Die Teologie oor die Oorblyfsel | 'n Ander Perspektief op die Kerk en Israel Print
Histories was daar twee hoof teorieë aangaande die verhouding tussen die Kerk en oor Israel. Deur die vervangingsteologie word Israel deur die Kerk vervang, en sodanig dat Israel geen verlossende toekoms het nie. Deur die onderskeiding van die vervangingsteologie (dit 'n kenmerk van beskikking is), terwyl Yahuwah1 'n toekoms vir Israel voorsien het, is daar 'n onderskeid tussen Israel, en die Kerk wat deurentyd bewaar word, sonder dat die twee oorvleuel word .
Is dit moontlik dat albei hierdie gewilde standpunte verkeerd was? Is daar 'n ooreenkoms van grondige waarheid?
Behoorlike en onbehoorlike onderskeidings
Deur die bespreking van die Kerk en Israel is die eerste ding om te besef dat die Bybel selde 'n parallelle onderskeid tref tussen die volk Israel en die Kerk (moontlike uitsonderings is Matteus 23:39 en Romeine 11:26). Bybelse, Israel is 'n nasie, nie 'n geestelike entiteit nie. As 'n volk van mense (soos enige ander volk) bevat dit die geredde sowel as die ongeredde mense . As die Bybel na Israel as 'n geestelike entiteit (die geredde van Israel) praat, verwys dit na die oorblyfsel Israel (wat ons dwing om te vra: "Is daar 'n onderskeid tussen die oorblyfsel Israel en die Kerk?") - 'n vraag wat ons binnekort sal aanspreek).
Wees geen oorsaak van struikeling vir Jode of Grieke of vir die gemeente van Yahuwah nie; net soos ek almal in alles behaag en nie my eie voordeel soek nie, maar dié van baie, sodat hulle gered kan word. (1Korinthiers 10 verse 32 en 33); kursief bygevoeg
Hierdie gedeelte word dikwels gebruik om 'n parallelle onderskeid tussen Israel en die Kerk te regverdig, maar dit is nie wat die gedeelte doen of sê nie. Die onmiddellike konteks toon aan dat deur na "Jode" te verwys, dit na ongeredde Jode, en na "Grieke" as ongeredde Grieke verwys word, en na die "kerk van Yahuwah" as die geredde (hetsy Jood of Grieks). Daarom is die gedeelte in ooreenstemming met die res van die Bybel deurdat dit 'n parallelle onderskeid tref tussen: (1) Jood en heiden, en tussen: (2) die geredde en die ongeredde. Dit ook in ooreenstemming met die res van die Skrif is, en maak dit geen parallelle onderskeid tussen volk Israel en die Kerk nie - wat 'n kategoriese fout sou wees.
Waarom wil mense dan volk Israel met die Kerk vervang of om Israel en die Kerk te skei? Die probleem is drievoudig. Eerstens stel mense gewoonlik die "Kerk" gelyk aan die heidene, alhoewel beide Jode en heidene die kerk uitmaak (Efesiërs 3 vers 6). Die tweede probleem is dat mense dikwels "Israel" met die Jode vergelyk. Dit is ook teenstrydig met die Skrif. Heidense gelowiges word burgers van Israel (Efesiërs 2 verse 12 en 19). Die derde probleem is dat mense gewoonlik nie die moeite doen om die nodige onderskeid te tref tussen die volk Israel, en Israel as die oorblyfsel, al maak die Bybel duidelik 'n onderskeiding. (Romeine 9 verse 6 tot 8 en Romeine 11 verse 1 tot 7).
Die omstandighede is nie so swart op wit soos wat mense dit gemaak het nie. Daar is grys gebiede wat verken en verstaan moet word. "Kerk" beteken nie net die heidene nie. "Israel" beteken nie altyd net Jode nie. En daar is 'n beduidende teologiese verskil tussen die volk Israel en die Israel as 'n oorblyfsel.
Die kerk is 'n vergadering van mense, hetsy Jood of heiden, wat uit die wêreld geroep is om die geestelike liggaam van Christus te vorm (Efesiërs 5 vers 23; Kolossense 1 vers 18; 1 Korintiërs 12 vers 13). Diegene in die Kerk kom bymekaar deur die Gees en deur die Messias. Daar word gesê dat hulle "in Christus" is. (Romeine 8 vers 1; 2 Korintiërs 5 vers 17; Ef. 1 vers 13).
Juis om bekend te maak die rykdom van sy heerlikheid oor die voorwerpe van barmhartigheid wat Hy voorberei het tot heerlikheid, ons naamlik wat Hy geroep het, nie alleen uit die Jode nie, maar ook uit die heidene? (Romeine 9 verse 23 en 24); kursief bygevoeg.
Die Kerk is die Jode wat fisies uit al die nasies geroep is, maar ook geestelik uitgeroep is uit ongelowige Israel, en heidene wat geestelik uit al die nasies geroep is om die Elohim van Israel te aanbid.
Beide geestelik uitgeroepe volke vorm een uitgeroepe volk bekend as die Kerk. Hierdie uitgeroepnes word gered deur geloof op 'n soortgelyke manier as die van hul geestelike vader, Abraham. ( Romeine 4 vers 11). Alhoewel slegs sommige in die Kerk fisies Joods is, is almal in die Kerk geestelik Joods. Hulle is die besnydenis van die hart (Romeine 2 vers 29), die nageslag van Abraham (Romeine 4 vers 16, en burgers van Israel. (Efesiërs 2 verse 12 en 19).
Israel kan verskillende dinge beteken. Eerstens dui dit op die volk Israel - die nasie wie se burgers fisiese afstammelinge van Jakob / Israel is. Tweedens kan dit die fisiese nasate van Jakob wees wat nie op die oproep van Yahuwah gereageer het nie. (Romeine 6 vers 31, en 11 vers 17). Derdens, kan dit beteken daardie Jode (die oorblyfsel is) wat vertrou op die beloftes van Yahuwah.
MAAR ek sê dit nie asof die woord van Yahuwah verval het nie; want hulle is nie almal Israel wat uit Israel is nie. Ook nie omdat hulle Abraham se nageslag is, is hulle almal kinders nie; maar: in Isak sal jou nageslag genoem word. (Romeine 9 verse 6 en 7); kursief bygevoeg.
Deur 'n fisiese afstammeling van Abraham te wees, hoewel dit 'n voordeel inhou (Romeine 3 verse 1 en 2), beteken nie dat 'n mens outomaties 'n geestelike afstammeling van Abraham is nie. (Romeine 2 verse 28 en 29; Johannes 8 vers 39; Mattheus 3 vers 9). "Nie almal wat afstammelinge van Israel is, is Israel nie." Iemand kan deel wees van die volk Israel, en tog nie deel wees van die oorblyfsel van Israel nie. Daar is 'n Israel binne Israel, 'n deelversameling van die liggaamlik-en-geestelike Joodse volk (die oorblyfsel van Israel) 'n fisies-Joodse volk (die volk Israel).
Wanneer die heidene geestelike afstammelinge word van Abraham deur die geloof in Yahushua2 die Christus, word hulle ook 'n deelversameling, en deel van die oorblyfsel van Israel. Dat die gelowige heidene binne die oorblyfsel Israel geplaas word, word duidelik aangetoon deur Paulus se gelykenis van die olyfboom.
En as die eerstelinge heilig is, dan die deeg ook; en as die wortel heilig is, dan die takke ook. En as sommige van die takke afgebreek is, en jy wat 'n wilde olyfboom was, onder hulle ingeënt is en deel gekry het aan die wortel en die vettigheid van die olyfboom, moet dan nie teen die takke roem nie; en as jy roem — dit is nie jy wat die wortel dra nie, maar die wortel vir jou.
Jy sal dan sê: Die takke is afgebreek, sodat ek ingeënt kon word. Goed! Deur ongeloof is hulle afgebreek, maar jy staan deur die geloof. Moenie hoogmoedig wees nie, maar vrees. Want as Yahuwah die natuurlike takke nie gespaar het nie, sal Hy miskien jou ook nie spaar nie. Let dan op die goedertierenheid en die gestrengheid van Yahuwah: gestrengheid oor die wat geval het, maar goedertierenheid oor jou as jy in die goedertierenheid bly; anders sal jy ook afgekap word. Maar ook hulle sal, as hulle nie in die ongeloof bly nie, ingeënt word; want Yahuwah is magtig om hulle weer in te ent.
Want as jy afgekap is van die olyfboom wat van nature wild was, en teen die natuur op die mak olyfboom ingeënt kan word, hoeveel te meer kan hulle dan wat dit van nature is, op hul eie olyfboom ingeënt word? (Romeine 11 verse 16 tot 24) kursiefbygevoeg
Om hierdie ingewikkelde gedeelte te verstaan, dit tot hulp sal wees om die voorwaardes te ontleed.
(1) Heilige Eerste Vrugte/ Wortels. Terwyl sommige Abraham as die heilige eerste - vrugte/wortels beskou wat die hele groep en die takke heilig maak, dit heel waarskynlik is dat dit Yahushua is wat hierdie posisie beklee. Deur die teologie van Paulus en regdeur Yahuwah se Woord, is die Messias die enigste wat ander kan heilig maak. ( Jesaja 53 vers 2; Romeine 5 verse 18 en 19, 10 vers 4; Korinthiërs 1 vers 30; 2 Korinthiërs 5 vers 21; Efesiërs 5 vers 26; Filippense 3 vers 9; in. Hebreërs 2 vers 11, 11 vers 39 en 40).
Verdere bewyse word gevind in Romeine 9 verse 3 en 4. "Want ek sou self kon wens om ter wille van my broers, my stamgenote na die vlees, 'n vervloeking te wees, wég van Christus af. Hulle is Israeliete aan wie die aanneming tot kinders behoort." Paulus beskou die skeiding van Christus as 'afgesny' van Hom, die taal gebruik wat ooreenstem as 'n metafoor oor die olyfboom, en met Christus as die wortel daarvan.
(2) Die Wilde Olyf Loot. Dit is 'n verwysing na 'n individuele Heiden. 'n Loot is 'n jong en sagte uitspruitsel en 'n onontwikkelde tak.
(3) Natuurlike Takke. Dit is " verwysing na die Joodse gelowiges. 'n Joodse gelowige is die natuurlike tak, waar die Heidense gelowige 'n wilde loot is.
(4) Die Olyfboom. Nie gelowige Jode is nie deel van die Olyfboom. Hulle het afgebreek. Daarom, moet die volk Israel nie gesien word as die olyfboom. Dat die olyfboom egter teenwoordigend moet wees van sommige kenmerke van Israel, omdat Joodse gelowiges hulle eie olyfboom is.
Die olyfboom verteenwoordig die oorblyfsel van Israel. Hierdie gedagte grootliks ondersteun word deur die inhoud van die gedeelte. Vroeër, het Paulus na die ware Israel verwys (9 vers 6), die oorblyfsel van Israel in (9 vers 27, 11 vers 5), die uitverkorenes van Israel (11 vers 7).
Israel as die Oorblyfsel = die Kerk
Die olyfboom verteenwoordig Israel die oorblyfsel, maar verteenwoordig dit ook die Kerk? Die olyfboom is 'n groep van Jode en heidene wat deur die heilige Messias geskep is. Dit is ook 'n akkurate beskrywing van die Kerk. (Efesiërs 3 vers 6). Deur die gelykenis van die olyfboom, skrywe Paulus aan die Heidense gelowiges (Romeine 11 vers 13), lidmate van die Kerk. Nogtans deur die inhoud van die gelykenis van die olyfboom is dit nie die Kerk per sé. In Romeine gebruik Paulus die eerste keer die woord Ekklesia, en kom dit voor in Hoofstuk 16 (verse 1, 5,en 23), en waar daar verwys word na plaaslike byeenkomste, nie die algehele liggaam van gelowiges. Die inhoud van die gelykenis oor die olyfboom wys na die oorblyfsel van Israel. (Romeine 11 verse 5 en 7) – "hulle [ die Joodse volk] as hulle eie olyfboom" (11 vers 24).
Sou Paulus deur sy gelykenis van die olyfboom hom beperk net tot alleenlik die insluiting van die Joodse volk, sal die oorblyfsel van Israel iets afsonderlik wees vanuit die Kerk, of iets waar binne die Kerk geplaas word. Sedert die Heidense gelowiges ingeënt is aan die olyfboom, en alhoewel dit duidelik is dat die oorblyfsel Israel nie net alleenlik beperk is tot die fisiese Jode, maar eerder bevat dit dieselfde geredde mense wat lidmate van die Kerk is.
Paulus se gelykenis is soortgelyk as die gelykenis oor die menslike liggaam (Romeine 12 verse 4 en 5; 1 Korinthiërs 12 vers 12). Die feit dat hy die twee gelykenisse gebruik so naby aan mekaar (Romeine 11 en 12) om daarop te wys dat hy spreek van dieselfde groep van mense. Deur die gelykenis van die liggaam, is die Messias die hoof wat rigting voorsien aan die res van die liggaam. Soortgelyk is, deur die gelykenis van die olyfboom, verkry die boom sy lewe en oorsprong vanaf die Messias. Deur beide gelykenisse, is die lidmaatskap beide Jood en Heiden. Die een: Joodse en Heidense liggaamsdele, vir die ander: Joodse takke en Heidense lote.
Derde gelykenis is die geestelike tempel waaroor beide Paulus en Petrus spreek in (Efesiërs 2 vers 19 tot 22; 1 Petrus 2 vers 4 tot 6). Hier is die Messias die hoeksteen van die verloste mense (Jode en Heidene) is lewende stene van 'n geestelike gebou. Al drie hierdie gelykenisse die – olyfboom, die menslike liggaam, die geestelike tempel – spreek van dieselfde groepe van geredde Jode en Heidene. Na hierdie groepe kan daarna verwys word as die Kerk, die Vergadering, die Gemeente, die liggaam van die Messias, die Liggaam van Christus, en deel van Yahuwah se huishouding – waar Heidense gelowiges nie meer langer vreemdelinge is (1 Timotheüs 3 vers 15; Efesiërs 2 vers 19), of as die oorblyfsel van Israel – waar Heidense gelowiges ingeënt is (Romeine 11 vers 17)
Die Kerk: Nuut en ook nie Nuut
Die kerk is nuut. In die Nuwe Verbond en Skrifte word daar vir die eerste keer melding gemaak van die Kerk, en word dit gevind in Matteus 16:18, waar Yahushua gepraat het van die bou van Sy Kerk. Die Kerk is dus 'n nuwe onderneming, veral omdat dit die Messias se gemeente is wat Hy sou bou op grond van sy versoenende dood en opstanding. Soos Moses wat die Ekklesia (die Israeliete) fisies uit Egipte gebring het, sou die Messias ook sy Ekklesia uit die wêreld neem om 'n geestelike vergadering te vorm wat sowel Jode as heidene insluit.
Die Kerk is ook nuut ten opsigte die belofte van die Nuwe Verbond en die inwonende Gees (Esegiël 36 verse 24 en 26; Jeremia 31verse 31 tot 33). Die verborge – kenmerk van die Kerk is dat nie-Jode ook die Gees sou ontvang en binne dieselfde liggaam (saam met gelowige Jode) deur die Gees geplaas sou word (Handelinge 10 vers 45, 15 vers 8; Efesiërs 2 vers 19; 3 vers 6) . Dit was 'n raaisel omdat die Nuwe Verbond en die koms van die Gees slegs vir die huis van Israel en die huis van Juda beloof was (Jeremia 31 vers 31), en nie vir die heidene nie. Dit is dus versigtig in die Ou Testament weggesteek, soos deur die verbond wat aan Abraham gegee is, wie se nageslag (die Messias) 'n seën vir alle nasies sou wees.
Maar die Kerk is nie nuut nie. Die kerk is nie nuut nie, omdat dit is bloot 'n oorblyfsel van Israel is. Sommige mense beweer dat Paulus se olyfboom die Kerk is, ander beweer dat dit Israel is. As dit as 'n oorblyfsel gesien word, as Israel los dit die probleem op. Die olyfboom is 'n oorblyfsel van Israel en dit is die Kerk, omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is. Verdere steun hiervoor kom uit die toespraak van Petrus in Handelinge 3. Terwyl hy met die Joodse nie-gelowiges gepraat het, het hy gesê dat Yahushua 'n vervulling was van die Mosaïese profesie:
Want Moses het gesê: "Yahuwah jou Elohim sal vir jou 'n profeet soos ek uit jou eie volk oprig; jy moet luister na alles wat hy vir jou sê. Elkeen wat nie na hom luister nie, sal heeltemal uit sy volk verwyder word." (Handelinge 3 verse 22 en 23; kursief bygevoeg)
Wanneer 'n Joodse persoon in Yahushua geglo het en deur die Gees weder baar word, het hy lid geword van die Kerk, die Liggaam van Christus. Alhoewel, as 'n Joodse persoon egter nie in Yahushua geglo het nie, sou hy 'afgesny' word (dieselfde taal wat in Paulus in die olyfboom se gelykenis gebruik) uit die Joodse volk. Dit toon aan dat nie net Paulus nie, maar ook Petrus, die Kerk as gelykstaande aan die oorblyfsel van Israel beskou het.
Die feit dat die Kerk die oorblyfsel van Israel is, word bewys deur die naam van die ewige tuiste van gelowiges (die Nuwe Jerusalem), deur die poorte van daardie huis (die name van die twaalf stamme van Israel), deur die pilare van daardie tuiste (die twaalf Israelitiese apostels van Yahushua), en deur die Persoon wat op die troon van daardie tuiste sit (Yahushua, die Koning van Israel, self 'n Israeliet).
Omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is, sou Paulus, sekerlik 'n lid van die Kerk wees, en kon sê dat hy, en aangesien hy 'n gelowige in Yahushua was, dit deel is van die oorblyfsel Israel (Romeine 11 verse 1 tot 5). Omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is, sou Paulus ook kon sê dat heidense gelowiges in Yahushua in die oorblyfsel Israel ingeënt is (Romeine 11 vers 17). Omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is, kon beide Paulus en Petrus sê dat Jode wat Yahushua nie aanvaar het nie, van Israel afgesny sou word (Romeine 11 vers 17; Handelinge 3 vers 23). Omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is, sou Paulus kon sê dat heidense gelowiges nie meer "uitgesluit is van burgerskap van Israel," en ook nie meer "uitlanders is tot die verbonde van die beloftes nie" (Efesiërs 2 vers 12). Omdat die Kerk 'n oorblyfsel van Israel is, sou Paulus kon sê dat heidense gelowiges "nie meer vreemdelinge en vreemdelinge is nie, maar medeburgers is van Yahuwah se mense en lede van Yahuwah se huisgesin" (Efesiërs 2 vers 19).
Hierdie waarhede sou geen sin maak as die Kerk in haar totaliteit 'n nuwe onderneming was wat heeltemal en afsonderlik van die oorblyfsel Israel is, of die vervanging daarvan..
Daar is al vir 'n lank tydperk 'n onbehoorlike onderskeid tussen Israel en die Kerk gemaak. Hierdie fout het om twee redes plaasgevind: (1) Mense het die Bybel se onderskeid tussen Jood en heiden met reg opgemerk, maar dan het hulle gedink dat Israel gelyk is aan die Jood en die Kerk gelyk is aan die heidene. Beide Israel en die Kerk bevat beide Jode en heidene, en die onderskeid tussen Jood en Heiden is nie gelykstaande aan die onderskeid tussen Israel en die Kerk nie.
(2) As daar gepraat word oor die onderskeid tussen die Kerk en Israel, het mense nie daarin geslaag om die nodige onderskeid te maak tussen die volk Israel, en Israel as 'n oorblyfsel. Israel as die oorblyfsel, is 'n geestelike liggaam, en Israel is dit nie.
Heidense gelowiges word in die oorblyfsel van Israel ingeënt, en wie se heilige fondasie die Messias is. Heidense gelowiges het die plek ingeneem van Jode wat nie geglo het nie, maar nie-Jode as geheel het die Jode as geheel vervang. Slegs 'n deel van Israel is verhard (Romeine 11 vers 25). Yahuwah is in staat om Jode in die oorblywende Israel / die Kerk in te ent as hulle glo (Romeine 11 vers 23).
Die behoorlike begrip van Israel en die Kerk is dit nie vervangende teologie of skeidingsteologie nie. Die Kerk het nie die volk Israel vervang nie. Die volk Israel was nooit 'n geestelike liggaam van mense nie, maar bloot 'n volk van geredde en ongeredde mense, soos ander nasies. Yahuwah het 'n toekomstige program van profesie om vir die volk te vervul. Die kerk het ook nie die oorblyfsel Israel vervang nie. Paulus beskou homself as 'n deel van die oorblyfsel Israel (Romeine 11 verse 1 tot 5), 'n deel van Christus (Romeine 9 vers 3), en 'n deel van die Kerk (Efesiërs 5 verse 29 en 30). Hieruit blyk dat die Kerk, die Liggaam van Christus is, en die oorblyfsel van Israel is sinoniem daarmee.
Daarom is die Kerk nie afsonderlik van die oorblyfsel van Israel nie. Die Kerk is 'n oorblyfsel van Israel. Deur die geloof in Christus word heidense gelowiges nie meer uitgesluit van burgerskap van Israel nie, en ook nie van die verbonde, en van die beloftes nie. (Efesiërs 2 vers 12). Hulle is in die Kerk wat ingeënt is, 'n olyfboom wat vir die Joodse volk natuurlik is, maar onnatuurlik vir die heidene. Om hierdie rede vermaan Paulus sy heidense lesers om nie arrogant te wees oor hulle lidmaatskap in die Kerk nie (Romeine 11 vers 20).