"Dit is die storie van die ystervark. Die dier met baie penne (alle Suid-Afrikaanse skrywers) wat die storie van ons land, ons gemeenskap, die wêreldomvattende waarhede en kulturele estetika vertel."
Vir ’n aantal maande is dit asof ek net nie die gedagtes wat normaalweg redelik gemaklik en gereeld in my gemoed rondwip, kan vastrek en neerpen nie.
Ek het soms getwyfel of dit werklik ék was wat die lawwe opstelletjies en ander goedjies die afgelope sewe, agt jaar geskryf het en of dit nie maar net ’n stowwerige herinnering aan ’n tydelik beheptheid met gevoelens en sulke goeters was nie.
’n Ruk gelede het ’n ander kerkmens se beskouing, dat skrywers soms die mag van die pen misbruik om agter te skuil, my nogal onkant betrap, amper soos ’n nommer 10 wat beide die flanke en die bal gelyktydig teen sy bors moet vang!
’n Keerpunt in my soeke na skriftelike lus was egter toe ’n sosiale blad se vriend die afgelope naweek Martin Luther aangehaal en met ’n onbeplande insetsel en so die struweling in my gedagtes na ’n slotsom help vervoer het met: “As jy die wêreld wil verander, tel jou pen op en skryf.”
Die een wat die nuus vinniger en verder kan versprei wen die resies vir ’n oomblik, tot die volgende oomblik wanneer die volgende nuusberig die wêreld tref asof dit die tol van die bol wil tilt!
Die nuus is voor my aangesig, ek sien dit, lees dit, glo dit … daar tussen my gemoed en my gedagtes dring die nuus hom in en soos die einste nommer 10, skop die nuus die wil vir iets meer en beter die pawiljoen in.
Vriend Jannie het baie jare gelede vertel hoe hy die nuusdraers van daardie dae, dit is: koerante en die draadloos en die insypelaar van die gesinstyd, daardie telekommunikasiestelsel vir uitsaai en ontvangs van bewegende prente, oorwegend uit- en afgeskakel het. Hoe hy sy tyd en gedagtes eerder op die dag se beter prioriteite en sy mense leer bestee het; en Jannie is reg.
Die beswaarmaker-saamlesers sal beslis nou te velde kan trek en standpunte rondslinger dat “’n mens moet weet wat in die wêreld aangaan” en dat “net ’n volstruis sy kop in die sand druk” en hoop dat die gevaar sommer self sal weggaan.
Ek wíl weet wat in die wêreld aangaan, wanneer ek verkies om te weet; ek wil ingelig en bekommerd raak oor die nuusopskrifte en moorde en dit en dat, sonder dat dit my besonderse denke daagliks verswelg. Ek wil my gedagtes daaroor brei en giet in ’n vorm wat my pas, sonder voorskrif of ’n ander se beheer.
Die krom kaal manlike figuur sit peinsend oor sy hand en staar; diepdenkend en vir my ’n versinnebeelding van hoe kwesbaar ’n mens onder die kwelling van vrae met én sonder antwoorde kan wees; hoe kwesbaar ’n gemoed teen die aanslag van die nuus kan wees.