Republikeine sou die Huis behou het, byna ongeag wie kiesers vir president ondersteun het, wat 'n onwaarskynlike grondverskuiwing uitgesluit het. Soos ons in ons boek stry "Gerrymandering in Amerika, "Sal die Republikeine die Huis weer in 2018 en 2020 wen.
Gerrymandering is die partydige manipulasie van die grense van staats kongres distrikte. Dit is moontlik omdat staatsregerings die proses beheer wat kongresdistrikte vorm - in wese bepaal wie se stem getel word met wie se. Selfs met dieselfde stemtelling kan bewegende distrikslyne verander wat 'n verkiesing wen.
State kry die distrikte elke 10 jaar na die sensus omskep. 'N Paar lande, soos Kalifornië, laat 'n onafhanklike kommissie om dit te doen, maar die meeste verlaat die taak aan die staat wetgewer. Wanneer een party beide huise van die staatswetgewer en die goewerneur beheer, is dit makliker om die kongresdistrikte so te teken dat hul party steeds kongres verkiesings wen - en hou krag.
In 2004 het die Hooggeregshof in Vieth v. Jubelirer dat dit nie in partydige gerrymandering-gevalle sou ingryp nie. As gevolg hiervan, staatsregerings hoef nie geregtelike berisping te vrees nie, en is vry om partydige gerrymandering tot die uiterste te stoot.
Maar op November 21, 2016, het 'n federale distrikshof beslis Whitford v. Gill dat die distrikte vir die Wisconsin State Assembly geskep is deur ongrondwetlike partydige gerrymandering. Hierdie uitspraak uitdagings uitdagend die Hooggeregshof se posisie in Vieth v. Jublirer. Dit is waarskynlik die saak sal by die Hooggeregshof ingedien word.
Sommige skeptici argumenteer dat gerrymandering nie so kragtig is as wat sommige sou voorstel nie. Ander aanvaar dat die distriksgrense die Republikeine bevoordeel, maar argumenteer dat dit nie as gevolg van opsetlike berrymandering nie, maar omdat demokratiese steun in stedelike gebiede gekonsentreer word.
Kom ons kyk na die bewyse vir hierdie eise.
Is gerrymandering saak?
Ons het die resultate van die 2012-verkiesing geneem en geprojekteer hoeveel sitplekke die Demokrate in die Huis sou kry op verskillende vlakke van die nasionale stemaandeel. Die stemaandeel vir elke kandidaat van die Demokratiese Huis is geneig om te styg en te val met die nasionale stemaandeel, maar dit is beslis nie die hele verhaal nie. Om hierdie rede het ons duisende simulasies geloop om rekening te hou met distriksvlak faktore soos kandidaat kwaliteit en plaaslike kwessies.
Ons het vasgestel dat Demokrate tussen die 54 en 55 persent van die volksverteenwoordiging nasionaal moet wen om die Huis te herhaal. Dit wil sê, hulle sou 'n grondverskuiwing nodig het wat groter was as 2008, toe Barack Obama die eerste keer verkies is.
Ons het ook die mate van partydige vooroordeel in die post-2010-distrikte vir alle 50-state bereken.
Ons analise toon dat in 32 state, daar geen betekenisvolle vooroordeel ten gunste van enige party is nie. In die 18-state waar daar egter 'n partydige vooroordeel is, is dit dikwels ekstrem. Byvoorbeeld, Demokrate ontvang meer stemme as die Republikeine in Pennsylvania in 2012, maar Republikeine het 13 van dié staat se setels gewen terwyl die Demokrate net vyf gewen het.
In 15 van die 18 state waar daar aansienlike partydige vooroordeel is, het een party die hele distriksproses beheer. Slegs een van hierdie state, Maryland, word beheer deur Demokrate - die res word deur Republikeine beheer.
Dis politiek, nie geografie nie
Baie mense het aangevoer dat selfs as die kongresdistrikte die Republikeine bevoordeel, is dit nie as gevolg van opsetlike gerrymandering nie. Byvoorbeeld, Nate Silver van FiveThirtyEight argumenteer dat "veel of die meeste van die Republikeinse voordeel in die Huis uit geografie is, eerder as doelbewuste pogings om gerymanderdistrikte te bewerkstellig." Skeptici sê dit is die onvermydelike gevolg van die feit dat die Demokrate in stedelike gebiede gekonsentreer word. Ons navorsing toon egter dat hierdie verduideliking nie optel nie.
Daar is elemente van die waarheid in die "Stedelike konsentrasie" teorie. Demokratiese konsentrasie in stedelike gebiede maak dit makliker om distriksplanne te teken wat die Demokrate nadelig maak. Dit behels gewoonlik Republikeine teken distrikte waar Demokrate wen deur oorweldigende marges en gebruik al hul ondersteuning in die staat. Dit laat die Republikeine toe om die oorblywende distrikte te wen deur kleiner, maar steeds gemaklike marges.
Onderskeidende Demokrate is egter nie onvermydelik nie, selfs al is daar groot stedelike bevolkings. Ons analise toon dat lande met die grootste demokratiese stedelike konsentrasies - Kalifornië, New York, Illinois en New Jersey - presies is waar die distriksplanne nie bevooroordeeld is teen Demokrate nie.
Danksy publieke rekenaardistribusiesagteware kan ons sien dat dit moontlik is om onbevooroordeelde of net beskeie bevooroordeelde distrikte in elke staat te teken. Politieke wetenskaplikes Micah Altman en Michael P. MacDonald het getoon dat lede van die publiek onbevredigende distrikte in Ohio, Virginia en Florida. Stephen Wolf het distrikte getrek vir alle state deur gebruik te maak van openbare beskikbare sagteware. Hy het ook bevind dat dit oor die algemeen moontlik is om onbevooroordeelde distrikte te teken.
Party ontleders beweer dat die toename in partydige vooroordeel die gevolg is van meerderheids-minderheidsdistrikte. Ons analise toon dat terwyl die aantal meerderheids-minderheidsdistrikte toegeneem het, die meeste in lande soos Kalifornië is waar die distrikte nie bevooroordeeld is teen Demokrate nie. Trouens, die alternatiewe, onbevooroordeelde distriksplanne wat deur Altman en MacDonald en Wolf verskaf word, handhaaf die huidige aantal meerderheids-minderheidsdistrikte.
As 'n staatsregering onbevooroordeelde distrikte kon trek, maar verkies om eerder in bevooroordeelde distrikte te trek, dan het dit betrokke geraak in doelbewuste gerrymandering. Dit kan nie beweer dat dit nie besef het wat dit gedoen het nie - moderne distriksprogrammatuur het genoeg mense toegelaat om die partydige gevolge te sien.
Partydige gerrymandering beteken dat die Republikeine die Huis byna seker sal beheer tot 2022, die eerste verkiesing ná die na-2020-herontrekking. As gevolg hiervan, is dit waarskynlik dat ons verenigde regering tot 2020 sal hê, gelei deur 'n president wat nie die gewilde stem gewen het nie. Gewoonlik sal ons verwag dat die Huis 'n tjek op die mag van die president moet verskaf, of ten minste die kiesers die geleentheid kry om die remme in 2018 te kan toepas. As gevolg van gerrymandering sal dit egter waarskynlik nie gebeur nie.
Anthony McGann, professor van regering en openbare beleid, Strathclyde Universiteit; Alex Keena, professor in Politieke Wetenskap, Universiteit van Richmond; Charles Anthony Smith, professor in Politieke Wetenskap, Universiteit van Kalifornië, Irvine, en Michael Latner, professor in Politieke Wetenskap, Kalifornië Polytechnic State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Hoekom dit 'n kragtige inspanning vir democraten sal neem om die huis in 2018 te wen