Wildekus: heilige grond, bloedgrond, hartsgrond
TEIKEN VAN ONTGINNINGSVRATE
ANNELIESE BURGESS skryf 'n liefdesbrief aan die ongerepte strook kuslyn tussen Port St. Johns en Oos-Londen met sy verlate wit strande, skuimende poele, rotsuitlopers, groen heuwels en inheemse kuswoude. En 'n woedende julle-sal-nie aan Shell en al die ander vrate wat dié kus wil ontgin vir nie wat bo-op die aardkors lê nie, maar daaronder.
Artikel 2 van 29
DIE laaste stukkie pad van Kentani in die rigting van die kus kronkel deur nedersettings van blou en groen huisies, die meeste daarvan nog in die tradisionele rondawelstyl en gedek met rietgras. Mkhwezweni, KwaNongcobolo, Ndlezana, KwaGcaleka – ronde krale gemaak uit takke, met bokke en varke en kinders en blink bosse in die klowe wat die heuwels soos 'n groot lappieskombers aanmekaar stik.
Die grondpad draai deur rivierlope ruig met wildevy en kastaiing en soetdoring. Net as jy die see ruik, op die vlakte anderkant die Mbashe-rivier, begin die bospalms soos stukkies ongeskeerde baard in die groen landskap uitsteek. Die blou van die oseaan plooi oop op die laaste bult bokant Wavecrest – 'n dramatiese openbaring van 'n eindelose silwer baai en wilde branders wat in- en uitrol. Daar is die hoë duine, en daaragter twee riviere wat om een van Suid-Afrika se laaste wortelboomwoude saamvloei en verby die eenvoudige rondawelhotel op die oewer uitmond in die see.
Ons kom hiernatoe sedert ek 'n kind was. Nou bring ek my dogters ook. Dis 'n familietradisie wat terugstrek na toe my oupa 'n kind was. Hy het weer vertel dat my oupagrootjie, sy pa, Wavecrest die eerste keer met 'n ossewa besoek het...