan ons dit regkry,” vra ’n verstomde kader. “Maklik, ons transformeer die skema net so dat net 4% van die studielenings terugbetaal word. Dit sal sommer gou die geld laat opraak wat nog oor is nadat ons nie keuring gedoen het nie en die helfte van die geld verkwis het op studente wat nie deurgekom het nie,” sê die voorsitter slim. ’n Kader wat elektrisiteitsgeld in Soweto moet “invorder”, maak vinnig notas – hieraan het hy nooit gedink nie.
“Dit is belangrik dat ons ’n struggle- politieke kultuur by die jeug skep,” sê die voorsitter. “’n Leerkultuur gaan hulle laat deurkom en dan verlaat hulle die geledere van die proletariaat en word deel van die bourgeoisie,” sê die voorsitter treurig. “En ons weet opgeleide werkende mense is nie lus vir rewolusies nie.” “Dit sal ons nie toelaat nie,” skreeu ’n kameraad en begin dreunsing totdat die hele saal toi-toi. “Dit is verraad teen die rewolusie.” “Weg met die teenrewolusionêre deurkommers – ‘weg’ – sing almal.”
“Is daar nog,” skree-vra ’n uitasem kameraad wie se gewig te veel raak vir die marathon toi-toi. Die soustrein is nie bevorderlik vir flinke voete nie. “Hier kom die Nommer Een,” grap die voorsitter, maar almal is te moeg om te lag. “Ons moet die land so swak regeer dat die hele bevolking gegrief voel en die studente ondersteun,” sê die voorsitter. “Maar gaan die mense dan nie vir ons kwaad raak en vir die EFF stem nie?” vra ’n kader. “Nee, ons moet juis vir die mense wys ons is meer militant as Julius se manne,” sê die voorsitter. Daarom moet ons die voortou neem in protes en Jan van Riebeeck, die kapitalisme, wit mense en die opposisie die skuld gee as dinge verkeerd loop.” “Verder moet ons met BEE vir die rykes, Affirmative Action vir die middelklas, welsyn vir die armes, en salarisse vir 5 000 tradisionele leiers die res se steun koop,” lag die voorsitter. “Hoor-hoor,” skree die kaders. “Blameer, transformeer en nasionaliseer” sing die kamerade terwyl hulle vrolik treintjie-treintjie linksom in sirkels skuifel.
“Maar as die studente steeds ontevrede is,” vra ’n kameraad. “Maar dis die hele doel,” antwoord die voorsitter ongeduldig. “Ons moet ’n rewolusionêre klimaat skep om universiteite se outonomie verder te ondermyn en hulle te nasionaliseer soos ons met die Setas gedoen het.” “Marx het mos gesê die bestaande orde moet éérs omvergewerp word, dán moet die werkersklas ’n diktatuur vestig, en daarna gaan almal lank en gelukkig en onderdanig lewe,” verduidelik die voorsitter stroef. Dit is vir hom duidelik dat alle kamerade nie deel van die demokratiese voorhoede is nie.
Onthou daar kom ‘n tyd in die lewe van die mens soos hy groei en groter word dat hy/sy nie meer die vorige geslag /ander mense / en tye kan blameer nie. Hy/sy moet sy eie verantwoordelikheid dra en self reg maak wat verkeerd is. As mens die heeltyd in jou kar se truspieel kyk gaan jy ‘n ongeluk maak. Besef regering van die lappie aarde dat die oorlog verby is en dat die wraak jou siek maak. Die regering praat een ding, en doen ‘n ander. Dit is tipe mens wat in my lewenservaring bekend staan as die skynheilige.
Dankie tog vir organisasies soos Solidariteit en Afriforum wat hoë standaarde vereis, soos blyk uit die suksesse wat Soltech en Akademia reeds op ‘n vroeë stadium behaal het. Sonder die ‘hulp’ van beterweters wat altoos van die wal af met allerlei ‘wyshede’ vorendag kom.
Ek verstaan dat die politieke stryd (in die wye sin), die kuns van die moontlike is. Ook dat mens nie lugkastele kan bou en dan kla as dinge nie uitwerk soos jy gehoop het nie.
Tog verskil ek van jou aangehaalde stelling hierbo. Strategie moenie bepaal word deur dit wat moontlik is nie, maar deur dit wat nodig is. Want as jy nie regkry wat nodig is om te oorleef nie, gaan jy dood. Punt. Ongeag hoeveel redes daar mag wees oor waarom die strategie wat nodig was vir oorlewing nie prakties haalbaar was nie.
Die punt is dat operasionele suksesse en eksterne faktore die strategiese landskap kan verander en dat dit die plig van die bedreigde party is om seker te maak dat hy die nodige skuiwe maak om die oorlewingstrategie moontlik te maak.
Daarmee bedoel ek nie dat jy of die Solidariteit-Beweging julleself beperk nie. Ek debatteer bloot die meriete van die stelling wat jy gemaak het (en wat moontlik buite konteks aangehaal is, en as dit is moet jy my daarop wys). Ek dink egter dit is belangrik om hierdie punt deeglik te debatteer, want weerstand teen assimilasie is vir die Afrikaner slegs moontlik indien hy oor hoop vir sy toekoms in die langtermyn beskik, ongeag hoe skraal daardie hoop is.
Aan die einde van die dag moet mens doen wat nodig is om te oorleef, ongeag hoe onwerkbaar dit mag lyk wanner jy begin.