Kerala Argiewe - Onwerklik blog
Desember 17, 2012 Manoj
Lang tyd gelede, my tiener-bende het 'n mooi meisie wat ons die eye catcher genoem. Een van my vriende in die bende dring daarop aan dat hy vorendag gekom met die naam, Alhoewel ek duidelik onthou dat dit was ek wat die eerste keer gebruik dit. Ek onthou, want dit was van die laaste bladsy van Indië Vandag van die tyd, wat het 'n kolom met die titel “Branders oog.” Maar my vriend het altyd meer verwoord as ek nie, en dit is heel moontlik dat hy gevat onder die catchy naam sonder enige hulp van Indië Vandag.
Tyd het gevlieg, en vandag het gister geword. Gedurende die jaar wat strek van daardie ouderdom van onskuld en nou, wanneer ons bende ontmoet (een keer 'n jaar of so in die begin, een keer 'n dekade van wyle), die eye catcher was 'n onderwerp wat altyd opgekom. en sodra, een van ons het gewonder of ons sal praat oor haar as ons ontmoet op die ouderdom van vyftig, wat onbegryplik ver dan. (Weer, Ek dink ek was die een wat saam met dit; mag wees Ek wil krediet te neem vir elke pittige ding wat gebeur rondom my.)
Nou met die verre vyftig net om die draai, Ek wonder. Was dit die prisma van adolessensie wat skoonheid versterk, of was sy regtig dat opvallende? Nou, natuurlik, die tand van die tyd sal sekerlik het afgestomp enige skoonheid sy in besit neem, en gemaak sinici van die wat sien nie waarna hulle na prismas van adolessensie en verwoesting van tyd oorweeg. Ek dink ek verkies om nie die antwoord ken. Dikwels is die vaag foto's met vervaag kleure is mooier as die kakelbont werklikheid in 'n hoë definisie.
Dit is soortgelyk aan die krapperige Malabaars liedjies wat ek luister na my motor. My Engelssprekende gesin lag vir my wanneer ek dit doen. Aan hulle, die lirieke nie sin maak nie, die maat is dom, en die soet melodie van Yesudas is byna bruto, soos koue pannekoek swem in verjaar stroop. Ek blameer hulle nie. Selfs vir my, dit is nie net die woorde en die geluide wat my hart bind aan die liedjies; dit is die vervaag kleure van die verlede. Dit is die gesigte en tonele wat die liedjies te bring na vore, soos die geur van Junie reën, die oranje kleur van die modderige slaggate, en die hoë klapper bome teen blou lug en wit cumulus, liggies wieg hul koppe in bekragtig wat ook al avonture die dag het in die winkel. En die gesigte van die eenvoudige siele wat hul rol uit op daardie stadium van die lewe en buig uit. Herinneringe van 'n paradys verloor.
Maar daardie spelers het hul deel goed genoeg is om hulself afdruk op die liedjies vir 'n goeie. En met die twilights loer oor die horison nou, Ek wonder dikwels — wat gaan ek agter te laat? What are you?