Vierde Siriese oorlog, 221-217 vC - Inligting
Vierde Siriese oorlog, 221-217 vC
Die vierde Siriese oorlog was een van 'n reeks oorloë tussen Ptolemaïese Egipte en die Seleukiede Ryk. Na 'n tydperk van historiese verwarring, betree ons nou die tydperk wat Polybius dek, sodat ons 'n beter idee het van die gebeure van hierdie oorlog as van die vroeëre konflikte.
Antiochus III (die Grote) het sy kroon in 223 vC geërf. Die Seleucidiese Ryk was in 223 in 'n swak toestand. In die ooste het Parthia en Bactria-Sogdiana albei verlore gegaan, een vir nomade-indringers, een vir 'n Masedoniese dinastie. Pergamum het die grootste deel van Klein -Asië gehad. Selfs Seleuceia in Pieria, die hawe van Antiochië-aan-die-Orontes, sy hoofstad, was nie in sy hande nie, nadat hy tydens die Derde Siriese Oorlog vir Egipte verlore gegaan het. Sy eie plaasvervanger as goewerneur van die oostelike satraps, Molon, het in 222 in opstand gekom en sy generaal in Klein -Asië, Achaeus, sou binnekort daarby aansluit.
Antiochus het besluit om sy generaals ooswaarts te stuur om Molon te hanteer, terwyl hy 'n aanval op die Egiptiese posisies in Coele-Sirië begin het. Die veldtog van 221 was 'n mislukking. Antiochus het suid gevorder, maar 'n Ptolemaïese leër onder Theodotus van Aetolië het sy vordering aan die suidpunt van die Marsyasvallei geblokkeer. Intussen het Molon in die ooste 'n Seleukidiese leër onder Xenoetas verslaan. Die enigste moontlike ligpunt vir Antiochus was die dood van Ptolemeus III en sy plaasvervanger deur Ptolemeus IV, 'n monarg met 'n baie erger reputasie.
In 220 het Antiochus 'n ekspedisie teen Molon gelei. Nadat hy die Tigris oorgesteek het, het Antiochus Molon ingehaal. 'N Gedeelte van die rebelleër het verdwyn toe hulle besef dat hulle persoonlik teen Antiochus te staan ​​kom. Gekonfronteer met die ineenstorting van sy posisie, het Molon homself om die lewe gebring. Baie van sy vernaamste ondersteuners het die voorbeeld gevolg. Nadat hy een rebel verpletter het, het Antiochus nou verneem dat hy voor 'n ander staan. Terwyl Antiochus in die ooste afwesig was, het Achaeus in Klein -Asië in opstand gekom. Hierdie tweede opstand het egter vinnig tot stilstand gekom, wat Antiochus vrygelaat het om terug te keer na sy oorlog teen Egipte, terwyl Achaeus stilgebly het.
Die veldtog van 219 het goed begin, met die verowering van Seleuceia in Pieria. Interne konflikte in die hof van Ptolemaeus IV het daartoe gelei dat Theodotus van kant verander het en die verdedigingslinie in Coele-Sirië saamgeneem het. Antiochus het 'n kans gekry om na Egipte te vorder voordat 'n geloofwaardige verdediging aangebring kon word, maar hy het dit gemis. 'N Ander Aetoliese generaal, Nicolaus, het hom vertraag by die vesting Dora (of Tantura), en Antiochus het ingestem tot 'n reeks onderhandelinge wat hom in die winter van 219-218 vertraag het.
Antiochus het 218 stadig deur Coele-Sirië gewerk en 'n reeks Ptolemaïese vestings verminder. Dit was 'n beleëringsoorlog, met een groot geveg wat plaasgevind het terwyl Antiochus aan die kus van Fenisië gewerk het. Dit het gekom by die Plane Tree Pass tussen Sidon en Berytus, en Antiochus en sy admiraal Diognetus het 'n Ptolemaïese leër onder leiding van Nicolaus verslaan en ondersteun deur 'n vloot onder bevel van Perigenes. Die jaar eindig met Antiochus wat in die winterkwartiere in Ptolemais, aan die kus suid van Tirus, gaan.
Terwyl Antiochus stadig deur Coele-Sirië werk, het Ptolemaeus se hoofminister, Sosibius, 'n nuwe leër geskep. Onder Ptolemeus III is die Ptolemaïese leër toegelaat om te verval, en selfs nadat Sosibius troepe uit Egipte se besittings teruggeroep en die beste huursoldate gehuur het, was die Egiptiese leër nog steeds nie groot genoeg nie. Sosibius het besluit om inheemse Egiptenare te bewapen.
Dit was 'n baie gevaarlike presedent vir die Ptolemaïese regime - die laaste keer dat Egiptenare onder wapens gewees het, was byna 'n eeu gelede in die slag by Gaza (312). 20 000 Egiptenare is gewerf en (waarskynlik) opgelei om te veg in die falanks, voorheen 'n Griekse en Masedoniese reservaat. Dit lyk asof hul deelname aan hierdie oorlog die Egiptiese nasionalisme, wat rondom die kragtige priesterdom was, baie aangemoedig het.
Die presiese grootte van die Egiptiese leër is nie duidelik nie. Polybius gee 'n syfer van 70 000 man, hoewel sy gedetailleerde uiteensetting van die weermag ook 'n syfer van ongeveer 50,000 man kan ondersteun. Die Egiptiese troepe word swaar gewapend of falanks genoem, en die verslag van Polybius kan gelees word om Ptolemeus 25.000 of 45.000 troepe in die falanks te gee. Antiochus het 68.000 man gehad, met 'n 20.000 sterk falanks, dus ongeag die presiese grootte van die Egiptiese leër, was hy in die minderheid in die belangrike swaar infanterie.
Die beslissende geveg het gekom op Raphia, naby Gaza, waarskynlik op 22 Junie 217. Beide kante het op hul regtervleuel sukses behaal, maar terwyl Antiochus aan die regterkant aan die regterkant deelgeneem het, het Ptolemeus hom uit die chaos onttrek en sy falanks tot oorwinning gelei . Antiochus verloor 10 000 dooies en 4 000 gevange geneem, en is gedwing om terug te trek na Antiochië. Daar gekom het hy 'n vredesverdrag met Ptolemeus beding waarin hy Coele-Sirië oorgegee het, wat reeds vir hom verloor is, maar Seleuceia in Pieria gehou het.
Ptolemeus word soms voorgestel dat hy 'n kans misgeloop het om sy besittings aansienlik uit te brei ten koste van Antiochus, maar vanuit 'n Egiptiese oogpunt het hy 'n verdedigingslinie in Sirië herstel wat die res van sy bewind sou duur. Antiochus het sy aandag daarop gevestig om sy ryk in Klein -Asië en daarna die oostelike satrapies te herstel.
Die Siriese oorlog
Aan die einde van die 3de eeu v.C. het Antiochus III, die Grote, van Sirië (en afstammelinge van die oorerflike heerskappy wat na Alexander se verowerings ingestel is) die Seleukide -beheer van die voormalige oostelike koninkryke van Mesopotamië in Sirië herstel. Aan die einde van die Tweede Masedoniese Oorlog was die Romeinse besluit van Flaminius wat die vryheid van Griekse stede in Klein -Asië aangekondig het, 'n direkte uitdaging vir Siriese planne aan die westelike grense. Teen die tyd van die verklaring, in 196 v.C., het Antiochus reeds beheer oor sommige van hierdie terreine verkry, en het hy selfs 'n vastrapplek op die oewer van Thracia.
Die Romeine het omtrent 'n tyd 'n diplomatieke sending na Antiochus gestuur met die doel om hul bevel af te dwing en die planne van Sirië te bepaal. Die Romeine eis dat Antiochus verowerings ten koste van Ptolemeus in Egipte moet herstel, terug na Egipte en nie inmeng met Griekse kusstede nie. Anthiochus het geantwoord deur te suggereer dat die Romeine nie meer die reg gehad het om in sy Asiatiese aangeleenthede in te meng nie, maar dat hy hom in Italië moes inmeng. Soos dit die gewoonte was in die Romeinse diplomasie voor uitbreidingsoorloë, is min na 'n reeks onderhandelinge opgelos. Oorlog met Antiochus was onvermydelik, aangesien die Romeine na hul ooste kyk vir verdere politieke invloed en gesag.
Oor die volgende jaar was die politieke klimaat in Griekeland op sy beste onstabiliseer. Flaminius, (die Romeinse held van die Griekse onafhanklikheid van die Masedoniese oorloë) het die Grieke aangespoor om 'n oorlog teen Nabis van Sparta toe te staan, terwyl dit 'n maklike oorwinning tot gevolg gehad het, en die streeksbewustheid van Rome verhoog. As gevolg hiervan het veral die Etoliërs, 'n Romeinse bondgenoot teen Filippus, onrustig geraak met die verspreiding van die Romeinse invloed in Griekeland. Hannibal Barca, in ballingskap uit Kartago na sy nederlaag in die Tweede Puniese Oorlog, het hom by die leër van Antiochus aangesluit as 'n admiraal en het beslis oorlog teen Rome aangemoedig. Antiochus het voortgegaan om in Thrakië te werk, omdat hy Romeinse versekering wou hê dat hulle nie in Asië sou inmeng nie, mits die Siriërs die vasteland van Europa verlaat. Eumenes, die koning van Pergamum in Wes -Klein -Asië en 'n Romeinse bondgenoot, het die Romeine intussen aangespoor om teen Antiochus op te tree.
Die Romeine was teen hierdie tyd duidelik diep betrokke by die Griekse aangeleenthede en is in 'n oorlog getrek met die nou lastige Etoliërs. Die Romeine het die Spartane beïnvloed om voort te gaan om teen die Achaean League in Griekeland op te tree, en moes die Romeine weer ingryp. Die Aetoliërs het nou op hul eie oorgegaan en probeer om Sparta, Chalcis en Demetrias te vang. Op die eerste twee het Romeinse ingryping hulle gekeer, maar by Demetrias het ontevrede Grieke die Aetoliërs ingelaat. Die Etoliërs het daarna na Antiochus gegaan en hom geïnspireer om Griekeland binne te val, aangesien hulle hom oortuig het dat die Grieke gereed was om van die Romeinse juk ontslae te raak. Op hierdie tydstip het die Romeine hul onttrekking van magte terug na Italië voltooi, en Antiochus het by Demetrias na Griekeland gegaan, met 'n klein mag van 10 000 man.
Hoewel Antiochus moontlik gedink het dat die Romeine onverskillig teenoor sy aggressie sou wees, was dit presies die teenoorgestelde. In 192 vC het hulle van Italië na Epirus gegaan met 2 legioene om die Siriërs teë te staan. Antiochus het ook gou agtergekom dat Aetoliese bewerings van Griekse bereidheid om hom by Rome aan te sluit, ver oorskat is. Behalwe dat hulle 'n paar dorpe naby Demetrias verower het, het geen Grieke hom gewillig aangesluit nie. Kort na sy kruising verklaar die Achaean League oorlog teen Sirië en is die tyd gereed vir 'n kragmeting tussen die oostelike en westelike moondhede.
Teen 191 vC neem die Romeinse konsul Manius Acilius Glabrio die bevel oor 20.000 Italianers saam met baie Griekse en Illyriese bondgenote. Kort na sy aankoms het Antiochus geweet dat hy geen kans in Griekeland gehad het nie, aangesien hy so groot in die minderheid was en teruggetrek het na 'n gunstige posisie. Die Romeine het onmiddellik voordeel getrek uit die terugtrekking van Antiochus en 'n einde gemaak aan die aggressie van Aetolië wat Thessalië beheer het. Antiochus, eerder as om terug te trek tot in Asië, het eerder gekies om die Romeine te ontmoet op 'n plek waar sy numeriese minderwaardigheid met die voordeel van terrein teengewerk kon word. Net soos die Spartane die Persiese opmars by Thermopylae ongeveer 300 jaar tevore geblokkeer het, het Antiochus die gesig gekies om 'n Romeinse opmars na Asië te verhoed. Die plan was egter 'n volledige dwaasheid, en Glabrio het die Seleucidiese leër heeltemal verpletter, terwyl Antiochus self na Efese in Klein -Asië gevlug het.
Met hierdie oorwinning het die Romeine nou Griekeland en selfs Asië as deel van hul invloedsfeer beskou. In 190 vC is die broer van Scipio Africanus, Gnaeus, tot konsul verkies en Klein -Asië as sy provinsie gegee. Africanus self kon volgens die Republikeinse wet nie 'n konsul wees nie, aangesien dit minder as tien jaar was sedert hy die laaste pos beklee het, maar Gnaeus se verkiesing, met die legendariese Africanus as sy hoof Legate, was 'n bewys dat die Romeine sake bedoel het.
Die Scipios het eers vrede met die Aetoliërs gereël sodat hulle die oorlog na Antiochus kon voer met die agterkant vasgemaak. Sonder Siriese steun was die Aetoliërs alte bly om op hierdie stadium daaraan te voldoen en het hulle volgehoue ​​Romeinse ondersoek onder die loep geneem. Die Scipios marsjeer daarna deur Asië na Asië, en teen Oktober was hulle gereed om Antiochus te konfronteer. In 'n benarde situasie het die Siriërs probeer om vredesvoorwaardes aan te bied, maar die Romeine het geëis dat alle magte uit Klein -Asië heeltemal teruggetrek word en om alle koste van die oorlog tot dusver te herstel. Beide kante verwerp die voorwaardes van die ander en Antiochus het 'n groot, maar swak kwaliteit leër saamgestel om Scipio die hoof te bied.
By Magnesia in Ionia het 30 000 Romeine en 70 000 Siriese en huursoldate troepe ontmoet. Die Romeine het Antiochus se magte vinnig gelei en die Siriërs het geen ander keuse gehad as om hulle te onttrek aan die winste wat in die streek behaal is nie. Onlangs onderhandelde terme het Antiochus daarna gedwing om uit Asië terug te trek tot by die Taurus-berg, 15.000 talente aan vergoedings te betaal, Hannibal aan die Romeine te oorhandig en terugbetaling aan Eumenes van Pergamum te betaal.
As gevolg van Magnesia het Eumenes van Pergamum nie net die magtigste koning in Asië geword nie, maar Rome het sy invloed nog dieper in die ooste versprei, met die direkte beheer van die Griekse stede in die streek, terwyl die oorblywende gebiede tussen Pergamum en die Romeinse bondgenoot van Rhodes.
Die nie-godsdienstige Baath-Siriese streektakregering het aan bewind gekom deur middel van 'n staatsgreep in 1963. Vir 'n paar jaar het Sirië addisionele staatsgrepe en veranderings in leierskap ondergaan,  tot in Maart 1971, Hafez al-Assad, 'n Alawiet, verklaar homself as president.
Die Siriese streektak bly die dominante politieke gesag in 'n eenpartystaat totdat die eerste veelpartyverkiesing tot die Volksraad van Sirië in 2012 plaasgevind het.  Op 31 Januarie 1973 het Hafez al-Assad 'n nuwe grondwet, wat gelei het tot 'n nasionale krisis. Anders as vorige grondwette, het hierdie een nie vereis dat die president van Sirië 'n Moslem was nie, wat gelei het tot hewige betogings in Hama, Homs en Aleppo wat deur die Moslem Broederskap en die ulama. Die regering het 'n reeks gewapende opstande deur Islamiete, hoofsaaklik lede van die Moslem -broederskap, van 1976 tot 1982 oorleef.
By die dood van Hafez al-Assad in 2000, is sy seun Bashar al-Assad verkies tot president van Sirië. Bashar en sy vrou Asma, 'n Soennitiese Moslem wat in Brittanje gebore en opgevoed is,  het aanvanklik hoop op demokratiese hervormings geïnspireer, maar volgens sy kritici kon Bashar nie beloofde hervormings nakom nie.  President Al-Assad het in 2017 volgehou dat daar geen 'matige opposisie' teen sy heerskappy bestaan ​​nie, en dat alle opposisiemagte jihadiste is wat sy sekulêre leierskap wil vernietig. buiteland'. 
Die totale bevolking in Julie 2018 is geskat op 19 454 263 mense etniese groepe - ongeveer Arabiese 50%, Alawiete 15%, Koerd 10%, Levantynse 10%, ander 15%(insluitend Druze, Ismaili, Imami, Assiriese, Turkmeense, Armeense) godsdienste - Moslem 87% (amptenaar sluit in Sunni 74% en Alawi, Ismaili en Shia 13%), Christen 10% (hoofsaaklik van Oos -Christelike kerke  - kan kleiner wees as gevolg van Christene wat uit die land vlug), Druze 3% en Joods (min oorbly in Damaskus en Aleppo). 
Sosio -ekonomiese agtergrond
Sosio-ekonomiese ongelykheid het aansienlik toegeneem nadat vryemarkbeleid in die latere jare deur Hafez al-Assad begin is, en dit versnel nadat Bashar al-Assad aan bewind gekom het. Met die klem op die dienstesektor, het hierdie beleid 'n minderheid van die bevolking van die land bevoordeel, meestal mense wat kontak met die regering gehad het, en lede van die Soennitiese handelaarsklas van Damaskus en Aleppo.  In 2010 was die nominale BBP per capita van Sirië slegs $ 2,834, vergelykbaar met Afrika suid van die Sahara, soos Nigerië en baie laer as sy buurlande soos Libanon, met 'n jaarlikse groeikoers van 3,39%, laer as die meeste ander ontwikkelende lande. 
Die land het ook 'n besonder hoë jeugwerkloosheid ondervind.  Aan die begin van die oorlog was ontevredenheid teen die regering die sterkste in die arm gebiede van Sirië, veral onder konserwatiewe Soenniete.  Dit sluit stede in met 'n hoë armoede, soos Daraa en Homs, en die armer distrikte van groot stede.
Dit het saamgeval met die mees intense droogte wat ooit in Sirië aangeteken is, wat van 2006 tot 2011 geduur het en gelei het tot 'n wydverspreide oesmisbruik, 'n styging in voedselpryse en 'n massiewe migrasie van boerderygesinne na stedelike sentrums.  Hierdie migrasie gespanne infrastruktuur wat reeds belas is deur die toestroming van ongeveer 1,5 miljoen vlugtelinge uit die Irak -oorlog.  Die droogte hou verband met antropogene aardverwarming.    Voldoende watervoorsiening is steeds 'n probleem in die voortgesette burgeroorlog, en dit is gereeld die doelwit van militêre optrede. 
Die menseregte -situasie in Sirië is al lank onder kritiek van wêreldwye organisasies onderwerp.  Die regte van vrye uitdrukking, vereniging en vergadering was streng voor Sirië, selfs voor die opstand.  Die land was van 1963 tot 2011 onder 'n noodregering en openbare byeenkomste van meer as vyf mense is verbied.  Veiligheidsmagte het oorheersende bevoegdhede van arrestasie en aanhouding.  Ondanks die hoop op demokratiese verandering met die Damaskus-lente in 2000, is daar wyd berig dat Bashar al-Assad geen verbeterings geïmplementeer het nie. In 'n Human Rights Watch -verslag wat net voor die begin van die opstand in 2011 uitgereik is, word gesê dat hy nie daarin geslaag het om die toestand van menseregte aansienlik te verbeter sedert hy die bewind oorgeneem het nie. 
Protes, burgerlike opstand en afvalligheid (Maart - Julie 2011)
Aanvanklike gewapende opstand (Julie 2011 - April 2012)
Kofi Annan se wapenstilstandpoging (April - Mei 2012)
Derde fase van die oorlog begin: eskalasie (2012–2013)
Die opkoms van die Islamitiese groepe (Januarie - September 2014)
Amerikaanse ingryping (September 2014 - September 2015)
Russiese ingryping (September 2015 - Maart 2016), insluitend die eerste gedeeltelike skietstilstand
Aleppo herwin Russiese/Iraanse/Turkse gesteunde skietstilstand (Desember 2016-April 2017)
Ses-Amerikaanse eskalasie-sones (April 2017-Junie 2017)
ISIL se beleg van Deir ez-Zor se gebroke CIA-program het die Russiese magte permanent gestaak (Julie 2017-Desember 2017)
Weermagvooruitgang in die Hama -provinsie en Ghouta Turkse ingryping in Afrin (Januarie - Maart 2018)
Douma-chemiese aanval raket wat deur die VSA gelei word, tref die aanval in Suid-Sirië (April 2018-Augustus 2018)
Idlib -demilitarisering Trump kondig Amerikaanse onttrekking aan dat Irak ISIL -teikens tref (September - Desember 2018)
ISIL-aanvalle duur die Amerikaanse state met onttrekking voor
Demilitarisasie -ooreenkoms val uitmekaar 2019 Noordwes -Sirië offensief Noord -Sirië buffersone tot stand gebring (Mei -Oktober 2019)
Amerikaanse magte onttrek uit die buffersone van die Turkse offensief na Noordoos-Sirië (Oktober 2019)
Noordwes -aanvallende Baylun -lugaanvalle Operasie Spring Shield Daraa bots met Afrin -bombardement (laat 2019 2020)
Daar is talle faksies, beide buitelandse en binnelandse, betrokke by die Siriese burgeroorlog. Dit kan in vier hoofgroepe verdeel word. Eerstens die Siriese weermag en sy bondgenote. Tweedens bestaan ​​die opposisie uit die Turkse gesteunde Vrye Siriese leër,  die Vrye Siriese leër en die jihadi Hayat Tahrir al-Sham.  Derde, die Koerdies-gedomineerde Siriese Demokratiese Magte.  Vierdens, die Islamitiese Staat van Irak en die Levant.  Die Siriese regering, die opposisie en die SDF het almal militêr en diplomaties steun van die buiteland ontvang, wat daartoe gelei het dat die konflik dikwels as 'n volmagoorlog beskryf word. 
Die belangrikste partye wat die Siriese regering ondersteun, is Iran,  Rusland  en die Libanese Hizbollah. Siriese rebelliegroepe het politieke, logistieke en militêre steun ontvang van die Verenigde State,   Turkye,  Saoedi -Arabië,  Katar,  Brittanje, Frankryk,  Israel,  [ 159] en Nederland.  Onder die toesig van die operasie Timber Sycamore en ander klandestiene aktiwiteite, het CIA -agente en Amerikaanse spesiale operasietroepe sedert 2012 byna 10 000 rebellevegters opgelei en gewapen teen 'n bedrag van $ 1 miljard.   Irak het ook was betrokke by die ondersteuning van die Siriese regering, maar meestal teen ISIL. 
Op 6 Augustus 2020 beskuldig Saad Aljabri, in 'n klag wat by 'n federale hof in Washington ingedien is, Mohammed Bin Salman daarvan dat hy in die geheim Rusland uitgenooi het om in te gryp in Sirië op 'n tydstip toe Bashar al-Assad naby aan val was in 2015. 
In Junie 2014 het lede van die Islamitiese Staat van Irak en die Levant (ISIL) die grens van Sirië na die noorde van Irak oorgesteek en beheer geneem oor groot dele van die Irakse gebied toe die Irakse leër sy posisies laat vaar het. Die geveg tussen rebelle en regeringsmagte het ook by verskeie geleenthede na Libanon versprei. Daar was herhaaldelik insidente van sektariese geweld in die Noord -Governorate van Libanon tussen ondersteuners en teenstanders van die Siriese regering, asook gewapende botsings tussen Soenniete en Alawiete in Tripoli. 
Vanaf 5 Junie 2014 het ISIL beslag gelê op gebiede in Irak. Sedert 2014 het die Siriese Arabiese Lugmag in samewerking met die Irakse regering lugaanvalle op ISIL in Raqqa en al-Hasakah gebruik. 
Vernietiging van chemiese wapens
Sarien, mosterd en chloorgas is tydens die konflik gebruik. Talle ongevalle het tot 'n internasionale reaksie gelei, veral die Ghouta -aanvalle in 2013. 'N VN-opsporingsmissie is versoek om aangemelde aanvalle op chemiese wapens te ondersoek. In vier gevalle het die VN -inspekteurs die gebruik van saringas bevestig.  In Augustus 2016 het 'n vertroulike verslag deur die Verenigde Nasies en die OPCW die Siriese weermag van Bashar al-Assad uitdruklik die skuld gegee dat hulle chemiese wapens (chloorbomme) op die dorpe Talmenes in April 2014 en Sarmin in Maart 2015 en ISIS laat val het. vir die gebruik van swael mosterd op die stad Marea in Augustus 2015. 
Die Verenigde State en die Europese Unie het gesê die Siriese regering het verskeie chemiese aanvalle uitgevoer. Na die Ghouta -aanvalle in 2013 en internasionale druk, het die vernietiging van die chemiese wapens van Sirië begin. In 2015 het die VN -missie voorheen onverklaarde spore van sarienverbindings op 'n 'militêre navorsingswebwerf' onthul.  Na die Khan Shaykhun -chemiese aanval in April 2017 het die Verenigde State sy eerste aanval op Siriese regeringsmagte geloods.
Op 15 April is 'n inligtingsessie van die VN se Veiligheidsraad gehou oor die bevindings van 'n wêreldwye waghond vir chemiese wapens, Organisasie vir die Verbod op Chemiese Wapens (OPCW), wat beweer het dat die Siriese lugmag sarien en chloor gebruik het vir verskeie aanvalle, in 2017. Die nabye bondgenote van Sirië, Rusland en Europese lande het oor die kwessie gedebatteer, waar die eise deur Moskou van die hand gewys is en die Europeërs aanspreeklikheid gevra het vir die optrede van die regering.  Die adjunk -ambassadeur van die Verenigde Nasies, Jonathan Allen, het gesê dat die verslag van OPCW se ondersoek -identifikasieteam (IIT) aan die lig gebring het dat die Assad -regering ten minste vier keer verantwoordelik is vir die gebruik van chemiese wapens teen sy eie mense. Die inligting is ook blootgelê in twee ondersoeke deur die VN. 
Sirië is nie 'n party by die Konvensie oor Klustermunisie nie en erken nie die verbod op die gebruik van trosbomme nie. Na berig word, het die Siriese leër in September 2012 begin met groepbomme. Steve Goose, direkteur van die wapenafdeling by Human Rights Watch, het gesê: "Sirië brei sy meedoënlose gebruik van troswapens, 'n verbode wapen uit en burgerlikes betaal die prys met hul lewens en ledemate "," Die aanvanklike tol is slegs die begin, want troswapens laat dikwels onontplofte bomme wat lank daarna doodmaak en vermink ". 
Russiese termobare wapens, ook bekend as "brandstof-lugbomme", is tydens die oorlog deur die regering gebruik. Op 2 Desember 2015, Die nasionale rente het berig dat Rusland die TOS-1 Buratino veelvoudige vuurpyl-lanseerstelsel in Sirië ontplooi het, wat 'bedoel is om massiewe termobare aanklagte teen infanterie in beperkte ruimtes soos stedelike gebiede' te begin.  Een Buratino -termobariese vuurpylwerper "kan 'n oppervlakte van ongeveer 200 by 400 meter (660 by 1,310 voet) met 'n enkele salvo uitwis".  Sedert 2012 het rebelle gesê dat die Siriese lugmag (regeringsmagte) termobare wapens gebruik teen woongebiede wat deur die rebellevegters beset is, soos tydens die Slag van Aleppo en ook in Kafr Batna.  'n Paneel van menseregte-ondersoekers van die Verenigde Nasies het berig dat die Siriese regering in Maart 2013 termobare teen die strategiese stad Qusayr gebruik het.  In Augustus 2013 het die BBC berig oor die gebruik van napalmagtige brandbomme op 'n skool in die noorde van Sirië. 
Verskeie tipes tenk-tenk-missiele word in Sirië gebruik. Rusland het 9M133 Kornet, derde generasie anti-tenk-geleide missiele, gestuur na die Siriese regering wie se magte dit wyd gebruik het teen wapens en ander grondteikens om Jihadiste en rebelle te beveg.  Amerikaanse vervaardigde BGM-71 TOW-missiele is een van die primêre wapens van rebellegroepe en word hoofsaaklik deur die Verenigde State en Saoedi-Arabië verskaf.  Die VSA het ook baie Oos -Europese 9K111 Fagot -lanseerders en strydkoppe aan Siriese rebellegroepe verskaf tydens sy Timber Sycamore -program. 
In Junie 2017 val Iran ISIL-teikens in die Deir ez-Zor-gebied in die ooste van Sirië aan met ballistiese missiele Zolfaghar wat uit Wes-Iran afgevuur is,  in die eerste gebruik van middelafstand-missiele deur Iran in 30 jaar.  Volgens Jane's Defense Weekly het die missiele 650–700 kilometer afgelê. 
Die Siriese burgeroorlog is een van die mees gedokumenteerde oorloë in die geskiedenis, ondanks die uiterste gevare waarmee joernaliste in Sirië te kampe het. 
Teregstellings van ISIL en al-Qaeda
Op 19 Augustus 2014 is die Amerikaanse joernalis James Foley tereggestel deur ISIL, wat gesê het dat dit 'n weerwraak was vir die Amerikaanse operasies in Irak. Foley is in November 2012 deur Shabiha -milisie in Sirië ontvoer.  ISIL dreig ook om Steven Sotloff, wat in Augustus 2013 by die Siries-Turkse grens ontvoer is, tereg te stel.  Daar was berigte dat ISIS ook 'n Japannese onderdaan, twee Italiaanse burgers en 'n Deense burger gevange geneem het.  Sotloff is later in September 2014 tereggestel. Minstens 70 joernaliste is dood tydens die oorlog in Sirië, en meer as 80 ontvoer, volgens die komitee om joernaliste te beskerm.  Op 22 Augustus 2014 het die al-Nusra Front 'n video gepubliseer van gevange Libanese soldate en geëis dat Hezbollah uit Sirië onttrek onder dreigement van hul teregstelling. 
Gedurende die vroeë tydperk van die burgeroorlog het die Arabiese Liga, die Europese Unie, die Verenigde Nasies  en baie Westerse regerings vinnig die gewelddadige reaksie van die Siriese regering op die betogings veroordeel en steun uitgespreek vir die betogers se reg om vrye spraak uit te oefen .  Aanvanklik het baie regerings in die Midde -Ooste steun uitgespreek vir Assad, maar namate die dodetal toegeneem het, het hulle na 'n meer gebalanseerde benadering oorgegaan deur geweld van sowel die regering as betogers te kritiseer. Sowel die Arabiese Liga as die Organisasie vir Islamitiese Samewerking het Sirië se lidmaatskap opgeskort. Rusland en China het in 2011 en 2012 'n veto teen die resolusies van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad uitgespreek, wat die Siriese regering met doelgerigte sanksies sou bedreig as hy voortgaan met militêre optrede teen betogers. 
Die opeenvolgende regerings van Hafez en Bashar al-Assad is nou verbonde aan die Alawitiese godsdienstige groep van die land,  'n uitvloeisel van Shia, terwyl die meerderheid van die bevolking, en die grootste deel van die opposisie, Sunni is. Alawiete het sedert Desember 2012 begin dreig en aangeval deur oorheersende Sunni-rebelle-veggroepe soos al-Nusra Front en die FSA (sien sektarisme en minderhede in die Siriese burgeroorlog#Alawiete).
'N Derde van 250 000 Alawitiese mans van militêre ouderdom is dood in die Siriese burgeroorlog.  In Mei 2013 verklaar SOHR dat ten minste 41,000 uit die 94,000 mense wat tydens die oorlog gedood is, Alawiete was. 
Baie Siriese Christene het berig dat hulle gevlug het nadat hulle deur die anti-regerings rebelle geteiken is.  (Sien: Sektarisme en minderhede in die Siriese burgeroorlog#Christene.)
Die Druze gemeenskap in Sirië is verdeel deur die burgeroorlog en het vervolging ondervind deur Islamitiese rebelle, ISIL, die regering en die Hezbollah -bondgenote van die regering. (Sien: Sektarisme en minderhede in die Siriese burgeroorlog#Druze.)
Aangesien milisies en nie-Siriese Sjiïete-gemotiveer deur die pro-Sjia-sentiment eerder as lojaliteit aan die Assad-regering-die stryd teen die opposisie van die verswakte Siriese leër oorgeneem het, het gevegte 'n meer sektariese aard aangeneem. Een opposisieleier het gesê dat die sjiitiese milisies dikwels "probeer om die godsdienstige simbole in die Soennitiese gemeenskap te beset en te beheer om nie net 'n territoriale oorwinning te behaal nie, maar ook 'n sektariese"  - na bewering moskees beset en die Soennitiese ikone deur foto's vervang van Shia -leiers.  Volgens die Siriese netwerk vir menseregte is menseregteskendings deur die milisies gepleeg, insluitend ''n reeks sektariese bloedbad tussen Maart 2011 en Januarie 2014 wat 962 burgerlikes dood gelaat het'. 
Namate die konflik oor Sirië uitgebrei het, is baie stede in 'n golf van misdaad verswelg, aangesien gevegte die verbrokkeling van 'n groot deel van die burgerlike staat veroorsaak het en baie polisiekantore opgehou funksioneer het. Diefstal het toegeneem, met misdadigers wat huise en winkels geplunder het. Ontvoeringsyfers het ook toegeneem. Daar word gesien dat rebellevegters motors steel en in een geval 'n restaurant in Aleppo verwoes waar Siriese soldate gesien is eet. 
Die bevelvoerders van die plaaslike nasionale weermag was dikwels besig met 'oorlogswins deur beskermingsrakette, plundering en georganiseerde misdaad'. NDF-lede was ook betrokke by "golwe van moorde, rooftogte, diefstalle, ontvoerings en afpersings in dele wat deur die regering gehou word sedert die stigting van die organisasie in 2013", soos gerapporteer deur die Institute for the Study of War. 
Kriminele netwerke is deur die regering en die opposisie tydens die konflik gebruik. Teenoor internasionale sanksies het die Siriese regering staatgemaak op kriminele organisasies om goedere en geld in en uit die land te smokkel. Die ekonomiese afswaai wat die konflik en sanksies veroorsaak het, het ook gelei tot laer lone vir Shabiha -lede. In reaksie hierop het sommige lede van Shabiha burgerlike eiendom begin steel en by ontvoering betrokke geraak.  Rebellemagte maak soms staat op kriminele netwerke om wapens en voorrade te bekom. Swartmark se wapenpryse in die buurlande in Sirië het aansienlik gestyg sedert die aanvang van die konflik. Sommige rebelle -groepe het geld genereer om wapens aan te skaf, en het hulle afgestem op afpersing, diefstal en ontvoering. 
In Januarie 2018 het Turkse lugaanvalle 'n antieke Neo-Hetitiese tempel in die Afrin-streek in Koerdië ernstig beskadig. Dit is in die eerste millennium vC deur die Arameërs gebou. 
Sedert Maart 2015 [update] het die oorlog 290 erfenisterreine geraak, 104 ernstig beskadig en 24 vernietig. [ benodig opdatering ] Vyf van die ses UNESCO -wêrelderfenisgebiede in Sirië is beskadig.  Vernietiging van oudhede is veroorsaak deur beskietings, weermagverskuiwing en plundering by verskillende tellings, museums en monumente.  'n Groep genaamd Syrian Archaeological Heritage Under Threat monitor en teken die vernietiging op in 'n poging om 'n lys te maak van erfenisgebiede wat tydens die oorlog beskadig is en om wêreldwye steun te verkry vir die beskerming en bewaring van Siriese argeologie en argitektuur. 
UNESCO het al ses Sirië se wêrelderfenisgebiede as bedreig gelys, maar direkte beoordeling van skade is nie moontlik nie. Dit is bekend dat die ou stad van Aleppo erg beskadig is tydens gevegte in die distrik, terwyl Palmyra en Krak des Chevaliers geringe skade gely het. Daar word gesê dat onwettige grawe 'n ernstige gevaar is, en honderde Siriese oudhede, waaronder sommige uit Palmyra, het in Libanon verskyn. Dit is bekend dat drie argeologiese museums in Raqqa geplunder is, en dit lyk asof sommige artefakte deur buitelandse Islamiste vernietig is weens godsdienstige besware. 
In 2014 en 2015, na die opkoms van die Islamitiese Staat van Irak en die Levant, is verskeie terreine in Sirië deur die groep vernietig as deel van 'n doelbewuste vernietiging van kulturele erfenisgebiede. In Palmyra het die groep baie ou standbeelde vernietig, die tempels van Baalshamin en Bel, baie grafte, waaronder die toring van Elahbel, en 'n deel van die monumentale boog.  Die Palmyra-kasteel uit die 13de eeu is grootliks beskadig deur teruggetrokke militante tydens die Palmyra-offensief in Maart 2016.  ISIL vernietig ook ou standbeelde in Raqqa,  en 'n aantal kerke, waaronder die Armeense Genocide Memorial Church in Deir ez-Zor. 
Volgens 'n September 2019 -verslag van die Siriese netwerk vir menseregte is meer as 120 Christelike kerke sedert 2011 in Sirië vernietig of beskadig. 
Die oorlog het sy eie besondere kunswerk geïnspireer wat deur Siriërs gedoen is. 'N Uitstalling van die laat somer 2013 in Londen in die P21 -galery toon van hierdie werk wat uit Sirië gesmokkel moes word. 
Vanaf 2015 [update] is 3,8 miljoen vlugtelinge gemaak.  Vanaf 2013 [update] het 1 uit 3 van die Siriese vlugtelinge (ongeveer 667,000 mense) veiligheid in Libanon gesoek (gewoonlik 4,8 miljoen inwoners).  Ander het na Jordanië, Turkye en Irak gevlug. Turkye het 1,700,000 (2015) Siriese vlugtelinge aanvaar, waarvan die helfte in stede versprei is en 'n dosyn kampe onder die direkte gesag van die Turkse regering. Satellietbeelde bevestig dat die eerste Siriese kampe in Julie 2011 in Turkye verskyn het, kort nadat die dorpe Deraa, Homs en Hama beleër is.  In September 2014 verklaar die VN dat die aantal Siriese vlugtelinge meer as 3 miljoen was.  Volgens die Jerusalem Centre for Public Affairs vertrek Soenniete na Libanon en ondermyn Hezbollah se status. Die Siriese vlugtelingkrisis het veroorsaak dat die bedreiging van 'Jordan is Palestina' verminder is weens die aanslag van nuwe vlugtelinge in Jordanië. Die Grieks -Katolieke patriarg Gregorios III Laham sê meer as 450 000 Siriese Christene is deur die konflik verplaas.  Vanaf September 2016 [update], het die Europese Unie berig dat daar 13,5 miljoen vlugtelinge hulp in die land nodig het.  Australië word versoek om meer as 60 vroue en kinders wat in die Al-Hawl-kamp in Sirië vasgekeer is, te red voor 'n moontlike Turkse inval. 
Die geweld in Sirië het veroorsaak dat miljoene uit hul huise gevlug het. Vanaf Maart 2015 skat Al-Jazeera dat 10,9 miljoen Siriërs, of byna die helfte van die bevolking, verplaas is.  Geweld het ontstaan ​​as gevolg van die voortslepende krisis in die noordweste van Sirië, het 6500 kinders gedwing om elke dag te vlug gedurende die laaste week van Januarie 2020. Die aangetekende aantal ontheemde kinders in die gebied het sedert Desember 2019 meer as 300,000 bereik. 
Op 2 Januarie 2013 het die Verenigde Nasies verklaar dat 60,000 dood is sedert die burgeroorlog begin het, en Navi Pillay, hoë kommissaris van die VN, sê: "Die aantal ongevalle is baie hoër as wat ons verwag het, en is werklik skokkend".  Vier maande later het die VN se bygewerkte syfer vir die dodetal 80 000 bereik.  Op 13 Junie 2013 het die VN 'n opgedateerde getal mense wat dood is sedert die geveg begin, bekendgemaak, met die getal presies 92 901, tot einde April 2013. Navi Pillay, VN se hoë kommissaris vir menseregte, verklaar dat: " Dit is waarskynlik 'n minimum aantal ongevalle ". Die werklike tol is vermoedelik meer as 100,000.   Sommige gebiede van die land is deur 'n paar ramings oneweredig geraak deur die oorlog, soveel as 'n derde van alle sterftes het in die stad Homs voorgekom. 
Een probleem was die bepaling van die aantal 'gewapende vegters' wat gesterf het, omdat sommige bronne rebellevegters getel het wat nie as staatsburgers afvallig was nie.  Daar word geskat dat minstens die helfte van die bevestigde sterftes vegters van beide kante is, insluitend 52,290 regeringsvegters en 29,080 rebelle, met 'n bykomende 50,000 onbevestigde sterftes van vegters.  Daarbenewens het UNICEF berig dat meer as 500 kinders vroeg in Februarie 2012 vermoor is,  en dat nog 400 kinders in Siriese gevangenisse gearresteer en gemartel is  albei hierdie verslae is deur die Siriese regering betwis . Dit is ook bekend dat meer as 600 gevangenes en politieke gevangenes onder marteling gesterf het.  In die middel van Oktober 2012 het die opposisie-aktivistegroep SOHR berig dat die aantal kinders wat in die konflik dood is, tot 2300 gestyg het  en in Maart 2013 het opposisiebronne gesê dat meer as 5 000 kinders vermoor is.  In Januarie 2014 is 'n verslag vrygestel waarin die stelselmatige moord op meer as 11 000 aangehoudenes van die Siriese regering uiteengesit word. 
Op 20 Augustus 2014 het 'n nuwe VN -studie tot die gevolgtrekking gekom dat ten minste 191 369 mense in die Siriese konflik gesterf het.  Die VN het daarna opgehou om statistieke te versamel, maar 'n studie deur die Siriese Sentrum vir Beleidsnavorsing wat in Februarie 2016 vrygestel is, beraam die dodetal op 470,000, met 1,9m gewond (wat 'n totaal van 11,5% van die hele bevolking gewond of vermoor).  In 'n verslag deur die pro-opposisie SNHR in 2018 word 82000 slagoffers genoem wat met geweld deur die Siriese regering verdwyn het, wat bygevoeg is tot 14.000 bevestigde sterftes as gevolg van marteling. 
Op 15 April 2017 is 'n konvooi busse wat ontruimdes vervoer het uit die beleërde Sjia-dorpe al-Fu'ah en Kafriya, wat omring was deur die Army of Conquest,  aangeval deur 'n selfmoordbomaanvaller wes van Aleppo,  meer as 126 mense, waaronder minstens 80 kinders, dood. 
Op 1 Januarie 2020 is ten minste agt burgerlikes, waaronder vier kinders, dood in 'n vuurpylaanval op 'n skool in Idlib deur Siriese regeringsmagte, het die Syrian Human Rights Observatory (SOHR) gesê. 
In Januarie 2020 het UNICEF gewaarsku dat kinders die grootste las dra van toenemende geweld in die noordweste van Sirië. Meer as 500 kinders is gedurende die eerste drie kwartale van 2019 gewond of vermoor, en meer as 65 kinders het in Desember alleen die slagoffer geword van die oorlog. 
Meer as 380 000 mense is dood sedert die oorlog in Sirië nege jaar gelede begin het, het die oorlogsmonitor Syrian Observatory for Human Rights op 4 Januarie 2020 gesê. 
In 'n lugaanval deur Russiese magte lojaal aan die Siriese regering, is ten minste vyf burgerlikes dood, waarvan vier aan dieselfde familie behoort het. Die Syrian Observatory for Human Rights beweer dat die dodetal drie kinders insluit na die aanval in die Idlib -streek op 18 Januarie 2020. 
Op 30 Januarie 2020 het Russiese lugaanvalle op 'n hospitaal en 'n bakkery meer as 10 burgerlikes in die Idlib -streek in Sirië doodgemaak. Moskou het die bewering onmiddellik verwerp. 
Op 23 Junie 2020 het Israeliese aanvalle sewe vegters doodgemaak, waaronder twee Siriërs in 'n sentrale provinsie. Staatsmedia noem 'n militêre amptenaar dat die aanval poste in die platteland van die Hama -provinsie teiken. 
Volgens verskillende menseregte -organisasies en die Verenigde Nasies is menseregteskendings deur sowel die regering as die rebelle gepleeg, met die "oorgrote meerderheid van die misbruik wat deur die Siriese regering gepleeg is". 
Volgens drie internasionale prokureurs kan  Siriese regeringsamptenare teregstaan ​​op aanklagte van oorlogsmisdade in die lig van 'n groot hoeveelheid bewyse wat uit die land gesmokkel is wat die "stelselmatige moord" van ongeveer 11 000 gevangenes toon. Die meeste van die slagoffers was jong mans en baie lyke was uitgeteer, bloedbevlek en het tekens van marteling gedra. Sommige het geen oë gehad nie, ander het tekens van verwurging of elektrisiteit getoon.  Kenners het gesê dat hierdie getuienis meer gedetailleerd en op 'n baie groter skaal is as enigiets anders wat uit die destydse 34 maande lange krisis ontstaan ​​het. 
Die VN het ook in 2014 berig dat "belegoorlogvoering gebruik word in 'n konteks van gruwelike menseregte en oortredings van die humanitêre reg. Die strydende partye is nie bevrees om verantwoordelik gehou te word vir hul dade nie". Weermag van beide kante van die konflik het toegang tot humanitêre konvooie geblokkeer, voedsel gekonfiskeer, watertoevoer afgesny en boere geteiken wat hul landerye bewerk. Die verslag dui op vier plekke wat deur die regeringsmagte beleër is: Muadamiyah, Daraya, Yarmouk -kamp en die Ou Stad van Homs, sowel as twee gebiede wat beleër word deur rebelliegroepe: Aleppo en Hama.   In die Yarmouk-kamp het 20 000 inwoners die dood in die gesig gestaar van hongersnood weens die blokkade deur die Siriese regeringsmagte en gevegte tussen die weermag en Jabhat al-Nusra, wat voedselverspreiding deur UNRWA verhinder.   In Julie 2015 het die VN Yarmouk van sy lys van beleërde gebiede in Sirië verwyder, ondanks die feit dat hy vier maande lank nie daar hulp kon verleen nie, en wou hy nie sê waarom hy dit gedoen het nie.  Na intense gevegte in April/Mei 2018 het Siriese regeringsmagte uiteindelik die kamp ingeneem, die bevolking nou verminder tot 100-200. 
ISIS -magte is deur die VN gekritiseer dat hulle openbare teregstellings gebruik en moord op gevangenes, amputasies en vasbyte in 'n veldtog om vrees in te boesem. "Magte van die Islamitiese Staat van Irak en al-Sham het marteling, moord gepleeg, dade gelykstaande aan gedwonge verdwyning en gedwonge verplasing as deel van aanvalle op die burgerlike bevolking in die provinsies Aleppo en Raqqa, wat neerkom op misdade teen die mensdom", lui die verslag. vanaf 27 Augustus 2014.  ISIS het ook gay en biseksuele mans vervolg. 
Gedwonge verdwynings en willekeurige aanhoudings was ook 'n kenmerk sedert die begin van die Siriese opstand.  'n Amnesty International -verslag, wat in November 2015 gepubliseer is, lui dat die Siriese regering sedert die begin van die Siriese burgeroorlog meer as 65 000 mense met geweld verdwyn het.  Volgens 'n verslag in Mei 2016 deur die Syrian Observatory for Human Rights, is minstens 60 000 mense sedert Maart 2011 doodgemaak deur marteling of weens swak humanitêre toestande in die Siriese regeringsgevangenisse. 
In Februarie 2017 publiseer Amnesty International 'n verslag waarin verklaar word dat die Siriese regering na raming 13 000 mense vermoor het, meestal burgerlikes, in die militêre gevangenis van Saydnaya. Hulle het gesê die moorde het in 2011 begin en duur steeds voort. Amnesty International beskryf dit as 'n "beleid van doelbewuste uitwissing" en verklaar ook dat "hierdie praktyke, wat neerkom op oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom, op die hoogste vlakke van die Siriese regering gemagtig is".  Drie maande later het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake verklaar dat 'n krematorium naby die gevangenis geïdentifiseer is. Volgens die VSA is dit gebruik om duisende liggame van die wat deur die regering se magte doodgemaak is, te verbrand en om bewyse van gruweldade en oorlogsmisdade te verbloem.  Amnesty International het verbasing uitgespreek oor die berigte oor die krematorium, aangesien die foto's wat die VSA gebruik het, uit 2013 was en hulle dit nie as afdoende beskou het nie, en vlugtige regeringsamptenare het verklaar dat die regering die teregstellings op begraafplase begrawe op militêre gebiede gronde in Damaskus.  Die Siriese regering het gesê dat die berigte nie waar is nie.
Teen Julie 2012 het die menseregtegroep Women Under Siege meer as 100 gevalle van verkragting en seksuele aanranding tydens die konflik gedokumenteer, en baie van hierdie misdade word deur die Shabiha en ander regeringsmilisies gepleeg. Slagoffers het mans, vroue en kinders ingesluit, met ongeveer 80% van die bekende slagoffers vroue en meisies. 
Op 11 September 2019 het die VN se ondersoekers gesê dat lugaanvalle wat deur die koalisie onder leiding van die VSA in Sirië uitgevoer is, verskeie burgerlikes gedood of gewond het, wat aandui dat die nodige voorsorgmaatreëls nie getref is wat tot moontlike oorlogsmisdade kan lei nie. 
Teen die einde van 2019, namate die geweld in die noordweste van Sirië toegeneem het, is duisende vroue en kinders na berig word onder 'onmenslike omstandighede' in 'n afgeleë kamp aangehou, het ondersoekers gesê.  In Oktober 2019 verklaar Amnesty International dat hulle bewyse versamel het van oorlogsmisdade en ander oortredings wat deur Turkse en Turkye gesteunde Siriese magte gepleeg is wat na bewering 'n skandelike minagting van die burgerlike lewe getoon het, wat ernstige oortredings en oorlog uitgevoer het misdade, insluitend summiere moorde en onwettige aanvalle wat burgerlikes dood en beseer het ". 
Volgens 'n nuwe verslag deur VN-gesteunde ondersoekers oor die Siriese burgeroorlog, is jong meisies van nege en ouer verkrag en tot seksuele slawerny onderworpe. Terwyl seuns marteling ondergaan het en kragtig opgelei is om moorde in die openbaar uit te voer. Kinders is deur skerp skieters aangeval en deur bedingingsskyfies gelok om lospryse uit te haal. 
Op 6 April 2020 het die Verenigde Nasies sy ondersoek na die aanvalle op humanitêre terreine in Sirië gepubliseer. Die raad het in sy verslae gesê dat dit ses aanvalle ondersoek het en tot die gevolgtrekking gekom het dat die lugaanvalle deur die "regering van Sirië en/of sy bondgenote uitgevoer is". Die verslag is egter gekritiseer omdat dit gedeeltelik teenoor Rusland was en dit nie genoem het nie, ondanks behoorlike getuienis. "Die weiering om Rusland uitdruklik te noem as 'n verantwoordelike party wat saam met die Siriese regering werk ... 
Op 27 April 2020 het die Siriese netwerk vir menseregte berig dat voortgesette misdade in Maart en April in Sirië voortduur. Die regte-organisasie beweer dat die Siriese regime 44 burgerlikes, waaronder ses kinders, tydens die ongekende tye van COVID-19 uitroei. Daar word ook gesê dat Siriese magte 156 mense in aanhouding gehou het, terwyl hulle ten minste vier aanvalle op lewensbelangrike burgerlike fasiliteite gepleeg het. Die verslag het verder aanbeveel dat die VN sanksies teen die Bashar al-Assad-regime oplê as hy aanhou om menseregteskending te pleeg. 
Op 8 Mei 2020 het Michelle Bachelet, die hoë kommissaris van die VN vir Menseregte, ernstige kommer uitgespreek dat rebellegroepe, insluitend ISIL-terroriste, moontlik die COVID-19-pandemie gebruik as 'n geleentheid om die land weer te groepeer en geweld te veroorsaak ". 
Op 21 Julie 2020 het die Siriese regeringsmagte 'n aanval uitgevoer en twee burgerlikes met vier Grad-vuurpyle in die westelike al-Bab-subdistrik doodgemaak. 
Die Wêreldgesondheidsorganisasie het berig dat 35% van die land se hospitale buite diens is. Gevegte maak dit onmoontlik om die normale inentingsprogramme te onderneem. Die ontheemde vlugtelinge kan ook 'n siekterisiko inhou vir lande waarheen hulle gevlug het.  400 000 burgerlikes is van April 2013 tot April 2018 deur die Belegging van Oos -Ghouta geïsoleer, wat tot akute ondervoedde kinders gelei het, volgens die spesiale adviseur van die Verenigde Nasies, Jan Egeland, wat die partye aangemoedig het vir mediese ontruiming. 55 000 burgerlikes is ook geïsoleer in die Rukban -vlugtelingkamp tussen Sirië en Jordanië, waar toegang tot humanitêre hulp noodsaaklik is weens die moeilike woestynomstandighede. Humanitêre hulp bereik die kamp slegs sporadies, soms neem dit drie maande tussen versendings.  
Voorheen seldsame aansteeklike siektes het versprei in gebiede wat deur rebelle gehou word deur swak sanitasie en verslegtende lewensomstandighede. Die siektes het veral kinders geraak. Dit sluit in masels, tifus, hepatitis, disenterie, tuberkulose, witseer, kinkhoes en die ontsierende velsiekte leishmaniasis. Veral kommerwekkende is die aansteeklike en verlammende Poliomyelitis. Laat 2013 het dokters en internasionale openbare gesondheidsagentskappe meer as 90 gevalle aangemeld. Kritici van die regering kla dat dit selfs voor die opstand bygedra het tot die verspreiding van siektes deur doelbewus toegang tot inenting, sanitasie en toegang tot higiëniese water in "gebiede wat polities as onsimpatiek beskou word" te beperk. 
In Junie 2020 het die Verenigde Nasies berig dat Sirië na meer as nege jaar se oorlog in 'n nog dieper krisis en ekonomiese agteruitgang as gevolg van die koronaviruspandemie beland het. Op 26 Junie is altesaam 248 mense deur COVID-19 besmet, waarvan nege mense hul lewens verloor het. Beperkings op die invoer van mediese voorrade, beperkte toegang tot noodsaaklike toerusting, verminderde ondersteuning van buite en deurlopende aanvalle op mediese fasiliteite het die gesondheidsinfrastruktuur van Sirië in gevaar gestel en kan nie in die behoeftes van die bevolking voorsien nie. Siriese gemeenskappe het ook 'n ongekende vlak van hongerkrisis in die gesig gestaar. 
Die konflik hou die rekord van die grootste bedrag wat VN -agentskappe ooit versoek het vir 'n enkele humanitêre noodgeval, versoeke van $ 6,5 miljard van Desember 2013.  Die internasionale humanitêre reaksie op die konflik in Sirië word gekoördineer deur die Verenigde Nasies se kantoor vir die Koördinering van humanitêre aangeleenthede (UNOCHA) in ooreenstemming met Resolusie 46/182 van die Algemene Vergadering.  Die primêre raamwerk vir hierdie koördinering is die Sirian Humanitarian Assistance Response Plan (SHARP), wat 'n beroep gedoen het op US $ 1,41 miljard om te voldoen aan die humanitêre behoeftes van Siriërs wat deur die konflik geraak is.  Amptelike gegewens van die Verenigde Nasies oor die humanitêre situasie en reaksie is beskikbaar op 'n amptelike webwerf wat deur UNOCHA Sirië (Amman) bestuur word.  UNICEF werk ook saam met hierdie organisasies om inentings en versorgingspakkette aan behoeftiges te verskaf. Finansiële inligting oor die reaksie op die SHARP en hulp aan vlugtelinge en vir grensoverschrijdende operasies kan gevind word by UNOCHA se Financial Tracking Service. Vanaf 19 September 2015 was die top tien skenkers aan Sirië die Verenigde State, die Europese Kommissie, die Verenigde Koninkryk, Koeweit, Duitsland, Saoedi -Arabië, Kanada, Japan, die VAE en Noorweë. 
Die moeilikheid om humanitêre hulp aan mense te verleen, word aangedui deur die statistieke vir Januarie 2015: van die beraamde 212 000 mense gedurende die maand wat deur die regering of opposisiemagte beleër is, is 304 met kos bereik.  USAID en ander regeringsagentskappe in die VSA het bykans $ 385 miljoen hulpartikels in Sirië in 2012 en 2013 afgelewer. voorrade en ander hulpmiddels.  Islamic Relief het 30 hospitale in voorraad en honderde duisende mediese en kospakkies gestuur. 
Ander lande in die streek het ook verskillende vlakke van hulp bygedra. Iran voer daagliks tussen 500 en 800 ton meel na Sirië uit.  Israel het hulp verleen deur middel van Operation Good Neighbor, wat mediese behandeling verleen het aan 750 Siriërs in 'n veldhospitaal in Golanhoogte waar rebelle sê dat 250 van hul vegters behandel is.  Israel het twee mediese sentrums in Sirië gevestig. Israel het ook verhittingsbrandstof, diesel, sewe elektriese kragopwekkers, waterpype, opvoedkundige materiaal, meel vir bakkerye, babakos, doeke, skoene en klere afgelewer. Siriese vlugtelinge in Libanon maak 'n kwart van die bevolking van Libanon uit, meestal uit vroue en kinders.  Boonop het Rusland gesê dat dit ses humanitêre hulpsentrums in Sirië geskep het om 3000 vlugtelinge in 2016 te ondersteun. 
Op 9 April 2020 het die VN 51 vragmotors humanitêre hulp aan Idlib gestuur. Die organisasie het gesê dat die hulp versprei sal word onder burgerlikes wat in die noordwestelike deel van die land gestrand is. 
Op 30 April 2020 veroordeel Human Rights Watch die Siriese owerhede vir hul jarelange beperking op die toegang van hulpmiddels.  Dit het ook van die Wêreldgesondheidsorganisasie geëis om die VN voort te sit om mediese hulp en ander noodsaaklikhede toe te laat om Sirië via die grensoorgang in Irak te bereik, om die verspreiding van COVID-19 in die oorloggeteisterde land te voorkom. As dit toegelaat word, kan die Siriese bevolking hulself beskerm teen die opdoen van die COVID-19-virus. 
'N Ander aspek van die naoorlogse jare is hoe om die miljoene vlugtelinge te repatrieer. Die Siriese regering het 'n wet voorgestel wat algemeen bekend staan ​​as 'wet 10', wat vlugtelinge van eiendom, soos beskadigde eiendom, kan ontneem. Sommige vlugtelinge is ook bevrees dat as hulle terugkeer om hierdie eiendom op te eis, hulle negatiewe gevolge sal ondervind, soos gedwonge diensplig of gevangenis. Die Siriese regering is gekritiseer omdat hulle hierdie wet gebruik het om diegene wat die regering ondersteun het, te beloon. Die regering het egter gesê dat hierdie stelling onwaar is en het uitgespreek dat dit die terugkeer van vlugtelinge uit Libanon wil hê.   In Desember 2018 is ook berig dat die Siriese regering begin het om beslag te lê op 'n anti-terrorisme-wet, wat die regering se teenstanders negatief beïnvloed, en dat baie hul eiendom verloor. Sommige mense se pensioene is ook gekanselleer. 
Erdogan het gesê dat Turkye verwag om ongeveer 1 miljoen vlugtelinge te hervestig in die 'buffersone' wat dit beheer.     Erdogan beweer dat Turkye miljarde bestee het aan ongeveer vyf miljoen vlugtelinge wat nou in Turkye gehuisves word en het gevra vir meer befondsing van ryker lande en van die EU.       Hierdie plan het kommer by Koerden laat ontstaan ​​oor die verplasing van bestaande gemeenskappe en groepe in daardie gebied.
Vernietiging en heropbou
Die owerhede van die Verenigde Nasies het geraam dat die oorlog in Sirië tot $ 400 miljard vernietig het. 
Terwyl die oorlog nog voortduur, het die Siriese president, Bashar Al-Assad, gesê dat Sirië die oorloggeteisterde land op sy eie kan herbou. Vanaf Julie 2018 [opdatering] sal die heropbou na raming minstens $ 400 miljard kos. Assad het gesê dat hy hierdie geld kan leen aan vriendelike lande, die Siriese diaspora en die staatskas.  Iran het belangstelling getoon om Sirië te help herbou.  'n Jaar later blyk dit te verwesenlik, Iran en die Siriese regering het 'n ooreenkoms onderteken waarin Iran sou help om die Siriese energienet te herbou, wat 50% van die net beskadig het.  Internasionale skenkers is voorgestel as 'n finansierder van die heropbou.  Vanaf November 2018 [update] het berigte verskyn dat herbouingspogings reeds begin het. Daar is berig dat die gebrek aan boumateriaal en die noodsaaklikheid om seker te maak dat die hulpbronne wat daar bestaan, doeltreffend bestuur word. Die heropboupogings het tot dusver 'n beperkte kapasiteit gebly en is dikwels op sekere dele van 'n stad gefokus, en dus ander gebiede wat deur minderbevoorregtes bewoon is, geïgnoreer. 
Volgens 'n Siriese oorlogsmonitor is meer as 120 kerke beskadig of gesloop deur opposisiemagte in die Siriese oorlog sedert 2011. 
Verskeie pogings word aangewend om die infrastruktuur in Sirië te herbou. Rusland sê dat dit $ 500 miljoen sal bestee om die hawe van Tartus in Sirië te moderniseer. Rusland het ook gesê dat dit 'n spoorlyn sal bou om Sirië met die Persiese Golf te verbind.   Rusland sal ook bydra tot herstelpogings deur die VN.  Sirië het olie -eksplorasie -kontrakte aan twee Russiese firmas toegeken. 
Sirië het aangekondig dat hy in 'n ernstige dialoog met China is om aan te sluit by China se "Belt and Road Initiative" wat ontwerp is om investering in infrastruktuur in meer as honderd ontwikkelende lande wêreldwyd te bevorder.  
Gedurende die oorlog was daar verskeie internasionale vredesinisiatiewe wat deur die Arabiese Liga, die Verenigde Nasies en ander akteurs onderneem is.  Die Siriese regering het pogings geweier om te onderhandel met wat hy beskryf as gewapende terreurgroepe.  Op 1 Februarie 2016 het die VN die formele begin aangekondig van die VN-gemedieerde vredesgesprekke in Genève oor Syrië  waarop die International Syria Support Group (ISSG) in Wene ooreengekom het. Op 3 Februarie 2016 het die VN -vredesbemiddelaar in Sirië die gesprekke opgeskort.  Op 14 Maart 2016 hervat die vredesgesprekke van Genève. Die Siriese regering het gesê dat bespreking van Bashar-al-Assad se presidentskap ''n rooi lyn is', maar president van Bashar al-Assad van Sirië het gesê dat hy hoop dat vredesgesprekke in Genève tot konkrete resultate sal lei, en beklemtoon die noodsaaklikheid van 'n politieke proses in Sirië . 
'N Nuwe ronde gesprekke tussen die Siriese regering en 'n paar groepe Siriese rebelle is op 24 Januarie 2017 in Astana, Kazakstan, afgesluit met Rusland, Iran en Turkye wat die skietstilstandooreenkoms aan die einde van Desember 2016 ondersteun.  Die Astana -prosesgesprekke is deur 'n Russiese amptenaar gefaktureer as 'n aanvulling op, eerder as om te vervang, van die gesprekke onder leiding van die Verenigde Nasies in Genève.  Op 4 Mei 2017, tydens die vierde ronde van die Astana-gesprekke, het verteenwoordigers van Rusland, Iran en Turkye 'n memorandum onderteken waarin vier "de-eskalasie-sones" in Sirië ingestel sal word, met ingang van 6 Mei 2017. [320 ] 
Op 18 September 2019 verklaar Rusland dat die Verenigde State en Siriese rebelle die ontruimingsproses van 'n vlugtelingkamp in die suide van Sirië belemmer. 
Op 28 September 2019 het die top -diplomaat van Sirië die buitelandse magte, insluitend die van die VSA en Turkye, geëis om die land onmiddellik te verlaat en gesê dat die Siriese regering die reg het om sy grondgebied op alle moontlike maniere te beskerm as hulle bly. 
President RT Erdogan het gesê dat Turkye geen ander keuse gelaat het as om sy eie gang te gaan in die 'veilige sone' van Sirië nie, nadat 'n spertyd om saam 'n 'veilige sone' saam met die VSA in die noorde van Sirië saam te stel, in September verstryk het.  Die Die VSA het aangedui dat hulle sy troepe uit die noorde van Sirië sal onttrek nadat Turkye gewaarsku het oor die inval in die gebied wat gevegte met Amerikaans-gesteunde Koerden kan veroorsaak. 
Buffersone met Turkye
In Oktober 2019, in reaksie op die Turkse offensief, het Rusland gereël vir onderhandelinge tussen die Siriese regering in Damaskus en die Koerdies geleide magte.  Rusland het ook onderhandel oor 'n hernuwing van 'n skietstilstand tussen Koerde en Turkye wat op die punt was om te verstryk. 
Rusland en Turkye het via die Sochi -ooreenkoms van 2019 ooreengekom om 'n tweede buffersone in Noord -Sirië op te rig. Die Siriese president Assad het volle steun vir die ooreenkoms uitgespreek, aangesien verskillende bepalings van die ooreenkoms ook van toepassing was op die Siriese regering.   Die SDF verklaar dat hulle hulself as 'Siries en 'n deel van Sirië' beskou, en voeg by dat hulle sal instem om saam te werk met die Siriese regering.  Die SDF kondig amptelik hul steun aan vir die ooreenkoms op 27 Oktober aan.   
Die ooreenkoms bevat na berig word die volgende terme:      
'N Buffersone sal in Noord -Sirië gevestig word. Die gebied sou ongeveer 30 kilometer diep wees, [a] wat strek van die Eufraatrivier tot by Tall Abyad en van Ras al-Ayn tot by die grens tussen Irak en Sirië, maar die stad Qamishli, die feitlik hoofstad van die Koerde, uitgesluit. 
Die buffersone sou gesamentlik beheer word deur die Siriese weermag en die Russiese militêre polisie.
Alle YPG -magte, wat die meerderheid van die SDF uitmaak, moet binne 150 uur na die aankondiging van die ooreenkoms heeltemal, saam met hul wapens, uit die buffersone onttrek. Die Russiese militêre polisie en die Siriese grenswagte sal toesig hou oor hul onttrekking, wat dan die gebied binnegaan.
'N Groot verklaring van die NGO ACT Alliance het bevind dat miljoene Siriese vlugtelinge ontheemd bly in lande rondom Sirië. dit sluit ongeveer 1,5 miljoen vlugtelinge in Libanon in. Die verslag het ook bevind dat vlugtelinge in kampe in die noordooste van Sirië hierdie jaar verdriedubbel het. 
Talle vlugtelinge bly in plaaslike vlugtelingkampe. Na berig word, is die toestande daar erg, veral met die naderende winter.  
4 000 mense word in die Washokani -kamp gehuisves. Geen organisasies help hulle behalwe die Koerdiese Rooi Kruis nie. Talle kampbewoners het hulp van internasionale groepe ontbied.  
Vlugtelinge in Noordoos -Sirië meld dat hulle geen hulp van internasionale hulporganisasies ontvang het nie. 
Op 30 Desember 2019 is meer as 50 Siriese vlugtelinge, waaronder 27 kinders, in Ierland verwelkom, waar hulle weer in hul nuwe tydelike huise in die Mosney Accommodation Center in Co Meath begin het. In verband met die Irish Refugee Protection Program (IRPP) is die migrerende vlugtelinge vooraf deur Ierse amptenare ondervra. 
Verenigde Nasies se geskil
Vanaf Desember 2019 vind 'n diplomatieke geskil by die VN plaas oor die hermagtiging van grensoverschrijdende hulp aan vlugtelinge. China en Rusland is gekant teen die ontwerpresolusie wat poog om heroorgangspunte in Turkye, Irak en Jordanië weer te magtig. punte in Turkye aktief.  Die huidige magtiging verval op 10 Januarie 2020. 
Al die tien individue wat die nie-permanente lede van die Veiligheidsraad verteenwoordig, het in die gang buite die kamer gestaan ​​en met die pers gepraat om te sê dat al vier kruispunte van kardinale belang is en hernu moet word. 
Die amptenaar van die Verenigde Nasies, Mark Lowcock, vra die VN om weer grensoverschrijdende hulp te magtig sodat hulp voortgaan om vlugtelinge in Sirië te bereik. Hy sê daar is geen ander manier om die nodige hulp te verleen nie. Hy het opgemerk dat vier miljoen vlugtelinge uit die meer as elf miljoen vlugtelinge wat hulp nodig het, bereik word deur vier spesifieke internasionale kruispunte. Lowcock dien as die Verenigde Nasies se sekretaris-generaal vir humanitêre aangeleenthede en noodkoördineerder en die hoof van die Verenigde Nasies se kantoor vir die koördinering van humanitêre aangeleenthede. 
Rusland, bygestaan ​​deur die steun van China, het 'n veto uitgespreek teen die resolusie om al vier grensoorgange te behou. 'N Ander besluit het ook nie geslaag nie.   Die VSA het die veto's en opposisie deur Rusland en China sterk gekritiseer.   China verduidelik dat die rede vir veto die kommer is oor 'eensydige dwangmaatreëls' deur sekere state wat humanitêre lyding onder die Siriese mense veroorsaak. Dit is van mening dat die opheffing van alle eensydige sanksies rakende die Siriese soewereiniteit en om humanitêre redes noodsaaklik is. 
Die Amerikaanse kongres het strafmaatreëls ingestel op die Siriese regering vir sy optrede tydens die burgeroorlog. Hierdie sanksies sal alle entiteite wat steun aan die Siriese regering en alle maatskappye in Sirië verleen, straf.     Amerikaanse president Donald Trump het probeer om die Turkse president Erdogan te beskerm teen die gevolge van sulke sanksies. 
Sommige aktiviste het hierdie wetgewing verwelkom.  Sommige kritici beweer dat hierdie strawwe sanksies waarskynlik 'n terugslag kan hê of dat dit onbedoelde gevolge sal hê. Hulle beweer dat gewone Siriese mense minder ekonomiese hulpbronne sal hê as gevolg van hierdie sanksies (en dus meer moet steun aan die Siriese regering en sy ekonomiese bondgenote en projekte) ), terwyl die impak van die sanksies op regerende politieke elite beperk sal wees.   
Mohammed al-Abdallah, uitvoerende direkteur van Syrië Justisie en Verantwoordbaarheid Sentrum (SJAC), het gesê dat die sanksies waarskynlik gewone Siriese mense sal seermaak en gesê: "Dit is 'n bykans onoplosbare vergelykbare vergelyking. As dit opgelê word, sal dit die Siriër indirek benadeel. mense, en as hulle opgehef word, sal hulle die Siriese regime indirek laat herleef ", het hy die sanksies toegeskryf aan" politieke oorwegings, aangesien die Verenigde State nie wapens en gereedskap in die Siriese dossier het nie, en sanksies die enigste middel is. " 
Peter Ford, die voormalige Britse ambassadeur in Sirië, het gesê: "vorentoe sien ons meer ekonomiese oorlogvoering. Dit lyk asof die VSA nie daarin geslaag het om die regime in Sirië deur militêre mag of deur gevolmagtigdes te verander nie, die ekonomiese skroewe stywer trek en die hoofrede waarom die VSA die produksiefasiliteite in die ooste van Sirië in die hande hou. Die ekonomiese situasie word in Sirië toenemend ernstig en erger, en dit is 'n belangrike rede waarom vlugtelinge nie teruggaan nie. " [ aanhaling nodig ]
In Junie het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, nuwe ekonomiese sanksies teen Sirië aangekondig wat buitelandse sakeverhoudinge met die Siriese regering teiken. Ingevolge die keiserwet sou 39 jongste en entiteite die jongste sanksies opgelê word, waaronder Asma al-Assad, die vrou van die Siriese president Bashar al-Assad. 
Op 17 Junie 2020 het James F. Jeffrey, spesiale verteenwoordiger vir Syrië -betrokkenheid, aangedui dat die VAE met sanksies ingevolge die keiserwet getref kan word as dit voortgaan met normaliseringspogings met die Siriese regime. 
Aan die einde van 2019 het 'n nuwe Siriese grondwetlike komitee begin werk om 'n nuwe skikking te bespreek en 'n nuwe grondwet vir Sirië op te stel.   Hierdie komitee bestaan ​​uit ongeveer 150 lede. Dit bevat verteenwoordigers van die Siriese regering, opposisiegroepe en lande wat as borge van die proses dien, soos Rusland. Hierdie komitee het egter sterk teenstand van die Assad -regering ondervind. 50 van die komiteelede verteenwoordig die regering en 50 lede verteenwoordig die opposisie.  Totdat die Assad -regering instem om deel te neem, is onduidelik of die derde ronde gesprekke volgens 'n vaste skedule sal verloop. 
In Desember 2019 het die EU 'n internasionale konferensie gehou waarin enige onderdrukking van die Koerde veroordeel word, en gevra dat die selfverklaarde Automnomous Administration in Rojava behoue ​​bly en in enige nuwe Siriese grondwet weerspieël word. Die Koerde is bekommerd dat die onafhanklikheid van hul verklaarde outonome administrasie van Noord- en Oos -Sirië (NES) in Rojava ernstig ingekort kan word. 
Status van Koerdiese outonome gebied in Rojava
Die outonome administrasie van Noord- en Oos -Sirië (NES), ook bekend as Rojava, [b] is 'n de facto outonome streek in die noordooste van Sirië.   Die streek maak nie aanspraak op volle onafhanklikheid nie, maar outonomie binne 'n federale en demokratiese Sirië. 
In Maart 2015 het die Siriese inligtingsminister aangekondig dat sy regering dit oorweeg om Koerdiese outonomie "binne die wet en grondwet" te erken.  Hoewel die administrasie van die streek nie uitgenooi is na die vredesgesprekke van Genève III oor Sirië,  of enige van die vroeëre gesprekke nie, het veral Rusland gevra dat die streek opgeneem word en die posisies van die streek tot 'n mate in die gesprekke meegebring, soos gedokumenteer in Rusland se konsep van Mei 2016 vir 'n nuwe grondwet vir Sirië.  
'N Ontleding wat in Junie 2017 vrygestel is, beskryf die streek se "verhouding met die regering, maar funksioneel" en 'n' semi-samewerkende dinamiek '.  Einde September 2017 het die minister van buitelandse sake van Sirië gesê dat Damaskus dit sal oorweeg om Koerden meer outonomie in die streek te verleen sodra ISIL verslaan word. 
Tien eeue van Griekse en Romeinse bewind het 'n stedelike merk gelaat wat nog steeds sigbaar was in die dorpe Latakia, Tadmur en Buṣrā al-Shām (antieke Bostra). Die stedelike tradisie van Islam verskyn in stede soos Damaskus en Aleppo. Die voortsetting van ou kommersiële en godsdienstige belange het die stede in staat gestel om hul ekonomiese en kulturele oppergesag te behou onder die vier eeue van die Ottomaanse bewind. Na 'n tydperk van vinnige verstedeliking in die 1950's en 60's, het landelike na stedelike migrasie ietwat afgeneem. Nietemin het die verskille tussen landelike en stedelike gebiede, hoewel dit op verskeie fronte verminder is, tot in die 21ste eeu voortgeduur en bygedra tot die voortgesette beweging van Sirië van landelike na stedelike gebiede.
Die nasionale hoofstad is Damaskus, in die suidooste aan die oewer van die Baradā -rivier. Dit is nie net die nasionale hoofkwartier van die regering en die diplomatieke gemeenskap nie, maar ook die belangrikste sentrum van onderwys, kultuur en nywerheid. Boonop dien dit as 'n bemarkingsentrum vir Sentraal -Sirië en vervaardig dit tradisionele handwerkprodukte soos brokaat, gegraveerde hout, goue en silwer ornamente en matte. Dit word goed bedien deur vervoergeriewe en openbare dienste.
Aleppo, die grootste stad in Sirië, is tussen die riviere Orontes en Eufraat geleë, en is 'n handels- en ligte nywerheidsentrum. Die stad word goed bedien deur paaie en spoorweë en word omring deur 'n gebied wat spesialiseer in die produksie van skape vir die mark in Damaskus en ander lande. Die Middellandse See -hawe van Latakia word omring deur 'n ryk landbougebied en bevat 'n mate van nywerheid. Vanweë die ligging aan die see, is die stad 'n belangrike toeriste -sentrum.
Homs is te midde van 'n vrugbare vlakte oos van die Orontesrivier geleë. Dit is 'n spilpunt van die land se pad- en spoorwegstelsels. Ḥamāh, noordoos van Homs, word deur die Orontesrivier gesny. Dit bevat besproeiingsboorde en is 'n landbouhandelsentrum. Daar is ook 'n ligte industrie. In 1982 het die Siriese weermag die middestad gelykgemaak toe hulle 'n plaaslike opstand teen die regering verpletter het.
Antiochus Epiphanes was 'n Griekse koning van die Seleukiede Ryk wat van 175 vC tot 164 vC oor Sirië geheers het. Hy is bekend vir die feit dat hy Egipte amper verower het en vir sy wrede vervolging van die Jode, wat die Makkabeër -opstand tot gevolg gehad het. Antiochus Epiphanes was 'n genadelose en dikwels wispelturige heerser. Hy is weliswaar Antiochus IV, maar hy het die titel "Epifanes" aanvaar, wat "glorieryke" of "god manifesteer" beteken. Sy bisarre en godslasterlike gedrag het hom egter nog 'n bynaam onder die Jode besorg: 'Epimanes', wat 'mal' beteken.
'N Onderonsie tussen Antiochus Epiphanes en 'n Romeinse ambassadeur met die naam Gaius Popillius Laenas is die oorsprong van die gesegde' om 'n streep in die sand te trek '. Toe Antiochus sy leër teen Egipte in 168 vC bring, staan ​​Popillius in die pad en gee hom 'n boodskap van die Romeinse senaat wat hom beveel om die aanval te stop. Antiochus het geantwoord dat hy daaroor sou nadink en dit met sy raad sou bespreek, waarna Popillius 'n sirkel in die sand om Antiochus getrek het en dit vir hom gesê het as hy nie die Romeinse senaat 'n antwoord gegee het voordat hy oor die lyn in die sand gegaan het nie. , Sou Rome oorlog verklaar. Antiochus besluit om hom terug te trek soos Rome versoek het.
Maar die bekendste konflik wat verband hou met Antiochus Epiphanes is die Makkabeër -opstand. Gedurende die geskiedkundige tyd was daar twee faksies binne die Judaïsme: die Helleniste, wat heidense gebruike aanvaar het en die Griekse kultuur en die tradisionaliste, wat getrou was aan die Mosaïese Wet en die ou maniere. Om 'n burgeroorlog tussen hierdie twee faksies te vermy, het Antiochus 'n bevel uitgevaardig wat Joodse rituele en aanbidding verbied en die Jode beveel om Zeus te aanbid eerder as Yahweh. Hy het nie net probeer om die Jode te helleniseer nie, maar om alle spore van die Joodse kultuur heeltemal uit te skakel. Natuurlik het die Jode in opstand gekom teen sy bevele.
In 'n daad van brutale oneerbiedigheid het Antiochus die tempel in Jerusalem binnegeval, die skatte daarvan gesteel, 'n altaar vir Zeus opgerig en varke op die altaar geoffer. Toe die Jode hul woede uitspreek oor die ontheiliging van die tempel, reageer Antiochus deur 'n groot aantal Jode te slag en ander aan slawerny te verkoop. Hy het nog meer drakoniese bevele uitgevaardig: die uitvoering van die besnydenis is strafbaar met die dood, en Jode is oral beveel om aan heidense gode op te offer en varkvleis te eet.
Die Joodse reaksie was om wapens op te neem en te veg. In 167 en mdash166 vC het Judas Maccabeus die Jode gelei in 'n reeks oorwinnings oor die militêre magte van die Siries-Grieke. Nadat hulle Antiochus en die Seleukiede oorwin het, het die Jode die tempel in 165 skoongemaak en herstel.
Antiochus Epiphanes is 'n tiranniese figuur in die Joodse geskiedenis, en hy is ook 'n voorspel van die komende Antichris. Die profeet Daniël voorspel 'n gruweldaad in die tempel in die eindtyd (Daniël 9:27 11:31 12:11). Daniël se profesie handel oor 'n komende heerser wat die offerandes in die tempel sal laat ophou en ''n gruwel wat verwoesting veroorsaak' 'sal oprig. Alhoewel dit wat Antiogos gedoen het beslis as 'n gruwel kwalifiseer, spreek Jesus van Daniël se profesie as 'n vervulling vir die toekoms (Matteus 24: 15 en 16 Markus 13:14 Lukas 21: 20 en ndash21). Die Antichris sal Antiochus Ephiphanes model in sy groot trots, godslasterlike optrede en haat teenoor die Jode.
Na die agtste eeu, toe Petra grotendeels as handelsentrum verlaat is, is die klipstrukture daarvan etlike eeue lank deur nomadiese herders as skuiling gebruik.
Toe, in 1812, is die unieke ruïnes van Petra deur die Switserse ontdekkingsreisiger Johann Ludwig Burckhardt ontdek. Hy beskryf die ruïnes van die eens groot stad in kronieke van sy reise.
Aangesien die Westerse wêreld nou bewus was van hul bestaan, het hulle onder meer die belangstelling van onder meer argitekte en geleerdes getrek. Vanaf 1929 het die Britse argeoloë Agnes Conway en George Horsfield, sowel as die geleerdes Tawfiq Canaan en Ditlef Nielsen, 'n formele projek van stapel gestuur om Petra op te grawe en te ondersoek.
In die dekades sedertdien is daar talle bevindings gemaak, waaronder die ontdekking van Griekse boekrolle uit die Bisantynse tydperk in 1993, sowel as die meer onlangse dokumentasie via satellietbeeld van 'n voorheen onbekende monumentale struktuur wat onder die sand van die gebied begrawe was.
Toe Petra in 1985 op die Unesco -wêrelderfenisgebied aangewys is, is Petra -bedoeïenstamme wat vir hulself tuisgemaak het in die oorblywende ruïnes van die stad, met geweld verplaas deur die Jordaanse regering.
In die vroeë 2000's is die webwerf aangewys as een van die sewe nuwe wonders van die wêreld, en het dit tot 'n toename in toerisme gelei. Sedertdien is pogings aangewend om die ruïnes van Petra te beskerm teen swaar toerisme, sowel as skade as gevolg van vloede, reën en ander omgewingsfaktore.
Polybius van Megalopolis (c.200-c.118): Griekse historikus, skrywer van 'n belangrike Wereld geskiedenis wat die opkoms van Rome beskryf.
Die veranderende struktuur van die geskiedenis
Kartago is aan die begin van Polybius se wêreldgeskiedenis, en Kartago is aan die einde. let op [Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer in Ancient Warfare III.4 (2009).] Van die nege en dertig boeke handel die eerste oor die Eerste Puniese Oorlog, volgens die skrywer "die langste en mees omstrede oorlog in die geskiedenis" , let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 1.63.4.] terwyl die laaste boeke handel oor die Derde Puniese Oorlog, wat uitloop op die sak van Kartago in 146 vC. Tog bied Polybius hierdie twee konflikte op heeltemal verskillende maniere aan.
As u slegs die verslae van Polybius oor die Eerste en Derde Puniese Oorloë sou lees, sal u onmiddellik 'n verskil sien: die eerste verhaal is eenvoudig en ononderbroke, asof die gebeure toegelaat word om onafhanklik te gebeur van wat elders gebeur het, terwyl die verslag van die laaste oorlog onderbreek word deur berigte oor hedendaagse konflikte in Spanje, Masedonië en Griekeland. Soos Polybius self verduidelik:
Voorheen was die doen en late van die wêreld so te sê versprei, omdat dit bymekaar gehou is deur geen eenheid van inisiatief, resultate of plek nie, maar die geskiedenis het 'n organiese geheel geword, en die sake van Italië en Afrika is met mekaar verbind van Griekeland en Asië, wat almal tot die einde lei. let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 1.3.3-4 tr. H. J. Edwards.]
Die verklaring van hierdie toenemende onderlinge verbinding was volgens Polybius die opkoms van Rome. Aan die begin van die Eerste Puniese Oorlog, in 264 v.G.J., was die wêreld verdeel tussen 'n paar supermoondhede: die Ptolemaïese en Seleucidiese koninkryke, Masedonië, Kartago en die Romeinse republiek, wat Italië onlangs verenig het. Polybius beskryf hoe die Romeinse veroweraars Kartago en Masedonië verslaan het, die Seleukidiese koning Antiochus III die Grote, verdeelde Macedonië verneder het, die Ptolemaïese Ryk gered het as 'n kwasi-onafhanklike vasaalkoninkryk, en uiteindelik in een slag 'n einde gemaak het aan Masedonië, Kartago, en Griekeland. In ongeveer vyf of ses generasies is 'n multi-polêre wêreldstelsel vervang deur 'n supermoondheid sonder mededingers, 'n hiper krag.
1 Eerste Puniese Oorlog (264-241)
2 Rome konsolideer sy mag
3-15 Vierde Siriese oorlog (219-217) Tweede Puniese oorlog (218-201), met 'n afwyking van die Romeinse grondwet
16-20 Vyfde Siriese oorlog (202-195) Tweede Masedoniese oorlog (200-196)
21 Siriese oorlog (192-188)
22-25 Verskeie sake
26-29 Derde Masedoniese Oorlog (171-168) Sesde Siriese Oorlog (171-168)
30-33 Verskeie sake
34 Oorsig oor aardrykskunde
35-39 Tweede Keltiberiese Oorlog (154-151) Vierde Masedoniese Oorlog (150-148) Derde Puniese Oorlog (149-146) Achaean Oorlog (146)
Polybius van Megalopolis, gebore omstreeks 200 v.G.J., was getuie van die tweede helfte van hierdie proses. Hy was eintlik een van die klein akteurs, maar hy moes 'n prys betaal vir sy rol: 'n tydelike verlies aan sy vryheid en 'n onwillekeurige verblyf in die buiteland. Vir 'n Griekse grondeienaar was dit 'n lot wat net 'n bietjie beter was as die dood.
Gedurende sy jeug was die Achaean League, een van die belangrikste state in Griekeland, 'n toenemend magtige federasie van stadstate onder leiding van 'n bekwame generaal met die naam Philopoemen (253-183), aan wie Polybius 'n biografie opgedra het. let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 10.21.5.] Die Achaërs het baat gevind by die magsvakuum wat Rome geskep het nadat dit uit Griekeland teruggetrek het nadat dit die Masedoniese en Seleucidiese magte agtereenvolgens verslaan het.Omdat die stede vry en outonoom was, het die land onstabiel geword en die Achaean League het sy mag vergroot.
In 172 het sake toegeneem. Die Masedoniese koning Perseus en die Romeinse republiek het 'n oorlog begin wat binne vier jaar gelei het tot die aftakeling van die ou koninkryk. Die Romeine het geglo dat die Achaeërs tydens hierdie konflik nie genoegsame ondersteuning gebied het nie, en hul analise was moontlik korrek: miskien droom die Achaeërs inderdaad van verdere uitbreiding nadat Rome weer sy legioene herroep het. Maar hierdie keer het Rome nie 'n blanko tjek aan die Achaean League gegee nie. Na die nederlaag van Perseus by Pydna in 168, eis die Romeine die uitlewering van ongeveer duisend Achaeërs van vermeende lojaliteit. Polybius, wat bevelvoerder van die Liga se kavallerie was, was een van die gyselaars. Van 168 tot 152 sou hy in Italië woon.
In Rome, om presies te wees, 'n stad wat hy liefgehad het. Polybius het reeds Scipio Aemilianus ontmoet, die seun van die Romeinse bevelvoerder in Pydna en die aangenome kleinseun van die oorwinnaar van die Tweede Puniese Oorlog. Die twee mans het die res van hul lewe op noue voet gebly. 'Ons vriendskap en intimiteit het so naby geword dat dit bekend was, nie net in Italië en Griekeland nie, maar ook in die lande daarbuite', spog Polybius. let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 31.23.3.] Die Griek het iets vir die Romein te bied: hy kon hom voorstel aan die Griekse politieke teorie, letterkunde en 'n netwerk van kontakte in die Griekse wêreld.
Aan die ander kant was die Scipiones en Aemilii een van die magtigste Romeinse gesinne en het Polybius enige soort inligting aangebied wat hy nodig sou hê om sy Wêreldgeskiedenis te skryf. Hy het toegang verkry tot die mans wie se grootvaders en vaders Kartago, Masedonië en die Seleucidiese Ryk verslaan het, en wat self die Ptolemaïese Ryk beskerm het en Kartago en Korinte sou vernietig. In Polybius het hulle die man gevind wat die roem van hul gesinne aan die Grieke sou verduidelik.
Die veranderlikheid van mensesake
In 151 betaal die Kartagers die laaste paaiement van die skadeloosstelling wat hulle gedwing is om te betaal na die Tweede Puniese Oorlog (218-201). Byna onmiddellik verklaar Rome weer oorlog, en in 149 steek die legioenen die Middellandse See oor en beleër Kartago. Dit was 'n moeilike operasie wat eindeloos voortgesit het, maar die Romeinse fortuin is herstel deur Scipio Aemilianus, wat tydens een van die Keltiberiaanse oorloë 'n reputasie verdien het as 'n eerlike en bekwame bevelvoerder. Polybius, wat uit sy gevangenskap vrygelaat is, was in sy geselskap en het gesien hoe die stad in 146 bestorm is. Plundery sou meer as 'n half maand duur.
Scipio, wat hierdie stad aanskou, wat sewehonderd jaar van sy stigting gegroei het en oor soveel lande, eilande en seë geheers het, ryk aan wapens en vloote, olifante en geld, gelyk aan die magtigste monargieë, maar wat hulle in dapperheid en oortref hoë gees (want sonder skepe of wapens, en in die gesig van hongersnood, het dit drie jaar aanhoudend oorlog gevoer), kom nou tot 'n einde in totale vernietiging - dit word gesê dat Scipio, wat hierdie skouspel aanskou het, trane gestort het en in die openbaar geklaag het die lot van die vyand.
Hierdie anekdote, een van die bekendste uit die oudheid, het nie bestaan ​​in die bestaande manuskripte van Polybius se wêreldgeskiedenis nie, maar as afdeling 132 van die Puniese oorloë deur Appianus van Alexandrië, wat drie eeue later geleef het. Die Alexandrynse historikus het egter sy voorganger gelees. Appian gaan voort dat Scipio aan sy Griekse vriend gesê het dat hy daaraan gedink het
opkoms en val van stede, nasies en ryke, oor die lot van Troje, daardie eens trotse stad, op die van die Assiriërs, die Mede en die Perse, die grootste van almal, en later die wonderlike Masedoniese ryk. Scipio het gesê dat hy nie geskroom het om sy eie land te noem nie, vir wie se lot hy gevrees het toe hy die veranderlikheid van menslike aangeleenthede in ag neem. En Polybius het dit neergeskryf net soos hy dit gehoor het.
Trouens, die Griekse historikus het 'n bietjie meer gedoen as dit: die veranderlikheid van menslike aangeleenthede het die sentrale tema van sy boek geword. Hy het alle rede om op hierdie onderwerp te fokus. In die middel-vyftigerjare het hy die einde van Masedonië, Kartago en die Achaean League beleef. (In 145-144 het Polybius sy verslane landgenote probeer help, waarvoor hy standbeelde in ten minste ses stede gekry het.) As 'n ou man - hy sterf na 118 - sien Polybius hoe Rome ook begin met 'n afname: in 133 en 123-121, het die tribunes Tiberius en Gaius Gracchus die Romeinse heerskappy aangeval, en vir 'n grondeienaar soos Polybius het hul suksesse 'n ondergang vir die nuwe meester van die wêreld beteken.
Verduidelik die sukses van Rome
Dit was maklik om te sien waarom nasies floreer: die belangrikste - maar nie die enigste nie - faktor was hul grondwet. Polybius verduidelik dit in sy fassinerende sesde boek. Na die oorwinnings van Hannibal by die Trebia, die Trasimeneer, Cannae en na die verdrag tussen Kartago en Masedonië, toe die lot van Rome die laagste punt bereik het, verduidelik hierdie lang afwyking waarom die Romeine kon herstel van 'n reeks rampe wat enige ander sou beëindig het nasie se bestaan. Dit bevat 'n beroemde beskrywing van die Romeinse leër en 'n ewe beroemde beskrywing van die werking van die Romeinse Republiek.
Polybius se teorie van anasiklose
Dit was nie ongewoon om drie tipes grondwet en hul ontaardige eweknieë te onderskei nie: monargie en despotisme, aristokrasie en oligargie, demokrasie en ochlokrasie (heerskappy deur die massas). Dit was ook nie ongewoon om te beweer dat suksesvolle state gemengde grondwette het nie. Polybius se innovasie was die anasiklose, wat verduidelik waarom gemengde samestellings beter was. Gestel dat elke heerser eendag sy spesiale posisie as 'n persoonlike voorreg sal begin beskou en die belange van die staat aan sy eie sal onderwerp, stel Polybius dat monargie onvermydelik tirannies sal word. 'N Revolusie gee mag aan die aristokrasie, wat weer tot oligargie bederf. Dit word vervang deur 'n demokrasie, en sodra populiste oorgeneem het, vra mense 'n 'sterk man': die siklus het teruggekeer na sy begin. Die gemengde grondwet van Rome, wat monargiese konsuls, aristokratiese senatore en demokratiese vergaderings gekombineer het, was immuun teen hierdie siklus, en dit verklaar die sukses van Rome.
Of doen dit? Polybius, wat gewoonlik 'n rasionele man is en moontlik sou gesê het dat godsdiens 'n opium van die massas is, probeer rasionele oorsake identifiseer om te verduidelik waarom dinge gebeur het. Daar is geen goddelike ingryping in sy verhaal nie. Tog is daar ook die faktor van geluk. Niemand sou die opkoms van Xanthippus verwag het nie, wat onverwags die Kartago -hoop herstel het toe die Romeine Afrika binnegeval het tydens die Eerste Puniese Oorlog en slegs 'n sentimeter van die aanval op Kartago self was. Die gemengde grondwet van Rome kon ook nie die gelukkige afwesigheid van Kartagoense troepe uit Carthago Nova in Spanje verklaar nie, wat dit moontlik gemaak het om Scipio Africanus in 210 te vang. In 'n afwyking van toeval, let op [Polybius, Wereld geskiedenis 36.17.] Polybius gee toe dat Fortune soms ingryp.
Fortune, of Tyche soos die Grieke haar genoem het: uiteindelik het sy altyd 'n rol gespeel. Deur hierdie faktor te aanvaar, was Polybius baie 'n man van sy ouderdom. Vir baie intellektuele was die kultus van die ou gode nie meer bevredigend nie en geskiedkundiges was naïef as hulle goddelike ingrype deur Apollo, Zeus, Athena of enige ander god aanvaar het. Baie intellektuele was geneig tot 'n onpersoonlike, abstrakte monoteïsme. Die filosoof Cleanthes (c.330-c.230) het byvoorbeeld Zeus beskou as die "eerste oorsaak wat alles deur die natuurwette regeer het". Miskien was hierdie neiging 'n outonome ontwikkeling binne die Griekse denke, miskien het Semitiese invloede 'n rol gespeel: moderne geleerdes stem nie saam nie. Maar hoe dit ook al sy, Polybius se gebruik van abstrakte Fortuin as verklaring vir menslike gedrag is tipies van sy ouderdom, en so ook sy idee dat Tyche diegene wat hul bes doen, bevoordeel om uit hul foute te leer, met wysheid op te tree en self te leer groot ondernemings. 'Fortuin bevoordeel die gewaagde', het die digter Semonides geskryf, en Polybius het ingestem.
Maar Fortune kan wispelturig wees. Sy het die opkoms van Rome bepaal, maar sou eendag haar guns terugneem. Niks wat deur mense gemaak is nie, selfs nie die stabiele Romeinse grondwet nie, kan vir ewig bestaan. Uiteindelik is selfs die magtigste nasies gedoem, 'n les wat Scipio Aemilianus verstaan ​​het. Die wyse man was gematig as dit goed gaan, en het besef dat dit eendag anders kan wees en dat hy homself in die hande kan vind van diegene wat hy eens saggies behandel het. Hopelik behandel hulle hom met dieselfde omsigtigheid.
Die ongelukkige historikus
Na die einde van sy ballingskap reis Polybius wyd. In 146 besoek hy die Kartago -dorpe in die Magreb en Marokko, terwyl hy selfs die see aandurf. In 133 was hy teenwoordig tydens die beleg van Numantia in Spanje. Hy het Alexandria en Sardes besoek. By 'n ander geleentheid het hy deur die Alpe gereis en probeer uitvind hoe Hannibal hierdie berge oorgesteek het. let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 3.48.12.] Sy weergawe van die operasie is intern konsekwent en word dikwels beter beskou as die van Livy, maar dit kan bespreek word of Polybius se verslag op sy eie ervarings gebaseer is of dat dit ooreenstem drie generasies tevore na die Kartago -veldtog.
Hoe dit ook al sy, een van Polybius se deugde is dat hy gereeld die lande wat hy beskryf, gesien het. Hy het ook baie mense ontmoet wat by die gebeure betrokke was, en memoires en ander publikasies gelees. Net soos sy tydgenoot, die skrywer van 2 Makkabeërs, haal Polybius uit verdrae aan en aanvaar 'n ongemaklike stylbreuk wat hy minder belangrik as die waarheid gevind het. Dieselfde bedoeling om 'n korrekte verhaal te skryf, kan gevind word in Polybius se toesprake, wat opsommings kan wees van wat eintlik gesê is. 'N Voorbeeld hiervan is die toespraak van die Rhodiese ambassadeurs, let op [Polybius, Wêreldgeskiedenis 21.22.5-13.] Wat so verskriklik is dat dit nie uitgevind kon word nie.
Sy soeke na objektiwiteit, rasionaliteit en waarheid maak Polybius een van die belangrikste historici van die Oudheid. Tog het sy werke slegs gedeeltelik oorleef. Boeke 1-6 het min of meer heeltemal by ons neergekom, die res is slegs bekend uit bloemlesings of, indirek, deur Appian's History of Rome en Orosius se World History against the Pagans. Een rede vir hierdie verwaarlosing is dat Polybius se tema - die opkoms van Rome - nie meer interessant was toe die Italiaanse stad alle bekende nasies in een ryk verenig het nie. Sy verduideliking was ook nie relevant nie: sodra die gemengde grondwet van Rome 'n monargie geword het, het historici wat oorsake soek, hul aandag gevestig op die persoonlikheid van die keisers.
Daar is nog 'n verduideliking: vir die Grieke was dit frustrerend dat hulle die mag aan die Romeine verloor het. Dit was slegs aanvaarbaar as hulle kon aanspraak maak op kulturele superioriteit, 'n bewering waarop die nuwe meesters taktvol ingestem het, selfs nadat Rome die kulturele hoofstad van die wêreld geword het. Die Grieke van die tweede en derde eeu nC was versot op hul klassieke verlede, en intellektuele het probeer om klassieke Grieks te laat herleef. Skrywers wat in die Hellenistiese Grieks (Koine) skryf, is geïgnoreer en nie meer gekopieer nie. Polybius was een van die slagoffers van hierdie kulturele atavisme. Hy was een van die beste historici uit die oudheid, maar hy was jammer dat die literêre smaak verander het. Fortuin kan inderdaad wispelturig wees.
Conon van Samos
Conon word veral onthou vir Callimachus se gedig Berenice se slot oor die sterrebeeld Coma Berenices. Dit is moontlik as gevolg van hierdie gedig dat Conon goed bekend is by Virgil en Propertius.
Die verhaal van die sterrebeeld Coma Berenices is dat koningin Berenice II, die vrou van Ptolemaeus Euergetes, 'n gelofte afgelê het dat sy 'n haarlok aan die tempel sou toewy as haar man as oorwinnaar uit die Derde Siriese oorlog sou terugkeer. Die oorlog is deur Ptolemaeus Euergetes gevoer om die moord op sy suster in Sirië te wreek. Toe hy in 245 vC seëvierend terugkeer, sny Berenice haar hare af en plaas dit in die tempel. Die volgende dag het die haartjie verdwyn en Conon verklaar dat hy dit in die sterre tussen Maagd, Leo en Bootes kan sien. Sedertdien staan ​​die sterrebeeld bekend as Coma Berenices.
Conon was 'n lewenslange vriend van Archimedes en die twee het wiskundige idees uitgeruil. Heath skryf :-
Conon se werk oor kegelsnitte het 'n basis geword vir die vierde boek van Kegels van Apollonius van Perga ondanks die feit dat Apollonius in die voorwoord minder as bewonderende opmerkings oor Conon maak. Apollonius sê dat Conon 'n stuk werk aan Thrasydaeus gestuur het wat die snypunte van keëls (insluitend sirkels) bespreek, maar dat die resultate van Conon verkeerd was en volgens Nicoteles van Cirene die geval was. Die werk waarna Apollonius verwys, is Conon s'n Voors Thrasydaion wat nou verlore is, sodat ons nie die akkuraatheid van die kommentaar kan oordeel nie.
Ook Conon se belangrikste werk oor sterrekunde, die sewe boeke van Die astrologie, wat waarnemings van sonsverduistering ingesluit het. Ptolemeus skryf sewentien "tekens van die seisoene" toe aan Conon wat hy moontlik in hierdie werk gegee het. Oor Conon se vaardighede as waarnemer, sê Seneca, wat in die eerste eeu nC geskryf het, :-
Sien die artikel  vir bespreking oor Conon se werk met Babiloniese waarnemings.
'N Ander beoordeling van Conon kom poëties van Catullus, die Romeinse digter (84 vC - 54 vC), wat geskryf het dat Conon (sien byvoorbeeld ): -
Vir die vierde millennium Egiptenare en die derde millennium Sumeriërs was die Siriese kusland die bron van die sagtehout, sederhout, denne en sipres. Die Sumeriërs is ook op soek na goud en silwer na Cilicië, in die noordweste van Groot -Sirië, en het waarskynlik handel gedryf met die hawestad Byblos, wat aan Egipte hars vir mummifikasie voorsien het.
Die handelsnetwerk was moontlik onder die beheer van die ou stad Ebla, 'n onafhanklike Siriese koninkryk wat van die noordelike berge na Sinai krag uitgeoefen het. Dit is 64 km suid van Aleppo geleë, ongeveer halfpad tussen die Middellandse See en die Eufraat. Tell Mardikh is 'n argeologiese terrein in Ebla wat in 1975 ontdek is. Daar vind argeoloë 'n koninklike paleis en 17 000 kleitablette. Die epigraaf Giovanni Pettinato het 'n Paleo-Kanaänitiese taal op die tablette gevind wat ouer was as die Amoriet, wat voorheen as die oudste Semitiese taal beskou is. Ebla verower Mari, die hoofstad van Amurru, wat Amoriet praat. Ebla is vernietig deur 'n groot koning van die suidelike Mesopotamiese koninkryk Akkad, Naram Sim, in 2300 of 2250. Dieselfde groot koning het Arram vernietig, wat moontlik 'n ou naam vir Aleppo was.
Syrië is effens groter as Noord -Dakota, aan die oostelike punt van die Middellandse See. Dit word begrens deur Libanon en Israel in die weste, Turkye in die noorde, Irak in die ooste en Jordanië in die suide. Kus -Sirië is 'n smal vlakte, agter wat 'n reeks kusberge is, en nog 'n steppegebied in die binneland. In die ooste is die Siriese woestyn en in die suide die Jebel Druze Range. Die hoogste punt in Sirië is die berg Hermon (9,232 voet 2,814 m) aan die Libanese grens.
Republiek onder 'n militêre regime sedert Maart 1963.
Antieke Sirië is omstreeks 1500 v.C. deur Egipte verower , en daarna deur Hebreërs, Assiriërs, Chaldeërs, Perse en Alexander die Grote van Masedonië. Vanaf 64 v.C. tot die Arabiese verowering in 636 nC, was dit deel van die Romeinse Ryk, behalwe gedurende kort tydperke. Die Arabiere het dit 'n handelsentrum gemaak vir hul uitgebreide ryk, maar dit het erg gely onder die Mongoolse inval in 1260 en het die Ottomaanse Turke in 1516 te beurt geval. Sirië het tot die Eerste Wêreldoorlog 'n Turkse provinsie gebly.
'N Geheime Anglo-Franse verdrag van 1916 het Sirië in die Franse invloedssone geplaas. Die Volkebond het Frankryk 'n mandaat gegee oor Sirië na die Eerste Wêreldoorlog, maar die Franse is gedwing om verskeie nasionalistiese opstande neer te sit. In 1930 erken Frankryk Sirië as 'n onafhanklike republiek, maar nog steeds onderhewig aan die mandaat. Na nasionalistiese betogings in 1939 het die Franse hoë kommissaris die Siriese grondwet opgeskort. In 1941 het Britse en Vrye Franse magte Sirië binnegeval om Vichy -beheer uit te skakel. Gedurende die res van die Tweede Wêreldoorlog was Sirië 'n geallieerde basis. In 1945 het nasionalistiese betogings in werklike gevegte uitgebreek, en Britse troepe moes die orde herstel. Siriese magte het 'n reeks terugslae ondervind terwyl hulle deelgeneem het aan die Arabiese inval in Palestina in 1948. In 1958 het Egipte en Sirië die Verenigde Arabiese Republiek gevorm, met Gamal Abdel Nasser van Egipte as president. Sirië het egter weer onafhanklik geword op 29 September 1961, na 'n rewolusie.
In die Arabies-Israeliese oorlog van 1967 het Israel die Siriese leër vinnig oorwin. Voordat hulle tot die VN se skietstilstand toegetree het, het die Israeliese magte beheer oor die versterkte Golanhoogte geneem. Sirië het in Oktober 1973 in Egipte aangesluit om Israel aan te val tydens die vierde Arabies-Israeliese oorlog, maar is teruggehou van die aanvanklike suksesse op die Golanhoogte en het uiteindelik meer grond verloor. In die skikking wat die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Henry A. Kissinger, in 1974 uitgewerk het, het die Siriërs egter al die gebied wat in 1973 verlore geraak het, herwin.
In die middel van die sewentigerjare het Sirië ongeveer 20 000 troepe gestuur om Moslem-Libanees te ondersteun in hul gewapende konflik met Christelike militante wat deur Israel ondersteun word tydens die burgeroorlog in Libanon. Siriese troepe het gereeld bots met Israeliese troepe tydens Israel se inval in Libanon in 1982 en het daarna as besetters van groot dele van Libanon gebly.
Streekkonflikte duur voort tot aan die einde van die eeu
In 1990 het president Assad die moontlikheid uitgesluit om politieke opposisiepartye te wettig. In Desember 1991 keur kiesers 'n vierde termyn vir Assad goed, wat hom 99,98% van die stemme gee.
In die negentigerjare het die verlangsaming in die Israelies-Palestynse vredesproses weerklank gevind in die gebrek aan vordering in Israelies-Siriese betrekkinge. Gekonfronteer met 'n geleidelik versterkende strategiese vennootskap tussen Israel en Turkye, het Sirië stappe gedoen om 'n teen -alliansie op te rig deur die betrekkinge met Irak te verbeter, die bande met Iran te versterk en nouer saam te werk met Saoedi -Arabië. In Desember 1999 het die Israelies-Siriese gesprekke hervat na 'n onderbreking van byna vier jaar, maar dit het spoedig gebreek oor besprekings oor die Golan-hoogtes.
Op 10 Junie 2000 sterf president Hafez al-Assad. Hy het met 'n ystervuis regeer sedert hy die bewind oorgeneem het tydens 'n militêre staatsgreep in 1970. Sy seun, Bashar al-Assad, 'n oogarts wat opgelei is, volg hom op. Hy volg die outokratiese heerskappy van sy vader na.
In die somer van 2001 het Sirië byna al sy 25 000 troepe uit Beiroet teruggetrek. Siriese soldate het egter op die Libanese platteland gebly.
Sirië word herhaaldelik daarvan beskuldig dat hy terreurgroepe ondersteun
Die VSA het die land in Mei ekonomiese sanksies opgelê en hulle daarvan beskuldig dat hulle terrorisme steeds ondersteun.
In September 2004 het 'n resolusie van die VN se Veiligheidsraad gevra dat Sirië sy 15 000 oorblywende troepe uit Libanon moet onttrek. Sirië het gereageer deur ongeveer 3 000 troepe uit die omgewing van Beiroet na die ooste van Libanon te verskuif, 'n gebaar wat deur baie mense bloot as kosmeties beskou word.
Op 14 Februarie 2004 is die voormalige premier van Libanon, Rafik Hariri, vermoor.Baie het Sirië betrek by die dood van die gewilde en onafhanklike leier, wat die Siriese betrokkenheid by Libanon hardnekkig gekant was. Groot Libanese protesoptogte het gevra dat Sirië hom uit die land onttrek, 'n eis wat deur die VSA, die EU en die VN gesteun word. Benewens die anti-Siriese demonstrasies was daar egter 'n aantal massiewe pro-Siriese byeenkomste in Libanon wat deur die Sjiïtiese militante groep Hezbollah geborg is. Einde April het Sirië al sy troepe teruggetrek en 'n besetting van 29 jaar beëindig. In Oktober het die VN 'n verdoemende verslag gepubliseer oor die dood van Hariri, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat die sluipmoord noukeurig georganiseer is deur Siriese en Libanese intelligensie-amptenare, waaronder Sirië se militêre intelligensiehoof, Asef Shawkat, wat die swaer van president Assad is. Sirië het die aanklagte ten sterkste ontken.
In Julie 2006, tydens die Hezbollah-Israeliese konflik in Libanon, is Sirië sterk daarvan verdink dat hy Hizbollah gehelp het.
Sirië en Israel begin onderhandel, maar terrorisme en konflik duur voort
Vir die eerste keer in agt jaar keer Sirië en Israel terug na die onderhandelingstafel in Mei 2008. Sirië wil weer beheer oor die Golanhoogte, wat Israel in 1967 geneem het, herwin, en Israel hoop dat 'n ooreenkoms Iran van Sirië sal distansieer en verminder sommige swaai Iran oor die Midde -Ooste. Sirië reik ook na die Weste en ontmoet in Julie met die Franse president Nicolas Sarkozy.
Assad het in Oktober 2008 met die Libanese president Michael Suleiman vergader, en die twee het ooreengekom dat Libanon en Sirië vir die eerste keer volle diplomatieke betrekkinge sou vestig? Sedert beide lande onafhanklikheid van Frankryk in 1943 verkry het.
In Oktober het Amerikaanse spesiale operasionele magte 'n lugaanval in Sirië geloods, waarin 'n leier van al-Qaeda in Mesopotamië naby die Irakse grens dood is. Amerikaanse amptenare sê die militant, Abu Ghadiya, het wapens, geld en vegters uit Irak gesmokkel. Die Siriese regering het die Amerikaners daarvan beskuldig dat hulle 'n oorlogsmisdaad gepleeg het en gesê dat agt burgerlikes, waaronder 'n vrou en drie kinders, in die aanval dood is.
Die betrekkinge tussen die VSA en Sirië het in Desember 2010 ontdooi toe president Barack Obama diplomaat Robert Ford as ambassadeur in Sirië aangestel het. Dit was 'n reses -afspraak aangesien Ford se bevestiging in die senaat gehou is. Die VSA het sedert die sluipmoord op die Libanese premier Rafik Hariri in 2005 geen ambassadeur in Sirië gehad nie. Ford word vinnig gekonfronteer
Regeringsmagte verslaan betogers
Die protesbeweging teen die regering wat vroeg in 2011 deur die Midde-Ooste gevee het, het ook Sirië verswelg. Sirië is egter tot die middel van Maart die onrus gespaar, toe die inhegtenisneming van ongeveer 'n dosyn kinders op skoolgaande ouderdom weens die skildery van graffiti teen die regering in die suidoostelike stad Dara'a woedendheid veroorsaak het, wat die burger se protesoptrede veroorsaak het. . Betogings het in die hele land uitgebreek, met betogers wat die vrylating van politieke gevangenes versoek, 'n einde maak aan algehele korrupsie, die opheffing van die noodwet wat sedert 1963 bestaan ​​het en breër burgerregte. Op 25 Maart het die regering afgestaan ​​op 'n belofte om geen geweld teen die betogers te gebruik nie, en op demonstrante in die suide losgebrand. Tot 60 mense is dood. Die politieke krisis het in die daaropvolgende dae verdiep, en op 29 Maart het president Assad se kabinet bedank. Massiewe protesoptogte en die ineenstorting deur die polisie het voortgegaan, en teen 18 April is tot 200 betogers dood. Namate die opposisiebeweging sterk geword het, het president Assad probeer om onderdrukking en kompromie in balans te bring, hervorming aangebied en die wet opkom, terwyl protesoptreding "onder enige vaandel" verbied is.
Assad het inderdaad probeer om protesoptredes te stuit, troepe in verskeie stede regoor Sirië te ontplooi en wreed teen betogers op te tree. Einde Mei is ongeveer 850 betogers deur magte doodgemaak. Die voortgesette onderdrukking het daartoe gelei dat die Obama-administrasie sanksies opgelê het teen Assad en ses ander hooggeplaastes. Assad verskerp die aanvalle op betogers vroeg in Augustus deur tenks, pantservoertuie en skerpskutters los te laat op die rustige stad Hama, histories 'n teelaarde vir sentiment teen die regering. Teen die einde van die beleg het die slagoffers ongeveer 1,700 bereik. Die besonder wrede aanvalle het wydverspreide internasionale veroordeling veroorsaak, selfs van die Arabiese bure in Sirië. Saoedi -Arabië, Bahrein en Koeweit het inderdaad hul ambassadeurs uit Damaskus verwyder. In die middel van Augustus het Obama 'n verklaring uitgereik waarin hy eis dat Assad bedank en die sanksies teen Sirië verhoog word, wat alle Siriese bates wat onder Amerikaanse jurisdiksie gehou word, bevries en Amerikaanse burgers en maatskappye verbied om met die Siriese regering sake te doen. Daarbenewens het die VN 'n verslag bekendgemaak waarin Syrië beskuldig word van misdade teen die mensdom.
Namate die internasionale veroordeling van Assad toeneem, het die opposisie, wat voorheen gebrek aan organisasie gehad het, in Oktober die Siriese Nasionale Raad gevorm, 'n uiteenlopende groep dissidente en opposisieleiers wat die gedeelde doel gehad het om Assad te verdryf. Turkye, eens 'n nabye bondgenoot van Sirië, het die raad onderskryf en lede van die Vrye Siriese leër, 'n milisie van weermagwoestyne, toegelaat om binne sy grense kamp op te slaan. Op 2 November het Assad ingestem tot 'n ooreenkoms wat deur die Arabiese Liga bemiddel is om op te hou om burgerlikes te vermoor, gesprekke met die opposisie te begin en magte van die strate te onttrek. Maar Assad het die ooreenkoms oortree en die aanvalle eintlik verhoog. In reaksie hierop het die Arabiese Liga die lidmaatskap van Sirië opgeskort en later sanksies teen Sirië opgelê, wat 'n reisverbod op verskeie hooggeplaaste amptenare insluit, die bevriesing van Siriese regeringsbates in ander Arabiese nasies en 'n staking van alle kommersiële transaksies met die Siriese regering en sentrale bank. Dit was die eerste keer dat die groep sulke optrede teen 'n lid onderneem het. Boonop het koning Abdullah van Saoedi -Arabië gevra dat Assad moet uittree.
Diplomatieke poging om geweld te beëindig deur die Vetoes van die Veiligheidsraad
Namate die gevegte voortgesit het, het etlike duisende soldate weggeloop en by die Vrye Siriese leër aangesluit, wat sy aanvalle op regeringsmagte verskerp het. Die VN het in Desember gewaarsku dat Sirië op die randjie van 'n burgeroorlog is. 'Die voortdurende genadelose onderdrukking van die Siriese owerhede, as dit nie nou stopgesit word nie, kan die land in 'n volwaardige burgeroorlog dryf', het Navi Pillay, kommissaris van die VN vir menseregte, gesê. Waarnemers van die Arabiese Liga het Sirië in Januarie binnegekom om Assad te probeer oorreed om op te hou om burgerlikes aan te val, tenks uit dorpe terug te trek en met die opposisie te begin praat. Ondanks hul teenwoordigheid, het die moord voortgegaan.
Op 6 Februarie 2012 het die Amerikaanse regering sy ambassade gesluit en personeel uit Sirië onttrek. Ook vroeg in Februarie het Rusland en China 'n veto uitgespreek teen 'n resolusie van die VN -Veiligheidsraad waarin die geweld beëindig word, dat Assad die mag aan sy vise -president moet oorhandig en 'n eenheidsregering moet stig. Die veto's was 'n duidelike slag vir die diplomatieke poging om die toenemende geweld te stuit. Dae later het die Algemene Vergadering van die VN egter 137-12 gestem, ten gunste van 'n resolusie wat Assad veroordeel en hom aangespoor het om af te tree. Alhoewel die resolusie nie bindend was nie, was dit 'n verleentheid vir die Siriese president. Op dieselfde dag as wat die VN se Veiligheidsraad gestem het, het Siriese magte 'n wrede aanval op Homs losgelaat en honderde is dood. Die aanval op Homs duur die hele maand voort, en na 'n wrede bombardement van 27 dae het die opstandelinge hulle van Homs onttrek.
Einde Februarie het 'n VN -paneel die regering daarvan beskuldig dat hulle 'growwe menseregteskendings' teen burgerlikes gelas het. Die paneel het gesê die gruweldade kwalifiseer as misdade teen die mensdom. Dit het ook bevind dat lede van die Vrye Siriese leër ook skuldig was aan die gebruik van buitensporige geweld, maar hul dade was "nie vergelykbaar in omvang en organisasie met dié wat deur die staat uitgevoer is nie". Op 26 Februarie het 'n referendum oor 'n nuwe grondwet, wat die presidensiële termyn tot twee termyne van sewe jaar gestel het, geslaag met byna 90% steun. Waarnemers buite het die referendum 'n klug genoem. Einde Maart het die VN beraam dat ongeveer 9 000 mense in die gevegte dood is.
Op 21 Maart het die VN se Veiligheidsraad 'n presidensiële verklaring uitgereik ter ondersteuning van 'n plan wat deur die voormalige sekretaris-generaal van die VN, Kofi Annan, uiteengesit is, wat grootliks weerspieël die voorstel wat in November 2011 deur die Arabiese Liga verkry is, waarin die regering 'n beroep op die dood van burgerlikes gedoen het. in gesprekke met die opposisie, trek magte van die strate af en "begin 'n oorgang na 'n demokratiese, politieke stelsel." Rusland en China, wat voorheen veto gemaak het oor resolusies waarin Assad veroordeel is, het die dokument onderskryf. Assad aanvaar die verklaring en stem in tot 'n skietstilstand. Hy het later gesê dat hy teen 10 April troepe uit die stede sou onttrek. Baie waarnemers was egter skepties dat hy sy beloftes sou nakom. Hierdie twyfel is in Mei geregverdig toe ongeveer 110 mense, waaronder 49 kinders en 34 vroue, in die dorp Houla vermoor is. VN -waarnemers blameer baie van die sterftes op regerings tenks en artillerie en sê baie van die slagoffers is in hul huise tereggestel. Assad beweer egter dat terroriste die aanval uitgevoer het. In reaksie hierop het 11 nasies, waaronder die VSA, Siriese diplomate verdryf, en die VN se Veiligheidsraad het eenparig kritiek gelewer op die 'buitensporige gebruik van geweld' teen inwoners en die rol van die regering in die aanval. Rusland, wat gewoonlik Sirië beskerm en huiwerig was om die regering te kritiseer, het by die VN -verklaring aangesluit.
Sirië sink in die burgeroorlog
Die situasie in Sirië het in die somer van 2012 steeds versleg, met voortgesette aanvalle op burgerlikes - ongeveer 80 mense is vroeg in Junie naby Hama vermoor en verhoogde gevegte tussen regeringstroepe en die opposisie. In Junie het die VN-monitors hul opsporingsmissie laat vaar nadat hulle aangeval is, en 'n VN-amptenaar verklaar dat Sirië in 'n burgeroorlog verkeer. Einde Junie het Sirië bevestig dat sy militêre magte 'n Turkse militêre straalvliegtuig neergeskiet het. Die voorval het spanning tussen die twee lande verhoog. Turkye, 'n voormalige bondgenoot van Sirië, het sy steun agter die Siriese rebelle gegooi en tientalle Siriese soldate het na Turkye gegaan.
Die regime van Assad het op 18 Julie 'n knellende slag gekry toe 'n bom op 'n vergadering van senior ministers en veiligheidsamptenare by die hoofkwartier van die land se nasionale veiligheid in Damaskus afgegaan het, en die minister van verdediging en Assad se swaer, 'n magtige lid van die regering. Verskeie berigte het gesê dat die aanval 'n interne taak is, wat dui op swakhede in die greep van Assad op mag. Later in Julie het rebelle en regeringsmagte geveg om beheer oor Damaskus en Aleppo, die grootste stad in Sirië. Die geveg was veral wreed in Aleppo, aangesien die regeringstroepe die stad met tenks omsingel het en op rebelle van vegvliegtuie en helikopters afgevuur het. Sowat 200 000 mense het uit die stad gevlug. Die regering het tekens van spanning getoon toe sy probeer het om die rebelle in twee groot stede te beveg. Terwyl die regeringstroepe gekritiseer is vir hul brutale taktiek, het die opposisie ook onder skoot gekom omdat hulle na bewering gevangenes gemartel het.
Moslem -jihadiste en lede van Al -Qaeda het in die somer by die geveg begin deelneem, met die steun van die rebelle met wapens en finansiering. Die ontwikkeling het kommer veroorsaak dat die opposisie deur ekstremiste gedomineer sou word, wat die Soenniete teen Sjiïete en die regerende Alawitiese minderheid sou stoot.
Kofi Annan bedank in Augustus as spesiale gesant van die VN in Sirië, met verwysing na die weiering van die Siriese regering om sy vredesplan te implementeer, geweld deur rebelle te verskerp en onenigheid binne die Veiligheidsraad. Hy het gesê "sonder ernstige, doelgerigte en verenigde internasionale druk, insluitend deur die magte van die streek, is dit vir my of niemand onmoontlik om die Siriese regering in die eerste plek en ook die opposisie te dwing om die nodige stappe te doen om 'n politieke proses begin. " Hy het ook gesê dat dit noodsaaklik is dat president Assad uittree.
Op 6 Augustus het premier Riyad Farid Hijab en ten minste twee ander ministers na Jordanië gegaan en aangekondig dat hulle die opposisie sal ondersteun. Dit was die afwykings op die hoogste vlak tot dusver en was 'n teken dat Assad se houvas op mag afneem. Assad het egter vasgehou en aanvalle op die rebelle en burgers verskerp. In 'n week vroeg in Augustus het inwoners van Daraya, 'n voorstad van Damaskus, waar 'n groot rebellebevolking woon, gesê dat die weermag die stad gesluit het, met vuurwapens geslaan en meer as 600 inwoners doodgemaak het.
Teen die einde van die somer het die geweld in Sirië beweer dat ongeveer 30 000 mense, meestal burgerlikes, ongeveer 250 000 mense uit die land gevlug het, en ongeveer 1,2 miljoen is intern verplaas. Nie die rebelle of die Assad -regime was duidelik besig om die oorlog te wen nie. Die rebelle het wye dele van die platteland beheer, terwyl die regering sy greep op die grootste stede van die land behou het. President Barack Obama het die oproepe om Amerikaanse ingryping teëgestaan ​​en gesê dat hy nie militêre stappe sal doen tensy Assad biologiese of chemiese wapens loslaat nie.
In Oktober 2012 begin die oorlog in Sirië die stabiliteit van ander lande in die streek bedreig. Militante uit die Libanon-gebaseerde Hezbollah het na bewering Assad begin help om die rebelle te beveg, en die betrekkinge tussen Sirië en Turkye, voormalige bondgenote, het in Oktober versleg nadat 'n grensoverschrijdende mortieraanval uit Sirië vyf Turkse burgerlikes doodgemaak het. Turkye het weerwraakaanvalle op teikens in Sirië geloods. Die Turkse parlement keur toe 'n mosie goed wat militêre optrede goedkeur, solank as wat Sirië Turkye opdok. As die geveg voortduur, kan die NAVO ingryp om Turkye, 'n lidland, te beskerm. Die Turkse regering het egter gesê dat hulle nie oorlog met Sirië wil voer nie, maar dit sal sy grense beskerm as dit militêr nodig is.
Daarbenewens het wapens wat aan Siriese rebelle uit Saoedi -Arabië en Katar gestuur is, in die hande geval van meer radikale Islamitiese militante as die sekulêre opposisie, die beoogde ontvangers. Die opposisie het sy steun in Sirië en in die internasionale gemeenskap begin verloor namate die aanvalle al hoe meer brutaal en nutteloos geword het en die opkoms van die jihadiste 'n gebrek aan leiding en binnegevegte onder die rebelle tot gevolg gehad het.
Opposisie vorm nuwe beheerliggaam
In November 2012 het die opposisiegroepe van Sirië ingestem om 'n nuwe beheerliggaam te vorm wat die vele rebellegroepe onder een sambreel sal verenig. Die liggaam van 50 mense, die Siriese nasionale koalisie, sal die Siriese nasionale raad vervang, wat onder skoot gekom het omdat dit grootliks ondoeltreffend was en min leiers in Sirië woon. Die nuwe organisasie sal jonger leiers insluit en 'n sterk verteenwoordiging in die land hê. Dit sal ook toesig hou oor die opposisie se weermag en sal die verspreiding van wapens en fondse bestuur. Die leier van die groep, sjeik Ahmad Moaz al-Khatib, 'n Soennitiese prediker wat gesê het dat hy bereid is om met Assad te onderhandel, het gesê dat hy hoop dat die nuwe liggaam met wettigheid beskou sal word en finansiële bystand en wapens van die internasionale gemeenskap sal ontvang. Frankryk en Turkye was die eerste lande wat die nuwe koalisie amptelik erken het. Die VSA het in Desember sy impuratur gegee.
Die weermag het in November en Desember tekens van verswakking begin toon. Die opposisie het oppervlak-tot-lug-missiele begin gebruik om militêre vliegtuie af te skiet en het belangrike militêre basisse oorgeneem, en die weermag het begin om Scud-missiele op die rebelle te veg. Nietemin het Assad in sy hakke gegrawe en geweier om te buig. Sommige waarnemers het bespiegel dat hy min, indien enige, oorlewingsopsies het. As hy vlug of uittree, kan die Alawiete hom verraai voel, en as hy aan bewind bly, loop hy die risiko om deur rebellevegters vermoor te word.
Terwyl die meeste lande hulle daarvan weerhou het om troepe te stuur om die opposisie te ondersteun, het verskeie, waaronder die VSA, finansiële en humanitêre hulp gestuur. Die VSA het die direkte betrokkenheid by die oorlog verset om te verhoed dat Iran 'n nabye bondgenoot van Sirië 'gee om in te gryp. In Desember, te midde van toenemende kommer dat Assad voorberei om chemiese wapens op die opposisie los te laat, het president Barack Obama gesê dat so 'n stap 'n 'rooi lyn' sal oorsteek en 'n reaksie sal verdien.
In 'n toespraak vroeg in Januarie het Assad herhaal dat hy nie met die rebelle, wat hy 'terroriste' genoem het, sou onderhandel nie en dat hy nie van plan was om op te tree nie.
Einde Februarie 2013 is ongeveer 70 000 mense, meestal burgerlikes, in die oorlog dood, 700 000 mense het uit die land gevlug en ongeveer 2 miljoen mense het hulself as ontheem verklaar deur die oorlog.
Die VSA verdiep homself dieper in die oorlog aan die einde van Februarie, toe die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, na Sirië reis en 'n ekstra hulp van $ 60 miljoen aan die opposisie -vrye Siriese leër aankondig. Die hulp kom nie in die vorm van wapens nie, maar bevat voedselhulp, mediese voorrade en materiaal om sekuriteit en infrastruktuur te verbeter.
In Maart het die opposisiekoalisie Ghassan Hitto, 'n Siries-gebore Amerikaanse rekenaarbestuurder wat tot onlangs in Texas gewoon het, as premier van die opposisie Syrian National Coalition verkies. Hy keer terug na die Midde -Ooste, werkend uit Turkye, om die vloei van humanitêre hulp aan die rebelle te help verbeter. Hy staan ​​voor die skrikwekkende take om 'n kabinet saam te stel om die streke wat deur rebelle gehou word, te bestuur, die rebellegroepe te organiseer en die hulp aan daardie groepe uit te deel. Baie lede van die koalisie was egter gekant teen die verkiesing van Hitto, en die sjeik Ahmad Moaz al-Khatib het bedank as president van die koalisie. Die wending het baie mense laat wonder of die opposisiekoalisie die politieke onrus sou oorleef. Ondanks die dissonansie binne die opposisie, het die Siriese Nasionale Koalisie in Maart die setel van Sirië geneem tydens die beraad van die Arabiese Liga, met Khatib as sy verteenwoordiger.
Die Islamitiese Staat van Irak en Sirië (ISIS), 'n militante groep wat uit fundamentalistiese Soennitiese Moslems bestaan ​​en met Al -Kaïda verbind is, is in April 2013 gestig en is aktief in sowel Irak as Sirië. Buitelandse jihadiste vorm die grootste deel van die organisasie, wat glo dat 'n Islamitiese staat geskep moet word in wat nou Sirië en Irak is en onder streng sharia -wet behoort. ISIS het ander rebelliegroepe sowel as regeringstroepe beveg, wat Sirië verder destabiliseer. Dit het verskeie dorpe in die noorde van Sirië ingehaal en almal geterroriseer wat nie die ideologie daarvan hou nie.
Verskeie lande beskuldig Assad daarvan dat hy chemiese wapens gebruik het
In April 2013 het Israel se hoogste intelligensie -ontleder, brig. Genl. Itai Brun, het gesê dat hy bewyse het dat Assad chemiese wapens, spesifiek sarin, 'n dodelike senuweeagent, op rebelle gebruik het. Dit het gevolg op die bewering deur Frankryk en Engeland dat Assad in Maart chemiese wapens op rebellegebiede in Damaskus, Aleppo en Homs losgelaat het. Die VSA het aanvanklik afstand geneem van Israel se gevolgtrekking, maar op 25 April het die Amerikaanse minister van verdediging, Chuck Hagel, gesê dat die intelligensiegemeenskap met verskillende mate van vertroue dink dat Assad chemiese wapens gebruik het. Hy het gesê dat die VSA bevestiging benodig voordat hulle aksie teen Assad oorweeg. Gegewe die les wat uit Irak geleer is, is die VSA versigtig om vinnig in te gryp sonder om te bewys dat die wapens losgemaak is. In Junie het die U.S.vasgestel dat Assad die afgelope jaar verskeie kere chemiese middels b op klein skaal teen die opposisie gebruik het en het gesê dat hy wapens en ammunisie aan die rebelle sal begin verskaf. Die Obama-administrasie het egter gesê dat dit hulle nie lugafweerwapens sal gee nie, wat die rebelle versoek het.
Begin Mei 2013 het Israel twee lugaanvalle op Damaskus beveel. Israeliese amptenare het volgehou dat die lugaanvalle nie bedoel was as 'n manier waarop Israel by Sirië se voortgesette burgeroorlog betrokke kon raak nie. In plaas daarvan het die stakings gefokus op militêre pakhuise in 'n poging om te keer dat Hezbollah, 'n Libanese Sjiïtiese militiegroep met sterk bande met Iran, meer wapens kry. Hassan Nasrallah, die leier van Hezbollah, het einde Mei verklaar dat die militante groep sy volle steun agter Assad werp en troepe na Sirië sal stuur om saam met Siriese troepe te veg.
In Mei het die EU nie daarin geslaag om die organisasie se wapenembargo teen Sirië te hernu nie. Die stap dui daarop dat sommige Europese lande die rebelle kan begin bewapen.
Winste deur die regering en versplintering van die opposisiesignaal Die krag van Assad
Na maande lank die logisties belangrike stad Al-Qusayr, wat tussen Homs en die Libanese grens lê, in besit te neem, het die rebelle vroeg in Junie 2013 uit die stad gevlug nadat hulle deur die Siriese weermag en Hezbollah-vegters oorval is. Baie rebelle en burgers was verontwaardig dat Hezbollah sy gewere op mede -Moslems gewend het, met verwysing na Sirië se steun aan Libanon tydens sy oorlog met Israel.
Die VN het vroeg in Julie berig dat die dodetal in die burgeroorlog 100 000 oorskry het.
Ghassan Hitto tree vroeg in Julie as die premier van die opposisie Siriese nasionale koalisie uit. Hy beklee die pos vir minder as vier maande. Hitto het min vordering gemaak met die leiding van die rebelle, en pogings om hulp uit die Weste te verkry, het nie aan die verwagtinge voldoen nie. Sy bedanking kom enkele dae nadat Amad Jarba, 'n stamleier uit die noordoostelike deel van die land, tot president van die koalisie verkies is. In September het die koalisie Ahmad Saleh Touma, 'n tandarts en politieke aktivis, as tussentydse eerste minister verkies.
Namate die opposisie tekens van breuk toon, het die soennitiese teenoor Sjiïtiese geweld toegeneem, en die magte van Assad het vasgehou aan Damaskus, die grootste deel van Sentraal -Sirië, en stede in die noorde met die hulp van Iran, Rusland en Hezbollah, het die VSA in Julie 2013 erken dat die president sal waarskynlik aan bewind bly en dele van Sirië onbepaald beheer. Boonop het die steun vir die rebelle begin afneem toe die Nusra Front, 'n radikale Islamitiese militante groep wat met Al-Qaeda verbind is, by die stryd teen Assad aansluit.
Assad beskuldig dat hy 'n chemiese aanval geloods het
Op 21 Augustus 2013 het opposisiegroepe die regering daarvan beskuldig dat hulle rebellegebiede in Zamalka, Ein Terma en Erbeen, voorstede oos van Damaskus, met chemiese wapens aangeval het. Grusame, grafiese beelde in die media wys hoe slagoffers by die mond skuim en ruk en lyne van bedekte lyke. Die opposisie het gesê dat soveel as 1 000 mense in die aanval gesterf het. Die regering ontken dat dit 'n chemiese aanval geloods het. Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, het die aanval as 'morele onwelvoeglikheid' en 'onoordeelkundige slag van burgerlikes' beskou. Die beweerde aanval het saamgeval met die aankoms van die VN -inspekteurs na Sirië om vroeër bewerings van die regering se gebruik van chemiese wapens te ondersoek. Inspekteurs is toegelaat om die terrein te ondersoek, en hulle konvooi is onderweg deur skerpskutters afgevuur. Hulle het wel toegang tot die aangetaste gebiede gekry en monsters geneem vir toetsing.
Omdat Rusland en China beloof het om veto te maak teen enige resolusie van die VN -Veiligheidsraad wat vergelding op Assad toestaan, het die VSA en bondgenote gehoop om 'n koalisie te vorm om 'n aanval te ondersteun. President Obama het op 27 Augustus gesê dat hy 'n beperkte staking oorweeg op die militêre basisse en die artillerie wat volgens hom verantwoordelik was vir die chemiese aanval, en die Franse president Francois Hollande en die Britse premier David Cameron ondersteun Obama se plan. Op 29 Augustus het die Britse parlement egter Cameron se versoek om magtiging om Sirië aan te val, 'n wonderlike terugslag vir Cameron afgekeur. Op 31 Augustus het die Obama -administrasie 'n intelligensie -opsomming bekend gemaak wat volgens hom bewys lewer dat die Siriese regering die chemiese aanval beveel het en dat die aanval 1.429 mense doodgemaak het. Die opsomming van die intelligensie berig dat die weermag drie dae voor die bekendstelling op die aanval voorberei het.
Obama het op 1 September baie verras toe hy aangekondig het dat hy die kongres se goedkeuring vir 'n militêre aksie sal vra. Op 4 September het die Amerikaanse senaat se komitee vir buitelandse betrekkinge, 10 tot 7, gestem om die optrede te magtig. In die daaropvolgende dae het Obama probeer om die staking te ondersteun, maar beide die publiek en die kongres het toenemende onwilligheid teenoor militêre optrede uitgespreek. 'N Diplomatieke oplossing was weer op die tafel op 9 September, nadat die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, halfhartig voorgestel het dat 'n staking afgeweer kan word as Assad instem om alle chemiese wapens te oorhandig. Rusland het die voorstel ernstig opgeneem, en die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Lavrov, het gesê: "As die vestiging van internasionale beheer oor chemiese wapens in die land aanvalle sal voorkom, sal ons onmiddellik met Damaskus begin werk. En ons doen 'n beroep op die Siriese leierskap om nie net stem in om die bergingsterreine vir chemiese wapens onder internasionale beheer te plaas, maar ook om dit later te vernietig. " Die Siriese minister van buitelandse sake, Walid al-Moallem, het ook die opsie aanvaar. "Ons is gereed om die liggings van die chemiese wapen -terreine bekend te maak en om op te hou om chemiese wapens te vervaardig en hierdie terreine beskikbaar te stel vir ondersoek deur verteenwoordigers van Rusland, ander lande en die Verenigde Nasies," het hy in 'n verklaring op 12 September gesê. Dit was die eerste keer dat die Siriese regering erken het dat dit oor chemiese wapens beskik, en die land het aansoek gedoen om by die chemiese wapenkonvensie aan te sluit. Gegewe die onsekerheid van die kongres, sou diplomasie Obama 'n moontlike teregwysing bespaar wat sy gesag vir die res van sy presidentskap kan ondermyn.
Op 16 September bevestig die VN in 'n verslag dat die chemiese middel sarin op 21 Augustus naby Damaskus gebruik is. "Chemiese wapens is gebruik in die voortdurende konflik tussen die partye in die Siriese Arabiese Republiek, ook teen burgerlikes, insluitend kinders op relatief groot skaal, "lui die verslag. "Die omgewings-, chemiese en mediese monsters wat ons versamel het, lewer 'n duidelike en oortuigende bewys dat vuurpyle van oppervlak tot oppervlak wat die senuweeagent sarien bevat, gebruik is." Die verslag het nie eksplisiet aangedui wie verantwoordelik was vir die aanvang van die aanval nie, maar besonderhede oor waar die vuurpyle wat sarien gedra het, duidelik na die regering se militêre posisies verwys het. Veral twee vuurpyle is afgevuur vanaf die berg Qasioun, 'n gebied in Damaskus wat die presidentspaleis van Assad beskerm.
Die vyf permanente lede van die Veiligheidsraad het ooreengekom op 'n resolusie op 26 September wat vereis dat Sirië al sy chemiese wapens en produksiefasiliteite moet omskakel of vernietig teen 30 Junie 2014. Die ooreenkoms het verskeie maatstawwe gestel waaraan Sirië moet voldoen voor die 2014 sperdatum. As Sirië nie daaraan voldoen nie, sal die Veiligheidsraad weer byeenkom om die gevolge daarvan te bepaal, wat militêre optrede of sanksies kan insluit. Die rooster is uiters aggressief, so 'n ontwapening duur gewoonlik jare, nie maande nie. Terwyl die ooreenkoms 'n stemming van die kongres oor 'n militêre aanval vertraag het, het die VSA die moontlikheid op die tafel gehou. 'As diplomasie misluk, bly die Verenigde State bereid om op te tree,' het Obama gesê. VN -amptenare het vroeg in Oktober in Sirië aangekom en toerusting begin vernietig wat gebruik word om die chemiese wapens te vervaardig. Die Organisasie vir die Verbod op Chemiese Wapens berig op 31 Oktober dat Sirië sy eerste sperdatum bereik het om al die vervaardigings- en mengfasiliteite vir chemiese wapens te vernietig.
Versplintering van opposisie, opkoms van ISIS veroorsaak kommer
Die brose koalisie van opposisiegroepe het einde September 2013 verder gesplinter, toe 11 rebellegroepe aangekondig het dat hulle nie meer die Siriese Nasionale Koalisie, die dissidenteleierskap in Turkye, sal erken nie. In plaas daarvan het die groepe gesê dat hulle sal saamwerk om te vestig sharia, of Islamitiese wet, in Sirië. Die stap dui op die toenemende mag van groepe verbonde aan Al-Qaeda-'n kommerwekkende ontwikkeling. In Desember het die VSA en Brittanje nie-dodelike hulp aan die opposisie opgeskort nadat die Islamitiese Front, 'n groep wat die bande verbreek het met die matige koalisie wat deur die VSA gesteun is, beslag gelê het op toerusting wat die VSA aan die rebelle verskaf het
Teen Desember het die humanitêre krisis in Sirië vererger, met rebelle sowel as regeringstroepe wat die lewering van broodnodige voedsel en mediese hulp aan burgerlikes geblokkeer het. Die dodetal het byna 126 000 bereik en ongeveer 3 miljoen mense het na ander lande in die streek gevlug. In Januarie 2014 is 'n enorme skare beelde wat die onuitspreeklike marteling en hongersnood van duisende burgerlikes wat in Siriese gevangenisse aangehou is, aan die media uitgelek. Die foto's is deur 'n Siriese polisiefotograaf uit Sirië gesmokkel en aan die Qatari -regering oorhandig. As dit geverifieer word, sal die beelde waarskynlik gebruik word as bewys van menseregteskendings in 'n verhoor teen Assad.
Die Islamitiese Staat van Irak en Sirië (ISIS), wat die hele 2013 deur rebelliegebiede in die noorde van Sirië voortgesit is, het die uitdagings van ander rebellegroepe in Sirië die hoof gebied as gevolg van sy wrede taktiek en sy fokus op die instelling daarvan streng handelsmerk van Islam omdat Assad verdryf word. ISIS word daarvan beskuldig dat hy leiers van beide die Vrye Siriese leër en Ahrar al-Sham, 'n ander rebellegroep, tereggestel het. In Januarie 2014 het die Nusra Front saam met ander rebelle -groepe saamgewerk om ISIS uit verskeie stede te verdryf, wat die groep 'n beduidende nederlaag sou gee. Maar die rebelle se stryd teen ISIS het hul oorlog met regeringstroepe in gevaar gestel. ISIS het egter herstel en teen die laat somer het dit gebiede in die Aleppo -provinsie oorgeneem wat voorheen deur die rebelle besit is. Al -Qaeda het hom ook van ISIS gedistansieer as gevolg van die genadelose aanvalle van die groep, insluitend dié teen Moslems. Met steun aan die wan in Sirië, het ISIS sy fokus op Irak gerig.
Sommige het bespiegel dat as die Obama -administrasie die rebelle in Sirië gewapen het, ISIS moontlik nie 'n opening in Sirië gehad het nie. "Ek kan nie anders as om te wonder wat sou gebeur het as ons ons verlede jaar daartoe verbind het om die gematigde Siriese opposisie te bemagtig nie," het rep. Eliot Engel (D-NY) in Augustus 2014 gesê.
Onderhandelinge onder leiding van die VN begin in rebelle in Genève
Die langverwagte onderhandelinge wat deur die VN tussen die Siriese regering, lede van die opposisie, die VSA, Turkye, Saoedi-Arabië en Rusland deur die Siriese regering, op 22 Januarie 2014, in Switserland begin is. Ban Ki-moon, sekretaris-generaal van die VN, het Iran op die nippertjie genooi, maar het toe vinnig die naaste bondgenoot van Sirië uitgenooi toe hy geweier het om die voorwaardes van die samesprekings te aanvaar wat vereis dat Assad opsy moet gaan en voorsiening maak vir die vorming van 'n oorgangsregering. Alhoewel daar min hoop vir 'n vredesooreenkoms was, word dit net as 'n vordering beskou om die partye by die tafel te kry. Die VN het daarin geslaag waar die onderhandelaars misluk het en 'n skietstilstand tussen die Siriese regering en rebelle bewerkstellig het om die ontruiming van burgerlikes uit Homs wat in die beleërde stad vasgekeer was, afgesny van humanitêre hulp moontlik te maak.
'N Tweede ronde gesprekke het in Februarie in Genève geopen en geëindig sonder om vordering te maak. Amerikaanse amptenare het die Siriese regering gekritiseer oor sy gebrek aan toewyding tot die vredesproses en sy volgehoue ​​stryd teen burgerlikes en rebelle. "Die regime het 'n klipgegooi. Hulle het niks gedoen nie, behalwe om vatbomme op hul eie mense te laat val en hul eie land voort te sit," het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, gesê. 'En ek is jammer om te sê dat hulle dit doen met groter steun van Iran, van Hizbollah en van Rusland.' Die regering het vatbomme, olietromme gevul met plofstof en metaalskerwe wat wydverspreide verwoesting veroorsaak, op groot dele van Aleppo laat val, wat byna 500 000 mense uit die grootste stad in Sirië gedwing het.
Die regering het lede van die opposisiekoalisie op 'n lys van terroriste geplaas en gesê die eerste stap in die vredesproses moet die einde van terrorisme wees. Die opposisie se hoogste prioriteit is die oprigting van 'n oorgangsregering en 'n padkaart voorgestel om so 'n raamwerk in werking te stel. Die voorstel het nie spesifiek melding gemaak van die afdanking van Assad nie.
Die VN -Veiligheidsraad het einde Februarie 2014 eenparig 'n resolusie aangeneem waarin vereis word dat Sirië hulpverleningsinstansies in die land toelaat om humanitêre hulp te verleen sonder om dit te probeer belemmer of aan te val. In die resolusie is die gebruik van vatbomme en terreuraanvalle ook veroordeel deur die resolusie van die regering en die opposisie. Die resolusie bedreig nie die sanksies vir die nienakoming nie (Rusland sou nie ten gunste van die resolusie gestem het nie), maar sê dat 'verdere stappe' geneem sou word as die Siriese regering dit oortree.
In Maart 2014 het regeringstroepe, met die hulp van Hezbollah, die stad Yabroud, wat op die grens met Libanon lê, van die rebelle herower en was 'n belangrike roete vir voorraad uit Libanon. Dit was die laaste rebellevesting in die gebied en het die opposisie nog 'n nederlaag gegee. Die val van Yabroud het gevolg op die van Zara, 'n ander strategiese stad aan die Libanese grens.
Assad herkies tydens 'n betwiste verkiesing
By presidentsverkiesings wat op 3 Junie 2014 gehou is, is Assad herkies tot 'n derde termyn van sewe jaar, met ongeveer 89% van die stemme. Stemme is egter slegs uitgebring in gebiede onder regeringskontrole, aangesien die opposisie die verkiesing geboikot het. President Obama en baie ander westerse leiers het die verkiesing as onwettig bestempel.
Dae na die verkiesing het Assad gesê dat hy amnestie sal verleen aan gevangenes wat betrokke is by die opstand wat aangehou is vir 'alle ander misdade as terrorisme'. Dit was nie duidelik wanneer hulle vrygelaat sou word nie en of die verklaring van toepassing sou wees op lede van die opposisie, waarna Assad as terroriste verwys het.
Sirië het einde Junie 2014 die laaste van sy verklaarde chemiese wapens oorhandig, net die sperdatum wat in September 2013 vasgestel is. Die organisasie vir die verbod op chemiese wapens het Sirië geprys vir die nakoming daarvan, veral tydens oorlogstyd, maar het gewaarsku dat Sirië nog nie vernietig die vervaardigingsfasiliteite vir chemiese wapens en daar kan steeds swart wapens in die land wees. Dit ondersoek ook berigte dat Sirië bomme met chloor laat val het. Alhoewel chloor nie 'n verbode middel is nie, is die gebruik daarvan as 'n wapen 'n oortreding van die internasionale chemiese wapenverdrag wat dit in 2013 onderteken het.
Obama magtig stakings op ISIS
Namate ISIS sy aanvalle in Irak versterk het, groot dele van Noord -Irak en Sirië oorgeneem het en twee Amerikaanse joernaliste onthoof het, het president Barack Obama in September 2014 gesê dat hy lugaanvalle teen ISIS goedgekeur het en dat hy saam met bondgenote in die streek sal werk om gebiede onder ISIS beheer en ontsier die terreurgroep, waarna hy 'n 'kanker' genoem het. Hy was duidelik dat hy nie van plan is om grondtroepe in die stryd teen ISIS te ontplooi nie. Hy het ook die kongres gevra om geld te magtig om gematigde rebellegroepe in Sirië te befonds en op te lei om te help met die geveg, wat dit einde September gedoen het. Obama het die lugaanvalle goedgekeur ingevolge die 2001 -magtiging vir die gebruik van militêre mag, wat president George W. Bush in staat gestel het om "noodsaaklike en gepaste geweld" te gebruik teen diegene wat betrokke was by die aanvalle op 11 September 2001.
"ISIL hou 'n bedreiging in vir die mense van Irak en Sirië en die breër Midde -Ooste, insluitend Amerikaanse burgers, personeel en fasiliteite," het Obama gesê. "As hulle ongemerk gelaat word, kan hierdie terroriste 'n groeiende bedreiging buite die streek inhou, ook vir die Verenigde State. Hoewel ons nog nie 'n spesifieke plan teen ons vaderland opgespoor het nie, het ISIL -leiers Amerika en ons bondgenote bedreig." Die Withuis gebruik die naam Islamitiese Staat van Irak en die Levant (ISIL).
Lugaanvalle het op 23 September in Sirië begin, met Bahrein, Jordanië, Katar, Saoedi -Arabië en die Verenigde Arabiese Emirate wat by die VSA aangesluit het in sy veldtog teen ISIS -basisse en oefenkampe in Raqqa, wat as die hoofstad van die groep beskou word, en vier ander provinsies . Volgens die Amerikaanse sentrale kommando het die VSA 'n ander militante groep in Sirië, Khorasan, geteiken, wie se lede ''n netwerk van ervare Al Qaeda -veterane' 'is en daarop ingestel is om die VSA aan te val. Die Obama -administrasie het duidelik gemaak dat omdat die Amerikaanse regering en die Assad -regime teen 'n gemeenskaplike vyand veg, dit nie die Amerikaanse siening verander dat Assad opsy moet tree nie.
In September en Oktober beleër ISIS Kobani, 'n Koerdies-gedomineerde stad in Noord-Sentraal-Sirië wat aan Turkye grens, wat veroorsaak dat ongeveer 130 000 Koerdiese vlugtelinge na Turkye vloei. Die VSA het vroeg in Oktober lugaanvalle op Kobani geloods, om te verhoed dat ISIS die stad met 'n strategiese ligging oorneem en addisionele smokkelroetes vir wapens kry. Die toestroming van vlugtelinge het 'n humanitêre krisis veroorsaak en Turkye aangespoor om die grens met Sirië te sluit.
Na vyf maande se gevegte het die Koerde, ondersteun deur 700 Amerikaanse lugaanvalle, Kobani in Januarie 2015 uit die greep van ISIS bevry. Sowat 400 Koerdiese vegters is dood en ISIS het na berig word 1 000 jihadiste in die geveg verloor.
Vredesgesprekke word weer vertraag namate die burgeroorlog nog 'n poging tot vrede woed
Die laaste poging tot vredesgesprekke vir Sirië, bemiddel deur die Verenigde Nasies, het op 1 Februarie 2016 in Genève begin. Die gesprekke het begin die dag nadat 'n selfmoordaanval in Damaskus meer as 70 mense doodgemaak het. ISIS, wat verantwoordelikheid vir die aanval aanvaar het, is nie na die gesprekke genooi nie. Lede van die Siriese president Bashar al-Assad se regering het na Genève gereis om saam met groot opposisiegroepe deel te neem.
Twee dae later het die VN egter besluit om die gesprekke op te skort, met verwysing na die feit dat almal meer werk moet doen voordat vordering gemaak kan word. Tydens die perskonferensie waarin die skorsing aangekondig is, het die spesiale gesant van die VN, Staffan de Mistura, gesê: "Ek het eerlikwaar tot die gevolgtrekking gekom dat daar na die eerste week van voorbereidende gesprekke meer werk gedoen moet word, nie net deur ons nie, maar ook deur die belanghebbendes. Ek is nie bereid om gesprekke te voer ter wille van gesprekke nie. " Hy het ook gesê dat vredesgesprekke teen 25 Februarie hervat sal word.
Tydens 'n skenkerkonferensie in Londen op 4 Februarie 2016 het verskeie lande bymekaargekom om meer as $ 10 miljard se hulp aan Sirië te skenk. Die lande wat bydra, sluit in die Verenigde State, Duitsland, Noorweë en Koeweit. Die geld gaan om miljoene mense te help wat weens die burgeroorlog gedwing is om uit Sirië te vlug.
Die Siriese regering en die opposisie het 'n wapenstilstand ooreengekom op 22 Februarie 2016. Onder die voorwaardes van die ooreenkoms, wat deur die Verenigde State en Rusland bemiddel is, het beide partye ingestem tot 'n "staking van vyandelikhede". hulle beleg van dorpe wat deur rebelle besit word, beëindig, en humanitêre hulp sal verleen word aan die stede wat nie meer voedsel en medisyne afgelewer het nie.Die Islamitiese Staat en die Nusra Front, 'n filiaal van Al-Qaeda in Sirië, was nie deel van die wapenstilstand nie. Hulle is twee ekstremistiese groepe wat betrokke was by die vyf jaar lange burgeroorlog. Min was optimisties dat die ooreenkoms sou wees.