Met ons pienk kaart wat sy vooruit vir ons in die hande gekry het, haal ons die bus na Brighton. Die 25 kilometer vat bietjie meer as 'n uur, want dit stop by elke klein gehuggie en soms sommer in die middel van n�rens klim tipies prenteboek Engelse tannies op. Alles baie tradisioneel en vroom - lyk dit vir ons.
En dan is ons in Brighton en begin ons soek na "die gayhoofstad van die VK", maar, wragtie, dit kruip goed weg! Op die ou end vind ons een kroeg en drink maar 'n biertjie saam daar en gesels met die kroegman - hy vertel ons dat daar nou net eintlik een plek is waar die girls ontmoet en ons vertrek op soek daarna. Tot op hede bied die sinagoge 'n beter storie vir Danie as die "gayhoofstad"!
Ons stap deur 'n oop tuinplein met 'n groot fontein in die middel. Aan die ander kant sien ons mense met ballonne, maar sonder om regtig te kyk, besluit ons dat dit seker 'n kinderpartytjie is. Dis eers as ons by 'n buitekafee sit om koffie te drink dat ons besef: maar dis grootmense.
Ons staan so al op die rand van die groep en vra-vra, maar eers wil niemand iets s� nie. Dan besluit ek om meer direk aan 'n man, wat meer simpatiek en oop lyk, te vra waaroor dit alles gaan. Dit is seker 'n groep van kort op dertig mense, elk met 'n ballon, en noudat ons nader staan, kan ons sien elke ballon het 'n kaartjie met 'n boodskap op.
Ons beweeg uit respek 'n bietjie weg, maar hou steeds alles dop. Die blondine met die lang bene sit musiek op en iemand spreek 'n woord, maar ons kan dit nie hoor nie. Dan laat hulle die ballonne los en van die ballonne begin opstyg in die laatmiddaglug. Almal kyk op, party waai, party vee trane af, party omhels mekaar, een huil openlik, maar niemand troos hom nie. Van die ballonne wil nie opstyg nie, maar sak tussen die blombeddings neer. Dis verskriklik hartseer - so asof nie eers die afskeid lekker wil uitwerk nie.
Phil het selfmoord gepleeg, besef ons. Ons praat verder met een van die mans wat agtergebly het oor die gay scene in Brighton. Dit klink nie meer so vrolik nie. Hy s� vir ons waar die ontmoetingsplek vir die lesbians is en ons stap soontoe.
Groot plakkate versier die mure. Die kroegman is van Wes-Indiese afkoms en ons gesels lekker met hom. Sy baas is 'n kwaai dyke en hy verdwyn vinnig om verder van die ander kli�nte te bedien.
"Sien jy die jong vrou daar anderkant? Sy't gemaak asof sy my nie sien nie en toe ek haar ligweg op die skouer klop om verby te kan gaan, s� sy: 'Princess, touch my bum, not my shoulder!'"
Later begin ek met 'n ouer vrou gesels. Sy s� ek lyk soos 'n maatskaplike werker en eers ontken ek dit. "Hoe sal jy weet?" vra ek.
Ons klim op die bus terug Seaford toe na my skoonsus se snoesig-verwelkomende woonstelletjie. Net toe die bus wegtrek, sien ons "Prinses" uit 'n ander kroeg kom - sy loop onseker en lyk nog meer mistroostig as vroe�r. Hoe anders as die mense en verhoudings wat ons by die seder in Londen ontmoet het. Ons sit styf teen mekaar in die bus asof ons uit ons saamwees troos wil put.
"Elke mens het 'n punt van waarheid in jou lewe nodig, iets waarin jy glo en wat groter is as jy self," meen sy, en ek kan sien haar gedagtes is vol van alles wat ons beleef het.
Ja, dit herinner my aan wat Nietzsche ges� het: dat die mens wat 'n hoekom in die lewe het, enige hoe kan hanteer. Die ding wat my uit hierdie ervarings in Brighton bybly, is dat die mens sonder 'n hoekom gewoon geen rede tot 'n sinvolle lewe het nie. Die deelneem aan rituele en die soeke om aan ou tradisies nuwe sin te gee, help dat ons 'n hoekom buite ons self - groter as ons self - vind. Dis nodig om te kan oorleef in die harde realiteite van ons dag!