Image deur Nathanel Love
Die intensiteit en krag van my hartseer in die eerste jaar na my pa se dood het my verneder en bang gemaak. Selfs met my ervaring as psigoterapeut, was ek nie voorbereid op die golwe van gevoelens wat uit my dieptes opgekom het en my neergewerp het nie. Ek was nie voorbereid op die ontstellende gevoel van alleenheid, op die ontnugterende gevoel van my eie sterflikheid, op die veranderinge in my verhoudings nie. Sy dood het 'n uitwerking op elke aspek van my lewe gehad - dit het my binnekant herrangskik, ou strukture afgebreek, onopgeloste kwessies gekelder en alles in twyfel getrek.
Hartseer, soos bevalling, het primêre kragte wat deur my in golwe geswaai het, my met angs, verlange, verligting, woede, depressie, gevoelloosheid, wanhoop, skuld en dikwels ondraaglike pyn gevul. Ek was vasgevang in 'n momentum wat ek nie kon vertraag of stop nie. Hierdie magte was nie rasioneel, redelik, voorspelbaar nie; Ek was bang om so buite beheer te voel. In die skaduwee van geboorte en van die dood was ek in kontak met magte wat groter was as ek - 'n ervaring wat my verneder en gehumaniseer het.
Ons kom so dikwels in die weg van verdriet; ons probeer om dit te onderdruk, af te kap, uit te stel of te ignoreer. Ons is bang om oorweldig te word, om nie-funksioneel te word: "As ek begin huil, sal ek nooit ophou nie:" Baie van ons weerstaan ​​rou omdat ons dink dat dit wat ons ervaar, abnormaal is. Ons is ook bang dat ons vriende ongemaklik voel en onttrek van ons. Aangesien ons in 'n kultuur leef wat vinnige regstellings verwag en pyn vermy, is daar 'n neiging om vroegtydig uit hartseer te kom. Daar kan eintlik baie druk van vriende en familie wees om "jouself saam te trek en met jou lewe voort te gaan:"
Maar hartseer is kragtiger as ons weerstand. In droefheid is dit natuurlik, maar ongemaklik, om rou, kwesbaar, alleen, oorweldig te voel. Selfs as ons daarin slaag om dit te onderdruk, bring ons ons lewe in gevaar. Ons moet afsluit. Ons kan nie bekostig om naby enigiets te wees wat dit kan veroorsaak nie. Onopgeloste hartseer verskyn in ons lewens in simptome soos chroniese fisiese probleme, depressie, verslawings en kompulsiewe gedrag. En op 'n later tyd, dikwels wanneer dit die minste verwag word, breek die hartseer uit.
Oorlewering aan hartseer sonder gevoel oorweldig
Hoe kan ons oorgawe aan die getye van verdriet? Hoe kan ons dit verdiep sonder om oorweldig te voel? Hoe kan ons ons spyt genees? Ek beveel dikwels aan dat mense wat bedroef, 'n heiligdom skep, 'n heilige plek waar jy elke dag met jou hartseer kan sit. Ek moedig u aan om hierdie tyd te gebruik om die intense gevoelens en gedagtes in die hartseer te ontdek - u kan skryf, huil, sing, mediteer, bid of net sit.
Dit is handig om 'n altaar daar te stel, foto's, spesiale voorwerpe, kerse, blomme. Hierdie heiligdom is die plek waar ons in die midde van ons besige lewens ons hartseer kan eer. Dit is die plek waar ons in ons hartseer kan verdiep en dit op ons kan laat werk. Elke keer as ons ons heiligdom gebruik, kry ons die voeding en krag om verder te gaan. Soos die tyd aangaan, moet ons dalk die heiligdom minder gereeld gebruik, maar ons kan dit nog steeds gebruik om in te gaan met onsself.
As jy wonder of jy jou hartseer vermy of onderdruk, stel ek voor dat jy vir ten minste vyftien minute per dag jou heiligdom gebruik - om daardie tyd te spandeer om te luister, vertraag, in te gaan. As jy goed voel en niks veel is nie Kom op, dit is goed, maar hou in. Op hierdie manier is jy eerlik met jouself oor jou hartseer.
Ek sien die heiligdom as 'n sentrale strategie om ten volle te bedroef sonder om oorweldig te voel. Dit is belangrik om tyd alleen met jouself te spandeer. Om 'n mens se hartseer met ander te deel, is ook belangrik. Baie mense voel geïsoleer en selfs in hul hartseer uitgedruk, en dit is 'n groot verligting en troos om met ander te wees wat dieselfde soort ervarings het.
Ons verhouding is soeter en nader as wat ek kon dink
Op die twaalfde herdenking van my pa se dood het ek 'n alledaagse "After Loss" werkswinkel gelei. In die oggend het elke deelnemer sy / haar storie kortliks gedeel, woorde wat met trane gemeng is en soms tydelik gespring. Die vrou aan my regterkant het haar sesjarige dogter twee jaar gelede verloor.
Die vrou aan my linkerkant het haar broer aan die militêre doodspan in Honduras verloor; sy lyk is nog nooit gevind nie. Die volwasse seuns van twee van die vroue het selfmoord gepleeg. Nog 'n ma het die dood van haar volwasse dogter tot 'n skielike siekte bedroef. Baie van die deelnemers het ouers verloor; ander, mans. Binne daardie kamer was daar soveel hartseer dat ons soms gevoel het dat ons kollektiewe hart sou breek. Elke verlies was ons verlies; elke hartseer omhels en gedeel.
Die meeste van hierdie mense het nie so vryelik met ander oor hul hartseer gepraat nie. Toe dit 'n jong vrou was om aan die woord te kom, vertel sy dat haar vriende daarop aandring dat sy te lank treur. "Hulle weet glad nie wat ek deurmaak nie. Ek wil net weet dat ek OK is, dat ek nie mal is om so te treur nie:" Sy het gevra vir die ondersteuning en aanmoediging wat ons almal nodig het. .
In ons kring was die foto's van ons oorlede geliefdes ingesluit, met hul gesigte vol lewe wat hulle nou verlaat het. My pa se foto was daar. Hy leun teen die reling van my ouers se dek, met 'n geel trui aan, sy dik grys hare netjies gekam. Hy kyk op na die lug, 'n sagte lig val oor sy gesig. Het hy geweet dat hy binnekort in 'n veel groter raaisel sou reis?
As ek na daardie foto kyk, onthou ek my pa soos hy was. Maar as ek my oë toemaak, is ek nou by hom - en ons verhouding is soeter en hegter as wat ek kon dink.
'N Inner verhouding
Die ontplooiing van 'n innerlike verhouding met my pa was die grootste verrassing en gawe van my hartseer. Ek was verplig om hierdie verhouding te ontwikkel tydens my pa se siekte in reaksie op my verwagte hartseer. Na die kankerdiagnose het ek begin wanhopig voel oor die afstand tussen ons; Die tyd het hardloop. My pa het voortgegaan met sy lewe soos gewoonlik, en geweier om oor hierdie lewensbedreigende siekte te praat.
Toe ek pynig oor sy kanker en die stiltes in ons verhouding, het ek instinktief 'n heiligdom in my slaapkamer geskep, langs my bed op 'n rak geplaas, foto's van my pa, blomme en spesiale geskenke wat hy vir my gegee het. Tydens sy siekte het ek elke dag voor hierdie altaar gesit en oopgegaan vir my hartseer. Elke keer as ek in die heiligdom gesit het, het ek my oë toegemaak en oopgemaak vir alles wat na vore kon kom. Beelde van my vader het spontaan die leë ruimte van my meditasies begin vul.
Gelukkig het ek met verbeelding gewerk en vertrou die wysheid daarvan. Ek het my ervarings nie van die hand gewys deur myself te sê: 'Dit is net my verbeelding' nie. Ek is getroos en geïnspireer deur my vader se teenwoordigheid in my, alhoewel ek destyds geen idee gehad het waarheen dit my sou lei nie.
Toe die weke verbygegaan het, het ek besef dat 'n innerlike verhouding besig was om te ontwikkel namate my vader se lewe verdwyn; binne my kon ons praat oor ons seer en teleurstellings in die verlede. Ons het gepraat oor sy dood. Ek het hom vasgehou terwyl hy stuipe gekry het van pyn, en hy het my vasgehou terwyl ek van trane van hartseer geskud het. Hy was oop en kwesbaar op 'n manier wat ondenkbaar was in ons uiterlike verhouding.
Namate hierdie innerlike verhouding sterker geword het, het ek die beperkings van die buitenste gevoel meer aanvaar. Gedurende sy laaste lewensweke kon ek by hom in die hospitaal sit, my hart oop en liefdevol. Ek het nie meer gewag en gehoop op die regte oomblik om oor ons verhouding te praat nie, maar ek het vrede met hom gevoel. Toe hy in 'n koma verval, kon ek steeds innerlik met hom in verbinding tree.
Sy dood in 1988 het ons uiterlike verhouding verbreek. Maar my pa het in my voortgebly, hoewel die dood ons verhouding verander het. Hy was sagter en kwesbaarder by my in my drome en innerlike reise as wat hy in die lewe kon regkry. Hy was wyser. Toe ek hom raad gevra het oor kwessies waarmee ek gesukkel het, het dit gelyk asof hy onsigbare verbande tussen dinge sien en 'n baie groter perspektief gehad het. Hy was los van ons gesinsdinamiek en kon my met goeie humor adviseer oor my verhouding met my ma. Dit lyk nie of sy ou seer vir hom meer saak maak nie.
Hy is ook bevry van die belange wat hom in die lewe verteer het. In die laaste drie dekades van sy lewe het hy gedrewe gevoel om suksesvol te wees in die korporatiewe wêreld, om 5:XNUMX op te staan ​​om werk toe te gaan en laat terug te keer huis toe - selfs nadat die kanker in sy bene geëet het. Na my dood het hy in vrede met homself gelyk.
Die meeste van ons sien die dood as 'n einde, 'n finale verlies. Ons neem aan dat enige moontlikheid vir versoening weg is. Maar dit is net nog 'n konsep wat ons beperk in ons hartseer. Vir baie ander kulture is daar geen ondeurdringbare muur wat die lewendes van die dood kan skei nie.
Die voorbladartikel van die New York Times 1996 getiteld "For Rural Japanese, Death Doesn't Break Family Ties" gee die voorbeeld van 'n weduwee in 'n plattelandse Japannese dorpie wat elke oggend vir haar oorlede man rys aanbied en met hom gesels en sy antwoorde in haar kop. Sy is oortuig daarvan dat haar man verander het na die houtkapongeluk wat hom nege jaar tevore doodgemaak het en dat haar verhouding sedert sy dood verdiep het. Terwyl hy eens hard en diktatoriaal was, vind sy hom nou vriendeliker.
"Meneer Tsujimoto is miskien dood, maar hy is beslis nie weg nie," lui die artikel. "Soos gewoonlik in Japan, bly hy 'n gerespekteerde teenwoordigheid in die huis, wat gereeld deur familielede oor belangrike sake geraadpleeg word."
Sukie Miller in haar boek Na die dood vind ook 'n soortgelyke tema in baie ander kulture: "My navorsing het my gewoond aan die idee dat 'n groter deel van die wêreld se mense toegang tot ander wêreld kan hê. Vir baie mense is die wêreld van die dood so onbetwisbaar daar soos San Francisco vir die New Yorkers is , soos Afrika aan Brasiliane is. Dit is 'n geval van lewe binne die hele werklikheid, nie net die dele wat mens kan sien nie. Deur die lewensbelangrike verbeelding van die mense van die wêreld kan ons almal toegang kry tot die wêreld buite die grense. "Miller, p. 46).
Dit is nooit te laat
Die dood hoef ons nie af te sny van diegene wat ons liefhet nie. Deur middel van drome en tegnieke wat die verbeelding gebruik, kan ons toegang tot 'n innerlike verhouding met 'n oorlede geliefde, 'n verhouding wat kragtige en meestal onbenutte geleenthede bied vir genesing, resolusie en selfs leiding. Dit was my groot vreugde om die gereedskap vir mense te bied om die verhouding met 'n oorlede geliefde te ontdek en verken. Ek het diep genesings en deurbrake sowel as subtiele verskuiwings beleef - selfs na jare van bitterheid en spyt.
Baie min van ons stel ons liefde vir die ander uit. Bang om te seer, vind ons onwillig om so kwesbaar en oop te wees soos wat toelating vereis. Ten spyte van ons pogings om seer en wrok te vermy, bou hulle onvermydelik op in ons verhoudings met familie en vriende. Unaired, so seer sluit ons harte en skep afstand tussen onsself en ons geliefdes, en verhoog die moeilikheid om ons liefde en waardering selfs meer uit te druk. So wanneer 'n geliefde sterf, kan ons onsself vervul wees van spyt vir alles wat onuitgesproke gebly het. Die besef dat alle geleenthede vir die laaste gesprek geslaag is, of selfs net totsiens, kan kwaad wees.
Baie van my kliënte het oor 'n ma, ouma of suster gesê: "Hoe wens ek dat ek haar vertel het, het ek haar liefgehad voordat sy gesterf het: 'Hierdie soort onvoltooide besigheid kan ons verhoed om los te gaan en met ons lewens voort te gaan. In ons hartseer kan ons ou wrok, spyt en onuitgesproke liefde op ons knip, wat wonde veroorsaak wat al ons ander verhoudings besoedel.
Om te bedroef ten volle sodat ons ten volle kan lewe
In die middag van die werkswinkel het deelnemers gewerk met 'n reeks oefeninge om 'n huidige verband met die persoon wat gesterf het, te bevorder. Ek het hulle aangemoedig om oop te wees vir die verhouding soos dit nou is, om nie te hou op vorige herinneringe wat die verhouding in die verlede bevries en dit moeilik maak as dit nie onmoontlik is om enige verskuiwings of veranderinge wat sedert die dood plaasgevind het, te ervaar nie. Ellen, wat aanvanklik geweier het om enige van die werkswinkels op 'n pa te haat wat sy gehaat het, het 'n deurbraak in haar verhouding met hom beleef, soos sy nooit kon dink nie. En Mirjam ontdek antwoorde op vrae wat haar gepla het sedert haar seun se selfmoord.
Agter die groep foto's was 'n groot venster waarby ons 'n kersieboom kon sien, met rooi en pienk blomme, wat met die lewe bewe, asof ons ons herinner dat ons aan hartseer moet leef sodat ons ten volle kan lewe. As ons heeltemal bedroef het, sal ons eendag uit die donker gang in 'n nuwe lewe kom, met nuwe oë, met die lewe met nuwe krag. Elke oomblik word kosbaar, 'n geleentheid om die wonder van die lewe te omhels.
Abraham Maslow skryf: "In die postmortem-lewe word alles waardevol, raak deurdringend belangrik. Jy word deur dinge, blomme en babas en pragtige dinge gesteek:" Toe ek na daardie bederf gekyk het, het ek deurskynend bloeisels reggekry, ek kon nie ' Ek help om deur hul skoonheid gesteek te word - kortweg soos dit was.
Toe ek my aantekeninge aan die einde van die dag ingepak het, het my pa se foto in my tas se sak gegly, en ek het hom baie dankbaar gevoel om dit vir my moontlik te maak om hierdie werk te doen. Dit is genade om by diegene wat bedroef te wees - alles word kaal gestroop en daar is plek vir menslikheid en geheim. Ek word gedurig herinner aan die krag van die menslike gees om te genees en van die nuwe begin in elke einde.
Kort na die werkswinkel besoek ek my vader in my verbeelding. Dit was jare sedert sy dood en maande sedert ons laaste besoek, en ek was verheug om hom te sien. Ek besef dikwels nie hoeveel ek hom in my alledaagse lewe mis nie, totdat ek weer in sy teenwoordigheid is.
Hierdie keer het hy gepraat oor liefde - hoe liefde in ons en rondom ons is, dat as die liefde nie was nie, die elektrone nie in hul wentelbane of die sterre in die hemel sou beweeg nie. Hy druk my hand - ook liefde het die evolusie van ons verhouding gelei. Ons kyk op. Duisende sterre blink bo ons teen 'n swart agtergrond van die ruimte. Toe ek daar langs hom staan ​​onder 'n koepel van onbeperkte sterre, voel ek omring deur misterie en is ek baie dankbaar dat hy in my voortleef.
Vir die verbeelding is die dood nie 'n einde nie, nie 'n katastrofe nie, maar 'n transformasie. Binne jou bly jou geliefde, en met jou deelname sal jou gemeenskaplike verhouding groei en verander.
Die oneindige onderwerp: Genesing Verhoudings Verby Verlies
deur Alexandra Kennedy.
Die verlies wat ons ervaar wanneer 'n geliefde sterf, is diep, en dit gaan gepaard met spyt oor alles wat ons nie gesê of gedoen het nie. Sulke spyt kan emosionele groei belemmer en wonde veroorsaak wat alle ander aspekte van ons lewens beïnvloed. Maar verlies beteken nie noodwendig die einde van 'n verbintenis met 'n geliefde nie. In werklikheid kan dit die deure oopmaak vir 'n unieke verhouding wat intimiteit, genesing en vernuwing bied.
In Die oneindige onderwerp, skrywer Alexandra Kennedy help ons om verlies op 'n kragtige nuwe manier te hanteer: deur aktiewe verbeelding, briewe en innerlike dialoog te gebruik om vorige verhoudings te herwin en te herstel. Daardeur verander ons ook die dikwels gespanne bande met diegene wat nog leef.
Alexandra Kennedy, MA, is 'n psigoterapeut in privaat praktyk in Santa Cruz, Kalifornië, en skrywer van 'N Ouer verloor. Sy het werkswinkels gelei en klas gegee oor rou aan universiteite, hospies, kerke en professionele organisasies. Sy is 'n lid van die fakulteit aan die Santa Cruz-uitbreiding aan die Universiteit van Kalifornië. Haar artikels verskyn in die Yoga Journal, die tydskrif Mothering en die California Therapist.
Om antwoorde op te deel Die Oneindige Draad: Genesing Verhoudings Verby Verlies of om inligting rakende werkswinkels en lesings te verkry, gaan na www.Alexandrakennedy.com.