Souza | Exéquias deur Souza! Ou Souza! Dat ek nou is
Getuienis van mense wat met MIV leef Familie vertroud gesin
Por Claudio Souza04277
As ek dit nie hier gesê het nie, sou ek die waarheid mis. En die waarheid is dat ek nooit kon weet wat die redes vir die skeiding van my ouers was nie. Ek kan dit nie uitmaak nie, want lewende getuies is baie, veel te ver van regverdigheid. Maar een ding waaroor ek seker is. Hierdie vrou, in hierdie foto, met hierdie glimlag, het MY VADER liefgehad met al haar begrip en haar hele hart. Ek het die teks geskryf en niks ontken van wat daarin is nie. Maar jy weet, my pa was baie lekker vir enigiemand totdat hierdie persoon hom weerspreek het. En hy was nie eens 'n halfhartige man nie. Dona Josefa is daar saam met hom vir min of meer as 40 jaar en dit is 'n leeftyd vir baie. En die skitter in sy oë sê dit alles!
Ses ure agter die Requiem Nou, die begrafnis
Net ses uur gelede het ek op een van die ses bande van 'n skiff vasgehou. 'N Eenvoudige doodskis, sedert sy hulpbronne, my pa, was eenvoudig. Ja. Ek Ek hou met my regterhand, wat my gewoonlik help as ek my balans verloor (hartseer ironie), nadat hy dit verlaat het, die riet aan die linkerhand, wat van min of geen nut is nie. Die mense wat my die beste ken, weet dat my verhouding met my pa nie goed was nie. In werklikheid was dit dekades lank 'n eindelose opeenvolging van wapenstilstand vervang deur toenemend moeilike stryd, moeilik in terme van woorde.
Die eerste heraansluiting na die ontsnapping
Die eerste keer toe ek versoening gesoek het, was ek net minder as 20 jaar oud en het ek 'n kleindogter op my skoot gedra. Vivian. My eersgeborene vir wie ek soveel drome gedroom het…. Vandag ontken sy my selfs die reg op verdediging! Hy was nie geskik nie, en ek het gedink: Miskien in die toekoms ...
Die tyd wat getel word, lyk vir my 40 jaar
En daarom het ek nog vier keer in my lewe na hom gesoek, elk van hierdie kere, gemiddeld elke agt, nege jaar, en ek is nie lus vir leuens nie. Dit is gewoonlik my openhartigheid en die roflikste manier om myself uit te druk wat vriende, bewonderaars en aan die ander kant van die skaal vyande en mense meebring sonder die vermoë om te probeer om die hoekom en waarom van tyd tot tyd nie net lief te hê nie. dit, maar dit haat dit ook. Hy het 'n geruime tyd gelede 'n ongeluk, 'n val, gehad. 'N Val na die tagtigjarige ouderdom is 'n baie ernstige ongeluk en hy kan nie meer onafhanklik wees nie. En voor die sondeval het hy “blankes” en leë koppe genoem, soos die Windows-DLL wat nie die volgende instruksies het nie en die verwerker stop.
Ek het gedink aan Alzheimer's.
Ek is nie 'n dokter nie, maar ek het so lank in die hospitale gewoon dat ek op 'n manier geleer het om baie seine wat ek byvoorbeeld aan 'n verpleegster in Hospital São Camilo gestuur het, baie akkuraat op te spoor. Ek het die toesprake van 'n kamermaat gehoor en gesien dat daar 'n longembolisme aan die gang is. Ek het al twee gehad, ek moet weet hoe dit gaan… 😉 Net ingeval sy die spesialis skakel en minder as 20 minute later is die seun na die ICU oorgeplaas. Wat daarna gebeur het, dink ek, sal ek nooit weet nie.
Ek het gesien en voel haastig, maar nie so baie nie
Maar ek het die siekte en het gevoel dat die tyd lek en as ek hom gehaat ,, dit was nie in staat om hom te vergewe, en as jy vergifnis vra as ek sal jou vertel dat dit is 'n groot vraag, want Ja, hy het plek gemaak vir ervarings en ervarings wat my gedagtes in my nagmerries verdraai, wat ek glo nie van hierdie lewe sal verdwyn nie.
Maar ek het aangeneem, gebaseer op 'n toneel uit 'n fliek dat "alles is soos God begeer."
En ek het dit aan so baie mense gesê dat ek gekom het om die dag te vrees wat dit vir my gekom het, en as dit gekom het, sou ek dit kon voorskryf vir my die stoikresep wat ek aan so baie gegee het as 'n ewige balsem, en sowat 'n jaar gelede het ek X% van die bewegings van my hande verloor, en as ek dieselfde selfde resep van stoïsme kon toepas sonder om te murmureer.
Sien, vent is nie murmureer, en as ek nie kan praat oor my pyn aan my vriende en vriende, en as ek hulle nie kan openbaar aan mense wat ek probeer om te help, hoe beter ophou om te bestaan.
Die Versoek: My Totale Onderdrukking
Hulle weet! Ek het God selfs daarvoor gevra. Die onderdrukking van my bestaan. Nie die afgelope 50 jaar nie. Ek praat van alles, van daardie eerste asem af, in daardie ontstellende houding vol spookagtige houding vol liefde Ek het dit gesê met 'n baie belangrike vriend wat ek die mense nie verstaan ​​nie, het nooit weer in die afgelope sewentien jaar met my gepraat nie! En sy het my vertel dat my versoek was selfsugtig gestop, want, volgens haar, te belangrik was ek, weer volgens haar, om die heelal, en ek versterking is altyd volgens haar, hy het die heelal (hierdie my vriend moet mal wees kan nie meer sonder my doen nie.
Die water van daardie gebou
Ek het die watergehalte van die gebou altyd dubbelsinnig beskou. Bestelling geplaas, diens diens geweier
'N Man wat in die 30-dekade gebore is in die afgeleë binneland van São Paulo, net voor Franca, Pedregulho, kon nie die feit verstaan ​​dat ek MIV gekontrakteer het nie.
Maar op die oomblik moes ek probeer. Ek moes probeer en daarom besluit ek op 'neutrale grondgebied'. Dus, in plaas van links te draai, het ek nog twee blokke gevolg en, draai regsEk het na my suster se huis gegaan.
Ek suig hierdie ding om nuus en minder as vyf minute om adentrado het na haar huis te gee, as sy water sit om koffie Ek my mediese kaart oorhandig, in daardie bloedige dae maak, aangesien dit ook kos my 'n werk in die toekoms van hierdie Preterit, in vertelling is dit so geskryf!
Naslaan- en Opleidingsentrum - VIGS
Waarom moes die ses honderdduisend duiwels so geskryf word. Hierdie ding, wat so aangebied word, het my 'n werk verloor "
As ek dit soos Thanos gedoen het en 'n volmaan daaroor gegooi het, sou die effek steeds nie so verwoestend wees nie! Sy lag. En ek het gesê: jy het gelag! -Dit is nie ... en huilend gebreek.
Wel, dit was nie die eerste keer dat ek die ander persoon moes hoop dat ek nie gehad het en beloftes gemaak het wat ek nie geweet het of ek kon hou nie
Ek is goed Sandra, ek sal goed wees, ek sal nie sterf nie.
Maar ek moet met die ou man praat en daar by sy huis, dit sal nie werk nie. Ek het jou nodig om met hom te doen wat ek aan jou gedoen het! Gaan asseblief daarheen en wys die kaart aan hom. Sê vir hom ek is hier.
Ons het koffie gedrink en sy is weg. Ek het haar een blok laat gaan en haar agternagesit. Ek het halfpad gestop. Neutrale grondgebied sou dit nie doen nie. Dit moes daar wees. Op straat. Ek het op 'n soort leer gesit wat bedoel was om gebruik te word deur die mense wat die huis besit waar die leer gebou is, wat gebruik word om in en uit die huis te kom en van daardie punt af die lyn wat ek sou verdedig en wys.
Sun Tzu sê: As jy nie wil veg nie, teken 'n lyn en verdedig dit. Mag jou teëstander dit nie oorsteek nie.
En daar het ek op hom gewag. Minder as drie minute dink ek dat hy nie in sy pajamas op straat gekom het nie, want Dona Josefa het hom gewaarsku! Die inhoud van die gesprek self was prakties 'n paroksisme, en dit blyk iets te wees, is dat hy my bely dat toe hy 'in die omgewing' is, langs Rua José Paulino (ja, ek weet dit), daardie winkels daar by José Paulino Die beslissing van die agbare goewerneur-verkose Laudo Natel weerspieël dat die Staatspaleis op Avenida Rio Branco, minder as vyftien minute se stap van "rua da lama", die "boheemse stad van die stad" is. Ek is van plan om hierdie deel van die stad Sampa te vertel in 'n paar video's wat ek gesien, ontdek, geleer het en weet dat ek nie in staat sal wees om dit volledig te vertel nie, en in sommige gevalle stil te hou, want stilte is 'n gebed!
Kom ons bid dan.
São Paulo het Antigas reg, Beto? Maar van die dinge wat hy vir my gesê het, was die opspraakwekkende verduideliking dat hy, na die gebied “lava op **” was. Ek het nie probeer verduidelik nie, en as die seun van 'n vis, 'n goudvis, Dona Josefa op die regte oomblik opdaag, omdat chaos op pad was. Die gesprek het nie voortgegaan nie, want ek het feitlik daarheen gegaan met die wete dat daar nie veel te doen was nie, en om die gesprek te beëindig, het hy gesê: - "U het die huis verlaat omdat u wou"! - "Ek het weggegaan, sodat ek nie in u hande sou sterf met soveel klop nie!" - "My pa het my met die skoffelhandvatsel geslaan en ek het nie gesterf nie!" - (sepulreuze stilte). Ek het in 'n atmoede verstaan ​​dat hy net op die bal wat hy ontvang het, verbygesteek het.
Ek het met min woorde gesê.
Ou Souza (ou Souza is nou ek) Ek het nêrens om te gaan nie. Ek het geen werk of geld nie.
"En dis wat jy wil hê, geld."
Ek het duisende jare na die aarde gekyk en gevloek wat hierdie vuil ding genaamd geld geskep het, want dit was nie dit nie ... Dona Josefa het ingegryp:
"Hy wil hê jy moet by die Seu Souza-gesin bly."
Ek kan nie onthou hoe hierdie gesprek geëindig, maar ek weet dit sleg geëindig, want ek het net die verdediging lyn links en as hy het niks gesê nie, het ek terug na die Suzano stasie, het ek die trein en baie jare het verloop voordat ek soek weer sy hulp.
Verlore deur een, verloor deur 'n duisend.
Nege jaar gelede het ek geweet hy het my neefs gevra om my te vind. Ek ken die naam van die vlam wat hierdie projektiel afgedank het en dit anoniem hou ter wille van respek vir die gesinsbevel.
En hy het my gevind en hy was fantasties
En ek kan onthou dat dit meer as twee maande geduur het totdat Mara hom weerspreek het en die koek mal geword het, want hy het Mara en my skoonma aangeval! Wie het 'n halfdosyn woorde met hom geruil en beleefd, beleefd, 'n dame, teruggekeer na sy huis! Uiteindelik het ek opgehou met die versoening, was daar bykans 40 jaar van mislukte pogings, en dr. Valéria, selfs my veerkragtigheid word eendag moeg en, Maira, ek het dringend nodig om met jou te praat.
Wel, dit moet hier wees, want ek weet dit, ek vermoor jou uit verveeldheid.
Toe ek na die film A Cabana kyk, kom daar 'n oomblik dat 'A Sabedoria' daardie man en my vriende konfronteer, wat 'n pragtige konfrontasie. Daarmee het ek uiteindelik die groter betekenis verstaan ​​van hierdie resep vir heroïsme of stoïsme wat ek vir almal voorskryf en voorskryf.
Die wete dat dit nie goed was met hom nie, en dat die sand aan die bokant van die uurglas al hoe dunner word en dat die wiel net in een rigting draai, het ek haastig om hom te sien. Daardie sterk en gespierde man wat ek ontmoet, liefgehad, liefgehad, gevrees en verdeeldheid gehad het, het 'n skaduwee van homself geword en ek het nie 'n fotografiese opname van hom gemaak nie, dit sou 'n groot wreedheid van my wees om te doen. Ek het met Dona Josefa gepraat, ek het oor 'n paar bekommernisse met 'n ander persoon gesels en na hom gegaan.
God weet self wat Hy doen, want toe ek gesê het,
Pappa, wat gaan aan? (hierdie E daar? is my handelsmerk, selfs in die dae van DJ: Hey ouens? Gaan ons bewe ???) Hy antwoord my luidrugtig en praat noukeurig oor sy gesondheidstoestand en wie weet regtig wat hy leef, ervaar hy en leer. Ek gaan sit langs hom en Dona Josefa stap vriendelik weg. Ouens, ek kan nie letterlik wees nie, selfs nie omdat ek nie geskryf het voordat ek daarheen gegaan het nie, want ek het nie gedink voordat ek hier geskryf het nie. Dikwels, as ek 'n teks begin, is al wat ek daarvan weet, die teks, die laaste sin, en soos die woorde vorder, word ek deur hulle weggevoer, wat vir my sê waarheen ek moet gaan, soos 'n breker herbedraad, verskyn die frase: Die een wat daartoe gelei het dat ek moes skryf, selfs sonder om te weet wat die redes was waarom ek dit wou skryf.
Kyk, ou man, volgende: Ons het vir baie jare 'n hoop meningsverskille gehad en as gevolg daarvan het ek 'n paadjie gekruis om te skroef. Maar ek het die ander dag terug gekyk en gesien dat, ja, hierdie dinge, sommige so aaklig, die dinge was wat ek moes deurmaak. En nie jy nie. Sy rol, in dit alles, was om my weer hierheen te bring, na die aarde toe, om dit deur te gaan en pa te sien, ek verstaan ​​nog steeds nie die boodskap nie, want ja, alles is soos Hy wil, en tot nou toe Hy het nie aan my verduidelik waarom ek soveel mense in die dood of die lewe moes verloor nie.
En hier tussen jou en jou leser weet ek nie wat erger sou wees in hierdie ding om aan die lewe of tot die dood te verloor nie. 😉
So vader, ek weet dat jy selfs bekommerd kan wees oor die manier waarop ek dit alles sien, en ek sê dit is met dankbaarheid. Goed of sleg, gelukkig en ongelukkig, met baie en min geld, en ek het baie dinge gesien en geleef. En as dit waar is dat ek gehuil het, dan is dit ook waar dat ek geglimlag het en daarom in vrede moes wees, want ek bedank u vir die vriendelikheid dat u my in hierdie wêreld gebring het en daar tussen ons geen kwessies is nie. U kan die versekering gee dat dit nie eens 'n geval van vergifnis is nie. Dit is 'n geval van dankbaarheid. Baie dankie dat u die kaartjie vir my gegee het.
As dit presies so was, kan ek dit nie meer onthou nie, maar dit was die gees. Sy naam?
Sebastião Afonso die Souza.
As u my om die een of ander gekke rede skuldig voel of hom wil help, dan ten minste vanaand 'n gebed vir hom vra, 'n gebed in my naam, Cláudio Souza, voor God, om mildelikheid (genade) . Dit sal jou nie seermaak nie. En jy weet nooit môre nie. Wel, ek weet dat hierdie teks steeds hersien gaan word, omdat dit my suster al goedgekeur het. Weet jy, Velho, ek wil hê jy moet weet, ja, ons is ewe veel, en dat daar ten minste sover ek kan sien, geen hangende probleme tussen ons is nie, behalwe een: ek wou, ek wou regtig hê om die liedjie, wat hieronder volg, te kan hoor, en voel nie soos 'n leuenaar of 'n dief nie! U weet, die waarheid is dat Velho Souza nou ek is! En onbedoeld laat ek 'n soortgelyke nalatenskap oor vir my kleindogters, hoewel die keuse nie deur my gemaak is nie. Ja, u verlange tref my al. presies soos die mandolien.
Maar daar was 'n onvergeeflike detail. Hy was begrawe met die Corithians-T-hemp en ek kan dit nie onderskryf nie.