But I digress (Lg. sal ‘n wonderlike titel wees vir ‘n outobiografie). Dié gedigte van Hannah Arendt (1906-1975) is lank na WO II ontdek en pas in 2015 postuum uitgegee, Bart. Dit was nie vir publikasie bedoel nie. Dit het wêrelde vir my oopgemaak en hierdie landskappe van die gees het my uitgelok. Ek het toegegee. In die sestigs en sewentigs hier en daar in Sestiger, Tydskrif vir Letterkunde en Standpunte publiseer. Dit is juis in die “gevaarlike” en “obsene” toneel van die heksesabbat waar Leroux die mens in sy kwesbaarheid teken en die teelaarde vir die “bose” vir ons karteer. Veel beter as enige selfhelpgids wys Leroux hoe menslike onvolmaaktheid, ons onwilligheid om dít te aanvaar en ’n gebrek aan liefde saamspan om verhoudings te verwoes en die “bose” te laat seëvier: Ek het opgestaan om die marionette beter te kan sien, tot die konsternasie van die mense wat agter my gesit het. Ek wou ook kommentaar lewer oor wat op die verhoog aan die gang was (wel, dit was snaaks gewees!)