“Glimlag en groet die ou mense,” maan sy haarself, maar dit voel dikwels of haar skuldgevoelens haar verlam, asof sy nie die regte woorde kan kry nie en met elke besoek ’n berg uitklim. Die hekwag se praatjies laat ook nie juis die donker wolke in haar gemoed vervaag nie.
Hulle is altyd deftig geklee met elke silwer haartjie op sy plek, pêrels om die nek en ’n sakdoekie netjies onder die horlosie ingeskuif.
Dan is daar oom Ampie wat al diep in die 90 is, maar steeds die trap na sy kamer op die vierde vloer klim. Hy is ’n oudlanddros wat elke dag twee koerante lees en met wie Hannah lekker politiek gesels.
Tannie Rienie is ’n lywige vrou wat op haar dag die buurt se bobaasbakster was en steeds ’n soetig­heidjie in haar kas wegsteek, al waarsku ’n nota op haar kamerdeur sy mag geen suiker inneem nie.
Sy vul tot laataand blokraaisels in en soms speel sy ­Solitaire op haar skootrekenaar terwyl sy laatnag RSG luister.
“Die oudbokser. Onthou dame hom? Hy was ’n groot naam op sy dae, maar is voos geslaan. Sit nou net so en staar.”
Die naam lui vaagweg ’n klokkie en Zaan lees later op Google Tiger de Lange was in die 1970’s ’n bekende swaargewig­bokser; hoog op die wêreldranglys en gereeld op die voor- en agterblaaie van die Sondagkoerante.
Die hekwag vertel Zaan Tiger is nie ’n inwoner van Blommehof nie; hulle albei bly in die enkelkamers langsaan wat ook aan die kerk behoort.
Sy wonder of hulle weet Tiger was lank gelede beroemd en het destyds die Groen-en-Goud vir Suid-Afrika ­gedra.
Dis altyd ’n gesukkel, want oor naweke is die oord se personeel min en Zaan is self al in haar 60’s en onfiks. Maar sy weet hoe baie haar ma na die ete uitsien en sy hou daarmee vol al tap die sweet haar soms af terwyl sy Hannah inlaai.
"Vat met albei jou hande aan die handvatsel in die dak en trek jou op. Nee, jy kan; dis net ’n paar senti­meter. Ek gaan jou bene inswaai. Een, twee, drie. Moenie styfskop nie, ­mammie. So ja!”
Een Sondag sien Zaan weer vir ­Tiger de Lange op sy bankie by die hek sit waar hy in die verte staar, en skielik weet sy hy is die antwoord.
“Nogmaals dankie, mnr. De Lange. Wil jy nie dalk Sondae saam met ons gaan eet nie? Dit sal my taak baie ligter maak as jy my met my ma se draery kan help.”
Die dofheid in die oudbokser se oë verdwyn. Die dankbaarheid wat sy daarin sien, laat haar eie oë verdof van hartseer oor die ou man met sy groot ou lyf.