Houston, ons het ‘n probleem. My vrou is verlief op iemand anders. Ek vermoed dit reeds vir ‘n geruime tyd, maar tydens die laaste drie maande is my vermoedens bo alle twyfel bevestig. Ten minste weet ek wat sy naam is, hoe hy lyk en waar hy woon en as dit tot ‘n vuisgeveg moet […]
Houston, ons het ‘n probleem. My vrou is verlief op iemand anders. Ek vermoed dit reeds vir ‘n geruime tyd, maar tydens die laaste drie maande is my vermoedens bo alle twyfel bevestig. Ten minste weet ek wat sy naam is, hoe hy lyk en waar hy woon en as dit tot ‘n vuisgeveg moet kom, sal ek verseker die botoon voer. Ja-nee, wat hom hier manifesteer, is die Oedipus-kompleks in trurat, want ek is jaloers op ons suigeling-seuntjie.
Michelle en Ben het net oÃ« vir mekaar en dis klaarblyklik nou maar wors. Nou kyk, ek verstaan dat hy tans ‘n goeie rede het om sy ma se geselskap bo myne te verkies. Wel, twee goeie redes om presies te wees, maar wie dink hy het in die eerste plek die saadjie geplant wat gelei het tot sy bestaan? Gmpf.
Ek kan dit eenvoudig nie kleinkry nie. Sy hoef net ‘n soentjie te blaas vir hom om opgewonde te begin wriemel. Soos ‘n sywurm wat Doom gespuit is. Ek, aan die ander kant, kan my beste Al Debbo-gesig uitstal, ‘Daar Kom Die Alibama’ sing tot ek hees is en ‘n gumboot-dans uitvoer wat Johnny Clegg sal beÃ¯ndruk, om maar net begroet te word met ‘n vraende, dikwels beangsde, uitdrukking in daardie klein blou ogies. So asof ek ‘n klap van die windmeul weg het.
Dalk moet ek die antwoord gaan soek by die onderwerpe wat ons aanraak wanneer ons liefies met hom gesels. Sy, tipies vroumens, kan die hele dag lank babbel oor koeitjies en kalfies. Sy beskik letterlik oor ‘n onuitputbare arsenaal temas wat hom grensloos fassineer en waarna hy met absolute onverdeelde aandag luister. MonoloÃ« is hoeka nie my sterkpunt nie, maar ek is nog nie eers halfpad deur my verslag oor die Bulle se geploeter die naweek nie, of hy vind sy voorvinger onmeetbaar meer boeiend as my hartstogtelike gesanik oor my lieflingspan. Of ek dit nou op die verpligte twee oktawe hoÃ«r as my normale stemtoon doen, of nie.
En dan is daar boonop nog die white noise ook wat niks help om my van my bedremmeldheid te verlos nie. Dis mos eintlik veronderstel om die klanke wat hy in die baarmoeder gehoor het na te boots, maar al uitwerking wat diÃ© kombinasie van talmende CafÃ© del Mar-polsslae, kabbelende water en poepgeluide op mÃ½ het, is om my soos klokslag in die middernagtelike ure te noop om ‘n draai te gaan loop. Ten minste is daar altyd die kalmerende gezoem-zoem-zoem-zoem van die borspomp om my weer aan die slaap te sus.
So laat ek dit nou maar ruiterlik erken: ek kan nie kers vashou by Michelle se vermoÃ« om ons babaseuntjie te amuseer nie. Maar ek het tyd. En geduld. Sy kan nie ‘n torrie skop nie en sy ken nie die geheim van ‘n wegbreek boul nie, maar die betekenisvolste van als is dat sy nie weet hoe om girls te tjaaf nie. So geniet maar jou ma se eksklusiewe geselskap klein Ben. My tyd sal wel kom en eendag…eendag gaan dit Ã©k wees wat jou hero is.
Tags: fanie os oppie jas