'N Paar Seychelle Warblers is geneig om hul kuiken. Janske Van Die Crommenacker, skrywer met dien verstande
In populasies van 'n enkele spesie is daar egter baie variasie in wanneer individue begin verswak in later lewe. Waarom sommige individue van dieselfde spesie ouderdom vinniger as ander verouder, is een van die grootste onbeantwoorde vrae in die biologie. Dit is ook een wat groot gevolge het vir gesondheidsorg en die samelewing. Om te verstaan ​​waarom individue anders verouder, kan ons toelaat om langer en gesonder lewenslewe in mense en ander diere te bevorder.
Die omgewing wat 'n individu ervaar as dit poog om te oorleef en te reproduseer, blyk 'n groot dryfveer van individuele variasie in veroudering. Ons is almal bekend met die idee dat sommige mense lyk asof hulle 'n harde lewe gehad het, terwyl ander "jonk is vir hul ouderdom". Wetenskaplikes en medici verwys soms na 'n individu se biologiese ouderdom. 'N Persoon het 'n biologiese ouderdom van 70 as hulle gesondheid en toestand lyk soos wat ons van 'n 70-jarige sal verwag - ongeag hul werklike ouderdom.
Daar word gedink dat baie van hierdie variasie in veroudering ontstaan ​​omdat individue verskillende vlakke van fisiologiese stres ervaar soos hulle deur die lewe gaan. Ons moet nou uitvind watter faktore hierdie verskille verklaar, op watter punt hulle in die loop van 'n lewe 'n effek het en hoe hulle vermy of versag kan word.
Navorsing oor 'n klein voël kan ons help om hierdie proses van veroudering te verstaan ​​- en die onwaarskynlike voordele van kindersorg.
Die Seychelle-sanger (Acrocephalus sechellensis). Martijn Hammers, skrywer met dien verstande
Hoe ons selle aanpas veroudering
Ondersoek na die oorsake van veroudering binne natuurlike bevolkings - waar individue blootgestel word aan realistiese variasie in spanning en nie baat vind by enige ingryping of medikasie nie - is belangrik, maar baie moeilik. Wilde lewende individue moet dwarsdeur hul lewens gevolg word om die omgewings- en sosiale toestande wat hulle ondervind, te evalueer, en hul daaropvolgende gesondheid en oorlewing.
Ons langtermynstudie van die Seychelle-sanger - 'n klein, tropiese sangvis - op die eiland Neef in die Indiese Oseaan is 'n nuttige gevallestudie vir verstaan ​​die verouderingsproses. Sedert die 1990'e is al die warblers op hierdie klein eiland - net 40-sokkervelde in grootte - toegerus met gekleurde beenringe sodat hulle opgespoor en geïdentifiseer kan word. Voëls versprei nie op of af van hierdie afgeleë eiland nie, sodat ons hulle van geboorte tot die dood kon volg. Ons het ook hul gesondheid, voortplanting en oorlewing gemonitor, wat almal daal vinnig in bejaarde individue.
Die Seychelle is die tuiste van 'n unieke verskeidenheid spesies wat nêrens anders op aarde gevind word nie. Martin Harvey, skrywer met dien verstande
Ons het ook die sneller se telomere-herhalende DNA-sekwense gemeet wat die eindes van chromosome beskerm, maar verkort in reaksie op fisiologiese stres. Telomere verkorting het getoon dat dit 'n nuttige merker van biologiese toestand en veroudering in verskeie is diere, insluitend mense. In die Seychelle-sanger, telomere lengte voorspel toekomstige oorlewing. Deur die telomere verkorting wat plaasvind in reaksie op enige gegewe ervaring, te meet, kan ons die impak bepaal wat spesifieke faktore op veroudering het.
Ons vorige studies oor die Seychelle-sanger het reeds gevind dat sekere faktore die tempo waarteen individue ouderdom beïnvloed, beïnvloed. Byvoorbeeld, met 'n gebied omring deur onverwante en onbekende bure lei tot meer territoriale gevegte, en dus meer vinnige telomere verkorting. Opgroei in 'n gebied met beperkte voedsel beskikbaarheid het ook 'n nadelige uitwerking op latere veroudering.
Telomere is DNA-streke op chromosome wat die omvang van die verouderingsproses openbaar. VectorMine / Shutter
Ons onlangse koerant in Nature Kommunikasie het gefokus op hoe die opwekking van stamboom stresvol is en kan lei tot voortydige veroudering - iets wat nie baie ouers mag verras nie. Weens 'n gebrek aan ruimte op die neef, kan baie volwassenes nie 'n gebied vind om in te meng en te broei nie. In plaas daarvan kan hierdie individue as ondergeskiktes aansluit by 'n dominante broeipaar binne 'n reeds gevestigde gebied - dikwels die een waarin hulle gebore is. Hulle help dan soms dat die dominante broeipaar hulle volgende groepie nakomelinge verhoog - 'n proses bekend as "koöperatiewe teling".
Ons ontledings het getoon dat die dominante voëls wat ontvang help, minder telomere verkorting het as diegene wat oorbly om al die ouerswerk self te doen. Hierdie hulp lei ook tot beter oorlewing van dominante vroue. Daarom kan ons sien dat die hulp wat die dominante teelvoëls ontvang het, die spanning van teling en vertraagde veroudering verminder het, ten minste by vroue. Die dominante mans lyk nie baat om hulp soveel te ontvang nie, waarskynlik omdat in die Seychelle mannetjies mannetjies baie minder energie belê in die verhoging van kuikens as wat vroue doen.
Mense is koöperatiewe telers en dit word gedink dit help om die las van kindersorg in die natuur te deel, wat die verouderingsproses vertraag. Charlie Davies, skrywer met dien verstande
Ons studie bevestig 'n langdurige hipotese dat koöperatiewe teling - wat die norm in die mens is - die gesondheidskoste vir ouers kan verminder om jong te laat groei. Daarom kan dit verouder word. Dit kan verduidelik hoekom meer sosiale spesies is geneig om langer lewensduur te hê.
Ons bevindings in die Seychelle-soldaat het die koste van vinniger veroudering in oorwerkende ouers geïdentifiseer. Hierdie koste, en hoe individue verskil in wat hulle ervaar en wanneer, kan help om te verduidelik waarom daar soveel variasie is in hoe individue ouer word in die latere lewe.
David Richardson, Professor in Evolusionêre Ekologie en Bewaring, Universiteit van East Anglia en mnr. Martijn Hammers, navorsingsgenoot, Rijksuniversiteit Groningen
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Vroulike Warblers leef langer as hulle help om nageslag te verhoog