Gebruikbaarheid van vingerafdrukke op ou voorwerpe - Geskiedenis Podcasts - 2021
Gebruikbaarheid van vingerafdrukke op ou voorwerpe
Vandag lees ek 'n artikel oor die vroeë beeld van Jesus wat in 'n Egiptiese graf gevind is. Daarmee saam is 'n graf van 'n skrywer begrawe gevind saam met skryfgereedskap wat bestaan ​​uit 'n metaal inkpot wat so vol ink en twee nuwe penne was. Een vraag het by my opgekom of argeoloë vingerafdrukke opneem wat op die inkpot kan voorkom, voordat hulle die pot raak en oopmaak om die volle ink binne te sien of dat vingerafdrukke onbruikbaar word as gevolg van stof wat mettertyd ophoop. Vingerafdruktegnologie het 'n onontbeerlike deel van forensiese analise geword. Openbaar ou vingerafdrukke belangrike inligting, aangesien dit van ou mense is, soos nuwe inligting oor menslike evolusie in vergelyking met die huidige?
'N Google -soektog na "vingerafdrukke op ou artefakte" is eintlik redelik vrugbaar. Die studie van ou vingerafdrukke word blykbaar 'paleodermatoglyfe' genoem. (Hierdie artikel stel 'n bietjie die onderwerp bekend.)
Daar is ten minste een uitgawe van 'n joernaal wat hiermee verband hou, gratis aanlyn beskikbaar: The Journal of Ancient Fingerprints. Dit sê:
"Vingerafdrukke is selfs op die oudste keramiek ter wêreld gevind - op korrels en beeldjies van Dolní Věstonice en Pavlov in Suid -Morawië. Dit is ongeveer 25 000 jaar gelede in die Bo -Paleolitiese tydperk afgevuur." (bl. 6)
As u sê: "Gee ou vingerafdrukke belangrike inligting aan die hand van die feit dat dit van ou mense is, soos 'n nuwe inligting oor menslike evolusie in vergelyking met die huidige?" Ek is nie 100% seker wat u vra nie, maar let op dat selfs die Neanderdal -vingerafdrukke gevind is:
"Die oudste bekende vingerafdruk is ingeprent op 'n organiese stof wat oorspronklik as hars beskryf is. Uit onlangse chemiese ontledings weet ons dat hierdie materiaal 'n kunsmatige gom (gom) gemaak is van berkbas, wat deur 'n paleolitiese inwoner van die Königsaue gebruik is streek (Halle, Duitsland) om 'n vuursteen -artefak aan 'n houthout te plak. Die datering van hierdie item aan die Middelpaleolitiese dui daarop dat die vingerafdruk aan 'n Neanderthaler behoort. " (bl. 6)
Daar is nog heelwat meer in die joernaal oor metodes, voorbeelde, ens. Vingerafdrukke op antieke artefakte het argeoloë vertel hoe items gemaak is ("'n Vingerafdruk naby die basis van 'n Cypriotic Bronze Age -bak van Enkomi het die argeoloog getoon dat die pottebakker die bak met sy hande toe dit in verf gedoop is "(p. 19)) of wie dit gemaak het (" Hierdie [meting van die breedte van die rand] is gebruik op die oudste keramiek ter wêreld, ongeveer 25,000-35,000 BP, van Dolní Věstonice. Metings op 56 vingerafdrukke van 29 snitte het getoon dat die afdrukke deur 12 -jarige kinders gemaak is "(p.20)).
'N uit-plek artefak (OOPArt) is 'n artefak van historiese, argeologiese of paleontologiese belang wat in 'n ongewone konteks voorkom, wat die konvensionele historiese chronologie uitdaag deur die teenwoordigheid daarvan in die konteks. Sulke artefakte lyk miskien 'te gevorderd' vir die tegnologie wat destyds bestaan ​​het, of kan dui op menslike teenwoordigheid op 'n tydstip voordat mense weet dat dit bestaan. Ander voorbeelde kan dui op kontak tussen verskillende kulture wat moeilik is om met die konvensionele historiese begrip te verantwoord.
Die term word gebruik in randwetenskap soos kriptozoologie, sowel as deur voorstanders van antieke ruimtevaarderteorieë, jong aarde -skeppingsleerders en paranormale entoesiaste.   Dit kan 'n wye verskeidenheid voorwerpe beskryf, van afwykings wat deur die hoofstroomwetenskap bestudeer is tot pseudo -argeologie tot voorwerpe wat bewys is dat hulle 'n hoax is of dat hulle alledaagse verklarings het.
Kritici beweer dat die meeste beweerde OOPArts wat nie bedrog is nie, die gevolg is van verkeerde interpretasie en wensdenkery, soos 'n verkeerde oortuiging dat 'n spesifieke kultuur nie 'n artefak of tegnologie kon skep nie weens 'n gebrek aan kennis of materiaal. In sommige gevalle spruit die onsekerheid uit onakkurate beskrywings. Die kubusvormige Wolfsegg -yster is byvoorbeeld nie regtig 'n perfekte kubus nie, en die Klerksdorp -sfere is ook nie werklike perfekte sfere nie. Daar word gesê dat die ysterpilaar van Delhi 'roesbestand' is, maar dit het 'n bietjie roes naby die basis, maar die relatiewe weerstand teen korrosie is te wyte aan die insluiting van slakke as gevolg van die vervaardigingsomstandighede en omgewingsfaktore. 
Ondersteuners beskou OOPArts as 'n bewys dat hoofstroomwetenskap, met opset of deur onkunde, groot kennisgebiede miskyk.  Baie skrywers of navorsers wat die konvensionele sienings van die menslike geskiedenis bevraagteken, het beweerde OOPArts gebruik om hul argumente te versterk.  Die skeppingswetenskap maak dikwels staat op beweerde afwykende vondste in die argeologiese verslag om wetenskaplike chronologieë en modelle van menslike evolusie uit te daag.  Beweerde OOPArts is gebruik om religieuse beskrywings van voorgeskiedenis, antieke ruimtevaardersteorieë en die idee van verdwene beskawings met meer gevorderde kennis of tegnologie as die wat in die moderne tyd bekend was, te ondersteun. 
10 Die Smiley Pot
Dit is nie gereeld dat 'n mens 'n ou pottebakker met 'n sin vir humor teëkom nie. 'N 4000 jaar oue pot laat argeoloë glimlag as gevolg van 'n onverwagte ontdekking op die oppervlak.
In 2017, toe dit in Turkye naby die Siriese grens opgegrawe is, het niks buitengewoon gelyk nie. Dit was nog 'n stukkende vaartuig van 'n terrein waar sewe jaar se opgrawings en baie artefakte plaasgevind het. Die restourasiespan het die pot met groot maag saamgevoeg en iets opgemerk wat mense vandag baie ken.
Iewers omstreeks 1700 v.C. het iemand 'n paar oë in die nat klei gedruk en dit met 'n glimlag onderstreep. Die wit houer met sy enkele handvatsel is gebruik om sjerbet, 'n soet vloeistof, te drink. Alhoewel die doel daarvan duidelik was, is dit moontlik nooit bekend waarom die kunstenaar die gelukkige uitdrukking bygevoeg het nie.
Tog word die beeld nou as geskiedenis beskou en die oudste glimlag van rsquos. Die terrein, Karkamis, het eens aan die Hetiete, 'n Kanaänitiese nasie, behoort. Dit was ook daar waar die Slag van Carchemish gevoer is. Hierdie botsing, wat in 605 vC plaasgevind het, is in Jeremia 46: 2 opgeteken.
Die evolusie van die wagwoord - en waarom dit nog steeds nie veilig is nie
Net 'n dekade gelede was diefstal van wagwoorde die provinsie van swak beskermde Hotmail -rekeninge en AIM -skermname. Deesdae het feitlik elke onderneming met toegang tot ons persoonlike data, van Target tot Die New York Times na Facebook en Gmail, is gekap. Die wagwoord is die wagter wat hierdie massa sensitiewe data bewaak - kredietkaarte, adresse, sosiale sekerheidsnommers - en tog, meer as 50 jaar sedert die uitvinding daarvan, is navorsers en ontwikkelaars nog besig om uit te vind hoe om dit wat nog altyd 'n bietjie was, reg te stel stukkend.
Die eerste rekenaarwagwoord is in 1961 by die Massachusetts Institute of Technology ontwikkel, vir gebruik met die Compatible Time-Sharing System (CTSS), wat aanleiding gegee het tot baie van die basiese rekenaarfunksies wat ons vandag gebruik. CTSS is ontwerp om verskeie gebruikers tegelyk te akkommodeer, met dieselfde kernverwerker wat afsonderlike konsoles bedien. As sodanig het elke navorser 'n persoonlike toegangspunt tot die stelsel nodig gehad.
"Die belangrikste probleem was dat ons verskeie terminale opstel, wat deur meer as een persoon gebruik sou word, maar met elkeen 'n eie stel lêers," het Fernando Corbató, hoof van die CTSS -program, gesê. Bedraad. 'Dit was 'n baie eenvoudige oplossing om 'n wagwoord vir elke individuele gebruiker aan te sluit.'
Hierdie eerste wagwoorde was eenvoudig en maklik gestoor, aangesien daar nog nie gesofistikeerde inbraaknetwerke en programme vir wagwoordkraak bestaan ​​nie. Maar die stelsel is ook maklik bedrieg. In 1962 het Allan Scherr, 'n Ph.D. navorser met toegang tot CTSS, het al die wagwoorde wat op die rekenaar gestoor is, afgedruk, sodat hy CTSS meer as sy toekenning van vier uur per week kon gebruik.
'Daar was 'n manier om te vra dat lêers vanlyn gedruk word deur 'n kaart met die rekeningnommer en lêernaam in te dien,' het Scherr geskryf in 'n dokument ter herdenking van CTSS. "Laat een Vrydagaand het ek 'n versoek ingedien om die wagwoordlêers af te druk en baie vroeg Saterdagoggend na die lêerkas gegaan waar afdrukke geplaas is ... Ek kon dan voortgaan met my groot hoeveelheid masjientyd."
Beeld: Flickr, marc falardeau
Namate bedryfstelsels meer kompleks geword het en die gebruik daarvan meer wydverspreid was, het wagwoordbeveiliging prioriteit gekry. Die kriptograaf Robert Morris, die vader van Robert Tappan Morris, wat per ongeluk die berugte Morris-wurm geskep het, het 'n eenrigting-enkripsiefunksie vir sy UNIX-bedryfstelsel ontwikkel, bekend as 'hashing', wat 'n wagwoord in 'n numeriese waarde vertaal het. Die werklike wagwoord is dus nie in die rekenaarstelsel gestoor nie, wat die inligting minder maklik vir hackers toeganklik maak. Dit lyk asof die koderingstrategie wat Morris vir UNIX geïmplementeer het, deur R.M. Needham in Cambridge in die 1960's.
Moderne op UNIX gebaseerde stelsels soos Linux gebruik 'n veiliger weergawe van die vroeë hashing-algoritme. Tans versterk 'n wagwoord 'sout' deur unieke karakters by te voeg voordat dit deur 'n kriptografiese funksie uitgevoer word, ook die verdediging daarvan teen aanvalle.
Lyste van honderde algemeen gebruikte hash - wagwoorde wat nog steeds geïnkripteer is, maar wat raai kan word - het die afgelope paar jaar aanlyn verskyn, ontgin van gekapte webwerwe soos LinkedIn en GawkerDit maak die kodering baie makliker om te kraak.
"Gedurende die vormingsjare van die internet, soos ons almal aanlyn gegaan het, het wagwoorde redelik goed gewerk," Bedraad redakteur en inbraakslagoffer Mat Honan het in 2012 geskryf. "Dit was hoofsaaklik te wyte aan die min data wat hulle eintlik nodig het om te beskerm. Omdat daar byna geen persoonlike inligting in die wolk was nie - die wolk was op daardie stadium skaars 'n fluitjie - daar was min wins vir By die inbraak van 'n individu se rekeninge het die ernstige hackers steeds na groot korporatiewe stelsels gegaan. "
Persoonlike gegewens wat wissel van ons gunsteling TV -reekse tot ons kredietkaartnommers, kan nou aanlyn gevind word, alles beskerm deur 'n wagwoord - 'n taamlik impotente wagter.
Om mee te begin, selfs vandag, gebruik nie alle webwerwe wagwoord -kodering nie. Sommige programme stoor steeds wagwoorde as gewone teks, wat beteken dat dit maklik in hul oorspronklike vorm in die stelsel beskikbaar is. As 'n hacker toegang tot die hooflys van 'n webwerf kry, kan honderde of duisende wagwoorde en al die persoonlike data wat hulle beskerm, in 'n oogwink blootgestel word.
Hackers ontgin oor die algemeen menslike swakhede om wagwoorde te raai. Volgens hierdie jaar se data -inbreukondersoekverslag, is 76% van netwerkindringings deur gebruikersrekeninge in gevaar. 'N Rekening word meer gereeld gekap omdat die gebruiker dieselfde wagwoord vir verskeie rekeninge gebruik of 'n kommerwekkende eenvoudige wagwoord het (' wagwoord 'verskyn noodwendig op die lys van die mees algemene frases). Woordeboekaanvalle - waar 'n program deur 'n databasis van algemene woordeboekwoorde blaai - kan hierdie eenvoudige wagwoorde moeiteloos kraak.
As sodanig vra die meeste webwerwe wat wagwoordverifikasie vereis, om meer ingewikkelde kombinasies. Die gebruiker moet byvoorbeeld 'n wagwoord saamstel wat hoofletters en klein letters bevat, sowel as syfers en spesiale karakters. Gebruikers word gewoonlik aangeraai om verskillende wagwoorde te gebruik vir elke webwerf waartoe hulle toegang verkry, en om te voorkom dat hulle dit ooit neerskryf.
Maar op 'n tydstip waarop internetgebruikers daagliks by tot 25 webwerwe wat met 'n wagwoord beskerm is, aanmeld, is dit 'n Herculese geestelike oefening om 'n ander wagwoord van 14 karakters vir elkeen te onthou.
"Die realiteit is dat ons 'n stelsel het wat nie net onveilig is nie, maar ook heeltemal onbruikbaar. Die meeste mense steek net hul hande op en pla hulle nie met goeie wagwoordhigiëne nie," sê Jeremy Grant, 'n senior uitvoerende adviseur van die National Strategy for Trusted. Identiteite in die kuberruim, vertel Mashable. "Dit is goed om daardie komplekse wagwoord van 12 tot 18 karakters te hê, maar vanuit 'n bruikbaarheidsperspektief het die meeste mense nie geduld nie. In plaas daarvan het hulle een of twee wagwoorde wat hulle oral gebruik."
Selfs die veiligste wagwoorde is kwesbaar vir 'n rits aanvalstrategieë, insluitend brute dwang-wanneer 'n hacker of rekenaarprogram handmatig deur elke moontlike kombinasie van karakters loop-en malware, wat in die geheim toegang tot 'n privaat rekenaar verkry om persoonlike inligting te versamel data. Hackers kan hul doel wees met behulp van persoonlike inligting, soos sy adres en telefoonnommer, wat maklik aanlyn gevind kan word om sy persoonlike rekeninge oor te neem. Phishing -skemas kan selfs die sterkste wagwoorde verwyder, bloot deur die gebruiker te mislei om haar wagwoord op 'n valse webwerf in te voer.
Geen wonder dat Bill Gates die wagwoord in 2004 dood verklaar het nie.
'N Voorbeeld van die wagwoorde wat ons elke dag gebruik.
In die afgelope dekade het nuwe ondernemings en navorsers toepaslike futuristiese metodes voorgestel om wagwoorde te versterk of heeltemal te vervang. Dit wissel van wagwoordbestuursinstrumente soos LastPass en 1Password tot persoonlike data-sluiters, wat wagwoorde en ander persoonlike data sentraliseer en enkripteer, tot beeldgebaseerde of gebaargebaseerde verifikasiestelsels.
Sommige maatskappye het reeds sekondêre veiligheidsmaatreëls vir hul werknemers ingestel, byvoorbeeld deur 'n klein skyfie wat as 'n sekuriteitsleutel dien, saam te dra. Net so het Google onlangs planne onthul om data te enkripteer in 'n klein USB -sleutel of ring wat as 'n wagwoord vir sommige toestelle kan dien.
Hierdie meer gevorderde metodes is belowend, maar dit lyk asof niemand nog baie trekkrag ontwikkel het nie. Byvoorbeeld, biometriese wagwoordtoestelle soos die Nymi -polsband het nog steeds 'n beduidende gebrek: biometriese inligting is onvervangbaar, en as dit gedupliseer of gesteel word, kan u nie u hartklop presies herstel nie, Bedraad notas. Vingerafdrukskandeerders staar dieselfde probleem in die gesig. "Dit is moeilik om 'n vingerafdruk te maak, maar nie so moeilik dat ek bereid is om 'n vingerafdruk alleen te gebruik om my by 'n bank te verifieer nie," het Vijay Pandurangan, een van die stigters van die wagwoordbestuur -app Mitro, gesê Mashable.
Onlangs het tweestap-verifikasiestelsels, soos die een wat Google gebruik, 'n ekstra laag by die wagwoordbeveiliging gevoeg deur verifikasie van twee afsonderlike bronne te vereis, in hierdie geval 'n wagwoord en 'n kode wat per SMS afgelewer word. Maar onverskrokke hackers - waarvan daar baie is - kan die stelsel speel deur eers toegang tot die telefoon van die teiken te verkry, wat nie so moeilik is nie, gegewe die regte stel gereedskap.
Nietemin is tweestapsverifikasie waarskynlik die sleutel tot toekomstige wagwoordbeveiliging. Wagwoorde is diep ingeburger in die webkultuur, en dit kan onredelik wees om te verwag dat 'n hele generasie 'n ander stelsel van validering sal leer en aanvaar. Maar multi-faktor-verifikasie-'n stelsel wat wagwoorde benodig plus 'n kode verkry via sms -boodskap plus 'n vingerafdruk, of 'n variasie daarvan - kan die oplossing wees. In teorie, hoe meer inligting 'n aanmeldpoging vereis, hoe minder waarskynlik is dit dat 'n hacker al die nodige legkaartstukke kan bymekaarmaak.
"Die beste veiligheidsoplossings wat ons deesdae sien, is oplossings wat verskeie elemente bevat, so as een daarvan in gevaar kom, breek dit nie die hele stelsel nie," sê Grant. "As ek net by my Gmail -rekening aanmeld, het ek my wagwoord en het ek die Google -verifikasieprogram. As ek by my gesondheidsrekords of 'n bank aanmeld, wil ek dalk iets anders aan, [ byvoorbeeld] telefoongebaseerde biometrie. Die slimfoon bied werklik 'n oplossing vir sommige van die hindernisse wat ons in die verlede gesien het. "
Die probleem met werklik betroubare multi-faktor-verifikasie kan wees dat die veiligste metodes ook aansienlike opofferings in terme van gemak en privaatheid verg, volgens Mat Honan. Die tipe inligting wat benodig word, kan baie meer indringend wees as waarmee ons gemaklik is. 'Die veiligheidstelsel moet u ligging en gewoontes gebruik, miskien selfs u spraakpatrone of u eie DNA,' het Honan geskryf. Bedraad.
Maar, soos Grant aandui, alles wat te indringend voorkom, sal deur verbruikers verwerp word. Toekomstige veiligheidsmaatreëls sal gesofistikeerde tegnologie moet insluit sonder om die gebruiker te belemmer. Die NSTIC het byvoorbeeld belowende nuwe ontwikkelings in geolokalisering beleef. In die toekoms kan toestelle onmiddellik herken wanneer 'n gebruiker vanaf 'n onbekende land aanmeld en bykomende beveiligingsfunksies aanskakel. U het moontlik reeds 'n vroeë weergawe hiervan ondervind toe u vanaf 'n rekenaar met 'n onbekende IP -adres by Facebook wou aanmeld.
As ons aanhou om persoonlike inligting teen dieselfde verbysterende koers aanlyn te stort, kan ons gedwing word om sekere opofferings van gemak en privaatheid te aanvaar, ten minste tussendeur. Het nou maar net 'n ander keuse as om te wag en te sien en ons bestaande wagwoorde intussen te versterk.
Top 10 ongelooflike argeologiese ontdekkings
Argeologie is 'n fassinerende wetenskap, hoe meer dit ontdek, hoe meer geheimenisse ontbloot dit. Hoe meer antwoorde dit gee, hoe meer vrae word gevra. Maar dit gee ons net die impuls om die geheime van die verlede te probeer ontsluit. Hierdie lys ondersoek tien van die belangrikste en ongelooflikste argeologiese ontdekkings in die geskiedenis.
Baruch ben Neriah was 'n skrifgeleerde in die Bybel wat die sekretaris van (en bloedverwant van) die profeet Jeremia was. Benewens die skryf van al die profesieë van Jeremia en rsquos wat deur die profeet self aan hom voorgeskryf is, het Baruch ook sy eie Bybelboek geskryf (u kan dit hier lees en dit is in die 1500's uit Protestantse Bybels verwyder, maar kan gevind word in Ortodokse en Katolieke Bybels) . Hy is 'n baie gerespekteerde persoon in die geskiedenis van die Jode en ook deur die Christendom. Waarom is hierdie item hier op die lys? In 1975 is 'n kleibulle ('n klei seël) op die oudheidsmark ontdek wat nie net die naam van Baruch & rsquos gedra het nie, maar ook sy vingerafdruk. As dit werklik eg is, bevat hierdie klein klei seël sowel die handtekening as die vingerafdruk van nie net die regterhand van 'n Bybelse profeet nie, maar ook 'n man wat 'n profeet in eie reg was.
Die ontdekking van die Rosetta -klip het die geheime diep in die ou Egiptiese hiërogliewe oopgemaak. Die klip dra 'n bevel van koning Ptolemeus V uit 196 vC, maar anders as alle ander voorskrifte voor dit, is hierdie een in drie tale geskryf: Ou Egiptiese hiërogliewe, demotiese en antieke Grieks. Dit is op 15 Julie 1799 deur soldate van Napoleon ontdek en het gou sy weg na Alexandrië gevind. Hiërogliewe en die vermoë om dit te lees of te skryf, het in 396 nC opgehou, so dit was die sleutel om uiteindelik 'n taal te verstaan ​​wat die mens al langer as 'n millennium verstom het. Deur die Griekse teks te gebruik, kon Jean-Fran & ccedilois Champollion die antieke Egiptiese teks ontsyfer en ons begrip van Demotic ook aansienlik verbeter. Sedert die steen ontdek is, is verskeie soortgelyke meertalige inskripsies ontdek.
In 1945 in die Egiptiese stad Nag Hammadi gebeur 'n ongelooflike ontdekking. Mohammed Ali Samman, 'n plaaslike boer, het twaalf leergebonde papiruskodeks in 'n groot pot ontdek. Dit het geblyk dat die inhoud daarvan twee-en-vyftig meestal gnostiese tekste was wat óf onbekend was óf slegs deur kommentaar van die kerkvaders bekend was. Gnostiese geskrifte en praktyke is in 367 nC deur biskop Athanasius verbied, en dus is die Gnostiese tekste vernietig, en ook die Nag Hammadi -biblioteek, wat duidelik weggesteek is deur iemand wat dit vir die geskiedenis wou bewaar. Die inhoud van hierdie papirusse gee ons feitlik alles wat ons van die gnostici weet, en 'n veroordeelde Christelike sekte wat in die vormingsjare van die kerk begin het. Hulle betekenis vir die Bybelse en sosiale geskiedenis is geweldig. Die boeke bevat 'n aantal evangelies en ander teks wat verband hou met die bewegings van die apostels na die dood van Christus en ander buite-Bybelse werke wat soms parallel is en ander kere die Bybel weerspreek.
Pompeii, die antieke Romeinse stad, is begrawe tydens 'n vulkaniese uitbarsting in 79 nC toe die berg Vesuvius ontplof het. Dit het byna 1700 jaar lank verlore gegaan en die skade wat die stad aangerig het, was so erg dat selfs die naam van die stad uit die geheue verdwyn het. In 1738 word Herculaneum en ndash ook 'n nabygeleë stad ontdek, en tien jaar later ontdek militêre ingenieur Rocque Joaquin de Alcubierre Pompeii. Terwyl hy in latere opgrawings ingegrawe het, het Giuseppe Fiorelli ontdek dat sommige van die groot borrels in die vulkaniese modder perfek gevormde vorms was van die mans wat daar gesterf het. Hy spuit gips in die borrels en gee die moderne wêreld die eerste blik op die ware antieke Romeinse mense. Interessant genoeg was die stad vol erotiese kuns en voorwerpe (waarvan baie tot 2000 nC versteek was) en graffiti wat op 'n muur in Pompeii gevind is, genaamd die stad & ldquoSodom en Gomorrah & rdquo, het daartoe gelei dat baie Christene geglo het dat die stad deur God vernietig is in vergelding vir sy seksuele perversiteite.
Die Pilatus-klip (waarskynlik die minste bekende voorwerp op hierdie lys) is in Junie 1961 ontdek naby Caesarea (deel van Judea) deur dr. Antonio Frova terwyl hy saam met sy span argeoloë 'n antieke Romeinse teater opgrawe wat deur Herodes die Grote gebou is in 30 vC. Die klip is in die vierde eeu hergebruik as deel van 'n nuwe trap wat later bygevoeg is. Wat betekenisvol was aan hierdie klip, was wat die argeoloë aan die kant gevind het: & ldquoTo the Divine Augusti [this] Tiberieum & hellip Pontius Pilatus & hellip prefect of Judea & hellip has dedicated this & rdquo. Dit was die eerste keer dat fisiese bewyse gevind is vir die bestaan ​​van die Bybelse Pontius Pilatus. Die egtheid daarvan word algemeen erken deur die argeologiese wêreld.
Die Dooie See -boekrolle is 972 Bybelse dokumente wat ontdek is in 'n grot aan die oewer van die Dooie See in 1946 en 1947. Hulle dateer uit die 2de eeu nC om die betekenis van daardie datum te verstaan, die enigste ander bestaande antieke afskrifte van die Hebreeuse Bybel vandag dateer uit die 9de eeu nC. Dit het Bybelgeleerdes die kans gegee om die vertaalgeskiedenis van die Bybel van slegs tweehonderd jaar na Christus tot vandag toe werklik te verstaan. Tesame met die twee ander groot Bybelse afskrifte van die teks (geskryf in Grieks, nie Hebreeus nie, wat dateer uit die 4de eeu), bied dit 'n ongelooflike kans om te verstaan ​​hoe die Hebreeuse en Griekse weergawes deur die geskiedenis vergelyk het en ons te vertel van die wysigings aan beide deur verskillende mense op verskillende tye.
Dit is moeilik om te sê wanneer die heel eerste dinosourusbene ontdek is, maar ons weet ten minste dat die eerste wat wetenskaplik aangeteken is, die van Megalosaurus & ndash wat in 1824 deur William Buckland beskryf is. Iguanadon is twee jaar tevore deur Gideon A. Mantell ontdek, maar is eers 'n jaar later beskryf. Gegewe die sterk godsdienstige oortuigings van die Westerse samelewing destyds, sou hierdie ontdekkings baie mense se oortuigings in 'n letterlike Bybel laat skud op 'n ongesiene manier sedert die ontdekkings van Copernicus en Galileo. Sommige mense was oortuig dat hierdie vroeë dinosourusontdekkings die bene van die Bybelse reuse was (sommige doen dit eintlik nog steeds), maar mettertyd het die meerderheid besef dat ons wonderlike planeet die tuiste van wesens was, lank voordat die mens sy voet gestap het Dit.
Toe die grot van Altamira die eerste keer ontdek is, sou dit 'n wêreldwye kontroversie oor dekades ontketen. In hierdie grot het die amateur-argeoloog Marcelino Sanz de Sautuola, onder leiding van sy twaalfjarige dogter, vir die eerste keer sedert die paleolitiese tyd gesien dat kunswerke wat deur die mens geskep is, nie in staat was om so 'n prestasie te bereik nie. Die implikasies daarvan vir sosiologie en argeologie was verstommend. Toe die skilderye uiteindelik 20 jaar later as outentiek geverifieer is, het dit die persepsie van prehistoriese mense vir ewig verander. Dit is moeilik om te begryp hoe Sautuola moes gevoel het toe hy die eerste keer na die skilderye kyk.
Eers kon ek niks sien nie, die warm lug wat uit die kamer ontsnap het, veroorsaak dat die kersvlam flikker, maar tans, terwyl my oë gewoond raak aan die lig, kom die besonderhede van die kamer binne stadig uit die mis, vreemde diere, standbeelde en goud en oral is die glans van goud. Vir 'n oomblik en 'n ewigheid moes dit vir die ander wat by my gestaan ​​het, gelyk het, was ek stom van verbasing. & Rdquo Dit is die woorde van Howard Carter en die man wat King Tut & rsquos -graf ontdek het. Hulle som die wonderlike van hierdie belangrikste Egiptiese ontdekking in die moderne tyd baie beter op as ek. Die belangrikheid van hierdie ontdekking vir die verstaan ​​van die antieke Egiptiese geskiedenis is waarskynlik die grootste ooit.
Die Olduvai -kloof loop deur Oos -Afrika en is waarskynlik die belangrikste argeologiese ligging op aarde. Dit bevat die oorblyfsels van 1,9 miljoen jaar oue mense en toon, omdat dit duisende jare lank voortdurend beset was, die vordering van die evolusie van die mens. Daar is gereedskap gevind, bewyse van aas (menslike tande op bene in plaas van snymerke) en jag, sowel as bewyse vir menslike sosiale interaksie op so 'n vroeë ouderdom. Daar is ook rotskunsformasies in die omgewing. As gevolg van die hoeveelheid oorblyfsels en tekens van menslike interaksie, was dit heel moontlik een van die eerste stede in die mensdom (so te sê).
Wat argeoloë werklik dink oor ou vreemdelinge, verlore kolonies en vingerafdrukke van die gode
Dit is geen geheim dat baie meer TV -programme kyk soos die History Channel se 'Ancient Aliens' as om lesings deur professionele argeoloë en historici by te woon nie. Miljoene mense luister na TV-reekse en doku-dramas met 'n twyfelagtige greep op feite oor die verlede. Die verhale wat deur vervaardigers en skrywers gespin is, het moontlik 'n ware basis, maar dit is grotendeels verhale - dit is egter oortuigende verhale, en dit is gerig op 'n algemene gehoor soos die meeste akademiese uitsette nie is nie.
Volgens argeoloog Donald Holly lees mense boeke oor ou vreemdelinge en ander vorme van pseudo -argeologie. Hy begin 'n onlangse afdeling met oop resensies in die joernaal Amerikaanse Oudheid deur argeoloë te vra om die idee van pseudo -argeologie te vermaak - net 'n bietjie - sodat ons beter leerbare oomblikke kan skep, of ons nou met studente praat of met almal wat belangstel in ons werk. Mense wat hierdie boeke lees, is nie onkundig of hardnekkig nie, sê hy, maar besluit nogal oor alternatiewe argeologiese verduidelikings en is duidelik geïnteresseerd in die verstaan ​​van die verlede. 'Dit is tyd dat ons praat met die ou wat langs ons op die vliegtuig sit,' beweer Holly. By die versameling van nege resensies van pseudo-argeologiese boeke op die Amazon by professionele argeoloë, hoop Holly dat dit beide 'die stille en nuuskierige meerderheid wat in hierdie werke belangstel' 'n professionele perspektief daarop sal gee 'en dat argeoloë onbekend sal wees met die boeke 'n pseudo -argeologiese onderlaag.
Die artikel begin met twee resensies van boeke waarvan die vernaamste uitgangspunt is dat ons gevorderde mense - of nie -mense - nodig het om sin te maak van die ontwikkelinge uit die verlede. Eerstens, die van Graham Hancock Vingerafdrukke van die gode: die bewyse van die aarde se verlore beskawing, hersien deur Ken Feder, 'n argeoloog wat bekend is vir sy boek teen pseudo-argeologie Bedrog, mites en raaisels: wetenskap en pseudowetenskap in argeologie. Die kern van Vingerafdrukke is dat 'n buitengewoon gevorderde beskawing duisende jare gelede deur die see geloop het, raad gegee het aan die mense wat hulle op plekke soos Egipte en Peru gevind het en hulle gehelp het om hul eie beskawings te vestig. In ruil daarvoor is hierdie gevorderde mense as gode behandel, veral nadat 'n rampspoedige gebeurtenis hulle uitgewis het. Feder se grootste probleme met die boek van Hancock sluit in die feit dat hy sy data kersies gekies het, en nie die moeite gedoen het om al die bewyse aan te spreek waarop hy staatmaak op baie ou en gediskrediteerde randdenkers nie en dat hy nie kulturele evolusie kan bedink nie.
In die tweede resensie, The Ancient Alien Question, wys argeoloog Jeb Card, net soos Feder, daarop dat die oorsprong van hierdie idee was in die Victoriaanse mistiek en teosofie, 'n beweging wat 'hermetiese magie, spiritualisme, Westerse nuuskierigheid met Oosterse godsdiens, koloniaal' rassisme en wanopvattings van evolusie in 'n wêreldbeskouing van wortelrasse, verlore kontinente en opgevoede meesters wat van Venus of ander wêrelde afkomstig is. " Die skrywer van The Ancient Alien Question, Philip Coppens, was gereeld op die TV -reeks Ancient Aliens en bied akademiese navorsing aan asof die wetenskap self geheimsinnig is. Die mees problematiese, vind Card, is die oproep van Coppens tot 'die vernietiging van die biblioteek van Alexandrië en ander boekverbrandings as onderdrukking van antieke waarheid sonder om sy eie oproep tot die vernietiging van die wetenskaplike orde te erken, deur wetenskaplike ondersoek te vervang deur 'n nuwe geskiedenis van mistiek en mite. "
Neolitiese terrein van Göbekli Tepe in Turkye. (Beeld via wikimedia commons gebruiker Teomancimit, gebruik onder. [+] 'N CC BY-SA 3.0 lisensie.)
Ander boeke in die resensie -afdeling fokus op spesifieke plekke of kulture en illustreer dat die gewilde skrywer kunsmatig die inligting gekies het. Andrew Collins se boek Göbekli Tepe: Genesis van die gode, hersien deur argeoloog Eric Cline, handel oor die Neolitiese terrein in Turkye wat Collins probeer verbind met die Bybelse tuin van Eden deur die Bybel as 'n onbetwisbare feit te beskou. Black Genesis: The Prehistoric Origins of Ancient Egypt deur Robert Bauval en Thomas Brophy, hersien deur die argeoloog Ethan Watrall, verstaan ​​beide sterrekunde en die Bybel verkeerd om aan te toon dat die Egiptiese staat 'swart Afrikaner' was, maar dit slaag ook daarin om akkuraat daarop te wys dat akademiese argeologie 'n lang tyd Afrika suid van die Sahara geïgnoreer het .
Die suidwestelike VSA word gedek deur Gary David's Star Shrines en Earthworks of the Desert Southwest, hersien deur argeoloog Stephen Lekson. Terwyl Lekson erken dat David besig is met iets met sy 'losse, joernalistieke styl', is die 'inhoud [van die boek] fantasties, is dit fenomenaal, is dit skokkend, 'n mishandeling. Argeoloog Kory Cooper pak Ystertydperk Amerika Voor Columbus deur William Conner, wat daarop dui dat daar bewyse is van ystersmeltplekke in die prehistoriese Noord -Amerika. Cooper se grootste lof is dat dit ''n nuttige verwysing sou wees vir 'n inleiding tot logika -kursus, want die boek is 'n ware katalogus van logiese dwalings. En argeoloog Benjamin Auerbach resensies Die antieke reuse wat Amerika regeer het: die ontbrekende geraamtes en die Great Smithsonian Cover-Up deur Richard Dewhurst, wat ou koerantberigte gebruik om te beweer dat nie net die geraamtes van reuse in die VSA gevind is nie, maar dat die bekendste wetenskapmuseum in die land die bewyse probeer verberg het. Auerbach wys daarop dat hy baie van die geraamtes wat Dewhurst noem persoonlik bestudeer het en dat "niemand beeldjies oor 'n meter gehad het nie". Die selektiewe bewyse in hierdie boeke is duidelik problematies, maar nie so problematies soos die motief wat onder baie pseudo -argeologiese boeke lê nie.
Die primêre tema onder hierdie gewilde pseudo -argeologiese boeke waarmee professionele persone 'n groot probleem het, is etnosentrisme, of die idee dat ons ander kulture kan oordeel op grond van ons eie maatstaf. Maar rassisme speel ook hier in. Argeoloog Larry Zimmerman resensies Die verlore kolonies van antieke Amerika deur Frank Joseph, wat daarop aandring dat hoofstroom -argeoloë die inligting oor transoseaniese reise ignoreer en dat enige aantal beskawings uit die verlede moontlik die eerste wêreld gekoloniseer het. Zimmerman merk egter op dat "Joseph 'n halwe millennium spekulasie weerspieël wat daarop gemik was om 'n diep geskiedenis van die Ou Wêreld in die Amerikas uit te vind, en sodoende die voorrang van Amerikaanse Indiane in die halfrond uit te daag, of ten minste impliseer hul minderwaardigheid, hul swak bestuur van die land. , en die behoefte om hulle te beskaaf, alles in diens van Manifest Destiny en regverdiging om hul grond in te neem. " Net so ook die van John Ruskamp Asiatiese echo's: die identifisering van Chinese piktogramme in pre-Columbiaanse Noord-Amerikaanse gesteentes, hersien deur die argeoloog Angus Quinlan, stel die idee voor dat piktogramme wat in Noord -Amerikaanse rotskuns voorkom, Chinese skriftekens is wat 'n argeologies onsigbare reis oor die Stille Oseaan gelaat het. Ruskamp hou vol dat die ooreenkoms aansienlik is, maar Quinlan noem dit 'nog 'n illustrasie van deduktiewe denke op sy ergste'. Verder wys Quinlan daarop dat hierdie soort interpretasies wat probeer om by buitelandse besoekers in die skoen te steek om die Nuwe Wêreld -kultuur te verduidelik, 'oneerbiedig is teenoor die inheemse Amerikaanse kulture wat rotskuns in hul sosio -kulturele roetines gebruik het'.
Inheemse Amerikaanse piktogram (geverfde rotskuns) uit 'n paneel beelde wat in Horseshoe/Barrier gevind is. [+] Canyon, Canyonlands National Park, Utah. (Beeld via wikimedia commons-gebruiker Scott Catron, gebruik onder 'n CC BY-SA 3.0-lisensie.)
Argeoloë word opgelei as antropoloë om die diversiteit van die mensdom te erken en te vier, vandag en in die verlede. Eric Cline verduidelik dit kortliks in sy resensie en let op dat "pseudo -argeoloë nie die feit kan aanvaar dat die blote mense moontlik groot vernuwings, soos die makmaak van plante en diere, of groot argitektoniese meesterstukke soos die Sfinx op hul eie kon bou nie, hulle soek of roep gereeld goddelike of selfs vreemde hulp aan om te verduidelik hoe dit ontstaan ​​het. "
Pseudo -argeologiese boeke is om verskeie redes problematies vir argeoloë. Eerstens is hulle natuurlik geneig om verkeerde inligting aan te bied, gekies uit wettige (en nie-so-wettige) bronne, wat dikwels as 'n feit beskou word omdat dit as 'n feit voorgestel word. Argeoloë, as wetenskaplikes, kan nie meer kies watter data om te oorweeg nie, as wat 'n chemikus kan kies watter wette van die chemie hulle moet volg. Tweedens lyk pseudo -argeologie na 'n wettige hoeveelheid wetenskap omdat skrywers geneig is om mekaar aan te haal en 'n hoeveelheid inligting te skep wat, al is dit ook vreemd, bymekaar pas. Argeologie doen dit ook, maar as wetenskaplikes word ons daarin belê om ons begrip van die verlede te verbeter eerder as om ons eie teorieë te beskerm soos pseudo -argeoloë dit doen.
Maar hierdie boeke is miskien die mees problematiese vir argeoloë, want, soos Lekson sê, "alternatiewe argeologie is interessanter as die dinge wat ons skryf. Dit is meer interessant vir meer mense." Akademiese argeoloë is nie opgelei om leesbaar te skryf nie, wat beteken dat daar 'n groot opening is vir skrywers om met die 'ou op die vliegtuig' te skakel. Argeoloë soos Brian Fagan wat wel meer toeganklike boeke skryf, moet 'n fyn lyn loop tussen die maak van data interessant en nie die maak van buitengewone bewerings nie.
Ongelukkig is verhale oor ou vreemdelinge en buitengewone mense wat die piramides as 'n kommunikasiemiddel skep, meer fassinerend as stadige kulturele verandering. Ons as argeoloë moet 'n manier vind om die menslikheid van die verlede ten toon te stel en die idee te kry dat ou mense intelligent, bekwaam en innoverend was - dat ons vandag lewendig is die produk van die lang geskiedenis van innovasie, en dat ons gaan voort met die tradisie van ons vroeë voorouers deur motors, rekenaars en ja, selfs pseudo -argeologie uit te vind.
Vir meer inligting oor pseudo -argeologiese boeke, kan u die Amerikaanse Oudheid boekresensies hier, of kyk na die fantastiese blog van Jason Colavito, die 'skeptiese xenoarchaeoloog', wat Hancock se onlangse verskyning op die Joe Rogan -podcast kritiseer. En as u 'n klas in pseudo -argeologie wil volg, het Ethan Watrall sy herfs 2015 Michigan State University -kursus aanlyn geplaas, met al die kursusmateriaal vrylik beskikbaar vir almal wat belangstel.
Was die ou reuse geneties psigopaties? Interessante bespreking oor waarom hierdie dinge so gehaat is.
as ons alle inheemse en Europese rekeninge in ag neem, sou hulle ons eet? waarskynlik nie.
Van watter ou reuse praat ons hier?
Nee. Die idee van reuse uit die werklike lewe is 'n paar ware lae IK -bs.
Die eintlike rede waarom hulle sosiopaties sowel as psigopaties was, was omdat hulle afstammelinge demone of gevalle engele was. En daar word in die Bybel gepraat oor die gevalle engele wat seks gehad het met die vroue en die Reuse geskep het.Dit het 'n reus begin om die meerderheid van die bevolking oor te neem, sowel as die gevalle engele wat tegnologie en inligting bekendstel wat hulle nog nooit geweet het voordat almal begin het om korrup te raak in die wêreld was besig om af te draai, daarom het God die aarde oorstroom om van vooraf te begin
Biep. Boep. Ek is 'n robot. Hier is 'n afskrif van
Hierdie verduideliking kom nie na vore nie. Eerstens is Samyaza en die Serafs of die "waaksaam" engele wat uiteindelik die Nephilim sou verwek, nie dieselfde as die "gevalle" nie, die 1/3 engelebevolking wat die oggendster gevolg het in die oorlog teen God, Michael, en die res van die engele. Die kykers was net engele wat hier oorgebly het om dit te doen. hou ons dop. Hulle was nie psigopatiese demone nie, of iets dergeliks, dit was maar net gewone ou engele wat sonder toesig hier by ons agtergebly het, wat die besluit geneem het dat hulle menslike meisies is. Voordat die besluit geneem is, was daar niks anders as sleg of verkeerd aan hulle as enige ander engel nie, so waarom sou die nie -bestaande genetiese eienskappe aan hul moerse kinders oorgedra word?
Die tekste vertel ons dat dinge aanvanklik nie so erg was nie. Hulle was nie goed nie, maar hulle was nie so sleg nie. Hulle gebruik al die hulpbronne wat die mens kon bied. Ek moet my voorstel dat 'n 15 voet weergawe van 'n mens op skaal 'n redelike groot aptyt sou hê. Terwyl 'n normale mens 'n stuk steak vir aandete kan eet, kan een van hierdie dinge die meeste van 'n koei wees. Dan neem u aan dat ons nie presies weet hoeveel hulle was nie, so dit is nie verbasend dat die hulpbronne van die mense vinnig opraak nie.Nou sit u met hierdie groot dinge wat oneindig sterker, groter en slimmer as ons is, met 'n monsterlike aptyt in 'n reeds relatief barbaarse samelewing voor die industriële rewolusie, en wat daarna gebeur, kom my nie as 'n verrassing nie. Ek hoef nie die feit toe te skryf dat hulle ons en uiteindelik mekaar begin eet het, aan psigopatie toe te skryf nie. Ek dink dit kon net so maklik afkomstig wees van hul menslike halwe redenasie en die manier/wêreld waarop hulle grootgemaak is. Vir hulle het ons sekerlik na min of meer soos diere gelyk, hoekom sou hulle ons nie eet as die kos opraak nie?
Gebruikbaarheid van vingerafdrukke op antieke voorwerpe - Geskiedenis
Ander sigbare menslike eienskappe, soos gelaatstrekke, verander aansienlik met ouderdom, maar vingerafdrukke is relatief aanhoudend. Dit is nog nooit bewys dat beserings of chirurgie diep letsels veroorsaak nie, of siektes soos melaatsheid wat die vormende lae van die vel, vinger- en handdrukafdrukke beskadig, en dat dit nie die eenheidsverhouding gedurende die lewe van 'n persoon kan verander nie (en beserings, letsels) en siektes is geneig om tekens aan te dui van onnatuurlike verandering).
In vroeëre beskawings is handelsmerk of verminking (afkap van hande of neuse) gebruik om persone as misdadigers te merk. Die dief is ontneem van die hand wat diefstal gepleeg het. Antieke Romeine het die tatoeëernaald gebruik om huursoldate te verlaat en te verhinder.
Voor die middel van die 1800's het wetstoepassers met buitengewone visuele herinneringe, sogenaamde "kamera-oë" geïdentifiseer wat voorheen gearresteerde oortreders alleen deur die gesig geïdentifiseer het. Fotografie verminder die las op geheue, maar dit was nie die antwoord op die kriminele identifikasieprobleem nie. Persoonlike voorkoms verander.
Omstreeks 1870 het die Franse antropoloog Alphonse Bertillon 'n stelsel ontwerp om die afmetings van sekere benige dele van die liggaam te meet en aan te teken. Hierdie metings is verminder tot 'n formule wat in teorie slegs op een persoon van toepassing sou wees en nie in die loop van sy volwasse lewe sou verander nie. Bertillon was ook die pionier in die konsep van arrestasiefoto's (mugshots) wat gelyktydig geneem is met liggaamlike metings en vingerafdrukke.
Die Bertillon -stelsel is die afgelope drie dekades in baie lande algemeen aanvaar, maar die antropometriese metingsisteem het nooit herstel van die gebeure van 1903 nie, toe 'n man met die naam Will West in die Amerikaanse strafstraf in Leavenworth, Kansas, gevonnis is. Daar is ontdek dat daar reeds 'n gevangene by die gevangenis was, wie se Bertillon -metings byna dieselfde was, en sy naam was William West.
By ondersoek is vasgestel dat daar twee mans was wat baie gelyk het. Hulle name was William en Will West. Hul Bertillon -metings was soortgelyk genoeg om hulle as dieselfde persoon te identifiseer. Vingerafdrukvergelykings het egter vinnig en korrek bepaal dat die biometrie (vingerafdrukke en gesig) van twee verskillende mense was. (Volgens gevangenisrekords wat jare later bekend gemaak is, was die Westerse mans blykbaar 'n tweeling en het elkeen 'n rekord van korrespondensie met dieselfde familielede gehad.)
Ou artefakte met kerfstene soortgelyk aan die vel van wrywingskante is op baie plekke regoor die wêreld ontdek. 'N Handskrif met rantpatrone is in Nova Scotia ontdek. In antieke Babilon is vingerafdrukke op kleitablette gebruik vir saketransaksies.
VC 200s - China
Chinese rekords uit die Qin-dinastie (221-206 vC) bevat besonderhede oor die gebruik van handafdrukke as bewys tydens inbraakondersoeke.
Klei seëls met indrukke van wrywingskante is tydens die Qin- en Han -dinastieë (221 vC - 220 nC) gebruik.
AD 1400's - Persië
Die Persiese boek uit die 14de eeu & quot; Jaamehol-Tawarikh & quot (Universele geskiedenis), toegeskryf aan Khajeh Rashiduddin Fazlollah Hamadani (1247-1318), bevat opmerkings oor die praktyk om persone uit hul vingerafdrukke te identifiseer.
1684 - Groei
In die & quotPhilosophical Transactions of the Royal Society of London & quot -papier in 1684, was Dr Nehemiah Grew die eerste Europeër wat wrywingsrugvel -waarnemings gepubliseer het.
1685 - Bidloo
Die Nederlandse anatoom Govard Bidloo se boek uit 1685, "Anatomy of the Human Body", bevat beskrywings van wrywingsrugvel (papillêre rif) besonderhede.
Tabel 4 uit "Anatomie van die menslike liggaam."
In 1686 merk Marcello Malpighi, professor in anatomie aan die Universiteit van Bologna, (in Italië) vingerafdrukrante, spirale en lusse in sy verhandeling op. 'N Laag vel is na hom genoem die & quotMalpighi & quot laag, wat ongeveer 1,8 mm dik is.
Van Grew, Bidloo of Malpighi is geen melding gemaak van die uniekheid of permanensie van die wrywingsrugvel nie.
Die Duitse anatomis Johann Christoph Andreas Mayer het die boek Anatomical Copper-plate met gepaste verduidelikings geskryf met tekeninge van wrywingskermpatrone. Mayer het geskryf: "Alhoewel die rangskikking van velrante nooit by twee persone gedupliseer word nie, is die ooreenkomste onder sommige mense egter nader. By ander is die verskille merkbaar, maar ten spyte van hul besondere kenmerke van rangskikking, het hulle almal 'n sekere ooreenkoms & quot (Cummins en Midlo, 1943, bladsye 12-13). Mayer was die eerste om te verklaar dat wrywingsrugvel uniek is.
In 1823 publiseer Jan Evangelista Purkinje, professor in anatomie aan die Universiteit van Breslau, sy tesis waarin hy nege vingerafdrukpatrone bespreek. Purkinje het geen melding gemaak van die waarde van vingerafdrukke vir persoonlike identifikasie nie. In die meeste Engelse publikasies word na Purkinje verwys as John Evangelist Purkinje.
Die Duitse antropoloog Hermann Welcker van die Universiteit van Halle, bestudeer die permanensie van wrywingskerm deur sy eie regterhand in 1856 en weer in 1897 te druk, en publiseer daarna 'n studie in 1898.
Die Engelse het in Julie 1858 vingerafdrukke begin gebruik toe sir William James Herschel, hooflanddros van die Hooghly -distrik in Jungipoor, Indië, die eerste keer vingerafdrukke op inheemse kontrakte gebruik het. Op 'n gril en sonder om na te dink oor persoonlike identifikasie, het Herschel Rajyadhar Konai, 'n plaaslike sakeman, laat indruk op sy handdruk op 'n kontrak.
Die doel was om & quot. om hom bang te maak uit alle gedagtes om sy handtekening te verwerp. met die plaaslike inwoners. Persoonlike kontak met die dokument, het hulle geglo, het die kontrak meer bindend gemaak as wanneer hulle dit bloot onderteken het. Die eerste grootskaalse, moderne gebruik van vingerafdrukke was dus nie gebaseer op wetenskaplike bewyse nie, maar op bygelowige oortuigings.
Namate Herschel se vingerafdrukversameling toeneem, het hy egter besef dat die indrukke van die ink inderdaad identiteit kan bewys of weerlê. Hoewel sy ervaring met vingerafdrukke weliswaar beperk was, het Sir William Herschel se private oortuiging dat alle vingerafdrukke uniek vir die individu was, sowel as permanent gedurende die lewe van die individu, hom geïnspireer om die gebruik daarvan uit te brei.
Professor Paul-Jean Coulier, van Val-de-Grce in Parys, het sy opmerkings gepubliseer dat (latente) vingerafdrukke op papier ontwikkel kan word deur jodiumroging, waarin hy verduidelik hoe om sodanige ontwikkelde indrukke te bewaar (reg te stel) en die potensiaal vir die identifisering van verdagtes te noem vingerafdrukke met behulp van 'n vergrootglas.
Die Amerikaanse mikroskoop Thomas Taylor het voorgestel dat vinger- en palmafdrukke wat op enige voorwerp gelaat word, gebruik kan word om misdade op te los. Die Julie 1877 -uitgawe van The American Journal of Microscopy and Popular Science bevat die volgende beskrywing van 'n lesing deur Taylor:
Handmerke onder die mikroskoop. - In 'n onlangse lesing het mnr. Thomas Taylor, mikroskoop by die Departement van Landbou, Washington, DC, op 'n skerm en 'n aansig van die merke op die handpalms en die vingers wys, en die aandag gevestig op die moontlikheid om misdadigers, veral moordenaars, te identifiseer deur die merke van die hande wat op enige voorwerp gelaat is, te vergelyk met afdrukke in was wat uit die hande van vermeende persone geneem is. In die geval van moordenaars sou die merke van bloedige hande 'n baie gunstige geleentheid bied. Dit is 'n nuwe stelsel van palmkunde.
1870s -1880 - Faulds
Gedurende die 1870's het dr. Henry Faulds, die Britse chirurg-superintendent van die Tsukiji-hospitaal in Tokio, Japan, die studie van 'velle-vore' begin neem nadat hy vingermerke op monsters van 'pre-historiese' pottebakkery opgemerk het. Faulds, 'n geleerde en vlytige man, het nie net die belangrikheid van vingerafdrukke as 'n manier om te identifiseer erken nie, maar het ook 'n klassifikasiemetode bedink.
In 1880 het Faulds 'n uiteensetting van sy klassifikasiestelsel en 'n voorbeeld van die vorms wat hy ontwerp het vir die optekening van geverfde indrukke, aan Sir Charles Darwin gestuur. Darwin, op hoë ouderdom en swak gesondheid, het dr Faulds in kennis gestel dat hy hom nie kan help nie, maar belowe om die materiaal aan sy neef, Francis Galton, oor te dra.
Ook in 1880 publiseer dr. Henry Faulds 'n artikel in die Scientific Journal, & quotNature & quot (nature). Hy het vingerafdrukke bespreek as 'n manier om persoonlik te identifiseer en die gebruik van drukkers as 'n metode om sulke vingerafdrukke op te teken. Hy kry ook die eerste latente afdruk -identifikasie - 'n vetterige vingerafdruk op 'n alkoholbottel.
In 1882 gebruik Gilbert Thompson van die U.S. Geological Survey in New Mexico sy eie duimafdruk op 'n dokument om vervalsing te voorkom. Dit is die eerste bekende gebruik van vingerafdrukke in die Verenigde State. Klik op die onderstaande prent om 'n groter beeld te sien van 'n kwitansie uit 1882 wat Gilbert Thompson uitgereik het aan 'Lig Bob' ter waarde van 75 dollar.
Alphonse Bertillon, 'n klerk in die Prefektuur van die polisie in Parys, Frankryk, het 'n klassifikasiestelsel ontwerp, bekend as antropometrie of die Bertillon -stelsel, met behulp van metings van dele van die liggaam. Bertillon se stelsel bevat metings soos koplengte, kopwydte, lengte van die middelvinger, lengte van die linkervoet en lengte van die voorarm van die elmboog tot by die punt van die middelvinger. Bertillon het ook 'n stelsel vir die fotografie van gesigte ingestel - wat bekend geword het as mugshots.
In 1888 word Bertillon hoof van die nuutgeskepte departement van geregtelike identiteit, waar hy antropometrie as die primêre identifikasiemiddel gebruik het. Hy het later Vingerafdrukke bekendgestel, maar het dit na 'n sekondêre rol in die kategorie spesiale punte verplaas.
'N Moordenaar is geïdentifiseer deur vingerafdruk -identifikasie te gebruik in Mark Twain se boek "Life on the Mississippi." en 'n TV-fliek wat in 1984 gemaak is.
Sir Francis Galton, Britse antropoloog en neef van Charles Darwin, het in die 1880's met sy waarneming van vingerafdrukke begin as 'n manier om te identifiseer.
Juan Vucetich, 'n Argentynse polisiebeampte, het die eerste vingerafdruklêers begin wat gebaseer is op Galton -patroontipes. Aanvanklik het Vucetich die Bertillon -stelsel by die lêers ingesluit.
Regte duim indruk en handtekening van Juan Vucetich
1892 - Alvarez
In 1892 in Buenos Aires, Argentinië, het inspekteur Eduardo Alvarez die eerste kriminele vingerafdruk -identifikasie gemaak. Hy kon Francisca Rojas identifiseer, 'n vrou wat haar twee seuns vermoor en haar keel afgesny het in 'n poging om die skuld op 'n ander te plaas. Haar bloedige afdruk is op 'n deurpos gelaat, wat haar identiteit as die moordenaar bewys. Alvarez is opgelei deur Juan Vucetich.
Sir Francis Galton het sy boek "Vingerafdrukke" in 1892 gepubliseer om die individualiteit en permanensie van vingerafdrukke vas te stel. Die boek bevat die eerste gepubliseerde klassifikasiestelsel vir vingerafdrukke. In 1893 publiseer Galton die boek & quotDecipherment of Blurred Finger Prints, & quot; en 1895 die boek & quotFingerprint Directories. & Quot
Galton se belangrikste belangstelling in vingerafdrukke was 'n hulpmiddel by die bepaling van oorerwing en rasse -agtergrond. Terwyl hy gou ontdek dat vingerafdrukke geen duidelike leidrade tot die individu se intelligensie of genetiese geskiedenis bied nie, kon hy wetenskaplik bewys wat Herschel en Faulds reeds vermoed: dat vingerafdrukke nie verander in die loop van 'n individu se lewe nie en dat daar nie twee vingerafdrukke presies is nie dieselfde. Volgens sy berekeninge was die kans dat twee individuele vingerafdrukke dieselfde was 1 op 64 miljard.
Galton noem die eienskappe waarmee vingerafdrukke geïdentifiseer kan word. 'N Paar van dieselfde eienskappe (minutiae) word vandag nog gebruik en word soms Galton Details genoem. Die meeste terme van Galton Detail wat die vel van wrywings en indrukke beskryf, is in die moderne forensiese wetenskapsterminologie laat vaar.
Op 8 Mei 1896 het dr. Ralph Hodgson 'n lesing gehou oor die waarde van vingerafdruk -identifikasie by die Sydney School of Arts in Sydney, Australië. Die lesing bevat bespreking van die groot waarde van vingerafdrukke en ook die beperkte aanvaarding van vingerafdrukrekords vir identifikasie deur wêreldwye agentskappe wat reeds met Bertillon -metings gebruik maak. 'N Diagram wat in die lesing gebruik word, word hierbo getoon.
1897 - Die eerste National Bureau of Identification in die VSA
Op 20 Oktober 1897 het die National Association of Police Chiefs van die Verenigde State en Kanada die National Bureau of Identification (NBI) in die stadsaal in Chicago, Illinois, geopen. NBI -lêers bevat skote, vingerafdrukke en verwante Bertillon -rekords van misdadigers. In 1902 is die moederorganisasie se naam verander na die International Association of Police Chiefs (IACP) en die NBI het van Chicago na Washington, DC verhuis.
1897 - Indië se baanbrekers vir vingerafdrukke
Op 12 Junie 1897 het die Raad van die Goewerneur -generaal van Indië 'n komiteeverslag goedgekeur dat vingerafdrukke gebruik moet word vir die klassifikasie van kriminele rekords. Die Anthropometric Bureau in Kolkata (nou Calcutta) het later dieselfde jaar die eerste vingerafdrukburo ter wêreld geword. Qazi Azizul Haque en Hem Chandra Bose het in die Calcutta Anthropometric Bureau gewerk (voordat dit die vingerafdrukburo geword het).
Haque en Bose is die twee Indiese vingerafdrukdeskundiges wat toegeskryf word aan die primêre ontwikkeling van die Henry System of fingerprint -klassifikasie (vernoem na hul toesighouer, Edward Richard Henry). Die Henry -klassifikasiestelsel word nog steeds in baie lande gebruik (hoofsaaklik as die handmatige liasseringstelsel vir toegang tot papier -vingerafdrukkaart -argieflêers wat nie geskandeer en gerekenariseer is nie).
Die Britse minister van binnelandse sake het 'n ondersoek gedoen na "Identifikasie van misdadigers deur meting en vingerafdrukke." . & quot Die komitee beveel aan dat vingerafdrukke aangeneem word as 'n plaasvervanger vir die relatief onakkurate Bertillon -stelsel van antropometriese meting, wat slegs gedeeltelik op vingerafdrukke vir identifikasie staatgemaak het.
Die Fingerprint Branch by New Scotland Yard (Metropolitan Police) is in Julie 1901 geskep. Dit het die Henry System of Fingerprint Classification gebruik.
Dr Henry Pelouze de Forest was 'n pionier in die eerste Amerikaanse gebruik van vingerafdrukke. Die vingerafdrukke is gebruik om aansoekers van die staatsdiens in New York te ondersoek.
In 1903 gebruik die New York City Civil Service Commission, die New York State Prison System en die Leavenworth Penitentiary in Kansas vingerafdrukke.
In 1903 is Will en William West se vingerafdrukke vergelyk by Leavenworth Penitentiary nadat hulle baie soortgelyke antropometriese metings gehad het.
Die gebruik van vingerafdrukke in Amerika het by die St. Louis -polisiekantoor begin. Hulle is bygestaan ​​deur 'n sersant van Scotland Yard wat aan diens was by die St Louis World's Fair Exposition wat die British Display bewaak het. Na die St. Louis Wêreldtentoonstelling het meer en meer Amerikaanse polisie -agentskappe saamgewerk om vingerafdrukke by die International Association of Chiefs of Police Chiefs of Criminal Identification in Washington, DC, in te dien.
Die Amerikaanse weermag begin vingerafdrukke gebruik.
Die Amerikaanse departement van justisie vorm die Buro vir Kriminele Identifikasie in Washington, DC om 'n gesentraliseerde verwysingsversameling vingerafdrukkaartjies te verskaf.
Amerikaanse vloot begin vingerafdrukke gebruik.
In 1907 verhuis die Amerikaanse Departement van Justisie (DOJ) se Buro vir Kriminele Identifikasie van Washington, DC na die Leavenworth Federal Penitentiary in Kansas, waar dit ten minste gedeeltelik deur gevangenes beman word. Die International Association of Police Chiefs BCI (steeds in Washington, DC), wat agterdogtig is oor die betrokkenheid van die gevangenes by die identifikasieproses, het geweier om met die DOJ BCI in Kansas te deel. Die gebrek aan kommunikasie tussen plaaslike, staats- en federale wetstoepassers het op alle vlakke groot uitdagings gebied om gesoekte misdadigers op te spoor en te identifiseer, veral diegene wat van staat tot staat beweeg. Die ontkoppeling is eers in 1924 reggestel.
U.S. Marine Corps begin vingerafdrukke gebruik.
In 1910 publiseer Frederick Brayley die eerste Amerikaanse handboek oor vingerafdrukke, & quotArrangement of Finger Prints, Identification, and their Uses. & Quot
Dr Edmond Locard het sy vingerafdruk-identifikasie-gevolgtrekkings en die kriteria wat gebruik moet word om betroubaarheid te verseker, gepubliseer op grond van 'n statistiese analise-studie in 1914. Sy navorsing het die volgende driedelige reël onthul wat soos volg opgesom kan word:
1. As meer as 12 ooreenstemmende punte teenwoordig is en die vingerafdruk skerp is, is die sekerheid van identiteit onbetwisbaar.
2. As daar 8 tot 12 ooreenstemmende punte ter sprake is, is die saak grenslynig en hang die identiteitsekerheid af van:
2.a. die skerpte van die vingerafdrukke
2.b. die skaarsheid van sy soort
2.c. die teenwoordigheid van die middelpunt van die figuur [kern] en die driehoek [delta] in die uitbuitbare deel van die afdruk
2.d. die teenwoordigheid van porieë [poreoskopie]
2.e. die perfekte en voor die hand liggende identiteit met betrekking tot die breedte van die papillêre rante en valleie, die rigting van die lyne en die hoekwaarde van die bifurkasies [ridgeology / edgeoscopy]. Dr Locard besef ook die waarde en die belangrikheid daarvan en maak gekwalifiseerde gevolgtrekkings oor die identifiseringsproses.
3. As 'n beperkte aantal kenmerkende punte aanwesig is, kan die vingerafdrukke nie sekerheid bied vir 'n identifikasie nie, maar slegs 'n vermoede wat eweredig is aan die aantal beskikbare punte en duidelikheid daarvan.
(Gewysig uit: Christophe Champod, Institut de Police Scientifique et de Criminiologie BCH/Universite de Lausanne, & quot Edmond Locard - Numerical Standards & amp & quotProbable & quot Identifications, Journal of Forensic Identification, 45 (2) 1995, pp136-155)
Die idee van INTERPOL is gebore in Monaco tydens die eerste Internasionale Kriminele Polisiekongres (14 tot 18 April 1914). Amptenare van 24 lande het samewerking oor die oplossing van misdade bespreek. Benewens die grondslag vir INTERPOL, het die vergadering voorgestel dat die fondamente gelê word vir die totstandkoming van:
(1) 'n Internasionale identifikasielêer
(2) 'n Klassifikasiestelsel vir sulke lêers en
(3) 'n Lys van kategorieë vir gewone "internasionale" of "kosmopolitiese" oortreders.
Elektroniese kodering van vingerafdrukke - Denemarke se polisie
In 1914 gee Hakon Jrgensen by die Kopenhagen, Denemarke -polisie lesings oor die verre identifisering van vingerafdrukke tydens die Internasionale Polisiekonferensie in Monaco. Die proses behels die kodering van vingerafdrukfunksies vir oordrag na verre kantore wat identifikasie vergemaklik deur middel van elektroniese kommunikasie. In 1916 word die boek & quotDistant Identification & quot gepubliseer en gebruik in Deense polisieopleiding. Die NIST (NBS) 1969 tegniese nota wat die stelsel van Jrgensen hersien, is hier aanlyn. Die Engelse weergawe van 1922 van 'n boek wat Jrgensen se & quotDistant Identification & quot -stelsel beskryf, is hier aanlyn.
Inspekteur Harry H. Caldwell van die Oakland, California Police Department se Buro vir Identifikasie het in Augustus 1915 talle briewe aan & quotCriminal Identification Operators & quot geskryf en hulle versoek om in Oakland te vergader met die doel om 'n organisasie te stig om die doelstellings van die identifikasieprofessie te bevorder. In Oktober 1915 het 'n groep van twee-en-twintig identifikasiepersoneel vergader en die "International Association for Criminal Identification" begin en in 1918 is die organisasie hernoem na die International Association for Identification (IAI) vanweë die omvang van die nie-kriminele identifikasiewerk wat deur lede uitgevoer is . Sir Francis Galton se regterwysvinger verskyn in die IAI -logo. Die amptelike publikasie van die IAI is die Journal of Forensic Identification. Die 100ste jaarlikse opvoedkundige konferensie van die IAI is gehou in Sacramento, Kalifornië, naby die oorspronklike wortels van die IAI.
1923 - Vingerafdrukbewaarplek van die Amerikaanse departement van justisie keer terug na Washington, DC
Na 'n ontmoeting tussen die Amerikaanse prokureur -generaal en verteenwoordigers van die International Association of Police Chiefs (IACP), is die Amerikaanse departement van justisie se buro vir kriminele identifikasie vingerafdrukversameling van Leavenworth Penitentiary in Oktober 1923 na Washington, DC oorgeplaas.
1924 - FBI se identifikasie -afdeling word gestig
In 1924 het 'n kongresdaad die Afdeling Identifikasie van die FBI gestig. Die vingerafdrukbewaarplek van die IACP se buro vir kriminele identifikasie en die vingerafdrukopslagplek van die Amerikaanse justisie -departement se buro vir kriminele identifikasie (BCI) is gekonsolideer om die kern van die vingerafdruklêers van die FBI Identification Division te vorm (oorspronklik 'n totaal van 810,188 vingerafdrukke). Gedurende die dekades daarna was die FBI se nasionale vingerafdrukondersteuning (beide deur Criminal Justice Information Services en die FBI Laboratory) onontbeerlik om Amerikaanse wetstoepassing te ondersteun. (FBI, The CJIS Link, 2000)
Vingerafdrukklerke in die tegniese afdeling van die FBI se identifikasie -afdeling in 1930. Die posnaam Vingerafdruk -klerk is later verander na Vingerafdrukondersoeker.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die meeste Amerikaanse vingerafdrukke -kenners dit eens dat daar geen wetenskaplike basis was vir 'n minimum aantal ooreenstemmende besonderhede om 'n & quotidentification & quot te bepaal nie en die twaalfpuntreël is uit die FBI -publikasie verwyder, "The Science of Fingerprints."
Teen 1946 het die FBI meer as 100 miljoen vingerafdrukkaartjies verwerk in lêers wat met die hand onderhou is. In 1947 is die FBI se vingerafdrukopslagplek van die Washington DC Armory Building na 'n nuwe gebou in 2nd en D Streets Southwest in Washington, DC verskuif.
Met die bekendstelling van die outomatiese vingerafdruk -identifikasiestelsel (AFIS) tegnologie, is die lêers later verdeel in gerekenariseerde kriminele lêers en handmatig onderhoude burgerlike lêers. Baie van die handboeklêers was egter duplikate, die rekords verteenwoordig eintlik êrens in die omgewing van 25 tot 30 miljoen misdadigers en 'n onbekende aantal (tientalle miljoene) individue wat in die siviele dossiere verteenwoordig word.
In 1963 voltooi die FBI se Latent Print Unit 9.668 latente afdrukke van plaaslike, staats- en federale Amerikaanse wetstoepassers, insluitend 76.309 eksemplare (bewysstukke) vir latente drukondersoek. Die Latent Print Unit het verdagtes in 795 van die sake geïdentifiseer.
Vanaf 1 Mei 1964 het die FBI se afdeling vir identifikasie meer as 170 miljoen vingerafdrukrekords (170,681,473 rekords), insluitend byna 45 miljoen kriminele vingerafdrukrekords (44,926,750 kriminele vingerafdrukrekords).
Op 15 Desember 1971 het die FBI slegs vangafdrukkaartjies met ligrooi (pienkerige) grenslyne aanvaar wat aan FD-249-spesifikasies voldoen, aanvaar. Voor die datum het baie Amerikaanse wetstoepassingsagentskappe hul eie vingerafdrukkaartjies van 8 duim x 8 duim gebruik, met geringe variasies van die hoogte en breedte van blokke waarin vingerafdrukke aangeteken sou word. Die verandering was nodig om twee redes:
● Om die ligging van vingerafdrukke te standaardiseer vir outomatiese vingerafdrukskandering (vliegvleklaser -skandering in die beginjare) en
● Om kunsmatige bifurcasies (artefakte) uit te skakel wat gemaak is toe vingerafdrukke met ink oor die grenslyne van die swart ink gestrek word. Die ligrooi ink het sulke artefakprobleme uit die weg geruim.
Die bewaarplek van die Automated Fingerprint Identification System van INTERPOL is meer as 150 000 stelle vingerafdrukke vir belangrike internasionale kriminele rekords uit 190 lidlande. Meer as 170 lande het 24 x 7 koppelvlakvermoë met INTERPOL -vingerafdrukdienste.
Die Internasionale Vereniging vir Identifikasie het sy 100ste bestaansjaar gevier
2021 - Amerika se grootste databasisse
Die Departement van Binnelandse Veiligheid se kantoor vir biometriese identiteitsbestuur (OBIM was voorheen US-VISIT), bevat meer as 120 miljoen mense se vingerafdrukke, baie in die vorm van tweevingerrekords. Die Amerikaanse besoekprogram migreer sedert 2007 van twee plat (nie gerolde) vingerafdrukke na tien plat vingerafdrukke. & Quot; Fast capture & quot tegnologie maak tans die opname van tien gelyktydige vingerafdrukke in so min as 15 sekondes per persoon moontlik.
Sedert Julie 2018 doen die FBI se Next Generation Identification (NGI) meer as 300 000 soektogte met tien afdrukke per dag teen meer as 140 miljoen gerekenariseerde vingerafdrukrekords (kriminele en siviele aansoekersrekords). Die 300 000 daaglikse vingerafdrukondersoeke ondersteun 18 000 wetstoepassingsagentskappe en 16 000 nie-wetstoepassingsagentskappe7. Met 'n 70% meer akkuraatheid as die vorige weergawe van die FBI van outomatiese latente afdruktegnologie, is NGI die FBI se waardevolste diens aan Amerikaanse wetstoepassers, wat akkurate en vinnige vingerafdruk -identifikasie -ondersteuning bied.
FBI -burgerlike vingerafdruklêers in NGI (hoofsaaklik insluitend federale werknemers en aansoekers vir federale indiensneming) het die afgelope paar jaar deur alle Amerikaanse wetstoepassingsagentskappe gesoek. Baie vingerafdrukkaartjies wat na 1990 ontvang is, en die meeste (amptenare, ingeroepe en burgerlike) vingerafdrukke wat na 19 Mei 2000 ontvang is, is gerekenariseer en is deursoekbaar.
Die FBI gaan voort om hul outomatiese identifikasie -aktiwiteite uit te brei na ander biometrie soos palm, gesig en iris. Direkte gesigsondersoekmoontlikhede in NGI is 'n werklikheid vir sommige Amerikaanse wetstoepassingsagentskappe, en alle ander kan gesigte aan CBI CJIS se Face Services Unit voorlê deur gesamentlike ondersoeke deur hul ondersteunende FBI -kantore te open.
Elke staat in Amerika, sowel as baie groot stede, het hul eie AFIS -databasisse, elk met 'n subset vingerafdrukrekords wat nie in 'n ander databasis gestoor word nie. Palmafdrukke word ook in baie van hierdie databasisse gestoor en deursoek. Wetstoepassers se vingerafdruk -koppelvlakstandaarde is belangrik om rekords te deel en wedersydse soektogte om misdadigers te identifiseer.
Baie Europese lande maak tans gebruik van verskeie vingerafdruk -inligting om inligting te deel, insluitend die volgende: Schengen Information System (SIS) Visa Information System (VIS) European Dactyloscopy (EURODAC) en Europol. Boonop is 'n biometries-gebaseerde Entry Exit System (EES) in die beplanningsfase. Baie ander lande ruil soektogte/vingerafdrukrekords op dieselfde manier as Europa, met outomatiese en nie-outomatiese koppelvlakke wat ooreenkomstig nasionale/internasionale privaatheidswette bestaan ​​en die dringendheid/belangrikheid van sulke soektogte.
2021 - Die grootste databasis ter wêreld
Die Unique Identification Authority van Indië is die grootste vingerafdruk- (en grootste multi-modale biometriese) stelsel ter wêreld met biometriese rekords van vingerafdruk, gesig en iris. Die Unique Identification -projek van Indië staan ​​ook bekend as Aadhaar, 'n woord wat 'die basis' in verskeie Indiese tale beteken. Aadhaar is 'n vrywillige program met die doel om betroubare nasionale identifikasiedokumente aan die meeste van Indië se geskatte 1,25 miljard inwoners te verskaf.
Met 'n biometriese databasis wat baie keer groter is as enige ander in die wêreld, kan Aadhaar se vermoë om outomatiese vingerafdruk- en iris -modaliteite (en moontlik outomatiese gesigsherkenning) te benut, dit moontlik maak om vinnig en betroubaar outomaties te soek en identifiseer met vingerafdruktegnologie alleen, veral as u kinders soek en bejaarde inwoners se vingerafdrukke (kinders word vanaf 5 jaar vingerafdrukke geneem en afgeneem). Sedert Januarie 2020 het die Owerheid meer as 1,25 miljard (meer as 125 crore) Aadhaar -nommers uitgereik.
Soos met die meeste pogings om die geskiedenis te dokumenteer, streef hierdie bladsy daarna om dit wat eers gebeur het, te balanseer met wat belangrik is. Die resultaat beteken nie dat hierdie vingerafdrukgeskiedenisbladsy (of enige ander historiese verslag) volledig of heeltemal akkuraat is nie. Hierdie bladsy word onderhou deur 'n Amerikaanse vingerafdrukkenner, bevooroordeeld deur Engelse taalwetenskaplike tydskrifte en historiese publikasies. Ander lande se kundiges (veral uit nie-Engelse lande) het moontlik belangrike vingerafdrukverwante wetenskaplike prestasies voor die bogenoemde datums voltooi. Stuur 'n e -pos aan aanbevole veranderings en aanhalings vir die wysigings na ed & quotat & quot onin.com.
Wetenskap is 'n stel voorlopige verduidelikings, ook bekend as hipoteses, wat bygewerk word namate nuwe bewyse beskikbaar word. Byvoorbeeld, die 12-puntreël vir die identifisering van vingerafdrukke wat in die vroeë 1900's in Amerika gebruik is, is in die veertigerjare deur die FBI laat vaar toe dit besef is dat 12 punte van swak gehalte met 'n relatief lae spesifisiteit minder skaars was (met laer spesifisiteit) vir & quotidentification & quot minder baie duidelike punte met relatief skaars vorms en eenheidsverhoudings.
Deesdae verbeter die wrywingskant -wetenskap om subjektiewe menings met groter akkuraatheid uit te spreek (nie positiewe identifikasie nie). totdat bewyse die volgende vordering ondersteun, miskien 'n goed gevalideerde algoritme wat waarskynlikheidsverhoudings aandui.
Sedert 2016 is die term positiewe identifikasie (wat absolute sekerheid beteken) in verslae en getuienis vervang deur die meeste agentskappe/kundiges met 'n meer akkurate terminologie, insluitend variasies van bewoording soos die volgende:
Ondersoek en vergelyking van ooreenkomste en verskille tussen die indrukke het tot gevolg gehad dat daar 'n baie groter steun is vir die indrukke wat uit dieselfde bron afkomstig is as wat dit uit verskillende bronne kom.
'N Verwante koerant uit 2014 met die titel & quotIndividualisering is dood, lank lewe individualisering! Hervormings van rapporteringspraktyke vir vingerafdrukanalise in die Verenigde State deur Simon Cole, professor aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine, word hier gekoppel.
FBI, The CJIS Link vol. 4, nee. 23, bladsy 10, deur die Amerikaanse departement van justisie, Federale Buro vir Ondersoek, Afdeling Kriminele Inligtingsdienste, Herfs 2000.
Jenkins, J. J. (1902). Nasionale Buro vir Kriminele Identifikasie (nr. 429). Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, Komitee oor die Regbank.
Moore, Greg Sommige van die bogenoemde bewoording word toegeskryf aan Greg Moore, vanaf sy vorige bladsy met vingerafdrukgeskiedenis op www.brawleyonline.com/consult/history.htm (nie meer aanlyn nie).
Von Minden, David L. het insette gelewer vir hierdie bladsy met foute wat sy studente aanhou sny en plak in hul huiswerk.
Interpol, & quot; Algemene standpunt oor vingerafdrukbewyse, & quot deur die Interpol European Expert Group on Fingerprint Identification (Maart 2010 geraadpleeg op www.interpol.int).
Coulier, P.-J. Les vapeurs d'iode werknemers comme moyen de reconnaitre l'alteration des ecritures. In L'Annee scientiJique et industrielle Figuier, L. Ed. Hachette, 1863 8, pp. 157-160 op http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k7326j (vanaf Maart 2010).
Margot, Pierre en Quinche, Nicolas, & quot Coulier, Paul-Jean (1824-1890): 'n voorloper in die geskiedenis van vingermerkopsporing en hul moontlike gebruik om hul bron te identifiseer (1863) & quot, Journal of forensic identity, 60 (2), Maart-April 2010, pp. 129-134, (uitgegee deur die International Association for Identification).
Herschel-inligting is afkomstig van 'n Vingerafdruk-identifikasie-aanbieding deur T. Dickerson Cook tydens die jaarlikse vergadering van die Texas Division, International Association for Identification, op 9 Augustus 1954 in Midland, Texas (gedokumenteer in Identification News, April 1964, pp. 5-10) .
Augustus 2018 -voorlegging deur FBI Biometric Services/NGI -afdelingshoof, William G. McKinsey, by die International Association for Identification se jaarlikse opvoedkundige konferensie.
William en Will West -beelde met vergunning van Joshua L. Connelly, CLPE, wie se navorsing oor argiewe oor vingerafdrukgeskiedenis steeds die wrywingsgemeenskap verlig.
Dit was eers in 1896 toe die moderne stelsel vir vingerafdruk -identifikasie ontstaan ​​het. Sir Edward Henry, kommissaris van die Metropolitan Police of London, het sy eie klassifikasiestelsel opgestel met behulp van die baanbrekerswerk van Galton. Sy stelsel het die nou bekende draaie, lusse en boë van wrywings op die vingerpunt gebruik om individue te identifiseer. Sy stelsel, die Henry Classification System, het die Bertillonage -stelsel vervang en moderne vingerafdrukke begin. So suksesvol was die tegniek dat Scotland Yard in 1901 sy eie vingerafdrukburo gestig het, wat in 1902 vir die eerste keer vingerafdruk -getuienis in die hof gelewer het. In 1903 het die stelsel na die gevangenisse in New York versprei, wat die gebruik daarvan as ondersoekinstrument verder versterk het.
[youtube_sc url = "http: //www.youtube.com/watch? v = ZKi1CKTRCQM " modestbranding = 𔄣 ″]
Ongelukkig was die stelsel omslagtig. Rekords moes met die hand vergelyk word, wat ure of dae nodig het om 'n wedstryd te lewer, as dit selfs suksesvol was. Die Japanse nasionale polisie -agentskap het hierdie probleem beantwoord met die koms van rekenaars in die 1980's. Hulle stelsel, genaamd die Automated Fingerprint Identification System (AFIS), maak dit moontlik om miljoene afdrukke gelyktydig te kontroleer. As bewys van die nalatenskap van Galton en Henry ', gebruik die digitaal dieselfde identifiserende kenmerke van hul stelsel uit die laat 19de eeu by die bepaling van 'n pasmaat.
Voor 1999 kon vingerafdruk -identifikasiestelsels egter nie net met ander rekenaars op die privaat netwerk praat nie. As 'n misdadiger byvoorbeeld in Utah gearresteer is, was die Salt Lake-polisie min moontlik om sy of haar rekords na te gaan met databasisse in New York. In reaksie hierop het die FBI 's afdeling vir kriminele justisie -inligtingsdienste die geïntegreerde AFIS ingestel, wat dit moontlik maak om binne 30 minute vingerafdrukke van oral in die VSA te kategoriseer, te soek en op te spoor. Boonop vertoon die stelsel bekerskote en kriminele geskiedenis vir persone in die stelsel. Ongeveer 70 miljoen rekords is in die IAFIS, waaronder 34 miljoen siviele afdrukke. Dieselfde stelsel word gebruik vir indiensnemingstoetse, die uitreiking van lisensies en inskrywings vir maatskaplike dienste, wat dit een van die mees gebruikte en waardevolste instrumente ter wêreld maak.
Hierdie drie forensiese wetenskapstegnieke uit antieke Rome onthul skokkende leemtes in moderne metodes
Bloedige handafdruk en bloed spat op 'n grungy muur.
Daar word algemeen ooreengekom dat die moderne praktyk van forensiese wetenskap dateer uit ten minste die vroeë 19de eeu in Europa, maar die antieke Romeinse geskiedenis bevat voorbeelde van drie oënskynlik moderne tegnieke wat eeue daarvoor gebruik is om misdade op te los. Skokkend genoeg is sommige van ons moderne tegnieke nie gebaseer op aanvaarde wetenskap nie en verskil dit nie beduidend van die van die Romeine nie.
Verligtingstydperk in die era van die rede het gelei tot die skepping van moderne forensiese wetenskap, met metodes in toksikologie, vingerafdrukanalise en ballistiek. Opspraakwekkende sake soos Jack the Ripper in Engeland en die Parker-Webster-moordsaak in die VSA het in die tweede helfte van die 19de eeu nuwe forensiese tegnieke gebruik. Dit was ook die tydperk waarin die term forensies wyd gebruik word, wat verband hou met die Latynse woord forum, aangesien die Romeine regsklagte op die openbare plein sou voorlê.
Alhoewel die antieke Romeine nie 'n spesifieke term vir forensiese wetenskap gehad het nie, of 'n volledige begrip van die tegnieke van kriminele ondersoek as wetenskap, is daar historiese voorbeelde van die gebruik van bloedvlekpatroonanalise, voetspore en sleepmerke en tandheelkundige merkers by die uitvind van whodunnit.
'N Bloedige handafdruk hang groot in 'n onderrigsaak wat deur die Romeinse regsgeleerde Quintilian of een van sy studente in die vroeë 2de eeu nC opgestel is. Die saak het die titel "Paries Palmatus" of "The Wall of Handprints" en behels 'n blinde seun wat daarvan beskuldig word dat hy sy pa in sy slaap gesteek het om sy erfenis te bekom. Na bewering het die blinde sy swaard uit sy kamer gehaal, in die nag deur die huis geloop, sy pa en stiefma se slaapkamer binnegegaan en sy pa een keer gesteek, hom onmiddellik doodgemaak en nie sy stiefma wakker gemaak nie, wat haar man dood aangetref het in die bed toe sy wakker word. 'N Spoor bloedige handafdrukke het uit die ouerkamer teruggekeer na die kamer van die blinde seun, en sy bloedbedekte swaard is ook gevind.
Quintilian se voorgestelde verweer is egter dat die stiefma dit ontstel het omdat sy die vader se fortuin aan sy blinde seun sou verloor - daarom het sy die blinde man omskryf deur sy eie vader se bloed te gebruik:
Dit was die stiefmoeder, ja, die stiefma wat dit met haar seker gesig opgestel het; dit was sy met haar regterhand wat die arme bloed daarheen gebring het en die afdruk van [haar] hand [teen die muur] met tussenposes gemaak het! Die muur dra die afdrukke van een palm, het dit met tussenposes, met 'n sekere leë spasie in die middel, en oral sou die palmafdruk ongeskonde wees, sou 'n blinde man daarenteen hê gesleep sy hande [langs die muur].
(Pseudo-Quintiliaan, Declamationes Maiores, 1.11-12 vertaalmyn)
Moderne bloedvlekpatroonanalise in forensiese wetenskap dateer uit die einde van die 19de eeu. In 1895 publiseer dr. Eduard Piotrowski van die Institute of Forensic Medicine in Pole papier oor die vorm en rigting van bloedvlekke na kopwonde. Alhoewel wetenskaplik uitgevoer, was die eksperimente van Piotrowski nie juis eties nie, omdat dit op lewende hase gedoen is. Maar wat Quintilian beskryf, word nou 'oordragvlek' genoem, wat veroorsaak word deur 'n voorwerp of liggaamsdeel wat in aanraking kom met vars bloed en dan 'n afdruk elders laat.
Quintilian gaan verder in sy voorbeeld, en verduidelik hoe die stiefma se greep op die swaard vasgekeer het dat haar handpalm nie bloed kon kry nie, en daarom dui die handafdrukke langs die muur - met 'n leë spasie in die middel - die persoon aan wat die pa was ook die een wat die afdrukke gemaak het. Dit is 'n voorbeeld van die interpretasie van 'n bloedvlekpatroon wat ons kan voorstel dat ons vandag in die hof voorgestel word.
Ongeag die gebrek aan moderne begrip van die eienskappe en klassifikasie van bloed, blyk dit egter dat die Romeine redelik bekwaam was in die ontleding en rekonstruksie van bloedvlekpatrone.
verlate huis met stukkende venster
In 'n ander verhaal oor die doodmaak van eggenote het sleepmerke gehelp om die Romeinse keiser Tiberius te oortuig van moord wat die meeste vuil was. In sy Annale, het die Romeinse historikus Tacitus in die 2de eeu nC geskryf dat:
. Plautius Silvanus, die prætor, het om onbekende redes sy vrou Apronia by 'n venster uitgegooi. Toe Lucius Apronius, sy skoonpa, voor die keiser ontbied het, het hy onsamehangend geantwoord en verteenwoordigend dat hy in 'n goeie slaap was en gevolglik niks weet nie, en dat sy vrou gekies het om haarself te vernietig. Tiberius is sonder 'n oomblik se vertrek na die huis en het die kamer nagegaan, waar die merke van haar gesukkel en van haar gedwonge uitstoot gesien is. Hy het dit by die senaat aangemeld, en sodra regters aangestel is, stuur Urgulania, die ouma van Silvanus, haar kleinseun 'n dolk. Dit was gelykstaande aan 'n wenk van die keiser, as gevolg van die bekende intimiteit tussen Augusta en Urgulania. Die beskuldigde het die staal tevergeefs probeer, en toe toegelaat dat sy are oopgemaak word. Kort daarna word Numantina, sy voormalige vrou, daarvan beskuldig dat sy haar man se kranksinnigheid veroorsaak het deur magiese besweringe en drankies, maar sy is vrygespreek.
(Tacitus, Annales, 4,22 vertaling deur Church & amp Brodribb 1876)
Alhoewel dit nie so 'n voorbeeld van forensiese ondersoek soos die Wall of Handprints is nie, bevat die verhaal van Tacitus 'n element van forensiese patroonpassing of patroonherkenning wat soms vandag gebruik word-byvoorbeeld vergelykings van voetspore, vesels, byt merke, en bandspore in 'n moordsaak word deur patroonpassing gedoen.
Patroonpassing, hoewel dit nog steeds gebruik word, is nogal problematies. Daar is min standaarde vir wat 'n goeie pasmaat vir baie tegnieke is, en jurie word dikwels beïnvloed deur CSI-klinkende metodes soos vesel- en haaranalise. Trouens, die Innocence Project skat dat ongeveer 45% van die onregmatige skuldigbevindings in die VSA te wyte is aan skaduryke forensiese wetenskap, en baie daarvan behels patroonaanpassing, en die FBI het in 2015 toegegee dat oorskatting van die betroubaarheid van haaranalise oor die algemeen die voorkeur gegee het. vervolging.
Die President se Raad van Adviseurs oor Wetenskap en Tegnologie het in 2016 'n verslag vrygestel waarin gevra word vir meer navorsing oor forensiese wetenskapstegnieke om die betroubaarheid en geldigheid daarvan te bepaal, veral op die gebied van patroonaanpassing. Die Nasionale Kommissie vir Forensiese Wetenskap, wat in 2013 gestig is en die taak onderneem het om hierdie metodes te beoordeel, is egter in April 2017 gesluit in opdrag van die destydse prokureur-generaal Jeff Sessions.
Wit voortande fineer op diagnostiese model op donker agtergrond. Naby.
'N Laaste verhaal oor antieke forensiese ondersoeke het meer direk betrekking op die keiserlike gesin en op Lollia Paulina, 'n welgestelde, pragtige vrou wat Caligula se derde vrou vir 'n kort tydjie was. Na die dood van Caligula begin die nuwe keiser Claudius die hof na Paulina, maar stel ook belang in Agrippina, wat sy niggie en Caligula se jonger suster was.
Agrippina stel nie daarin belang om Lollia Paulina te laat hang nie, alhoewel sy uiteindelik met Claudius getrou het en keiserin geword het. Sy het dus gedoen wat baie ou Romeine gedoen het om mense uit te skakel waarvan hulle nie hou nie: sy beskuldig Paulina van heksery.
Paulina het geen verhoor gekry nie - haar eiendom is weggeneem, sy is uit Italië verban en gedwing om selfmoord te pleeg. Agrippina kon dit natuurlik nie daarby laat nie, sonder om seker te weet of Paulina vir altyd weg is. Die historikus Cassius Dio het in die vroeë 3de eeu nC geskryf:
[Agrippina] het selfs 'n paar van die vernaamste vroue uit jaloesie vernietig, en daarom het sy Lollia Paulina doodgemaak omdat sy die vrou van Gaius [Caligula] was en 'n hoop gekoester het om Claudius se vrou te word. Aangesien [Agrippina] nie die vrou se kop herken het toe dit na haar gebring is nie, het sy die mond met haar eie hand oopgemaak en die tande ondersoek, wat sekere eienaardighede het.
(Cassius Dio, Historia Romana, Boek LX, 32.4 vertaling deur Earnest Cary 1914)
Bytmerkanalise is 'n ander forensiese tegniek wat deur kwessies geteister word, deeglik verduidelik deur Radley Balko en ander, wat onlangs en wyd gediskrediteer is. Maar forensiese odontologie of forensiese tandheelkunde het stewiger wetenskaplike gronde om op te staan.
Tandheelkundige bewyse kan sowel ouderdom-by-dood as nadoodse x-strale onthul wat vergelyk kan word met bekende x-strale wat tydens die lewe geneem is, as die doel is om die identiteit van 'n onbekende skedel of kakebeen uit te vind. Elke persoon se tandheelkundige patroon is redelik uniek, en as ons holtes, wortelkanale, krone en ander tandheelkundige toestelle by die mengsel voeg, kan forensiese odontologie 'n goedkoop en betroubare metode wees om die oorledene te identifiseer.
Die antieke Romeine het wel tandheelkunde gehad, hoewel nie so gesofistikeerd as ons eie nie - dit het grotendeels onttrekkings behels, maar daar is 'n bietjie bewys dat toestelle in valstande gehou kan word. Ons kan nie weet of Agrippina die tande van die kop wat na haar gebring is, deeglik ondersoek het nie, en ook nie of Paulina unieke kenmerkende tandheelkundige eienskappe gehad het nie. Maar die ooreenkoms lyk asof Agrippina versag het, wat moontlik vir 'n volle vyf jaar daarna niemand anders vermoor het nie.
Die antieke forensiese tegnieke vir bloedvlekanalise, patroonherkenning en odontologie dateer moontlik uit twee millennia, maar dit beteken nie dat hulle oor die jare noodwendig betroubaarheid en akkuraatheid verbeter het nie. Patroonherkenning dek 'n groot verskeidenheid tegnieke, insluitend bytmerke, vesels en hare, en voetspore en bandmerke, maar word nou as baie problematies beskou en kan iemand verkeerdelik skuldig bevind. Bloedvlekke en odontologie, daarenteen, het baat by 'n meer wetenskaplike benadering wat dateer uit die Verligting.
Maar forensiese tegnieke is nie onfeilbaar nie - navorsing soos hierdie oor hul Romeinse oorsprong is dalk nie meer nuttig as 'n geskiedenisles nie, maar navorsing oor moderne forensiese wetenskap behoort een van die noodsaaklike aspekte van die Amerikaanse regering te wees, aangesien dit letterlike lewenssituasies weeg of dood. Forensiese wetenskaplikes doen wonderlike werk om die ruimte tussen wetenskap en die wet te onderhandel, maar hulle het meer geld nodig om ons regstelsel in die 21ste eeu te help bring.
Spesiale dank aan die klassieke professore Christopher Polt en James O'Hara wat my gehelp het om die pseudo-Quintiliaanse teks op te spoor. Enige Latynse vertaalfoute is egter my eie.