My reis na ouerskap deur surrogaatskap - IVF Babble
Die beste manier om oor alles in die lewe te leer, is om met iemand te praat wat daar was, en daarom sit ons in ontsag terwyl Anna Buxton met ons gesels oor haar surrogaatreis. Haar verhaal is so fassinerend en leersaam, en 'n absolute moet lees as u surrogaatskap oorweeg.
In deel 1 van haar reis vertel Anna ons van haar liggaamlike en geestelik uitmergelende vrugbaarheidsreis, wat daartoe gelei het dat sy en haar man Ed besluit het om die surrogaatroete te volg.
Wat het daartoe gelei dat u surrogaatskap as opsie ondersoek het?
Soos alle vroue wat hulle tot surrogaatskap wend, was dit na 'n lang, pynlike en ingewikkelde ginekologiese en verloskundige geskiedenis. Nadat ek en Ed getrou het, het ons dadelik na 'n baba probeer en drie maande later was ek swanger. Ons was verheug, maar op agt weke het ek 'n miskraam gehad, spesifiek 'n miskraam omdat my liggaam die swangerskap nie miskraam nie. Ek moes 'n ERPC (Evacuation of Retained Products of Conception) onder algemene narkose hê. Die prosedure was pynlik en ontstellend, maar dit was vinnig verby en ek kon terugkeer huis toe met die wete dat ek kon uitsien.
'N Week later het ek nog steeds pyn gehad en geweet dat iets nie reg is nie
Ek is terug na die hospitaal en 'n skandering het getoon dat die chirurgiese prosedure nie al die swangerskapweefsel verwyder het nie en dat dit herhaal sou moes word. Nog 'n algemene narkose, nog 'n ontstellende prosedure, maar uiteindelik is dit gedoen. Ons is vertel dat sodra ek my tydperk begin het, ons weer kan probeer. Die volgende maand was ons swanger. Ons kon nie glo hoe gelukkig ons was nie, maar ek het op 8 weke weer 'n misgeboorte gevolg, gevolg deur dieselfde operasie. 'N Week later het ek dieselfde pyn besef as wat ek voorheen gehad het, en weer was 'n operasie nodig. In slegs vier maande het ek twee swangerskappe ontvang, twee miskrame gehad en vier chirurgiese prosedures gehad.
Ed en ek was uitgeput
'N Paar maande na die miskrame en operasies het ek geweet iets is nie reg nie, want my menstruasie het nooit weer teruggekeer nie en ek het baie pyn gehad. Daar is by my gediagnoseer Asherman-sindroom - vergroeiings of littekens in die baarmoeder - wat veroorsaak is deur die skerpmaakproses van ERPC's. As dit nie behandel word nie, kan dit baie moeilik wees om swanger te raak omdat 'n embrio nie 'n gesonde voering het om in te plant nie.
In die loop van 16 maande het ek nog vyf operasies ondergaan om die littekens uit my baarmoeder te verwyder. Na elke operasie sou die littekens hervorm word en na die vyfde prosedure het my chirurg gesê dat hy nie weer kan opereer nie. Die skade aan die voering van my baarmoeder was te erg en hy het verkeerd gevoel om my nog deur te gaan.
Ons enigste hoop was om 'n rondte IVF te doen
Die teorie is dat die ekstra hormone van die IVF my voering kan stimuleer om te ontwikkel, en as dit die geval is, kan ons 'n embrio na my baarmoeder oordra met die hoop dat ek 'n swangerskap sal kan dra. Ons het IVF begin, maar my voering het nooit meer geword as 1 mm nie (dokters wil graag 'n minimum van 7/8 mm sien) en ons is meegedeel dat dit 'n mors van 'n embrio is om dit weer aan my oor te dra. Die embrio's was gevries en die dokter het vir ons gesê dat die enigste manier waarop ons ons embrio's kon gebruik, met behulp van 'n surrogaat was.
Nadat u meegedeel is dat u nooit 'n swangerskap sou dra nie, het u dadelik op surrogaatskap besluit?
Aangesien ons lewensvatbare embrio's van die IVF gehad het en dat daar vir my meegedeel is dat ek nie 'n swangerskap kan dra nie, is surrogaatskap die volgende natuurlike stap vir ons. Vir enige vroue is surrogaatskap nie 'n keuse, 'n luukse of 'n maklike opsie nie, maar dit kan die lig wees aan die einde van 'n baie lang en pynlike tonnel. Ons het gelukkig gevoel om in 'n tyd en 'n land te leef waar surrogaatskap 'n opsie is en dat daar vroue in die wêreld is wat surrogate wil wees.
Dit klink vreemd, maar ons was gelukkig omdat ons 100% gesê het ek kan nie dra nie. Vir baie paartjies kan 'n baie langer en moeiliker besluit wees om na surrogaatskap te gaan. As u nie definitief gesê word dat u nie 'n swangerskap kan dra nie, eerder dat u dit nie kan nie, en aangesien die surrogaatskap steeds in verkeerde inligting gehul is, kan dit 'n baie moeiliker besluit wees. Die rede waarom ek so openlik oor my ervaring praat, is om daardie besluitnemingsproses vir ander net 'n bietjie makliker te maak
Kan u ons van u IVF-ervaring vertel?
IVF is moeilik. Ed en ek het ses rondes IVF gedoen om ons drie kinders te kry. Ons het weer rondtes in Londen, Indië, Londen gedoen en embrio's na Kanada en dan uiteindelik die VSA gestuur. Die naalde, die afsprake, die bloedtoetse, die interne skanderings is alles onaangenaam, maar vir my het ek die alleenheid van IVF die moeilikste gevind. Elke ronde wat ek gedoen het, het ek gedoen sonder om my kollegas by die werk te vertel. Vir twee weke sou ek moes voorgee dat alles normaal was ten spyte van die daaglikse oplewing van hormone wat deur my vloei. Na die versameling spring ek elke keer as die telefoon lui en dink dat dit die embrioloog is met nuus oor my kosbare embrio's.
Ek dink een van die wreedste, maar ewe merkwaardige dele van onvrugbaarheid en IVF, is dat hoe meer negatiewe u is, hoe meer mislukte IVF-rondes, hoe meer negatiewe resultate van swangerskapstoetse, of miskrame, hoe minder kan u ooit glo gaan gebeur vir u vind u tog die krag om aan te hou probeer. Ek koester die sterkte en die reserwe wat ek tydens hierdie reis gevind het, en as iets nou nie heeltemal verloop nie, onthou ek dat ek meer kan doen as wat ek dink.
Hoe het u geestelike en liggaamlike gesondheid gedurende hierdie tyd gevaar?
Fisies was dit 'n baie uitdagende tyd. Die eindelose prosedures en hormone het beteken dat ek nooit soos ek gevoel het nie. Verstandelik was dit 'n geveg. Party dae het ek gevoel dat ek wen, maar ander verloor ek. Ek het vir 'n tydperk aan paniekaanvalle gely. Ek het net nie geweet hoe ek elke dag kon voortgaan om 'n vrou, 'n vriend, 'n kollega, 'n suster, 'n dogter te wees as ek soveel pyn en teleurstelling gehad het nie.
Wat my aan die gang gehou het, was my verhouding met Ed. Onvrugbaarheid van enige aard verander u as paartjie. Die vlak van pyn en angs kan nooit vergeet word nie, maar die veerkragtigheid, die geduld en die krag wat u saam vind, definieer u verhouding uiteindelik.
In deel twee van Anna se verhaal praat sy ons deur die surrogaatheidservaring en hoe dit was om haar kinders vir die eerste keer vas te hou.