Hoekom Beyoncé saak maak - InnerSelf.com
Kirsty Fairclough-Isaacs, Universiteit van Salford
Net soos die wêreld herstel van die skok van die ontydige dood van prins, Beyoncé vrygestel Lemonade, haar sesde studio album en haar tweede "visuele album". In teenstelling met sy voorganger, wat individuele musiekvideo's vir elke snit bevat, is 'n enkele een uur-film op HBO uitgesaai om saam te val met die vrylating.
Lemonade is 'n veel donkerder album as haar vorige 2013 visuele aanbieding - Beyoncé lyk woedend haar man Jay-Z vir baie daarvan - hoewel die moontlikheid bestaan ​​dat dit bloot 'n slim bemarkingshaak is. Die album het 'n meer uiteenlopende struktuur wat genre betref, en bevat R&B, rock, country, pop en blues.
Sedert sy vrylating was daar 'n byna onophoudelike stroom van kommentaar wat elke aspek van beide die film en musiek, van sy filmstruktuur, ontleed aan die betekenis daarvan vir swart feminisme. Dit het ontvang lof van die wêreld se mees invloedryke kritici en het selfs gevra om luisterpartytjies, wat veral op die Verenigde Koninkryk uitgesaai word BBC Radio 1. So 'n reaksie mag dalk normaal wees in die lig van Beyoncé se hoë posisie in die musiekbedryf, maar die album het om meer redes as dié van die popkultuur bereik. Daar is verskeie ander elemente wat die intense belangstelling in hierdie werk kan verduidelik.
Die eerste gaan oor ras, feminisme en identiteit. Sedert sy op die verhoog in 2013 verskyn het, het Beyoncé geassosieer met die feministiese beweging, hoewel dit in 'n blink celebrity-pakket toegedraai is. Dit was bemagtigingsliteratuur - 'n feminisme wat nie-bedreigend was nie, maar belangrike en ongetwyfeld jong vroue aangemoedig om die woord vir hulself te omhels en te herwin.
Lemonade gaan veel, veel verder. Die album is openlik politiek en op baie maniere ontwerp om direk aan die swart vroulike luisteraar te praat en te praat. Dit was die gevolg van die vrylating van die enkele Vorming waarin Beyonce haar rasse-identiteit omhels deur te sing:
Ek hou van my baba-erfgenaam met baba hare en afros
Ek hou van my neger neus met Jackson Vyf neusgate.
Lemonade gaan voort en verdiep hierdie omhelsing van haar swartheid.
Die voorstelling van die "kwaad vrou" op Lemonade is in hegtenis geneem. Samelewing en kultuur leer vroue dat hulle nie veronderstel is om woede uit te druk nie. Hulle moet dit onderdruk, hul tong byt of dit in selfverdempende humor bedek. Beyoncé se vertoning van die woede van verraad is ongewoon en benodig. 'Jaloers of gek', Beyoncé sing oor en oor weer hou, vervaag die woorde voordat jy besluit:
Meer as wat die afgelope tyd geloop het, het die afgelope tyd die hele tyd geloop
Ek sal eerder mal wees.
Dit is kragtig bloot omdat dit iets selde deur iemand in so 'n prominente posisie in die musiekbedryf en populêre kultuur meer algemeen uitgespreek word. Dit verbind met mense omdat dit saak maak. Vroue wat hul woede uitdruk, word dikwels verminder tot "beheer verloor" of as "skril" of "gek" gemerk. Beyoné se woede is regverdig en hard. Dit is 'n nuwe fase vir Beyoncé, wat 'n bemarkingsinstrument kan wees of nie, maar dit maak nie saak nie, want sy is nie meer verteenwoordigend van blatante, generiese pop nie. Dit is idees wat saak maak.
Afgesien van die inhoud van Lemonade het die manier waarop Beyoncé haar album vrygestel het, gewys hoe sy musiekreëls van die musiekindustrie gaan breek. Op Desember 13 2013, het sy vrygestel Beyoncé, 'n volledige album, kompleet met video's vir alle 14 liedjies, sonder enige promosie of enige voorafgaande aankondiging. Sosiale media sal al die vereiste publisiteit voorsien.
Beyonce verkoop meer as 600,000 kopieë in 'n kwessie van dae, breek alle iTunes-verkoopsrekords, en ingelui in 'n nuwe era van die "verrassing vrylating" van kunstenaars met soortgelyke vlakke van sukses. Volgende pak, kunstenaars soos Lamar, Drake, en Rihanna het sedertdien albums sonder waarskuwing vrygestel.
Lemonade het nie dieselfde verrassings gehad nie, ten minste nie heeltemal nie. Aanhangers was bewus daarvan dat iets vrygestel sou word, gegewe die HBO-spesialis, 'n week voor uitsaai bekend gemaak. Maar die album breek ook die nywerheidsreëls op subtiele maniere.
Beyoncé het dit op Tidal vrygestel, die musiek-streaming-webwerf wat deur haar man, Jay-Z, besit word. Die album was slegs 'n Tydal-eksklusiewe vir 24-ure, maar Beyoncé maak steeds seker dat musiekfans, of enigiemand wat deel wil wees van die kulturele gesprek, daarvoor betaal, deur dit die enigste platform te maak waarop dit beskikbaar is vir streaming in sy geheel.
Die rolprent het ook op 'n ander manier 'n spelwisselaar geword. Beyoncé het dit op MTV en YouTube vrygestel op HBO, die kabelnetwerk wat vir dekades sy Saterdagaand aan Hollywood-blokbusters gegee het. Die skuif sê dat hierdie album die waarde en artistieke waarde het wat monetêr gemeet kan word.
In 'n week toe Prince se dood op baie maniere die gewilde kultuur geskok het, het die vrylating van Lemonade die gehoor herinner dat, ten einde relevant te bly, die uitsondering die reël is. In onlangse jare het Beyoncé prinsiese bewegings uitgevoer wat net met musiek en beelde met haar aanhangers verbind word. Dit skep 'n raaisel wat in 'n sosiale media-oorheersende kultuur haar dwingend maak, ten spyte van openbare bewustheid dat dit alles deel van 'n intensiewe persoonlike handelsmerk.
Daar is min twyfel dat Beyoncé se onlangse werk seismies is in terme van sy voorstellings van swart rasse-identiteit en feminisme. Hier is een van, indien nie die, hoogste betaalde vroulike kunstenaars ter wêreld wat met kwessies van misgevoel, seksualiteit, ontrouheid, swart feminisme en selfbevestiging gepaardgaan op maniere wat nog nooit in die hoofstroom-musiekbedryf gesien is nie.
Vir al hierdie dinge is dit reg dat sy bespreek en gevier word. Beyoncé het 'n diskoers geopen wat die plek van bekende vroue as agente van politieke en monetêre bekwaamheid ondersoek. Dit is op sigself respek waardig.
Kirsty Fairclough-Isaacs, Senior Lektor in Media en Prestasie, Universiteit van Salford. Sy is mede-redakteur van The Music Documentary: Acid Rock to Electropop, (met Rob Edgar, Benjamin Halligan en Nicola Spelman, Routledge), The Arena Concert: Musiek, Media en Massa Vermaak (met Rob Edgar, Benjamin Halligan, en Nicola Spelman, Bloomsbury), Musiekvideo: Vorms, Estetika, Media (met Gina Arnold, Danny Cookney en Michael Goddard, Bloomsbury) en die skrywer van die komende Beyoncé: Celebrity, Feminism and Pop Culture. IB Tauris