Oorweging van geslagsrolle in die landelike Paraguay - Inligting
Oorweging van geslagsrolle in die landelike Paraguay
Megan Wood, MatadorU-student, dink oor die rolle van vroue terwyl sy haar verloofde se boksbroek was.
Ek hoor Blanca en Antonio aan die oorkant van die muur, fluister kussings in hul inheemse taal van Guaraní. My eerste gedagtes handel oor hoe koud ek is, en ek is effens geïrriteerd dat ek soggens om 04:30 wakker is. Dan hoor ek 'n geklap, Blanca se eerste klant van die dag, wat meel wil koop voordat die son opkom. Binnekort sal rook van die ontbytvuur die huis van Blanca vul, en my onvermoë om asem te haal sal my uit die bed dwing en in die werklikheid van die lewe in Paraguay woon.
Ek het 18 maande gelede met my motor na die gemeenskap van Tavapy Dos gekom met my Amerikaanse verloofde Chester, my hond Killer, en 'n effense gevoel van paniek onder die oppervlak. Ek was nie seker hoe my nuwe lewe sou lyk nie, maar ek het geweet dat dit latrines, taalhindernisse en gelag sou insluit. Killer het eerste uit die motor gespring en is onmiddellik verwelkom met haar eerste hondegeveg.
My instink het my aangesê om die ander hond onmiddellik te trek, maar ek het geweet dat sy moes leer om haarself te verdedig. Sy is vinnig oorheers en stap met haar stert tussen haar bene weg; die enigste ding wat seergemaak het, was haar ego. Sy kyk na my asof sy wil sê: 'Dit is genoeg, gaan ons nou huis toe?' Jammer Killer, dit is ons nuwe tuiste.
Die skrywer met haar hond, Killer
'Goeiemiddag Megan!' Blanca roep van haar plek langs die vuur. Antonio en Chester lag. Ek glimlag en rol my oë intern, hoeveel keer sou ek die grap hoor? 6 uur 'soggens is skaars die middag.
Ek stap verby hulle, maak my pad na die latrine in die hoek van die tuin, hoenders en varke verstrooi terwyl ek om weggegooide bottels en stapels koepoeie stap. Ek haal diep asem en gaan in die latrine en let op dat daar geen toiletpapier is nie. Ek haat dit om ander mense se latrines te gebruik. My eie latrine, geen probleem nie, twee mense gebruik dit en ek maak dit gereeld skoon; om 'n latrine met agt ander mense te deel, is 'n vuil onderneming.
As ek sorg dat ek saam met die ander in 'n kring kuier vir 'n oggend ronde van Yerba-maat. 'Wat is die plan vandag?' Ek vra Chester, gaap.
'Ek gaan met die vrouekomitee vergader om 'n fabriek vir die teebedryf te bou. Wil u kom? " Hy antwoord.
Voordat ek by die geleentheid kan spring, onderneem Blanca: 'Het Chester nie vuil klere wat gewas moet word nie?'
Ek steek my stert tussen my bene in en gaan die huis in om Chester se wasgoed bymekaar te maak.
'Ek weet dit eintlik nie' nie, skrik ek dood en skiet daggers met my oë op Chester. Blanca is lief vir Chester soos 'n seun, en dienooreenkomstig, soos 'n skoondogter. Amerikaanse geslagsrolle en vroulike lib beteken hier niks.
'Wie is die vrou? Ek weet hy het vuil klere. ' Blanca snork, met 'n let-to-it-to-tone in haar stem.
Ek steek my stert tussen my bene in en gaan die huis in om Chester se wasgoed bymekaar te maak. Blanca vul 'n emmer met seep en water terwyl Chester 'n oggend-sigaret aansteek; die twee klap in Guaraní. Ek is nie seker wat hulle vir mekaar sê nie, iets oor die weer.
Blanca is die soort vrou wat altyd praat, altyd in beweging is. As daar geen gesprek is nie, vertel sy bloot wat sy doen en dink. Sy werk voortdurend: bedryf haar winkel, melk koeie, maal maal. Tans skrop sy die boksbroek van Chester terwyl sy my terselfdertyd vertel hoe vinnig Chester Guaraní geleer het. Ek het opgehou om haar daaraan te herinner dat Chester 'n jaar voor my in die gemeenskap aangekom het.
Sy gee my sy boksers aan my om te spoel en uit te draai voordat ek hulle opdroog op die hek van die draad. Ek kyk na Chester, en ek verbeel my 'n wêreld waar hy en Antonio my onderklere was, terwyl ek by die vuur rook.
Megan het hierdie stuk geskryf as 'n opdrag vir MatadorU. Lees meer oor die kuns van reisskryf deur 'n student in Matador se New Media School te word.