Geen soet wraak op die Seoul-metro nie - Diverse
Hierdie verhaal is oorspronklik geproduseer as 'n opdrag vir die Matadoru Travel Writing-kursus.
'Die volgende stop is Wangsimni,' kondig die vooraf opgeneemde metro-dame metro-dame aan. 'Die deure is aan u linkerkant.'
Haar intonasie is aangenaam; haar toespraak perfek verloop; die effense styging en daling in toonhoogte is kalmerend. Maar ek kan sien hoe 'n mens na 20 jaar van die metro en die aankondigings dag en dag kon uithaal. Dit is goed dat Suid-Korea so streng geweerbeheer het.
"Sindang. Sindang. Die deure is aan u regterkant. " Maar dit is nie al wat sy oor hierdie stop te sê het nie. "U kan oordra na die oranje lyn, reël nommer 6 ..."
Ek het geleer dat dit nie eintlik is nie luister op die aankondigings, maar eerder om sleutelwoorde in te stel om te weet wanneer u van die trein moet klim. Sommige metro-ryers lei hulself af met rekenaarspeletjies, ander met sms'e en telefoonoproepe, nog ander met koptelefoon en musiek. Ek lees 'n boek. Ek het geleer om die een bladsy met die een hand te blaai terwyl ek met die ander hand aan die metro-band vasgehou het. Op 'n goeie dag kan ek 'n deel van die rit sit.
Die eerste 15 maande wat ek in Suid-Korea gewoon het, het die stem van die metro of die skare my nie gepla nie. Ek het wye oë en openhartig aangekom, gereed om my nuwe land van verblyf te omhels. Korea was my nuwe liefde en ek was in die wittebroodstadium.
Op 'n dag is die wittebrood verby. Skielik - terwyl ek tofu by die kruidenierswinkel gekoop en deur jong Koreaanse winkelklerke gegiggel het, bloot omdat ek as 'ander' gesien is, het ek die harige mol op my geliefde se gat gesien.
Dit was nie asof ek nie die geleenthede wat Korea my bied, waardeer nie. Ek was dankbaar vir my werk, die berge, die lae misdaadsyfer. Maar my insulêre bestaan ​​in 'n land waar ek nie die taal gepraat het nie en dus nie toegang gehad het tot die kultuur waarin ek gewoon het nie, het my gefrustreerd en uitgesluit laat voel.
En ek het nog nooit goed daarmee gegaan om uitgelaat te word nie.
Toe ek vyf was, het ek 'n vrou in die gat gebyt.
Haar naam was Mary, 'n kampberader wat by Camp Stella Maris gewerk het, 'n Christelike somerkamp vir kinders. Ek het in die sleepwa park langs Camp Stella Maris gewoon. Op lang Julie-dae sou ek en my vriende kamp opslaan.
Terwyl die ouers van die kampkinders onderrig gegee het, het ons sleepwaentjie-kinders eenvoudig na oggendprentprente opgedaag om kampliedjies te sing en pinecone-voëlkosse gratis te maak.
'N Week het die kampeerders 'n toneelstuk geoefen wat op hul laaste dag opgevoer sou word. Dit sou 'n groot produksie wees. Hulle sal kostuums en verhoog-grimering dra en die lewensuitvoering van hul lewens vir hul ouers aantrek.
Ek wou desperaat deel wees van hierdie toneelstuk, dus het ek opgedaag vir repetisie. Terwyl ek vrygewig toegelaat is om vrieskyfies te speel, kamp Tang te drink en kampdiere krakers te eet, trek Mary, die berader wat die toneelstuk regisseer, die lyn hier. Sy het my vriendelik ingelig dat ek welkom is Watch die repetisies, maar ek kon nie deel uitmaak van hulle of die opvoering nie.
My vyfjarige self was woedend.
Die volgende oggend gryp ek 'n Pop Tart voordat ek uit die sleepwa gaan en kamp toe stap. Dit was 'n sjokolade Pop Tart, die soort met fudge-vulsel en 'n dun lagie vanieljesuiker-geglasuurde ryp met sjokoladesprinkels bo-op.
Toe ek by die kamp aankom, was die repetisie in volle gang. Ek het agter in die ouditorium gestaan ​​en my Pop Tart geëet en gekyk na die raadgewer Mary wat die gelukkige kampeerders in hul pogings aangespoor het.
'Uitstekend, Johnny!' roep sy. 'Onthou om hard te praat sodat die agterste ry jou kan hoor.' Johnny knik en glimlag. 'Dit is reg, Susie. Na Johnny se lyn loop jy oor die middelste verhoog. "
Mary het blink bruin hare, 'n helder gesig en 'n opregte glimlag. Sy was ook 'n bietjie aan die swaar kant.
Toe ek kyk hoe die ander kinders dialoog hou, van tyd tot tyd in die lag lag en ondersteuning en aanmoediging van die lieflike Mary ontvang, het ek begin rook.
Toe Mary op die verhoog verskyn, het ek die kampeerders aangespoor, en ek het gesien hoe haar ruim derrière in 'n groen broeksak broei. Ek het my Pop Tart in 'n sirkelvormige patroon gekou, die sjokoladekoekagtige kors geëet en die ryp en soepel middel vir laaste gered. Die onderkant van Mary het effens gegiggel terwyl sy met die kinders beduie.
Skielik, gedwing deur woede, laat val ek my Pop-tert en loop in die gang van die ouditorium af. Ek het in die algemeen na die verhoog gegaan, en Maria in die besonder. My woede het een teiken gehad, en die teiken was wyd.
Ek hardloop totdat ek kontak maak en my stel babamielietande in die bedompige vlees van Mary se breë esel gesink het.
My sjokolade Pop Tart was goed, maar niks smaak op die oomblik beter as soet wraak nie.
Selfs Mary het 'n breekpunt gehad, en ek het haar amper in die gat gebyt. Van daardie dag af is ek uit die kamp verban.
Ek het met die gang opgegaan en in die rigting van die ouditorium-afrit gehaal en die groot stuk Pop Tart van die sementvloer af opgetrek. Per slot van rekening kan 'n kind haar net so lank wraak neem.
Maar daar is geen soet wraak op die Seoul-metro nie. Dit is nege uur in die nag en ek ry 30 minute voor my op lyn 2, altyd besig.
Die trein stop tot stilstand, die glasdeure gly oop en ek stap verder. Swoosh - die wolk van knoffel- en alkohol-geteisterde asem slaan my soos warm oondlug. Vervlaks. Verpak. Ek staan ​​aan die einde van die ry sitplekke in die hoop dat 'n spasie by die volgende stop sal opklaar. Koreaanse metro-ruiters lyk of hulle 'n stelsel het; hulle weet waar om hulself te posisioneer vir die beste kans om plek te kry. Ek is 'n vreemde vreemdeling wat net êrens gaan staan ​​en hoop op die beste.
Ek gryp die metro-band met my regterhand en hou my paperback-roman links; my swaar beursie hang aan my linker elmboog. Ek lees Die muskietkus en sal baie graag die volgende 30 minute wil sit en nadink oor hierdie verhaalopset in 'n Hondurese oerwoud. In plaas daarvan probeer ek om op die verhaal te konsentreer terwyl ek met die een hand bladsye hang en swaai en blaai. Die trein begin stadig ry vir die volgende stop. Uit die hoek van my oog sien ek die dame een tree vanwaar ek staan, begin om haar gewig vorentoe te skuif.
Sy versamel haar selfoon en sakboek. Sy staan. Ek stap een tree terug om haar kamer te gee om by my verby te gaan en stap dan na die leë sitplek. Uit nêrens skeur 'n middeljarige man oor die gang en in die sitplek in.
Metro-oorlewing is 'n spel vir diegene wat die reëls ken. As 'n buitelander is ek uit die tutoriaal gelaat. Ek stap terug en gryp weer die metro-band vas en voel 'n skielike hunkering na 'n sjokolade Pop Tart.
* MatadorU is 'n gemeenskap van skrywers, fotograwe en filmmakers wat hul reisverhaalvaardighede vereer.