Gerald Ford word vise -president - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Nadat vise -president Spiro Agnew op 10 Oktober 1973 uit sy amp bedank het, moet die geskiedenis van Gerald R. geïnstalleer word onder die opvolging wat in die 25ste wysiging uiteengesit word. Op 6 Desember 1973 neem Ford die eed af en lewer 'n toespraak by die belangrike geleentheid.
Gerald Ford verkies om die eerste onverkose vise -president te word, 12 Oktober 1973
Op hierdie dag in 1973, ontbied president Richard Nixon rep. Gerald Ford, (R-Mich.), Die minderheidsleier, na sy wegkruippantoor by die Uitvoerende Kantoorgebou. Hy het vir hom gesê dat vise -president Spiro Agnew blykbaar onwettige betalings in sy kantoor in die Withuis ontvang het.
Teen die tyd dat Ford na die huiskamer teruggekeer het, was die woord: "Agnew het bedank."
Die volgende dag het Nixon in die Withuis met Ford en senator Hugh Scott van Pennsylvania, die Republikeinse leier, vergader om die vakature te vul ingevolge die onlangs bekragtigde 25ste wysiging. Hy het hulle gevra dat elkeen van hul GOP -kollegas vir hom die drie belangrikste keuses vir die kantoor stuur.
Nixon wou John Connally, die tesourie -sekretaris, aanstel. Maar na 'n ontmoeting met die leiers van die Demokratiese kongres het hy tot die gevolgtrekking gekom dat Connally dit moeilik sou vind om bevestig te word. Op Camp David het Nixon 'n aankondigingstoespraak voorberei met vier eindes - een elk vir Nelson Rockefeller, Ronald Reagan, Connally en Ford.
By die hersiening van die voorstelle van verskillende partyleiers, het Nixon bevind dat Rockefeller en Reagan gelyk was, Connally derde en Ford laaste. Onder die lede van die kongres, waaronder Demokrate soos senator Mike Mansfield van Montana, die meerderheidsleier en huisspreker Carl Albert van Oklahoma, het Ford egter eerste gekom.
'Dit was hulle wat die man wat ek genomineer het, moes goedkeur,' het Nixon opgemerk. Soos Albert later beweer: 'Ons het Nixon geen ander keuse gegee as Ford nie.'
Met 'n ooreenkoms in die werk, Ford herkou oor die draai van politieke fortuin. 'Die lewe speel 'n paar snaakse truuks op mense,' het hy gesê. 'Hier het ek probeer. . . vir 25 jaar om speaker van die Huis te word. Skielik is ek 'n kandidaat vir president van die Senaat, waar ek amper nooit kon stem nie, en waar ek nooit 'n kans kry om te praat nie. "
Vandag in die geskiedenis: Gerald Ford word vise -president
Gedagte vir vandag: "Die eensaamheid van die mens is maar sy vrees vir die lewe." — Eugene O'Neill, Amerikaanse dramaturg (gebore 1888, oorlede op datum in 1953).
Vandag is Vrydag, 27 November, die 331ste dag van 2015. Daar is nog 34 dae oor die jaar.
Op 27 November 1945 word generaal George C. Marshall deur president Harry S. Truman aangewys as spesiale Amerikaanse gesant in China om vyandelikhede tussen die nasionaliste en die kommuniste te beëindig.
In 1815 is die grondwet vir die kongresryk van Pole onderteken deur die Russiese tsaar Alexander I, wat ook koning van Pole was.
In 1901 is die US Army War College in Washington, DC gestig
In 1910 word die Pennsylvania Station in New York amptelik geopen.
In 1924 het Macy se eerste Thanksgiving Day -parade en mdash as 'n "Christmas Parade" en mdash in New York plaasgevind.
In 1939 word die toneelstuk "Key Largo" deur Maxwell Anderson in die Ethel Barrymore -teater in New York geopen.
In 1942, tydens die Tweede Wêreldoorlog, het die Franse Vichy-vloot sy skepe en duikbote in Toulon (te-LOHN ') geskud om dit uit die hande van Duitse troepe te hou.
In 1955 sterf die Switserse komponis Arthur Honegger (63) in Parys.
In 1962 is die eerste Boeing 727 by die maatskappy se Renton -aanleg bekendgestel.
In 1973 stem die Senaat met 92-3 om Gerald R. Ford as vise-president te bevestig, en volg Spiro T. Agnew op, wat bedank het.
In 1978 is die burgemeester van San Francisco, George Moscone (mahs-KOH'-nee) en die stadsopsigter Harvey Milk, 'n aktivis vir gay-regte, in die stadsaal deur die voormalige toesighouer Dan White doodgeskiet.
In 1983 is 181 mense dood toe 'n Colombiaanse Avianca Airlines Boeing 747 naby Madrid se Barajas -lughawe neergestort het.
In 1989 het 'n bom wat dwelmhandelaars beskuldig, 'n Colombiaanse Avianca Boeing 727 vernietig en al 107 mense aan boord en drie mense op die grond doodgemaak.
Tien jaar gelede: Dokters in Frankryk het die wêreld se eerste gedeeltelike gesigoorplanting uitgevoer op 'n vrou wat ontsier is deur 'n hondebyt. Isabelle Dinoire het tydens 'n operasie van 15 uur die lippe, neus en ken van 'n breindood vrou ontvang. Die aktrise Jocelyn Brando, die ouer suster van Marlon Brando, is op 86 -jarige ouderdom in Santa Monica, Kalifornië, oorlede. Joe Jones, wat die treffer "You Talk Too Much" uit 1961 gesing het, is op 79 -jarige ouderdom in Los Angeles oorlede.
Vyf jaar gelede: Die staatsdepartement het 'n brief van sy topadvokaat aan Julian Assange, stigter van WikiLeaks, gepubliseer waarin hy waarsku dat 'n verwagte onmiddellike vrylating van geklassifiseerde kabels 'tallose' lewens in gevaar sal stel, wêreldwye terrorismebedrywighede bedreig en die Amerikaanse betrekkinge met sy bondgenote in gevaar stel. Die filmregisseur Irvin Kershner ("The Empire Strikes Back") is op 87 -jarige ouderdom in Los Angeles oorlede.
'N Jaar gelede: OPEC het 'n weerspieëling van die vermindering van die oliekrag bepaal en besluit om sy produksiedoelwit op sy beurt te hou en die dalende oliepryse te vermy. Geheimskrywer P.D. James (94) sterf in Oxford, Engeland. Frank Yablans (79), 'n voormalige president van Paramount Pictures, wat voorsiening gemaak het vir die vrystelling van verskeie baanbrekende foto's soos 'The Godfather', is in Los Angeles dood.
Vandag se verjaarsdae: Skrywer Gail Sheehy is 78. Skoenontwerper Manolo Blahnik is 73. Oscar-bekroonde regisseur Kathryn Bigelow (rolprent: "The Hurt Locker") is 64. TV-gasheer Bill Nye ("Bill Nye, the Science Guy") is 60. Die akteur William Fichtner (FIHK'-nuhr) is 59. Caroline Kennedy is 58. Oscar-bekroonde draaiboekskrywer Callie Khouri (rolprent: "Thelma en Louise") is 58. Rockmusikant Charlie Burchill (Simple Minds) is 56. Oud Gouverneur van Minnesota, Tim Pawlenty, is 55. Rockmusikant Charlie Benante (Anthrax) is 53. Rockmusikant Mike Bordin (Faith No More) is 53. Akteur Fisher Stevens is 52. Aktrise Robin Givens is 51. Akteur Michael Vartan is 47. Rapper Skoob (DAS EFX) is 45. Akteur Kirk Acevedo is 44. Rapper Twista is 43. Akteur Jaleel White is 39. Akteur Arjay Smith (TV: "Perception") is 32. Aktrise Alison Pill is 30. Aktrise/sanger Aubrey Peeples (TV : "Nashville" "Sharknado") is 22.
Gedagte vir vandag: "Die eensaamheid van die mens is maar sy vrees vir die lewe." & mdash Eugene O'Neill, Amerikaanse dramaturg (gebore 1888, oorlede op hierdie datum in 1953).
Die vervanging van die vise -president
As die president sterf en die VP beëdig word as die nuwe pres, word die speaker van die Huis dan beëdig as die nuwe VP? Of is daar geen amptelike seremonie nodig nie? Wie het die VP geword toe LBJ vir JFK beëdig is?
Amerikaanse Grondwet, Artikel II, Afdeling 1: Voordat hy die uitvoering van sy amp aangaan, moet hy die volgende eed of bevestiging aflê: Ek sweer plegtig (of bevestig) dat ek die amp van president van die Verenigde State getrou sal uitvoer, en na die beste van my vermoë, bewaar, beskerm en verdedig die Grondwet van die Verenigde State. & quot
As die vise -president nie in staat was of nie in aanmerking kom om na die presidensie te styg nie (of as die amp vakant was), sou die speaker van die Huis volgende in die ry wees ingevolge die Wet op Presidentsopvolging, wat die eerste keer in 1947 aangeneem is. vise -president word president, verhuis die speaker nie na die kantoor van vise -president nie. Die wetgewing spesifiseer slegs wie president word.
As die pos van vise -president vakant word, lui die 25ste wysiging:
25ste wysiging: Elke keer as daar 'n vakature in die kantoor van die vise -president is, benoem die president 'n ondervoorsitter wat na die bevestiging met 'n meerderheid van die stemme van albei huise van die kongres die amp aanvaar.
Die vise -president neem dieselfde ampseed af as lede van die kongres. Die 25ste wysiging het die presiese saak van die leser aangevoer: As Lyndon B. Johnson president word na die moord op John F. Kennedy, bly die pos van vise -president vir die res van sy termyn vakant. As Johnson gedurende die tyd die amp verlaat het, sou John W. McCormack, hoofspreker van Massachusetts, volgende in die ry wees om sy plek as president in te neem. Nadat Johnson die verkiesing van 1964 gewen het, het sy loopbaanmaat, Hubert H. Humphrey, vise -president geword. 'N Paar jaar later, in Februarie 1967, is die 25ste wysiging bekragtig.
Hierdie wysiging is twee keer aangevoer. In 1973 het vise -president Spiro Agnew bedank en is skuldig bevind aan korrupsieklagte nadat hy 'n pleitwedstryd pleit. & Quot President Richard Nixon het toe die Huis Republikeinse leier Gerald Ford as vise -president aangestel. Toe Nixon bedank en Ford president word, het Ford die voormalige goewerneur van New York, Nelson Rockefeller, as sy vise -president aangewys.
Amerikaanse geskiedenis: Ford lei die nasie nadat Nixon bedank het
Hierdie week in ons reeks vertel ons die verhaal van die agt-en-dertigste president van die Verenigde State.
GERALD FORD: "Mnr. Hoofregter, my liewe vriende, my mede -Amerikaners, die eed wat ek afgelê het, is dieselfde eed wat George Washington en elke president ingevolge die Grondwet afgelê het. Maar ek aanvaar die presidentskap onder buitengewone omstandighede, wat nog nooit deur Amerikaners beleef is nie. "
Gerald Ford is op negende Augustus, negentien vier en sewentig, in die pos gesweer. Ford was vise -president van Richard Nixon, wat die vorige dag aangekondig het dat hy sou bedank.
As Nixon nie bedank het nie, is hy moontlik uit sy amp verwyder. Die kongres wou hom van korrupsie in die Watergate -saak beskuldig.
Tydens sy insweringplegtigheid het die nuwe president gepraat oor die toekoms van die land.
GERALD FORD: & quotMy mede -Amerikaners, ons lang nasionale nagmerrie is verby. Ons Grondwet werk. Ons groot republiek is 'n regering van wette en nie van mense nie. Hier regeer die mense. & Quot
GERALD FORD: & quotAs ons die interne wonde van Watergate verbind - pynliker en giftiger as dié van buitelandse oorloë - laat ons die 'goue reël' in ons politieke proses herstel en broederliefde ons harte laat suiwer van agterdog en haat . & quot
Gerald Ford het die enigste leier in die Amerikaanse geskiedenis geword wat as vise -president en president gedien het sonder om verkies te word.
Richard Nixon het hom in Oktober negentien-drie-en-sewentig as vise-president gekies. Dit was toe Nixon se voormalige vise -president, Spiro Agnew, bedank het weens kriminele aanklagte dat hy nie sy belasting betaal het nie.
Toe Nixon self bedank, word Ford president.
Ford was 'n jarelange kongreslid van die staat Michigan. Hy was baie geliefd onder sy kongreskollegas. Sy opleiding was in ekonomie en politieke wetenskap aan die Universiteit van Michigan. Daarna het hy die Yale Law School bygewoon. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy as 'n vlootbeampte in die Stille Oseaan gedien.
Na die oorlog het Ford die politiek betree. Hy was 'n lid van die Republikeinse Party. Hy is die eerste keer verkies in die Huis van Verteenwoordigers in negentien-agt-en-veertig. Hy het twaalf keer herverkiesing gewen. Republikeine in die Huis het hom verkies tot die minderheidsleier tydens die administrasie van die Demokratiese president Lyndon Johnson.
Ford was nog steeds 'n minderheidsleier toe Richard Nixon, 'n mede-Republikein, in negentien-agt-en-sestig tot president verkies is. In sy leiersposisie het Ford gehelp om die goedkeuring van 'n aantal voorstelle van Nixon te wen. Hy het bekend geword vir sy sterk lojaliteit aan die president. Dit was dus geen verrassing toe Nixon Ford as vise -president noem nie.
Gerald Ford was 'n "toevallige president." Hy kom op kantoor in 'n skielike wending. Byna net so skielik moes hy besluit wat hy aan die voormalige president moet doen.
Nadat Nixon die amp verlaat het, kon hy van misdade aangekla gewees het vir sy aandeel in die bedekking van die gebeure in Watergate. 'N Maand nadat Nixon bedank het, het president Ford die vraag besleg. Hy het Nixon vergewe vir enige misdade wat hy moontlik gepleeg het.
Die vergifnis van Nixon het baie Amerikaners kwaad gemaak. Sommige het geglo dat hy verhoor moes word. Hulle het gedink dat hy moontlik meer vrae oor Watergate sou beantwoord het as hy nie begenadig is nie.
Ford het gesê hy vergewe Nixon in 'n poging om die land te verenig. Maar 'n rukkie het die vergifnis net die verdeeldheid verskerp.
VERTEENWOORDIGENDE ELIZABETH HOLTZMAN: & quot En ek het gewonder of iemand die feit onder die aandag gebring het dat die Grondwet spesifiek bepaal dat, hoewel iemand aangekla word, die persoon steeds strafbaar is volgens die wet. "
In Oktober negentien vier en sewentig het president Ford verskyn voor 'n kongresverhoor oor die kwytskelding. Hy het sterk reageer op ondervraging deur die Demokratiese verteenwoordiger Elizabeth Holtzman.
GERALD FORD: & quotMev. Holtzman, ek was ten volle bewus daarvan dat die president by bedanking verantwoordelik was vir enige strafregtelike aanklagte. Maar ek wil sê dat die rede waarom ek die vergifnis gegee het, nie die geval was met meneer Nixon self nie. Ek herhaal - en ek herhaal met klem: Die doel van die kwytskelding was om die Verenigde State, die Kongres, die president en die Amerikaanse bevolking te probeer konsentreer op die ernstige probleme wat ons tuis en in die buiteland het.
'En ek was toe absoluut oortuig, soos nou, dat as ons hierdie reeks gehad het - 'n aanklag, 'n verhoor, 'n skuldigbevinding en enigiets anders wat daarna gebeur het - dat die aandag van die president, die kongres en die Amerikaanse mense sou afgewyk word van die probleme wat ons moet oplos. En dit was die vernaamste rede vir my toestemming. "
Woede oor die kwytskelding was nog steeds sterk toe president Ford nog 'n omstrede besluit geneem het. Hy het mans vergewe wat onwettig militêre diens in die Viëtnam -oorlog vermy het.
Die meeste van hulle is nie tronk toe gestuur nie. In plaas daarvan is hulle die kans gebied om werk vir hul gemeenskappe te doen. Baie van die mans het egter nie die president se aanbod aanvaar nie. Sommige het in Kanada of ander lande gebly waarheen hulle gevlug het om die ontwerp te vermy.
President Ford het groter openbare steun gekry toe hy die kongres gevra het om die aktiwiteite van die land se intelligensie -agentskappe te beperk. Hy het gehoop dat beter beheer sou verhoed dat toekomstige administrasies die grondwetlike regte van Amerikaners misbruik, soos Nixon gedoen het.
In 'n ander kwessie het Ford, terwyl hy as vise -president gedien het, inflasie as die Amerikaanse vyand nommer een beskryf. & Quot Hy het verskeie maatreëls ondersteun om dit te beveg. As president het 'n ekonomiese resessie hom egter genoop om sommige van die maatreëls te kanselleer. Inflasie het tydens die resessie afgeneem, maar werkloosheid het toegeneem.
Wat buitelandse beleid betref, het Ford Henry Kissinger as staatsekretaris gehou. Kissinger het baie lof gewen vir sy diens aan Richard Nixon, onder meer in die opening van diplomatieke bande met die kommunistiese China.
Maar Kissinger het ook baie kritiek gekry. Kritici het hom daarvan beskuldig dat hy inmeng met burgerlike vryhede in die naam van nasionale veiligheid. Hulle het hom ook daarvan beskuldig dat hy die omverwerping van die Marxistiese regering van Salvador Allende in Chili ondersteun het.
Teen die tyd dat Ford president geword het, het die Verenigde State en die Sowjetunie stappe gedoen om die verspreiding van kernwapens te beperk. Nixon en die Sowjet -leier, Leonid Brezjnev, het twee sulke ooreenkomste onderteken as deel van die détente -beleid om die spanning in die Koue Oorlog te verlig. Verhoudings met China was ook minder gespanne as voorheen.
Die Amerikaanse beleid in Suidoos -Asië het egter misluk. Die betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog het amptelik geëindig die jaar voordat Gerald Ford president geword het. Maar die geveg het voortgegaan tussen Suid -Viëtnam en kommunistiese magte uit die noorde.
Die vredesooreenkoms wat die Verenigde State en Noord-Viëtnam in negentien drie en sewentig onderteken het, het Suid-Viëtnam verlaat om homself te verdedig. Teen negentien-vyf-en-sewentig was die Suid-Viëtnamese magte duidelik in gevaar om te verslaan.
President Ford het probeer om 'n kommunistiese oorname te voorkom. Hy het die kongres gevra om sewehonderd miljoen dollar aan militêre hulp vir Suid -Viëtnam goed te keur. Die kongres het nee gesê. Die Amerikaanse volk was moeg daarvoor om vir die oorlog te betaal.
Saigon, die hoofstad van Suid-Viëtnam, het op die dertigste April, negentien-vyf-en-sewentig, aan kommunistiese magte geval.
President Ford het beveel dat Amerikaanse burgers en Suid -Viëtnamese wat die Amerikaanse pogings ondersteun het, gered moet word. Min mense wat gesien het wie sukkel om uit Saigon te ontsnap, sal daardie dag ooit vergeet.
MARINE BY AMERIKAANSE AMBASSADE: "Hou op om te druk - een vir een."
Verskrikte Viëtnamese skree om hulp by die Amerikaanse ambassade. Almal druk, probeer om uit die stad te ontsnap. Sommige het vasgehou aan oorlaaide militêre helikopters terwyl die vliegtuig probeer opstyg.
As 'n teken vir Amerikaanse burgers om voor te berei om te vertrek, het Armed Forces Radio die liedjie "White Christmas."
(MUSIEK: "White Christmas"/Bing Crosby)
Sommige sou na 'n woonstelgebou gaan waar 'n helikopter hulle van die dak af sou haal. Maar ander mense het ook probeer om op die helikopter te klim - 'n toneel vasgevang in 'n beroemde nuusfoto van die val van Saigon.
Die voormalige Suid -Viëtnamese hoofstad is herdoop tot Ho Chi Minh -stad.
In die Midde-Ooste het Henry Kissinger onderhandelinge gelei na die negentien-drie-en-sewentig Arabies-Israeliese oorlog. Israel het ingestem om 'n deel van die verowerde gebied prys te gee. In ruil daarvoor het die Verenigde State belowe om nie die Palestynse Bevrydingsorganisasie te erken of daaroor te praat nie, tensy die PLO aan sekere voorwaardes voldoen.
In September negentien-vyf-en-sewentig het Israel en Egipte 'n ooreenkoms onderteken wat toestemming insluit dat Amerikaanse burgers as waarnemers kan optree volgens die skietstilstand. Henry Kissinger is geprys vir sy vredesmakende pogings, hoewel vrede in die Midde -Ooste 'n uitdaging sou bly vir toekomstige administrasies.
By die huis lyk dit beter toe die presidensiële verkiesingsveldtog van negentien-ses-en-sewentig begin het. Daardie jaar was die land se twee honderdste verjaardag. Die Verenigde State het geen oorloë gevoer nie. Werkloosheid bly hoog, maar inflasie het verswak. Die belangrikste is dat Gerald Ford die land deur die moeilike tydperk na Watergate gelei het.
Die negentien-ses-en-sewentig verkiesing is volgende week ons ​​verhaal.
Dit was program #220. Vir vorige programme, tik "quotMaking of a Nation" tussen aanhalingstekens in die soekkassie bo -aan die bladsy.
Gerald R. Ford, 40ste vise-president (1973-1974)
Die lewe speel 'n paar snaakse truuks op mense. Hier probeer ek en hellip vir 25 jaar om Speaker van die Huis te word. Skielik is ek 'n kandidaat vir president van die senaat, waar ek amper nooit kon stem nie, en waar ek nooit 'n kans kry om te praat nie.
Die moord op president John F. Kennedy in November 1963 plaas Lyndon Johnson in die Withuis en vir die 16de keer in die Amerikaanse geskiedenis en laat die vise -president onbeset. Slegs maande later verskyn die voormalige vise -president Richard M. Nixon, sy politieke loopbaan wat skynbaar beëindig is deur sy verlies aan Kennedy tydens die presidentsverkiesing van 1960 en sy daaropvolgende nederlaag vir die goewerneur van Kalifornië in 1962, voor die subkomitee van die Senaat oor grondwetlike wysigings manier om vakatures te vul. Die bestaande opvolgingsorde wat die speaker van die huis en die president van die senaat volgende in die ry van die presidensie geplaas het, het Nixon ontstel. Hy het daarop gewys dat daar geen waarborge is dat een van hierdie wetgewende amptenare ideologies verenigbaar sou wees met die president of selfs van dieselfde party nie. Hy hou ook nie van voorstelle dat die president 'n vise -president moet aanstel onderhewig aan bevestiging deur die kongres nie, aangesien 'n kongres wat deur die opposisieparty beheer word, die president se keuse onbehoorlik kan beïnvloed. Nixon het voorgestel dat die kieskollege die nuwe vise -president verkies. Hierdie metode sou nie net verseker dat dieselfde kiesers wat die president gekies het, die ondervoorsitter sou kies nie, maar nadat hulle deur die volk verkies was, sou die kiesers die nuwe vise -president bykomende legitimiteit gee.
Voorsitter Birch Bayh, 'n Indiana -demokraat, en ander lede van die subkomitee luister met respek na Nixon se argumente, maar was nie oortuig nie. Hulle het die kieskollege as 'te veel van 'n historiese nuuskierigheid' beskou, te omslagtig en te ver verwyderd van die openbare bewustheid om so 'n belangrike besluit te neem. In plaas daarvan het die subkomitee 'n wysiging gerapporteer wat lui:
Elke keer as daar 'n vakature in die amp van vise -president is, benoem die president 'n vise -president wat die amp beklee na goedkeuring deur 'n meerderheid van stemme van beide kongreshuise.
Die twintig-vyfde wysiging, wat ook bepalings bevat vir die ondervoorsitter van die president tydens die gestremdheid van 'n president, is deur die kongres goedgekeur en deur die vereiste driekwart van die state in 1967 bekragtig.
Ses jaar later is die wysiging deur niemand anders as president Richard Nixon geïmplementeer nie. Na die bedanking van Spiro Agnew, het Nixon Gerald R. Ford as sy nuwe vise -president aangewys. In die lig van die scenario wat hy in sy vroeëre getuienis beskryf het, kon Nixon nie die kandidaat kies wat hy verkies nie, John Connally. Omdat die Demokratiese meerderhede in beide kongreshuise Connally teëgestaan ​​het, was die president genoodsaak om tevrede te wees met iemand wat meer geneig is om bevestiging te wen. Vir die Demokrate was daar ook ironie betrokke. Minder as 'n jaar later, toe Nixon self bedank, was dit die voormalige Republikeinse leier van die Huis wat hom opgevolg het. As die vyf-en-twintigste wysiging nie aanvaar is nie, sou die bedankings en die beskuldigings van Nixon en Agnew die presidentskap aan die Speaker van die Huis, 'n Demokraat, oorhandig het.
Die eerste begunstigde van die wysiging, Gerald Rudolph Ford, was 'n ongekompliseerde man wat 'n komplekse pad afgelê het om vise -president te word. Hy is gebore as Leslie Lynch King, Jr., in Omaha, Nebraska, op 14 Julie 1913. Sy ma, nadat sy liggaamlik deur sy vader mishandel is, het 'n egskeiding verkry en na haar ouerhuis in Grand Rapids, Michigan, verhuis. Daar ontmoet sy en trou met Gerald R. Ford, 'n verfverkoper, wat haar seun formeel aangeneem en hom hernoem het. Die romanskrywer John Updike het opgemerk dat Ford daarom "die enigste president geword het met 'n heeltemal ander naam as die naam wat hy by geboorte gegee het", wat net so goed was, aangesien 'president King' 'n ongemaklike oksimoron sou wees.
Na hierdie onseker begin, het Jerry Ford 'n normale Midde-Amerikaanse kinderjare geleef in wat hy beskryf het as 'n "baie konserwatiewe stad". Hy het openbare skole bygewoon, uitblink in atletiek en het middagete gewerk om hamburgers te braai. Sy ma was 'n aktiewe lid van haar kerk, tuinklubs en verskillende burgerlike organisasies, en sy stiefpa was 'n Mason, Shriner en Elk. Jerry het 'n Eagle Scout geword. Die familie se lotgevalle het afgewissel tussen vooruitstrewend en vasbeslote, meer gereeld het laasgenoemde 'n paar voetbalversterkers gereël dat Ford beurse en deeltydse werk ontvang om hom aan die Universiteit van Michigan by te woon, waar hy 'n ster-voetbalspeler geword het. Die Green Bay Packers en Detroit Lions het aangebied om hom as 'n professionele speler te onderteken, maar Ford het verkies om die Yale Law School by te woon. Om homself te onderhou, het hy die eerstejaarse voetbalspan van Yale afgerig, waarvan twee lede, mdash William Proxmire en Robert Taft, Jr.
Ford was 'n 'B' -student onder Phi Beta Kappas, en Ford vind die akademiese kompetisie so erg soos enigiets wat hy op 'n voetbalveld beleef het. Sy klasmaats by Yale was Cyrus Vance, Potter Stewart en Sargent Shriver. Tog het Ford daarin geslaag om in die boonste derde van sy klas te staan. 'Hoe dit gebeur het,' het hy later gesê, 'ek kan nie verduidelik nie.' Hy voltooi die kursuswerk in 1941 en gaan terug na Michigan om die balie -eksamen af ​​te lê en 'n regspraktyk te begin. Na Pearl Harbor het hy by die vloot aangesluit en die oorlog in die Stille Oseaan deurgebring. In 1946 ontslaan, keer hy terug na Grand Rapids, verhuis na 'n groter prokureursfirma en sluit by die American Legion en Veterans of Foreign Wars aan. In 1947 begin Ford met Elizabeth (Betty) Bloomer Warren, die modekoördineerder van 'n plaaslike winkel, wat besig was om te skei.
Die politiek het hom ook aangetrek. By Yale het hy die Republikeinse presidentskandidaat Wendell Willkie in 1940 ondersteun en betrokke geraak by die isolasiegroep America First. Ford sou 'n Republikein bly, maar Pearl Harbor en die Tweede Wêreldoorlog het hom aangespoor om 'n internasionalistiese buitelandse beleid te ondersteun. Hy het homself gemodelleer na die senior senator van sy staat, die Republikein Arthur Vandenberg, wat sy standpunt oor Amerika se rol in wêreldsake op dieselfde manier omgekeer het. In 1948 besluit die 34-jarige Ford om die herbenoeming van die Republikeinse verteenwoordiger Barney Jonkman, 'n uitgesproke isolationis en kritikus van senator Vandenberg, uit te daag. Konvensionele wysheid het Jonkman as onverbeterlik beskou, maar toe president Harry Truman die somer die 80ste kongres weer in 'n spesiale sitting belê, het Ford die distrik vir homself vir veldtog gehou, terwyl die posbekleër besig was in Washington. Hy het steun van internasionaliste in beide partye gekry en sedert die Demokrate geweet het dat hulle geen kans het om 'n demokraat in die distrik te kies nie. In die primêre wedstryd het Ford Jonkman met 'n 2: 1 -verhouding geklop. Op 15 Oktober 1948, kort voor die algemene verkiesing, trou Ford met Betty Warren. Hy het net 'n paar minute voor die seremonie veldtog gevoer, en die volgende dag het die pasgetroude egpaar 'n politieke byeenkoms bygewoon. 'Ek was baie onvoorbereid om 'n politieke vrou te wees', het Betty Ford later opgemerk, 'maar ek het my nie bekommer nie, want ek het regtig nie gedink hy gaan wen nie.' Sy was verkeerd. Alhoewel Truman en die Demokrate die verkiesing van 1948 uitgevoer het, het Gerald Ford met 61 persent van die stemme die verkiesing tot die kongres gewen.
Stygende in die huis leierskap
Toe Ford in die 81ste kongres die Huis van Verteenwoordigers binnegaan, het 'n oud-tydgenoot van die afvaardiging van Michigan hom meegedeel dat hy óf sy tyd in die komitee kan deurbring, een wetgewing kan bemeester, óf op die vloer kan leer, die reëls, parlementêre prosedure, en debatteer oor taktiek. Ford het laasgenoemde gekies. Op die vloer van die huis ontmoet hy die eerste keer vir Richard Nixon, wat reeds bekendheid verwerf het tydens die ondersoek van die House Un-American Activities Committee se ondersoek na die Alger Hiss-Whittaker Chambers-kontroversie. Onder die indruk van Nixon se prestasie, probeer Ford teenwoordig wees wanneer die Kaliforniër in die huis praat. Die twee mans het soortgelyke agtergronde en sienings oor buitelandse en binnelandse politiek gehad en gesels graag oor sokker en bofbal. In 1951 nooi Ford die nuutverkose senator Nixon uit om te spreek tydens 'n Lincoln Day -banket in Grand Rapids. Die volgende jaar, toe Nixon sy beroemde "Checkers" televisietoespraak gelewer het om sy vise-presidentskandidaat te red, het Ford hom bedrieg:
Oor radio en koerante is ek 100 persent in u hoek. Bestry dit tot die einde toe, net soos u die uitstryk van kommuniste gedoen het toe u aanklagte teen Alger Hiss bewys het. & Hellip Ek sal u persoonlik verwelkom in Grand Rapids of enige ander deel van Michigan.
Namate Nixon se horisonne uitgebrei het, behou Ford sy sitplek in die huis, en het stadig senioriteit en respek opgedoen. Ford het saam met Nixon en ander nuwe lede van die Huis saamgewerk om die Chowder and Marching Society, 'n informele koukus van Republikeinse veterane uit die Tweede Wêreldoorlog, te organiseer, wat sy eerste stap na leierskap geword het. In 1960 verskyn Ford se naam as 'n moontlike vise-presidentskandidaat om saam met Nixon aan te bied. In 1963 het Lyndon Johnson hom aangestel as lid van die Warren -kommissie om die moord op John F. Kennedy te ondersoek. Maar Ford fokus sy ambisie hoofsaaklik op die Huis, waar hy eendag hoop om Speaker te word. Ford, wat in 1963 as voorsitter van die Republikeinse Konferensie verkies is, het ook 'n hoë posisie in die magtige toewysingskomitee gekry. In 1965, nadat sy party 'n verlies van 36 setels gely het en sy geledere tot die laagste vlak sedert die Groot Depressie verminder het, het 'n groep ontevrede Republikeine, bekend as Young Turks, Ford bevorder as hul kandidaat om die huidige Charles Halleck as minderheidsleier te vervang. Ford skryf sy noue oorwinning oor Halleck toe aan die hulp van verteenwoordiger Bob Dole, wat die steun van die Kansas -afvaardiging as 'n blok aan hom verleen het.
President Johnson, wat nou saamgewerk het met Halleck, betreur Ford se aansporing tot die Republikeinse leierskap. Met die verwagting dat Ford meer partydig as Halleck en minder samewerkend sou wees, het Johnson 'n klug gemaak dat die probleem met Ford was dat "hy vroeër sonder helm voetbal gespeel het" en dat hy "te dom was om terselfdertyd kougom te kou." Johnson het ook aan verslaggewers gesê dat Ford die nasionale veiligheid geskend het deur stories wat in vertroue aan hom vertel is, uit te lek. Hierdie aanklagte was onwaar, en verslaggewers ondersteun Ford se ontkenning, maar die voorval het die diepte van Johnson se vyandigheid teenoor die nuwe Republikeinse leier onthul. Ford se vriend en ondersteuner, die verteenwoordiger van New York, Charles Goodell, het geglo dat "Johnson gedink het Ford is dom omdat hy voorspelbaar was." Goodell beskou Ford as 'n soliede man wat geen aanvoeling het vir die soort politieke manipulasie waarop mans soos Johnson en Nixon gedy het nie.
In September 1965, op 'n tydstip toe Ford se ster aan die toeneem was en Richard Nixon s'n in 'n politieke verduistering gegaan het, ontmoet die twee mans vir ontbyt in die Mayflower Hotel om die heropbou van hul beskadigde partytjie te bespreek. Nixon, wat steeds presidensiële ambisies koester, het belowe om vir die Republikeinse kandidate van die Huis te kampeer en toegegee dat hy gemotiveer is deur 'meer pragmatisme as altruïsme'. Daarna het Nixon noue bande met Ford behou en hom soms tydens die politieke reise deur die land van die telefoon af gebel. 'Baie mense in die politiek respekteer die vermoëns van Richard Nixon', het die joernalis Richard Reeves opgemerk, 'maar Ford was een van die min wat gepraat het oor die hou van Nixon.'
Ford het ook 'n groot deel van die tyd tussen 1965 en 1968 deurgebring om van staat tot staat te reis om vir Republikeinse kandidate te praat en sy politieke basis in die Huis te versterk. Gedurende sy eerste ses maande as leier het Ford 32 state besoek. Toe verslaggewers vra of hy vir iets hardloop, het hy geantwoord: 'Ek wil vir die speaker wees.' Aangesien die Republikeine slegs 140 uit 435 huissitplekke beklee het, was dit 'n buitensporige ambisie, maar in 1966 het sy pogings die Huis -Republikeine gehelp om 'n merkwaardige herstel te behaal met 'n wins van 47 setels. Ford se lang ure op Capitol Hill en gereelde afwesigheid van die huis vir politieke gesprekke, het egter sy familie geëis, veral sy vrou Betty, wat haar tot alkohol en pynstillers gewend het om haar eensaamheid te vergoed. 'Ek het gevoel dat ek alles vir almal doen, en ek kry geen aandag nie,' het sy gekla.