Poue - Inligting - 2022
Pauwene behoort tot die geslag van groot voëls uit die fasanfamilie van die hoenderorde. Hierdie voëls word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n plat, langwerpige stert. Pauw hou kleinvee (klein of groot) in. 'N Beduidende deel van die dieet van poue is plantvoedsel.
Pauw eet egter ook voedsel van dierlike oorsprong (dit kan klein gewerweldes, insekte, weekdiere wees). Dit is die gewone pou en die Javaanse pou.
Die algemene pou is wydverspreid. Dit geld vir Indië, Sri Lanka, Pakistan. Dit kan gevind word op 'n hoogte van nie meer as 2000 meter bo seevlak nie.
Die Javan-pou in natuurlike habitat word op 'n hoogte van 900 meter aangetref. Die Java-pou bewoon die grondgebied van Java, Indochina, en kom in die suide van China, in die weste van Maleisië, Thailand, Myanmar, Bangladesh en noordoostelike Indië voor. Tot in die twintigste eeu is die Javaanse pou nie in gevangenskap geteel nie.
Dit wil nie sê dat die pou baie vrugbaar in gevangenskap is nie, maar dit is moontlik om hierdie voël te teel. Pauw vind dit moeilik om met ander pluimvee oor die weg te kom. Wat die voorwaardes van sy aanhouding betref, verdra die pou egter ook taamlik koue. Hierdie voël gee ook nie om vir sneeu nie.
Pauwvere is al sedert antieke tye hengel. Stropers vang hierdie voëls nie net ter wille van ongelooflike vere nie, maar ook vir die vleis, wat, hoewel dit nie smaakeienskappe het nie, suksesvol met die vleis van ander voëls kan meng.
Die pou is bekend vir sy stert. Eerstens praat ons van 'n manlike pou. En tweedens, glad nie oor sy stert as sodanig nie, maar oor die buitengewone mooi langwerpige vere van die lendene. Tydens die stroom loop poue trots voor die wyfies terwyl hulle die vere van die bo-stert oplig en uitbrei. Dit blyk almal van die beroemde groot aanhanger. Tydens die stroom is die duur van pare-posisies en -danse by poue ongeveer vyftien tot twintig minute, en die intensiteit van sulke gedrag hang aansienlik af van die weerstoestand. Dit is in nie baie warm, nogal koel, weer wat poue meer bereid is om te wys nie. Met die koms van die poue begin die molt, waartydens die mannetjie byna al die vere van die boonste stert verloor. Maar selfs nou lyk hy nog steeds baie aantreklik. Hy hou homself rustiger in hierdie tyd. Eintlik is die pou se stert nie baie groot nie. Die lengte is ongeveer 'n halwe meter. As die waaier van die pou gevou word, is sy stert prakties onsigbaar.
Die pou was bekend in die antieke wêreld. Hierdie voël was heilig en het volgens die legende aan die antieke Griekse godin Hera behoort. Volgens legendes het Hera (en in die Romeinse mitologie Juno) die pou duisend oë gegee. Die rede vir so 'n geskenk was die dood van die sienende Argus. Pauw kom baie voor as 'n simbool van grootsheid. Die pou het dikwels die embleem van koninklike magte geword, byvoorbeeld, in antieke Rome, was hierdie voël die embleem van die keiserin en haar dogters. In hierdie tyd was die embleem van die keiser die arend. Die Shah-hof in Persië is ook die 'troon van die Pauw' genoem.
Daar is twee Asiatiese pou-spesies. Dit is die gewone pou en die Javaanse pou. Die habitat van hierdie pou-spesies oorvleuel nie. Basters tussen individue van gewone en Javaanse poue kom egter dikwels voor wanneer hierdie voëls in ballingskap gehou word. Die eerste persoon wat tussen cristatus en muticus oorgesteek het, was Kate Spaulding. Na haar naam word die baster "Spaulding" genoem. 'N Interessante feit is dat die nageslag van sulke kruise absoluut vrugbaar is.
Die populasie van die gewone pou is baie. Die gewone pou (aka crested, ook Indiër) is 'n monotipiese spesie. Dit beteken dat poue van hierdie spesie 'n verskeidenheid kleurvariasies het, hoewel daar geen onderverdeling van die soorte is nie. Hierdie variasies is die resultaat van mutasies. Die liggaamslengte van 'n gewone pou wissel tussen honderd en honderd vyf-en-twintig sentimeter, die lengte van die stert wissel tussen veertig en vyftig sentimeter. Die lengte van die stertvere van die stert bereik dikwels honderd en sestig sentimeter. verleng, die gewig van die mannetjie van die gewone pou is ongeveer gelyk aan vier kilogram, die vroulike grootte is ietwat kleiner. Die mannetjie van die gewone pou is baie helder - die rug is groen, 'n deel van die bors, nek en kop is blou, die onderlyf is swart; die wyfie is beskeie gekleur. Daarbenewens het die wyfie nie langwerpige bontvere nie. Die gewone pou word deur mense gedomestiseer.
Die algemene pou is wydverspreid. Dit kan gevind word op 'n hoogte van nie meer as 2000 meter bo seevlak nie. Die gewone pou bewoon boswêreld en oerwoud. Dit kan dikwels nie ver van dorpies, langs rivieroewers, in bosberge gesien word nie. Die getal van die gewone pou is groter as die getal van die Javaanse pou wat in die tweede helfte van die twintigste eeu skerp gedaal het. Die verspreidingsgebied van die Javaanse pou is terselfdertyd aansienlik verminder.
Die pou vlieg goed. Inteendeel, die pou doen dit uiters onwillig. Inteendeel, die woord 'trots' kan gebruik word in verhouding tot hierdie voël. As 'n reël is die vlug van die pou af baie klein.
Die pou is 'n veelhoekige voël. Die mannetjie woon saam met 'n groep van drie tot vyf wyfies. Pauw word op ongeveer driejarige ouderdom seksueel volwasse. Die broeiseisoen begin in April en eindig in September. Die wyfie lê vier tot tien eiers direk op die grond. Onder toestande wat kunsmatig geskep is vir poue (in gevangenskap), maak die wyfie tot drie koppelings per jaar. Die inkubasie van eiers duur agt en twintig dae.
Akklimatisering by poue is betreklik maklik. Hierdie voëls is baie onpretensieus vir die omstandighede waaronder hulle gehou word. Boonop is poue ongevoelig vir koue en reën. In die suidelike deel van Rusland kan poue in die winter en in die somer direk in die ope lug geplaas word - hierdie voëls moet slegs in die ergste winters in geïsoleerde skure gehou word. En dan met die aanbreek van daglig, kan hulle in die vars lug vrygestel word.
Daar is sekere reëls vir die hou van poue. Eerstens moet daar onthou word dat hierdie voëls absoluut nie langs hoenders, insluitende huishoudelike hoenders, kan woon nie. Pauw kan hulle maklik doodslaan. Tweedens, met betrekking tot die dieet, moet dit soortgelyk wees aan dié wat gewoonlik deur huishoudelike hoenders ontvang word. Pauw hou van brood, graan, vleis, wortelgroente, ens. Derdens moet u sorg vir kaste. Hulle moet lang pale hê. Laasgenoemde se hoogte is gewoonlik twee tot drie meter. Dit word aanbeveel om 'n dak oor die pale te plaas. Die doel daarvan is om skuiling te bied teen poue teen die versengende strale van die son en reënstrome.
Huishoudelike poue is maklik om te teel. Dit is waar dat die aantal vroue per man nie drie of vier individue moet oorskry nie. Die periode waarin vroulike poue haas, is voorwaardelik beperk tot die middel van die lente - middel van die somer. Tot een dertig eiers kan by een wyfie versamel word. Om al die nodige voorwaardes te skep, is dit nodig om 'n nes vir die wyfie toe te rus op 'n afgesonderde plek in die voëlhok. As so 'n nes, byvoorbeeld, sal 'n boks of mandjie afkom. Die onderkant van die nes is met strooi bedek. Terloops, die nes is baie handig in die sin dat die eiers daarin is, en dat hulle nie oor die hele omgewing versprei kan word nie. Daar is tye dat 'n vroulike pou wat op haar sitplek sit, 'n eier lê. In so 'n situasie val dit en breek daarvolgens af. Om laasgenoemde te vermy, is die onderkant van die omhulsel direk onder die sitplek bedek met 'n beduidende laag sand of saagsels. Gevalle eiers sal nie 'n pou-kuiken uitbroei nie. Sulke eiers is slegs geskik vir menslike gebruik. As dit kom by inkubasie, word die eiers van poue meestal onder hoenders of kalkoene geplaas, terwyl die vroulike poue self as 'n reël nie baie goed uitbroei nie. As die kuikens egter direk uitbroei as gevolg van die inkubasie van eiers deur vroulike poue, is laasgenoemde baie versigtig vir hul nageslag. Die wyfie soek na die kuikens, maak hulle warm, en in reënweer skuil sy onder haar verekleed.
Na geboorte is poukuikens baie sag. Dit is sensitief vir helder sonlig (sowel as reën), sowel as klamheid en koue. In die lig hiervan moet die kuikens so noukeurig as moontlik versorg word. Sodra die kuikens na die geboorte opdroog, moet hulle begin voed. Die dieet van poukuikens is soortgelyk aan die dieet van huishoudelike hoenders. In die eerste dae van hul lewe moet poue egter vars kruie en klein meelwurms kry, en dan hawermout, gierst, gars en fyngemaakte koring bygevoeg word. As die kuikens twee maande oud word, word hul voeding soortgelyk aan dié van volwasse poue. Hulle gee nie op met soet vrugte en bessies nie. Boonop eet poue ook dierevoedsel. Dit kan insekte, oorblyfsels van vleis, ens wees. Een van die moontlike geregte vir huishoudelike poue is die volgende. Vleispoeier word met broodkrummels gemeng. Broodkrummels word gemaal met meel wat met water verdun is. Dit is ook 'n goeie idee om hardgekookte eiers by hierdie gereg te voeg (maal dit ook). Vir normale ontwikkeling moet poukuikens meer vryheid kry. Die feit is dat poue self temperamentele voëls is. Vandaar hul liefde vir beweging. Tussen ses weke en twee maande ouderdom benodig poue 'n besondere aandag en sorg. Dit is die tyd wanneer die proses van tuftvorming by die kuikens begin. Op dieselfde tyd het kuikens veral minerale voer en vitamiene nodig. Die gebrek aan hierdie stowwe is uiters ongunstig vir die gesondheid van die pou. Op die ouderdom van drie maande is dit reeds moontlik om jong poue in geslag te onderskei. By mans word rudimente van spore op die bene opgemerk. Mannetjies het ook 'n langer stert. En op die ouderdom van agt maande, terwyl die wyfies hulself nogal kalm hou, is gevegte nie ongewoon tussen jong mans nie. Daarom word dit aanbeveel om mans soveel as moontlik van mekaar te isoleer wanneer die mans 'n spesifieke ouderdom bereik. Anders kan hierdie voëls mekaar aansienlik beseer.
Pauwvere is 'n handelsartikel. Dit was eintlik die geval sedert antieke tye. Vir ridders van die Middeleeue het vere gedien as 'n kenmerk van hoede en helms. Pauwvere is deur meisies as oorspronklike ornamente gewaardeer. En hoewel daar nie gesê kan word dat pouvleis lekker is nie, het groot feeste egter dikwels gepaard gegaan met die bediening van so 'n gereg soos 'n gebraaide pou in al sy glorie (dit wil sê saam met vere). Hierdie soort gebruik het tot aan die einde van die sestiende eeu plaasgevind. Daarbenewens is in die dae ook pou-eiers as voedsel gebruik. Pauw is selfs spesiaal geteel. Aan die begin van die vorige eeu is hierdie voëls nie gereeld aangehou met die doel om byvoorbeeld parke te versier nie. Die rede was in die verliese wat plaasgevind het in die instandhouding van poue, asook in die nie baie aangename stem van hierdie voëls nie. Op die oomblik is die pou in die rol van 'n siervoël in parke en pluimvee al redelik algemeen. Pauwjag word amptelik in Indië verbied. Alhoewel hierdie feit glad nie met stropers inmeng nie. Pauwies vir hulle is nie net ongelooflike vere nie, maar ook vleis. Laasgenoemde, wat geen smerende eienskappe het nie, word suksesvol met kalkoen- of hoendervleis gemeng en gaan in hierdie vorm na winkelrakke.