Is daar net een fontein?
Misleiding? Die sleg daarvan is dat as jy mislei word, is jy die laaste een om uit te vind daarvan. Ek is weer gekonfronteer met die vraag of daar net een fontein is. Wat maak ek met mense wat anders glo? Ek het ‘n pligsgevoel om almal (veral my kinders) op die regte pad te help en glo natuurlik my pad is die regte pad. Ek het al soveel keer in die strik getrap, dat mense se dade en woorde my benoud maak. Sonder dat ek in harte kan insien kategoriseer (dis ‘n mooier word as oordeel) ek mense, as reg of verkeerd op wat ek hoor en sien. Dis wat die gees van kritiek doen. Hy verwag om geoordeel te word volgens sy intensies, maar oordeel ander volgens hul uiterlike. Ek dink nie dis noodwendig om beterweterig te wees nie (alhoewel dit so voorkom); meer om nie mense die verkeerde pad (na my mening en hoe ek die waarheid verstaan) te laat stap nie, so half ‘ek moet jou waarsku’. Dit bring my in die moeilikheid, want dit kom daarop neer dat ek besluit wie’s reg en wie’s verkeerd. Nogal ‘n swaar las. Is die swaar verantwoordelikheid op my skouers myne om te dra? Iewers onder dit alles lê vrees. Vrees vir die pad verloor, vrees vir skuld dra, vrees vir verwerping…
Ek is besig met ‘n nuwe boek van Murray, Die Krag in die Bloed. Hierin word ek herhinner dat God se geregtigheid eis dat my sonde gestraf word en sy liefde bied die plaasvervangende dood van die Lam van God wat ‘n ewigdurende fontein bied wat sonde afwas, vir die wat dit sal aanvaar as finale werk. Hier sit ek langs die rivier tussen die bome op die plaas Vonkelfontein en besef hoe ek keer op keer die wassing van hierdie Fontein benodig. My hart so seer oor my verkeerd, maar tog so dankbaar vir die Vonkelfontein.
Die kinders leer mooi en ek kan sien hoe hul groei. Ons het nie selfoonopvangs by die huisie nie en die kinders moet dus voordat en nadat hulle geskryf het, met die bult op om opvangs te kry om vraestelle af en op te laai en per internet aan die eksaminatore te stuur. Die kleintjies gedra hul tjoepstil tydens die eksamensessies, tog te dankbaar mamma is nie nou beskikbaar vir hulle skool nie. Riaan word tog ingespan deur die boetas om die ‘tablet’ hoog te hou sodat hulle die vraestelle kan oplaai. Sy armpies raak maar moeg, veral as hul dan skelm op facebook gaan!
Die plaasbestuurder reël dat hy ons die aand sal kom oplaai om die rooikat wat al 17 van sy skape, asook hoenders en ganse gesteel het te skiet. Waar gewere betrokke is, dink mens maar aan veiligheid en ek bid toe sommer vir hulp en beskerming. Wynand het ‘n behoorlike geweer in die bakkie met ‘n teleskoop aan en ons luister aandagtig na die instruksies. Hy is moeg, want dit is planttyd – die vorige aand het hy 01:00 gaan slaap en 04:00 opgestaan – dis na ‘n paar dae, nie meer grappies nie. Daniel moet die lig skyn die donkerte in, en wraggies, nie 50 m van die huis af nie, by die skaapkraal drafstap ta so ewe geïrriteerd dat ons hom kom steur. Wynand is eers effe ontkant gevang, probeer mik, maar rooikat is agter ‘n muurtjie in. Ons ry aan om agter die muur te kan insien en daar gaan staan die rooikat so ewe uitbors, neus in die lig op die muur. Daniel skyn die lig vol op hom. Almal is tjoepstil. Dis nou die kans. Wynand lê sommer so met die linkerhand aan, deur die oop venster en trek ‘n skoot. Die rooikat sit nie meer op die muur nie. Is hy getref? Daniel skyn die lig en ons sien 2 groen ogies blink op die grond. Ons het hom. Wynand is dadelik op die 2-rigtingradio om almal in te lig. Hy gee ons ‘n high five en sê ons het vir hom “good luck” gebring. Nee, nie luck nie, net Sy guns, wil ek uitskree, maar doen dit nie - bang om die oomblik te spoil. “Blom, jy’s ‘n doring” hoor ek Wynand se vrou se stem op die radio. Die plaas juig, die dief is gevang. Die boer kan vroeg in die bed kom. Later sê ek darem vir hom, “ek moet net sê dat ons gebid het.” In ekstase gaan ons terug en vertel vir almal wat wil hoor die storie ‘n paar keer. Vonkelfontein se rooikat is dood.
Nie aan my nie, Here, nie aan my nie, maar aan U kom toe die eer…
Vroegoggend langs die rivier tussen die ruig Wilgerbome bedink ek my effe vertraagde reaksie om aan die Here die eer te gee vir die unbelievable tydsberekening om die Rooikat te kon skiet. Dis asof Hy die kat op ‘n skinkbord gegee het. Om mense te behaag is darem maar diep in my hart ingegrein. Ek wil dit nie daar hê nie.
Openbaar Uself aan my Here
Elke keer as ek dit bid, dan ervaar ek ‘n openbaring van Hom in die natuur. Toe ek by die Eiland was en dit bid, het ek na so rukkie se wag gewonder hoe gaan Hy dit nou doen. Toe ek opkyk sien ek die mees besonderse blom aan ‘n doringboom. Ek staan in verwondering oor Sy absolute vindingryke, kreatiewe, unieke idees vir elkeen van ons. Die kleurkombinasies van pienk en geel, die teksture van die draadjies waaruit die blommetjie bestaan, die meegaande fyn varingagtige blaartjie-dit alles vorm ‘n volmaakte prentjie. Die volgende dag is die pragstukkie, ‘n verdorde kleurlose takkie. Dit herinner my om elke dag ‘n vars openbaring te kom kry. Gister se manna is nie vir vandag nie bedoel nie.
Na die rooikat-ervaring (ek en Karien het ewe braaf saam met Daniel en Riaan II agter op die bakkie gestaan en “jag”) vra ek natuurlik weer die volgende oggend ‘Here, openbaar Uself’. Weer wag ek so bietjie, kyk ek rond, wonder ek wat gaan dit vandag wees, en net sodra ek dink ‘seker nie vandag nie’ sien ek ‘n vreemde verskynsel. Die boom langsaan het ‘n hele paar nuwe baba lote onder dit. Die vreemde daarvan is, dat die nuwe boompies nie die afstammelinge is van die boom waaronder dit staan nie. Dit kan jy uit die verskillende blaartipes sien. Toe ek agter my kyk staan die mammaboom ‘n goeie 20 meter van die lote af, agter ‘n draad. Mens weet nie hoe die wortelsisteem onder die grond lyk nie. Dit herinner my: God hou daarvan dat ons gaan en die wêreld beïnvloed, en nie in ‘n ‘holy huddle’ bly nie. Sprei jou vlerke. Hier by Vonkelfontein, toe ek die eerste dag my ‘hide away’ tussen die wilgerbome ontdek het, vra ek weer ‘Here, openbaar Uself aan my’. Ek gaan toe aan met lees. Oomblikke later raak ek koud met die geluid van dringende asemhaling van agter my. Dit klink soos ‘n dier wat al ‘n langpad volstoom hardloop. ‘n Duiker skiet verby my. Sonder om te besef dat ek op die boomstam sit, hardloop hy kop ondertoe al met die paadjie langs, sonder om te rus of water te drink. Ek sit en kyk hom agterna. My hart raak rustig. Ek wonder wat jaag hom. Minute later hoor ek weer iets agter my. Hierdie keer net die skuifeling van grassies. Ek verstar en kyk net voor my. Ewe rustig kom nog ‘n duiker rustig verbygestap, wei aan die grassies en kyk rond. Hy sien my eers nie. Toe hy so meter van my af is, draai hy om en kyk my met groot bruin oë rustig in my oë. Vir ‘n paar sekondes behou ons oogkontak, toe draai hy om en stap net so rustig weer terug.
Ek weet van volstoom hardloop. Hierdie jaar het ons rustig gevat en mekaar in die oë gekyk. Ek wil nie weer so hardloop soos voorheen nie, ‘n mens mis te veel.