Eukomis: plant en versorg in die oop veld, groei in die tuin, spesies en variëteite - Inligting
Die eensaadlobbige blomplant eukomis (Eucomis) is 'n lid van die Asperge-familie. In die natuur kan so 'n blom in Suid-Afrika gevind word. 'Eukomis' word uit die Grieks vertaal as 'mooihaar'. Dit is hoe hierdie soort deur Charles Louis Lerilly de Brutelle benoem is, en dit gebeur in 1788. 4 soorte eukomis word deur tuiniers verbou, en in totaal verenig hierdie genus 14 spesies. Die voordeel van hierdie plant is dat dit selfs na die einde van lang blom sy baie dekoratiewe effek behou.
Kenmerke van eukomis
Eukomis is 'n meerjarige kruie. Die gloeilampe het 'n deursnee van 80 mm en is ovaalvormig. Daar is ook baie blink basale blaarplate, die vorm is gordelagtig of eiervormig. Die hoogte van die silindriese voetstukke is ongeveer 100 sentimeter. Hulle groei bloeiwyses van rasemose, wat uiterlik soortgelyk is aan pynappel, hulle is ongeveer 0,3 m lank. Die blomme is wielvormig, hulle is liggroen of wit geverf met 'n pers of bruin tint. Die blomme bevat 6 lobbe lansetvormige blomdekblare wat aan die basis saamgesmelt is, en nog 6 gesmelte meeldrade met swaaiende helmknoppe. Heel bo aan die blompyl bo die blomme is daar 'n tros, wat 10 tot 20 skutblare groen kleur bevat, en dit is danksy hulle dat hierdie plant soos 'n pynappel lyk. Die vrugte is 'n drieribkas met 'n plat afgeronde vorm, binne is eiervormige of afgeronde sade van 'n donkerbruin of swart kleur.
Eukomis is 'n eksotiese bolplant
Plant eukomis in oop grond
Die plant van eukomisbolle in oop grond word in goed verhitte grond uitgevoer, nadat die lente-ryp weer terug is, val hierdie keer gewoonlik die laaste dae van Mei of Junie. As daar 'n relatiewe koue en lang lente in u streek is, word dit in hierdie geval aanbeveel om die bolle te begin uitloop in 'n diep houer gevul met grondmengsel, en dit word in die laaste dae van Maart of in die land oorgeplant. eerste dae van April. As u 'n bol vir distillasie plant, moet dit nie heeltemal in die grondmengsel begrawe word nie; die boonste gedeelte moet effens bo die oppervlak styg.
So 'n gewas moet gekweek word in 'n goed beligte area wat beskerm word teen trekke en sterk rukwinde. Die grond moet los, lig, goed gedreineer en met humus versadig wees. Om die vog se deurlaatbaarheid van die grond te verbeter, moet dit opgegrawe word deur gruis, growwe sand of gebreekte baksteen by te voeg.
Tydens plant moet die bolle, afhangend van hul grootte, met 25-35 mm in die grond begrawe word, terwyl die afstand tussen die struike minstens 15 sentimeter moet wees en die breedte tussen die rye van 0,3 tot 0,4 meter moet wees.
Die versorging van eukomis in die tuin
Hoe om water te gee en te voer
Ongeag waar die eukomisbol geplant gaan word (in 'n pot vir ontkieming of in oop grond), dit moet eers baie yl natgemaak word. Maar na die aanvang van die intensiewe groei van so 'n blom, moet dit stelselmatig en oorvloedig natgemaak word. Nadat die plant natgemaak is of dit reën, is dit noodsaaklik om die grondoppervlak naby die bos los te maak terwyl u al die onkruide uithaal. As die plant verdof, moet die water geleidelik verminder word. En nadat die blaarplate geel geword het, moet die bos heeltemal ophou water.
Vir 'n lang en welige blom moet eukomis 2 keer per maand gevoer word met 'n minerale komplekse kunsmis in vloeibare vorm. Daar moet egter in ag geneem word dat die kunsmis 'n minimum stikstof moet bevat, so 'n eukomisu-element is baie skadelik.
Hoe om oor te plant
Dit is redelik maklik om so 'n blom in u tuin te laat groei. So 'n plant moet egter gereeld geplant word, wat elke jaar uitgevoer moet word, ongeag waar dit groei: in die oop veld of in 'n houer. Die feit is dat so 'n kultuur nie baie rypbestand is nie. Die bolle moet in die herfs van die grond verwyder word en dit moet gedoen word voordat die ryp begin. Daarna word hulle vir die winter gestoor, waarna hulle weer in die lente in die tuin geplant word.
Voortplanting van eukomis
Hierdie plant kan vermeerder deur generatiewe (saad) en vegetatiewe voortplanting. As u 'n bos op 'n vegetatiewe manier vermeerder, behou dit al die variëteiteienskappe van die moederplant. Gedurende die seisoen word 'n klein aantal kinders op die ouerbol gevorm. Die skeiding van kinders word uitgevoer wanneer 'n rusperiode in eukomis waargeneem word. Plekke van snye of foute moet met gekneusde steenkool besprinkel word. Beide die geskeide bolle en moeders word in die lente of die eerste weke van die somer in oop grond geplant.
Slegs die spesie eukomis kan deur saad vermeerder word. Vir saai word vars geoesde sade gebruik. Hulle word in bokse of potte gevul met substraat gesaai. Die eerste saailinge moet na 4-6 weke verskyn. Die versorging van sulke plante moet presies dieselfde wees as vir saailinge van enige ander kultuur. Die eerste blom van struike wat uit sade gekweek is, kan slegs 3 of 4 jaar na saai gesien word.
Voortplanting van so 'n blom kan deur blaarsteggies gedoen word. Om dit te doen, is dit nodig om die blaarplaat direk aan die basis af te skeur, waarna die blaar met 'n skerp voorwerp in dele verdeel word, waarvan die lengte van 40 tot 60 mm moet wissel, terwyl die onderste of die boonste gedeelte moet gemerk word. Dan word die segmente met hul onderste deel in 'n grondmengsel wat uit turf en sand tot 25 mm diep is, begrawe. Dan moet die blaarknipsels bo-op bedek wees met 'n deursigtige doppie en die temperatuur van ongeveer 20 grade hê. Dit is nodig om die steggies een keer elke 7 dae te lug, om die skuiling 'n rukkie te verwyder. Na 2–2,5 maande moet klein bolle langs die rante van dele van die blaarplate vorm. Hulle moet versigtig afgeruk word en in die substraat geplant word, waar hulle tot die vereiste grootte moet groei.
Nadat die bosse verdof het, is dit nodig om die blompyle van hulle af te verwyder, terwyl die blaarplate moet bly, aangesien die eukomis danksy hulle voedingstowwe tot die herfs sal ontvang. In die eerste herfsweke word vergeling, verwelking en afsterwing van die blaarplate waargeneem, terwyl die rustende periode in die bolle begin. Wanneer u hierdie gewas verbou in gebiede met relatief warm winters, waar die lugtemperatuur nie onder nul grade daal nie, kan die gloeilampe, indien verkies, nie van die grond af verwyder word nie, maar net voordat die koue intree, is die oppervlak bedek met 'n laag spar takke of gevliegte blare. In gebiede met ysige, min sneeu of onvoorspelbare winterperiodes, word egter aanbeveel om die bolle in die laaste dae van September van die grond af te haal, grondreste daaruit te verwyder en 'n rukkie in Maxim se oplossing te dompel. Nadat dit droog is, moet dit in papier- of doeksakke geplaas word, wat op 'n koel en droë plek met goeie ventilasie gestoor word. As daar nie genoeg bolle is nie, kan dit geberg word op die rak van die yskas wat vir groente bedoel is, terwyl appels nie daarby geplaas kan word nie. As u wil, kan eukomis geplant word in potte gevul met 'n geskikte potgrond. Hulle word by kamertemperatuur gestoor, terwyl dit nodig is om die substraat 'n bietjie nat te maak, sodat dit nie uitdroog nie.
Eukomis - bolplant
Eukomis ly meestal aan bolvrot. Dit gebeur as gevolg van stagnasie van vloeistof in die grond gedurende die groeiseisoen, en ook onbehoorlike opberging gedurende die rustende periode dra daartoe by. Geaffekteerde bosse of bolle moet behandel word met 'n oplossing van 'n swamdodende middel, byvoorbeeld: Topaz, Fundazol, Skor of 'n ander soortgelyke middel. Om die swam te vernietig, moet u die bosse in die meeste gevalle twee of drie keer op die blare verwerk, of die bolle in 'n oplossing van 'n produk wat koper bevat, piekel.
Die plant ly meestal aan witluise, plantluise, spinnekoppe en witvlieë. Plantluise kan so 'n gewas benadeel as dit buite en binne gekweek word. Alle ander skadelike insekte sit slegs op die bosse wat tuis gekweek word. Om plae uit te roei, word 'n insekdodende oplossing gebruik, terwyl acaricides gebruik word om bosluise dood te maak. Insekdoders soos Aktara of Actellik sal help om van die skadelike insekte hierbo gelys te word.
Tipes en variëteite van eukomis met foto's en name
Slegs enkele soorte eukomis word deur tuiniers gekweek.
Eukomis punt, of eukomis kuif (Eucomis punctata = Eucomis comosa)
Hierdie spesie het in 1778 na Europa gekom. Die hoogte van die bos wissel van 0,3 tot 0,6 m. Gegroefde plat blaarplate met 'n liniêre of lansvormige vorm kan 0,6 m lank en 7 sentimeter breed wees. Op die soomagtige oppervlak is daar bruin vlekke. Die samestelling van los bloeiwyses van racemose bevat 40 tot 100 groen blomme wat op drie sentimeter lang pedicels geleë is. Die Strikata-variëteit is van die grootste belang, dit is in 1790 geskep: die soomagtige oppervlak van die blaarplate is gevoer met strepe in rooi-bruin kleur in die lengte. Daar is ook variëteite met pers of pienk blomme.
Eukomis bicolor (Eucomis bicolor), of eukomis bicolor
Inheems van hierdie spesie uit Suid-Afrika, het dit in 1878 in Europa verskyn. Voetstukke word ongeveer 50 cm lank, hulle oppervlak is gestreep met pers pers strepe. In die afgelope somerweke blom groenerige blomme, terwyl hul skutblare omring word deur 'n pers rand. Die vrugte is donkerrooi van kleur. Tubergen het die Alba-variëteit geteel, waarvan die blomme groen-wit is.
Eukomis herfs (Eucomis autumnalis), of eukomis otumnalis
Hierdie spesie verskil van ander deurdat dit 'n relatiewe hoë rypweerstand het, en dit word dus in die suidelike streke in die oop grond gelaat vir oorwintering. Die hoogte van die voetstukke wissel van 0,2 tot 0,3 m. Die bloeiwyse van racemose bestaan ​​uit witroom of wit blomme. Bloei later as ander spesies.
Benewens die beskryfde variëteite, is tuiniers baie minder geneig om te kweek, soos: eukomis Zambesian, Pole Evans, rooi stam en golwend.
Eukomis in landskapontwerp
Eukomis is 'n wonderlike versiering vir enige tuinperseel. So 'n blom word wyd gebruik as 'n solo-plant, aangesien dit sterk voetstukke sowel as duidelike struktuurvorms het. Dit kan ook gebruik word vir gesamentlike aanplantings, terwyl eenmalige eenjarige plante, gerberas en ook meerjarige meerjariges uitstekende vennote daarvoor is. Dus, eukomis lyk goed saam met geyhera, geplant teen die agtergrond van grondbedekkingsplante, byvoorbeeld lobelia of alissum. In 'n rotsagtige tuin lyk so 'n blom ook wonderlik, sy blink blaarplate kan die majesteit van die klippe beklemtoon. Hierdie blomgewas kan byna oral geplant word en sal oral goed lyk.
Sparaxis-blomme: plant, groei en versorg in die oop veld, foto's in die tuin, variëteite
Veelkleurige sparaxisblomme bring eksotisme na u tuin. Hierdie plant is inheems aan Afrika, dit is relatief pretensieloos en het hoë dekoratiewe eienskappe gedurende die blomperiode. Dit kan wonderlik gekombineer word met rotstuinstruike, geplant in blombeddings of in potte op 'n terras of balkon. Die verbouing van sparaxis - plant en versorging in die oop veld, beskrywing van variëteite, gebruik in die tuin word in ons artikel beskryf.
Astilba (Astilbe) is 'n soort plante wat tot die Saxifrage-familie behoort. Die geslag sluit 25 spesies in die natuur in Oos-Asië (van die Himalajas tot Japan) en een spesie (A. biternata) in die ooste van Noord-Amerika in die Appalachen in. Baie spesies, variëteite en basters word as sierplante gekweek.
Dit is interessant! Die Engelse naam "False goat's beard" beskryf die voorkoms van bloeiwyses van die plant, wat deurmekaar is en bestaan ​​uit duisende klein blommetjies wit, rooi, pienk of lila.
Beskrywing van die plant. Meerjarige plante, wat uitgebreide trosse vorm, bereik 'n hoogte van 1,5 meter.
Blare. Groen, op lang blare. In donker variëteite kan die blare 'n rooierige tint hê en voor die winter afsterf. Getand, veeragtig, eierrond of driewielig. Blare en stingels is bedek met bruin hare.
Blomme. Klein, versamel in veelblom (tot 2000 blomme), dikwels digte en komplekse bloeiwyses, soms aarvormig. Bloemblaadjies van die kroon is soms afwesig, of daar is vyf van hulle, dan is hulle verklein, lank, smal.
Vrugte. Polysperme kapsel. Die sade het 'n los dop en word deur die wind versprei.
Die kleure van die blomblare van astilba-bloeiwyses verskil:
Astilbe trek die aandag met pragtige, ligte, donsige bloeiwyses waarvan die hoogte 50 cm kan bereik. Een stokkie kan tot 2000 klein blommetjies produseer wat in ore en pluise versamel word. Eenvoudige bloeiwyses, effens oorhangend aan die punte, is bo-aan die lote net bokant die blare geleë.
Afhangend van die spesie en variëteit, bloei astilbe-blomme van middel Junie tot einde September (Chinese variëteite blom gewoonlik in Julie-Augustus). Na blom word die bloeiwyses bruin. Die meerjarige plant produseer vrugte wat lyk soos 'n veelkleurige boks met twee snawels.
Berbessies is bladwisselende struike wat dikwels alleen in tuine gekweek word of om heinings te skep. Verskillende soorte en variëteite bereik hoogtes van 50-200 cm, wat kompakte struike of heinings skep. Die digte kroon en taai blare gee die plant 'n sjarme. In die lente blom die bos geel en vorm klein blommetjies met 'n aangename, tasbare reuk.
Thunberg berberisblare is aanvanklik liggroen en verander dan van kleur na donker. In die herfs word hulle rooi, oranje. Die spesie is ook dekoratief in die winter, wanneer die rooi vrugte op die takke voortduur.
Thunberg berberis groei stadig. As u geduld het, kan u dit soos 'n heining plant. Die bos werk goed in blombeddings, op traliewerk. Atropurpurea groei goed in groot houers op balkonne en terrasse.
Aandag! Om die plant sy oorspronklike vorm te kan behou as hy in 'n pot gekweek word, benodig berberis elke paar jaar gereelde snoei, sowel as die wortels.
Die struik word tussen ander plante in blombeddings, in rotsagtige tuine, in houers geplant en is van onskatbare waarde as 'n grondbedekkingsplant vir hellings (die gewildste variëteit is Green Carpet).
In die herfs is die berberis so dekoratief dat jy die grys kort dae as jy daarna kyk, kan vergeet. Die verskeidenheid kleure en vorms versier die tuin wonderlik. Baie bladwisselende variëteite verander die kleur van die blare in die herfs na rooi of geel en versier die tuin met helder kleure. Immergroen variëteite lyk baie skouspelagtiger in die winter as die tuine leeg is. Hierdie variëteite hou van leeragtige langwerpige blare wat in die herfs karmosynrooi word.
Foto. Struik in November, bedek met ligte ryp
Foto. Framboos of goue blare sal enige boeket bekoring gee.Nadat u die struik gesnoei het, kan u die takke gebruik vir vase of om verskillende versierings te weef.
Die struik word pragtig aangebied in kleursamestellings, byvoorbeeld met ander bessies en naaldbome.
Hierdie plant het dorings. Afhangend van die variëteit, is dit korter en minder algemeen (byvoorbeeld in lae variëteite), maar kan dit nog steeds goed beskerm teen indringers. Hierdie struikfunksie word gebruik vir beskermende heinings. Om so 'n lewende muur te skep, moet u sterk groeiende variëteite optel.
Vir digte heinings, plant saailinge van verskillende variëteite, soos Coronita, Atropurpurea of ​​Superba, afwisselend in twee rye, V-vormig. Snoei en vorm kan lei tot 'n doringmuur en simpatie vir wie ook al besluit om daardeur te klim.
Hierdie struike is geskik vir stedelike omgewings, dus u kan dit buite voor u huis plant.
Ten spyte van die onmiskenbare dekoratiewe eienskappe, hou boere nie van hierdie struik nie. Die rede is dat die spesie vatbaar is vir stamroes ('n siekte wat veroorsaak word deur 'n swam wat graan besmet en gewasse vernietig). Daarom word die plant nie naby saailande geplant nie, en wilde plante word vernietig.
In die Middeleeue is bessies teen verskillende kwale gebruik - behalwe organiese sure, pektiene of minerale soute, bevat dit baie vitamien C. Ons oumas het berberisvrugte ingesamel, tinkture gemaak, konfyt vir verkoue en die liggaam versterk. Hulle kan rou geëet word, gebruik om likeurs, sappe en konfyt te maak.
Berberissap kan as plaasvervanger vir suurlemoensap gebruik word. As gevolg van hul baie suur smaak en 'n groot hoeveelheid sade, is die bessies egter nie gewild nie. Vir die huishoudelike behoeftes word die bessies bedek met suiker, op 'n koel plek gebêre of gedroog.
Gedroogde bessies (hulle moet 'n intense rooi kleur hê) kan by muesli, pap, sappe, konfyte, jellies en wyn gevoeg word.
saponiene (diuretika, ekspektorant, ondersteun die afskeiding van spysverteringstelsel, gal)
6,5% organiese sure (hoofsaaklik appel-, wynsteensuur)
vitamien C (150 mg)
Die vrugte en lote van die gewone berberis (Berberis vulgaris) bevat ongeveer 1% berberidien. Vanweë sy choleretiese en effens krampstillende eienskappe, kan hierdie middel gebruik word vir lewer- en galkanale. Berberien en berbamien kom dwarsdeur die plant voor, verbindings met antibakteriese eienskappe (berberien het ook anti-inflammatoriese effekte). Albei verbindings beïnvloed die afskeiding van gal.
Aandag! Voorbereidings met berberis word nie aanbeveel vir swanger vroue nie. Die berberien en berbamien wat in die plant voorkom, kan bydra tot hipertensie. Hierdie toestand kan hipoksie veroorsaak. Dit word nie aanbeveel om hierdie middels aan jong kinders te gee nie - dit kan naarheid veroorsaak.
Berberisblare is ook voordelig:
verlig pyn wat veroorsaak word deur klippe in die galweë
ondersteun verteringsprosesse (soortgelyk aan 'n afkooksel van berberisbas), galafskeiding
gebruik vir lewersiektes
gebruik om die temperatuur te verlaag.
Bessies en voorbereidings daaruit word gebruik as hulpmiddel in die behandeling van verkoue, griep, slegte spysvertering, as 'n vitamien, koorswerende middel.
Barberry is 'n struik wat maklik gekweek en versorg kan word. Met 'n groot verskeidenheid variëteite kan elke tuinier 'n opsie vir homself kies: op 'n blombedding, 'n skuiling van 'n helling, 'n rotsagtige tuin, 'n rotstuin, 'n beskermende heining of om 'n pragtige potkomposisie op die balkon te skep.