Geskryf deur Neil Levy
Mense is heeltyd besig met morele praatjies. As hulle morele aansprake in die openbaar maak, is dit 'n algemene reaksie om dit as deugsaansoekers te ontslaan. Twitter is vol van hierdie beskuldigings: die aktrise Jameela Jamil is volgens die joernalis Piers Morgan 'n 'patetiese deug-signalerende twerp'. volgens die konserwatiewe Manhattan-instituut vir beleidsnavorsing is klimaatsaktiviste deugsaigners. vegetarisme dui op deugde, volgens die skrywer Bjorn Lomborg (soos hierdie voorbeelde illustreer, lyk die beskuldiging meer gereeld van regs as van links).
Om iemand te beskuldig van deugsignalering is om hulle te beskuldig van 'n soort skynheiligheid. Die beskuldigde beweer dat hy baie bekommerd is oor 'n morele kwessie, maar hul grootste bekommernis is - so is die argument - met hulself. Hulle is nie regtig besig om van gedagtes te verander nie, laat staan ​​nog om die wêreld te verander, maar om hulself in die beste moontlike lig te wys. Soos die joernalis James Bartholomew (wat in 2015 beweer het dat hy die uitdrukking uitgevind het, maar dit nie doen nie) dit inbring Die Spectator, seine vir deug word aangedryf deur 'nietigheid en selfvergroeiing', nie omgee vir ander nie.
Ironies genoeg kan die beskuldiging van ander van deugsignalering self die deugsignalisering uitmaak - net as 'n ander gehoor. Of dit nou as deugsignalering gereken moet word of nie, die beskuldiging doen presies waarvoor hulle ander beskuldig: dit beweeg die fokus van die teiken van die morele aanspraak na die persoon wat dit maak. Dit kan dus gebruik word om te verhoed dat aandag gegee word aan die morele aanspraak.
Hier wil ek egter 'n ander saak oorweeg. In die enigste vol behandeling van die onderwerp in die akademiese literatuur (waarvan ek weet), die filosowe Justin Tosi en Brandon Warmke bewerings die 'morele grootstander' (hul benaming vir die deugsaantekenaar) om die funksie van openbare morele diskoers te verdraai. Volgens hulle is 'die kern, primêre funksie wat die praktyk' van sulke openbare morele diskoers regverdig, 'om mense se morele oortuigings te verbeter, of om morele verbetering in die wêreld te bevorder'. Openbare morele praatjies is daarop gemik om ander te laat sien wat hulle voorheen nie gesien het nie, en / of iets daaraan te doen. Maar in plaas daarvan vertoon deugde-seine hulself en neem die fokus weg van die morele probleem. Aangesien ons gereeld die deugsaamheid sien vir wat dit is, het dit tot gevolg dat die sinisme by die gehoor veroorsaak, eerder as om hulle te laat dink dat die oproeper so groot is. As gevolg hiervan dui die deugde op 'n goedkoper manier van morele diskoers.
Maar Tosi en Warmke lewer geen bewys vir hul bewering dat die primêre, of die regverdigende, funksie van morele diskoers die verbetering in ander mense se oortuigings of in die wêreld is nie. Dit is sekerlik a funksie van morele diskoers, maar dit is nie die enigste nie (soos hulle erken).
Miskien is die feit dat die seine van deugde, of iets dergeliks, 'n kernfunksie van morele diskoers.
Signorering is baie algemeen van aard. Die stert van die pou is byvoorbeeld 'n teken van evolusionêre fiksheid. Dit is wat bioloë 'n eerlike sein noem, want dit is moeilik om te vals. Dit verg baie hulpbronne om so 'n stert te bou, en hoe beter die sein - hoe groter en helderder die stert - hoe meer hulpbronne moet daaraan bestee word. Stotting - 'n gedrag wat by sommige diere gesien word, wat behels dat dit reguit in die lug spring, met al die bene styf vasgehou - is waarskynlik ook 'n eerlike teken van fiksheid. Die gazelle wat kragtig stotter, toon aan moontlike roofdiere dat dit harde werk gaan wees om dit af te haal, wat daartoe kan lei dat die roofdiere makliker prooi soek. Mense is ook besig met seine: die dra van 'n duur pak en 'n Rolex-horlosie is 'n moeilike teken van rykdom en kan help om te kommunikeer dat u 'n geskikte handelsvennoot of 'n wenslike maat is.
In die kognitiewe wetenskap van godsdiens is dit algemeen om twee soorte seine te identifiseer. Daar is duur seine en geloofwaardigheidsverbeterende skerms. Die stert van die pou is 'n duur sein: dit kos baie energie om dit op te bou en rond te sleep, en kom in die pad wanneer hy van roofdiere vlug. Vertoonversterkende uitstallings is gedrag wat duur sou wees as dit nie eerlik was nie: die dier wat 'n indringer in die buurt ignoreer, kommunikeer nie net dat hulle glo dat die indringer nie gevaarlik is nie, maar ook op 'n manier bevestig die opregtheid van die kommunikasie, want as die indringer gevaarlik was, sou die seildier self in gevaar wees.
Baie godsdienstige gedrag kan as duur en geloofwaardigheidsversterkende sein beskou word. Godsdienste vereis baie gedrag wat duur is: vas, tiendes, onthouding van seks, behalwe in sekere kontekste, ensovoorts. Al hierdie gedrag is nie net in die alledaagse terme duur nie, maar ook in evolusionêre terme: dit verminder geleenthede vir voortplanting, hulpbronne vir nageslag, ensovoorts. Godsdienstige aktiwiteite is ook geloofwaardigheidsversterkende vertoon van godsdienstige geloof: niemand sal hierdie koste betaal nie, tensy hulle regtig glo dat daar 'n vergoeding is.
Waarom sou iemand vanuit 'n evolusionêre oogpunt godsdienstige toewyding toon? 'N Waarskynlike verklaring is dat die funksie is om die voordele van samewerking te verseker. Samewerking met ander is dikwels 'n riskante aktiwiteit: daar is 'n voortdurende moontlikheid dat die ander persoon vry kan ry of kul, en die voordele sal belemmer sonder om die koste te betaal. Hoe ingewikkelder die sosiale groep is, en hoe makliker is dit om tussen groepe te beweeg, hoe groter is die risiko's: terwyl ons in klein groepe kan byhou wie eerlik en betroubaar is, in 'n groot groep of as ons met vreemdelinge omgaan, kan ons ' Ek vertrou op reputasie.
Sein help om die probleem te oorkom. Die godsdienstige persoon gee 'n aanduiding van haar verbintenis tot 'n kode, ten minste om saam te werk met die groep. Sy gee 'n aanduiding van haar deug. Haar sein is oor die algemeen 'n eerlike sein. Dit is moeilik om te vals, en godsdienstige groepe kan die reputasie van hul lidmate op hoogte hou, maar nie van almal nie, aangesien die swembad soveel kleiner is. Hierdie soort verduideliking was drie maande om verduidelik die prominensie van Quaker-sakelui in die vroeë jare van die industriële rewolusie. Hierdie Quakers het mekaar vertrou, deels omdat betrokkenheid by die Society of Friends 'n eerlike teken was van die bereidwilligheid om te hou by etiese kodes.
Godsdienstige sein is reeds morele sein. Dit is amper verbasend dat, soos gemeenskappe sekulariseer, meer sekulêre morele aansprake dieselfde rol speel. Die seine van die deugde is veronderstel om die groep te wees: dit wys dat ons volgens hulle ligte 'respekvol' is (volgens Tosi en Warmke). Dit is nie 'n verdraaiing van die funksie van moraliteit nie; dit is morele diskoers wat een van sy sentrale rolle speel.
As sodanige deugsignalering 'n sentrale - en regverdigende - funksie van die openbare morele diskoers is, dan is die aanspraak dat dit hierdie diskoers verdraai, onwaar. Wat van die skynheiligheidseis?
Die beskuldiging dat skynheiligheid skynheilig is, kan op twee verskillende maniere uitbetaal word. Ons kan bedoel dat deugsignaleerders regtig besig is om hulself in die beste lig te laat sien - en nie met klimaatsverandering, dierewelsyn of wat het jy nie. Dit wil sê, ons kan hul motiewe bevraagteken. In hul onlangse papier, het die bestuurswetenskaplikes Jillian Jordan en David Rand gevra of mense die deug sal aandui as niemand kyk nie. Hulle het bevind dat die reaksie van hul deelnemers sensitief was vir geleenthede om aan te dui: nadat 'n morele oortreding gepleeg is, is die gerapporteerde mate van morele verontwaardiging verminder toe die deelnemers beter geleenthede gehad het om deug te gee. Maar die hele eksperiment was anoniem, sodat niemand morele verontwaardiging aan spesifieke individue kon koppel nie. Dit suggereer dat, hoewel die deugsignalering deel is (maar slegs 'n deel) van die verklaring waarom ons sekere emosies ervaar, ons dit egter opreg voel, en dat ons dit nie net uitdruklik omdat ons deugsaamheid het nie.
Die tweede manier om die beskuldiging van die skynheiligheid uit te kry, is die gedagte dat deugsignatore eintlik nie die deug wat hulle probeer toon nie. Oneerlike sein is ook wydverspreid in evolusie. Sommige diere boots byvoorbeeld die eerlike teken aan dat ander giftig of giftig is - hoewe vlieë wat wespe naboots. Dit is waarskynlik dat sommige menslike deugsignatore ook besig is met oneerlike nabootsing. Maar oneerlike seine is die moeite werd om eers aan te gaan as daar genoeg eerlike seine is, want dit is sinvol om sulke seine in ag te neem. Alhoewel sommige deugsignatore skynheilig kan wees, is die meerderheid dit waarskynlik nie. Dus in die geheel het die deugsignalisering sy plek in morele diskoers, en ons moet nie so gereed wees om dit te denigreer nie.
Neil Levy is 'n senior navorsingsgenoot van die Oxford Uehiro-sentrum vir praktiese etiek en professor in filosofie aan die Macquarie-universiteit in Sydney. Hy is die skrywer van Bewussyn en morele verantwoordelikheid (2014). Hy woon in Sydney.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Is die teken van deugde 'n perversie van moraliteit?