Orthorexia word nie erken deur die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings, 5de Uitgawe (DSM-5) as 'n amptelike eetversteuring nie . Dit bly 'n voorgestelde diagnose wat die verhoogde belangstelling deur navorsers, behandelingspersoneel, bloggers en die publiek aantrek, veral omdat die begeerte na gesonde kos meer hoofstroom geword het.
Orthorexia is nie net veganisme, 'n glutenvrye dieet, of 'n algemene waardering vir gesonde eetgewoontes nie.
Volgens dr. Stephen Bratman, die dokter wat die termyn in 1996 geskep het om die obsessie met gesonde eetgewoontes te beskryf, het hy in verskeie van sy pasiënte gesien: "Mense kan net by enige teorie van gesonde eetgewoontes hou sonder om 'n eetversteuring te hê (met die enigste voorbehoud dat so 'n dieet voldoende voedingstowwe moet verskaf). "
Orthorexia begin gewoonlik as 'n "uitbundige" belangstelling in gesonde eetgewoontes wat mettertyd eskaleer. Wat oorspronklik ' n keuse was, word 'n dwang en die individu kan nie meer kies om hul eie reëls te ontspan nie. Uiteindelik begin die persoon se beperkte eetgewoonting hul gesondheids- en maatskaplike en beroepsfunksionering negatief te beïnvloed; Om die regte kos te eet, word toenemend belangrik en druk ander strewes uit. 'N Persoon se selfbeeld word baie nou gekoppel aan die nakoming van hul gekose dieet. Gevolglik veroorsaak enige afwyking van die dieet gewoonlik uiterste gevoelens van skuld en skaamte.
Dr Bratman waarneem die ironie van die strewe na gesonde eetverlies en word ongelooflik ongesond.
Toe hy die termyn bedink het, het dr. Bratman in alternatiewe medisyne gewerk. Baie "gesonde" diëte is aangewys as alternatiewe vir medikasie, maar dr. Bratman het beduidende koste vir hierdie benadering begin merk.
Dit sluit in 'n onvermoë om kos met ander te deel; 'n onvermoë om voedsel te eet wat een keer geniet is; 'n identiteit toegedraai in kos; en skuld, skaamte en vrees wat verband hou met die afsterwe van die dieet.
Dr Bratman het bevind dat dit vir sommige pasiënte meer verstandig sou wees om te ontspan oor hul eet as om hul dieet te verbeter of verder te beperk. As 'n vorm van "plaagterapie", het dr. Bratman besluit om 'n siekte op te stel wat sy pasiënte kon konsentreer op genees. Hy het 'n Griekse geleerde gehuur om hom te help om die naam te kies. Die term "orthorexia nervosa" is gemeen om 'n obsessie te beteken om die regte kos te eet; "Ortho", wat reg beteken, "orexia", wat honger beteken, en "nervosa" wat fiksasie / obsessie beteken. Hy maak 'n analogie aan anorexia nervosa.
Dr Bratman het gesê dat hy oorspronklik aan orthorexia gedink het as 'n manier om sy pasiënte aan te moedig om hul eie strenges te los, eerder as 'n ernstige diagnose. Hy het die termyn in die Jogajoernaal van 1997 gepubliseer - van daar af is dit vinnig deur populêre tydskrifte opgeneem. Dr Bratman self het dit nie ernstig opgevat nie. Dit was eers na die publikasie van 'n humoristiese boek oor die onderwerp dat hy geleer het dat hy "iets groter ingepak het". Hy het geleer dat mense uit die toestand doodgaan.
Dr Bratman (2016, IAEDP) beskryf wat hy glo verskeie risikofaktore vir ortoreksie is:
Goedkeuring van 'n hoogs beperkende dieetteorie
Ouers wat onnodige belang op gesonde kos plaas
Kinder siekte wat dieet en / of spysverteringskwessies betref
Mediese probleme wat nie deur die mediese wetenskap aangespreek kan word nie
Eienskappe van perfeksionisme, OCD en ekstremisme
Vrees van siekte
Ontwikkeling van Voorgestelde Diagnostiese Kriteria
Orthorexia Nervosa was die onderwerp van 'n Italiaanse studie in 2004, wat die toestand verder geloofwaardig gemaak het. In 2014 het Jordan Younger, 'n gewilde blogger, gepraat oor ortoreksie.
Op hierdie stadium het dr. Bratman besluit om te leer en skryf oor die toestand wat hy eers erken het. Dit is belangrik om daarop te let dat daar geen betroubare studies is oor hoe voorkomende Orthorexia Nervosa is nie. Daar is egter volgens Bratman en Dunn "oortuigende gevallestudies en breë anekdotiese bewyse om vas te stel dat daar voldoende bewyse bestaan ​​om na te gaan of [Orthorexia Nervosa] 'n duidelike toestand is."
In 'n 2016-vraestel in die tydskrif Eating Behaviors , dr. Bratman mede-outeur met Thom Dunn, Ph.D. hulle stel diagnostiese kriteria voor.
Al die volgende:
Kompulsiewe gedrag en / of bekommernis met beperkende dieet om optimum gesondheid te bevorder
Oortreding van selfopgestelde dieetreëls veroorsaak oordrewe vrees vir siekte, gevoel van persoonlike onreinheid en / of negatiewe fisiese sensasies, angs en skaamte.
Dieetbeperking styg oor tyd en kan die eliminasie van voedselgroepe en skoonmaak insluit. Gewigsverlies vind gewoonlik plaas, maar die begeerte om gewig te verloor is nie die fokus nie.
Wanvoeding, ernstige gewigsverlies of ander mediese gevolge van beperkte dieet
Intrapersoonlike nood of inkorting van sosiale, akademiese of beroepsfunksionering as gevolg van oortuigings of gedrag oor gesonde dieet
Selfwaarde, identiteit en liggaamsbeeld is onnodig afhanklik van die nakoming van 'n gesonde dieet
Ander kenmerke en mediese risiko's
Dr Bratman het berig dat die toestand van ortoreksie reeds tekens van evolusie getoon het sedert hy eers daarvan begryp het. Hy het opgemerk dat oefening meer algemeen deel van dit is as in die 1990's. Hy het ook gerapporteer dat inkorporeer lae-kalorie kosse ook 'n groter deel van die gesonde eetgewoontes wat met ortoreksie geassosieer word. In gevalle waar individue suiwerheid en dunheid najaag, kan daar 'n oorvleueling tussen anorexia nervosa en orthorexia nervosa wees. Orthorexia kan ook by tye 'n vermomming wees vir anorexia deur individue wat 'n meer sosiaal aanvaarbare manier om dun te bly, aanbied. Orthorexia nervosa kan ook oorskiet met bulimia nervosa en Vermydende / Beperkende Voedselinname Wanorde (ARFID).
Alhoewel die gedrag (dieetbeperking) en gevolge (gewigsverlies, wanvoeding, bingeing en / of suiwering) wat verband hou met orthorexia nervosa, lyk soortgelyk aan anorexia nervosa of bulimia nervosa, is die grootste verskil in die inhoud van die geloofstelsel. Pasiënte met orthorexia dink hoofsaaklik aan ideale gesondheid, fisiese suiwerheid, verbeterde fiksheid en die voorkoming van siektes. Hulle beperk voedsel wat beskou word as ongesond en omhels sekere "superfoods" wat beskou word as die voorsiening van spesiale gesondheidsvoordele volgens hul geloofstelsel oor wat gesonde kos uitmaak. In teenstelling, pasiënte met anoreksie fokus bewustelik op gewig en beperk voedsel hoofsaaklik op grond van kalorieë.
Daar is ook ander verskille. Mense word gewoonlik skaam vir hul anoreksie en probeer om dit weg te steek, maar persone met orthorexia kan aktief poog om ander te oorreed om dieselfde gesondheidsopvattings te volg. Dié met anoreksie verlaat dikwels maaltye; mense met orthorexia doen gewoonlik nie (tensy hulle doelbewus "skoonmaak"). Laastens, wanneer 'n anorexiese persoon in behandeling is, het hulle geen beswaar teen die versorging of opvulling behalwe met betrekking tot die kalorieë nie, terwyl 'n persoon met orthorexia teen die chemikalieë in daardie aanvullings sal beswaar maak. Hierdie onderskeidings in oortuigings mag belangrik wees. Dr Bratman het opgemerk dat behandelingspersoneel se misverstand die kommer van iemand met ortoreksie kan lei tot behandelingsmislukking.
Omdat ortoreksie slegs 'n voorgestelde diagnose is, is daar baie wat ons nie weet nie. Byvoorbeeld, ons ken nie sy verhouding met die bestaande eetversteurings, soos anorexia nervosa, bulimia nervosa, binge eating disorder en ARFID nie. Ons ken ook nie sy verhouding tot angsversteurings nie. Navorsing is nodig om die diagnose te verfyn, voorkomsskoerse te bepaal, risikofaktore te identifiseer en behandelings te ontwikkel. 'N Belangrike eerste stap is die ontwikkeling van 'n assesseringsinstrument; 'n 100-vraag opname is in ontwikkeling om ortoreksie te assesseer en te diagnoseer.
Een ding wat ons weet, is dat, omdat dit wanvoeding kan veroorsaak, kan orthorexia nervosa enige van die mediese probleme wat met anorexia nervosa geassosieer word, insluitend verlies van menses, osteoporose en hartversaking. Alhoewel behandelings nie spesifiek vir ortoreksie bekragtig is nie, het klinici en dr. Bratman berig dat behandeling wat die dieetteorie uitdaag en meer buigsame eetgewoontes bou, suksesvol was in die behandeling van ortoreksie.
As jy of 'n geliefde tekens van ortoreksie toon, soek asseblief hulp van 'n eetversteuringsbehandelaar. Soos met ander eetversteurings, verhoog vroeë intervensie die kans vir 'n volledige herstel en verminder negatiewe gevolge.
Orthorexia Kom van ouderdom: Verby, hede en toekoms van die mees kontroversiële eetversteuring
Steven A. Bratman, MD, MPH, Jessica Setnick, MS, RD, CEDRD en Amanda Mellowspring, MS, RD, CEDRD
Bykomende bronne wat geraadpleeg is, sluit in:
Bratman, Steven (1997). Gesondheid Kos Junkie. Joga Tydskrif September / Oktober: 42-50. .
Bratman, Steven (2014) Wat is Orthorexia?
Bratman, Steven (2015) Orthorexia: Voorgestelde Formele Kriteria
Bratman, Steven (2015) Vir die toekoms om 'Vegan te breek'
Bratman, Steven (2015) Orthorexia: 'n Update
Bratman, Steven (2015) Orthorexia Nervosa (Spieël-Spieël Eetversteuring)
Dunn, Thomas, Bratman, Steven (2016). Op orthorexia nervosa: 'n Oorsig van die literatuur en voorgestelde diagnostiese kriteria. Eetgedrag , 11-17.
Moroze, RM, Dunn, TM, Holland, JC, Yager, J., & Weintraub, P. (2015). Mikrothinking oor mikrovoedingstowwe: 'n Geval van oorgang van obsessies oor gesonde eetgewoontes tot byna noodlottige "orthorexia nervosa" en voorgestelde diagnostiese kriteria. Psigosomatika , 56 (4), 397-403.