Dit is die taak van die praktiese teologie om die gehalte van die bouwerk in die praktyk te beoordeel met behulp van die beste beskikbare meetinstrumente. Die gevaar, in tye van snelle veranderings oor ‟n breë front, is dat die bouers aan die gebou van God nog werk soos hulle ‟n tyd gelede,
diepte insig in hulle wese en identiteit te kry, in ooreenstemming moet wees met die gereformeerde teologiese tradisie. Dit wat in die mode is, of wat elders werk, is nie noodwendig geskik nie.
dit so dat die vak vra na die totale funksionering van die gemeente. Al die fasette is egter nie op so
Mettertyd ontwikkel daar ‟n gemeentelike konsensus oor die gemeente se roeping vir hulle bepaalde tyd en konteks.
(op die versorging van die gemeente) en daarom die missionêre dimensies afskeep. Dit is noodsaaklik dat die keuses ten grondslag van gemeentebouteorie, spesifiek op hierdie punt, baie presies
Om saam te vat: gemeentebou is daardie deel van die praktiese teologie wat vra na die totale impak wat die gemeente maak op lidmate van die gemeente én die wêreld. Gemeentebou is oorkoepelend gemoeid met al die kerk se bedienings na binne en na buite.
proses is die normatiewe gegewens oor die wese van die gemeente op die voorgrond. Die gemeente word deur die lees en verstaan van bybeltekste begelei tot insig in haar wese as unieke skepping
hoekom jy nie ouderlinge kry nie, jy kry nie diakens nie, want niemand werk meer in gemeenskapsbelang nie. Dieselfde kultuur van „ek werk vir myself‟ word ‟n kerklike probleem ... Elke ou onttrek hom en maak asof dit nie bestaan nie, want dis nie sy persoonlike probleem nie. Dis mos die
Die navorsingsprobleem wentel om die verskynsels van verandering, verlies en treur van die Afrikaanse gemeenskap in Suid-Afrika ná 1990. Die oorgangsproses in Suid-Afrika is lank en moeilik
die debat ingelei. Du Plessis se diagnose van die huidige situasie is dat Suid-Afrika deur die huidige klimaat van polarisering teruggesleep word “tot op die rand van die afgrond” soos in die laat
eerste plek vereis dat die klaagliedere oor die swart regering, asook oor swart mense in die algemeen sal moet ophou. Ons het geen keuse nie as om lojale Suid-Afrikaners te word en te vergeet
Smit se artikel gereageer het, se kritiek moet die praktiese teologie diep laat dink oor die rol wat
wat tot die debat toegetree het. Hy meen die soort aanpassing waarvoor dr Nico Smit vra, dat witmense ophou kritiseer, ophou veg vir minderheidsregte en hulle effektief aan die openbare lewe
in die veld van treur en rou. ‟n Oorsigtelike blik na die literatuur in hierdie veld maak dit duidelik