Die bekoring van die onbekende | Rachelle Du Bois
Ek glo vas dat ek elke dag iets nuut moet leer. Dat die heelal soveel bevat wat ek nog nie weet nie. Natuurlik is die kanse skraal dat ek alles te wete sal kom wat daar is, maar ek troos my daaraan dat alle kennis reeds daar is. Alles wat te wete is, alles wat die mens kan bedink en nuuskierig oor is, is reeds iewers in die kollektiewe geheue gestoor. En ek verbeel my dat net soos in ‘n biblioteek die kennis daar gerangskik is in alfabetiese volgorde. Dit maak vir my sin dat as alle inligting op die onsigbare internet te vinde is, dit mos in die onsigbare kollektiewe geheue gereed moet wees vir wanneer ‘n weetgierige siel se nuuskierigheid die oorhand kry. En met die tik van ‘n paar sleutelwoorde sit ons verstom oor alles wat voor ons op die rekenaarskerm verskyn wat van iewers uit die kollektiewe geheuebank opgeroep is. Dan verwonder ek my oor alles wat daar is. Wat reeds daar was.
Daar is niks nuut onder die son nie . . . Alles wat is was alreeds.
Wat staan my dan te doen? Wat is dan my verantwoordelikheid teenoor hierdie wonderbaarlike geskenk wat voor my oopvou en my uitnooi om te ondersoek, te ontdek en te grawe tot ek ‘n hele versameling goeters en dinge weet wat ek nie netnou geweet het nie?
Ek moet met omsigtigheid omgaan met my nuut verworwe kennis en vaardigheid. Ek moet sif en versigtig uitsoek dit wat opbouend en goed is vir my. Die skadelike moet ek eenkant sit en my rug daarop keer.
Want nie alles is waardig nie. Nie alles is opbouend nie. Gaan lees maar in die Boek.
Ek is intens dankbaar dat daar iewers daar buite iemand was wat gewonder het oor kommunikasie. Oor hoe dit werk, hoe dit gedoen kan word op groot skaal. En toe saam met ‘n paar mede-weetgieriges die internet uitgevind het. Dis toe dat ons op rekenaars en skootrekenaars, en uiteindelik iPad en ander wonderlike goed begin tik, praat, deel en kennis versprei het. Net daar is die heelal vir ons bewustelik oopgesluit en is alle kennis beskikbaar met die tik van ‘n paar woorde.
Daar is darem boeke. Wonderlike boeke met onbeskryflike hoelveelheid kennis in. Ongelukkig is dit nie vir almal toeganklik nie. Maar die internet is op elke selfoon, rekenaar en tablet vir almal wat iets wil weet.
Vir lank het ek gesukkel met ‘n skootrekenaar wat gedreig het om die gees te gee en dit toe ook gedoen het. Ek moes leer hoe om my data daar af te kry en op ‘n klein dingetjie so groot soos my duim se eerste lit af te laai. En om dit van daar af te besigtig en weer op ‘n ander – vir my ‘n wildvreemde – toestel af te laai. En, ag tog, om die nuwe toestel te leer ken was weer ‘n perd van ‘n ander kleur. Maar, en ek is skoon pronkerig daaroor, ek het dit reg gekry en is nie bietjie trots op myself nie. Wat is die brein en die internet tog ‘n wonderlike ding!
Ek het iets nuut geleer. In die vorige jare en eergister en gister en vandag. Ek is nie meer wat ek gister was nie, want ek het nuwe vaardigheid en kennis bygekry. En dit maak van my ‘n ander mens.
Dankie daarvoor. Ek sal die wete dat ek kan, koester.
This entry was posted on April 20, 2019, in Uncategorized. Bookmark the permalink.	Leave a comment
← ‘n Vreemde vreugde
Onverwagte lekkerte →