Ten slotte, werk wat werk met ouerskap
Geskryf deur Anne Miller, JA! Magazine
Op die oomblik is ek nie bekommerd oor die glasplafon nie. Vir nou, met 'n jong kind, omhels ek vryskutwerk.
Ek het by 'n tydelike staande lessenaar in my sitkamer getik, die baba wat in haar draer op my bors gespring het. Ek het gewoonlik by 6 of 7 begin werk om seker te maak dat ek kon afskakel toe ons meisie moes gaan op die vier dae per week wat ons gehad het. Maar sommige dae kon ek nie vroeg genoeg stop nie.
Dit is my loopbaan nadat ek 'n kind gehad het. Ek werk ten minste 35 uur per week, dikwels meer. Ek werk rondom kindersorg en vakansie skedules. Ek werk vroegoggend, en ek werk naweke. Ek werk van die huis af en druk vir kliënte omdat ons nie op een inkomste kan leef nie. Ons benodig ook ten minste 10 uur daaglikse kinderversorging as my man en ek albei na tradisionele kantoorgeleenthede oorgeplaas het.
Daar is 'n argument vir die verandering van stelsels van binne. Breek die glasplafon, steek 'n hand uit, trek ander agter jou aan. Maar hoe vind ons die energie om die glasplafon oor vier uur se slaap te breek, met 'n siek kind, 'n werkende eggenoot, geen familie nie en 'n gespanne bankrekening? Skoolure en kantoorure stem nie ooreen nie en verlaat ouers wat na die sorg omsien. Selfs as 'n ouer twee weke vakansie het, duur die somer uit die skool vyf keer en dagkampe word duur. Vir baie, insluitende my, is die gig-ekonomie die enigste manier waarop die wiskunde werk. Ons kan nie bekostig om nie te werk nie, en ons geniet ons loopbane. Maar ons kan nie genoeg kinderversorging bekostig om die werk te dek en ure van 'n tradisionele werk te pendel nie, en ons wil ook graag ons kinders voor slaaptyd sien.
Shannon Joyce Neal was 30 met 'n kleuter by die huis toe die groot metro-dagblad waarin sy gewerk het, haar 'n promosie aan sakeversieur aangebied het.
In plaas daarvan het sy weggestap.
"Ek het probeer om die verandering van binne te wees," sê Joyce Neal van 'n werk met 60-uur werksweke. Sy sou nie haar seun gedurende die week gesien het nie. Al die aand se kinderopvang sou na haar man val, wat ook voltyds gewerk het. "Ek het gevra vir die buigsaamheid, en hulle het nee gesê. Hou ek vorentoe in 'n situasie waar ek nie voel dit is 'n goeie keuse nie, of kom ek met 'n ander opsie op? "
Haar seun het gewen. Sy het op en af ​​en toe vrywillige werk gedoen. Vir haar en ander het die gigekonomie aangebied wat baie werkplek- en regeringsbeleid nie: kamer om in die professionele spel te bly nie en ook aan die behoeftes van 'n groeiende gesin te voldoen.
My eie loopbaan het die koerantberig gerapporteer vir 'n dekade voordat hy aanlyn was, en jongmense het nuus vir 'n gehoor van miljoene gebreek.
En toe het ek 'n kind gehad.
En toe het my voltydse werk-by-huis redigeringskontrak geëindig. Ek het nie regtig 'n plan gehad nie. 'N Aanvang het my werk aangebied, en ek het sekere korporatiewe skryfopdragte geland. 'N Vrywillige loopbaan geloods. Ek het nog mede-ouers ontmoet in 'n twee-inkomste huishouding wat nie 'n permanente toestand van angs ondervind om te probeer om skedules en geld uit te vind nie. Ons doen ook, maar ten minste kan ek aanhou redigering, skryf, en aandete hou in die oond terwyl ek tydens konferensie oproepe werk of skoon maak.
Miskien is dit die nuwe "alles."
Joyce Neal het 'n tweede kind gehad wat 'n beseringsprobleem ontwikkel het. Kindersorg buite die huis was nie 'n opsie nie. Terugkeer na voltydse werk het onmoontlik gebly.
Voortgesette af en toe vryskut "was bevredigend om ... iets te doen wat ek gevoel het ek was goed en wat ek bygedra het en dit was heeltemal los van die ouersidentiteit," sê sy.
In haar gevoelens hoor ek my eie. Miskien is dit die nuwe "alles wat dit doen," balanseer een of ander vorm van my behoeftes en my dogter sonder om een ​​of ander op te gee.
Eendag kan ek terugkeer na 'n kantoorposisie. Die lewe gebeur. Maar nou, met 'n jong kind en my vaardigheidsstel, sluit ek vrywillige werk in. Ek het hierdie opstel op 'n weeknag opgestel terwyl my man badtyd en slaaptyd hanteer het, en ek het gedeeltes by ons plaaslike YMCA behandel terwyl my voorskoolse dogter ballet geneem het.
Miskien is dit selfsugtig, maar nou is ek nie bekommerd oor die glasplafon nie. Ek is meer bekommerd oor wat om te doen met 'n siek kind en 'n gade uit die dorp. As genoeg van ons vryskutouers ouers is, selfsugtig, sal ons dalk 'n nuwe normale skep.
Anne Miller het hierdie artikel geskryf vir The Gig Economy, die Fall 2016 Issue of YES! Magazine. Anne is 'n vryskutredakteur, skrywer en af ​​en toe essayist wat korporatiewe publikasies en ander redaksionele projekte vir inhoudsbemarking bestuur. Sy woon in Brooklyn met haar man en hul voorskoolse dogter.