Black ruthenium plated silver hoop earring with cross | Bepapaia
Wholesale Jewellery, HOOP EARRINGS WITH CROSS, BE BLACK, Hoop earrings with hanging and in New. News: KLM launches world’s first in-flight draught beer — Travel Food People
news, KLM, Heineken, beer, ;draught, beerontap, airplane, drinks Seisoenaal (Silwer) - INK - INK Seisoenaal (Silwer) - INK
Titel: Seisoenaal (Silwer)
Datum gepubliseer: 27 Junie 2019 Aantal woorde: 64 127 Kere gelees ♥2
soos menig ander keer
en kille wintervrees…
Charleine Collins © 13 September 2018
1 Lid, 156 gaste aanlyn Die Definiëring van Sosiale Geregtigheid | Anti-Staatsleer vir die Afrikaner!
← Soortgelyke Berekeninge in ŉ Primitiewe Ekonomie
Soortgelyke Berekeninge in ŉ Gevorderde Ekonomie →
Deur Michael Novak
Frederich August Hayek het, saam met sy vele ander intellektuele bydraes tot die twintigste eeu, meer bygedra as enige ander persoon om die gebruik van die term “sosiale geregtigheid” intellektueel te weerlê. Ek het nog nooit ŉ skrywer teëgekom, religieus of filosofies, wat direk antwoorde kon bied op sy kritiek nie. Om sosiale geregtigheid te verstaan is daar geen beter plek om te begin, as met die man wat in sy eie intellektuele lewe die “deug” wat sommige mense met die woord verbind, uitgeleef het.
Die probleem met “sosiale geregtigheid” begin met die betekenis van die term. Hayek wys daarop uit dat baie boeke en lang verhandelings daaroor geskryf word sonder om eens ŉ behoorlike definisie daaraan te gee. Die term word toegelaat om in die lug rond te sweef asof almal dit meteens sal herken as dit tot stand kom. Asook dat hierdie vaagheid van die term noodsaaklik is vir die voortbestaan daarvan. Die oomblik as mens sosiale geregtigheid probeer definieer loop jy jou vas in ŉ intellektuele verleentheid. Dit word meestal ŉ kunsmatige term met die operasionele betekenis: “Ons het ŉ wet vir of teen dit of dat nodig”. Met ander woorde die term word ŉ instrument van ideologiese intimidasie vir die doel om mag te gryp oor ander se ekonomiese hulpbronne.
Hayek wys ŉ ander tekortkoming uit in die twintigste eeu se teorieë van sosiale geregtigheid. Meeste skrywers maak daarop aanspraak dat hulle die term gebruik as ŉ deug( ŉ morele opregtheid volgens hul aansprake). Die beskrywing wat hulle egter daaraan gee het betrekking op onpersoonlike sake – “hoë werkloosheid”, “ongelyke inkomste” of “ lae inkomste” as voorbeelde van sosiale geregtigheid wat nie aangespreek is nie. Hayek slaan toe op die kern van die probleem: sosiale geregtigheid is of ŉ “deug” of dit is nie een nie. As dit is, kan die term slegs behoorlik gebruik word ter nabetragting of refleksie op die doelbewuste aksie van ŉ individuele persoon.
Die probleem is die term word amper nooit so aangewend nie maar eerder om ŉ sosiale stelsel te beskryf. Hulle gebruik “sosiale geregtigheid” om ŉ wetlik regulerende orde te beskryf, gevolglik is die fokus nie deugsaamheid nie maar die vergryping van mag.
Die term “sosiale geregtigheid” se eerste gebruik was in 1840 deur ŉ Sisiliaanse priester genaamd Luigi Taparelli d’ Azegilio, en het prominensie gekry deur die gebruik deur Antonio Rosmini–Serbati in La Costitutione Civile Secondo la Giustizia Sociale in 1848. John Stuart Mill het later met hierdie antropomorfiese benadering tot sosiale vraagstukke bykans super status verwerf onder moderne denkers in Utilitarianisme:
Mill verbeel ŉ samelewing wat kan deugsaam wees op dieselfde manier as wat ŉ persoon kan wees. In hoogs verpersoonlike samelewings van die antieke soort mag dit dalk moontlik en selfs gewens wees waar een persoon al die kritiese sosiale besluite neem – soos onder konings; tiranne en stamhoofde. Eienaardig genoeg het die aandrang op “sosiale geregtigheid” nie te voorskyn gekom tot en met die moderne era nie, waar meer komplekse samelewings bestaan onder onpersoonlike reëls wat met “dwang en gelykheid” op almal afgedwing word onder wat bekend staan as die “rule of law”.
Die geboorte van die konsep sosiale geregtigheid was samehangend tot twee ander verskuiwings in die menslike bewussyn; Nietzsche se “die dood van God” en die opkoms van die ideaal van ŉ beheerde ekonomie. Mense het hul vertroue verskuif met die spreekwoordelike “dood van God” na ŉ trots in menslike wetenskaplike rede en die oorambisieuse poging om te doen “wat God nie kon nie” – om ŉ eties regverdige sosiale orde daar te stel. Die verheerliking van hierdie wetenskaplike rede het sy grootste deurslag gevind in die sentraal gekommandeerde ekonomie, in ŉ wetenskaplike sosialisme waar die wetenskap in beheer is en mense kollektivisties sou volg (of so het hulle altans gedink). In praktyk was slegs die wreedaard en die magsugtige aangetrokke tot daardie mag en sou hulle dan ook in praktyk heers.
Vanuit bostaande denke volg dit dat “sosiale geregtigheid” sy natuurlike einde sou vind in ŉ sentraal beplande ekonomie waar individue deur “ingeligte planne” voorgeskryf sou word presies wat en hoe om te produseer, sodat dit altyd moontlik sou wees om die wat verantwoordelik is vir foute te identifiseer en hulle verantwoordelik te hou daarvoor. Hierdie denke voorveronderstel dat mense gelei word deur spesifieke eksterne rigtinggewers eerder as interne persoonlike reëls van gedrag. Verder impliseer dit dat geen individu verantwoordelik gehou kan word vir sy relatiewe sosiale posisie nie, want om hom verantwoordelik te hou, is om die “slagoffer te blameer”. Dit is die funksie van “sosiale geregtigheid” om iemand anders te blameer, hetsy “die stelsel”, “kapitaliste” of een of ander groep wat misterieus als beheer. Leszek Kolakowski, verduidelik (in sy drie volume geskiedenis van Marxistiese denke) dat die fundamentele paradigma van die kommunistiese ideologie gewaarborg is om wye aanklank te vind:
You suffer; your suffering is caused by powerful others; these oppressors must be destroyed.
Hayek maak die opmerking dat ons as mense voel dat ons iemand verantwoordelik moet hou, selfs al weet ons dat so ŉ betoog eintlik absurd is. Hayek gee toe dat ons nie verkeerd is om waar te neem dat die effek van individuele keuses en oop prosesse in ŉ vrye samelewing nie verdeel is volgens enige herkenbare beginsel van geregtigheid nie. Die talentvolle bevind hom in tragiese omstandighede, die boosdoener kom soms bo uit en goeie planne werk soms net nie uit nie en die wat daarin belê het verloor soms selfs die hemde wat hulle aan gehad het. ŉ Stelsel wat waarde heg aan toets-en-tref(trial & error) en vrye keuses is in geen posisie om uitkomste vooraf te waarborg nie. Daarbenewens kan geen individu (en sekerlik geen staatsdepartement, komitee, regering of politieke party) reëls skep wat elkeen behandel volgens sy meriete of selfs sy behoeftes nie. Niemand het perfekte kennis van alle relevante persoonlike besonderhede nie, en soos die filosoof Kant skryf “no general rule has a grip fine enough to grasp them”.
Hayek het ŉ skerp onderskeid getref tussen waar geregtigheid faal omrede reëls waarop ooreengekom is, verbreek is ( reëls wat verband hou met regverdigheid en ordentlikheid) en waar dit bestaan of tot stand kom uit die natuur, of waar niemand dit ontwerp het of kon voorsien nie. Die eerste soort het sy sterkste morele veroordeling op die hals gejaag. Niemand moet morele reëls breek nie want vryheid dwing ŉ hoë morele verpligting op ons af. Sover as wat die tweede soort voortspruit uit geen moedswillige of doelbewuste dade nie, het hy dit as ŉ morele saak beskou maar ŉ onafwendbare toedrag van sake in alle beskawings en deel van die natuur self. Wanneer hierdie ongelukkige toedrag van sake as “sosiale ongeregtigheid” bestempel word en dan gebruik word as aanval op ŉ vrye samelewing, met die doel om dit na ŉ meer sosialistiese ekonomie toe te beweeg het Hayek die term ten sterkste geopponeer. Die geskiedkundige rekords van die beheerde en begeleide ekonomieë onder naziïsme en kommunisme het sy afsku daarin geregverdig.
Hayek het ook ingesien dat die term “sosiale geregtigheid” teen die einde van die negentiende eeu, toe dit meer prominent geword het, gebruik was as ŉ beroep op die welaf burgers om hulp te verleen aan die nuwe armlastige massas wat met min of geen ekonomiese middele begin verstedelik het. Hierteen het hy geen beswaar gehad nie, waarteen hy beswaar aangeteken het, is onverskillige denke. Onverskillige denkers wat vergeet dat geregtigheid per definisie sosiaal is. Sulke onverskilligheid word gevaarlik as die term “sosiaal” nie meer die produk van deugsame optrede van vele individue aandui nie, maar eerder ŉ utopiese doel word wat deur alle instellings en mense deur die dwangmatige staat daargestel moet word. In so ŉ geval verwys die “sosiaal” in “sosiale geregtigheid” nie na iets wat organies en spontaan uit vrye individue onder regverdige reëls uit spruit nie, maar ŉ abstrakte ideaal wat van bo af afgedwing moet word.
Dit mag vreemd voorkom, gegewe Hayek se sterk argument teen die term, dat ek dan daarop aanspraak maak dat hy sosiale geregtigheid beoefen het, selfs al voeg mens noodgedwonge by: “Sosiale geregtigheid korrek verstaan”. Nogtans het Hayek in sy loopbaan as ekonoom en denker duidelik sy lewe beskou as ŉ diens aan sy medemens. Om ander te help om die intellektuele sleutels tot ŉ vry en kreatiewe samelewing te vind, is om hulle ŉ groot geskenk te gee. Hayek se intellektuele werk was nie slegs ŉ saak van beperkte selfbelang nie, maar gemik op – verbeterde kennis van die menslike samelewing . Sy werke was dus ŉ werk van geregtigheid in die sosiale demensie – met ander woorde ŉ produk van deugsaamheid. Om te verstaan wat Hayek gedoen het moet ons dus ŉ konsep van sosiale geregtigheid hê, wat Hayek dalk nooit oorweeg het nie.
“Sosiale geregtigheid korrek verstaan” is die spesifieke gesteldheid en gebruike van geregtigheid wat “sosiaal” is op twee maniere. Eerstens die vaardighede wat benodig word om te inspireer, organiseer en saam met ander te werk om ŉ werk van geregtigheid te laat geskied. Hierdie is die elementêre vaardighede van die burgerlike samelewing om vir hulself (dit is, sonder om na die regering te draai vir hulp) te doen wat nodig is om geregtigheid te laat geskied. Mense wat aan gemeenskapsprojekte deelneem verduidelik hul pogings as “om terug te gee aan die gemeenskap” vir al die voordele wat hulle daaruit geput het. Die feit dat hierdie aktiwiteite uitgeoefen word saam met ander is een rede om dit as ŉ tipe geregtigheid te beskryf; dit benodig ŉ wyer veld van vaardighede as dade van individuele geregtigheid.
Die tweede karaktereienskap van “sosiale geregtigheid korrek verstaan” is dat dit ŉ gesonde gemeenskap en nie ŉ enkele instelling verteenwoordig nie. Burgers kan vrywillig saamspan om ŉ skool of brug te bou; hulle kan ŉ koekverkoping reël ten bate van enige behoeftige groep wat dit nodig het; hulle kan vrywillig help om besoedelde gebiede skoon te maak of skoon te hou en miljoene ander doelwitte wat hul verbeelding toelaat. Gevolglik is die manier van die gebruik van “sosiale geregtigheid” dus sosiaal omrede die primêre doelwit die welsyn van ander is.
Een gunstige karaktereienskap van die definisie van “die deug van sosiale geregtigheid” is dat dit ideologies neutraal is. Dit moet dus toeganklik vir gebruik wees by mense van beide die politieke regse en linkse spektrum. Die aktiwiteitsvelde mag literêr, wetenskaplik, religieus, ekonomies, polities, kultureel ensovoorts wees, oor die hele spektrum van vrywillige menslike sosiale aktiwiteite. Die deug van sosiale geregtigheid laat welwillende mense toe om tot (selfs opponerende) praktiese gevolgtrekkings te kom oor die materiële konteks van “publieke belang”. Sulke verskille is die basis van politiek. Bygesê is daar baie voorstanders van “sosiale geregtigheid” vir wie politiek die eerste en enigste voertuig van optrede is, mense wat hierdie oortuiging deel moet daarop bedag gemaak word dat vrywillige welsyn die enigste ware voertuig van sosiale geregtigheid moet wees, daar kan na geen stelsel of menslike eienskap verwys word as “geregtig” of “deug” as dit met die dreigement van geweld (belasting) op ander afgedwing word nie.
Ons moet die gebruik van die woord “sosiale geregtigheid” wat nie die optrede van deugsame individue aan die term heg nie, verwerp. Sosiale geregtigheid is ŉ deugsame karaktereienskap van individue, indien dit nie is nie, is dit ŉ ideologiese bedrogspul. Dan moet daar ook bygevoeg word, dat as Tocqueville korrek was, dan is vrye assosiasie die eerste wet van demokrasie (en enige wetgewing wat die individu se keuses hiervan beperk, is lynreg in stryd met hierdie beginsel), dan kan daar gesê word dat sosiale geregtigheid (as dit korrek verstaan word) die eerste deug van demokrasie is. Omrede dit die gewoonte is waarmee die beginsel van vrye assosiasie in daaglikse praktyk realiseer. Hayek het egter gewaarsku dat om dit te verwaarloos, morele gevolge het:
Dit is een van die grootste swakhede van ons tyd dat ons tekort skiet aan die geloof en die geduld om vrywillige organisasies op te bou vir die verbetering van ons samelewing (die idees wat almal hoog ag) en eerder van die regering verwag om met dwang enigiets wat begeerlik mag voorkom vir groot hoeveelhede politieke kiesers daar te stel. Niks kan uiteindelik ŉ meer vernietigende effek op werklike vrywillige burgerlike samewerking hê as wanneer die staat, in stede daarvan om die minimale raamwerk vir spontane groei te wees, eerder monolities probeer om alles aan almal te voorsien nie.
Miskien is bostaande foto wat in Pretoria geneem is die rede vir ons hoë misdaadsyfers – die polisie hang sosiaal rond by sosiale geleenthede opsoek na sosiale misdadigers.
This entry was posted in Klas Teorie/Hiërargie, Medies/Welsyn, Regte and tagged Definisie van sosiale geregtigheid, Deug, Die definiëring van sosiale geregtigheid, sosiale gelykheid, sosiale geregtigheid, sosiale ongelykhede, wat is sosiale geregtigheid. Bookmark the permalink.