Die skrywer gebruik taal met 'n eie aksent. In Die Windvanger skryf Breyten Breytenbach oor 'n aankoms by 'n grenspos dat die immigrasiebeampte opmerk: "U praat Frans met 'n aksent meneer?" Sy antwoord: "Ek praat alle tale met 'n aksent, meneer". Breyten se inwoner van die "middle world" is juis dáár waar met taal gemors word. Homi Bhabha se vlugteling, die staatlose persoon, die nomade, die hibriede toestand, is in 'n ruimte waarin iets nuuts tot stand kan kom. En in literatuur gebeur dit ook omdat die taal in die literêre werk speels gebruik kan word, daarmee gemors kan word, omdat die taal gebruik word in 'n tusseninposisie, eerder as wat die oorheersende taal van die mark en van die wetenskap aangewend word. Laasgenoemde is uitsluitende taalgebruik wat nie kreatiewe moontlikhede oopmaak nie.
Kritiek (en die studie van letterkunde) behoort dus ook daarop gerig te wees om te verstaan wat die teks as geheel doen om 'n leser se saamdink te lei. Kritiek behoort die insigte van daardie denke bloot te lê op 'n samehangende manier. Kritiek behoort iets vas te vang van wat 'n leser soms as 'n gewaarwording ervaar het by die lees van die teks maar wat in die kritiek verwoord word sodat ons, ons vermoede ervaring van die betekenis ook onderling kan deel.
Orhan Pamuk (2007:129) skryf in 'n voorwoord vir die Turkse uitgawe van Sterne se Tristram Shandy oor die rol van die romankuns: "Novels are only as valuable as the questions they raise about the shape and nature of life". En hierdie vrae word nie deur romanskrywers direk aangeroer deur wat karakters kwytraak of doen of deur die verteller se verduidelikings nie. Vir Pamuk maak dit nie saak of die roman gaan oor die lewe se klein en alledaagse besonderhede of oor die beskrywings van die groot gebeurtenisse nie - die belangrikste vrae oor hoe die lewe is, blyk uit die struktuur van die romans, uit die taalgebruik, uit die atmosfeer, die toon: