Kommunikasie tussen mense sal baie moeilik wees, indien nie onmoontlik nie, sonder diskursiewe geheue. Ons herinneringe stel ons in staat om mekaar te verstaan ​​of om onversoenbare verskille te ervaar. (Shutter)
Die Polemiek in Oktober 2020 aan die Universiteit van Ottawa rondom die gebruik van die n-woord het ons daaraan herinner dat daar dele van ons geskiedenis is - soos die trans-Atlantiese slawehandel, die Holocaust of die onderdrukking van die Eerste Nasies - wat met respek en empatie moet benader word, selfs as daar in 'n poging om hulle beter te verstaan.
Slegs diegene wat hierdie ervarings deurgemaak het, kan die pyn en vernedering wat verband hou met sekere woorde soos die n-woord, ten volle voel. Daar moet erken word dat sekere woorde altyd 'n swaar las meebring. Hulle blote oproep kan pynlike herinneringe terugbring, diep begrawe in die sogenaamde diskursiewe geheue.
As spesialis en navorser in taalkunde en diskoersanalise stel ek belang in kommunikasie tussen individue uit verskillende kulture, want die misverstande wat dit veroorsaak, is dikwels gebaseer op onbewuste reflekse en verwysingspunte, wat hulle des te verderfliker maak.
Die rol van diskursiewe geheue
Kommunikasie tussen mense sou baie moeilik wees, indien nie onmoontlik nie, sonder diskursiewe geheue. Ons herinneringe stel ons in staat om mekaar te verstaan ​​of om onversoenbare verskille te ervaar.
"Elke nare woord wat ons uitspreek, sluit aan by sinne, dan paragrawe, bladsye en manifeste en maak uiteindelik die wêreld dood," het die entertainer Gregory Charles in 'n tweet, wat sy vader aangehaal het na die aanval by die Grand Mosque in Québec City in 2017. Hierdie idee, wat hier op 'n konkrete manier uitgedruk word, word deur spesialiste in die diskoersanalise gedefinieer deur die konsep van interdiskoers.
Woorde is dus nie net 'n versameling letters nie en is nie geïsoleer van hul konteks nie. Boonop genereer elke konteks waarin 'n term gebruik word, 'n bepaalde persepsie by die persoon wat dit ontvang. Vandaar die vermenigvuldiging van verwysings.
In die kursusse oor taal en redenasies wat ek aanbied, waar byna elke onderwerp behandel word, merk ek soms op dat sommige studente verleë, geïrriteerd voel of hul voorkoppe kreukel sien as hulle 'n woord hoor wat andersins ander studente ongevoelig laat. Dit het my aangespoor om kyk na die vraag.
In die taalkunde het woorde 'n meer eenparige vorm (betekenaar) en betekenis (beteken), maar dit verwys na baie persoonlike (verwysende) realiteite.
Die verhouding tussen die betekenaar en die betekende is eintlik arbitrêr maar dit is stabiel. Aan die ander kant is die referent meer onstabiel. Elke luisteraar neem 'n term waar volgens sy of haar ervaring daarvan. Laat ons die woord 'liefde' as voorbeeld neem. Vir diegene wat nog altyd gelukkig was in die liefde, sal die woord 'n positiewe betekenis hê. Maar vir diegene wat teleurstellings in die liefde ervaar het, sal dit 'n negatiewe konnotasie hê.
Om beter te verstaan, kan ons ook aan 'n hokkiespel dink. Wanneer 'n individu wat nie vertroud is met die sedes van die Noord-Amerikaanse samelewing 'n hokkiewedstryd tussen die Montréal Canadiens en die Boston Bruins aanskou nie, sien hy mense wat warm geklee is wat vlugtig op die ys gly en om 'n puk meeding met stokke met geboë punte. Soveel vir die betekenis. Hierdie oppervlakkige blik kan vergelyk word met die verstaan ​​van 'n teks waarvan die kulturele konteks en verwysing onbekend is.
Maar die hokkieliefhebbende Québecer - wat die Canadiens en Bruins al sien speel, wat die potensiële uitslag van elke wedstryd, die statistieke van die spelers en die gevolge van elke gebaar ken - leef in verwagting. 'N Ingeligte toeskouer kyk na die wedstryd, maar kyk terselfdertyd na al die speletjies wat hy al gesien het. Hierdie 'lae' aansig kan met spraak vergelyk word.
In 2014, toe die sakeman en voormalige politikus Pierre Karl Péladeau die vuis opsteek en skreeu dat hy wil "maak Québec 'n land, "Het hy 'n geskree veroorsaak. Terwyl 'n oningeligte toeskouer verbaas kan wees oor die onrus wat hierdie uitspraak veroorsaak, beskou ander dit as 'n eggo van generaal Charles de Gaulle se uitroep van 'Vive le Québec libre, "Skreeu vanaf die balkon van die stadsaal van Montréal in 1967.
Maar hierdie woorde en die gebaar wat daarmee gepaard gegaan het, het ons ook laat dink aan 'Vive la France libre' (lank lewe vry Frankryk), 'n aanhaling wat De Gaulle in 1940 uitgespreek het, wat die patriotiese vlam van die Franse wakker gemaak het. Dit was die slagspreuk vir die bevryding van Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die woorde wat Péladeau uitspreek, is die teks, terwyl die konteks - en die implikasies - van hierdie woorde die interdiskoers is.
Die gebruik van die implisiete
Die gebruik van die implisiete, voorveronderstelling of implisiet kan 'n wettige of ander voordeel hê. Heel dikwels, in openbare kommunikasie, kan sekere uitsprake teen 'n politieke teenstander byvoorbeeld die onderwerp wees van laster.
Aan die ander kant maak 'n eenvoudige toespeling op 'n daad wat nie meer aktueel is nie, dit moontlik om 'n standpunt verstaanbaar te maak sonder om dit te beweer. Die persoon wat geteiken word, is aanspreeklik daarvoor dat hy die stukke van die legkaart self saamgestel het en dat hy daaruit 'n idee afgelei het wat sy of haar gespreksgenoot nie formeel uitgespreek het nie.
Dit is ook moontlik om die simboliese hoofstad van sekere gebeure te benut. Dink aan die beroemde "J'accuse "deur Émile Zola, wat die titel is van 'n ope brief wat op 13 Januarie 1898 gepubliseer is in 'n Paryse dagblad wat die destydse Franse president van antisemitisme beskuldig het. Die uitdrukking is later gebruik in politieke tekste, toneelstukke, liedjies, plakkate en kunswerke. 'J'accuse' is nie net 'n opskrif oor 'n teks van Émile Zola nie, dit dra 'n polemiese klag wat 'n hele republiek geruk het!
Word bewus van die meganisme
Diskursiewe geheue het dus sy voordele. Die feit dat die gehoor nie altyd oor die kulturele of historiese verwysings beskik om die toespeling van 'n spreker te verstaan ​​nie, kan problematies wees.
As u nie van hierdie diskursiewe meganisme bewus is nie, kan dit baie misverstande veroorsaak. Die begrip daarvan help beslis om beter te kommunikeer. Maar 'n spreker in kwade trou gebruik dit miskien. In so 'n geval bly die bedoeling van die spreker buite die woorde en die omvang daarvan. En hierdie bedoeling, soos in die geval van die gebruik van die n-woord, is baie moeilik om te waardeer.
Hoe dit ook al sy, sommige woorde dra hul las, ongeag hoe dit toegedraai word. Om u in die gehoor se skoene te plaas, is die sleutel tot goeie kommunikasie. Om eers te verstaan ​​en te aanvaar dat elke persoon 'n woord anders kan ervaar, kan help om 'n dialoog te bewerkstellig.
Dalla Malé Fofana, Chargé de cours, Linguistique, Sciences du langage et Communication, Biskop se Universiteit