StuG III Ausf G - Inligting
'N StuG III Ausf G tydens die verdediging van Duitsland. 'N Volkssturm Grenadier gewapen met Panzerfaust loop voor die StuG verby.
Die StuG III Ausf G of 7,5 cm Sturmgeschütz 40 Ausf G was 'n tenkvernietiger gebaseer op die Panzer III. Meer as 7 000 is tydens die Tweede Wêreldoorlog gebou.
StuG III 40 is gevind met 'n dooie bemanning! Eksklusief! UPD Augustus 2020
Een van die gewildste artikels op ons webwerf is 'n artikel oor hoe 'n Duitse StuG-III 40 ausf G (Tweede Wêreldoorlog) in 2002 in 'n moeras in Velikiye Luki (Rusland) in 'n moeras gevind is. Die toestand van StuG-III 40 ausf G was perfek, sowel buite as binne die gevegsvoertuig. Maar tot onlangs is geglo dat die bemanning dit kon verlaat voordat die StuG-III 40 tot onder gaan. Maar ons het daarin geslaag om inligting te kry wat alles wat ons vroeër daarvan geweet het, weerlê. (+ Kon daarin slaag om die naam van een bemanningslid vas te stel).
Voordat u hierdie artikel lees, raai ons u aan om die vorige te lees:
Binnekort sal ons 'n weergawe van die kaart in u taal hê
Die lae silhoeët van die StuG III (7 voet hoog vs 9 voet) het dit ideaal gemaak vir hinderlaagstaktieke. Teen die Amerikaners sal dit waarskynlik in die verdediging wees en goed weggesteek wees. Dit sal waarskynlik een of twee gerigte skote na 'n opkomende Sherman afskiet voordat die M4 weer kan skiet. Die StuG III se 75 mm KwK 40 L/48 -geweer kan die voorste pantser van die M4A1 op 1000 meter of meer binnedring (behalwe die geweermantel).
In teenstelling met ander, swaarder gepantserde voertuie van die Wehrmacht, is die StuG III in groot getalle gebou, meer as 10 000, alhoewel die beste inligting wat ek het, slegs 1,600 aan die Westelike Front ontplooi is. En dit was meganies betroubaar. Anders as swaarder Duitse tenks wat op papier vreesaanjaend lyk, maar min gebou is en baie stukkend was, het Shermans te kampe gehad met 'n groot aantal Stug III's.
Die belangrikste veranderlike is die M4A1 se geweer. Gebruik dit die geweer met 'n lae snelheid M3 75mm/L40 of die M1 76mm hoë snelheidskanon? Ondanks die swak anti-pantserprestasie, is die 75 mm behou vanweë die uitstekende plofbare dop. Amerikaanse tenks bestee die meeste van hul tyd aan infanterie.
As ons M4A1 'n 75 mm -geweer het, is dit moeilik. Dit sal sukkel om die StuG III se 80 mm voorste pantser op 500 meter binne te dring. Dit word ernstig ontwrig. Die beste opsie is om 'n wit fosforronde af te skiet om die StuG III te verblind terwyl die M4 manoeuvreer vir 'n syskoot, of terugtrek en artillerie inroep, of 'n maat inroep om die StuG III te flank. Die WP kan selfs veroorsaak dat 'n Duitse bemanning paniekbevange raak en glo dat hul voertuig aan die brand is.
'N M4A1 met die 76 mm hoë snelheidsgeweer is in 'n baie beter posisie. Met 'n normale AP -dop kan hulle op 'n 1000 meter betroubare manier 'n StuG III binnedring. Met 'n HVAP (High Velocity Armor Piercing) dop kon hulle dit op 2500 meter bereik. Anders as die Duitsers, was die VSA goed toegerus met spesiale ammunisie. As hulle die StuG III kan sien, kan hulle dit vernietig.
In 'n nabye stryd het die M4 duidelike voordele. Die M4 het nie net 'n rewolwer nie, maar 'n aangedrewe rewolwer waarmee hy die geweer vinnig op die teiken kan sit. Die StuG III het nie 'n rewolwer gehad nie en kon hul geweer slegs ongeveer 25 grade deurkruis, en moes dit met die hand doen, voordat hulle die hele romp moes draai, 'n lomp operasie waarna die skutter die teiken sou moes herwin.
Gepantserde voertuie, as hulle slim is, werk nie alleen nie. Hulle werk met infanterie. Hier het die M4A1 die voordeel. Die M4A1 was baie geskik vir die bestryding van infanterie met drie masjiengewere ('n 30 kal in die boog, 'n ander koaksiaal gemonteer en 'n bevelvoerder se 50 kal), waarvan twee afgevuur kan word terwyl die knoppies vasgemaak is. Die StuG III G het gewoonlik net een masjiengeweer gehad. Dit was agter 'n geweerskild bo -op die voertuig gemonteer, wat beteken dat 'n bemanning hulself moes blootstel om dit te bestuur. Sommige StuG III's is ook aangepas met 'n ko-aksiale masjiengeweer.
Ek het ongelukkig nie spesifieke M4 vs StuG III statistieke nie. Vir verdere leeswerk kan u veral na die boeke van Steven Zaloga kyk M10 Tank Destroyer vs StuG III Assault Gun. Die M10 is op die M4-onderstel gebou en het 'n 3-duim-geweer soortgelyk aan die 76 mm van die M4. Aan die ander kant het dit nie 'n wapenrusting gehad nie en 'n stadige rewolwer gehad.
Die " kort vat " -reeks, Ausf.A tot E
Hierdie weergawes was deur die Waffenamt bekend as die Sd.Kfz.142.
-Slegs 36 Ausf.As is tussen Januarie en Mei 1940 deur Daimler-Benz AG vervaardig. Die eerste is in September 1939 afgelewer en die hele reeks is in April 1940 voltooi. Die laaste ses was gebaseer op die Panzer III Ausf.G-onderstel. Weens talle produksiefoute is daar teen Mei 1940 slegs vier batterye (15 voertuie) na Frankryk gestuur.
-Die Ausf.B Daar was 'n baie groter produksie (300), hierdie keer deur Alkett, tussen Junie 1940 en Mei 1941. Hulle was byna identies aan die Ausf.A, indien nie vir die effens groter spore (380 mm in plaas van 360 mm). Standaard padwiele is met eksterne 520x95mm gerolde padwiele verbind en albei was verwisselbaar. Die vroeë 10-gang-ratkas, wat moeilik was, is vervang deur 'n 6-gang-ratkas. Om die kans te verminder dat die spore tydens stywe draaie afgegooi word, is die vorentoe-terugrolers nog verder vorentoe geplaas.
-Die Ausf.C is slegs vir 'n enkele maand, in April 1941, vervaardig, met 50 voertuie wat uit die fabriek gekom het. Byna identies aan vorige weergawes, het hulle die hoofskut se vooraansigpoort uitgeskakel (dit word gesien as 'n skootval) en vervang deur 'n verplaasde periskop links voor in die kasmat. Die ledige was ook nuut. Die veldtog van Frankryk het die waarde van die StuG getoon, en 150 Ausf.D's is bestel, gevolg deur 500 Ausf.Es.
-Die Ausf.D was feitlik identies en het slegs 'n ingeboude interkom ontvang. 150 is tussen Mei en September 1941 afgelewer. Dit was bloot 'n opgradering van die C op die produksielyn. Daar was egter 'n afname in effektiewe aflewerings weens die tekort aan Maybach HL 120 TRM -enjins, wat as plaasvervangers na die oostelike frontdepots gestuur is.
-Die Ausf.E vervang die vorige weergawe op die produksielyn, met 284 wat tot Februarie 1942 afgelewer is. Die sy-opbou het reghoekige gepantserde bokse ontvang vir ekstra radiotoerusting en nog ses rondes geberg (in totaal 50 bereik), terwyl 'n MG 34 met 7 trommeltydskrifte is aan die regter agterkant van die kazemat geïnstalleer vir noue verdediging. Die bevelvoertuie het 'n stereoskopiese skêrperiskop van SF14Z gekry.
Hierdie tenkvernietiger word die beste gespeel as 'n ondersteuningsvoertuig. In teenstelling met sy voorgangers, het dit 'n uitstekende wapenrusting en kan dit oor lang afstand onoorwinlik wees. As u egter met hierdie tenk naby die voorste linies speel (byvoorbeeld om punte vas te lê), is hierdie wapenrusting nie voldoende teen die nabye krag van die meeste voertuie nie. Enige skoot wat deur die wapenrusting dring, sal die voertuig waarskynlik vernietig as gevolg van die klein binneruim. Die sye is 'n swak punt uit enige reeks, so sorg ook daarvoor. Ondersteun spanmaats van die kante af, aanval van lang afstande, en moet nooit in die verte sluit nie, selfs vir doelwitte, tensy dit nodig is. As die vyand behoorlik weggesteek is, sal hy nooit weet waar hulle aangeval word nie, terwyl hy sy aanval vorentoe konsentreer.
Sodra u in 'n wedstryd is, kies u die kuitpunt geduldig om die beste plek te kies om afvuurposisies te aanvaar. Die oop ruimtes is nie goed vir die studente nie, dus as u dit herposisioneer, moet u seker maak dat dit veilig is voordat u verder gaan. Flank 'n objektiewe punt waar die vyande beperk sal word, maar die spanmaats sal vooraan aanval. Wees versigtig om nie deur die vyand opgespoor te word nie en vind 'n plek waar die StuG in bedekking kan wees en kan begin skiet. Kyk altyd rond, en as die situasie erger word, verhuis na 'n ander uitkykpunt. As die StuG III slegs in die vyandelike lyne gewortel is, val u slegs aan as daar net een vyand is. Vanuit lang afstand kan die StuG altyd in 1v1 -tweegevegte wen as dit versigtig gespeel word. Met kort tussenposes is situasiebewustheid die sleutel, en hoe vinnig die StuG III die vyand kan afskiet voordat hulle skiet en die StuG tref.
Amerikaanse tenks: M4 Shermans is maklike teikens, maar in 'n gebied van 600 m kan dit die StuG se voorste wapenrusting binnedring as dit nie verstrengel raak nie. M4A3E2 Jumbos kan tot dooiepunte lei, maar as u te naby kom, kan die Jumbo na swak plekke mik. Die beste manier om die Jumbo te verslaan, is om te flank en hulle aan die kant te slaan, verkieslik die onderste gedeelte by die vering, waar dit slegs 38,1 mm dik is.
Sowjet-tenks: T-34 sal gevaarlik wees uit enige reeks. Dit is maklik om deur hulle te dring, dus moet die StuG hulle vinnig opspoor en afskiet. Vanuit lang afstande kan die hengel van die StuG effens die voorste wapenrusting teen die T-34-skulpe verbeter, maar as u te veel hengel, kan die T-34 die kwesbare wapenrusting tref.
Britse tenks: Die Britse tenks het 'n paar lae kaliber gewere, maar hul hoë snelsnelheid en vinnige herlaadtempo sal die StuG maklik binnedring en vernietig. Die Cruiser -tenks soos Cromwell sal 'n moeilike teiken wees, aangesien dit mobiel is en die StuG maklik kan flank. Wees die eerste om die tenk op te spoor en op hulle te vuur terwyl hulle hulself probeer posisioneer, aangesien die pantser maklik deur die 75 mm -geweer deurboor kan word. As u van voor af met 'n Churchill Mk.VII gekonfronteer word, is dit die beste om u terug te trek en spanmaats om hulp te vra. As die Churchill afgelei word, herposisioneer om na die sywapen te kyk en die binnekant te verwoes met 'n APHE -ronde. Ander Churchills (Mk.I of Mk.III) kan maklik frontaal deurdring word.
Kragtige 75 mm-kanon met ordentlike penetrasie, groot akkuraatheid en snelheid, en 'n deurdringende APCR: selfs met die voorraad AP kan dit die meeste teenstanders soos die M4, T-34, Cromwell of selfs die KV-1 vooruit skiet.
Uitstekende voorste pantser van 80 mm plus 20 mm byvoegingsbane (100 mm totaal, dieselfde as Tiger I) maak dit immuun teen tenk wat laag deurdring, soos die T-34 1942, 75 mm M4 en M24
Lae silhoeët maak die StuG maklik om te verberg in RB en SB
Groot syrokke kan min of meer ekstra beskerming bied, veral teen HEAT
Multirolpotensiaal: kan effektief wees in stadsgevegte of naby, of langafstandskietwerk
Vertikale dele van die voorste wapenrusting kan steeds deur tenks soos die T-34-57 en M4A1 (76) W deurdring word, wat algemeen voorkom
'N Deurdringing deur die bestuurderpoort kan die bestuurder, kanonnier en bevelvoerder uitslaan, wat onmiddellik die dood van die StuG kan veroorsaak
Vaste kaasmat -opbou beperk geweerbeweging na voor
Masjiengeweer op die dak kan 'n lae profiel in gevaar stel en kom nie met 'n masjiengeweer nie
'N HE-dop op die masjiengeweerskild kan die granaatslae deur die romp se dak na die bemanningsruimte stuur, veral vanaf die groot kaliber kanon op die KV-2
Die Sesdaagse Oorlog is in die Midde -Ooste gevoer tussen Israel en 'n koalisie wat bestaan ​​uit Egipte, Sirië, Jordanië, Irak en Algerië. Dit duur van 5 tot 10 Junie 1967.
Golanhoogtes is 'n betwiste gebied in die Midde -Ooste. Die grootste deel daarvan word tans beheer deur Israel en die oostelike deel deur Sirië. Sowel Israel as Sirië beskou die Golan -hoogtes as deel van hul gebied. Die VN se Veiligheidsraad erken hierdie gebied as Siries.
Stug III Ausf G of Stug 40 Ausf G of hoe?!
Plaas deur MaxFax & raquo 09 Aug 2002, 11:09
Ek is 'n bietjie deurmekaar oor die regte naam van Stug III Ausf G. Ek het ook (waarskynlik?) Dieselfde Stug as "Stug 40 Ausf G" gevind!
Kan iemand my vertel wat die regte naam is en waarom daar so baie "name" is!
Dankie by voorbaat !
Plaas deur Christian Ankerstjerne & raquo 09 Aug 2002, 17:14
Die Stu.G. III Ausf. G het 'n 7,5 cm Stu.K. 40 L/48 geweer, en was bedoel as 'n infanterie ondersteuning/tenk vernietiger
Die Stu.H. 40 (wat die werklike naam vir die 'StuG 40 G' is) het 'n 10,5 cm Stu.H. 42 L/28 geweer, en was bedoel as 'n aanrandingshouwitser.
Hulle is dieselfde
Plaas deur Carlos Martin & raquo 10 Aug 2002, 01:31
Die 7,5 cm Sturmgeschütz 40 ausf G is ook in kort genoem Stug III ausf G. Albei name verwys na dieselfde voertuig.
Aangesien die geweer 'n StuK40 is, word die voertuig Stug 40 genoem, slegs Stug III ausf F, F/8 en G is Sturmgeschütz 40 genoem terwyl hulle die geweer gedra het.
Die StuH42 is 'n ander voertuig en is '10,5 cm Sturmhaubitze 42' genoem omdat dit met 'n StuH42 gewapen was. nogal logies.
Plaas deur Timo & raquo 10 Aug 2002, 01:35
Stug 40 en Stug III
Plaas deur Hans N. & raquo 10 Aug 2002, 01:52
Die Stug III het 'n meer ingeboude mantel en die Stug 40 het die sogenaamde
'Saukopf' (pighead, 'n afgeronde) mantel.
Beide hierdie weergawes is Stug III: s!
Plaas deur Timo & raquo 10 Aug 2002, 02:17
Jammer Hans, dit is verkeerd. Carlos is reg.
(.) der Fertigung von Sturmgeschützen 40 der F/8 in Dezember 1942 (.)
Daar was destyds geen Saukopf -mantels nie, maar die StuG 40 word alreeds genoem
Plaas deur MaxFax & raquo 10 Aug 2002, 10:34
Baie dankie vir u antwoorde!
Nou, daar is min meer lig in my gedagtes
Ek is geïnteresseerd in hierdie onderwerp, want Roemenië gebruik Stug III Ausf. G in WW2!
Plaas deur Christian Ankerstjerne & raquo 10 Aug 2002, 17:30
Jammer, my sleg (ek is baie skaam) - Carlos is korrek.
Die verskil tussen die F- en F/8 -weergawes was dat die F 'n L/43 -vat gehad het, anders as die F/8 met die L/48 -vat.
Die Stu.K. 40 was in die praktyk dieselfde geweer as die 7.5 cm Kw.K. 40 van die Pz.Kpfw. IV
Die vroeë Ausf. G -voertuie het ook die vasgemaakte mantel, en die teenwoordigheid van 'n Topfblende kan dus nie 'n bepalende faktor wees of dit 'n G of F/8 is nie
November 1943. Duitse magte was in 'n desperate stryd gewikkel om beheer oor die Krim -skiereiland te behou. Hulle het aanvalle in die noorde op die Perekop Isthmus gekonfronteer, in die ooste op die Kertsch -skiereiland en 'n see -aanval op Kertsch self. Een van die min gepantserde eenhede wat nog vir die Duitsers beskikbaar was, was die 191ste ('Büffel') Sturmgeschütz (StuG) brigade.
Die Duitsers het gesukkel om hul magte met hul kommunikasielyne onder konstante lug- en see -aanval te voorsien.
Einde November 1943 vaar die Duitse voorraadskip Sante Fe in konvooi Wotan uit die Roemeense hawe Konstanza. Die skip het voorrade en vervangingsvoertuie vir die beleërde Duitse magte, insluitend die 191ste brigade, vervoer. Slegs 'n paar uur kort van haar bestemming het 'n torpedo in haar gestamp. Deur interne ontploffings uitmekaar geskeur, breek sy middeldeur en sak. 1278 ton lewensbelangrike militêre vrag het onder gegaan, waaronder ammunisie, brandstof, 2 Jagdpanzers en 12 Sturmgeschütze -aanvalsgewere (StuGs).
In 2002 is 'n ambisieuse plan uitgewerk om van die voertuie uit die wrak te herstel. Na aansienlike risiko's, moeite en uitgawes, het duikers daarin geslaag om twee StuG's te herstel.
Ons was vasbeslote om 'n StuG met Duitse herkoms te bekom, aangesien die meerderheid oorlewendes nie tydens die Tweede Wêreldoorlog by die Duitse magte gedien het nie. Een van die Sante Fe StuGs pas die rekening perfek. Ons het die Duitse diens gehad en 'n skouspelagtige herkoms, hoewel 'n bietjie kort.
Toe die StuG in die Verenigde Koninkryk aankom, is 'n volledige fotografiese en tegniese ondersoek gedoen. Dit bevat gedetailleerde metings van elke funksie, binne en buite. Soos met sulke herstelbesonderhede, is produksie -inligting en geskiedenis 'n kritieke deel van die taak. Hierdie besonderhede word in die loop van die projek opgebou. Dit is van kardinale belang om te help met die herstel, vervanging of vervaardiging van komponente om te verseker dat dit in pas is met die oorspronklike toestand van die voertuig.
As u lid word, het u toegang tot die volledige artikel met inligting oor die werk en navorsing in hierdie projek en die deurlopende probleemoplossing rakende toebehore en detail.
Destyds sou van Duitse (nie-ligte) tenks verwag word om een ​​van die twee belangrikste take uit te voer by die ondersteuning van infanterie by deurbrake, die ontginning van gapings in die vyandelike lyne waar die opposisie verwyder is, deurbeweeg en die vyand se onbeskermde kommunikasielyne aanval en die agterste gebiede. Die eerste taak was direkte bestryding teen ander tenks en ander gepantserde voertuie, wat vereis dat die tenk wapenspierende (AP) skulpe afvuur. 
Op 11 Januarie 1934, volgens die spesifikasies van Heinz Guderian, het die Army Weapons Department planne opgestel vir 'n medium tenk met 'n maksimum gewig van 24.000 kg (53.000 lb) en 'n topsnelheid van 35 km/h (22 mph).  Dit was bedoel as die hooftenk van die Duitse Panzer-afdelings, wat in staat was om opponerende tenkmagte te betrek en te vernietig, en moes gekombineer word met die Panzer IV, wat die tweede gebruik sou vervul: die hantering van tenkwapengewere en infanterie se sterkpunte, soos masjiengeweerneste, hoë-plofbare skulpe op sulke sagte teikens afvuur. Sulke ondersteunende tenks wat ontwerp is om met vriendelike infanterie teen die vyand te werk, was oor die algemeen swaarder en het meer wapens gedra.
Die direkte infanterie-ondersteuningsrol sou deur die rewolwer verskaf word Sturmgeschütz aanvalsgeweer wat 'n geweer met 'n kort loop op 'n Panzer III-onderstel gemonteer het. 
Daimler-Benz, Krupp, MAN en Rheinmetall het almal prototipes vervaardig. Dit is in 1936 en 1937 getoets, wat daartoe gelei het dat die ontwerp van Daimler-Benz vir produksie gekies is. Die eerste model van die Panzer III, die Uitvoering A. (Ausf. A), het in Mei 1937 van die lopende band af gekom, waarvan twee ongewapen was, in daardie jaar vervaardig.  Massaproduksie van die Ausf. F-weergawe begin in 1939. Tussen 1937 en 1940 is gepoog om dele tussen Krupp se Panzer IV en Daimler-Benz se Panzer III te standaardiseer.
Baie van die vroeë ontwikkelingswerk aan die Panzer III was 'n soeke na 'n geskikte ophanging. Verskeie variëteite blaarveer-suspensies is op Ausf. A deur Ausf. D, gebruik gewoonlik agt padwiele met 'n relatief klein deursnee voordat die Ausf. E is gestandaardiseer deur gebruik te maak van die ses padwielontwerp wat standaard geword het. Die Panzer III, saam met die Sowjet-KV-swaar tenk, was een van die vroeë tenks wat hierdie ophangontwerp 'n paar jaar tevore die eerste keer op die Stridsvagn L-60 gesien het. 
'N Kenmerkende kenmerk van die Panzer III, beïnvloed deur die Britse Vickers Medium Mark I-tenk (1924), was die drie-man-rewolwer. Dit het beteken dat die bevelvoerder nie afgelei is met 'n ander rol in die tenk nie (bv. As kanonnier of laaier) en ten volle kon konsentreer op die behoud van bewustheid van die situasie en die bestuur van die tenk. Die meeste tenks van die tyd het nie hierdie vermoë nie,  wat die Panzer III 'n gevegsvoordeel teenoor sulke tenks bied. Die rewolwer van die Franse Somua S-35 is byvoorbeeld slegs deur die bevelvoerder beman, en die Sowjet-T-34 het oorspronklik 'n tweeman-rewolwerbemanning gehad. Anders as die Panzer IV, het die Panzer III geen mandjie gehad nie, slegs 'n voetstutplatform vir die skutter. 
Die Panzer III was bedoel as die primêre gevegtenk van die Duitse magte. Toe dit aanvanklik die swaar tenks van KV-1 en medium-tenks van T-34 ontmoet, was dit egter minderwaardig ten opsigte van die wapenrusting en die geweer. Om te voldoen aan die toenemende behoefte om hierdie tenks teë te werk, is die Panzer III met 'n langer, kragtiger geweer van 50 millimeter (1,97 in) gewapen en het hy meer wapenrusting gekry, maar was steeds in die nadeel in vergelyking met die Sowjet-tenkontwerpe. As gevolg hiervan is die produksie van selfaangedrewe tenkwa-gewere, sowel as die oprig van die Panzer IV begin.
In 1942 het die finale weergawe van die Panzer III, die Ausf. N, is geskep met 'n 75-millimeter (2,95 in) KwK 37 L/24-kanon, dieselfde laersnelheidsgeweer met 'n kort loop, wat gebruik is vir die aanvanklike modelle van die Panzer IV en wat ontwerp is vir anti-infanterie en naby ondersteuningswerk. Vir verdedigingsdoeleindes het die Ausf. N was toegerus met rondtes HEAT-ammunisie wat 70 tot 100 millimeter (2,76 tot 3,94 in) wapenrusting kan binnedring, afhangende van die variant van die ronde, maar dit is streng gebruik vir selfverdediging. 
Die Panzer III Ausf. A tot en met C het 15 mm (0,59 in) gerolde homogene pantser aan alle kante met 10 mm (0,39 in) aan die bokant en 5 mm (0,20 in) aan die onderkant. Dit is vinnig vasgestel dat dit onvoldoende was, en dit is opgegradeer na 30 mm (1.18 in) aan die voorkant, sye en agterkant in die Ausf. D-, E-, F- en G-modelle, met die H-model met 'n tweede laag van 30 mm (1,18 inch) laag geharde staal op die voor- en agterkant. Die Ausf. J -model het 'n soliede plaat van 50 mm (1.97 in) voor en agter, terwyl die Ausf. J¹-, L- en M -modelle het 'n ekstra laag van 20 mm (0,79 in) homogene staalplaat op die voorste romp en rewolwer, met die M -model 'n bykomende 5 mm (0,20 in) Schürzen wapenrusting op die romp se kante en 8 mm aan die kante en agterkant van die rewolwer.  Hierdie ekstra frontale wapenrusting het die Panzer III frontbeskerming verleen teen baie ligte en medium geallieerde en Sowjet-tenkwapens, ten slotte. Die kante was egter steeds kwesbaar vir baie vyandelike wapens, insluitend tenkgeweere op kort afstand.
Die Panzer III was bedoel om teen ander tenks te veg in die aanvanklike ontwerpfase, 'n geweer van 50 millimeter (1,97 duim) is gespesifiseer. Die infanterie was destyds toegerus met die 37-millimeter PaK 36, en daar is gedink dat tenks dieselfde wapenrusting moes dra ten einde standaardisering te verseker. As 'n kompromie is die rewolwerring groot genoeg gemaak om 'n geweer van 50 millimeter (1,97 duim) te huisves indien 'n toekomstige opgradering nodig sou wees. Hierdie enkele besluit het die Panzer III later 'n lang lewe in die Duitse leër verseker. 
Die Ausf. A tot vroeë Ausf. G was toegerus met 'n 3,7 cm KwK 36 L/45, wat tydens die veldtogte van 1939 en 1940 voldoende was.  In reaksie op toenemend beter gewapende en gepantserde opponente, het die latere Ausf. F na Ausf. J is opgegradeer met die 5 cm KwK 38 L/42,  en die Ausf. J¹ tot M met die langer 5 cm KwK 39 L/60 geweer. 
Teen 1942 word die Panzer IV die belangrikste mediumtenk van Duitsland vanweë die beter opgraderingspotensiaal. Die Panzer III bly in produksie as 'n noue ondersteuningsvoertuig. Die Ausf. N -model het 'n lae -snelheid 7,5 cm KwK 37 L/24 -geweer gemonteer - hierdie gewere was oorspronklik op ouer Panzer IV Ausf A tot F1 -modelle aangebring en is in die stoor geplaas toe die tenks ook gewapen was tot langer weergawes van die 75 mm geweer. 
Alle vroeë modelle tot en met die Ausf. G het twee 7,92 mm (0,31 duim) masjiengewere koaksiaal gemonteer met die 37 mm -hoofgeweer en 'n soortgelyke wapen in 'n romphouer.  Modelle uit die Ausf. F en later, opgegradeer of gebou met 'n 5 of 7,5 cm hoofgeweer, het 'n enkele koaksiale MG 34 en die romp MG34. 
'N Enkele eksperimentele Ausf. L was toegerus met 'n 75/55mm -tapse Waffe 0725 -kanon. Die voertuig is aangewys Panzer III Ausf L mit Waffe 0725. 
Die Panzer III Ausf. A tot en met D word aangedryf deur 'n 250 PS (184 kW), 12-silinder Maybach HL108 TR-enjin, wat 'n topsnelheid van 35 km/h (22 mph) lewer.  Alle latere modelle is aangedryf deur die 300 PS (221 kW), 12-silinder Maybach HL 120 TRM-enjin. Die gereguleerde topsnelheid wissel, afhangende van die ratkas en gewig, maar was ongeveer 40 km/h (25 mph). 
Die brandstofkapasiteit was 300 l (79 US gal) in Ausf A-D, 310 l (82 US gal) in Ausf. E-G en 320 l (85 US gal) in alle latere modelle. Die padafstand op die hooftenk was 165 km (103 myl) in Ausf. AJ Die swaarder latere modelle het 'n verminderde reikafstand van 155 km (96 myl) gehad. Landloopafstand was 95 km (59 myl) in alle weergawes.   
Die Panzer III is gebruik in die Duitse veldtogte in Pole, in Frankryk, in die Sowjetunie en in Noord -Afrika. Baie was nog in gevegsdiens teen die Westerse geallieerde magte in 1944-1945: in Anzio in Italië [in], in Normandië, [b] en in Operasie Market Garden in Nederland. [c] 'n Aansienlike aantal Panzer III's het ook oorgebly as gepantserde reservate in Duits-besette Noorweë  en sommige het saam met Panzer IV's optree in die Lapland-oorlog teen Finland in die herfs van 1944. 
In beide die Poolse en Franse veldtogte vorm die Panzer III 'n klein deel van die Duitse pantsermagte. Slegs 'n paar honderd Panzer III Ausf. Wat Fs betref was beskikbaar in hierdie twee veldtogte, waarvan die meeste gewapen was met die 37 mm (1,46 in) hoofgeweer. Dit was op die tydstip die beste medium tenk wat die Duitse weermag beskikbaar gehad het.
Afgesien van die gebruik in Europa, het die Panzer III ook diens gedoen in Noord -Afrika by die bekende Afrika Korps van Erwin Rommel. Die meeste Panzer III's met die Afrika Korps was toegerus met die KwK 38 L/42 50mm (kort loop) tenkgeweer, met 'n klein aantal wat die ouer 37mm hoofgeweer van vorige variante gehad het. Die Panzer III's van Rommel se troepe kon teen die Britse kruisvaarders en M3 Stuart ligte tenks met 'n positiewe uitkoms veg, alhoewel hulle minder effektief teen Matilda II infanterietanks en Amerikaanse M3 Lee/Grant tenks wat die Britte begin het, reeds van vroeg af gedoen het. 1942. In die besonder kan die 75 mm-rompgeweer van die Lee/Grant-tenk maklik 'n Panzer III ver buite sy eie effektiewe afvuurgebied maklik vernietig, soos dit geld vir die Amerikaanse M4 Sherman, wat ook diens gedoen het saam met Britse magte langs Lees /Toekennings in Noord -Afrika begin middel 1942.
Rondom die begin van Operasie Barbarossa in die somer van 1941, was die Panzer III, numeries, die belangrikste Duitse tenk in die voorste linie. Op hierdie tydstip het die meerderheid van die beskikbare tenks (insluitend herbewapende Ausf. Es en Fs, plus nuwe Ausf. G en H-modelle) vir die indringer Duitse weermag die 50 mm (1,97 in) KwK 38 L/42 50 mm kanon, wat ook die meerderheid Panzer III's wat in Noord -Afrika geveg het, toegerus het. Aanvanklik is die Panzer III's aansienlik geklassifiseer deur die meer gevorderde Sowjet T-34 medium en KV reeks swaar tenks, waarvan die voormalige geleidelik in groter getalle deur die Duitse magte teëgekom het namate die inval gevorder het. Die talrykste Sowjet-tenks wat die Duitsers aan die begin van die inval teëgekom het, was egter ouer T-26 ligte infanterie en BT-klas kruiswaens. Hierdie feit, tesame met uitstekende Duitse taktiese en strategiese vaardighede in gepantserde botsings,  voldoende opleiding van bemanning en die algemeen goeie ergonomie van die Panzer III, dra alles by tot 'n gunstige moord-verlies-verhouding van ongeveer 6: 1 vir Duitsers tenks van alle soorte in 1941. [ aanhaling nodig ]
Met die voorkoms van die T-34- en KV-1/-2-tenks, is die herbestemming van die Panzer III met 'n langer vat en 'n kragtiger geweer van 50 millimeter (1,97 in) vooropgestel. Die T-34 was oor die algemeen onkwetsbaar in frontale gevegsverhoudings met die Panzer III totdat die 50 mm KwK 39 L/60 tenkgeweer op die Panzer III Ausf ingevoer is. J begin in die lente van 1942 (hierdie tenkgeweer was gebaseer op die infanterie se 50 mm Pak 38 L/60 gesleepte anti-tenk geweer). Dit kan die swaar skuins pantser van die T-34 frontaal binnedring op 'n afstand van minder as 500 meter.  Teenoor die KV-klas swaar deurbraaktenks, was die Panzer III 'n beduidende bedreiging as dit gewapen was met spesiale hoë-snelheid wolfraam-punt pantser-deurdringende (AP) rondes. Daarbenewens het die Ausf. Die L -weergawe het begin met die gebruik van 'n gepantserde pantserkant en skerms (bekend as Schürzen in Duits) rondom die rewolwer en aan die kwesbare rompkant. As gevolg van die bekendstelling van die gewapende en beter gepantserde Panzer IV, is die Panzer III egter na die Duitse nederlaag in die Slag van Koersk in die somer van 1943 gedegradeer na sekondêre/klein gevegsrolle, soos tenkopleiding, en dit is uiteindelik vervang as die belangrikste Duitse medium tenk deur die Panzer IV en die Panzer V Panther.
Die sterk, betroubare en duursame onderstel van die Panzer III was die basis vir die rewolwer Sturmgeschütz III-aanvalsgeweer/tenkvernietiger, een van die suksesvolste selfaangedrewe gewere van die oorlog, sowel as die mees vervaardigde Duitse gepantserde gevegsvoertuigontwerp van die Tweede Wêreldoorlog. 
Teen die einde van die oorlog in 1945 het die Panzer III bykans geen gebruik in die voorste linie gehad nie, en baie van hulle is teruggestuur na die paar oorblywende wapens/tenkfabrieke vir omskakeling in StuG III -aanvalsgewere, wat weens die verdediging groot aanvraag was oorlogstyl wat toe deur die Duitse leër aangeneem is. 'N Paar ander variante van die Panzer III is ook in die laaste fases van die oorlog deur Duitse nywerhede geëksperimenteer en vervaardig, maar min is in massa vervaardig of sien selfs aksie teen die indringende vyandelike magte van die Amerikaners, Britte en Sowjets.
In 1943 het Turkye 22 Panzer III Ausf. Mevrou, met Hitler wat hoop dat die land, militêr versterk deur Nazi -Duitsland, die Sowjetunie moontlik van die suidelike grens kan bedreig (neutrale Turkye het in elk geval nie aan enige vorm van aggressie teenoor die USSR of die Wes -Geallieerdes deelgeneem nie en uiteindelik verklaar oorlog teen Nazi -Duitsland naby die einde van die Tweede Wêreldoorlog, miskien weens druk van die Geallieerde).  Die weermag van die Onafhanklike Staat Kroasië het 4 Ausf. N variante in die lente van 1944 en die Ustashe Militia het 20 ander Ausf. Ns in die herfs van 1944.  Roemenië het 'n aantal Panzer III Ausf. Ns vir sy 1ste Pantserdivisie in 1943. Hulle is T-3 genoem in die Roemeense leër. Minstens twee van hulle was nog in 1945 in bedryf.
Noorweë het oorblywende voorrade van voormalige Duitse Panzer III's (saam met soortgelyke Sturmgeschütz III-aanvalsgewere/tenkvernietigers) gebruik wat aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die Nazi-besettingsmagte laat vaar het. In die Sowjetunie was die Panzer III een van die meer algemeen gevange Nazi -tenks wat hulle bedryf het, net soos met die Panzer IV. Minstens 200, saam met 'n paar StuG III's, het in Sowjet -hande geval ná die Duitse nederlaag in die Slag van Stalingrad. Die Sowjetunie het besluit om hierdie gevange Duitse voertuie op te wek en twee ontwerpe wat daaruit voortgebring is, is vervaardig: die selfaangedrewe houwitser SG-122 en die aanvalsgeweer SU-76i. Eersgenoemde was nie goed ontwerp nie en is slegs in baie klein getalle gebou, met die meeste geen gevegsaksie nie, terwyl laasgenoemde beskou is as 'n beter opsie van 'n aanvalsvoertuig op Panzer III met 'n groter 75 mm-hoofgeweer. Afgesien van hierdie plaaslik ontwerpte variante van die Panzer III, was die Sowjets hoofsaaklik geneig om dit as hul basiese tenkweergawe te gebruik, hoofsaaklik gebruik as tenk-lyn tenks, vir verkenning en as mobiele bevelposte. [ aanhaling nodig ]
Die Japannese regering het tydens die oorlog twee Panzer III's van hul Duitse bondgenote gekoop (een 50 mm en een 75 mm). Dit was na bewering vir omgekeerde ingenieursdoeleindes, aangesien Japan meer klem gelê het op die ontwikkeling van nuwe militêre vliegtuie en vloottegnologie en afhanklik was van Europese invloed by die ontwerp van nuwe tenks. Teen die tyd dat die voertuie afgelewer is, was die tegnologie van die Panzer III verouderd. 
DaveDamerell het geskryf: Ron, 'n wonderlike Stug, ek hou baie van jou styl. Ek kon nog nooit regtig 'n Modelkasten -snit vind nie. Ek het 'n paar stelle gelede by Hannants in die VK gekoop. Ek gebruik hoofsaaklik vrugte. Gebruik u verskillende tipes. Op jou eerste foto het ek gedink dit is 'n ligte laaste snit. Nie seker van die amptelike beskrywing nie, maar dit het 'n V -sny in die horing. Ek het opgemerk dat die uwe klampe het. Is die groot boks aan die agterkant gebou? Ek het iets soortgelyks van Atak. Hoe word die noodwiel op die agterskerm vasgemaak? Ek hoop dat dit reg is om u met vrae te bestook,
Ek het 'n bietjie verwysing, insluitend die Achtung Panzer -boek; dit is 'n waarheid dat u nooit te veel verwysings kan hê nie, maar dat u nooit genoeg sal hê nie. Ek sal vir Stirling se verwysings moet gaan soek. Is die Muller -boeke goed?