Jan-Jan Joubert skryf in ‘n rubriek in Beeld ondermeer: “Dat die ANC in ’n groter mate as ooit tevore sedert die koms van ons demokrasie met die rug teen die muur veg, is ’n feit. Die morele hoë grond, so swaar verwerf in die aanloop tot 1994, is deur kaderontplooiing, onbeholpenheid, korrupsie, wanbestuur en selfverryking verspeel. Dit bestaan nie meer nie. Met Nkandla, handboeklewering en skokkende munisipale wanbestuur, veral as jy dit met die meeste DA-munisipaliteite vergelyk, raak die ANC se geloofwaardige antwoorde op kritiek nou vinnig op. Die party sal iets moet vind waarmee hy tot die aanval kan oorgaan, veral teenoor sy sterkste teenstander, die DA.”
Dit is ‘n gelaaide boodskap. In ‘n paar sinne het hy dit duidelik gemaak dinge gaan agteruit, dat dit openlik uitgewys moet word, en geïmpliseer dat hy hierin prof. Jansen se steun het.
In die lig van die onlangse debakel oor die regterlik Dienskommissie en die aanstelling van regters, wat ook die aansien van hoofregter Mogoeng Mogoeng geknou het, het die uitspraak van die Grondwetlik Hof die vraagtekens oor sommige regters se bekwaamheid en objektiwiteit, reg of verkeerd, net verdiep.
Vir die persoon wat ten duurste vir sy grondjie met ‘n soutpan op betaal het is daar nou weinig troos – as die minister die mineraleregte aan iemand anders toeken (wat wel gebeur – ook in sake waar korrupsie bewys is) sit hy met ‘n waardelose stukkie grond en sy belegging is saam met die vermoë om vir hom en sy gesin te sorg daarmee heen. Die Grondwetlike Hof ontken nie dat die wet die grondeienaar van ‘n reg ontneem is, maar dat dit nie op ‘n reg neerkom waarvoor op vergoeding geregtig is nie. Dit sal ‘n goeie advokaat verg om ‘n soutboer te oortuig hy het nie ‘n baie ernstige kort lootjie getrek nie.
Die onus is nou op die regbank en die regters om die vertroue in die regbank te herstel. Die regbank is die laaste loopgraaf nadat die grondwet nie kon verseker dat die ander wigte en teenwigte hul funksies doeltreffend kon uitvoer nie.