Vel-tot-vel – padvoldorings
Mei 9, 2016 Junie 7, 2017 | maatjiema
Ná my tweede egskeiding in 2009 het ek 'n berader gaan sien. Die egskeiding was nie my enigste probleem nie. Híérdie antie het meer "issues" as die Huisgenoot, hoor!
Ek het toe 'n hipnose-sessie ondergaan en ons het sovêr teruggegaan na die bevrugting – toe "yours truly" nou gemaak is, jy weet. Daar is toe gevind dat ek in die eerste plek nie eers in hierdie wêreld wóú wees nie. Jy weet, dis bietjie eienaardig. Ek weet nie of ek werklik glo in díé tipe dinge nie, maar aan die ander kant maak dit sin. Was ek 'n sperm of 'n eiersel? Of die een helfde "ek" (die sperm) en die ander helfde "myself" (die eiersel) en toe die sperm die eier bevrug toe is ek, "ekmyself"?? En as ek 'n sperm was, en ek wou nou nie rêrig bestaan het nie, waarom het ek dan geswem dat die kak wit sit? (Want ons almal is mos "wenners" , huh-huh!) En as ek nou die eiersel was, waarom het ek nie net vir die spermsel gesê: "Fokoff, vis"! nie?
Toe die berader my vra hoe ek gevoel het toe ek die wêreld ingekom het, én daarna, het ek geantwoord: "Alleen, koud, verwerp en bang". Ek het lánk ná geboorte so gevoel. My ma wil nie eintlik daaroor praat nie hoewel ek 'n groot begeerte het om te weet wat in my vroegste kinderjare gebeur het – want iéts het skeefgeloop. Ál wat my ma my tot dusver nog vertel het, was dat my geboorte baie traumaties was, dat sy baie bloed verloor het en dat sy baie siek was ná die bevalling. "Ek het by die dood omgedraai" – soos baie ma's op ons gevoelens speel… Soos ou Worsie se temerige ma: "Jy weet nie waardeur ek was om jou in die wêreld te bring nie… snik…" Nee wat my ma hou dit darem nie teen my nie, maar ek hou dit teen die Tiener (ek het GEKAK toe sy besluit om te kom!)
Terug by my geboorte. Ék, aan die ander kant, was spekvet en gesond maar blykbaar kon sy my eers 'n paar dae ná die bevalling sien en (seker maar) vashou. Volgens geleerdes is die oomblik reg ná geboorte die belangrikste tyd vir moeder en baba om te "bond". Vier uit tien gevalle waar geboorte gegee word, word die reg die ma ontneem om dadelik haar baba op haar bors neer te lê en my persoonlike opinie is dat dit lekker kak kan veroorsaak vorentoe. Soms ís daar mediese redes waarom hierdie "bonding" proses nie onmiddelik kan plaasvind nie, maar hoe gouer dit kan gebeur, hoe beter vir die baba.
My ma sal dit tot die dood nie erken nie, maar ek voel dat ons nie regtig 'n gesonde ma-dogter verhouding het nie (nie op hierdie spesifieke oomblik nie, anyway…) en ek is oortuig dat dit voorspruit van die oomblik dat ek gebore is. O, moenie 'n fout maak nie. Baie dinge het vorentoe skeefgeloop en ek verkwalik my ma vir baie maar ek werk hard daaraan om vrede te maak daarmee want vir 'n fok gaan ek nie 'n "victim" sindroom ontwikkel nie (ek dink ek het alreeds, tot 'n mate – pateties!). Ek was ook maar 'n ou "loser" van 'n tiener. Maar dalk kon dinge baie anders gewees het as hulle my net 'n rukkie op haar bors neergelê het. Daar is hordes artikels al hieroor geskryf en vir die afgelope sewe jaar is ek gereeld by my sielkundige om te probeer uitpluis hóékom my en my ma se verhouding so gekompliseerd is en hoe ek dit moet benader.
As jy as kind verwerp voel, is die kanse baie goed dat jy ook nie gaan weet hoe om liefde vir jou eie kinders te wys nie, en dít is my grootste, grootste vrees. Dat my dogters eendag, in hul dertigs kwaad vir die lewe gaan wees en my gaan blameer omdat ek 'n paar skroewe êrens in 'n Vereeniging se kraamsal verloor het toe ek gebore is. Want, feite, my ma het weer persoonlike wrokke teen my ouma en oupa. Waarom my oupa so hard en liefdeloos teenoor haar was, weet ek nie. Ek dink dit was maar 'n manne-ding in daardie tyd. Maar my ouma het die kakste kinderlewe denkbaar gehad en ek glo dat dít haar verhouding met my ma as kind versuur het.
Wie sou nou kon dink dat die gebrek van 'n eenvoudige vel-tot-vel aanraking só groot impak op mens se volwasse lewe kan hê?