Maar daar was ook nog ‘n baie spesiale groep daardie dag aanwesig wie se rol baie belangrik was. Hulle het nie veel gesê nie, maar hulle was daar. Baie min het hulle daardie dag daar raakgesien, maar dit is nie verbasend nie. Want hulle aard is juis so stil dat hulle dikwels misgekyk word. Trouens, die evangelieskrywers verwys skaars na hulle.
Maar nie hulle daardie dag by die kruis nie, broers en susters. Ek kan my voorstel hoe hulle wat daar was, in aanskoue van hierdie Goddelike daad, gelyk het:
Petrus. Die frisgeboude visserman, sterk genoeg om ‘n net vol vis uit die see te sleep. Dapper genoeg om die kwaaiste storm op see aan te durf. Die man wat ure vroeër die moed gehad het om sy swaard teen die hele Romeinse wag te lig. Maar kyk hoe lyk hy nou. Hy huil. Hy snik. Eenkant op ‘n hopie grond. So erken hy sy fout. So smeek hy om vergifnis. So sê sy oë wat in sy hart aangaan.
Asseblief. Kom ons raak net weer vir ‘n oomblik stil. Kom ons kyk weer na die spykers wat daardie hande deurboor het. Kyk mooi. Dit is God wat daar hang. Vir jou en vir my. Dit is ons, die mensdom se hele sonde wat Hom daar laat beland het. Dit is vir ons sonde wat Hy daar hang. Petrus het dit geweet. Johannes het dit geweet, Maria het dit geweet. Selfs die Romeinse offisier, nadat Jesus sy laaste asem uitgeblaas het, het dit geweet.
Hulle het almal geweet watter prys betaal word. Hulle het geweet wie dit eintlik was wat sy sy laat deurboor het. Hulle het ook op een of ander manier geweet dat die geskiedenis van die wêreld daar besig was om herskryf te word. Dit is hoekom hulle gehuil het. Want hulle het die Verlosser gesien.