Ek het na my man gedraai en vir hom gesê hy moet my los, want ek weet hy wil net soveel kinders hê soos ek - IVF Babble
My storie, deur Anita Guru
Ek wou 'n ma wees vandat ek kan onthou. Niemand het ooit vir my gesê dit is wat ek moet wees of doen nie, dit was instinktief en ingebou, dit was deel van my DNA.
Ek is van kleins af lief vir kinders, ek het amper 'n onderwyser geword en somers in vakansiekampe gewerk. Soos die meeste ander vroue, het ek nooit twee keer daaraan gedink om swanger te raak nie, stories van vroue wat onvrugbaarheid ervaar was min en ver tussen toe ek grootgeword het, die narratief was dat jy trou dan het jy kinders. Eenvoudig. Niemand het ooit verduidelik hoe onvoorspelbare lewenservarings of gesondheidstoestande 'n spanner in die werke kan gooi nie, en dit is hoe dit vir my uitgespeel het.
Byna 3 jaar in die huwelik, toe ons moes beplan het om ons 'een kind voor 30' te hê, was ek aan die sy van my sterwende ma wat 'n 5 jaar stryd teen kanker geveg het en nou die wêreld verlaat het. Nodeloos om te sê dit het my wêreld in 'n miljoen stukke gebreek, en ek was werklik gebroke. Dit het die beste deel van 2 jaar geneem om weer op my voete te kom en te genees van die alles verterende hartseer.
Nadat ek meer as 'n jaar probeer swanger raak, het ek 'n paar roetine-vrugbaarheidstoetse laat doen en alles het 'normaal' teruggekom. Ek het intussen met 'n nuwe werk begin en ek het ongewone pyne in my buik begin opmerk, so met die genade van privaat mediese gesondheidsversekering het ek 'n paar ondersoeke begin en deur proses van eliminasie het ek 'n laparoskopie gehad - waar 'n kamera deur die maag om te ondersoek. Toe ek van die prosedure af kom, is daar vir my gesê ek het stadium 4 endometriose.
Dit is toe dat die term onvrugbaar deel van my woordeskat geword het
Ek het na my man gedraai en vir hom gesê hy kan my los aangesien ek geweet het hy wil net so graag kinders hê soos ek. Die enigste assosiasie wat ek met endometriose gehad het, was onvrugbaarheid, die onvermoë om kinders te hê. God, dit was asof iemand 'n ton bakstene op my afgelaai het. My drome van moederskap het meer ver begin voel, en ek het in 'n wêreld van hopeloosheid begin gly. Ek het outomaties nutteloos, onwaardig gevoel, asof ek ruimte in die wêreld inneem wat ek nie verdien het nie. Ek het geoordeel, neergesien en onverdiend gevoel – die neweproduk van 'n samelewing wat 'n vrou se waarde op haar voortplantingsvermoë plaas.
My diagnose het daartoe gelei dat ons op 'n waglys geplaas is vir NHS IVF en ek moes twee maande later nog 'n operasie hê om die endometriose uit te wis, aangesien dit baie meer gevorderd was as wat verwag is in die aanvanklike laparoskopie. Ek is ook meegedeel dat ek die meeste vrugbaar is na 'n operasie aangesien my binneste opgeruim is. So, ons het probeer, en gewag. Ek het vir 'n 6 maande ondersoek gegaan en is nog 'n skok gegee, die endometriose het teruggekeer en ek het nog 'n operasie nodig gehad. Ek was platgeslaan, ek het 'n lae suiker dieet begin en saam met 'n voedingkundige gewerk. Ironies genoeg het ons ook 'n oproep van die NHS IVF-kliniek gekry dat ons volgende op die lys is. So, sonder veel nadenke en met die knaende gedagtes dat ek nie regtig deur IVF wou gaan nie of dat ek nie aanvaar het dat ek waarskynlik nie natuurlik sou swanger raak nie, het ons die reis begin.
Die eerste rondte was 'n ware ramp waar geen eiers gehaal is nie, wat ons moed verloor het om ooit ons eie kinders te verwek. Ek het met alternatiewe terapieë begin om my kanse op bevrugting te verbeter, insluitend akupunktuur, homeopatie, refleksologie en berading om my fisies en geestelik gereed te kry. Snel vorentoe 3 IVF-rondtes, 'n totaal van 5 laparoskopies en 'n ektopiese swangerskap, my droom om 'n ma te word, is nog nie in die bed gelê nie.
Na my traumatiese ektopiese het my angs en depressie 'n ware wending vir die ergste geneem
Ek kon net nie die konstante hartseer en onbeheerbare paniekaanvalle wat gevolg het, skud nie. Sommige het vir my gesê ek het PTSD, maar dit het regtig nie by my aanklank gevind nie. Een jaar na my 3rd Ek het myself in 'n psigiatriese hospitaal aangemeld, want niks het hierdie konstante lyding gehelp of opgelos nie. Ek is vinnig met Komplekse PTSV gediagnoseer en baie ou traumas het uitgekom. Wat gevolg het, was 'n lang reis van genesing en opbou van myself. Tydens hierdie proses het ek eintlik op 'n punt gekom waar ek nie meer kinders wou hê nie, ek het van harte gevoel dit gaan my te bowe en die vrees diep in my gebeente het gemaak dat ek nie meer behandeling kon trotseer nie. Ek was in geen posisie om enige vorm van behandeling te vermaak nie.
Ek het baie hard gewerk om te herstel, om 'n geweldige hoeveelheid kondisionering af te leer, hanteringstrategieë aangeleer en die gevoel van geluk te ervaar – tot in my 39 jaar van lewe, het ek nog nie die gevoel van pure geluk ervaar nie. Aan die begin van my herstelreis was my enigste vrae 'wanneer sal ek beter voel sodat ek nog 'n rondte IVF kan begin'. Dit het my 'n rukkie geneem om my voet van die pedaal af te haal en net op myself te fokus - iets wat so vreemd gevoel het.
Ek en my man het onsself bevraagteken, hoekom wou ons kinders hê, wat sou dit wees om nie kinders te hê nie
Ek het ook begin ophou oordeel, haat, blameer en myself onderwerp aan selfhaat omdat ek endometriose gehad het en nie kon swanger raak nie. Dit het my ook baie lank geneem om te besef dat my man by my wou wees vir my, nie my vermoë om swanger te raak nie. Ek het telling verloor van die aantal kere wat ek hom toestemming gegee het om my te verlaat en 'n vrugbare vrou te vind. Ons het stadigaan meer oop met ander begin wees oor wat in ons vrugbaarheidsreis gebeur het en ek voel deur oop te wees, elke keer gooi dit nog 'n laag skaamte af. Weereens, daar behoort nie skande te wees om te sukkel om swanger te raak nie, maar samelewingsnorme het hierdie slenter geskep wat ons moet. Ek het ook deur my persoonlike ervarings en baie navorsing begin glo dat onopgeloste of onverwerkte trauma in jou liggaam woon en uiteindelik die vermoë kan beïnvloed om swanger te raak of 'n swangerskap te dra. Dit is hoekom terapie net so belangrik is as die behandelings wat vir jou fisiese gebruik word.
Soos Moedersdag vir nog 'n jaar aangebreek het, het dit weer soos 'n tweesnydende swaard gevoel – om nie my ma te hê nie en nie 'n ma nie. In my genesings- en herstelreis het ek begin om poësie te skryf en ek voel dit is 'n manier om met myself en ander te verbind. Ek het nog nie handdoek ingegooi oor die hoop om 'n ouer te word nie, maar ek gebruik dit om die pad skoon te maak totdat ek heeltemal gereed is vir die volgende stappe.
Groot liefde vir Anita dat sy haar storie met ons deel. Jy kan Anita op Instagram volg – ​​@poetryknowsnoname. As jy jou storie wil deel, stuur vir ons 'n lyn by mystory@ivfbabble.com