My naam was Annette - Stormfront
My naam was Annette
Ek was maar n gewone Afrikaanse nooi, saam met boeties en sussies grootgeword - in n Christelike huis met goeie Afrikaanse waardes.
Ek het lateraan getrou en soos die noodlot dit wou he - is my man oorlede aan n by-steek - Ek het n seun by die man gehad. n Jaar later trou ek weer - weer slaan die noodlot toe - my man - n elektrisien sterf aan n hartaanval.
Ek was tydens my tweede man se dood werksaam as teller by n bank en het agv die verdiet en lewensdruk begin drink. Ek was baie teneergedruk die tye.
My familie was nie eintlik vreeslik ontfermend oor my nie - en ek het uitgestoot gevoel, nie meer respekteer as n familielid nie - my seun het ook naderhand uit die huis gegaan en koers gekry op sy lewenstog.
Ek het my werk by die bank verloor omdat n swarte dit beter kon doen, en ek het meer begin drink, ek het ontvlugting gesoek, liefde kon ek nie kry nie.
Dinge was swaar, ek was nie eintlik goed opgelei nie, maar net n matriek gehad, ek was ook al te oud om te leer en het nie geld daarvoor gehad nie.
Ek het later werk gekry as n motorwag, ek het karre opgepas, dit was n eerbare werkie vir my, al moes ek soms doodbrand in die son en die koue van die winter trotseer, soms moes ek ook maar druipstert wegstap van klante wat my nie eens n sent wou gee vir my dienste nie, ander het seker gedink ek was sommer sleg, sommiges het in my gesig gelag en gese ek moet n regte werk gaan soek - dit het my laat skaam kry - ek was maar n sagte mens en my ma-hulle het my nie sterk groot gemaak nie.
Die mense vir wie ek gewerk het, het ook n deel van my salaris geneem, in der waarheid - moes ek hulle betaal met n deel van my loon - sodat ek kon karre oppas. Sommige dae het ek geen geld gemaak nie net baie afjakke ontvang. maar ek het altyd geweet - more sal dit dalk beter wees.
Weet u - sommige dae het ek nie kos gehad nie, nie eens telefoongeld om my seun te skakel nie - hy het ook maar swaar gekry en kontak met hom was maar min. Ek het sigarette gebedel en soms selfs brood ook.
Partykeer was ek gelukkig en kon ek n toebroodjie kry by die kerk se tannies.
My broers en susters was almal redelik gegoed, maar hulle wou my nie sien of help nie - want ek het gerook en gedrink - en hulle was almal Christene met n voorbeeldige lewe. Ek was die oudste suster - ek was 54 jaar oud. My Pa is al baie oud en my moeder het ook al heengegaan op vroue ouderdom, ek wou hom nie pla met my probleme nie - Pappie kon my nie meer help nie.
Ek het n tannie gehad - sy was baie goed vir my, soms as ek niks gehad het om te eet nie - het ek vir haar gaan kuier in haar klein woonstelletjie in Gezina - sy het altyd vir my tee en koffie gegee en ook kos as ek gevra het - sy het ook haar man al aan die dood afgestaan - so sy het geweet van verdriet - sy was n gelowige mens. Soms het sy n geldjie vir my gegee en gese - Annette gaan koop vir jou n pakkie sigarette - en ek was baie dankbaar daarvoor - later het my tannie oorsee gegaan en ek het haar nie weer gesien nie - ek het haar oneindig gemis. Ek wens dat ek haar soms net kon bel, net om vir haar te se dat ek haar baie lief het en haar mis.
Ek was maar siekerig en met my swaarkry - kon ek nie meer so gereeld werk nie - dus soms nie kon bekostig om n woon plekkie te huur nie, my familie wou ook nie eintlik help om die drinker suster te help met haar dakloosheid nie.
Lateraan het ek baie siek geword, ek was baie swak en kon nie teen die siekte veg nie - ook van verlange na al my geliefdes het bygedra dat ek gekwyn het - dit het vir my net te veel geword - op n dag ..laat in die middag het ek gaan rus en in my slaap het ek gesterf - alleen - sonder n geliefde naby om my hand te hou - of n laaste kus aan my te gee.
Ek is begrawe in n eenvoudige kis - daar was min mense by my ter aardebestelling - dit was die einde van my aardse bestaan - my graf is naamloos , net n hopie grond in die begraafplaas - naby my is daar darem blommetjies - dit groei wild hier - sulke geeles en rooies - Afrikaanertjies.
Ek weet ek gaan na my Hemelse familie toe, my Mammie en Ouma en Oupa - en sommige van my ooms en tannies - en neefs en niggies.?
Ek weet dat dit beter sal wees daar' anderkant - Ai - dit kon tog so anders gewees het...Waarom..Hoekom..kry ons so swaar.?
Vriende - hierdie is n werklike geval - Dit is - die ondergang van die Boere-Afrikaner. Ons het n nasie geword wat nie meer vir mekaar omgee nie, liefdeloos, sonder empatie en simpatie, sonder opregdheid in ons Gees.
Ons jaag die God van Geld na - ons verbrokkel ons verhoudings onder mekaar en onder die Volk. Ons dink dat Politiek die antwoord sal wees.
Families ken mekaar nie meer nie - vloek mekaar en haat mekaar - dis verkeerd... Eers as ons weer op ons kniee gaan en ons mense weer leer liefkry - en waardeer - sal dit beter gaan - sterk families is sterk Volke.
Sal u bereid wees om die eerste stap te neem - en weer mekaar te ondersteun? Sal ons weer n plesierige nasie wees.?
Sal die Afrikaner familie - weer byeen kom en - mekaar liefhe en aanspoor?
Of sal ek steeds aangaan - met my BMW houding en se ek is - Mevrou Doktor Dominee dinges?? Staan eenkant want jy is te "common"
Al hierdie dinge is slegs n gejaag na wind en dra geen krag nie
Hoeveel Annette moet daar nog wees?
Ter nagedagtenis van n goeie Afrikaner meisie - Annette.
Groete - Voortrekker
Last edited by Voortrekker; 04-12-2005 at 07:55 AM. Reason: text
04-12-2005, 02:50 AM #2
Re: My naam was Annette
Ek stem in 'n mate saam, en dan weer in 'n mate nie... soms gee ons geld vir hierdie mense omdat ek nie oor my hart kan kry om hulle net te los nie... maar ons weet OOK, dat baie van hulle drank en dwelms koop met die geld en juis daarom, gee ons nie soos ons altyd het nie.
Indirek help jy hulle van die wal, tot in die sloot. Catch22 situasie.
Maar bygese, ek gee VEEL EERDER vir 'n blanke geld, voor ek dit vir iemand anders gee. Hulle is immers deel van my volk, en in my boekies, is dit eerstens
2. My familie
3. My volk/vriende
4. enigiemand anders
04-12-2005, 03:41 AM #3
Dwelms is nie iets waarna skeefgekyk moet word nie.
Baie mense val in die verskrilike greep van dwelms en kom nooit weer daar uit nie.
Na die eerste val is daar geen keuse meer nie.
Daar is wit, AFRIKAANSE kinders op die straat in pretoria, wat by die sirkel staan en bedel en in die stad rondloop en bedel.
Hulle word geslaan en geskop en beroof van die dag se R5 deur die straatkaffers.
Hierdie kinders mag dalk uit welvarende families uitgekom het, of alleen kinders of wesies wees, of watookal die geval is,
maar in 'n oomblik van swakheid het hulle begin heroin gebruik om te ontsnap van die kru wereld af.
Nou sien hulle hulle probleem raak maar daar is geen terugkeer nie, daar is geen keuse meer nie.
As jy sal gaan oplees oor die vernietigende effek van heroin en ontrekkingssimptome sal jy verstaan, jou liggaam breek af, jou maag kramp en pyn en spoel homself leeg (waar gaan jy op die straat as hierdie met jou gebeur?), Jou liggaam gaan in spasmas in as jy nie jou fix kry nie, jy het nie 'n keuse nie.
Hoeveel van julle het al probeer ophou rook? nie so maklik nie, soveel te minder met die sterk goed.
In die verlede het die polisie en die kinderhuise hierdie kinders van die straat af opgetel en hulle behandel en miskien deur middel van boys town die kinders terug in ons sameleweing ingesit. Nou word ons belastinggeld op boeings en reuse partytjies spandeer en daar is nie meer welsyn geld om hierdie kinders wat in 'n uiterse desperate situasie is te help nie.
Die medikasie wat nodig is om iemand net halfpad te rehabiliteer beloop in die duisende rande in.
Daai geld is nie meer daar nie.
Die kinders word nog steeds van die strate af opgetel,maar met die eerste simptome wat hulle kry moet hulle weer strate toe.
Mens kan doodgaan met 'n oordosis heroin.
Die kinders wil graag oordosis om hulle lewens te beeindig, maar hulle kry nie genoeg geld in die hande om dit te kan doen nie.
So dink twee keer voor jy weer neerkyk en se: ag hulle gaan net dwelms koop.
Doen daai kind 'n guns en gee hom genoeg om sy miserable lewe te kan beeindig met 'n oordosis.
Of neem hom in en spandeer die duisende wat nodig is om een so 'n persoon te rehabiliteer.
Hulle is op die voorfront. Hulle is die eerstes wat gaan omkom met uhuru, hulle sal nooit weet van 'n beter land, of mense wat vir hulle omgee of wat die woord "toekoms" beteken nie.
As ek finansieel in staat was om te kon bekostig dat ek vir hulle kon sorg, of betaal vir hulle rehabilitasie, dan het ek dit gedoen... maar ek is nie.. nie op hierdie stadium nie.
Miskien is 'n paar van ons saam in staat? Maar dan moet julle onthou, dat wanneer mens so iets aanpak, is dit nie iets wat ons net oor 'n maand kan los nie. Want dan sit jy met 'n kind se lewe in jou hande, dis net so goed jy is die ouer van daai kind.
Daai persoon sal nie verstaan as jy net ophou betaal omdat jy nie meer kan bekostig nie, of omdat dit 'n las is nie..
So ek sal bereid wees om te help met so iets (kinders spesifiek), maar dan het ek hulp nodig, finansieel EN, dit moet mense wees wat nie oor 'n maand of 6 gaan kop uittrek nie. Ons sal ook moet uitvind wat so iets sal kos...
Annette Funicello, Mouseketeer, has died. RIP! Glacier Newslinks & Articles 13 04-09-2013 11:33 AM
Verwarring over naam ultrarechts NationaalVerzet Nieuwsberichten 6 03-21-2011 10:36 AM
Tuinhuisje krijgt naam concentratiekamp Guest Nieuwsberichten 4 04-30-2005 03:44 PM