“Ek en Anna het in die verlede al saamgewerk aan die rolprent Suurlemoen. Sy is veel ondeunder as wat sy lyk en ook ’n bitter snaakse mens. Ons is dol oor haar”.
Chris sê Johny is ’n uitstekende akteur en sy dele in Flennie die Snare is van die heel beste en snaakste.
Volgens Chris is hierdie produksie ’n veel groter uitdaging want hulle moes mekaar in die musiek vind.
In November trou hy en Daniella in die Vrystaat. Dit is vir hom die mooiste plek op aarde en daarom trou hulle hier.
“Elke lied is ’n verrassingspakkie. Ek weet nie wat hulle met my werk gaan doen nie en hulle weet nie wat ek gaan doen nie, en so verras ons mekaar gedurig.”
Die uitdaging was om 21 jaar se rock ’n roll bondig genoeg saam te vat sodat dit in ’n enkele produksie inpas, sê hy.
’n Doelgeboude goederetrok, gelaai met John Deere-ploeë, staan gereed om na die prêries te vertrek. Die foto is in 1882 geneem.
Sy oplossing was om ’n ploegskaar uit ’n saaglem van gietstaal te maak. Dit was in 1837, die tyd toe die Voortrekkers al besig was om die binneland van Suider-Afrika binne te trek. Deere se konsep was ’n reusesukses en bestellings vir ploeë met dié nuwe soort skaar het ingestroom.
Tien jaar nadat hy sy onderneming gevestig het, het Deere sy werkswinkel van Vermont sowat 120 km verder na Moline verskuif. Daar was ’n beter mark vir sy ploeg, maar ook waterkrag en riviervervoer. In Moline het hy vir hom ’n fabriek met drie verdiepings opgerig waar sy ploeg – saam met waens, rytuie en ander landbougereedskap – vervaardig is.
’n Trekkerfabrikaat wat reeds op die mark was, het egter die direksie se aandag getrek. John Deere het toe die Waterloo Engine Company in 1918 gekoop met die idee om uiteindelik die tweesilinderenjin van die Waterloo Boy, ’n heel aanvaarbare rooi trekker, in hul eie ontwerp te gebruik.
Hierdie stap het ’n onuitwisbare invloed op die trekkergeskiedenis van die wêreld gehad. In Januarie 1920 was die John Deere-Waterloo Boy in groen-en-geel – nou nog die kenmerkende kleurskema – op die mark. Hoewel dit die begin was van die John Deere-trekker, was dit nie die eerste keer dat die naam op ’n trekker gepryk het nie.
Daarvoor het die “eksperimente” gesorg. Nadat hy ’n gewilde trekker by sy groot reeks masjinerie gevoeg het, en boonop ’n werktuig waarin hy vertroue gehad het, kon die onderneming voortgegaan met sy werk om ’n betroubare, ekonomiese trekker te ontwikkel.
Dit was ’n moeilike tyd om die ontwikkeling van die nuwe trekker voort te sit – hoofsaaklik weens ’n prysoorlog tussen McCormick-Deering en die Ford-maatskappy, met sy Fordson. Dit het ook gelei daartoe dat verkope van die Waterloo Boy van meer as 5 000 eenhede in 1920 tot slegs 79 in 1921 gedaal het.
Trekkerkopers het viersilinderenjins verkies, terwyl John Deere ’n trekker met twee horisontaalwerkende silinders ontwikkel het. Terwyl sy skuld opgehoop het, het John Deere se trekkerafdeling in Waterloo egter op sy ingeslane weg voortgegaan. Hy sou voortgaan met sy tweesilinderenjin tót die kopers van besluit verander.
Teen einde 923 was die John Deere D, die trekker wat die maatskappy as ’n trekkerfabrikant op die wêreldverhoog gevestig het, gereed vir die mark. Die eerste tweesilinderenjin het ’n inhoudsmaat van 7,6 liter gehad en op paraffien geloop. In die volgende 30 jaar is meer as 160 000 eenhede vervaardig.