"Hou jouself uit die storie uit," sê hulle altyd aan joernaliste. Maar as die storie oorlog is, rimpel die dam lank ná die klip reeds op die bodem lê. In die 70's en 80's was ons as toekomstige joernaliste op hoër- of laerskool, en salig onbewus van diensplig en die Angolese oorlog. Ons het saans in die nuus die standbeeld van die gevalle soldaat gesien, teen 'n blou lug (as ek reg onthou) met die name van die oorledenes wat daarvoor verbyflits ... (as ek reg onthou). Hulle het dit 'n "Grens-Oscar" genoem, lees ek later in Etienne van Heerden se kortverhaal "Jannie Eina se oorlog".
Die media het ook ongedane sake met die oorlog. Stel jou voor: Soldate wat diep binne Angola sit, hoor op die radio hoe die Minister van Verdediging ontken daar is enige troepe in Angola. Hulle vind dit vreemd dat hulle doodgeskiet kan word op 'n plek waar hulle nie is nie. Hulle kom terug na 'n land waar die apartheidsverlede gedemoniseer word, en waar die dienspligtige, nou openbare besit, as geweldpleger voorgehou word -'n hertraumatisering.