Die Slag van Trafalgar - Inligting
Toneel uit die Slag van Trafalgar.
MEIER Auguste (1805 - 1890)
Titel: Toneel uit die Slag van Trafalgar.
Skrywer: MEIER Auguste (1805 - 1890)
Datum getoon: 21 Oktober 1805
Afmetings: Hoogte 105 - Breedte 162
Stoorplek: Naval Museum webwerf
Prentverwysing: 01-017772 / 9 OA 15
Aanstigter van die meeste ligas teen die rewolusionêre en daarna Napoleoniese Frankryk, Engeland, het op 25 Maart 1802 'n vredesverdrag met Frankryk onderteken. Aan die begin van die daaropvolgende jaar het 'n nuwe diplomatieke krisis uitgebreek: die ekspansionistiese beleid van die Eerste Konsul Napoleon (1769-1821) buite Europa en die weiering van Frankryk om die Britse handel oop te stel, bly die belangrikste appels van onenigheid. Onmiddellik beplan Napoleon, terwyl hy sy leër by Camp de Boulogne bymekaarmaak, 'n landing aan die Engelse kus, terwyl Engeland op sy beurt finansiële hulp aan die kontinentale moondhede soos Rusland of Oostenryk betaal om hulle aan te spoor om in te gaan. in oorlog met Frankryk.
Die ramp van Trafalgar
Die doel van Napoleon was om Engeland binne te val met die hulp van Spanje, Frankryk se tradisionele bondgenoot teen die Engelse. Die middelmatigheid van die bevel en die swak koördinasie van militêre maneuvers verhinder egter dat die verskillende vlote 'n aansluiting kan vestig. Van die twee eskaders wat verantwoordelik was vir die vaar na die Antille om die Engelse wat in die Kanaal geïnstalleer was, te lok, het slegs die Toulon-eskader, onder bevel van admiraal Pierre de Villeneuve, Martinique bereik op 14 Mei 1805. Villeneuve, agtervolg deur Onder-admiraal Lord Nelson, bevelvoerder van die Engelse Mediterreense eskader, het die Wes-Indiese Eilande verlaat en besluit om op Cadiz terug te val, ondanks die bevel van Napoleon om na Brest te vaar. Vandaar dat hy uiteindelik op 20 Oktober instruksies ontvang het om Napels te bereik, is hy op pad na die Straat van Gibraltar. Maar Nelson en sy vloot het hom van Kaap Trafalgar af ingewag en die volgende dag word die Frans-Spaanse vloot, gereël op 'n eindelose lyn van ses kilometer, loodreg op 'n paar presiese punte aangeval deur die Engelse wat, ondanks hul numeriese minderwaardigheid. (27 Engelse vaartuie, teen 18 Franse en 15 Spaanse), het 'n groot oorwinning behaal. Die Engelse is beter toegerus en beter opgelei en vernietig die Franse en Spaanse vloot, wat jare sal neem om weer op te stel. 'N Ware nasionale held sedert die Slag van Trafalgar waar hy vermoor is, het Horatio Nelson (1758-1805) op 'n jong ouderdom by die vloot aangesluit, aanvanklik 'n handelaar. Hy word op 21-jarige ouderdom aangestel as kaptein en word in 1793 na die Mediterreense eskader gestuur en verloor sy regteroog in die Slag van Calvi die volgende jaar. In Julie 1797, beseer tydens 'n mislukte ekspedisie teen Santa Cruz de Tenerife, verloor hy hierdie keer sy regterarm. Sy reputasie het begin toeneem toe hy op 1 Augustus 1798 die Franse vloot uit die Ooste in Aboukir uitgewis het op pad na die Egiptiese ekspedisie. Op grond van hierdie sukses word hy in 1801 tot vise-admiraal aangestel. Maar sy roem het sy hoogtepunt bereik met die Slag van Trafalgar, waar hy 'n goeie militêre strateeg was. Dit was na hierdie gebeurtenis dat kunstenaars sy postume gewildheid begin interpreteer het, soos hierdie anonieme graveur wat Lord Nelson in volle lengte uitgebeeld het, in ooreenstemming met die kanonne van die genre. Geklee in sy vise-admiraal-uniform, staan ​​Nelson voor 'n maritieme landskap, effens links gedraai. Sy leë regtermou word prominent op sy bors vertoon en hy leun sy goeie arm op 'n rots. In die verte woed 'n seestryd voort, waarskynlik dié van Trafalgar, waartydens die vise-admiraal aan boord van die Oorwinning, is noodlottig geskiet deur 'n Franse matroos van Formidabel. Op bevel van Lucas het hierdie 74-geweer skip die Bucentaur, die vlagskip aangeval deur dié van Nelson, Die skildery met dramatiese aksente van Auguste-Etienne-François Mayer (1805-1890) bied die heldhaftige stryd van die matrose van die Bucentaur, omring deur vyandelike skepe. Die skildery was lank getiteld The Redoubtable in die Slag van Trafalgar maar dit is ongetwyfeld die Bucentaur soos die boegbeeld bewys. Die skip wat heeltemal vernietig is, is deur 'n groot Engelse vaartuig aan druiwe geskiet. Ons kan op die agtergrond die Formidabel sukkel met twee Engelse skepe en wat uiteindelik gedwing is om oor te gee nadat hy die meeste van sy bemanning verloor het, soos ook die Bucentaur. Die twee bote wat tydens die geveg erg beskadig is, het uiteindelik soos 'n groot deel van die Franse vloot gesink.
Engeland se gemengde oorwinning
Na die Slag van Trafalgar is Villeneuve gevange geneem en die oorskot van Nelson is teruggebring na Londen, waar 'n staatsbegrafnis met groot fanfare gehou is. Hierdie stryd versterk die Engelse vloot-meerderwaardigheid en beskerm Engeland permanent teen die inval. Dit het Napoleon ook gedwing om sy territoriale ambisies te herfokus op die kontinent waar hy twee nuwe koalisies moes trotseer, verenig danksy Engelse goud. Sy veldtogte van 1805-1807 is gekenmerk deur verskeie briljante oorwinnings teen die Geallieerdes, in Austerlitz waar die sogenaamde slag van die drie keisers op 2 Desember 1805 plaasgevind het, daarna in Jena op 14 Oktober 1806 en in Friedland op 14 Junie 1807 oorwinnings. wat gevolg sal word deur die Verdrag van Tilsit, 7 Julie 1807. Hierdie verdrag verseël die Frans-Russiese alliansie, en die tsaar verleen Napoleon sy steun vir 'n periode van vyf jaar in die stryd teen Engeland. In werklikheid bevind laasgenoemde homself tydelik geïsoleer binne Europa en ly dit meer en meer onder die kontinentale blokkade wat Frankryk daarop opgelê het. In 1808, ontneem van buitelandse winkels vir sy koloniale produkte, metallurgie en katoen, was dit die slagoffer van 'n ware ekonomiese stagnasie wat sosiale onluste veroorsaak het. As die val van die Napoleontiese Ryk in 1815 die finale oorwinning van die Engelse beleid verskans, sal Engeland finansieel en ekonomies uitgeput daaruit kom uit hierdie lang stryd teen Frankryk.
Jacques-Olivier BOUDONGeskiedenis van die konsulaat en die rykParys, Perrin, 2000. Roger DUFRAISSE en Michel KERAUTRETNapoleoniese Frankryk: eksterne aspekte, 1799-1815Paris, Seuil, "Nuwe geskiedenis van die hedendaagse Frankryk", vol.5.1999.Alfred FIERRO, André PALLUEL-GUILLARD en Jean TULARDGeskiedenis en woordeboek van die konsulaat en die rykParys, Laffont, (versameling Bouquins), 1995. Louis MADELINGeskiedenis van die konsulaat en die rykParys, Laffont, (versameling Bouquins), 2003. Alain PIGEARDWoordeboek van Napoleon se gevegteParys, Tallandier, 2004. Jean TULARDNapoleon woordeboekParys, Fayard, 1999.