Amerikaanse Viëtnamese basis is uitgewis - Inligting
Die Slag om die Dong Xoai -kamp en die verstommende dapperheid van sy verdedigers
In 1965 het Noord -Viëtnamese leiers beplan om 'n somer -offensief te begin om die gewone eenhede van die Suid -Viëtnamese weermag te vernietig. Vir die eerste keer is die nuutgeskepte VC 273ste en 274ste regimente beveel om by die 271ste en 272ste regimente aan te sluit om 'n aanval en vestiging van " besmette gebiede " in die suide.
As deel van die algehele plan is die VC 9th Division beveel om Dong Xoai aan te val. Dong Xoai was 'n distriksdorp wat by 'n kruispad geleë was wat Inter-Voorlopige Pad 13, Nasionale snelweg 1 en snelweg 14 verbind het. Maatskappy. Hulle is ondersteun deur een gepantserde eskader (ses pantservoertuie) en twee 105 mm -haubits.
Dong Xoai was ook die tuiste van 'n Special Forces A-Camp, Detachment A-342, 5th Special Forces Group (Airborne), wat 400 Montagnard CIDG-stakers en 24 Amerikaanse troepe gehuisves het, waaronder Army Green Barets en Navy Seabees. Die Green Barets was eers sedert 25 Mei daar en die verdediging was nog lank nie klaar nie.
Marvin Shields, 'n Navy Seabee, word postuum bekroon vir sy dapperheid wat hy in Junie 1965 in die Dong Xoai -kamp verdedig het.
Natuurlik, voordat ek die geskiedenis van pho, moet ons eers 'n meer fundamentele vraag aangaan pho, naamlik: Wat in die wêreld is pho?
Baie lesers weet presies wat pho is. Artikels oor pho wat u op die internet vind, definieer die gereg eenvoudig as Viëtnamese noedelsop, tradisioneel gemaak met bees- of hoenderbouillon, gegeur met verskillende speserye en bedek met verskillende kruie. Maar hierdie definisie lyk heeltemal te simplisties omdat dit nie regtig die ryk en intense essensie van beesvleis in die sous bevat nie, wat slegs bereik kan word deur murgryke beesvleisbeen vir baie ure lank op lae hitte te laat prut. Dit beskryf nie die komplekse smaaklae wat deur die kruie en speserye veroorsaak word nie pho. Dit illustreer nie die baie teksture wat die vierkantige rysnoedels, die sagte beesskywe en die knapperige boontjiespruite in die sop skep nie.
Die beskrywing "noedelsop" kan ten minste 'n verkeerde benaming wees. Sop impliseer dat die gereg 'n bykos is, maar eintlik pho self is die hoofgereg. Pho is 'n noedelgereg, en nie 'n sopgereg nie. As u dus êrens op die webwerf die frase 'noedelsop' kry, dan is dit net omdat ek my wag daar 'n oomblik in die steek gelaat het. Pho moet 'Vietnamese noodle' of 'sopnoedel' genoem word, want dit is 'n noedelgereg.
Jy kan nie twee verwag nie bakkies pho gemaak in twee aparte kombuise om ooit dieselfde te proe. Daar is baie pho -resepte, en elke resep verskil effens van mekaar. Maar dit is slegs die gepubliseerde. Daar is talle ander wat deur professionele sjefs gewild gehou word pho restaurante, en ons sal nooit weet wat dit is nie. Die tegnieke vir kook en bereiding van pho wissel dus van sjef tot sjef. Variasies kan ook afhang van watter tipe pho voorberei word. Byvoorbeeld, pho bac, wat pho uit die noordelike streke van Viëtnam is, word heel anders gemaak as hoe pho in die suide van Viëtnam voorberei en bedien word.
Die geskiedenis van pho strek slegs honderd jaar terug in die onlangse verlede van Vietnam. Maar net soos daardie honderd jaar Viëtnam gevorm het tot die land wat dit vandag is, so het die honderd jaar ook die manier gevorm pho het geword. Drie gebeurtenisse in die Viëtnamese geskiedenis het die geskiedenis van pho. Hulle is
Die eenwording van Viëtnam onder Franse bewind in 1887,
Die verdeling van die land in Noord- en Suid -Viëtnam in 1954, en
Die val van Saigon in 1975.
Nota van die redakteur: Hier is 'n artikel oor "Wat is Vietnamese Pho: Think You Know? Think Again", wat bespreek wat is en wat nie pho is nie.
Meer as twee dekades van gewelddadige konflik het 'n verwoestende tol op die bevolking van Viëtnam aangerig: Na jare se oorlogvoering is na raming 2 miljoen Viëtnamese dood, terwyl 3 miljoen gewond is en nog 12 miljoen vlugtelinge geword het.
Hierdie druk het die Johnson -administrasie genoop om vredesgesprekke met die Noord -Viëtnamese en NLF te begin en die bombardement op Noord -Viëtnam op te skort ... Die anti-oorlogsbeweging het die Verenigde State wel gedwing om 'n vredesverdrag te onderteken, die oorblywende magte terug te trek en die ontwerp vroeg in 1973 te beëindig.
William Westmoreland, bevelvoerder van Amerikaanse magte in Suid -Viëtnam, het tydens 'n toespraak in die National Press Club in November 1967 gesê dat Amerikaanse magte 'n punt bereik het waar 'die einde in sig kom' en dat 'die vyand se hoop bankrot is . "
"Vir 'n Amerikaanse publiek wat toenemend deur die argument oortuig word, blyk dit dat daar 'n afwyking is tussen wat hulle vertel is en wat hulle op die grond sien," het Daddis gesê. Kommunistiese vegters het ses strategiese teikens in die sentrum van Saigon gekies, waaronder die Amerikaanse ambassade, die presidensiële paleis en die nasionale radiostasie.
Ver in die noorde, net 30 kilometer onder die gedemilitariseerde sone wat noord en suid verdeel, is die stad Hue oorval deur byna 8 000 Noord -Viëtnamese troepe. Die teenoffensief tussen die VSA en Suid-Viëtnam om die stad terug te neem, was die langste, bloedigste slag van die Viëtnam-oorlog.
Nadat hy berigte gehoor het van ongekende vernietiging in Suid -Viëtnamese dorpe, het Arnett op 7 Februarie deelgeneem aan 'n persreis na die klein provinsiale hoofstad Ben Tre, wat hy slegs weke tevore besoek het. Daar sien hy die ruïnes van krotte, huise, besighede en restaurante wat erg beskadig is deur Amerikaanse artillerie en lugaanvalle tydens die poging om Viet Cong wat dit tydens die Tet -offensief beset het, te ontwrig. Honderde burgerlikes is dood.
Arnett het 'n onderhoud gevoer met 'n dosyn militêre adviseurs in die stad, wat verduidelik het hoe die Amerikaanse en Suid -Viëtnamese militêre verbindings amper oorval is toe hulle uiteindelik die swaar beskieting versoek het.
Tet het 'n deurlopende interne debat in die Johnson-administrasie verdiep tussen diegene wat die oorlog wou verskerp-veral militêre leiers-en diegene wat veral die burgerlike adviseurs wou verswak, sê Mark Moyar, skrywer van "Triumph Forsaken: The Viëtnam-oorlog, 1954-1965 "en direkteur van die militêre en diplomatieke geskiedenisprojek by die
Sommige militêre leiers het 'n venster van geleenthede gesien in die dae nadat Tet begin het toe daar 'n 'tydren-om-die-vlag-effek' onder Amerikaners was, soortgelyk aan wat gebeur het na die Pearl Harbor-aanval in 1941, het hy gesê.
'Toe Nixon in die amp kom, besef hy dat die Amerikaanse publiek nie meer hoë vlakke van Amerikaanse troepe of slagoffers sal ondersteun nie, en kondig so aan dat hy stadig troepe sal onttrek, selfs natuurlik, terwyl hy die oorlog na Kambodja en Laos uitbrei en die lugoorlog, "het Appy gesê.
'Daar sou nooit 'n militêre oplossing vir die oorlog wees nie,' het hy gesê. 'My punt is dat die oorwinning in Suid -Viëtnam nooit sou gebeur nie, tensy die regering in Saigon die nodige ondersteuning van sy eie mense gehad het om dit te onderhou sonder massiewe Amerikaanse militêre ingryping,' het Appy gesê.
Daddis het gesê Tet bly grotendeels 'n oortuigende verhaal, want dit bly vir sommige die sentrale oomblik in die hele Viëtnam -oorlog waar hulle vra: 'Wat as?'
'Dit is regtig een van die sentrale teenfaktore waarop sommige sal fokus, want dit blyk die oomblik te wees waarop die Amerikaanse poging regtig begin ontrafel.
'Ek is nie persoonlik oortuig van argumente wat daarop dui dat daar 'n militêre oorwinning was nie, maar 'n politieke nederlaag [met Tet], want dit skei onnatuurlik wat oorlog is,' het hy gesê. "Oorlog is 'n baie meer politieke daad as 'n militêre daad."
Die Tet -offensief was verwoestend.
Tagtig persent van Huế is vernietig, en meer as 2 000 burgerlikes daar, wat bestempel is as bedreigings vir die rewolusie, is deur VC -doodsgroepe tereggestel. Duisende burgerlikes is ook dood in die gevegte. Amerikaanse en Suid -Viëtnamese magte het meer as 12,000 slagoffers gely, waaronder meer as 2,600 sterftes.
Die aanval was ook 'n ramp vir Noord -Viëtnam. Van ongeveer 84 000 vegters word vermoed dat tot 58 000 vermoor, gewond of gevange geneem is. Die VC is veral swaar getref en verloor soveel guerrillas dat dit effektief as 'n lewensvatbare vegmag uitgewis is.
Boonop het hulle nie een van hul doelwitte bereik nie. Daar was geen algemene opstand nie, geen Suid -Viëtnamese eenhede het oorgeloop nie, en hulle kon nie een van die stede of dorpe wat hulle in beslag geneem het, vashou nie.
Maar Tet was 'n strategiese oorwinning vir die Noorde.
Elke dag saai media -afdelings grafiese beelde van dood en vernietiging direk in Amerikaanse huise uit. Veral skrikwekkend was beelde van die summiere teregstelling van 'n kaptein van die VC -doodspan deur 'n Suid -Viëtnamese generaal.
Die feit dat die NVA en die VC so 'n grootskaalse aanval uitgevoer het soos Johnson en Westmoreland beloof het dat die oorwinning naby was, het baie Amerikaners die oorlog as onoorwinlik beskou.
Die politieke mening was teen die oorlog, en die Amerikaanse missie het oorgegaan na die versterking van die weermag van Suid -Viëtnam sodat dit alleen kon veg, wat die VSA in staat gestel het om terug te trek, wat dit in 1973 gedoen het. Maar Suid -Viëtnamese magte is vinnig oorweldig en Saigon val in 1975.
Soldate op dwelms
Ek haat wat Viëtnam aan die Verenigde State doen en ek haat wat dit aan ons weermag doen. - Generaal H. Norman Schwarzkopf
Toe my kollega Jim Willwerth vroeër in 1970 na Vietnam gaan werk, het 'n senior redakteur hom 'n louwarm afstuur aangebied, saam met hierdie woorde: "Dit is nog steeds 'n storie ... ek dink."
In my eerste maand of wat het dit gelyk asof die Tyd redakteur was reg. Maar nog voordat die gevegsoorlog tydens die volgende droë seisoen met die inval in Laos verhit het, was daar 'n grootliks onaangeraakte verhaal wat voor my uitgespoel het: die byna totale verbrokkeling van die weermag van die Verenigde State. Soos 'n militêre historikus dit sou stel, het die weermag gedurende die laaste jare van Viëtnam ''n kollektiewe senuwee -ineenstorting' gehad. John Steinbeck se bewering dat "Vietnam almal in die draaikolk getrek het", geld nou vir ons gewapende magte. [Redakteur: John Steinbeck IV, is die seun van die gelyknamige skrywer.]
Larsen op pad na 'n verhaal in 'n Bell "Huey" -helikopter. Fotokrediet: Jonathan Larsen
Ons troepe was so diep dat 'n eksterne vyand skaars nodig was. In 'n tydperk van 79 dae was daar vyf-en-sewentig oordosisse dwelms, meestal van heroïne, wat in Viëtnam in so 'n suiwerheid beskikbaar was dat dit ongesnyde inspuiting byna 'n seker dood beteken. Oordosis dwelms was slegs 'n deel van die probleem. Ander wonde wat self toegedien is, was onder meer 'n gebrek aan dissipline, verlatenheid, rassespanning en morele onduidelikheid. Nie lank na my aankoms het ek gerapporteer dat Amerikaanse weermagte meer sterftes as gevolg van 'nie-gevegsverwante' sterftes begin ervaar het as van die vyand. Die afgelope jaar het die sterftesyfer weens nie-vyandige oorsake met byna dertig persent gestyg.
In Chicago was ek getuie van 'n polisie -oproer, 'n oksimoron as daar ooit een was. Hier in Viëtnam was nog 'n "vriendelike vuur." Benewens die foute wat elke oorlog bywoon, was daar 'n relatief nuwe vloek wat bekend staan ​​as 'fragmentering', die moord of poging tot moord op 'n senior offisier. Bo -op die getalle was selfmoorde, sterftes in motors en oordosisse van dwelms.
In die loop van die oorlog was daar meer as 10 000 sterftes weens nie-vyandige oorsake. John Steinbeck se skatting dat soveel as drie uit vier soldate op dwelms was, lyk nou konserwatief. Soldate rook en dop nie net in die agterste gebiede nie, maar ook op die voorste linies - terwyl hulle personeeldraers bestuur, wapens afvuur of op die poswag se besonderhede plaas. Een kolonel van die lugmag, wat in die steek gelaat is omdat hy in die privaat kwartaal potpartytjies gehou het saam met diegene onder sy bevel, het ter verdediging gesê: "Dit laat my toe om my manne te verstaan ​​en die generasiegaping te sluit."
Ek het onderhoude gevoer met seuns uit die Midde-Weste wat nog nooit 'n dwelm aangeraak het nie; hulle sou my vertel dat hulle 'in die land' aangekom het, vasbeslote om elke dag van hul toer gestenig te word. Op 'n stadium het ek twee soldate na ons woonstel genooi om te demonstreer hoe hulle heroïen in die veld getoets het: hulle tik net 'n bietjie van die wit poeier aan die einde van hul sigarette en rook dit voor hul offisiere. Hulle beweer dat hulle heroïen bo dagga verkies, aangesien die gewrigte maklik raaksien en selfs makliker ruik.
'N Deel van die buro se dekking oor die verbrokkeling van die weermag was 'n storie wat ons aan die einde van 1970 sou opdok.' N Stranger met die naam Rusty Brown het verneem van 'n gebied naby Saigon se Tan Son Nhut -vliegbasis genaamd 'Soul Alley', net 'n kilometer van Saigon af. militêre hoofkwartier en die tuiste van soveel as 500 AWOLs. Die meestal swart inwoners het oorleef op vervalste dokumente, handel in swart markte en valutamanipulasies. Toe die weermag uiteindelik wraak neem, het ek en Brown hierdie gesamentlike verslag ingedien: 'Verlede Sondagoggend, net na 'n burgerklok, het 'n bisarre versameling van 300 Amerikaanse parlementslede, Viëtnamese parlementslede en Viëtnamese uniformpolisie op' Soul Alley 'neergedaal met twee helikopters gewapen met spreiligte, twee V-100 Commando gepantserde voertuie met .50 kaliber masjiengewere en 100 militêre vragmotors en Jeeps. "
Soul Alley het tydens die oorlog as skuiling vir woestyne gedien. Fotokrediet: Manhai / Flickr (CC BY 2.0)
Die soldate het die hele gebied afgesluit en 'n huis-vir-huis-soektog uitgevoer, terwyl swaarmoedige GI's en hardnekkige woestyne uit die bed tuimel en in alle rigtings probeer ontsnap-hul vriendinne, vroue en prostitute wat agtervolg is, sommige van hulle is kaal, baie met net 'n pyjamabroek aan, wat in die glans van die kolligte rondhardloop. Toe die beëindiging verby was, het die kommando -aanval 56 vroue en 110 GI's opgelewer, waaronder 'n geskatte 30 woestyne. Dit was die grootste operasie wat die weermag in weke gedoen het.
Die volle omvang van die ontknoping van die Amerikaanse weermag as 'n doeltreffende vegmag sou eers die volgende lente by my tuisgebring word. Ek het 'n wenk ontvang dat 'n Amerikaanse vuurbasis in Chu Lai die vorige aand heeltemal oorskry is, toe ek my kamera en notaboek gryp, 'n militêre vragvlug noord haal en dan 'n helikopter na die basis neem. Tot my verbasing het ek agtergekom ek het die storie vir myself.
Voor my was die smeulende kole wat die mees vernietigende aanval van die oorlog op 'n enkele Amerikaanse vaste posisie gelaat het - Firebase Mary Ann. Ek het 'n onderhoud met oorlewendes gevoer en die geleentheid so goed as moontlik gerekonstrueer. My berig was met 'n interne bylyn en 'n foto wat ek geneem het van 'n verlate soldaat met 'n graaf, waarna die geskiet oorblyfsels van sy basis ondersoek word:
Charlie Company, terug van patrollie, was gereed om te ontspan. Die mans het uit die gemorsaal gekom en in hul bunkers gestrek, na hul kortbroek gestroop en op hul bedjies neergesak. Sommige het deur die strokiesprente gedruk, sommige het gepraat, en sommige het volgens verskeie berigte 'n paar gewrigte gerook. Die wagte was ietwat meer waaksaam - maar nie veel nie. Soos die nag aanstap, het sommige blykbaar oor hul M16's geknik.
In die 13 maande sedert Mary Ann uit 'n bergtop van 4 000 voet gestamp is, het dit baie min mortiere geneem en is dit nooit eers op die grond ondersoek nie. Die aand van die aanval onthou SP/4 Dennis Schulte: 'Dit was stil, soos altyd. Ek het niks gesien nie en niks verwag nie. Ek het na die TOC (Tactical Operations Center) gegaan en met 'n paar vriende gesels tot ongeveer 02:30. Ons het gepraat oor huis toe gaan - soos gewoonlik. "
Tien minute later, nadat Schulte teruggedryf het na sy bunker, het die basis ontplof. Honderde mortierdoppe het met ongelooflike akkuraatheid uit die maanlose lug neergedaal. Die GI's het in hul bunkers vasgekeer en het selfs nie eens die 50 of so Noord-Viëtnamese sappers gesien wat deur die omtrekdraad geglip het nie, maar kortbroek, swart vet en snare vuurpylgedrewe granate (RPG's). Een groep het die 155 mm-houwitsers uitgewis, 'n ander traangasgranaat en tas uit die TOC gegooi en feitlik almal daarbinne doodgemaak of gewond. Metodes het die ander van bunker na bunker gegaan en dit met taspakkies, RPG's en, in sommige gevalle, tuisgemaakte granate uit Coca-Cola-blikkies geblaas. Een GI het lewendig gebly deur dood te speel. 'N Sapper kom op, haal die Amerikaner se polshorlosie en gaan verder.
Teen 4:30, toe die eerste vuurskepe en Medevac -helikopters aankom, was die hele basis in vlamme. 'As gevolg van die rook kon u nie sien nie,' sê Lieut. Mat Noonan, 'n Medevac -vlieënier. 'Ons moes drie keer omring net om te sien waar die pad is.' Noonan het uiteindelik gaan sit te midde van "die ergste bloedbad wat ek nog ooit by' n Amerikaanse installasie gesien het. Daar was rye en rye lyke - sommige verbrand tot houtskool, ander heeltemal ontkam. Daar was nege lyksakke vol stukkies vleis. "
Firebase Mary Ann, na 'n hinderlaag in Viet Cong. Fotokrediet: Jonathan Larsen
Van die 231 Amerikaners op die basis was byna die helfte van die slagoffers, met 30 dood en 82 gewondes. Amptenare het my voorgestel dat die werklike tellings hoër was. Daar was twee uiters ontstellende aspekte aan die verhaal. Die eerste was die feit dat slegs een van die 28 Suid -Viëtnamese troepe wat by die basis gestasioneer was, gewond is. Die Viëtnamese gedeelte van die vuurbasis is die nag nie deur mortierrondtes of deur sappers getref nie, en nie een van die Suid -Viëtnamese troepe het tydens die aanval probeer om die GI's te help nie. Omvangryke getuienis wat op 'n binnekant van die werk dui, was so oorweldigend dat die Suid -Viëtnamese bevel onmiddellik 'n ondersoek van stapel gestuur het om kritiek af te weer.
Die tweede ontstellende feit was dat die Amerikaners nie hul eie geestelike verdediging opgestel het nie. Die GI's het wel 'n paar rondtes afgeklim - 12 vyandelike liggame is gevind, waaronder 'n skerp naakte sapper in die omtrekdraad. Maar daar moes soveel meer gewees het. Dit was een van die mees onderstebo "moordverhoudings" van die oorlog. 'N Amptenaar in die Amerikaanse afdeling het vir my gesê:' Iemand daar buite het 'n deurmekaarspul gemaak. Die wagte het geslaap en die skieters het nooit hul gewere in die finale verdedigingsposisie gekry nie. "
Die laks sekuriteit by Firebase Mary Ann, om nie eers te praat van baie ander Amerikaanse basisse nie, het 'n oop geheim geword - met gapende gate in die omtrekdraad, verdedigende myne met gebrekkige ontstekers en onbewaakte wagposte. Die sappers uit die noorde moes bloot deur die skraal volume van Sun Tzu, The Art of War, blaai om hierdie skrikwekkende aksioma te vind: 'As die vyand 'n deur oop laat, moet u haastig inkom.'
Verwante voorblad -panoramafoto -krediet: Aangepas deur WhoWhatWhyy from manhai / Flickr (CC BY 2.0)
Marine Legend: Terwyl hy onder vuur was, het hy drie ure lank van die Dong Ha -brug gehang
Dong Ha, die noordelikste stad van Suid -Viëtnam, het eens met militêre aktiwiteite gewoel.
Die tuiste van die 4de Marines, 'n groot helikopterbasis, en omring deur artillerie -vuurbase, het dit die Marines direk by Con Thien en die oostelike gedemilitariseerde sone (DMZ) ondersteun. Dit was die beginpunt vir die verligting van die beleërde Khe Sahn -garnisoen.
Dong Ha het ook die beste brug oor die Cua Viet -rivier en die direkte benadering tot Hue City, die ou, seremoniële hoofstad van Viëtnam.
Amerikaanse tegnici van die Marine Corps ondersoek die Wright R-1820-enjin van 'n gestremde Sikorsky UH-34D Seahorse-helikopter by die NSAD Cua Viet-toevoersentrum, naby Dong Ha (Suid-Viëtnam), 1 Oktober 1966.
Vyf jaar tevore was daar 50,000 mariniers om te beskerm teen die Noord -Viëtnamese. Op 30 Maart 1972 was daar slegs een bataljon Suid -Viëtnamese mariniers om die wrede aanslag van 30 000 Noord -Viëtnamese gereelde in konvensionele gevegseenhede te stop wat deur 200 hoofgevegtenks versterk is.
Die Noord -Viëtnamese weermag (NVA), wat gereed was vir die aanslag op Dong Ha en die vang van Hue, het nie besef dat daar nog een Amerikaanse mariene in die stad Dong Ha was nie.
'N LCU vervoer 'n 3de tenkbataljon M48 op die Dong Ha -rivier, 6 Julie 1967
'N Leeftyd van voorbereiding
Die enigste Amerikaanse marine was kaptein John Ripley van Radford, Virginia.
Ripley was 'n gewaagde kind met 'n brandende begeerte om te slaag. Nadat hy in 1957 aan die hoërskool gestudeer het, het hy op 17 -jarige ouderdom sy twee ouer broers in die Marines gevolg.
Sy begeerte om te slaag is deur die boorinstrukteurs in die legendariese Marine Recruit Depot van Parris Island omskep in 'n onbedwingbare testament. Die talent en dryfkrag van die jong marinier is erken, en hy het vinnig 'n afspraak by die Naval Academy gekry.
Ondanks die feit dat hy nie voorbereid was op die akademiese strengheid van die Akademie nie, het sy blote moeite en vasberadenheid hom in 1962 'n graad in elektriese ingenieurswese en kommissie besorg as 'n tweede luitenant van mariniers.
By die Basic School in Quantico, Virginia, het hy geleer om 'n infanterie -peloton te lei. By die afstuderen van Quantico dien hy 'n Sea Duty -billet, as 'n geweer- en wapenspeloton -bevelvoerder, en ook as 'n Force Reconnaissance peloton -bevelvoerder.
Ripley het die U.S. Army Parachute-, Jump Master- en Ranger -kursusse en die Navy Underwater Demolitions and Scuba -kursusse bygewoon. In mariene kringe was hy 'dual cool' met 'n Scuba Badge en Jump Wings.
In Oktober 1966 word Ripley die vreeslose bevelvoerder van "Ripley's Raiders", wat op plekke soos Con Thien en Khe Sahn veg. Opmerklik is dat hy vier keer gewond is, maar meer as een Purple Heart geweier het, aangesien beleid destyds onmiddellike ontruiming beteken het.
Marine Corps se skerpskutterspan soek na teikens in die Khe Sanh -vallei
Na Viëtnam het hy 'n lessenaar gekry totdat hy 'n ongewone ontsnappingsmetode gevind het: deur 'n uitruilbeampte by die Britse Royal Marines te word.
Nadat hy die veeleisende Commando -kursus voltooi het, het hy nou die derde mens geword wat 'n "quad bod" (voltooiing van Jump, Ranger, SEAL en Commando Training) gehad het en die Green Beret van die Royal Marines behaal het.
In bevel van troepe in die Royal Marines en die Special Boat Service het hy in Malaya en Noorweë gedien. Toe hy einde 1971 weer 'n lessenaar by die hoofkwartier se marinekorps aangewys is, het hy vrywillig teruggekeer na Vietnam.
Hy was een van slegs 'n paar honderd Amerikaanse mariniers wat in die land gebly het. 'N Leeftyd van voorbereiding sou binnekort op die proef gestel word.
Lede van 40 Commando Royal Marines voer 'n patrollie -oefening uit.
'N Marine kan in die minderheid wees, maar nooit uitgevoer word nie
Kapt. Ripley, wat as senior adviseur by die 3de Bataljon van die Viëtnamese Marine Corps aangewys is, was bekwaam ervare en gereed toe die Viëtnamese weermag dit nie was nie.
Van meer as 500 000 troepe in 1968 was daar nou slegs 27 000 Amerikaanse troepe in die hele Viëtnam. Die Suid -Viëtnamese het op ongedissiplineerde, swak geleide dienspligtiges staatgemaak, en hulle het sleg gevaar in die stryd teen soldate uit Noord -Viëtnam wat in amper elke opsig hulle teenoorgesteldes was.
Die Viëtnamese Marine Corps was die uitsondering. Hierdie strydharde troepe is gedissiplineer deur Viëtnamese wat die Drill Instructor School op Parris Island bygewoon het. Hulle is gelei deur beamptes wat die Basic School in Quantico bygewoon het.
3de Bataljon 3de Marines 's bevelgroep by Vandegrift Combat Base.
As 'n brandweer het hulle tot ses maande lank gevegte ondergaan, en daarna 'n maand lank teruggekeer na hul tuisbasis voordat hulle terugkeer na aksie. Die 3de Bataljon het onlangs teruggekeer van die opknapping naby Saigon en was op volle sterkte.
Op 30 Maart 1972 val die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) aan. Intense artillerie uit die noorde van die DMZ is gevolg deur aanvalle wat die magte wat die noordelike naderings bewaak het, vinnig uitgewis het. Diegene wat nie oorskry en uitgewis is nie, is op snelweg 1 op die vlug geslaan.
3de Bataljon voer 'n Medevac terwyl hy langs die DMZ werk.
Die 3de bataljon is verskuif om die lewensbelangrike brug te beskerm wat deur die Cua Vietrivier by Dong Ha gelei het. Die 304ste en 308ste NVA Infanteriedivisie het suidwaarts gerol met 200 hoofgevegtenks. Op 1 April is die hele 3de ARVN -afdeling, die belangrikste mag in die I -korps, beveel om terug te trek. Die Noord -Viëtnamese het op Dong Ha verval.
Terwyl weermag troepe suidwaarts gestroom het, het die mariniers 'n onmoontlike taak gekonfronteer: 30.000 vyandelike troepe. Die mariniers het hordes vlugtelinge verbygegaan en na die laaste posisies oorgegaan en gehoor 'Verwag baie tenks' oor die radio. Die 3de Bataljon het tien ligte anti-tenk vuurpyle gedra, wat dit byna weerloos gemaak het.
M72 Ligte aanvalswapen wat in Viëtnam, 1968, gebruik is.
Die 20ste tenkbataljon van die Suid -Viëtnamese weermag het aangekom, en die mariniers het aan boord geklim vir die laaste beweging na die brug. Skirmishers kruis reeds stroomop, oor 'n vervalle spoorbrug wat ontwerp is vir voetverkeer.
Ripley het dadelik die tenk waarin hy was, laat afvuur en die vyand teruggeslaan. Masjiengewere en mortiere op die oorkantste oewer het 'n woedende vuurwapen begin teen die tenks en mariniers.
Die Noord -Viëtnamese infanterie hergroepeer en herorganiseer agter 'n klein styging wat hulle teen die tenks beskerm het.
Noord -Viëtnamese T59 TANK gevang deur Suid -Viëtnamese 20ste Tank Regiment suid van Dong Ha.
Die klein kolom mariniers wat op M-48 tenks ry, het stadig voortgegaan, omring deur burgerlike vlugtelinge wat die naderende magte gevlug het. 'N Kolom T-54 tenks wat deur die Sowjet voorsien is, is oor die rivier opgemerk en is deur die 20ste tenkbataljon onder skoot geneem.
Die T-54 het die M-48's oorskry. Die oorblywende T-54's sou hul kleiner teenstanders doodmaak. Die mariniers het geweet dat hulle voor die vyand by die brug moes uitkom. As hul teenstanders oor die weg kom, sou die geveg, en miskien die oorlog, verlore gaan.
Amerikaanse mariniers ry bo -op 'n M48 -tenk terwyl hulle skiet
Die M-48's het ver van die brug af stilgehou. Die mariniers het afgeklim en te voet voortgegaan. Ripley kyk hoe die voorsprong T-54 die brug bereik en begin oorsteek. 'N Marine met 'n ligte tenk tenk vuurpyl het die tenk getref. Die voertuig wat getref is, het teruggetrek na 'n bedekte posisie.