’n Dooie kameeldoringboom is al herinnering aan die uitmergelende droogte wat vir agt jaar in die Kalahari geheers het. Foto: Anena Burger
As die volstruise heupdiep in die groen gras wegraak, die arende sommer op die grond sit en gaap en die gemsbokke so dikgevreet is dat hulle te lui is om weg te hardloop, weet jy dit gaan goed daar ver in die ou nat Kalahari.
Die Kgalagadi-oorgrenspark, in die verste hoek van die Kalahari in die Noord-Kaap, is tans so groen “dit maak eintlik jou oë seer”, sê een besoeker.
Dit is moeilik om te glo dat die park, wat ’n maand gelede nog onder ’n knellende droogte van bykans agt jaar gebuk gegaan het, nou so groen is dat jy vlietend wonder of jy jou nie dalk in KwaZulu-Natal bevind nie.
“Ander plekke, in die noorde, het meer as 300 mm gehad. Dit is net ongelooflik en ons is so dankbaar,” sê hy met ’n groot glimlag.
Met ’n ligte voertuig kan jy van Tweerivieren so ver as Kij-Kij en met ’n bakdraai om na Auchterlonie en terug na Tweerivieren ’n gemaklike roete ry.
Dit gaan stop-stop, want nes jy dink jy het nou alles by een plek gesien, wag die volgende verrassing ’n paar meter verder.
Die katsterte blom ’n sierlike pienk en uit die mikke van ’n dooie kameeldoringboom hou ’n bleeksinkvalk die vlaktes dop.
Iemand moet immers wag hou, want die lewe is nou so luilekker dat die gemsbokke nie eens roer as jy knap teen hulle stilhou om ’n foto te neem nie.
So goed gaan dit nou in die park dat ’n leeuwyfie en haar welpies nie eens die bokke op hol jaag as hulle na die watergat by Samevloeiing aangestap kom nie.
Die veld beef met nuwe lewe en die koringvoëls sing jubelliedere en saans jag die koeëlronde geitjies al wat ’n gogga is wat om die kampligte saamdrom.
Waar ’n maand gelede net ’n vaal, stowwerige vlakte met kurkdroë duine gestaan het, is alles nou grasgroen. Foto: Anena Burger
Twee sekretarisvoëls loop deur die welige groen gras op soek na ’n lekker vet slang. Foto: Anena Burger