Hierdie beginsel geld ook die manier waarop ons die Sabbat deurbring: Net soos wat ons arbeid deur die loop van die week die stempel van diens aan God moet vertoon, moet ons rus op die Sabbat ook die vrees van die Here weerspieël.
Simbolies het dit die werkverbond aan hulle voorgestel - hulle moes eers hulle lewe lank God dien voordat hulle in die hemel kan ingaan. Hulle moes dus hulle toegang tot die hemel in verdien!
Die betekenis daarvan is dit: Jesus het klaar die sonde vir ons oorwin. Ons besit dus reeds die gawe van die ewige lewe - daarom rus ons eers en dan werk ons.
Ons kan alleen arbei tot die eer van God as ons eers deur die geloof geleer het om in Hom rus te hê, en sy vrede te ken.
Die rusdag behoort vir ons 'n genot te wees. 'n Dag wat die Vader vir ons voorsien het dat die gees en die liggaam op die aarde kan rus.
Dit kan ook nie anders nie, want met die sondeval het God vir Adam gesê dat hy in die sweet van sy aangesig sy brood sal eet. Dorings en distels sal opkom om sy dagtaak te verswaar.
Die rusdag het 'n godsdienstige betekenis: Die sewende dag het God gerus. Daarom het Hy hierdie dag heilig verklaar.
Die Here het nie gerus van uitputting nie. Hy het gerus in die sin dat Hy nie verder geskape het nie.
Alles wat Hy geskape wou hê, het Hy in ses dae klaar geskape. Hy het die sewende dag gebruik om Hom te verlustig in alles wat Hy gedoen het.
Daarom moet ons die sewende dag rus van alle liggaamlike arbeid. Dit is waarom daar in Markus 2:27 geskryf staan dat die Sabbat vir die mens gemaak is, en nie die mens vir die Sabbat nie.
Dit is 'n dag wat positief aangewend moet word vir Godsdiens, vir rus in God. Vir verkwikking van die siel. Vir ontspanning in die diens van die Here.
Die Here openbaar in sy Woord wat ons die dag moet doen: Hy leer ons dat die gemeente van die Here die rus middelik geniet: Hulle kom naarstigtelik op na God se huis:
Hulle luister na die bemoediging uit die mond van hulle Skepper - dit beveel hulle om weer moed te skep, en Hy gee ook aan hulle die versekering dat Hy die wêreld vir hulle oorwin het.
Die ou Jode het die Sabbatdag meestal uitwendig gesien. Die saak waaroor dit gegaan het, het hulle vergeet.
Dit het vir hulle byna net gegaan oor al die regulasies en bepalinge wat die Fariseërs vir hulle voorgehou het.
Doen ons moderne Christene nie maar dieselfde nie? Het die Sabbatsonderhouding nie vir ons grootliks 'n saak van uitwendige dinge geword nie?
Is dit nie so dat baie sogenaamde gelowiges deur 'n Sondag gaan sonder dat die eer van God in ons gesigsveld is. Sondag is die dag vir ekstra werkies.
Ons sal onsself die hele week lank breek om al ons dinge gedoen te kry. Maar Sondag ontbreek daar 'n geweldige groot persentasie van die lidmate wanneer die gemeente in sy volle eenheid God met ontmoet!
Die feit is dat daar te veel mense in die kerk is wat glo hulle is deur die Here Jesus Christus verlos, maar hulle laat na om 'n amptelike afspraak met God na te kom. Kan dit?
Die Sondagheiliging is 'n voorsmaak daarvan dat die eerste dinge besig is om verby te gaan, maar dat ons, ons hoop stel op 'n nuwe begin.