Die patriotiese geskenk van vroue onder die rewolusie - Inligting
Die patriotiese geskenk van vroue onder die rewolusie
Titel: Patriotiese geskenk van roemryke Franse vroue.
Datum getoon: 07 September 1789
Afmetings: Hoogte 30,5 - Breedte 41,5
Tegniek en ander aanduidings: Sagte gravure met die hand gekleur op gelê papier Chéreau Jacques-François (drukker, boekhandelaar, uitgewer) Parys (plek van publikasie)
Prentverwysing: 02CE10151 / 43.16.223 C
Patriotiese geskenk van roemryke Franse vroue.
Op 7 September 1789 verskyn 'n groep van elf vroue voor lede van die Nasionale Vergadering om 'n kasset met hul juweliersware aan die land te skenk. Hulle is almal kunstenaars of familielede van kunstenaars.
Hierdie spontane gebaar het vinnig gelei tot die opening van twee georganiseerde kantore, een onder leiding van me Pajou (dogter en vrou van 'n beeldhouer), en die ander deur me Rigal, vrou van 'n goudsmid. Simbolies, dit toon hul begeerte om by te dra tot die vermindering van die staatskuld en dui hul steun aan die rewolusionêre saak aan.
Die feite wat deur hierdie beeld voorgestel word, wat in die sentrum van Parys geproduseer word, stem miskien nie ooreen met die feite wat in die meegaande kommentaar vertel word nie. As alles daarop dui dat dit inderdaad die donasie van 7 September is, aangesien hierdie teks 'n artikel bevat wat verskyn het in Daaglikse punt die volgende dag word die byeenkoms gedateer op die 21ste en die vroueklere word gekleur terwyl hulle op 7 in wit was. Is dit 'n ander gebeurtenis (ons weet dat me. Rigal op hierdie datum 'n bydrae voorberei het? ) of bloot uit 'n fout wat die datum van die gebeurtenis sou verwar het met die aantal vroue ? Hierdie onsekerhede toon dat politieke optrede onder die rewolusie met soveel frekwensie en spoed plaasgevind het dat gravers en drukkers, wat hul produksie winsgewend moes maak, beelde benut het tot die nadeel van relatiewe waarheid. Nuus word vasgeketting, soms herhaal, vergeet of voortgesit. Dit bly egter 'n belangrike gebeurtenis vir hierdie tydgenote omdat die gravering van Berthault na Prieur, op dieselfde tema, die volgende regimes in Frankryk en in die buiteland oorgesteek het .
Vandag vergete ten gunste van belangriker gebeure, was hierdie gebaar vir die tyd 'n voorbeeld van vroulike deug; die verwysing na die antiek het 'n opvoering gelegitimeer wat geheel en al deur kunspersoneel georkestreer en teatraliseer is. Die opvoering is soortgelyk aan dié wat die revolusionêre geskiedenis geïllustreer het: die plegtige optog in die antieke styl (verwysend na die heilige, dit was revolusionêre feeste en monstrasies van oorblyfsels soos dié van Marat, Le Peletier de Saint-Fargeau) en die wit van die klere wat suiwerheid en deug simboliseer (die term bly die middelpunt van alle toesprake). In werklikheid was dit veral die gebaar - die afstanddoening van versiering, die weerspieëling van 'n antieke heldoffer - en die impak daarvan op die publiek wat geheers het; die versameling juweliersware was nie baie waardevol nie. Maar op daardie tydstip kon enige woord, enige openbare daad 'n simboliese waarde kry, en politieke besluite het ook afgehang van die welsprekendheid en ywerigheid waarmee hulle gepraat is. Vanuit hierdie algemene ywer is daar nog beelde en geskrifte wat ons moet neem as getuienisse van 'n algemene entoesiasme sonder om streng historiese akkuraatheid te verwag.
Die wye verspreiding van hierdie vaderlandse gebaar, sowel in Frankryk as in die buiteland, deur beeldmakers en smouse, weerspieël die omvang van die sukses daarvan in sy tyd en getuig van 'n begeerte vir nasionale bewuswording van die die bevolking, hetsy Parys of nie. Dit verteenwoordig ook die eerste politieke, openbare en simboliese daad van 'n groep vroue wie se belegging ons ken tydens die Franse rewolusie, soos Olympe de Gouges.
Boonop verklaar hierdie vroue in die toespraak wat hulle deur LP Bouche gelees het: ' Ons aanbod is ongetwyfeld van min waarde, maar in die kunste soek ons ​​meer glorie as geluk ", Hulle onderstreep hul toetrede tot die artistieke wêreld en inhuldig die debat wat vervolgens sal open oor die vryheid van die kunste en wat 'n ware stryd sal word met die einde van die afskaffing van die Akademies in 1793.
Pierre-Louis DUCHARTRE en René SAULNIERParyse beelde (die beelde van rue Saint-Jacques)Parys, Gründ, 1944 Shoulder-Marie DUHETVroue en die rewolusieParys, Julliard, 1971.Michel FOUCAULT "'n oorspronklike kursus", in Literêre tydskrif1984, n ° 207 Regis MICHELDavid. Kuns en politiekParys, Gallimard, 1988. Nicole PELLEGRIN, "Vroue en die vaderlandse geskenk: die kunstenaarsaanbod van September 1789", in Vroue en die Franse rewolusievolume II "Die individu en die sosiale. Verskynings en voorstellings", Verrigtinge van die internasionale konferensie, 12-13-14 April 1989, Toulouse, Presses Universitaires du Mirail, 1990. UitstallingskatalogusDie Franse rewolusie en die Ryk. Tekeninge uit die Carnavalet museum(kollektiewe werk), Parys, Musée Carnavalet, 1982.
1. "Toespraak gehou deur me. Rigal in 'n vergadering van vroulike kunstenaars [...] om oor 'n vrywillige bydrae te beraadslaag", in N. Pellegrin, Les Femmes et la Révolution française, p. 380.
2. Daar was altesaam een-en-twintig skenkers, maar tien van hulle kon nie die Vergadering bywoon nie.
3. Ses-en-twintigste van die tafels van die Franse rewolusie, waarvan die eerste weergawes dateer uit 1791 (heelwat later as die gebeurtenis). Die laaste afdrukke dateer uit 1817 en nabootsings het ook in die buiteland versprei.