Die negentien brumaire - Interessant
Titel: Die Negentien Brumaire.
Skrywer: SABLET Jacques (1749 - 1803)
Afmetings: Hoogte 47 - Breedte 65
Prentverwysing: 01-001814 / Inv694
Die tweede daad van die staatskaping wat Bonaparte aan bewind gestel het, het op 19 Brumaire Jaar VIII (10 November 1799) plaasgevind in die oranjerie van die Château de Saint-Cloud waar die twee wetgewende rade (Anciens en Cinq-Cents) was saam, hoe beter om geïsoleer te word. Maar die toespraak van die generaal om hulle aan te moedig, het nie die gewenste uitwerking opgelewer nie: die sessie het sleg verloop. Na vele onderhandelinge het twee komitees wat die rade van hul rebellelede afgestel het, uiteindelik laat in die nag vergader; hulle skaf die direkteur-regering af en gee die mag oor aan 'n voorlopige uitvoerende kommissie bestaande uit Sieyès, Ducos en generaal Bonaparte.
Jacques Sablet het die gebeurtenis verteenwoordig terwyl dit einde se kant toe staan: die afgevaardigdes van die twee rade, wat gedurende die nag herinner word, gaan die kamer van die oranjerie binne onder toesig van die grenadiers van Leclerc en Murat, die twee generaals. staan ​​in die middel van die kamer, langs die drie aspirant-konsuls, wat sit en onbevange wag vir die magte wat aan hulle oorhandig moet word. Groepe is gevorm en het ter syde gelewer oor die toespraak wat Lucien Bonaparte, president van die Raad van Vyfhonderd, vanuit die rostrum gehou het. Die rudimentêre beligting en die naaktheid van die plek dui op die geïmproviseerde aard van die geleentheid.
Die kaders, wat die anonieme afgevaardigdes ten koste van die drie konsuls waardeer, verraai die oog van die skilder van die genre wat net soveel aandag aan die sketse gee as aan die hoofaksie. Slegs die elegante swart silhoeët van Lucien, gestroop van die amptelike jas, verskyn regs van hierdie komposisie wat al die ander karakters gelykmaak.
Van al die bekende illustrasies van die gebeurtenis is Sablet's die waarheid, want dit is die beste gedokumenteer. Die skilder is inderdaad goed bekend met die Bonaparte-clan: danksy sy beskermer François Cacault - 'n lid van die Cinq-Cents het saamgetrek na Napoleon, kardinaal Fesh en Lucien het sy kliënte geword. As die tradisie waarvolgens Sablet die getuie van die aand sou gewees het, nooit kon bevestig word nie, is daar geen twyfel dat al die fasiliteite aan hom kon gewees het om dit by te woon nie.
In werklikheid het sy skildery niks gemeen met die hedendaagse beelde wat die episode van die dolke weergee nie - waaraan die "redder van Frankryk" in die aand sou blootgestel word - wat later deur Lucien uitgevind is vir propagandadoelstellings - 'opgetree om heldhaftig 'n oomblik te maak wat baie min was. Inteendeel, die skilder maak die jong wetgewer van vyf en twintig jaar die hoofakteur van die aand, die een wat die konsulaat beding het nadat hy 'n lou vergadering met sy welsprekendheid verlei het. Dit is dus te verstane dat die gravering aan hierdie geskiedenisvisie geen nageslag gegee het nie, wat vir 'n eerste konsul wat jaloers was op sy gesag, ontstellend was. Wanneer Lucien die Interieur-portefeulje in die proses neem, is sy breek met Napoleon reeds geprogrammeer: ​​hy is te briljant, gewild en republikein om sy broer te behaag.
Jacques BAINVILLEDie 18-BrumaireParys, Hachette, 1925; herskep Parys, B. Giovanangeli, 1998. Jacques-Olivier BOUDONGeskiedenis van die konsulaat en die rykParys, Perrin, 2003. Thierry LENTZ18 Brumaire: die staatsgrepe van Napoleon BonaparteParys, Picollec, 1997. Jean TULARDDie 18de Brumaire: hoe om 'n revolusie te beëindigParys, Perrin, 1999. Anne VAN DE SANDT (regie)The Sablet Brothers (1775-1815). Skilderye, tekeninge, gravures, Romeedizioni Carte Segrete, 1985. Albert VANDALDie koms van Bonaparte, volume I, Die Genesis van die Consulaat Brumaire Die Grondwet van die Jaar VIIIParys, Plon, Nourrit et Cie, 1902.