Michelle Botes, misterieus of net privaat?
JY LEES NOU Michelle Botes, misterieus of net privaat?
Mooi, gewild en omstrede. Michelle Botes is nie jou gewone sepiester nie, want agter die glans en kuiltjies in haar wange skuil iets anders . . .
Daar's iets omtrent Michelle Botes . . . maar wat? Is dit haar geborgde swart weeldemotor buite die restaurant in Melville, terwyl sy eintlik 'n donkergrys Mini Cooper sou verkies? Is dit die manier waarop sy saamsmelt met teksture - van die smeulbruin fluweel waarmee sy by SARIE se fotosessie opdaag tot die groen blinkers waarmee sy voor die kamera poseer? Of dalk die feit dat sy van naby soveel mooier as op die TV-skerm is? Wat dit ook al is, wanneer sy wegstap, kry jy die gevoel sy sal net so tuis wees op 'n donkiekar as in 'n luukse motor.
Sy lê voor die kamera. Sy gooi haar skouers hierdie kant toe, haar kop en arms 'n bietjie daarnatoe gelig - en sy laat glo die lens sy rol rond by 'n piekniek in Provence, terwyl sy eintlik lê en bibber in 'n sprokiesmooi tuin in Johannesburg. Sy's 100% ster, 0% houding.
Maar totdat dit gebeur, ken ons haar as Princess in Arende, as Cherel in Isidingo en Ingrid in Binnelanders - almal rolle waarin sy iets van haarself kon gee en ontdek. En dis nie dat sy spesifiek kies om baddies eerder as goodies te speel nie, maar die rol wat waarskynlik tot dusver die meeste impak op die publiek en op haar lewe gehad het, is Cherel, die superfeeks wie se mishandeling as kind haar obsessief gemaak het oor mag en geld, in so 'n mate dat sy selfs nie geskroom het om moord te pleeg nie. En dan is daar natuurlik Ingrid van Binnelanders wat Michelle na haar eie binnewêreld gedwing het. Sy verduidelik: "Ingrid is 'gebore' in 'n tyd van stroping in my lewe - my kinders is koshuis toe, my katte is dood, ek het van 'n kolossale familiehuis na 'n woonstel getrek." Die deernis en passie in Ingrid se karakter, wat so ver verwyderd is van Cherel, was dus 'n groot faktor. Want Ingrid is 'n emosionele vrou, maar met donker kante, veral wanneer dit kom by haar dogter en haar minnaars.
Vir Michelle was dít juis die uitdaging - om die paradoks van Ingrid se karakter vas te vang. Want sy wat Michelle is, is self soms ekstremisties, erken sy. Óf sy gee haar aan die genietinge van die lewe oor, óf sy's 'n kluisenaar. Maar wat Ingrid uiteindelik so mooi maak, sê Michelle, is waar Cherel altyd van die donkerte in haarself weggehardloop het, sien Ingrid haar eie foute raak en neem verantwoordelikheid daarvoor. Sulke teenstrydige karakters is 'n mondvol in enige akteur se boek. So hoe maak sy sin daaruit? "Ingrid het my bevry met haar morele waterpas," sê Michelle, "waar Cherel my op 'n heeltemal ander manier bevry het juis deur haar bandeloosheid. Ek het in 'n mate sekere aspekte van Cherel se karakter uitgeleef, maar dit sággies geleef. Wat ek van haar geleer het, is wat 'n mens in jouself ontken - die malheid, die ding van jou eie kop volg." Maar dit alles was teen 'n prys wat Michelle ironies moet betaal juis omdat sy haar so uitstekend van haar taak as aktrise kwyt. Want al is sy vanselfsprekend nie Cherel nie, is daar dikwels die verwarring en die pyn, veral vir haar kinders . . . Ouers wat nie wil hê hul dogters moet by háár dogter, Cara, kuier nie. En haar seun, Daniel, wat vir haar vra nadat kinders hom by die skool getart het: "The bitch is just a character, right?"
En die gay-ding dan? Want sy 't die media laat gons, die koppe laat draai en die vonke laat spat met haar stelling dat sy op 'n man óf 'n vrou sou kon verlief raak. Wat 'n mens bring by nog 'n ondefinieerbare Michelle-iets. Om die sappige woorde op die Sondagkoerant-banier te sien - "Michelle uit die kas" - is een ding, om te hoor hoe sy dit verduidelik, is iets heeltemal anders. Dis die hart en siel van 'n vrou vir wie deernis en passie verby die grense van geslag strek . . .
Dalk is dít die ding van Michelle - dat sy oop is. Vir blinkers en fluweel, vir geestelike insigte en liggaamlike plesier, vir kinderlike genot en volwasse verantwoordelikhede. Sy sê self: "As jy enige ongelooflike lig of krag of wysheid aan mense blootlê, dan moet jy verwag dat mense daarvan gaan maak wat hulle wil." En dat sy geleer het om weg te stap van wat-die-mense-daarvan-maak en wat hulle dink . . . terwyl die regte Michelle Botes haar funky swart stewels se hake in die grond slaan en met 'n Mona Lisa-glimlaggie sê: "'n Mens moet die proses van die lewe leer vertrou, en soms weet die engele meer as ek."
M: Liefhê is onvoorwaardelik - jy kan liefde nie voorskryf nie. Maar jy kán kies om nie by daardie persoon te bly of 'n verhouding met die persoon te hê nie.
Wat's vir jou die lekkerste van by die huis wees - en hoekom?
M: Ek's 'n kat - 'n luiperd wat stil en sekuur volgens instink leef.
M: Blou - van uitbundige koningsblou tot die sagste babablou. Ek is baie emosioneel en vind groot aanklank by die lug en die see. Albei omring ons in al die skakerings en dis altyd 'n verrassing.
M: My salaristjek! En my raad sou wees om nie te leef volgens ander se verwagtinge nie - een van die moeilikste dinge in ons beroep.
M: Dit het báie waarde. Die storielyne is 'n spieëlbeeld van ons samelewing en daar's ongelooflike opvoedingsgeleenthede in stories soos Nandipha se vigs, Agnes se ongeletterdheid en hoe om 'n kleinsakeonderneming te begin. Ook die rol van geregtigheid in ons samelewing, mishandeling, geweld, ens. Ek is baie passievol daaroor dat ons die kwessies aanraak en bekyk - en sepies bied daardie geleentheid op 'n nie-bedreigende manier.