‘n Mens sit dus met die ou probleem van smaak. ‘n Fokus op vernuwing (of op oorspronklikheid) is ook nie ‘n oplossing nie. Andere hou hulle weer met n valse herlewing besig wat op wonderwerke (veral sg. gesnesingswonderwerke) en vreemde manifestasies van n gees gebaseer is. ‘n Vriend van Toon van den Heever wat by De Bussy gewerk het, het Toon se gedigte geleen en aan Jan F.E. Celliers voorgelê. In hierdie bundel steek elkeen van die jong skrywers met hul eie Afrikaans die grense van stilte en skande oor. So word piemp terselfdertyd ‘n metafoor vir die risiko van taal. Kort aanhaling oor die eerste (Bagamoyo het soveel bose geeste!): Die springmielies staan vergete op die armlening van my rusbank terwyl ek die begin/opening/aanvang van Apocalypse Now kyk. Min flieks het ‘n meer treffende openingstoneel: Daar is die helikopter-rotors wat meesleurend die Viëtnam-bosse oopwaai en Martin Sheen se Kaptein Willard-karakter wat verward in ‘n hotelkamer op sy rug lê en kyk na die dakwaaier wat draai.