#PresiesAnders – Eksperimente en eerste soene | Cecilia Steyn
Jun 25, 2017 | #PresiesAnders, Boeke vir Tieners	| 0 comments |
Hoe ver sal Zoe gaan om die wetenskap ekspo te wen … Zoe en Zoya is ŉ identiese tweeling. Maar dit is waar die ooreenkoms eindig. Terwyl Zoe gedurig haar neus in ‘n boek het en posters van die periodieke tabel teen haar kamermuur plak, is Zoya meer behep met haar voorkoms en die nuutste ou waarop sy kamtig verlief is. Wanneer Zoe ‘n klomp seuns as proefkonyne gebruik vir haar ekspo-taak, raak dinge gekompliseer. Zoe móét net beheer kry van haarself. En beslis en absoluut totaal en al nie staan en verlief raak op haar sussie se kêrel nie!
Hierdie boek is in 2018 bekroon met die ATKV-Kinderboektoekenning vir selfleeskategorie graad 6-7.
“Perfek,” prewel ek trots terwyl ek na die prent voor
“Eeuw!” gil my sussie, Zoya, agter my. “Watse lelike
ding is dit?”
“Dis ’n periodieke tabel. Nie iets wat jou sal interesseer
nie,” verduidelik ek vir haar. Dit was gratis in die nuwe Wetenskap Weekliks en is die mooiste een wat ek nog gesien het. Ek vee my hande aan my denim af voor ek ’n paar goed op my lessenaar begin rondskuif. Plek maak. Ek vat Zoya se rooi kopdoek wat sy al weer oor Yorick gegooi het (Yorick is ’n model van ’n skedel) en gooi dit op haar bed.
“Ek wens jy wil ophou om dit te doen, Zoya,” sê ek vies.
“Jammer, maar die ding freak my uit, oukei. Net die naam klink al soos iets uit ’n zombiefliek. En daardie
oogballe wat jy in die oogkaste geplak het help nie, weet jy? Ek sweer die ding beloer ’n mens of iets,” sê
sy en gril.
“Dis van plastiek, Zoya. En buitendien, die naam Yorick kom uit Shakespeare se Hamlet. Hy . . .” probeer ek nog verduidelik dat hy ’n hofnar was, toe Zoya my in die rede val.
“Kom ons noem hom iets beters. Iets meer funky. Ek weet!” sê Zoya opgewonde. “Jack Marrow. Soos in Jack Parow.”
Ek moet erken dis nogal oulik. Zoya kry so ’n veraf uitdrukking in haar oë. Asof sy vergeet het waaroor ons besig is om te praat. Ek sien haar hand is vol hartjies geteken en weet sommer hier is weer moeilikheid. Zoya is altyd verlief. Teen die tyd dat ek eendag my eerste soen kry, sal sy seker nie eens meer haar eerste soen kan onthou nie. Zoya is ervare as dit by soene kom, dis wat gebeur as jy elke week ’n ander ou het.
“Het ek jou gesê ek’s verlief ?” vra sy met so ’n dromerige uitdrukking in haar oë.
Ek glimlag. Dit voel partymaal of ek haar gedagtes kan lees. Ek en Zoya kan soms mekaar se emosies aanvoel.
Ek weet wanneer sy hartseer is en sy weet wanneer ek vies is, maar haar alewige verliefdheid is iets wat ek darem nog nie kon aanvoel nie. Dink net watse gemors dit sal afgee as ons elke slag op dieselfde tyd verlief raak!
Ek en Zoya is ’n identiese tweeling. Wanneer ek na haar kyk, voel dit of ek myself in ’n spieël sien. Ons het dieselfde blou oë, blonde hare en lang bene. Soos Ma soms aangaan sou ’n mens dink ek en Zoya is ’n Siamese tweeling, wat aan die heup vas is of iets. Daarom moet ons ’n kamer deel. Toe ons klein was, moes ons altyd dieselfde klere dra en ons hare op dieselfde manier kam. Ek en Zoya is miskien ’n identiese tweeling, maar dis waar die ooreenkoms eindig.
“Ai tog, wie is die arme drommel dié week?” vra ek.
My eintlike simpatie lê by die niksvermoedende ouens, nie by Zoya nie. As sy dom genoeg is om elke week haar
hart te laat breek, dan moet sy maar suffer.
“Cole McCullan,” sê sy in haar skik.
“McCullan?” vra ek. “Is hy ’n Skot? Of dalk ’n Ier?”
“Nee man, hoe moet ek nou weet? Hy’s nuut. Hy’t gister by ons registerklas ingestap. En toe is dit love
at first sight.” Zoya sit haar hand oor haar hart en val agteroor op haar bed.
“Hy’t pouse vir my ’n Coke gekoop,” sê sy dromerig, asof hy haar gevra het om te trou. “In elk geval, wat ek
eintlik wou sê, is jy sal daardie periodieke watchamacallit van jou muur moet afhaal. Die ding is hideous,” kondig
sy aan asof sy die enigste een is wat plakkate teen ons kamermure mag plak.
“Dis nie lelik nie, jy moet dit net verstaan,” sê ek.
“Ag komaan, Zoe, ek het ’n nuwe Justin Bieber-poster by Alet gekry. En ek het nie meer plek op my kant van
die muur nie.”
“Die periodieke watchamacallit gaan nêrens,” lig ek haar in. “Jy ken die reëls, Zoya. Daardie kant van die
kamer is joune en dié kant myne. Punt, klaar, oor, uit en gedaan. Ek sê dit nie weer nie.”
Miskien moet ek vir ons ’n netjiese gordyn in die middel van die kamer hang. Miskien sal Zoya dan beter
Ek skud my kop. My blik gly oor die muur aan haar kant van die kamer. Daar is sowaar nie meer plek
vir ’n muis nie. Sy moet maar kies tussen Ian Somerhalder of Jared Leto, maar my periodieke tabel word vir
niemand afgehaal nie, veral nie vir Justin Bieber nie. Op Zoya se lessenaar is daar nie eens plek om ’n glas neer
te sit nie. Dis net naellak en make-up oral.
“Vir wat skuif jy nou al die goed op jou lessenaar
rond?” vra sy.
“Ek maak plek.”
“Vir wat? Vervlaks, moet ’n mens altyd als uit jou trek!”
“Ek maak plek vir my beker, oukei. Die een wat ek op die Wetenskapekspo gaan wen. Ek visualiseer dit al.
Positiewe denke,” sê ek en tik teen my slaap om my punt te maak. “Ek moet nog net ’n goeie onderwerp kry.”
“Hoekom visualiseer jy nie vir ons ’n bietjie toebroodjies
nie. Ek’s vrek honger,” sê Zoya en rol op haar maag.
“Ek visualiseer nou my vuis teen jou tande, Zoya. Gaan maak jou eie toebroodjie,” sê ek en skuif nog ’n
paar goed op my lessenaar rond.
“Nou goed, dan visualiseer ek dit sommer self!” kondig sy spottend aan. Zoya maak haar oë toe en vryf oor
haar slape. “Toebroodjies. H’m . . . ham, kaas, tamatie,” sê sy asof sy in ’n trans is. Partymaal wens ek sy wil nie
so simpel wees nie.
“Kom eet!” roep Ma uit die kombuis.
“Flippit, dit werk wraggies. Cool,” sê Zoya triomfantlik.
Ek en Zoya stamp mekaar om eerste by die kamerdeur uit te kom. Ons lag. Dis altyd ’n kompetisie om eerste by die kospotte te wees. Een wat my ouer broer,
Zane, gewoonlik wen. Jip. Dis nie ’n drukfout nie. Julle het reg gelees. Ons al drie se name begin met die letter
Z. Zane is so twee jaar ouer as ons, maar ’n mens sou dit nie sê nie. Hy is een van daardie ouens wat seker nooit sal grootword nie.
Zane, Zoe en Zoya. My ma het blykbaar nie veel van ’n verbeelding nie. Ek vermoed sy het die naamboek van agter af begin deurblaai en gou verveeld geraak. Toe kies sy die eerste name wat haar oog vang.
En hier is ons nou. Z, Z en Z.
#PresiesAnders Eksperimente en eerste soene is beskikbaar in goeie boekwinkels landwyd, of koop dit hier.
Hier is nog ‘n leesvoorstel waarvan jy dalk sal hou …
Tags: #PresiesAndersAfrikaansboekeeerste soenejeugverhaalleesliefdesoene
Sal Lisa Estian toelaat om al haar geheime ontrafel ...[...]