PressReader - Kuier: 2017-03-22 - WAT DIE HART VAN VOL IS
Maak nie saak wat oor jou pad kom nie, hou jou kop om­hoog en waar­deer die klein din­ge wat be­lang­rik is in die le­we.
Kuier - 2017-03-22 - KUIERCOACH - Deur Au­brey S­mall
Ja­re ge­le­de het ek op skool ’n on­der­wy­ser ge­had; van die ou­er gar­de wat da­teer uit ’n tyd toe stoe­le nog son­der skroe­we ge­maak is en die dag se melk vroeg­mô­re by die hek af­ge­le­wer was. Hy het die ver­moë ge­had om ’n ge­skie­de­nis­les soos ’n rol­prent in jou ver­beel­ding te laat af­speel. Die klas was stil wan­neer me­neer be­sig was met sy les, want jy raak in ver­voe­ring met sy ver­tel­ling van die ge­beu­re.
Saam met men­se wat toe lank reeds nie meer op hier­die aar­de leef nie, trap jy deur die mod­der en klei van die oor­logs­paaie. In die stra­te van Pa­rys ruik jy die bloed wat vloei van­af die guil­lo­ti­ne in die mal­le na­draai van die Franse Re­vo­lu­sie. In die oor­logs­ge­teis­ter­de ste­de van die Twee­de Wê­reld­oor­log, kyk jy moe­de­loos toe wan­neer bom­me hui­se en le­wens ver­nie­tig. Ons sit nog so in ver­voe­ring en luis­ter na hom, dan skuif hy sy bril reg op sy neus, loer dan bo-oor die raam met sy ge­sig steeds af­waarts ge­wend en be­veel dan hard­op, ”SKRYF!”.
In hier­die tyd het ons ’n boek be­han­del oor ’n man wat op ’n dag loop en won­der het oor die skoon­heid van die na­tuur. Hy het die soet reuk van kat­jie­pie­ring­boom ver­wel­kom, ter­wyl die koel len­te­wind lig­gies by hom ver­by­speel. Die ge­tjirp van die vo­ëls in die bo­me het die sei­soen wat ná die lang win­ter uit­ein­de­lik aan­ge­breek het, aan­ge­kon­dig. Sy le­we was sor­ge­loos en hy was te­vre­de. Ter­wyl hy nog so loop en be­peins, merk hy ’n munt­stuk lê op die grond. Hy stop, buk en tel die munt­stuk op. Dit was van on­skat­ba­re waar­de en ver­an- der sy le­we merk­waar­dig. Skie­lik het hy die ver­moë om sy le­wen­stan­daard, as­ook dié van sy ge­sin, te ver­be­ter. Din­ge ver­an­der só vin­nig, hy be­sef nie eens dat hy met­ter­tyd die ga­we ver­loor het om die mooi van die na­tuur te waar­deer nie. Wan­neer hy loop, is sy kop ge­reeld af­waarts ge­rig, want hy is bang dat hy dalk die kans sal ver­beur om weer ’n munt­stuk op te tel. Só het die sei­soe­ne in ja­re ver­an­der en die man het steeds ge­loop met sy ge­sig na die grond. Sy rug was krom ge­trek van die ja­re se loop en grond toe kyk. Een­dag het hy moeg ge­word, op ’n ban­kie gaan sit en be­sef dat hy nou ’n ou man is wat in sy soe­ke na nóg ’n munt­stuk, die mooi van die le­we ge­mis het. In daar­die sta­di­um van my le­we was ek vas­be­slo­te om nie op te ein­dig soos daar­die man nie. Tog be­sef ek van­dag dat ’n mens nie die al­leen­skry­wer van jou ver­haal is nie. Die le­we het ’n ma­nier om ge­deel­tes van jou le­we te re­di­geer en aan te pas. Ek kyk op en be­sef dat meer ja­re al deur die sterk stroom van tyd mee­ge­sleur is; en daar­mee saam het dier­ba­re fa­mi­lie, vrien­de en ge­lief­des die ty­di­ge met die e­wi­ge ver­wis­sel. Die le­we gaan nog­maals aan; die seun het ’n jong­man ge­word; die jong­man ’n ou­er en die ver­ant­woor­de­lik­he­de is nou meer. Werk in hier­die eeu het ’n to­taal an­der be­te­ke­nis ge­kry. Met teg­no­lo­gie so deel van ons le­wens, is werk nie meer net kan­toor­u­re nie. ’n Mens se werks­dag bly aan­gaan, want die sel­foon biep-biep bood­skap­pe uit soos die tjirp van die vo­ëls wat nou reeds lank stil is. Die le­we het nie meer per­ke nie. Die stre­we na suk­ses het ont­aard in ’n wil­de jaag­tog, waar tyd die be­pa­len­de fak­tor van alles ge­word het. S­tres­ver­wan­te siek­tes is aan die or­de van die dag, maar die werk gaan nog­maals aan. Gro­ter wins­te en be­ter mark­aan­deel het nou die wel­stand van die mens ge­troef.
Ge­du­ren­de die fees­sei­soen laas­jaar werk ek vir ’n paar aan­de laat. Toe ek een aand so kort ná 02:00 die deur oop­sluit, vind ek my seuns steeds be­sig om TV-spe­le­tjies te speel. Ek sit so ’n tyd­jie en hou hul­le dop, ge­sels bie­tjie en nie lank daar­na nie, gaan slaap hul­le. Ter­wyl ek wag dat die slaap my ook oor­val, be­sef ek dat hul­le eint­lik wak­ker ge­bly het om te sien dat ek vei­lig tuis ge­kom het.
Ek be­sef dat ek nou die man ge­word het wat na die grond staar en soek na die munt­stuk. Soos ek my kop neer­lê op die kus­sing, dank ek die Va­der vir nog ’n dag wat ver­by is on­der Sy ge­na­de. Ek be­loof om mô­re weer op te kyk, die le­we te waar­deer en oor te be­gin. Nog een dag Heer, bid ek, nog een dag.
Tog be­sef ek van­dag dat ’n mens nie die al­leen­skry­wer van jou ver­haal is nie. Die le­we het ’n ma­nier om ge­deel­tes van jou le­we te re­di­geer en aan te pas.