Die fanatiese politieke dryf na nie-rassigheid, nasiebou, versoening en die opheffing van voorheen benadeelde persone is so allesomvattend en op die oog af verteenwoordigend van die meerderheid se siening dat die blote oppering van ’n begrip soos segregasie byna ondenkbaar is. Die feit bly egter staan dat die wyse waarop dinge op die oomblik in Suid-Afrika aangaan nie werk nie en veral nie vir Afrikaners nie.
Artikel 235 van die Grondwet wat aan enige gemeenskap wat ŉ gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel die reg op selfbeskikking gee binne die raamwerk van die reg, mag dalk ’n oplossing wees. Maar, hierdie reg sal slegs binne die bestaande raamwerk en met die goedkeuring of toestemming van die regering kan plaasvind. Dit bring ons van vooraf by die probleem oor wilsooreenstemming want as die betrokke partye, in hierdie geval Afrikaners en die staat, nie kan ooreenstem oor wat hierdie selfbeskikking sal behels nie, is dit ook nutteloos.
Wat wel hier van belang is, is dat die Afrikaner alles in sy vermoë gedoen het om wel tot ’n vergelyk te kom met ander groepe in die land en selfs die staat, sonder enige noemenswaardige sukses. Die deur bly natuurlik oop en enige redelike kompromieë om verhoudinge te verbeter en te versterk sal verwelkom word, maar ons kan dit nie as vanselfsprekend aanvaar dat ons in Suid-Afrika ooit by ’n punt sal uitkom waar daar ware ooreenstemming gaan wees nie. As dit wel die geval is, waarmee behoort ons vandag besig te wees om hierdie toekomstige alternatief wat ons nodig het te bewerkstellig?