James Madison: The Enigmatic Founding Father - History - Volke en nasies - 2021
James Madison is miskien die mees enigmatiese van die stigters. Patrick Henry noem hom 'n 'teoretiese staatsman', 'n klap van Madison se karakter en eksklusiewe aard. Een Spaanse ambassadeur het gesê Madison was "vol onderonsies, ontwyking en subtiliteite…" 'n Ander tydgenoot het hom beskryf as 'begaafd' en 'die meester van elke openbare vraag wat kan ontstaan'. Hy kon weerskante van 'n saak verdedig en soms verskyn strydig. Sy hardkoppigheid en petulance het hom dikwels van ander vervreem. Hy was effens gebou, kort en verkies om politieke oorloë deur surrogate te voer, maar kon 'n meester met die pen wees. Madison was 'n Maagd, 'n Southerner en 'n planter, maar het nie altyd met mans uit sy staat gewerk nie. Hy word die 'Vader van die Grondwet' genoem, maar hy het amper tot die ondergang daarvan gelei. Hy is amper vergete teen die tyd van sy dood in 1836, en sy reputasie is eers in die 1920's herleef. Op baie maniere kan Madison beskou word as die kampioen van skynbaar teenstrydige oorsake, maar die belangrikste was dat hy 'n republikein was, 'n term wat hom deur sy hele lewe gedefinieer het.
James Madison is op 16 Maart 1751 in Port Conway, Virginia in die Amerikaanse kolonies, op sy plantasie van sy oupa gebore. Hy was minstens 'n derde generasie Amerikaner, en sy pa, James Madison Sr, het 'n welvarende tabakplantasie met die naam Montpelier besit. Die gesinspatriarg, John Madison, het in 1653 'n toekenning van meer as 13.000 hektaar aan die voet van die Blue Ridge Mountains ontvang en die clan as 'n toonaangewende familie in die streek gevestig. James Madison spandeer 'n groot deel van sy kinderjare aan die klassiekes saam met die seuns van ander plantegroepfamilies en geniet die lewendige maar tog rustige pas in die plantasie-lewe. Hy is in 1769 na Princeton gestuur, het geskiedenis en regering bestudeer en is in 1771 afgestudeer. Hy het 'n loopbaan in die bediening oorweeg en nog 'n jaar in Princeton voortgesit terwyl hy Hebreeus, teologie en etiek studeer het. Nadat hy Princeton verlaat het, het Madison in 'n toestand van diep depressie geval.
Hy was in 'n swak liggaamlike toestand en het nie 'n lang of gesonde lewe verwag nie. 'Sy gees is egter herleef deur die komende konflik met Brittanje. Hy is in 1775 verkies tot die Orange County Committee of Safety en die volgende jaar dien hy in die Virginia-konvensie wat 'n staatsgrondwet opgestel het. Hy het George Mason bygestaan ​​met die Virginia-verklaring van regte en aktief op godsdienstige verdraagsaamheid aangedring. Alhoewel hy uit 'n trotse Anglikaanse gesin kom, het Madison godsdiensvervolging 'diabolies' gevind. Sy nuwe politieke loopbaan het amper voortydig geëindig toe Madison geweier het om deel te neem aan die joviale, drankgevulde sosiale byeenkomste van die Virginia-elite, en sy gemeenskap weier om hom terug te gee aan die Virginia-wetgewer. Hy was in moderne terme 'n antisosiale "nerd" en die teenstelling van Washington en ander mans van die samelewing.
James Madison se pa, 'n gerespekteerde man in Orange County, het ingegryp en hom verkies tot die Virginia Council of State waar hy gedien het onder Patrick Henry en Thomas Jefferson. Hy het die grootste deel van die rewolusie-oorlog in hierdie hoedanigheid deurgebring, maar is in 1780 tot die kontinentale kongres verkies, 'n stap wat sy politieke vaardighede vereer het en hom 'n tyd lank in die 'nasionalistiese' kamp in die Verenigde State geplaas het. Hy het gewerk om die sentrale beheer oor belasting en handel te versterk en het geglo dat as die regering nie die een of ander vorm van hervorming ondergaan nie, die Kongres 'die glorie van die Revolusie sou ontplooi'. Die gebrokenheid van die sentrale mag onder die artikels, 'n diep depressie na die oorlog en politieke onrus het daartoe gelei dat hy 'n sterker sentrale regering verkies het wat "nie te demokraties was nie."
"Vader van die Grondwet"
Madison is al lank verkeerd as die 'Vader van die Grondwet' bestempel. Hy was een van die grootste kampioene na die verloop van die tydperk en het gehelp om die algemene raamwerk van die dokument te vestig, maar hy was nie die belangrikste karakter in Philadelphia nie. Sonder die werk van ander noemenswaardige lede, naamlik Roger Sherman en John Dickinson, sou die Grondwet nie tydens die Konvensie goedgekeur gewees het nie. En Madison het amper meer gedoen om die dokument te ondermyn as om dit te help slaag. Die uitdrukking "Vader van die Grondwet" is op 'n ander manier misleidend - dit ignoreer die belangrikheid van die mans wat hul kiesers in die dertien konvensies vir die bekragtiging van die staat bedien het; hulle was net soveel die 'vaders van die grondwet' as iemand anders, want sonder hulle sou die Grondwet slegs 'n stuk papier gewees het. Madison het self gesê dat die Grondwet al die geldigheid daarvan aan die bekragtigers verskuldig is.
Ingevolge die Statuut van die Konfederasie het Madison geglo dat die state deur 'meerderheidsfaksies' te veel mag oor die Kongres het. Die state het nie aan die rekwisisies voldoen nie, nagelaat om verdrae na te kom of dit af te dwing, het nie die soewereiniteit van hul susterstate ten opsigte van die handel respekteer nie, en die finansiële stelsel verwoes deur buitensporige valuta (papier). Die Verenigde State was volgens hom die lagwekkende wêreld en het in die geheel 'geloof en nasionale eer' gehad.
Hy, saam met ander nasionaliste, het 'n nuwe sentrale regering begin beplan. Die eerste stap was die Mount Vernon-konferensie in 1785. Hierdie vergadering tussen afgevaardigdes van Maryland en Virginia by die huis van Washington het gehelp om 'n kommersiële alliansie tussen die twee state op te bou en het ook gelei dat Madison glo dat kommersiële verhoudings gesmee kon word, ongeag die struikelblokke wat die Artikels van die Konfederasie. Virginia het afgevaardigdes van al die lande genooi om die volgende jaar 'n konferensie in Annapolis by te woon om verdere kommersiële samewerking te bespreek. Tydens die Annapolis-konvensie het Madison en Alexander Hamilton beslissende houe teen die Artikels begin geland, wat daartoe gelei het dat die twee mans 'n jaar later in Philadelphia gehou het om weer 'n byeenkoms te hou. Dit het hulle tyd gegee om hul staatsgreep voor te berei. Madison het die afvaardiging van Virginia voor hul aankoms afgerig en 'n reeks resolusies uitgevaardig wat bekend gestaan ​​het as "die Virginia-plan." As die ander afgevaardigdes geweet het dat Madison beplan om die artikels uit te haal en weer te begin, sou hulle dit waarskynlik nie bygewoon het nie. Madison het die agenda opgestel, maar sy agenda het die Unie amper verdoem.
Die Virginia-plan het gevra dat 'n tweekamerwetgewer met proporsionele verteenwoordiging in beide huise, 'n negatiewe mag oor staatswette en die bevoegdheid om in alle gevalle waar die afsonderlike state onbevoeg is, te wettig of waarin die harmonie van die Verenigde State onderbreek kan word. deur die uitoefening van individuele wetgewing. 'Die laaste bevoegdheid het later die' nodige en behoorlike 'klousule van artikel 1, afdeling 8, geword, maar nie Madison nóg Edmund Randolph, die man wat sy plan tydens die Konvensie voorgehou het, meen dat dit die federale regering gegee het nie onbepaalde magte (soos Hamilton en John Marshall later sou beweer).
Die ander state het onmiddellik aan al drie die voorstelle gekyk. Madison het nie oorweeg dat die state meer as net politieke jurisdiksies was nie. Dit was soewereine politieke gemeenskappe en moes as sodanig behandel word. Die vermindering van hul mag deur streng proporsionele verteenwoordiging het die grondslag van die Unie geskend. Dit was nie bloot 'n 'klein staat' teen 'groot staat' probleem nie. Dit was 'n staatssoewereiniteit teen 'n politieke sentraliseringsprobleem. Dit sou gelei het tot die verdaging van die Konvensie as koeler en meer gematigde mans nie ingetree het nie. Madison is verslaan, sy nasionalistiese program verpletter deur konserwatiewes wat die beste regering wou gee wat die mense deur middel van hul staatsverteenwoordigers sou goedkeur, nie die die beste regering wat hulle kon skep, of Madison kon droom.
James Madison het byna elke dag tydens die Konvensie gepraat en toe dit tot 'n einde gekom het, word dit die irriterende muskiet wat snags onder die dekmantels gons. Hy kon nie aanvaar dat sy visie vir 'n nuwe grondwet deur ander lede van die Konvensie ondermyn word nie. Madison het op feitlik elke voorgestelde regstelling of wysiging van die dokument opgemerk en bevind hom dikwels in stryd met die meer konserwatiewe lede van die Konvensie. Uiteindelik sou die Grondwet aristokratiese kontrole op demokrasie hê soos wat hy bedoel het, maar sy plan vir die Kongres is dramaties verander; sy visie van 'n uitvoerende gesag wat deur die wetgewer gekies is, is vervang met die deur die staat gedomineerde kieskollege-stelsel; daar was implisiete ooreenkoms oor 'n handves van regte wat die magte van die Federale regering meer sou beperk as wat Madison wou hê; en sy taal is deurgaans verander of uitgeskakel. Kortom, toe die konvensie beëindig is, het Madison na Virginia teruggekeer, gereed om 'n grondwet teen wie hy oorspronklik betoog het, te verdedig, een wat die staatsbeheer oor die nuwe sentrale regering uitdruklik gehandhaaf het.
Virginia was een van drie state wat deur anti-federaliste oorheers is. Madison het geweet dat bekragtiging nie 'n maklike proses sou wees nie, en hy het amper onmiddellik toegewings aan die kragtige stemme teen bekragtiging, naamlik Patrick Henry en George Mason, begin aanbied. Madison het 'n bekering ondergaan. Hy het die anti-federalistiese logika en retoriek begin gebruik om die Grondwet te verdedig. Sy groot uitsprake oor die noodsaaklikheid van sentralisasie is weg. Hy het hulle vervang met uitdruklike erkenning van die regte van state. 'As die algemene regering geheel en al onafhanklik was van die regerings van die betrokke state, sou daar inderdaad 'n oorweldigende verwagting tot die uiterste verwag kan word. Maar, meneer, van wie hang die algemene regering af? Dit verkry die outoriteit van hierdie regerings en uit dieselfde bronne waaruit hul gesag afgelei is. "Met ander woorde, die mense van die state het die mag in die nuwe sentrale regering, nie die mense in die algemeen of die federale regering self nie. Die state was nog soewerein.
Sy deelname aan die Federalist weerspieël hierdie oorgang. Terwyl Hamilton verwonderd was oor die nuwe magte van die sentrale regering, het Madison se bydraes van selfbeheersing gepraat. Hy wou die anti-federalistiese vrese verlig deur op te let wat die regering nie kon doen nie. In sy beroemdste essay, Federalist nr. 10, word gepraat van die behoefte aan 'n nuwe sentrale regering om die mag van 'faksies' te verminder. Daarmee bedoel hy mans soos Patrick Henry in Virginia, George Clinton in New York en John Hancock in Massachusetts. , wat na sy beraming te veel invloed uitgeoefen het en staatsfaksies geskep het wat die vakbond kragtens die statute 'n dooie brief gemaak het. Maar hoewel die gevaar van faksies sy begeerte na 'n nuwe grondwet gedryf het, het sy latere opstelle die beperkte aard van die federale mag verduidelik. In Federalistiese no. 45 skryf Madison byvoorbeeld dat: 'Die staatsregerings kan beskou word as samestellende en noodsaaklike dele van die federale regering; hoewel laasgenoemde van nature noodsaaklik is vir eersgenoemde se werking of organisasie. 'Sonder die staatsregerings sou die federale regering ophou werk. Hy het voortgegaan met sy besliste verklaring oor staatsmag:
Die bevoegdhede wat deur die voorgestelde Grondwet aan die federale regering gedelegeer is, is min en gedefinieër. Diegene wat in die staatsregerings sal bly, is talle en onbepaalde tyd. Eersgenoemde sal hoofsaaklik op eksterne voorwerpe uitgeoefen word, soos oorlog, vrede, onderhandeling en buitelandse handel; waarmee laas die mag van belasting meestal verbind sal word. Die bevoegdhede wat vir die verskillende state voorbehou is, sal betrekking hê op al die voorwerpe wat in die gewone gang van sake die lewens, vryhede en eienskappe van die mense en die interne orde, verbetering en welvaart van die staat betref.
James Madison was 'n 'nasionalis', maar 'n 'nasionalis' wat in die regte van die state geglo het en 'n federale regering tot enkele spesifieke magte beperk het. Dit was een van die vele ironieë in die lewe van Madison dat hy teen 1791 die erkende politieke leier van die Demokratiese-Republikeine was, die intellektuele erfgename van die Anti-Federaliste wat die Grondwet teengestaan ​​het omdat hulle gevrees het dat dit die regte van die state in gevaar sou stel.
Die federale loopbaan
Madison se politieke lotgevalle het 'n onverwagse wending geneem nadat die Grondwet bekragtig is. Hy het die anti-federaliste toegejuig met die belofte van 'n handves van regte. Daarom het hy met erns gewerk aan die eerste wysigings aan die Grondwet. Maar Patrick Henry verag die klein man van Orange County en werk om sy ambisies te bekamp. Madison wou plek kry in die eerste Senaat van die Verenigde State. Onder die oorspronklike taal van die Grondwet is die senatore van die Verenigde State deur die staatswetgewers verkies, en aangesien Henry die wetgewer beheer het, het hy hom 'n setel geweier. Henry het toe die wetgewende distrikte gerrymander om te keer dat Madison tot die Huis van Verteenwoordigers verkies word. Madison moes letterlik sy bure smeek om hom te verkies - maar dit het gewerk. Madison is na die Huis van Verteenwoordigers gestuur en daar gedien vanaf 1789 tot 1797.
Hy word die leier van die Anti-Federaliste in die Huis. Madison het Hamilton se ekonomiese program as gevaarlik vir individuele vryheid beskou. Hy het teen die "aanname-skema" (wat die federale regering die skuld van die state aanvaar het tydens die rewolusie-oorlog) aanvaar en die Eerste Bank van die Verenigde State beskou as 'n ongrondwetlike handeling wat die Noord-kapitaliste ten koste van Suidelike landboukundiges. Die oënskynlike pro-Britse dryfkrag van George Washington se administrasie het ook sy veroordeling ontlok. James Madison het gevrees dat die Neutraliteitsproklamasie van Washington 'n gevaarlike presedent sou vestig, naamlik die verwydering van die kongresmag oor kwessies van oorlog en vrede. Terwyl hy Amerikaanse nie-ingryping in Europese oorloë wou hê, het hy ook Britse oortredings van Amerikaanse soewereiniteitsgronde vir militêre vergelding oorweeg. Madison en Hamilton bespreek die kwessie onder skuilname deur die pers in 1792 en 1793. Hierdie uitgawe, tesame met Jay se "Verdrag van Amity, Commerce and Navigation" met Groot-Brittanje in 1794, het gelei tot die finale skeuring tussen die Federaliste en die Demokratiese- Republikeine.
Laasgenoemde is gelei deur Jefferson en Madison. In 1794, op 43-jarige ouderdom, trou Madison met die weduwee Dolly Payne Todd, en drie jaar later tree hy uit die Kongres uit om die lewe van 'n gentleman in Virginia te geniet. Die Federaliste het onbestrede beheer oor die regering gehad, en Madison het moeg geword vir die politieke gevegte van die vroeë federale periode. Maar toe die Federaliste die Wet op die Vreemdeling en Sedisie aanvaar, het Madison en Jefferson hul penne opgeneem en die wetgewing deur die wetgewers in Virginia en Kentucky aangeval.
James Madison het in die geheim die Virginia Resolves geskryf, en hoewel hy nie so sterk bewoord is soos Jefferson se Kentucky-resolusies nie, behou hy die reg van 'n staat om federale wetgewing ongrondwetlik te verklaar. Madison se redenasie was eenvoudig. Die Unie was 'n kompakte onder die state wat die federale mag beperk het, "soos beperk deur die duidelike sin en bedoeling van die instrument wat die kompak vorm; aangesien dit nie verder geldig is as wat dit gemagtig is deur die toelaes wat in daardie kompak vermeld word nie; en dat in die geval van 'n doelbewuste, tasbare en gevaarlike uitoefening van ander bevoegdhede, wat nie deur genoemde kompakte verleen word nie, die state wat daarby partye is, die reg het om die vordering van die bose te beëindig; en om die owerhede, regte en vryhede wat daarmee verband hou binne die onderskeie perke te handhaaf, hoewel Madison later sou ontken dat 'n staat 'n federale wet kan vernietig, het hy in 1798 nietemin aangevoer dat state die finale arbiters van federale wetgewing is. Ongrondwetlike wetgewing het die kompakte en vereiste staatsoptrede geskend.
Nadat die Federaliste in die verkiesing in 1800 verpletter is en Thomas Jefferson as president ingehuldig is, benoem hy Madison tot Staatssekretaris. Jefferson het in werklikheid Madison bo homself verkies as die presidensiële genomineerde, dus was die minister van buitelandse sake die logiese keuse vir sy getroue vriend. In die buitelandse beleid verkies Madison en Jefferson die toepassing van ekonomiese spiere op militêre mag, en hul samewerkende buitelandse beleid het hierdie kursus deur agt jaar gevolg. Uit hul ervarings in die Revolusie-oorlog het hulle vas geglo dat die weiering van 'n oorlogsland 'n effektiewe wapen was.
Terwyl dit Jefferson was wat die leiding geneem het om die Louisiana-aankoop te doen en Florida uit Spanje te probeer bekom, was dit Madison wat die Britse maritieme beleid om Amerikaanse skepe te verhoed om met Frankryk te verhandel, aan die kaak gestel het. John Randolph van Roanoke noem die protes van Madison ''n pamflet wat verdwyn teen agt honderd oorlogsskepe'. Die gevolg hiervan was die berugste maatreël van die Jefferson-administrasie, die Embargo Act, wat die handel met Brittanje geblokkeer het: 'n daad wat ongrondwetlik en ongrondwetlik was 'n selfopgelegde opoffering van Amerikaanse regte. Toe die embargo nie die Britte verdwaal nie, het Jefferson en Madison valke geword, en hulle het oorlog teen sowel die Britte as die Franse bepleit weens hul oortredings van Amerikaanse skeepsregte, maar hulle is deur die Kongres geblokkeer.
Die vierde president
James Madison was die logiese opvolger van Jefferson toe die verkiesing in 1808 rol, maar daar was ook in Virginia, veral James Monroe, wat teenkanting teen 'n moontlike president van Madison bewerkstellig het. Tog is Madison verkies, en om sy Virginia-kritici te stil te maak, het hy Monroe gekies as sy staatsekretaris. Madison se presidentskap is deur oorlog met die Britte en 'n teenoorlogsbeweging in Nieu-Engeland gekniehalter wat gelei het tot 'n gesprek van afskeiding. Die meeste Amerikaanse historici beskou Madison as 'n mislukking as president. Maar was hy?
Die oorlog van 1812 begin deels omdat Madison die Verenigde State met Napoleon Bonaparte verbind het, met die handel met Brittanje en nie met Frankryk nie. Baie geskiedkundiges beskou dit as 'n strategiese fout, wat Madison as onbevoeg bestempel as die dupe van Napoleon. Dit is waar dat Madison sy haat teenoor die Britse gestremdheid sy goeie oordeel toegelaat het, maar dit is ook waar dat hy baie rede gehad het om te dink dat hy geregverdig was om die Kongres te vra.
vir 'n oorlogsverklaring teen Brittanje: Brittanje het Indiese aanvalle teen Amerikaanse nedersettings op die grens ingestel, dit het Amerikaanse seelui onder Britse skepe beïndruk, Amerikaanse vrag na Frankryk gevang, en daar was baie oorlogsvalke in Madison se eie party wat meen die Verenigde State moet Brittanje uit die vasteland skop deur beslag te lê op Kanada.
Sonder twyfel het Madison foute begaan met die hantering van die oorlog, veral in die vroeë stadiums van die konflik. Faksionalisme en seksionisme het 'n ramp op die slagveld veroorsaak. Onbevoegdheid het in die oorlogs- en vlootdepartemente geheers, en die beste Amerikaanse generaals was eers aan die einde van die oorlog te sien. Madison moes die District of Columbia ontruim en is verneder toe die battery wat hy beveel het, gedwing is om terug te trek. Die stigtersgenerasie het geglo dat dit hul plig was om die figuurlike sowel as letterlike 'opperbevelhebber' van die weermag te wees. Daar was geen geheime dienspligtiges wat die president na 'n ondergrondse bunker of na 'n wegbreekvoertuig sou wag nie. Hy het die vyand in die gesig gestaar met die burgers van Washington, D.C.
Ondanks hierdie vroeë terugslae, het die Amerikaanse vloot goed gevaar en verskeie indrukwekkende oorwinnings op die Groot Mere behaal. Andrew Jackson en William Henry Harrison is 'n huishoudelike naam vir hul indrukwekkende oorwinnings oor die Creek Indiane en die Shawnee onderskeidelik. Jackson word 'n nasionale held met sy oorwinning in New Orleans in 1815. Die Verenigde State het die Britte in Baltimore verslaan. en Winfield Scott het 'n verpletterende oorwinning op Pittsburg gelei. Aan die einde van die oorlog was die Amerikaanse weermag 'n bekwame vegmag, deels te wyte aan die bereidwilligheid van Madison om onbekwame kabinetshoofde te verwyder en manne van talent in die leër en vloot te help vind. Daar moet onthou word dat dit die eerste groot Amerikaanse oorlog onder die Grondwet was. Die Verenigde State het die konflik begin met 'n klein staande leër en sonder die finansiële hulpbronne wat nodig was om 'n groot konflik in die Europese styl te beveg. Die Verenigde State was van die begin af oorweldig; en terwyl die Britte tydens die oorlog Amerikaanse grondgebied beset het, het hulle dit teruggegee ná die Verdrag van Gent in 1814. Betrekkinge is gestabiliseer, en Madison het 'n bedryfsoorwinning behaal toe die Britte besluit het om aanvalle op Amerikaanse skeepvaart te staak. In werklikheid het die Verenigde State en die Britte 'n hartlike verhouding gehad ná die oorlog van 1812 as op enige vorige tydstip in die stigtingsperiode. Die Verenigde State het gewillig geword om sy soewereiniteit te verdedig, en die Britte het dit opgemerk en gerespekteer.
Nietemin het dit binnelandse probleme vir James Madison veroorsaak. Tydens die Hartford-konvensie van 1815 het die Federale New England-federasie die idee voorgestel om die Nieu-Engelse state uit die unie te lei in protes teen "Mr. Madison's War. "Madison was vererg oor die konvensie, hoewel dit tot niet gekom het, en die Federalist Party het kort daarna van 'n afdelingsparty in 'n nie-bestaande party ontbind. As dit vir die duif van Madison vreemd was om die oorlogsvalk Madison te word, was dit net so vreemd dat hy al in 1816 'n bankrekening gevotor het, maar in 1816 'n wetsontwerp onderteken met 'n tweede Bank van die Verenigde State. Sy argument wat dit regverdig oënskynlike teenstrydigheid was twyfelagtig. Hy het opgemerk dat die "presedent" die bank gemagtig het. Asof hy onderstreep dat die uitbreiding van die Grondwet sy grense het, het hy 'n veto teen 'n interne verbeteringswetsontwerp ingetik omdat hy van mening was dat sulke wetgewing ongrondwetlik is. Hy het aangevoer dat sodanige wetgewing 'n grondwetlike wysiging vereis.
Was Madison inkonsekwent? In sy eie gedagtes, nee, hoewel hy toegegee het dat die Bank die enigste kwessie was waar hy die ekonomiese program van Hamilton aanvaar het. Madison het tydens die oorlog besef dat die gebrek aan 'n sentrale finansiële instelling oorlog voer. Die bank was die enigste opsie op die tafel. Madison het geglo dat die handves van die Kongres vir die Bank voldoende voorsorgmaatreëls het om dit vry van korrupsie te hou. Hy was verkeerd. Die bank het die ekonomiese klimaat geskep wat gelei het tot die paniek van 1819 ('n ernstige depressie), en wat wyd deur die Jacksoniese Demokrate gehaat is. Die handves van die Bank het in 1836 verval, en dit is nie hernu nie.
James Madison het in 1817 met sy plantasie afgetree en daarna selde aan politieke aangeleenthede deelgeneem. Hy het 'n rol gespeel in die opstel van die Virginia-grondwet van 1829 en advies aangebied toe hy gevra is, maar Madison het in baie opsigte 'n vergete figuur geword nadat hy die uitvoerende amp verlaat het. Miskien het hy dit so verkies. Jare van politieke gevegte het hom moeg en onfeilbaar oor die politieke lewe gelaat. Hy was in die skuld en moes dele van sy boedel verkoop. Hy het sy laaste jare saam met die Universiteit van Virginia en die American Colonization Society ('n organisasie wat die vrye Amerikaanse swart mense in Afrika help koloniseer het) deurgebring, asook besoekers vermaak en sy referate hersien. Madison was bewus daarvan dat sy dagboek van die Grondwetlike Konvensie waardevol sou wees en het daarom die publikasie daarvan tot ná sy dood verbied, sodat enige winste daaruit kon gebruik word om sy vrou te help onderhou en sy plantasie te red. Maar hy sou moontlik ook wou uitstel om die aantekeninge te publiseer omdat dit sy teenstrydigheid onthul het - en inderdaad, hoewel hy in die openbare mening beskou is as 'n kampvegter vir die regte van die state, het hy in sy laaste jare privaat teen staatsoewereiniteit geskryf. Hy sterf in 1836, die laaste deelnemer aan die Philadelphia Konstitusionele Konvensie om aan sy lot te voldoen.
James Madison het 'n kort aantekening gemaak oor sy 'Land' kort voor sy dood, wat lui: 'Die raad wat my na aan die hart lê en die diepste in my oortuiging is dat die Unie van die state gekoester en verewig word. Laat die oop vyand daarvan beskou word as 'n Pandora met haar oop kissie, en die vermomde een as die slang wat met sy dodelike wil in die paradys kruip. 'Hierdie verklaring het sy politieke loopbaan en nalatenskap vasgelê. Madison het gewaarsku teen die gevare van 'faksies' in Federalist nr. 10, en het lank ná sy aftrede bekommerd geraak oor die skadelike gevolge van seksionisme en faksionalisme.
Toe Suid-Carolina 'n federale tarief in 1832 nietig verklaar het, is Madison gevra om die nietigheid as die laaste lewende intellektuele stamvader van die leer te verdedig. Hy het beweer dat hy nooit ongeldigmaking of afskeiding gesteun het nie, en hoewel hy geen simpatie gehad het vir 'n "faksie" van Noord-state wat saamspan teen die minderheid van die Suide nie, kon hy nie saamstem met die reg wat deur die mense van Suid-Carolina gekies is nie. Hy het 'faksies', Noord en Suid, afskaffers en afskeidspersone, in minagting gehou. Niemand het die Unie "gekoester" nie.
In hierdie opsig was Madison tipies van sy generasie. Hy het die Unie bo seksionisme en faksionalisme geplaas en geglo dat elke staat en afdeling die kompakte onder die state moet eerbiedig en sy bes doen om die kommersiële en militêre veiligheid wat die Grondwet voorsien het, te handhaaf.
Vir Madison was 'n 'Unionist' iemand wat bereid was om ten goede vir die hele geheel te werk en pogings te weerstaan ​​om een ​​afdeling of party bo 'n ander te bevoordeel. Dit het ook, soos met die Virginia Resolves, beteken dat state ongrondwetlike magsoorputting moet weerstaan, want dit was ook deel van die magsewewig wat die unie laat werk het. Terwyl Noordelikes die oorlog van 1812 beskou het as 'n belemmering vir hul welvaart, het Madison geglo dat hy oorlog vra om hul belange en die belange van die Suider- en Westerse boere te beskerm. Die eindresultaat van die oorlog was eintlik 'n sterker kommersiële verhouding met Groot-Brittanje, iets wat Noord en Suid bevoordeel het.
James Madison is moeilik om te verduidelik. Hy was die verdediger van 'n Grondwet wat op beduidende maniere gekant was teen sy oorspronklike ontwerpe. Hy was 'n nasionalis wat aanvanklik 'n kragtige sentrale gesag bevoordeel het, maar later teen die misbruik daarvan betoog het en die regte van die state uitdruklik gesteun het, net om sy oorspronklike posisie teen die einde van sy lewe weer aan te pak. Hy het gewaarsku teen 'n magtige staande leër en vloot, maar na die oorlog van 1812 ondersteun hy die versterking van albei. Hy het 'n sentrale bankstelsel ongrondwetlik verklaar, maar die wetsontwerp onderteken wat die Tweede Bank van die Verenigde State magtig. Niemand het die Federalistiese en Republikeinse tradisies van die stigters so getrap soos James Madison nie. Madison was inkonsekwent, niks meer of minder nie, en sy teenstrydigheid is 'n feitlik geïgnoreerde deel van sy lewe. Hy was 'n republikeinse, maar die Links gebruik Madison om hul beginsels te verdedig. Dit is belangriker om sy teenstrydigheid te illustreer.
Kyk die video: "Liberty & Truth" By Socrates Thomas Jefferson & John Milton Literary Discussion animation (Mei 2021).
Eerste Slag van Bull Run
Die Missouri-kompromie van 1820
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ James Madison: The Enigmatic Founding Father