Homoseksuele en Nazi-Duitsland - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Homoseksualiteit word in Nazi-Duitsland beskou as 'n 'ontaarde vorm van gedrag' wat die nasie "gedissiplineerde manlikheid" bedreig. Ingevolge die Nazi-wetgewing is homoseksualiteit as nie-Aries beskou nie en is homoseksualiteite in Nazi-Duitsland veel meer vervolg as onder die Weimar-regime. Ironies genoeg was dit die ondersteuning van Ernst Rőehm, 'n bekende homoseksuele, en sy SA volgelinge wat Hitler op 30 Januarie grootliks gehelp het om die mag te kryste 1933.
Kragtens paragraaf 175 van die Duitse Strafwetboek was seks tussen mans van 21 jaar en ouer strafbaar met 'n tronkstraf. Paragraaf 175a het gehandel oor jonger as 21 jaar. Die wet het egter gesê dat spesifieke bewyse nodig was dat seks plaasgevind het, en dat hierdie getuienis dikwels baie moeilik was om te bekom. As gevolg hiervan tydens die Weimar-regering en in die eerste twee jaar van die Nazi-bewind, is baie skuldig bevind aan homoseksuele gedrag onskuldig bevind en vrygelaat. Dit het in Junie 1935 verander.
In Junie 1935 is paragraaf 175 sodanig verander dat dit verwys na "enige onnatuurlike seksuele daad" met "onnatuurlike" wat uiteindelik deur die Nazi-howe bepaal word. Hierdie verandering het gelei tot 'n groot toename in die aantal mans wat gearresteer is. Baie mense word aangekla van misdade wat voorheen nie 'n kriminele oortreding was nie.
Propaganda Minister Joseph Goebbels het die party se beleid op die aand van 6 Mei baie duidelik gemaakste 1933:
"Ons moet hierdie mense wortel en tak uitroei; die homoseksuele moet uitgeskakel word. "
Heinrich Himmler, hoof van die SS, het geraam dat daar 2 miljoen homoseksuele mense in Nazi-Duitsland was. In 'n toespraak wat aan SS-mans in Februarie 1937 gegee is, vergelyk hy die veldtog teen homoseksuele om nie anders te wees as om onkruid in 'n tuin op te grawe nie. Tydens die toespraak het Himmler dit duidelik gemaak dat as daar bevind word dat enige SS-man homoseksueel is, hy gearresteer sou word, in die openbaar verneder word, na 'n konsentrasiekamp gestuur sou word waar hy geskiet sou word om te ontsnap:
Na die voltooiing van die straf wat deur die hof opgelê is, sal hulle volgens my bevel na 'n konsentrasiekamp gestuur word en in die konsentrasiekamp geskiet word terwyl hulle probeer ontsnap. Ek sal dit opdrag gee aan die eenheid waaraan die persoon wat so besmet was, behoort het. "
Tussen Januarie 1933 en Junie 1935 is 4000 mans skuldig bevind kragtens die ou Paragraaf 175 - ongeveer 4 per dag. Van Junie 1935 tot Junie 1938 is 40.000 mans skuldig bevind aan 'n 'onnatuurlike seksdaad' - ongeveer 54 mans elke dag. Nog 10.000 mans is in hegtenis geneem vanaf Junie 1938 tot Junie 1939. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog word daar gedink dat 100.000 homoseksuele mans gearresteer is met 50,000 in die gevangenis. Terwyl syfers vaag is, word daar gemeen dat tussen 5.000 en 15.000 na konsentrasiekampe gestuur is.
In Junie 1935 is 'n nuwe wet aangeneem met die titel: 'Die wysiging van die wet op die voorkoming van nakomelinge met oorerflike siektes'. Hierdie wet omskryf homoseksuele mense as 'asosiaal' en 'n bedreiging vir die morele suiwerheid van die Derde Ryk. As iemand kragtens hierdie wet skuldig bevind is, het 'n regter die reg gegee om die kastrasie van die persoon te beveel. Enigiemand wat aan "chroniese homoseksualiteit" skuldig bevind is, is na 'n konsentrasiekamp gestuur.
Ingevolge die Nazi-wetgewing is die man wat as 'n 'verleier' gearresteer is, meer skuldig geag as die 'verleide' en het hy 'n langer gevangenisstraf gekry. Diegene wat na konsentrasiekampe gestuur is, moes 'n pienk driehoek op hul klere dra. Volgens die Nazi's kon die 'verleide' mense gewen word deur 'sielkundige terapie' te gebruik. Wat 'navorsingsinstellings' genoem word, is vir hierdie doel vasgestel.
'N Nuwe wet is ingestel - paragraaf 176 van die Strafwetboek - wat handel oor homoseksuele gedrag waarby lede van die Hitler-jeug betrokke was. Diegene in 'n gesagsposisie in die Hitler Youth of die League of German Girls word geag 'n kriminele oortreding te pleeg as hulle skuldig bevind word aan die gebruik van hul posisie om 'n ondergeskikte seksueel te benut. Dit lyk egter asof hierdie nuwe wetgewing nie besorg is oor die bekommernisse wat die Nazi-hiërargie oor homoseksuele gedrag in sy jeugbewegings gehad het nie. In 1935 arresteer die Gestapo 'n aantal leiers van die Hitler-jeug en ondervra hulle met betrekking tot hul verhouding met jonger lede. Maar uit die oogpunt van die party het enige wenk van sulke gedrag in hul jeugbewegings die beginsels wat die party probeer uitoefen, ondermyn. Die partybeeld was van die jeug wat 'n kryger sou word wat tot die dood sou veg vir sy land. Enige twis binne die Hitler-jeug sou vir die party baie verleentheid gewees het, en gevolglik is dit bekend dat enige gerugte van homoseksuele gedrag of uitbuiting bedek is. Een moeder wat gekla het dat haar seun deur Hitler Youth superiores uitgebuit is, is gearresteer en na 'n konsentrasiekamp gestuur (Richard J Evans 'The Third Reich in Power').
Aanklagte van homoseksuele gedrag kan ook gebruik word teen iemand wat die hiërargie van die Nazi-party ontstel het. Dit het plaasgevind teen Helmut Brűckner, 'n partyleier in Silesië. Hy het gekla oor die aktiwiteite van die SS in sy omgewing, veral oor hul brutaliteit, en is onmiddellik op bevel van Himmler, hoof van die SS, gearresteer en aangekla van growwe onwelvoeglikheid met 'n leërbeampte. Hy is uit sy pos ontslaan en tot 18 maande gevangenisstraf gevonnis. Die aanklag was eenvoudig nie waar nie, maar niemand betwis die waarheid daarvan in die hof nie.
Op 1 Oktoberst In 1936 stel die Nazi-party 'n nuwe departement in - die Reich Central Office for Fighting Homosexuality and Abortion. Die Gestapo het die taak gekry om homoseksuele mense uit te jaag - 'n taak wat hy met ywer verrig het - en die aanname is gemaak dat homoseksuele gedrag gelykheid aan teenstrydigheid en teenkanting met die Ryk gehad het. Sommige senior Nazi-leiers het ook geglo dat homoseksualiteit besmet is en die Derde Ryk kan ondermyn. Diegene wat nie in die tronk was nie, is na geestesinstellings deur die staat gestuur, sodat hulle "van hul siekte kon genees". Die meeste in hegtenis geneem homoseksuele mense is in die gevangenis gestuur, maar tussen 5,000 en 15,000 is na konsentrasiekampe gestuur waar hulle 'n onheilspellende tyd gehad het, meer volgens sommige oorlewendes as ander gevangenes. Daar word aanvaar dat homoseksuele, proporsioneel aan hul getalle in hierdie kampe, 'n hoër sterftesyfer gehad het as enige ander groep 'klein slagoffer' - ongeveer 60% volgens die geleerde Rudiger Lautman. Tydens die oorlog was homoseksuele persone deel van die beleid "Uitwissing deur werk" en oorlewendes in die kampe beweer dat homoseksuele persone dikwels die moeilikste en gevaarlikste take deur hul SS-wagte gegee is.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is eksperimente uitgevoer op homoseksuele mense wat in die besette Europa in hegtenis geneem is. Hierdie eksperimente het probeer om die 'gay gene', soos die Nazi's dit noem, te isoleer in 'n poging om 'n 'genesing' vir homoseksuele gedrag te vind. Nadat hierdie eksperimente voltooi is, is die slagoffers altyd gekastreer.
Lesbiërs is nie wyd vervolg deur die Nazi's nie, aangesien hul gedrag as 'anti-sosiaal' geklassifiseer is, in teenstelling met 'ontaard'.
Ironies genoeg is homoseksuele mense in die nou besette Duitsland na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, wat op een of ander manier daarin geslaag het om hul behandeling te oorleef, weinig verleen as enige steun, aangesien homoseksuele gedrag steeds as 'n kriminele oortreding beskou word. In Wes-Duitsland het die wet teen homoseksuele mense tot 1969 gebly.
Kyk die video: DER STAAT GEGEN FRITZ BAUER - Officiële teaser - Vanaf donderdag in de bioscoop (Oktober 2021).