Geloof sonder rede? – AntWoord
April 4, 2017 Udo Die Bestaan van God, Webjoernaal 0
('n Gesprek op Facebook n.a.v. Apostaat se artikel, Om te maak of jy glo, https://apostaat.wordpress.com/2017/03/15/om-te-maak-of-jy-glo/)
Udo: Apostaat, jy skryf: "Iemand wat opreg oor godsdiens dink sal óf genoeg rede vind om te glo, of min genoeg om te weet hy glo nié." Met so 'n sin kan dit amper klink asof jy sê dat iemand wat opreg oor godsdiens dink tóg genoeg rede kan hê om te glo dat iets waar is. Ek weet natuurlik dat jy "om te glo" definieer as om iets "sonder rede aanvaar". So wat jy skynbaar eintlik wil sê is dat iemand wat opreg oor godsdiens dink genoeg rede sal vind om iets sonder rede te aanvaar – wat ongelukkig niks anders as 'n karikatuur veronderstel nie. Kom ek probeer verduidelik.
Jy sê verder aan dat dit moontlik is dat hoogs intelligente en geleerde mense valse geloofsoortuigings kan hê. Hiermee stem ek natuurlik saam, daar is altyd die *moontlikheid* om valsheid te glo, maak nie saak wat jou oortuiging is en waaroor jy daardie oortuiging handhaaf nie – selfs in 'n veld soos die natuurwetenskappe.
Hier is egter my vraag: Is dit *moontlik* vir hoogs intelligente en geleerde mense om *ware* geloofsoortuigings te hê? M.a.w. is dit moontlik vir hulle om, soos jy dit stel, "sommige dinge met 'n redelike sekerheid te weet" *juis* omdat hulle al opreg oor dinge gedink het? Ek dink nou spesifiek aan filosowe en wetenskaplikes wat ook teïste is, soos Marilyn McCord Adams, Eleonore Stump, Alvin Plantinga, Richard Swinburne, Peter van Inwagen, Simon Conway Morris, John Polkinghorne, James Tour, John Suppe en Henry Schaefer. Wie van hierdie mense, dink jy, het hulle geloofsoortuigings sommer so by die agterdeur ingesleep? Of is redelike sekerheid net beskore vir diegene (ja, óók hoogs intelligent en geleerd) wat godsdienstige idees verwerp het? Ek sal graag jou antwoord wil hoor, want ek dink jy wys vooroordeel wat jou blind maak vir die simplistiese wyse waarop jy hier argumenteer.
Udo: Jy het nadat jy mooi daaroor gedink het tot die oortuiging gekom dat godsdiens en geloof vals en skadelik is, en daarom kan jy nie kan stilbly nie. Ek verstaan dit. Uit wat ek egter tot dusver gesien het, handhaaf jy 'n klomp karikature en oningeligte opinies van wat die Christelike siening oor 'n klomp sake werklik is nie.
Udo: As "waarheid" in essensie gedefinieer kan word as die ooreenstemming tussen 'n oortuiging en/of stelling, en wat werklik die geval is, dan het die proses om by die waarheid uit te kom te doen met kritiese denke en refleksie waarby geldige argumentering en relevante getuienis 'n belangrike rol speel. Na aanleiding van die spesifieke area van ondersoek vir wat waar is geld spesifieke metodes en instrumente vir ondersoek. By 'n natuurwetenskaplike ondersoek van wat werklik die geval is geld die metodes en instrumente van die wetenskap; filosofiese waarhede vereis ondersoek deur die metodes en instrumente relevant tot die filosofie; historiese waarheid word ontdek deur die metodes en instrumente van historiese ondersoek, ens. So, waar dink jy pas 'n Christen die metodologie van blinde oortuiging toe om die waarheid te bepaal?
[Tot Apostaat se krediet het hy inderdaad daarna gaan kyk en 'n reaksie geskryf op een van die argumente vir God se bestaan. Hier is my repliek op sy artikel.]
Apostaat: Ek is vertroud met hierdie argumente, en ek is seker jy sal nie verbaas wees om te hoor dat ek sommige van die idees is verdag nie. Ek sal dit graag 'n ander keer wil bespreek, maar op die oomblik wonder ek of jy bereid sou wees om nog 'n vraag te beantwoord: Wat sou jy sê vir iemand wat net so sterk oortuig is oor 'n ander god, as wat jy oor joune is? Iemand wat opreg in gesprek is met jou, en julle probeer mekaar verstaan. Wat sou jy vir hom sê? Wat sou jy vir hom vra?