Die Here se raad word egter nie deur die magte van die hel of deur mense gekeer nie. Daarom gaan die apostel Paulus met hierdie nuus die wêreld in.
Aanvanklik het hulle gedink dat Paulus die verstandigste man is waarna hulle nog geluister het, maar toe hy vertel het dat die dood oorwin is omdat Jesus die mens wat ook God is, die dood oorwin het, het die hele arena se mense in 'n lagbui uitgebars en vir Paulus gesê dat hy hulle anderdag weer kan kom toespreek.
Hierdie poorte was so geweldig sterk dat 'n hele leër met stormramme dit kwalik kon stukkend hardloop.
Die betekenis van hierdie handeling van Simson was dat dit simbool was daarvan dat daar eendag 'n Man sou kom wat die poorte van die mensdom se vyand so sou afbreek. Hy sou die dood se deure stukkend breek, sodat al die ware gelowiges Hom deur die deur van die dood in die ewige lewe in sou volg.
Daarom wou Hy ons nie in die hande van die Satan laat, waar ons onsself beland het met die sondeval nie.
Toe ons nog swak was, het Jesus op die regte tyd vir die sondaars gesterf. Daarom staan daar in Romeine 14: 9 dat Jesus gesterf het, en opgestaan het om oor die dooies en die lewendes te regeer.
Dan kan die dood en die graf nie die laaste sê oor ons hê nie, want Jesus lewe dan, en Hy regeer uit die hemel oor sy gelowiges.
Die gelykenis vertel van 'n mens wat die sekuriteit van 'n ouerhuis verruil het vir die gedruis en lawaai van die wêreld. Uiteindelik het die wêreld hom so uitgesuig dat hy dit daar ook nie kon volhou nie, en dat hy die wêreldse dinge moes verruil vir die leë kosbakke van honger varke.
Hy moet iewers tot homself kom en sy prioriteite weeg, sodat hy kan sien wat hy prysgegee het, en waarheen hy op pad is.
Dit werk net prakties so dat 'n mens gewoonlik eers ten diepste oortuig raak van sy sondetoestand voor die Here as hy in sy lewe vasdraai en dit hom tot die besef beweeg van sy swakheid.
Dis asof daar eers altyd iets met die mens moet gebeur om al sy verwaandheid uit te trek sodat hy hom in die naaktheid van sy sondesmet kan sien - dan begin so iemand vra vir verlossing en vir 'n verlosser.
Dis nie in alle gevalle so dat 'n mens eers deur 'n aanval van liggaamlike ellendes moet gaan voordat hy tot bekering kom nie. Maar dit is in alle gevalle so dat jy eers moet besef dat die betaling van die sonde die dood is, voordat jy by die Here gaan smeek om te help dat jy uit hierdie ellendige toestand kan kom. Het u al daaraan gedink dat dit is wat ons aan die Nagmaaltafel sing in die woorde van Psalm 116: 2:
Wanneer 'n mens sy geestelike armoede nie meer kan wegsteek nie, en wanneer alles waarop hy gehoop het van hom af wegval, dan besef hy dat hy 'n Middelaar tussen hom en God bitter nodig het.
Dis veral as die gelowige sy lewe eerlik gaan toets aan al tien die Here se gebooie dat hy agterkom dat sy eie krag net 'n puinhoop is waarop sy eie heerlikheid aan die uitbrand is. Geen nood is groter as sondenood en die gapende hel voor jou nie.
Daar is in hierdie soort van godsdienstige strewe iets van die mens self wat hy wil behou. Hy sien nie kans om alles prys te gee nie, en daarom behou hy die reg om gedeeltelik of geheel in sy eie krag sy saligheid te bewerk.
U moet nou net nie dink dat dit 'n godsdiensbenadering is wat net eie is aan ons tyd nie. Dit was in die Here Jesus se tyd ook so.
Hy het gedink dat hy al die gebooie onderhou het en dat hy daarmee sy saligheid in die hande kan kry.