Briefskryf argadese kunsvorm
Hierdie tyd van die jaar is dit my tyd om skryfblok en pen op te neem om ‘n paar outydse briewe te skryf vir ‘n paar oues van dae. Sommer omdat dit aan hulle beter bekend is en hulle meer vreugde verskaf as die getikte weergawe. Eerstens soek ek my kaduks na die regte skryfblok wat ek iewers, met goeie bedoelings, veilig bewaar het. Net om weer eens te besef my veilige bewarings van ‘n week gelede eindig gewoonlik in ‘n malkop frustrasie; dus, om ‘n jaar gelede se bewaringsartikel te probeer opspoor, is ‘n nodelose taak. Dan gaan koop ek maar ‘n nuwe een. Neem my ‘n volle tien minute voor die skryfbehoefterak, waar ek op en neer stap terwyl my gedagtes knikker tussen “ gebruik mense regtig net eksamenblokke vir briewe skryf?” en “soek net, soek net, dit moet hier wees.” Ek vind dit uiteindelik. Een skrale hopie van vyf, wyslik op die punt van die tweede rak van onder af.
‘n Persoon se handskrif is deel van sy persoonlikheid. Sommige handskrif ontleders is by magte om ‘n persoonlikheid tot sestig persent korrek te “lees.” Dit is nie wiggelary of ‘n kulkuns nie; hulle is suiwer aangewese op dit wat jy in swart op wit vir hulle voorlê. ‘n Handskrif kom dus, soos enige kunsvorm wat die individu magtig is, uit die siel. Om dus iets van jouself te gee, aan iemand vir wie jy genoeg na waarde ag om dit voor te gee, gee ‘n handgeskrewe brief.
Dit verg twee uitskeurblaaie en ‘n paar kopswetse voordat ek in die ou, vergete ritme van briefskryf kom. Die elkedagse skribbelskrif van vinnige notas is ver verwyder van hierdie romantica, maar soos fietsry, vind ek my balans. En raak verlore tussen woorde en om blaaie.