Die vraag na volhoubaarheid van ons lewenspatrone en die vermoë van die aarde om aan te hou “voorsien” in ons uiters buitensporige eise, is lank nie meer net ’n teoretiese aangeleentheid nie. Dit het letterlik ’n vraag na oorlewing geword. Waar mense se heerssug en hebsug losgelaat word, word die aarde ’n blote objek wat eintlik met minagting geëksploiteer word.
Dit kom juis na vore in ’n tyd wat Israel as die donkerste uur van hulle bestaan beleef, die uitlewering aan die groot, verslawende mag van die supermoondhede van hulle dag. As God as die Skepper van hemel en aarde bely word, verwoord hulle die troos van die genadige werklikheid dat ons nêrens kan kom waar Hy nie reeds is nie.
Hand aan hand met hierdie belydenis loop die diepe oortuiging dat Hy die Onvergelyklike is, die enigste God. Hierdie God leef … as die onuitputlike Bron van hulp en lewe en redding.
Kan ons nou óók op sy hulp staatmaak? Duisend maal ja! En terwyl ons van staatmaak, van vertroue praat … mag Hy ons van onsself bevry sodat Hy ons kan “oortel” in ’n lewenstyl van vergenoegdheid, soberheid en diep eerbied vir Hom en sy handewerk.