Vroeg op Fredeicksurg - Inligting
Vroeg op Fredeicksurg - Geskiedenis
Frederick van die Rappahannockrivier aan die hoof van die getywater, en die rivier is opgevaar na daardie punt vir stoombote en klein vaartuie. Op die noordelike oewer, oorkant, bo en onder Fredericksburg, is die Stafford Heights, wat naby die rivier is, genoem en die suidelike oewer heeltemal beheer. Die presiese ligging van Fredericksburg is op 'n smal strook laag land tussen die rivier en 'n reeks heuwels agter. Hierdie heuwels wat die rivier verlaat oorkant die klein dorpie Falmouth, 'n entjie bo Fredericksburg en aan die noordelike oewer, wyk daaronder af en neem geleidelik af tot by die Massaponix Creek, wat vier of vyf myl in die rivier uitmond. onder die dorp.
Die riviervlaktes of -bodems onmiddellik onder Fredericksburg word aansienlik groter en word steeds groter totdat hulle een en 'n half myl breed is aan die onderkant van die heuwels, waar hulle verenig word met soortgelyke maar nie so wye woonstelle op die Massaponix, wat 'n ent terugstrek agter die reeks heuwels. Onder die monding van die Massaponix is ​​daar ander heuwels wat naby die oewer van die rivier naderkom en 'n aansienlike entjie afloop. Hazel Run, wat suidoos van Fredericksburg styg, loop deur die heuwels langs 'n smal vallei, of liewer ravyn, en loop oos van die stad uit, loop uit in die rivier. Deep Run styg onder in die heuwels en loop oor die wye bodems deur 'n diep kanaal, ook in die rivier, iets meer as 'n kilometer onder die stad. Die heuwels aan die agterkant van die stad was ten tyde waarvan ek praat amper ontneem van hout, maar aan die einde van die reeks was hulle meestal bedek met bos. Die bodem is heeltemal skoongemaak en verbou, met verskeie uitgebreide plase, en in Deep Run tot by die bronne is 'n vallei wat 'n groot herinvoerhoek maak in die heuwels, wat dan ook in die vallei skoongemaak en bewerk is.
Vanuit die stad loop 'n pad, die Telegraph Road genoem, suidwaarts, wat Hazel Run oorsteek en dan teen die heuwels teen die heuwels klim, verby Richmond langs die Hanover Junction. 'N Ander pad, die Plankweg, klim op die heuwels bokant Hazel Run en loop weswaarts deur Chancellorsville na Orange Court-House. 'N Derde pad, die River Road genoem, loop van die onderkant van die stad, wat Hazel Run en Deep Run oorsteek, en wat ongeveer halfpad van die rivier tot by die voet van die heuwels deur die bodem loop, in 'n rigting wat byna parallel is na die rivier, kruis dit die Massaponix, nie ver bo sy mond nie, waar dit vurk, die een vurk na Port Royal onder en die ander deur Bowling Green in die rigting van Richmond. Dit is 'n breë pad, en waar dit deur die bodem loop, was daar aan beide kante hoë, dik en stewige walle wat vir heinings of omheinings na die aangrensende velde opgegooi is.
Die Richmond-, Fredericksburg- en Potomac -spoorweg, wat die Potomac by die monding van Aquia Creek verlaat, steek die rivier oor in Fredericksburg en loop dan deur die bodem onder die stad tussen die rivierpad en die heuwels, wat laasgenoemde naby aan die onderkant kom, en gaan dan aan hul voet rond om die rigting na Richmond te neem. Net aan die agterkant van die voet van die onderkant van die heuwels, kruis 'n landweg wat van die Telegraphweg af loop en langs die oostelike kant van die rif verby die spoorlyn kom om in die River Road te kom, en dit word "Hamilton's Crossing" genoem. van 'n man met die naam wat voorheen naby die plek gewoon het. 'N Kanaal loop van die rivier langs die voet van die heuwels bokant die stad aan die agterkant daarvan, om water aan verskeie meulens en fabrieke daarin te verskaf, en hierdie kanaal verbind met 'n afvoersloot met Hazel Run, waaroor die sloot loop die Plankweg kruise.
Wat Marye's Heights of Hill genoem word, lê tussen Hazel Run en die Plank Road, en aan die voet daarvan is 'n klipmuur, agter en langs die heuwel loop die Telegraph Road. Bo Marye's Hill in die ooste van die Plankweg is onderskeidelik die begraafplaas, Stausbury's en Taylor's Hills, wat almal uitkyk oor die kanaal. Aan die agterkant van hierdie heuwels, met 'n uitsig en bevel oor hulle, is die hoogste eienskappe. Aan die oostekant van Hazel Run en die Telegraph Road is 'n redelike hoë heuwel verder terug as Marye's Hill en kyk uit oor dit en byna die hele grond waarop die naam Lee's Hill gegee is, omdat dit die posisie was wat algemeen beklee is deur generaal Lee tydens die geveg.
Burnside se leër het standpunt ingeneem op en agter die Stafford Heights, en die hoogtes self, van Falmouth tot byna teenoor die monding van die Massaponix, was bedek met talle batterye swaar gewere, terwyl die aard van die grond soos om deur sy troepe maklike toegang tot die rivier te bied. Die korps van Long Street beset die heuwels agter Fredericksburg tot by Hamilton's Crossing, en posisies 'n entjie daarbo, terwyl sterk pikke in die stad en op die rivieroewer bo en onder gevestig is om die vyand dop te hou en 'n kruising te belemmer.
Dit was onmoontlik om 'n kruising suksesvol te weerstaan, aangesien die rivier slegs tussen twee en driehonderd meter breed is, en die oewers so diep en die rivier so toeganklik is, aan die noordoewer deur klowe wat daarin loop, dat ons artillerie op die heuwels wat ons troepe beset het, kon nie tydens die bouwerk of daarna op die brûe speel nie, terwyl die vyand se batterye deur 'n gekonsentreerde vuur van die klein liggame kon afjaag, of voorkom dat hulp aan hulle gestuur word oor die wyd oop vlaktes wat deur die bodem gevorm word. Benewens dit alles, was die bodem aan die onderkant van ons lyne so breed dat ons geen gewere gehad het wat effektief daaroor kon skiet nie, terwyl die vyand se swaar gewere van die noordoewer van die rivier ons hele voorkant heeltemal gevee het. , en reik verder as ons lyn.
Die oggend van die 11de Desember het die vyand met sy beweging begin, en deur die gebruik van sy artillerie het die regimente wat die rivier van die oewers bewaak het, agter 'n hardnekkige weerstand begin ry, en daarin geslaag om hul pontbruggies neer te lê, een by die monding van Deep Creek, en die ander twee op Fredericksburg. Die eerste is vroeg in die middag gelê, maar laasgenoemde twee eers in die nag, en gedurende die nag en die volgende dag kruis die vyand met groot geweld.
Op die middag van die 12de het ek 'n bevel van generaal Jackson gekry om onmiddellik na die omgewing van Hamilton's Crossing te beweeg, wat ek gedoen het deur byna die hele nag te marsjeer, en 'n kort rukkie voor die dag het ek ongeveer twee myl agter die kruising gebuig. die afdeling het 'n bietjie tyd gehad om te rus. Teen die oggend van die 13de het ek na die kruising gekom en ons leër in posisie gevind om die vyand te konfronteer. Longstreet se lyn is regs gebou, en generaal A. P. Hill se afdeling, wat baie die grootste in Jackson se korps was, het nou die regterkant van die lyn wat naby die kruising rus, beset. Hy was voor in die bosse wat die heuwels bedek het, en aan sy linkerkant was die afdeling van Hood.
Regs van Hill se lyn was 'n klein heuwel wat langs die vyand opgeruim is, waarop ongeveer veertien stukke artillerie onder luitenant -kolonel Walker, wat deur Field se brigade ondersteun is, onder kolonel Brockenborough geplaas is, terwyl Archer se brigade aan die linkerkant was van die gewere. Aan die linkerkant van Archer was daar 'n interval van 'n paar honderd meter voor dit 'n laag, moerasagtige stuk bosveld wat strek oor die spoorlyn tot onder, wat veronderstel was om onuitvoerbaar te wees, en dus nie deur 'n groot aantal troepe bedek was nie, maar Gregg se brigade was agter in hierdie interval in reserwe geplaas, sonder om egter in die geveg te wees. Links van die interval was die ander drie brigades van A. Hill se afdeling, Lane se brigade langsaan, maar voor die algemene lyn was 'n aansienlike aantal stukke artillerie langs die linkerkant van Hill se lyn aangebring, maar dit was op lae en ongunstige grond, want daar was geen goeie posisies vir gewere op daardie deel van die lyn nie.
By my aankoms was my afdeling op 'n tweede lyn 'n paar honderd meter agter A. Hill's, met Jackson's, nou onder Brigadier General Taliaferro, aan my linkerkant. My regterkant rus op die spoorlyn by die kruising en strek oor die rantpad, wat hier die spoorlyn oorgesteek het, vir 'n kort entjie en dan in die bos aan my linkerkant. Hays se brigade was aan my regterkant, met Trimble se brigade onder kolonel H. F. Hoke onmiddellik agter, Lawton se brigade onder kolonel N. N. Atkinson in die middel en my eie brigade onder kolonel J. A. Walker aan die linkerkant. In hierdie posisie was daar 'n dik bos tussen my verdeeldheid en die vyand, en die gevolg was dat hy heeltemal uitgesluit was van ons siening, net soos ons van syne. D. H. Hill se afdeling, wat myne van onder af gevolg het, was in 'n derde ry in die oop grond agter my agter die heuwels geplaas.
Die swak punt in ons posisie was aan ons regterkant, want daar was die wye oop vlakte voor dit wat tot by die rivier strek en perfek bedek en gevee deur die vyand se swaar batterye op die teenoorgestelde hoogtes, en aan die regterkant, wat strek tot by ons agter, was die oop woonstelle van die Massaponix, hier redelik wyd en nie in staat was om gedek te word deur enige posisie wat ons kon inneem nie. Daar was 'n baie groot gevaar dat ons regs gedraai word deurdat die vyand 'n swaar kolom langs die rivier oor die Massaponix afstoot. Die vlaktes op die flank is deur Stuart dopgehou met twee brigades kavallerie en sy perdartillerie.
'N Swaar mis het die twee leërs vroeg in die oggend vir mekaar verberg, maar omstreeks nege -uur begin dit styg, en toe begin die artillerievuur, net toe my afdeling in posisie is. Die vuur van die vyand was aanvanklik nie gerig op die plek waar my afdeling geplaas is nie, maar na 'n kort rukkie het die skulpe in ons omgewing begin val, en die afdeling was twee of drie uur lank blootgestel aan 'n lukrake, maar taamlike kanon.
Kort na die middag hoor ons 'n baie swaar muskietvuur aan die voorkant, en gou kom 'n koerier van generaal Archer agterna op soek na generaal A. Hill, waarin verklaar word dat generaal Archer baie druk is en versterkings wil hê. Net op daardie oomblik het 'n stafoffisier met 'n bevel van generaal Jackson na my gery om my afdeling gereed te hou om dadelik na regs te beweeg, terwyl die vyand 'n betoging in daardie rigting doen. Dit het my laat huiwer om 'n brigade na Archer se hulp te stuur, maar om voorbereid te wees om dit te stuur, het ek beveel kolonel Atkinson om sy brigade gereed te kry om te vorder, en die bevel was skaars gegee voordat die adjudant van Walker se bataljon van artillerie kom galop agterop met die inligting dat die interval aan die linkerkant van Archer ('n vreeslike kloof soos hy dit aangewys het) deur swaar kolomme van die vyand binnegedring is, en dat Archer se brigade en al ons batterye aan die regterkant noodwendig vasgevang sou word, tensy daar was onmiddellike verligting. Dit was so 'n ernstige noodgeval dat ek besluit het om onmiddellik daarop te reageer, ondanks die vorige instruksies van generaal Jackson om my afdeling gereed te hou vir 'n ander doel, en ek het Atkinson gevolglik beveel om met sy brigade voort te gaan.
Ek was toe heeltemal onbekend met die grond aan die voorkant, toe ek die eerste keer kon opstaan ​​om net 'n haastige blik op die land aan ons regterkant te kyk, en ek het luitenant Chamberlain, adjudant van Walker, gevra om die brigade die rigting te wys. In antwoord het hy gesê dat die kolom van die vyand wat ons lyn binnegedring het, onmiddellik voor die brigade was wat ek vorentoe beveel het, en dat daar nie 'n fout sou wees as ons vorentoe gaan nie. Die brigade, met die uitsondering van een regiment, die 13de Georgië, wat die bevel nie gehoor het nie, het gevolglik in aantreklike styl deur die bos beweeg, maar soos dit gebeur het, het luitenant Chamberlain my meegedeel dat dit nie voldoende sou wees om die hele gebied te dek nie. gaping in ons lyn, en ek beveel kolonel Walker om onmiddellik met my eie brigade aan die linkerkant van Atkinson op te gaan.
Die kolom van die vyand deur die genoemde interval te penetreer, het Archer se linkerkant en Lane se regterkant gedraai, terwyl hulle voor aangeval is, wat veroorsaak het dat Archer se linkerkant en Lane se hele brigade meegee, en een kolom het Gregg se brigade teëgekom, wat 'n bietjie verbaas was, was in gedeeltelike verwarring, wat gelei het tot die dood van generaal Gregg, maar die brigade is byeengeroep en het sy stand gehou. Lawton se brigade wat vinnig en galant onder kolonel Atkinson vorder, het die kolom van die vyand teëgekom wat Archer se linkerkant gedraai het, in die bos op die heuwel agter in die lyn, en dit deur 'n briljante lading teruggery teen die heuwel, oor die spoorlyn, en in die oop vlaktes daarbuite, vorder so ver dat 'n deel van een van die vyand se batterye laat vaar word. Die brigade het egter by die uitstappie in die oop vlakte onder die vuur van die vyand se swaar gewere gekom, en die nader kom van 'n fris en swaar kolom aan sy regterkant, het dit noodsaaklik gemaak dat hy moet uittree, wat hy onder bevel van kolonel Evens gedoen het. , wat die bevel opgevolg het omdat Atkinson ernstig gewond is.
Twee van Brockenborough se regimente van regs het deelgeneem aan die afstoot van die vyand. Kolonel Walker stap vinnig, verder na links, en ontmoet een van die kolomme wat die interval binnegedring het, en met 'n dapper en vasberade aanklag ry hy dit weer uit die bos oor die spoorweg in die oop vlaktes daarbuite, toe Toe hy 'n ander kolom van die vyand aan sy linkerkant oor die spoor sien, val hy terug na die pad, en ontplooi dan die 13de Virginia -regiment aan die linkerkant en beveel hom om onder die hout te vorder om die opkomende kolom aan te val op sy flank. Hierdie aanval is onmiddellik uitgevoer, en die brigade van Thomas, wat terselfdertyd voor aangeval het, is met groot verlies teruggejaag.
Sodra Atkinson en Walker vorentoe beveel is, word Hoke beveel om sy brigade links van Hays te skuif, maar voordat hy in posisie kom, kry ek 'n boodskap waarin gesê word dat Archer se brigade meegee en ek beveel Hoke om vorentoe te gaan een keer ter ondersteuning van Archer, skuins na regs terwyl hy beweeg. Net toe Hoke begin, het ek 'n bevel van generaal Jackson van 'n personeellid ontvang om met die hele afdeling na die front te gaan, en Hays se brigade is onmiddellik beveel om Hoke te ondersteun. Die 13de Georgië -regiment wat agtergelaat is tydens die opmars van Lawton se brigade, is beveel om Hoke se brigade te volg en daarmee saam te staan.
Hoke het 'n liggaam van die vyand in die bos agter in die lyn van Archer aan die linkerkant gevind, waar die regimente op die flank wat agter aangeval is, meegegee het, maar Archer het steeds met groot resolusie regs gehou, alhoewel sy ammunisie uitgeput. Op 'n galante aanklag, deur die brigade onder Hoke, is die vyand uit die bos gedryf op sy reservate wat voor op die spoorlyn geplaas is, en dan deur 'n ander aanklag, waarin generaal Archer deelgeneem het, is die spoorweg skoongemaak en die vyand agtervolg tot by 'n heining 'n entjie daarbuite, met 'n aantal gevangenes en 'n groot aantal handwapens in ons hande.
Die bewegings van die drie brigades is afsonderlik beskryf van die noodsaaklikheid van die saak, maar hulle was almal tegelyk verloof, alhoewel hulle afsonderlik in die volgorde waarin hulle genoem is, en Lawton se brigade verder gevorder het in die vlaktes as een van die ander. Toe ek vorentoe ry, beveel ek dat Lawton se brigade, wat uittree, weer in die bos gevorm moet word. Kolonel Atkinson is ernstig gewond gelaat en hy val in die vyand se hande. Kaptein E. Lawton, assistent -adjudant -generaal van die brigade, 'n hoogmoedige en doeltreffende offisier, is ook voor gelaat op die uiterste punt waarna die brigade gevorder het, dodelik gewond, en hy het eweneens in die vyand se hande geval.
Ek het ontdek dat Hoke te ver aan die voorkant gekom het waar hy blootgestel was aan die vyand se artillerie, en ook aan 'n flankbeweging aan sy regterkant, en ek het 'n bevel gestuur om terug te keer na die oorspronklike lyn, wat hy gedoen het, in afwagting van die bevel deur te begin uittree voordat dit hom bereik het. Twee van sy regimente en 'n klein bataljon is oor om die spoorlyn te beset, waar daar dekking was, en sy ander twee regimente, saam met die 13de Georgië, wat nie verloof was nie, is in die ligte loopgrawe gesit wat voorheen deur beset was Archer se brigade. Walker het steeds die posisie op die spoorlyn beklee wat hy ingeneem het nadat hy die vyand afgeweer het. Lawton se brigade is agterna gestuur met die doel om sy ammunisie te rus en aan te vul. Die brigade van Hays, wat aan die agterkant van Hoke gevorder het, het nie verloof geraak nie, maar toe hy na die voorkant beweeg het, was hy blootgestel aan 'n ernstige beskieting wat die vyand begin het, terwyl sy aanvallende kolomme in verwarring terugtrek voor my oprukkende brigades. Hays is agter in Hoke geplaas met die doel om die reg te versterk in geval van nog 'n voorskot. Toe ek ontdek dat Lawton se brigade uittree, stuur ek na generaal D. Hill vir versterkings uit vrees dat die vyand weer deur die onbeskermde interval kan gaan, en hy stuur my twee brigades, maar voordat hulle aankom, het brigadier -generaal Paxton, wat die reg van Taliaferro se lyn het die interval afgelê deur sy brigade onmiddellik daarin te skuif.
Die vyand is baie swaar gestraf vir hierdie aanval, wat deur die groot afdeling van Franklin gedoen is, en hy het geen verdere aanval op ons reg gedoen nie. Tydens hierdie verlowing en daarna was daar betogings teen A. Hill se linkerkant en Hood se regterkant wat sonder moeite afgeweer is. Vanaf die voormiddag en tot byna donker, het die vyand uit Fredericksburg herhaaldelike en desperate aanvalle gedoen teen die posisies op Marye's Hill en die een aan ons regterkant, maar dit is afgeweer met vreeslike slagting, hoofsaaklik deur die infanterie van Die korps van Long Street het agter die klipmuur aan die voet van Marye's Hill geplaas, en die artillerie daarop, en op die naburige hoogtes. Die verlies vir die vyand hier was baie swaarder as die van ons regterkant, terwyl ons eie verlies op dieselfde punt relatief gering was.
My twee brigades, Trimble's onder Hoke, en my eie onder Walker, en die 13de Georgia Regiment het hul posisies aan die voorkant tot in die nag gehou, terwyl Hays sy posisie onmiddellik agter Hoke behou het, maar daar was geen verdere aanval op die deel van die die lyn, of op enige deel van Hill se voorkant, behalwe die demonstrasies aan sy linkerkant wat genoem is en wat gelei het tot skermutseling en artillerie -afvuur.
Toe my afdeling vir die eerste keer op die tweede reël geplaas is, soos beskryf, sonder om my artillerie te gebruik, beveel ek kaptein JW Latimer, my waarnemende artilleriehoof, om aan te meld by kolonel Crutchfield, hoof van artillerie vir die korps, saam met die ses batterye verbonde aan die afdeling, onder meer: ​​Carrington's, Brown's, Garber's, D'Aquin's, Dement's en sy eie. Hiervan is Brown's en Latimers aan die linkerkant van Hill geplaas, onder die onmiddellike beheer van kaptein Latimer, en het die doeltreffendste diens gelewer, en D'Aquin's en Garber's is aan die regter na majoor Pelham, Stuart se artilleriehoof, gestuur, waar hulle ook gedoen het goeie diens, kaptein D 'Aquin verloor sy lewe terwyl hy deelgeneem het aan die artillerie wat in daardie kwartaal afgevuur is. Net voor sononder op die dag van die geveg, nadat ek gesien het dat alles stil is aan my voorkant, het ek 'n entjie agteruit gery en ontdek generaal D. Hill se afdeling wat deur die bos na die voorkant beweeg.
Op my navraag oor die betekenis van die beweging, het generaal Colquitt, in bevel van die voorste brigade, my meegedeel dat bevele gegee is vir die vooruitgang van die hele lyn, en dat Hill se afdeling beveel is om vooruit te gaan. Generaal D. Hill self ry binne 'n paar minute op en bevestig die inligting. Dit was die eerste aanwysing wat ek van die bestelling ontvang het, aangesien dit my nie bereik het nie. Terwyl generaal Hill en ek oor die saak praat, het luitenant Morrison, by die kamp by generaal Jackson, opgestaan ​​en gesê dat die generaal se bevele was dat ek my bevel moes neem om gereed te wees; en onmiddellik daarna het een van my eie stafoffisiere na my toe gekom met die inligting dat generaal Jackson wou hê dat ek aan die regterkant en al die troepe bevel moes neem oor die afstand waarheen ek moes gaan, deur die effek op die vyand ons artillerie wat sou oopmaak.
Ek ry onmiddellik na die plek waar Hoke se brigade geplaas is, en vind generaal Jackson self, wat die bevele aan my persoonlik herhaal en verklaar dat ek moet voortgaan ter ondersteuning van 'n artillerie wat hy op die punt staan ​​om te stuur. Ek het hom ingelig oor die toestand van my bevel, die skeiding van Walker van die res, die feit dat Lawton se brigade agterin was, en dat Hook's en Hays se brigades en die 13de Georgië die enigste troepe was wat onmiddellik beskikbaar was. Hy het my aangesê om met laasgenoemde vooruit te gaan en dat hy my oorvloedig sou ondersteun; Ek het my dus voorberei om verder te gaan met Hook's brigade en die 13de Georgia voor, gevolg deur Hays se brigade. Die program was dat 'n aantal stukke artillerie voor en op die vyand se infanterie oopgemaak moes word, toe ek sou vorder en die artillerie weer vorentoe moes beweeg, gevolg deur my infanterie.
Die beweging met die artillerie is begin, en sodra dit die bos verlaat, het die vyand met talle batterye van die vlaktes en van agter die wal op die rivierpad oopgemaak. Hierdie vuur was geweldig en baie skulpe het by ons verby die bos in die agterkant neergestort, waar D. Hill se afdeling opgedam was. Ons eie gewere het vir 'n kort rukkie oopgegaan en voortgegaan om te skiet, en 'n deel van Hook se brigade het na die spoorlyn gevorder, maar generaal Jackson het gou tevrede geraak dat die vooruitgang met groot probleme en miskien rampspoedige gevolge bygewoon moet word, en dit laat vaar. Dit was goed dat hy dit gedoen het. Die vyand het baie swaar magte agter die walle op die rivierpad versamel, en die een naaste aan ons is deurboor met talle stukke artillerie. Ons sou byna 'n kilometer ver moes gaan, oor 'n heeltemal kaal vlakte wat deur al hierdie artillerie meegesleur is, asook deur die swaar gewere op Stafford Heights, en as ons die lyke van infanterie en die artillerie wat beset was, kon terugdwing posisies op die vlakte tussen ons en die bos, maar toe ons die pad self bereik het, sou ons 'n baie groter krag agter 'n dubbele lyn van baie sterk borswerke gevind het.
Niks sou kon geleef het terwyl ons onder sulke omstandighede oor die vlakte gegaan het nie, en ek is vol vertroue dat terwyl ons almal gereed was om die bevele van ons heldhaftige bevelvoerder te gehoorsaam, daar nie 'n man in die mag was wat beveel het om vooruit te gaan nie, hetsy in die voorkant of ter ondersteuning, wat nie vryer asemgehaal het toe hy die bevele gehoor het wat die beweging teëgestaan ​​het nie.
Ek het hierdie terrein daarna met groot sorg ondersoek, en hierdie ondersoek het die posisie wat eers vermaak is, versterk. Daar kan miskien gevra word waarom ons troepe nie die lyn van hierdie pad beset het nie, waarop ek sal antwoord dat die pad en die walle aan elke kant daarvan perfek beveel is deur die batterye van Stafford Heights, wat die posisie onhoudbaar vir ons gemaak het en die gevaarlikste terugtrekking daaruit, terwyl dit die vyand teen ons gewere veilig beskerm het.
Kort na die beëindiging van hierdie poging om te vorder, het ek 'n kennisgewing van generaal Jackson ontvang om my troepe agteruit te skuif met die doel om te rus en voorsiening te maak sodra hulle deur die troepe van A. Hill se afdeling verlig moes word. het eers die posisies beklee wat ek nou beklee het, maar geen troepe het my gehelp nie, en ek het dus in posisie gebly. Gedurende die nag is bevele ontvang dat Taliaferro Hill se troepe in die voorste linie van links begin aflos, en dat ek die res van die lyn aan die regterkant moet beset wat Taliaferro nie kon invul nie. In ooreenstemming met hierdie instruksies, voor dagbreek op die 14de, verlig Paxton Walker, Hays neem die posisie in wat Paxton ontruim, Hoke bly stil, Lawton se brigade onder kolonel Evens is regs van Hook geplaas, en Walker word van links geskuif en in reserwe geplaas agter Hoke. Die vorige aand het Carrington se battery Latimer en Brown aan die linkerkant verlig en steeds in posisie gebly, en die oggend van die 14de het Dement se battery een van die batterye aan die regterkant wat die vorige dag ingeskakel was, verlig.
Gedurende die 14de tyd het die vyand in posisie op die vlaktes en in Fredericksburg gebly, terwyl die artillerie af en toe 'n skoot uitruil en 'n paar skietery op die skerms op dele van die lyn plaasvind, maar geen voor my nie.
Voor die lig die oggend van die 15de, verlig D. Hill se afdeling Taliaferro en myne op die voorste linie, en ons skuif agter in die reservaat, A. Hill se afdeling beset die tweede lyn.
Daar was stilte op die 15de, die vyand behou steeds sy posisie, maar vroeg op die oggend van die 16de, toe ek op die tweede lyn in posisie was volgens die vorige bevele, is ontdek dat die vyand die rivier gedurende die nag, sy brûe opneem, en ek is beveel om onmiddellik na die omgewing van Port Royal te beweeg om te waak teen die moontlike gebeurlikheid van die vyand se poging om ons regs te draai deur die rivier naby daardie plek oor te steek; en ek het dadelik met die opmars begin.
Die verlies in die afdeling onder my bevel in hierdie geveg was 89 gedood en 639 gewond, te wete: in Hays se brigade, 5 dood en 40 gewond; Trimble se brigade (Hook's), 8 dood en 98 gewond; Lawton se brigade, 55 dood en 369 gewond; my eie brigade (Walker's), 17 gedood en 114 gewond; en in die artillerie van die afdeling 3 gedood en 18 gewond. Onder die vermoorde was luitenant -kolonel Scott van die 12de Georgia Regiment, en kaptein D 'Aquin van die artillerie, en onder die gewondes was kolonel Atkinson van die 26ste Georgia Regiment (in die hande van die vyand), kaptein E. Lawton, AG Lawton's brigade (Law-ton dodelik gewond en in die hande van die vyand) en kolonel Lamar, 61ste Georgia Regiment.
Generaal Lee se totale verlies in die geveg was 458 vermoor en gewond, 3,743, onder meer: ​​in Longstreet se korps, 130 vermoor, 1,276 gewond; in Jackson se korps is 328 dood en 2 454 gewond; en 13 gewondes in Stuart se kavallerie.
Die vyand se verlies was baie swaarder, en meer as 900 gevangenes, meer as 9 000 wapens en 'n groot hoeveelheid ammunisie het in ons hande geval.
Die mislukking van generaal Lee om die leër van die vyand te vernietig nadat dit afgeweer is, is baie gekritiseer, en baie bespiegelinge oor die waarskynlike gevolg van 'n poging om die vyand in die rivier te dryf, is deur 'n aantal skrywers toegelaat. In die eerste plek moet onthou word dat niemand meer die vyand meer as 'n beslissende slag wou toedien as generaal Lee nie, en niemand het die presiese toestand van die dinge en die waarskynlikheid van sukses in enige poging om die vyand te druk beter verstaan ​​nie. na sy nederlaag op die 13de. Die nederlaag was 'n afweer met 'n baie groot verlies, dit is waar, maar dit was nie 'n roete van die vyand se leër nie; en openhartige persone moet veronderstel dat generaal Lee weet waaroor hy handel en baie goeie en voldoende redes gehad het om nie uit sy verdedigingslinie op die blootgestelde vlaktes hieronder te gaan nie, om die poging om die afstoot in 'n roete te omskep.
As aandag gegee word aan die vorige beskrywing van die grond waarop die twee leërs gewerk het, moet 'n poging aangewend word om oor die wye vlakte tussen ons lyn en die vyand se posisie onder die stad te gaan terwyl dit blootgestel word aan die vuur van 150 swaar gewere op die Stafford Heights en die talle veldstukke wat veilig in die rivierpad gemasker was, sou noodwendig tot 'n ramp gelei het, tensy die vyand se magte so verlam geraak het dat hulle nie in staat was om te verdedig nie. Burnside se leër was saamgestel uit ongeveer 150 000 man in die groot afdelings onder onderskeidelik Sumner, Franklin en Hooker.
In geen van die aanrandings op ons lyn was die hele groot afdelings betrokke nie, maar toe aanvallende kolomme vorentoe gestuur is, was daar altyd baie swaar reserwes waarop die aanvallende kolomme kon terugval in geval van afstoot; Die groot afdelings van Sumner en Franklin was hoofsaaklik verloof en Hooker skaars. Generaal Lee se leër was nie die helfte so groot soos die van Burn-side nie en as hy hJubel A. Early se verslag van die slag
Frederick van die Rappahannockrivier aan die hoof van die getywater, en die rivier is opgevaar na daardie punt vir stoombote en klein vaartuie. Die leër van generaal Lee was nie die helfte so groot soos die van Burn-side nie, en as hy op enige tydstip 'n poging aangewend het om te vorder, sou enige mag wat hy vir daardie doel kon versamel sonder om sy verdedigingslinie heeltemal te laat vaar, waarskynlik nog steeds 'n superieure mag van infanterie agter 'n sterk verdedigingslinie, benewens die artillerie.
Soos ek gesê het, het generaal Jackson laat op die 13de die poging aangewend om aan die regterkant te vorder, maar hy was verplig om op te hou, gelukkig, voordat 'n ramp gebeur. Bo die stad het dieselfde kanaal, aan die voet van die heuwels, wat 'n onoorkomelike hindernis vir enige aanval van die vyand aan ons uiterste linkerkant gelewer het, dieselfde hindernis tot 'n opmars van ons kant gebring. Die enigste ander kwartier waaruit die vordering gemaak kon word, was vanaf die heuwels onmiddellik agter die stad op die vyand in die stad, en daar was die probleme selfs groter as onder. Enige aanvallende kolomme uit daardie kwartaal moes óf langs die ruwe gesig van die basisheuwels beweeg het, óf langs die Telegraph- en Plank -paaie, en dan sou hulle soveel verstrooi gewees het deur die artillerie van die noordoewer, wat dan sou het 'n meer effektiewe omvang gehad as selfs op die vlaktes, dat dit nie die reservate wat agter die huise en die verdediging in die stad aangebring is, sou vereis het om die afstoting en ramp te voltooi nie.
Wat 'n nagaanval betref, is dit 'n baie maklike ding om oor te praat, maar 'n gevaarlikste eksperiment om te probeer, veral op donker nagte soos ons destyds gehad het. Sulke aanvalle kan nie met veiligheid uitgevoer word nie, behalwe met die mees deeglik opgeleide troepe, en dan nie in groot liggame nie, uit vrees vir verwarring en om in mekaar te skiet, waarvan die vrees baie dapper troepe lamlê.
Daar word gesê dat generaal Lee die vyand geweldige skade aangerig het deur 'n warm skoot en dop in Fredericksburg in te dwing terwyl die vyand se troepe daar versamel is. Die heldhaftige en patriotiese mense van die stad, toe dit bedreig word met 'n bombardement deur Sumner, het nie 'n beroep op die bevelvoerder van hul land se weermag gedoen om die gevaar van hulle te verwyder deur nie die besetting deur die vyand te weerstaan ​​nie, maar het uitgestal prysenswaardigste onselfsugtigheid deur, in die meeste gevalle, hul huise te laat vaar sonder om te murmureer, terwyl daar sommige te arm was om elders te verhuis, en ander wat gekies het om te bly en al die gevare van die naderende stryd te deel; dit was nie in die hart van die edele bevelvoerder van die Army of Northern Virginia om deur sy eie daad die oorblywende paar van die toegewyde mense en die huise van die afwesiges tot vernietiging te veroordeel nie, ter wille van die doodmaak en verwonding van 'n paar duisend van die vyand, en ontsteltenis veroorsaak onder die res.
Is hierdie verdraagsaamheid om ernstig gekritiseer te word as 'n ernstige militêre fout I
Dit is waarskynlik dat as generaal Lee geweet het dat die vyand die stad ontruim, sy artillerie aansienlike skade kon aangerig het, maar die vyand
het geen aanduiding gegee van so 'n doel nie, en hy het voordeel getrek uit die donkerte van die nag en die voorkoms van storm en wind om sy toevlug te herstel, toe die geraas kom
advertensie te eniger tyd 'n poging aangewend om vooruit te gaan, sou enige mag wat hy vir daardie doel kon versamel sonder om sy verdedigingslinie heeltemal te laat vaar, na alle waarskynlikheid nog steeds 'n beter infanteriekrag agter 'n sterk verdedigingslinie teëgekom het, benewens die artillerie.
Soos ek gesê het, het generaal Jackson laat op die 13de die poging aangewend om aan die regterkant te vorder, maar hy was verplig om op te hou, gelukkig, voordat 'n ramp gebeur. Die heldhaftige en patriotiese mense van die stad, toe dit bedreig word met 'n bombardement deur Sumner, het nie 'n beroep op die bevelvoerder van hul land se weermag gedoen om die gevaar van hulle te verwyder deur nie die besetting deur die vyand te weerstaan ​​nie, maar het uitgestal prysenswaardigste onselfsugtigheid deur, in die meeste gevalle, hul huise te laat vaar sonder om te murmureer, terwyl daar sommige te arm was om elders te verhuis, en ander wat gekies het om te bly en al die gevare van die naderende stryd te deel; dit was nie in die hart van die edele bevelvoerder van die Army of Northern Virginia om deur sy eie daad die oorblywende paar van die toegewyde mense en die huise van die afwesiges tot vernietiging te veroordeel nie, ter wille van die doodmaak en verwonding van 'n paar duisend van die vyand en ontsteltenis veroorsaak onder die res.
het geen aanduiding gegee van so 'n doel nie, en hy het voordeel getrek uit die donkerte van die nag en die voorkoms van storm en wind om sy toevlug te herstel, wanneer die geraas
'N Oorsig van die verlede
[Bron: & quotPioniers in God's Hills, A History of Fredericksburg and Gillespie County People and Events, & quot
Deel II, pp. XI-XVI, Gillespie County Historical Society, 1974, Von Boeckmann-Jones Printers, Austin.]
& quot; Fredericksburg, Texas. is op 8 Mei 1846 gestig deur Duitse immigrante onder beskerming van die Society for the Protection of German Immigrants in Texas. Hierdie genootskap was 'n geselskap van twintig adellikes wie se doel was om 'n gebied in die middel van Texas gedurende die dae van die Texas Republiek te koloniseer. Sy hoofkwartier was in die stede Mainz en Biebrich aan die Ryn. Grond vir sy doel-die Fischer-Miller-toelae in die Llano-rivier-is onoordeelkundig aangekoop, maar dit was skaars toeganklik en was teister met Comanche-Indiane. Dit was moontlik 'n droom van hierdie edeles om koloniale provinsies in Texas te vestig, maar as dit die geval was, het hierdie droom die demokratiese gees van die nuwe intrekkers laat verdwyn, wat in 'n republiek gedroom en beplan het.
Toe die eerste immigrante onder die vaandel van die Genootskap in Desember 1844 in Texas aankom, het prins Carl van Solms-Braunfels, die eerste kommissaris-generaal van die koloniseringsprojek, die probleem van die aankoop van 'n stuk grond op die regteroewer van die Guadaluperivier. Hier is New Braunfels op 21 Maart 1845 gestig.
Gedurende die laaste deel van 1845 het duisende Duitse immigrante by Galveston en Indianola geland. Hierdie mense het die seereis lank en gevaarlik gevind, maar gelukkig het hulle nie geweet dat die ergste nog voorlê nie. Toestande by die hawens van inskrywing was aaklig! Die winter was buitengewoon nat en muskiete versprei in groot getalle malaria. Die fasiliteite vir die versorging van immigrante was hopeloos ontoereikend, nie net by die hawens nie, maar ook vir die binnelandse reis en die nuwe huis. Die edeles wat die Genootskap saamgestel het, het eenvoudig geen begrip gehad van die omvang van hul onderneming nie; hulle het jammerlik misluk om hul beloftes na te kom. Van hierdie immigrante wat die vaderland verlaat het in die hoop om beter lewensomstandighede in die Nuwe Wêreld te vind, het baie daar 'n vroeë, vlak graf gevind.
Die setlaars in Fredericksburg het 'n kort ruskans gehad-sommige vir etlike maande-met hul landgenote in New Braunfels voordat hulle na hul nuwe huis gegaan het. In Februarie 1845 is 'n nuwe kommissaris-generaal vir die Genootskap aangestel-baron Ottfried Hans von Meusebach, 'n Duitse edelman gebore te Dillenburg, Nassau. Hy is later in Texas bekend en vereer onder die naam John O. Meusebach, die naam waaronder hy as 'n burger van Texas en die Verenigde State genaturaliseer is. Meusebach was 'n wyse leier en het die beste put uit die baie slegte situasie rakende die koloniseringsprojek. Hy het die plek vir die tweede kolonie gekies-'n uitnodigende plek, goed getimmer en naby die Pedernalesrivier. Twee spruite met 'n sterk vloei van goeie water het deur die gebied gevloei, die hoofstroom van die twee strome is deur die setlaars ter ere van Meusebach die naam "Baron's Creek" genoem. Hierdie land was net buite die Fisher-Miller Grant.
Meusebach het ook die naam van die nuwe nedersetting gekies-Friedrichsburg (Fredericksburg), ter ere van prins Frederik van Pruise, 'n lid van die Genootskap wat onder sy mense geliefd was.
Die immigrantetrein wat op 8 Mei by hierdie aangewese plek aangekom het, tel ongeveer 120 mans, vroue en kinders. Ongeveer twintig ossewaens en Mexikaanse karre het hulle op hierdie reis van sestien dae geneem. Agt Genootskap -soldate het hulle vergesel.
John Schmidt, een van die soldate, het 'n beer op die oewer van die Pedernales geskiet, so daar was vars vleis vir die eerste aandete op Fredericksburg. Drie dae na die koloniste se aankoms was alle tente opgeslaan en 'n paar hutte gebou vir beskerming teen wind en weer. Toe gaan die twintig spanmanne, die soldate en 'n paar jong, bekwame manne terug na New Braunfels.
Vir die setlaars was daar baie werk om te doen. Landmeter Willke het die dorpsgronde uitgelê wat aan gesinshoofde en enkellopende mans uitgedeel is. Hierdie lotte het 100 ' x 200 ' gemeet. Baie van die setlaars het baie in Creekstraat, naby water, gekies. Teen 1847 het meer as 500 setlaars dorpsgronde ontvang. Later het hierdie eerste aankomelinge ook 'n buitegebied van tien hektaar ontvang. Die intrekkers wat later gekom het, het slegs 'n erf van tien hektaar ontvang. Teen 1848 het ongeveer 600 setlaars buitegoed gekry. Die verbouing van klein landerye het byna dadelik begin. Pakhuise vir die beskerming van voorrade vir die setlaars en goedere vir handel met die Indiane was die dringendste nodig en daarom eers gebou. Tydelike skuilings is gebou om as huise te dien totdat meer groot huise van hout en klip gebou kan word om dit te vervang. In 1846 is begin met die bou van die Vereins-Kirche (Society's Church). Dit was 'n agtkantige kerkgebou wat deur alle denominasies gebruik kon word. Dit het ook gedien as 'n skoolhuis, 'n stadhuis en 'n vesting.
'N Maand nadat die eerste intrekkers aangekom het, het 'n tweede trein immigrante by hulle aangesluit. Ander het later in 1846 en later jare gevolg. Die staatsensus van 1848 gee 966 inwoners krediet aan Gillespie County. Die Amerikaanse sensusverslag van 1850 gee 1,235 as die aantal inwoners van Gillespie County en 754 as die nommer vir Fredericksburg alleen. Daar was in 1850 vyf slawe in Gillespie County.
Baie probleme het die kolonie in die vroeë dae getref. Siekte het in die somer en herfs van 1846 en weer in 1849 baie lewens geëis toe cholera uitgebreek het. Dit was gedurende hierdie dae dat die treffende gesig van die Leichenwagen algemeen geword het. Dit was 'n tweewiel-ossewa met deksel wat deur die dorpsstrate gery het om die lyke van die dooies bymekaar te maak. Oorlewendes, te siek om kiste te bou, het die lyke van hul heengegane geliefdes in seildoek toegedraai. Hulle is begrawe in die Stadt Friedhof, nou die ou deel van [Der Stadt Friedhof, The City Cemetery]. Hier lê baie in ongemerkte grafte. Die herinnering aan almal word vereer deur 'n gedenkmerker wat tydens eeufeesvieringe in 1946 opgerig is.
In die bedroefde tyd van die cholera -epidemie het die Indiane hulself as vriende in nood getoon. hulle het heuning, vleis en beervet na hul wit bure gebring. Santanna, 'n hoof van die Comanches, was 'n goeie vriend van Meusebach en sy koloniste. Ongelukkig het hy ook aan cholera beswyk.
Benewens siekte, was 'n ander boosheid van vroeë Fredericksburg 'n bedrieër wat bekend staan ​​as dr. Schubert, wat dit reggekry het om hom as direkteur van die nedersetting aan te stel. Beide sy kwaksalwery as dokter en sy optrede as administrateur het vir die setlaars onheil bewerkstellig totdat hy in 1847 deur Meusebach ontslaan is. Laat in 1846 het Schubert homself aangestel om aan die hoof te staan ​​van 'n groep mans wat in die Grant gegaan het. Sy lafhartigheid teenoor Indiërs by hierdie geleentheid het meusebach se verdrag met die Indiane in Maart 1847 genoodsaak, 'n prestasie van onberekenbare waarde, nie net vir die genootskap nie, maar ook vir die staat Texas.
Voorspoed is bevorder vir jong Fredericksburg deur die bloeiende Mormoonse kolonie Zodiac daar naby (1847-1853). Dit was geleë aan die Pedernalesrivier, ongeveer vyf kilometer oos van Fredericksburg, op grond wat nou deur die Schmidtzinsky -families besit word. Die Mormone het aan die setlaars maal en hout van hul meulens voorsien en hulle gewys hoe hulle hul grond die beste kan bewerk. Ouderling Lyman Wight was leier van hierdie kolonie.
Die vestiging van Fort Martin Scott deur die Amerikaanse regering in 1848 het die inwoners van Fredericksburg die geleentheid gebied om kontantgeld te verdien. Dit het hulle ook sekuriteit teen Indiërs gegee. Hierdie fort was twee kilometer oos van Fredericksburg aan die oewer van Baron's Creek naby die huidige Austin Highway geleë.
In 1849 neem die handel vir Fredericksburg -handelaars toe met die koms van die California Gold Rush, want Fredericksburg was die laaste plek waar reisigers na die "Beloofde Land" voorrade kon koop voordat hulle El Paso bereik het. Dit was waarskynlik hierdie reisigers wat die cholera -kiem na Fredericksburg gebring het.
In 1847 is die Fredericksburg -streek omskep in 'n gebied van Bexar County A. Krueger is tot vrederegter verkies. In Desember van dieselfde jaar het 150 setlaars van die gebied 'n versoekskrif aan die Texas -wetgewer versoek om Gillespie County te skep met Fredericksburg as die setel van die land. Hierdie wens is toegestaan ​​in 1848. Die graafskap is vernoem ter ere van kaptein Robert A. Gillespie, wat tydens die Mexikaanse oorlog in die Slag van Monterrey, 1846, geval het. In 'n verkiesing wat in Junie 1848 gehou is, is dr William Keidel gekies as die eerste hoofregter van die graafskap John Hunter, landskant Louis Martin, balju RW Cecil, assessor en versamelaar John Leyendecker, tesourier en Friedrich Kiehne, Peter Bickel, John P. Keller en Peter Schandua, landskommissarisse.
Die kolonie Fredericksburg het binne sy perke mense van allerhande soorte en talente gehad-vaardige vakmanne, bouers, handelaars, boere en professionele manne. Alle klasse van die Europese samelewing was verteenwoordig. die oorgrote meerderheid van die setlaars was basies mense van integriteit en volharding godvresend, vlytig en spaarsaam. Byna almal het in 'n poging om daagliks brood te eet, geboer.
Die nedersetting was amper gestig toe sommige van die mense na buitegebiede begin trek het. Die begeerte om grond in eie regte te besit, was 'n groot trekkrag van hierdie immigrante. Dit was nou die tyd om hierdie begeerte te bevredig. Die Live Oak- en Pedernales -gemeenskappe was die eerste wat gevestig is. Toe ontstaan ​​ander gemeenskappe, waarvan sommige later in naburige provinsies opgeneem is. Diegene van die Gillespie County wat nog nie genoem is nie, het ongeveer in die volgende volgorde ontwikkel: Friedrichstal (Klein-Frankreich) [Little France], Pecan Creek, Meusebach Creek, Palo Alto, Crabapple, Rheingold, Cave Creek, Grapetown, Cherry Spring, Rocky Hill, Luckenbach , Mecklenburg (Pilot Knob), Grape Creek, Squaw Creek, Cherry Mountain, Doss, Willow City, Nebo (Eckert), Tivydale, Albert, Stonewall, Harper, Morris Ranch en Cain City. Dit was die setlaars van hierdie gemeenskappe wat die harde werk gedoen het om die grond skoon te maak en die wildernis in produktiewe velde en weivelde te onderwerp, waarvandaan vandag nog die lewensaar van die besigheid van Fredericksburg kom. & quot
Jubal Early: Vroeë lewe en militêre diens
Jubal Anderson Early is gebore in Franklin County, Virginia, op 3 November 1816. Sy pa was 'n bekende boer en politikus, en Early het grootgeword op 'n plantasie wat deur baie slawe versorg is. In 1833 is Early aangestel by die United States Military Academy in West Point. Hy studeer in 1837 en eindig as 18de in 'n klas van 50. By West Point Early het hy ook 'n reputasie verwerf as onwrikbaar wat hom deur sy loopbaan sou volg. Sy neiging tot beledigings speel 'n rol in 'n onderonsie met die toekomstige Konfederale Generaal Lewis Armistead, wat uit die Akademie bedank het nadat hy tydens 'n rusie 'n bord oor die vroeë kop gebreek het.
Het jy geweet? Generaal Jubal Vroeë skuurpersoonlikheid en vinnige humeur was berug in die Konfederale Weermag. Dit was bekend dat Robert E. Lee, wat Early as veldbevelvoerder gerespekteer het, na hom verwys as die � Old Man. "
In diens van die 3de Amerikaanse artillerieregiment, het hy vir 'n kort tydperk in die Tweede Seminole-oorlog (1835-42) diens gedoen voordat hy in 1838 uit die weermag bedank het om die reg te volg. Hy was 'n suksesvolle prokureur en is in 1841 verkies tot die Virginia House of Delegates voordat hy in 1843 as 'n prokureur van die Gemenebest aangestel is. Oorlog (1846-1848). Vroeg was hy 'n lewenslange bachelor, maar gedurende sy tyd as advokaat het hy 'n lang openbare verhouding met 'n Virginia -vrou met die naam Julia McNealey begin. Die egpaar sou uiteindelik vier kinders hê voordat sy in 1871 met 'n ander man trou.
Musea en geskiedenis
Fredericksburg & aposs geskiedenis dateer terug na die stad en stigting in 1846 toe die eerste Duitse setlaars in die Texas Hill Country aankom. Gedurende sy 175 jaar geskiedenis het die gebied verskeie figure gehad wat die geskiedenis van die wêreld gevorm het. In Mei 2021 begin Fredericksburg 'n jaar lange viering van sy 175ste bestaansjaar.
Fredericksburg & aposs Pioneer Museum vertel die verhaal van die eerste Duitse immigrante wat swaar gekry het en oorwin het om die spesiale bestemming vandag te vestig.
Inheemse seun, Chester W. Nimitz, het Fredericksburg op die nasionale kaart van die Verenigde State se Stille Oseaanvloot in die Tweede Wêreldoorlog gekatapulteer - die National Museum of the Pacific War is in die stad vanweë sy bydraes.
En laastens is die Verenigde State en die 36ste president Lyndon Baines Johnson in Gillespie County gebore en het hy dikwels tydens sy presidentskap teruggekeer. Hy is nou begrawe op die plaas wat hy so liefgehad het, net 20 minute van Fredericksburg in Stonewall, Texas. Die Lyndon B. Johnson State en National Historical Parks vertel die verhaal van LBJ & aposs groter as die lewenspersoonlikheid en nalatenskap.
Dit is as gevolg van hierdie faktore dat Fredericksburg gereeld genoem word as een van die beste besoekplekke in die Verenigde State vir liefhebbers van geskiedenis.
Hoofstuk I - Libanon County opgerig
Die provinsie Libanon is gevorm uit dele van die graafskappe Dauphin en Lancaster, deur 'n vergaderingswet, op 16 Februarie 1813. Die huidige perke is soos volg: Dit word in die noordooste begrens deur die Berks- en Schuylkill-provinsies, in die suide -oos by Lancaster, in die suidweste en noordweste met die lengte en breedte van Dauphin, sewentien myl-wat tweehonderd-agt-en-tagtig vierkante myl bevat-'n bietjie meer as 'n kwart van die oppervlakte van die Berks-graafskap.
Alhoewel Libanon klein is, is dit tog een van die beste provinsies in die staat Pennsylvania. Dit vorm deel van die groot oorgangsvorming, hoofsaaklik tussen die suidelike berg en Kitlatiny -reeks. Dit word onderskei deur die vrugbaarheid van die grond en die waarde van sy landbouproduksies. Die kalksteenland word algemeen beskou as die beste, maar in die kalkryke gedeeltes van die leisteenvorming is daar baie uitstekende en hoogs produktiewe plase (C. B. Trego's Geo. Of Pa., Bl. 274).
Die grootste deel van die oorspronklike setlaars van hierdie deel van Pennsylvania was Duits, behalwe die westelike en noordwestelike deel van die Libanon-distrik, Londonderry, wat oorspronklik deur Scotch en Iris gevestig is, wie se afstammelinge egter byna almal verdwyn het, en gegee aan die huidige ywerige, suinige en spaarsamige Duitse bevolking.
Die geskiedenis van die vroeë nedersettings en Indiese slagtings is so voltooi dat dit saamgevoeg is met die geskiedenis van Berks, dat min belangstelling, afsonderlik in ag geneem, nog opgemerk moet word. Daarby is, maar volgens rekord of oorlewering, min bewaar gebly van die vroeë geskiedenis van die deel wat binne die huidige grense van die Libanon -provinsie omhels is. Wat behoue ​​gebly het en wat geblink het, het egter 'n outentieke karakter. Die beste bronne is gebruik.
Libanon Township was tot 1739 'n groot township, toe die hof van Lancaster in Mei van daardie jaar beveel het dat die Bethel -township opgerig word, wat dan soos volg begrens is: -
Dat die skeidingslyn by die Swatara -kreek begin, by 'n klipperige rant, ongeveer 'n half kilometer onder John Tittle, en langs die genoemde rant ooswaarts tot by die dorp Tolpehocken, noord van Tobias Pickles, om John Benaugle, Adam Steel, te verlaat, Thomas Ewersly en Mathias Tise, suid van die genoemde lyn dat die noordelikste afdeling genoem word, en Bethel genoem word - die suidelike afdeling sit die naam Libanon voort.
Toe die Berks -graafskap opgerig is, is die grootste deel van Bethel ingesluit by en geskei met die graafskap.
Die township in Libanon is eers deur Duitsers gevestig, waarvan baie afstammelinge nog steeds die eienaars is van die eerste geregverdigde lande van hul voorouer. Die eerste setlaars van die graafskap was 'n paar families van die Tulpehocken -nedersettings, in die westelike deel daarvan - nou binne die oostelike grense van Libanon. Dit is al voorheen opgemerk.
Die onbeskofte hutte wat deur hierdie en ander eerste setlaars opgerig en bewoon is, het lankal gesterf, en in die plek daarvan is ander opgerig, en hulle word op hul beurt vervang deur ander duursame materiale en meer gemaklik. Waar die bossewe dik gestaan ​​het, is daar nou sterk verbeterde plase, vrugbare lande en glimlaggende tuine. Die volgehoue ​​pogings van die landbouer word ryklik bekroon.
Die eerste intrekkers moes, so goed as moontlik, hulself help met eenvoudige en onbeskofte gereedskap, meubels, toebehore, sowel as kookkuns en landbou, agresies. Groot kontras - in plaas van puncheon -vloere, dek matte gladde vlakke.
Een voorbeeld - honderde kan gegee word - van die eerste setlaars in hierdie township sal opgemerk word. Die oupa van moederskant van die skrywer, Michael Burst, 'n Palatine, by sy aankoms in Philadelphia in 1729, volg sy loop deur Manatawny en Tulpehocken, weswaarts, ongeveer vyf en sewentig myl die woestyn in, van die stad Philadelphia, wat onder die Indiane hurk, op 'n stuk grond twee kilometer noord-wes van die huidige plek van die stad Libanon. Die plaas word nou besit deur Joseph Ligh t, naby Libanon.
Die naaste blanke bure van Burst was die Noacres en Spykers, en ander, wat hulle in 1723 tot 1729 gevestig het, aan die West End van die Tulehocken -nedersetting. Om sy begeertes te beantwoord, het hy 'n hut of hut opgerig - nie anders as die kothuise wat die Iris 'n paar jaar gelede, naby dieselfde plek, opgerig het toe hy die kanaal opgegrawe het nie.
Toe Michael Burst, oftewel Boars t, Duitsland na Amerika verlaat, was hy vergesel deur sewentig Palatynse gesinne, wat in totaal ongeveer honderd en tagtig persone was. Hulle is ingevoer in die skip Mortonhouse, James Coultas, meester, uit Rotterdam, maar laas uit Deal, soos by goedkeuring daarvan, 21 Junie 1729. Hulle het in Augustus aangekom en die volgende verklaring op 19 Augustus onderteken
Ons, intekenare, inboorlinge en laatbewoners van die Pfalz aan die Ryn en aangrensende plekke, het ons en ons gesinne na hierdie provinsie Pennsylvania, 'n kolonie onder die kroon van Groot -Brittanje, vervoer in hoop en verwagting om 'n toevlugsoord en vreedsaam te vind belofte daarin, belowe en neem plegtig aan dat ons getrou sal wees en trou sal wees aan sy huidige Majesteit, Koning George die Tweede, en sy opvolger, Koning van Groot -Brittanje, en getrou sal wees aan die Eienaar van hierdie Provinsie en dat ons sal onsself vreedsaam verneder vir al sy onderdane van die Majesteit, en ons streng nakom en voldoen aan die wette van Engeland en die provinsie, tot die uiterste van ons mag en ons beste begrip. & quot
Onder andere wat in dieselfde skip gevaar het, was die volgende: Jon Philip Rank, John Miller, Michael Urelick, Jacob Bowman, Dirick Adam Weidle, John Rice, Christopher Bumgarner, Johannes Orde, Jacob Fetter, Jacob Eshelman, Christopher Fry, Jacob Over , David Mantandon, Martin Alstadtant, Adam Schambach, Valentine Fikus, Conrad Killinor, Johannes Brinkler, Casper Dorest.
Die landstreek waarin hy geleë was, was voorheen onder die Indiane bekend as 'Quitopahecta', oftewel Snake Harbor vir Burst se eerste werk, in die oggend, om slange dood te maak, binne en buite die hut. Vir die gebrek aan erdeware gebruik hulle kalebasse of kalebas, as drinkbekers en vir & quot melkpanne. & Quot
Burst se ligging vorm 'n soort kern vir 'n digter en uitgebreide nedersetting. George Steitz volg spoedig Burst en lê suidoos van hom, aan die Quitopahila-spruit. Die grootste deel van die grond tussen Steitz's en Burst's is geleë deur Casper Wiester, die koperknoopmaker (en skoonseun van mnr. Zimmerman, van Lancaster County) wat in 1738 honderde hektaar aan John Licht verkoop het, oupa van Joseph Licht, of soos nou gespel - Lig. Die Akte beskryf die suidelike grens van hierdie plaas, & quotSuid deur George Steitz se nedersetting, & quot & ampc.
Onder ander wat in hierdie tydperk in en rondom Burst's en Steitz's behalwe Licht gevestig het, was Peter Keucher, Martin Meylin, Henrich Klein, John Adam Kettring, John George Hederick, Jacob Rieger, Anastatius Uhler. Alhoewel baie van hulle met klein middele begin het, het hulle soveel van hierdie wêreld se goedere bekom, sodat dit nie net gemaklik was nie, maar dat baie ryk geword het. Uit die onderstaande inventaris van goedere en losgoed het die eiendom van Michael Burst, oorlede ( *Michael Burst is in 1741 oorlede. Die weduwee, Barbara Burst, het administrasie aangegaan om haar vertroue getrou uit te voer. Haar waarborge was George Steitz en Amatatius Uhler. Bond ingevoer te Lancaster, 3 November 1741) sal gesien word dat hy goed bereken was om 'n nuwe land te vestig. Dit is duidelik dat hy al die nodige dinge gehad het om oor die weg te kom en sy bure te help.
Hierdie deel van die graafskap, wat die tuin was, het gou 'n groot aantal gesinne, Mennoniete en ander, hier dik gevestig. Die massiewe huis met drie verdiepings, met 'n dak en 'n dak wat deur John Licht in 1742 opgerig is, was 'n gereelde vergaderplek maandeliks waar die Mennoniete vergader het vir aanbidding. Die Morawiërs het ook 'n aanbiddingshuis voor 1743 laat oprig, hard by die Quitopahila, 'n kilometer oos van die huidige plek in Libanon, en 'n paar honderd meter noord van die klip Oratorium, wat in 1750 gebou is.
Die Morawiese nagmaal was aansienlik. In 1748 het hulle 'n sinode gehou vir die transaksie van kerklike sake in die houtgebou, aan die oewer van Quitopahila. Loskial sê:
Kort na die terugkeer van biskop Cammerhol uit Shamokin, is 'n sinode in Quitopahila gehou waarin die sending onder die Indiërs met groot aandag bestudeer is en die volgende beginsels hersien en goedgekeur is:
1. Die broeders dink nie dat hulle geroep is om hele nasies te doop nie, omdat dit meer die doel is om een ​​bekeerde siel te verkry, as om baie te oorreed om bloot die naam en uiterlike vorm van die Christendom aan te neem.
2. Ons word nie moedeloos deur die gevare en ontberinge wat die arbeid onder die heidene bywoon nie, maar onthou altyd dat ons Here die nood en die dood self verduur het, om vir ons redding te verkry en nie gerus het totdat die groot werk klaar was nie. As ons na die swaarste inspanning van siel en liggaam een ​​siel vir Christus verkry, het ons 'n groot beloning.
3.Ons sal aanhou om aan die heidene niks te verkondig nie, behalwe Jesus, en hom gekruisig, en herhaal dieselfde getuienis van sy evangelie totdat die harte van die heidene wakker word om te glo dat hulle ten volle oortuig is dat die krag van die kruis die woord van God is, wat saam siele uit die duisternis in die lig kan bring.
4. Die sendelinge moet nooit heidene verwerp nie, selfs nie die mees verlate en vernederende nie, maar hulle beskou as persone aan wie die genade van Jesus Christus behoort te bied. & Quot Loskiel, P. II, p. 18, 109.
Die name van die hoofgesinne wat verband hou met die Hebron -stasie, of Quitopahila -kerk, was Kuecher, Meylin, Klein, Kettring, Hederick, Rieger, Huber, Rathforn, Wagner, Waschebach, Olinger, Schmal, George, Teis, Trachsler, Rewald, Mies, Urich, Danneberger, Heckedorn, Christman, Struebig, Stoeher, Etter, German, Orth.
1750 Belastinglys Libanon Township
Libanon -township bevat in 1750, byna honderd en dertig belastingpligtiges, soos blyk uit die Tax Duplicate. Adam Ulric h was daardie jaar versamelaar. Hulle name het behoue ​​gebly en is soos volg:
1755 Belastinglys - Tempel van Libanon
Dat die toename van die bevolking konstant was, sal verskyn by die vergelyking van die name van die belastingpligtiges van die bogenoemde lys met die name wat volg vir 1755:
Libanon, die setel, is in hierdie township, maar min van sy vroeë geskiedenis is bewaar. Daar is 'n verskeidenheid menings, selfs oor die tyd toe dit uiteengesit is. Volgens Robert Proud, wat die geskiedenis van die provinsie tussen 1760 en 1773 geskryf het, word Libanon ongeveer 1759 aangegee en in 1772 bevat dit meer as tweehonderd goeie woonhuise, waarvan baie groot en goed gebou uit klip, uit die grond gegrawe waar die huise staan ​​en hoofsaaklik deur Duitsers bewoon word. & quot
'N Ander skrywer, eerwaarde George Lochman, DD, wie se geleenthede vir navorsing gunstig was, en wie se stelling waardig is as krediet sê & quotDiese Stadt, Libanon, ist im Jahr, 1756, von George Steitz ausgelegt word, and legit an dam Fluss Quitopakilla (ein Indianischer Naam, der auf Deutch, Schlungenloch heist). & Quot
'N Oos -gentleman, S. Day, sê & quot; Libanon of Steitzetown soos dit vir 'n lang tyd genoem is, en nog steeds deur baie van die ou Duitsers waarskynlik deur die jaar 1750 uitgelê deur een Steitze. & Quot Touching Day's statement, it might, verbygaan, word opgemerk dat daar niks problematies is met betrekking tot die uitleg van die stad nie. Dit lyk asof geen Duitser daaraan twyfel nie. Almal is dit eens dat dit uiteengesit is. Wat die tyd betref, is daar 'n mate van meningsverskil. Wat dit betref, is daar 'n paar "raai."
Wyle kolonel Adam Ritscher se vader, was, sê Day, een van die eerste setlaars, en het grondhuur betaal, soos blyk uit kwitansies wat nog bestaan ​​het, al in 1751 (1761?) Hy het die erf wes van die een waarop sy seun Adam geleef het, uit die bos wat toe staan.
Gedurende die Franse en Indiese oorlog het honderde gesinne, wat uit die grensnedersettings gevlug het, as plek reeds 'n digte vesting gevind, om te ontsnap om vermoor te word deur die barbaarse woeste, wie se wreedheid geen weet nie grense - hulle was onversadigbaar. Sestig gesinne het tegelyk skuiling geneem in die huis van John Light, wat nog steeds staan, en bekend onder die mense daar, as die & quotOld Fort. & Quot
Die huis van mnr. George Gloninger was ook 'n gewone plek. Behalwe hierdie, en 'n paar ander privaat huise, is die Morawiese kerk, wat in 1750 opgerig is, anderhalf kilometer oos van Gloninger, beset deur vlugtelinge, waarvan die belangrikste uit die Morawiese nedersettings in die Bethel -township gevlug het. Loskiel verwys na hierdie feit en sê dat die wilde mense steeds moorde in Allemaengel gepleeg het - en 'n lans wat hulle op die pad verloor het, het bewys dat hulle een van die mense was wat die kongres (verdrag) by Easton bygewoon het. Omreisende partye het die grense van die land, die openbare paaie en alle ander plekke waar hulle geen weerstand gevind het nie, besmet, sodat die klein kolonies broeders hulle in Allemaengel en Bethel op Swatara gevestig het, wat met ongewone geduld uitgehou het. laasgenoemde verplig om toevlug te neem, eersgenoemde in Bethlehem en laasgenoemde in Libanon - dit was in 1756. Sommige van hulle keer gou weer terug na hul plase, en nie 'n paar van hulle is verras deur die Indiane en wreed vermoor nie. Een John Spitler, skoonseun van Jacob Meylin, die oupa van Martin Meylin, van Jonestown, is doodgeskiet terwyl hy 'n paar tralies reggemaak het-sy liggaam was wreed vermink. Mevrou Miley het ontsnap deur toevlug te neem by die waghuis by haar pa, 'n paar kilometer van Stumptown. Dit gebeur in Mei 1757. Spittler se verminkte lyk is begrawe in die grafwerf by Hebron, naby Libanon.
Die volgende, wat die moord op Spittler raak, word in die rekords van die Hebron -kerk gevind. & quot1751, May den 16, werde Johannes Spitler, jr., ohnweit von scinem Hause an der Schwatara von moerderischen Indianern ueberfallen und ermordert. Er war im acht und dreisigsten Jarh seines Alters, and verwichenes jarh in April, an der Schwatara auf genommen. Seine uebelzugerichitete Leiche wurde den 17 May May hierher Gebracht, and bei oneer grossen Menge Leute begleitet auf unsern hiesigen Gotes-acker bierdigt. & Quot
Tydens die Revolusionêre oorlog van '76 het baie van die inwoners van hierdie plek, van wie 'n paar nog leef, die wapens in gemeen met baie van hul mede -patriotte, ter verdediging van die Amerikaanse vryheid, en was hulle besig met die slag van Trenton , N. Jersey, 25 Desember 1776, toe die Hessiërs met groot slagting verval is, en duisend van hulle gevange geneem is, en nie 'n paar van hulle na Reading en na Libanon, waar hulle in die ou Lutherse Kerk opgesluit was in die stad, en die Morawiese kerk onder die stad. Sommige van die Libanon -burgers het ook deelgeneem aan die geveg by Germantown, 4 Oktober 1777. Hulle was 'n deel van die Pennsylvania -milisie, drie duisend sterk, onder bevel van generaal Armstrong, wie se optog by hierdie geleentheid gesê word, is in geheimsinnigheid vasgevang. Sommige berigte sê dat hy in werklikheid die Hessiese afdelings van die vyand betrek het, ander sê dat die alarm van die Amerikaners wat terugtrek uit Chew se kliphuis sy oor bereik het, toe die voorhoede van sy bevel Germantown, naby die markhuis, binnegekom het en begin het skiet op die chasseurs wat aan die linkervleuel van die Britse leër geflankeer het. & quot Maar om terug te keer na die distrik. In 1840 het die volgende pensioenarisse nog in die stad gewoon: George Hes s, 79 jaar oud Andrew Hoover, 75 Dilman Daup, 81 M. Weaver, 75 jaar oud.
Libanon, so genoem na die graafskap, wat so 'n naam was, soos sommige vermoed, in verwysing na die Libanon van die Skrif, 'n beroemde bergreeks in die noorde van Kanaän, is aangenaam geleë op 'n tak van Quitopahela -spruit, twintig myl van die Capitol, en vyf en sewentig myl van die metropool van die staat, op die draai en aangrensend aan die Union Canal. Dit is goed uitgelê en gereeld gebou - die geboue is hoofsaaklik van klip of baksteen en oor die algemeen goed, alhoewel daar slegs 'n paar groot geboue daarin is, behalwe die hofgebou, 'n ruim en pragtige gebou van baksteen. deur 'n koepel. Die provinsiale amptenare is in hierdie gebou. In die omgewing, in die middel van die stad, is 'n markhuis. Daar is as 'n noodsaaklike onontbeerlike 'n gevangenis, maar laat was daar slegs 'n paar gevangenes. Daar is in die stad, wat op 20 Februarie 1821 ingelyf is, ongeveer driehonderd wonings, ongeveer tien of meer tavernes, en 'n soortgelyke aantal winkels, een maalmeule, een klawermeule, 'n gietery en baie werktuigkundige winkels.
Daar is 'n aantal kerke - die Lutherse, wat in 1798 opgerig is en die derde van Junie toegewy is - dit is van klip gebou, met 'n groot toring. In 1808 is dit van 'n orrel voorsien. Die Lutherane het voorheen 'n houtkerk, wat in 1766 opgerig is. Voor die tyd was 'n gemeente georganiseer - hulle het hul vergaderings gehou in 'n privaat huis wat daarvoor gehuur is.
Die Duitse Gereformeerde kerk, is ongeveer 1787 van klip opgerig en ondergaan tans 'n paar veranderinge. 'N Katolieke kapel van baksteen, 'n Metodiste -vergaderhuis van baksteen, een van die Evangelical Association, 'n United Brethren Church en 'n Mennonitiese vergaderhuis. Tans is hier nog 'n Lutherse kerkgebou onder pastorale sorg van ds J. Rothrauf.
Die onderskeie leraars van hierdie kerke is ds Ernst, van die Lutherse gemeente, wat in Duits dominee Rothrauf, in Engels bedien. Die Lutherane het vier honderd lede gestyg. Ds Henry Wagner is die leraar van die Duitse hervormde kerk - hierdie gemeente tel tussen tweehonderd en vyftig, en driehonderd lidmate. Die Evangeliese Vereniging het meer as honderd lidmate - ds Greenbank het die pastorale beheer van hierdie gemeente. Ds Steinbach bedien ongeveer agtien lede in die Katolieke kapel. Die Verenigde Broeders tel waarskynlik twintig lede.
Daar is vyf Sabbatskole hier, en almal is goed bygewoon en tel tussen 500 en 600 kinders. Die stad bevat 404 gesinne en 'n volwasse bevolking van 1092. Die hele bevolking was, volgens die sensus van 1840, uit die regte stad, 1860.
Die Unie -kanaal loop aangrensend na die stad en bied uitstekende fasiliteite vir die sakewêreld, waar die bruisende, netjiese dorpie Noord -Libanon pragtig en vinnig grootword. Dit sal die regte Libanon ontgroei.
Die opvoedingsmiddele is gunstig. Daar is 'n uitstekende akademie hier, en behoorlik onder leiding van mnr Kinge, wie se doeltreffende onderrigstelsel nie te hoog op prys gestel kan word nie. Daar is gesê dat hy nie genoegsaam aangemoedig word nie, omdat die belangrikheid van 'n behoorlike opvoeding van die jeug en die invloed daarvan op die gewoontes en karakter in die lewe later nie goed oorweeg word nie. Dit is baie jammer. Die akademie bevat tussen dertig en veertig geleerdes. Dit is in 1816 ingelyf, waaraan die staat 'n skenking van $ 2000 gemaak het. Daar is ook 'n vroulike kweekskool hier, en dit word gesê dat dit goed uitgevoer word. Al die jong dames in die stad en land moet dit bywoon. Waar die verkryging van welvaart waardeer word en handel verstaan ​​word, sal 'n bank nodig geag word - so 'n instelling is hier - dit word oordeelkundig bestuur. Die inwoners is byna almal Duitsers, wat gewoonlik in 'n vreemde taal spreek in hul volksmond, hoewel byna almal Engels kan praat. Hulle is gasvry, spaarsaam en vlytig, baie van hulle besit baie en kan in die somer kaalvoet by die werk gesien word.
Daar word verskeie koerante hier gepubliseer - hiervan word rekenskap gegee van die & quotPress. & Quot; Naby die stad is 'n stilstaande stoomenjin, waarmee water uit die Quitopahila opgetel en na die kanaal gelei word !!
Die oorspronklike grense van die Libanon -township is, deur dit te verminder en te verdeel, sedert die oprigting daarvan, 9 Junie 1729, wesenlik verander. In 1729 is die grense daarvan gedefinieer: & quot; Libanon-township begin onder die bogenoemde heuwel (IE die Kehtotaning-heuwel, bo Peter Allen) in die noord-oostelike hoek van Peshtank, daarvandaan by die genoemde heuwel, ooswaarts, na die herenhuis Tolpehocken, daarvandaan suidwaarts langs die genoemde lyn, na die heuwels wat Warwick township grens, daarvandaan deur die genoemde heuwels en township, in die westelike rigting, na die hoek van Derry, op Conewago, daarvandaan noordwaarts deur Derry en Peshtank, na die beginplek. & quot
In 1739 is dit verminder deur die oprigting van Bethel. In 1830 was dit soos volg begrens: - maar sedertdien, verdeel in Noord- en Suid -Libanon - in die noorde, deur Swatara en Bethel townships oos deur Jackson en Heidelberg townships suid deur Lancaster county, en wes deur Londonderry en Annville townships. Grootste lengte, 11 myl grootste breedte, sewe myl - met 44, 700 hektaar eerste klas grond - oppervlakte baie gelyk en hoofsaaklik kalksteengrond. Die verbeterings is van eersteklas orde. Daar is baie mooi geboue in hierdie gemeente.
Noord- en Suid -Libanon word goed natgemaak. Die Quitopahila -spruit, 'n pragtige, fyn stroom, vloei deur die stad Libanon en dryf verskeie meulens in sy loop. Die Union Canal en Reading en Harrisburg -draaipunt loop deur die Noord -Libanon -township. Ystererts word in oorvloed aangetref - in Suid -Libanon, in die heuwels van Conewago en in die suidelike deel van hierdie township. Cornwall Furnace, opgerig aan die hoof van Furnace Creek, word voorsien van erts uit hierdie myne. Die oond is in besit van (?) D. Coleman. Die strome is die kop van Tulpehocken, Hammer Creek, Kuder Creek, Meadow Run en die kop van Conewago Creek.
Noord- en Suid -Libanon, in 1840, bevat sewentien winkels, drie houthuise, agt soutmeule, vyf leerlooierye, drie distilleerderye, twee brouerye, drie pottebakkerye, vier drukkantore, drie weekblaaie en een tydskrif, een akademie - vyftig
Studente, elf skole - vierhonderd en twintig skoliere. Bevolking in 1830 3,556 in 1840, 6,197. Belastingwaardasie vir Noord -Libanon is 1844 $ 569.465 graafskapbelasting, $ 854 20. Suid -Libanon, $ 1,238,750 landbelasting, $ 1,858 13.
Die Bethel -township was tot Mei 1739 deel van die Libanon -township, toe dit in 'n hofbevel in Lancaster geskei is. Dit is soos volg verdeel, en begrens:
Dat die skeidslyn begin by Swatara -kreek, by 'n klipperige rant, ongeveer 'n halfmyl onder John Tittle, en langs die genoemde rant, ooswaarts, tot by die dorp Tolpehocken, noordwaarts van Tobias Pickel, sodat u in die loop kan verlaat John Benaugle, Adam Steel, Thomas Ewersly en Mathias Tise, suid van die lyn - dat die noordelikste afdeling met die naam Bethel genoem word - die suidelike afdeling gaan voort met die naam Libanon. & quot Bethel, omhels dan ook wat nou Swatara is gemeente en deel van die Unie.
Toe die distrik Berks opgerig is, in 1752, is 'n deel van hierdie township geskei en binne die perke van die provinsie ingesluit. Dit is ongetwyfeld so genoem na 'n kolonie Morawiërs wat 'n klein vestiging op die Swatara gehad het, in hierdie township, Bethel genoem - die letterlike invoer van die term is 'die huis van God'. hier, was een van hul eerste in Pennsylvania. In 1737 kom mnr. Spangenberger, 'n Morawiese sendeling, na sy aanstelling by die vestiging van die sending in Georgië, na Pennsylvania, waar hy 'n geruime tyd bly, en vandaar na St. Thomas, een van die Wes -Indiese eilande, om 'n besoek in die missie. Daarna keer hy terug en bly tot 1739 in Pennsylvania. Deur hom word gesê dat die Verenigde Broeders aandag gegee het aan ander Indiese nasies, veral die Iroquois, of Sesnasies. Mnr. Spangenberger het die eerste kennisgewing daarvan ontvang van Conrad Weiser, vrederegter, en tolk aan die regering in Pennsylvania.
Hulle het 'n kerk hier opgerig omstreeks 1740. Eerwaarde Johannes Brand Mueller was hier bedien, ongeveer die jaar 1744. Die name van hulle lidmate word steeds bewaar - 'n paar daarvan is ons toegelaat deur die beleefdheid van ds Henry Francis Simon, hul huidige leraar te Hebron, naby Libanon, om te kopieer uit die & quotSchwaterer Kirchen Buch, met Ein Verzeichniss der Brueder der Gemeine und deren Kindern welche won den Breudern sid Gefauft word von April Anne 1743 & quot
Onder hul eerste lede hier was Rudolph Hauck, Jacob Dueps, Wilhelm Fischer, Ludwig Born, Johan Frederich Weiser, Christian Bimmer, George Miesse, Jacob Gausser, Thomas Williams, Eranz Albert, Jacob Haentchy, Daniel Born, Michael Kohr, Johannes Spitler, Bernhard Faber, Casper Korr.
Hierdie gemeente is oorspronklik byna geheel en al gevestig deur Duitsers en 'n paar Franse Hugenote van laasgenoemde, was Franz Albert, gebore in Deux-ponts, gebore in 1719, 20 Julie, en wat as jongman na hierdie land gekom het en daarna was wreed vermoor deur die Indiërs, 26 Junie 1756. Reeds in 1751 woon die volgende belastingpligte in hierdie township:
1751 Belastinglys - Bethel Township
Ten spyte van die Franse en Indiese oorlog was daar 'n reeks provinsiale forte langs die grense van die provinsies Dauphin, Libanon en Berks, bedoel as verdediging teen die aanvalle van die woeste en as veiligheidsplekke, baie van die inwoners van hierdie 'n deel van die land is die wreedste vermoor, hul huise verbrand, hul kinders gevange geneem. In November 1755 is twintig mense dood en sommige kinders is deur die Indiane weggevoer. "Skokkend," sê die Sekretaris van die Provinsie, in sy verklaring aan die Vergadering, & quot; gee die beskrywings van diegene wat ontsnap het, van die aaklige wreedhede en onwelvoeglikhede, gepleeg deur die genadelose wilden, op die lyke van die ongelukkige ellendes wat geval het in die hande, veral die vroue, sonder inagneming van ouderdom of geslag, is dit veel groter as dié van die mees verlate seerowers. & quot
In Junie 1756 verskyn die Indiane weer in hierdie township en pleeg koelbloedig wrede en doelbewuste moord. Op die 8ste Junie, die middag, tussen drie en vieruur, het vier of vyf Indiërs 'n inval binnegekom op 'n plek genaamd "The Hole", waar die Groot Swatara deur die Blou berg loop - hulle het sonder opgemerk gekruip, agter die heining van Felix Wueneh, skiet hom, terwyl hy besig was om te ploeg, deur die bors - hy huil jammerlik en hardloop, maar die Indiërs kom gou by hom, hy verdedig hom 'n geruime tyd met sy sweep - hulle sny sy kop en bors met hul tomahawks, en het hom kopvel gemaak. Sy vrou hoor sy geskreeu en die berig van twee gewere - hardloop uit die huis uit, maar word gou deur die vyand geneem wat haar gedra het, met een van haar eie en die sleep van haar suster se kinders saam met hulle, nadat sy die huis neergesit het aan die brand steek en andersins eiendom vernietig.
'N Dienskneg wat op 'n afstand dit sien, hardloop na sy buurman, George Miess, alhoewel hy 'n slegte been gehad het, hardloop hy direk agter die Indiërs aan en maak 'n groot geluid wat die Indiane so bang maak, en het 'n groot geraas opgewek, wat die Indiërs so bang gemaak het dat hulle dadelik op hul hakke val en in hul vlug 'n bak botter en 'n kant spek agter hulle laat. Meneer Miesse gaan toe na die huis wat in vlamme was en gooi die heinings neer om die skuur te red. Die Indiane het al die brandewyn in die lentehuis gedrink en verskeie gammons, 'n hoeveelheid maaltyd, 'n paar brode en nog baie ander dinge saamgeneem.
As meneer Miess nie so moedig was nie, sou hulle waarskynlik 'n ander huis aangeval het. Hulle het een van die perde in die ploeg geskiet en 'n groot Franse mes laat val.
Kort nadat hulle die bogenoemde moord gepleeg het, het die Indiane 'n kind van Lawrence Dippel vermoor. Die kind is wreed vermoor en met kopvel aangetref - 'n seuntjie van ongeveer vier jaar oud.'N Ander seuntjie van ongeveer ses jaar oud is weggevoer.
Op die 26ste Junie 1756 het die Indiane vier mense doodgemaak, hul kopvel geskiet en twee perde geskiet. Twee mans, Franz Albert en Jacob Haendshe, en twee seuns, Frederick Weiser en John George Miess, was besig om te ploeg in die veld van ene Fischer, is verras, vermoor en geskulp deur die Indiane, soos blyk uit 'n uittreksel uit die Schwatarer Kirchen Buch:
In dem Wilden Krieg sind folgende vier Brueder, Franz Albert, Jacob Haendshe, zwei Knaben, die in der Hohl welche, da zie daselbst auf des alten Fishers Feld, um der Gefahr wegen gemein schaeftlich pfuegten Nachmittags, den 26 ten Juli, 1756, von den Wilden Indianer zugleich ploeizlich ueberfallen getoedet and gescalpt word and Sontags den 27 ten June, suit einer Starken Bedeckung von Sold afen and auderer Manushaft aus der Hohl gefahren Und with einern Starken Gefolg von etwa zwei hundert Menschen, unier Bruder Friederich Schlegel's Liturgie, van Bruder Samuel Herrs, daar is ook 'n tyd vir die tyd hiervan, en ons kan ook 'n aantal Gottes Acker -eienskappe gebruik.
Uit dieselfde boek blyk Franz Albert gebore te Deux -Ponts, 20 Julie 1719 - hy was 'n skoenmaker van beroep, voorheen lid van die Gereformeerde Kerk. J. Haendshe was 'n messelaar van beroep, ook voorheen lid van die Gereformeerde Kerk. Weiser is gebore op 21 Mei 1740 en Miess op 28 September 1739.
Ds Muhlenberg vertel in die Hallische Nachrichten, bladsy 1029, 'n saak van 'n saak van 'n weduwee, wat in Februarie 1765 by sy huis aankom. Hierdie dame was lid van een van ds Kurtz se gemeentes. Sy was 'n boorling van Reutilinge, Wirtemberg - sy en haar man het na hierdie land geëmigreer en hulle op die grense van hierdie land gevestig. Die Indiane het op 16 Oktober 1755 op hulle geval - volgens haar verklaring het die Indiane die ou man, een van sy seuns, vermoor en twee klein meisies weggevoer terwyl sy en een van haar seuns afwesig was. Met haar terugkeer huis toe vind sy hul woning tot as - sy vlug na die binnelandse nedersettings by Tulpehocken en bly daar.
Eerwaarde Todd verwys in sy & quotSabbatskoolonderwyser na dieselfde voorval. In die toespraak aan sy jeugdige lesers sê hy: & quot U weet, liewe leerlinge, dat baie van die vroeë intrekkers van Pennsylvania uit Duitsland gekom het. Onder die talle emigrante uit daardie land was 'n arm man met 'n groot gesin. Destyds was daar gedurende die week of op die sabbat geen skole hier nie, en geen kerke nie. So het die arme man sy gesin op die sabbat tuis gehou en hulle geleer uit God se woord - want hy was 'n baie goeie man. In die jaar 1754 het 'n vreeslike oorlog tussen Kanada en die Engelse in Kanada uitgebreek. Die Indiane het by die Franse aangesluit en was gewoonlik na Pennsylvania, het huise gebrand, die mense vermoor en alles wat hulle wou, weggedra.
Hulle het die woning van hierdie arm Duitse gesin gevind. Die man, en sy oudste seuntjie en twee dogtertjies, met die naam Barbara en Regina, was tuis, terwyl die vrou en een van die seuns 'n bietjie graan na die meule, 'n paar kilometer daarvandaan, gaan dra het. Die Indiërs vermoor dadelik die man en sy seun en neem die twee dogtertjies, een van 10 en die ander nege, en voer hulle weg, saam met baie ander huilende kinders wat hulle geneem het nadat hulle hul ouers vermoor het. Dit was nooit bekend wat van Barbara geword het nie, die oudste meisie, maar Regina, met 'n ander klein dogtertjie wat Regina nog nooit gesien het nie, is aan 'n ou Indiese vrou gegee, wat baie wreed was. Haar enigste seun het by haar gebly en haar ondersteun, maar hy was soms 'n paar weke weg, en dan het die ou vrou die dogtertjies gestuur om wortels en kruie in die bos te versamel, vir die ou om te eet en toe hulle nie kry nie. genoeg het sy hulle wreed geslaan. Regina het nooit haar goeie pa en ma vergeet nie, en die dogtertjie was altyd naby haar. Sy het die dogtertjie geleer om onder die bome neer te kniel en tot die Here Jesus te bid en saam met haar te sê al die gesange wat haar ouers haar geleer het. In hierdie toestand van slawerny het hierdie kinders baie jare gelewe totdat Regina ongeveer negentien was en haar vriendin ongeveer elf jaar oud was. Hulle harte het die hele tyd na die goeie gewens. Hulle herhaal, nie net die tekste van die Skrif wat Regina kon onthou nie, maar daar was een gunsteling gesang wat hulle gereeld herhaal het.
In die jaar 1764 het die vriendelikheid van God die Engelse kolonelboeket na die plek gebring waar hulle was. Hy het die Indiane verower en hulle laat vra vir vrede. Hy het dit toegestaan ​​op voorwaarde dat al die wit gevangenes aan hom gegee word. Meer as vierhonderd is na die kolonel gebring en onder hulle hierdie twee meisies. Hulle was almal arm, ellendige voorwerpe. Die kolonel het hulle na Carlisle gebring en dit in al die koerante laat druk, sodat alle ouers wat kinders deur die Indiane verloor het, kan kom kyk of hulle een van die vierhonderd arm gevangenes is. Ouers en mans het honderde kilometers ver gegaan in die hoop om verlore vroue of kinders te ontmoet. Die versameling beloop etlike duisende, en die aanskoue van die aanskoue van familielede wat wreed gesonder is, ontmoet mekaar weer en pak mekaar se arms in, en vul die hele geselskap met blydskap.
Daar was ook rou. Ander wat teleurgesteld was in hul verwagtinge om familielede te vind, het baie geklaag. Onder hulle was & quotpoor Regina se treurende moeder. Toe sy by Carlisle kom, het sy dit nie gedoen nie, en sy kon Regina nie ken nie. Sy het grootgeword en gekyk en aangetrek en gepraat soos die Indiane. Die ma het op en af ​​tussen die gevangenes gehuil, maar kon haar kind nie vind nie. Sy staan ​​en kyk en huil toe kolonel Rouquet opkom en sê, 'onthou jy niks waarmee jou kind ontdek kan word nie?'
Langs, maar ek is nie alleen nie,
Alhoewel in hierdie eensaamheid so treurig
Ek voel my Verlosser altyd naby,
Hy kom op die oomblik om te juig,
Ek is by hom en hy by my,
Net hier kan ek nie wees nie!
Die kolonel wou hê sy moes die gesang sing soos sy vroeër gedoen het. Skaars het die ma twee reëls daarvan gesing, toe arme Regina uit die skare jaag, dit ook begin sing en haarself in haar ma se arms gooi. Hulle het albei gehuil van blydskap, en die kolonel het die dogter aan haar ma oorgegee. Maar die ander dogtertjie het geen ouers gehad nie. Hulle is waarskynlik vermoor. Sy het aan Regina vasgehou en wou haar nie laat gaan nie, en sy is saam met Regina huis toe geneem, hoewel haar ma baie arm was. Regina begin vra na & quot die boek waarin God met ons praat & quot. Maar haar ma het geen Bybel nie - want die Indiane het haar Bybel verbrand toe hulle haar huis verbrand en haar gesin vermoor het. Haar ma besluit om na Philadelphia te gaan en 'n Bybel te koop, maar haar goeie predikant het haar een gegee, en daar is gevind dat Regina eersdaags kon lees. & Quot Todd's Sabbath School Teacher.
Die volgende is van mnr. Sarge, in antwoord op 'n brief aan hom, oor die indiese invalle en ampc., Sê hy: & quot In 1834 het 'n oom van my 'n plaas gekoop, drie myl van Fort Smith af, die huis toe (in 1834) op hierdie plaas, was blykbaar ook 'n fort - tradisie het dit so - daar was, behalwe of was daar ten minste, toe ek die houe in '34 sien, tekens van stawende bewyse, om finaal aan te toon dat dit die geval was. Die poortgate, al was dit verstop toe ek die huis sien, en die hoeveelhede gedeeltelike gate in die hout gemaak deur koeëls of balle, stem saam dat dit die waarheid van die tradisie ondersteun. Die huis is egter sedertdien verwyder, en in die plek daarvan is nog een opgerig. Die werkers, toe hulle die kelder dieper laat sak, het 'n ondergrondse grot ontdek, wat vermoedelik dien as 'n plek van verberging en veiligheid vir hul vrouens en kleintjies, as die fort deur die Indiane verras sou word, in afwesigheid van hul manne op hul plase by die werk, want in daardie dae was die bure uit nood noodsaaklik om mekaar op hul plase te help, en in die nag sou almal na die fort gaan.
Mnr. Mies het my pa 'n paar jaar gelede meegedeel dat twee van sy broers 'n slagoffer geword het om die vernietigende geneigdheid van die Indiane te bevredig. Die twee broers was besig om te ploeg en was dus verras deur die Indiane. Een van hulle is op die plek doodgeskiet, die ander vir sy lewe, sodat die huis amper sy doel bereik het, en terwyl 'n meedoënlose Indiër hard op sy hakke sak, sak hy sy tomahawk in die hoof van sy slagoffer - hy het onmiddellik verval!
'N Man met die naam Boeshore (Boeshore het destyds in die stad Hannover gewoon) terwyl hy in die aand saam met sy gesin van sy plaas teruggekeer het, het hy 'n paar Indiërs naby Fort Smith beoefen - hy het op daardie oomblik stilgehou, 'n Indiër het sy dodelike wapen gelykgemaak op hom, maar gelukkig het die koeël die haan van Boeshore se geweer getref - want die geweer was op daardie dag 'n konstante metgesel van die arbeider - sy perde het geskrik en weggehardloop in die rigting van die fort. B. is egter in sy linkerarm gewond. Die Indiane is in die nag gevuur en die Indiërs het teruggetrek, niks meer is gedoen tot die volgende oggend toe die setlaars bloed in die spoor na die Kleinberg opgespoor het nie. & Quot
Die township Bethel is wesenlik verander sedert die eerste oprigting daarvan. Dit word in die noordooste begrens deur die provinsies Schuylkill en Berks, suidoos deur Jackson townshp, suid deur die township Noord-Libanon en wes deur Swatara. Die grootste lengte is dertien myl breedte sewe. Dit bevat ongeveer dertigduisend hektaar grond - waarvan die noordelike deel in die bergagtige suidelike gelyk is - en 'n paar van die beste soorte grond, veral die kalksteen, alhoewel die grootste deel leisteen en gruis is, maar in die algemeen baie verbeter. Baie van die geboue is goed, 'n paar is nog steeds bedek met teëls. Daar is aansienlike smaak - al is dit ietwat grotesk - in die rangskikkings oor hul wonings.
Hierdie dorp is goed natgemaak. Die belangrikste stroom is die Little Swatara -spruit, wat uitloop by die bast van die Kittatinny - of Blou berg - in die Upper Tulpehocken -township, Berks, en vloei suidwes en vorm die grens tussen Bethel en Tulpehocken townships in Berks, waarvandaan dit Bethel oorsteek. en Swatara -townships, in die provinsie Libanon, en val in die Great of Big Swatara -spruit, ongeveer een kilometer onder Jonestown. Dit draai verskeie meulens. In sy loopbaan ontvang dit in Bethel township Elizabeth run en Deep run. In die vurke van eersgenoemde lê Fredericksburg of Stumpstown. Daar is verskeie ander kleiner strome in die township.
In 1840 was daar in hierdie township vier winkels, een oond, een smid, drie maalmeule, een saagmeule, twee distilleerderye.
Fredericksburg - of Stumpstown - is ongeveer 1754 of 1755 deur een stomp aangelê. Onder die eerste inwoners was Stump, Snevely, Meily, Mauerer, die eerste tavernehouer in die plek, Desch, Hauer en Siegfried. Tydens die Indiese oorlog was dit 'n toevlugsoord vir die blanke setlaars aan die grense.
In 1827 is 'n groot deel van die stad deur 'n brand verwoes, maar is sedertdien herbou. Dit is aangenaam geleë in 'n vrugbare en goed verbeterde land. Dit bevat tussen sestig en sewentig wonings, byna honderd gesinne met 'n bevolking van ongeveer sewehonderd en vyftig. Die dorp bevat drie winkels, drie tavernes en die gewone aantal handwerk, ook 'n Unie -kerk waarin Lutherane, Duits -Gereformeerde en Mennoniete ook 'n kerk verkondig wat die Evangelical Association besit.
Bevolking van Bethel township in 1830, 1,604 1840, 1,662. Gemiddelde belastingwaardasie vir 1844, $ 538,011 graafskapbelasting, $ 807 01.
Volgens die United States Census Bureau het die stad 'n totale oppervlakte van 22,3 km2, waarvan 22,2 km2 grond en 0,12 km2, of 0,55%, is bedek met water. 
Enchanted Rock Edit
Enchanted Rock is 'n geografiese landmerk 27 myl noord van Fredericksburg in Llano County. Die rots is 'n groot, pienk afskilferkoepel van graniet wat 130 m bo die omliggende land uitsteek, 'n hoogte van 556 m bo seespieël het en 'n oppervlakte van 260 ha beslaan. Enchanted Rock bied 8.4 myl staproetes, kampeer, piekniek, rotsklim en ander buitelugaktiwiteite. Dit is een van die grootste batholiete (ondergrondse rotsformasie wat deur erosie ontbloot is) in die Verenigde State, en is in 1970 tot 'n nasionale natuurlike landmerk verklaar. In 1994 het die staat Texas dit as Enchanted Rock State Natural Area geopen nadat dit fasiliteite bygevoeg het. In dieselfde jaar is Enchanted Rock by die National Register of Historic Places gevoeg.  
Gebalanseerde rock wysig
Balanced Rock was 'n beroemde plaaslike baken wat bo -op Bear Mountain, 16 km noord van Fredericksburg, geleë was.  Die natuurlike wondersteenpilaar, onseker gebalanseerd op sy klein punt.  Dit het ten prooi geval aan vandale, wat dit in April 1986 van die basis af laat wankel.  
Cross Mountain Edit
Die eerste bekende rekord van Cross Mountain (hoogte 584 m) was in 1847 deur dr. Ferdinand von Roemer. Inheemse Amerikaners het die ligging gebruik om mekaar te vertel van indringings in hul gebied. Die gebied was deel van die kolonist, dr. John Christian Durst, se toewysing van 4,0 ha. Durst het 'n houtkruis op die berg gevind, wat daarop dui dat Spaanse sendelinge die werf ooit gebruik het. Durst noem die plek "Kreuzberg"of Cross Mountain. In 1849 het vader George Menzel 'n nuwe kruis opgerig. In 1946 het die St Mary's Katolieke Kerk 'n metaal- en betonkruis opgerig. Die berg is gebruik vir beide die Paasvure en vir Paasfees sonsopkomsdienste. Dit was aangewys as 'n Opgetekende Texas Historic Landmark 1976. 
Die Vereins Kirche, die Pioneer Museumkompleks, Pioneer Memorial Library en ander argitektuur.
Op 3 Januarie 1913 is die San Antonio, Fredericksburg en Northern Railway gehuur om Fredericksburg te verbind met die San Antonio en Aransas Pass Railway naby Waring.  In 1913 is 'n spoorwegtunnel van 280 meter lank gebou. Die koste van die tonnel het die spoorweg op 28 Oktober 1914 in ontvangs geneem.  Dit is op 31 Desember 1917 onder afskerming verkoop aan Martin Carle, wat die eiendom aan die Fredericksburg en Northern Railway, wat op 26 Desember gehuur is, aangerig het. van daardie jaar. Die trein het tot 27 Julie 1942 gery.   Sedert die spoor gesluit is, het die tonnel 'n vlermuisgrot geword met meer as 3 miljoen Mexikaanse vlermuise. In 2012 het dit Old Tunnel State Park geword, met besoekers se piekniek- en toiletgeriewe. 
Die Fredericksburg-Stonewall-gebied het bekend geword as die Peach Capital van Texas  en Benjamin Lester Enderle staan ​​bekend as die Vader van die Hill Country Peach Industry. Hy was landmeter van Gillespie County en wiskunde- en wetenskaponderwyser aan die Hoërskool Fredericksburg toe hy vyf perskebome geplant het en die vrugte in 1921 begin verkoop het. Enderle het gewerk aan die ontwikkeling van die Hale-, Burbank-, Elberta- en Stark -variëteite. Hy het hulle begin bemark deur die H-E-B-kruidenierswinkelketting, en uiteindelik het hy 5000 produserende perskebome op 61 hektaar gehad.  Kwekers beweer dat die smaak  te wyte is aan die feit dat die gebied die regte kombinasie van hoogte, sanderige grond en klimaat het om smaakvolle klip- en vrysteen -perskes te produseer. Die vrugte word ryp van Mei tot Augustus, en verbruikers kan geplukte vrugte koop, óf hul eie pluk. 
Kruieplase,  druiwekultuur, laventelproduksie en veldblommetjiesaad het opkomende ondernemings in Fredericksburg geword. Kombinasies van landboubesigheid met dagspa's, trougeriewe of bed-en-ontbyt-akkommodasie is nie ongewoon nie.  [ self gepubliseerde bron? ] Selfs 'n Texas Hill Country Lavender Trail is aangewys. 
Lady Bird Johnson se passie vir wildeblomme in Texas leef nie net in die Lady Bird Johnson Wildflower Center in Austin nie, maar het ook 'n groot vraag na saad veroorsaak.  Die 81 ha (81 ha) Wildseed Farms in Fredericksburg is in 1983 deur John R. Thomas gestig as gevolg van die groot aanvraag, en produseer 88 variëteite veldblomsaad. Dit is die grootste veldblomsaadplaas in die Verenigde State in familiebesit en bied 'n jaarlikse veldblomviering aan.   
In 1994 het die drie-en-sewentigste Texas-wetgewer die H.B. Nr. 1425, wat brewpub -bedrywighede in Texas moontlik maak.  Fredericksburg Brewing Company het kort daarna begin werk.  'n Aantal wingerde en verwante bedrywe het ook in die post-LBJ-era van Fredericksburg ontstaan.  Die aangewese Amerikaanse wingerdbougebiede van Fredericksburg in die Texas Hill Country AVA en die veel groter Texas Hill Country AVA sluit beide Fredericksburg binne hul grense in.  Fredericksburg is 'n algemene beginpunt of bestemming vir toeriste wat wynkelders in die Texas Hill Country besoek.  
Die stad Fredericksburg word bedien deur die Fredericksburg Independent School District. Die skool se spanne word die 'Battlin' Billies 'genoem. 
Die eerste instituut vir hoër onderwys in Fredericksburg was Fredericksburg College in 1876. Die Duitse Metodistekerk van Fredericksburg het die instelling gestig en kursusse in die kunste, wetenskappe en vreemde tale aangebied. Inskrywing was ongeveer 150 studente. W. J. R. Thoenssen was die eerste skoolhoof, opgevolg deur Charles F. Tansill. Finansies het veroorsaak dat die kollege in 1884 gesluit is. Die eiendom is verkoop aan die Fredericksburg Independent School District. 
Vir hoër onderwys is Fredericksburg die tuiste van die Texas Tech University in Fredericksburg. 
Dit het ook 'n paar privaatskole, soos:
Ambleside School of Fredericksburg 
Fredericksburg Christelike Skool 
Heritage Family School 
Laerskool St. Mary's en Junior High School
Fredericksburg het 'n munisipale biblioteek aangrensend aan die Gillespie County Courthouse.
Vriende van Gillespie County Country Schools Wysig
Die Friends of Gillespie County Country Schools het sy hoofkwartier in Fredericksburg, en is 'n groep oudstudente en lede van die gemeenskap wat belangstel in die behoud van die tradisies van die ou landskole, die gemeenskapsklubs en die geskiedenis van Gillespie County vir toekomstige geslagte. 
Hill Country Memorial Hospital op snelweg 16 is 'n akute sorg-fasiliteit wat mediese sorg, voorkomende sorg en 'n welstandsentrum bied. Dit is deurgaans onder die 100 beste hospitale in die land. 
Groot paaie Redigeer
Gillespie County Airport  (FAA locator T82) is geleë op State Highway 16 South, ongeveer 3,2 km van die middestad van Fredericksburg af, en beskik oor 'n landingsbaan van 5,002 ft (1,525 m) en 'n hotel en eetkamer.Die lughawe is gestig deur Hans Hannemann en Red Schroeder. Voor 1945 was die fasiliteit in besit van die United States Army Air Corps. Daar is kortstondige en langtermyn-huurhuur beskikbaar.  
Fredericksburg beleef 'n vogtige subtropiese klimaat, met warm somers en oor die algemeen sagte winters. Gemiddelde temperature wissel van 28 ° C (82 ° F) in die somer tot 49 ° F (9 ° C) gedurende die winter.
Klimaatdata vir Fredericksburg, Texas
Bron: The Weather Channel 
Vanaf die sensus  van 2000 het 8 911 mense, 3 784 huishoudings en 2 433 gesinne in die stad gewoon. Die bevolkingsdigtheid was 1 342,1 mense per vierkante myl (518,2/km 2). Die 4 183 wooneenhede was gemiddeld 630,0 per vierkante myl (243,2/km 2). Die rasse -samestelling van die stad was 93,08% Wit, 0,27% Afro -Amerikaner, 0,27% Inheemse Amerikaner, 0,19% Asiër, 0,04% Pacific Islander, 5,09% van ander rasse en 1,05% van twee of meer rasse. Spaanse of Latino's van enige ras was 17,00% van die bevolking. Engels word deur 72,73%van die bevolking gepraat, Spaans deur 14,77%en Texas Duits deur 12,48%.  In terme van afkoms was 39,7% van Duits, 12,5% van Iere, 10,8% van Engels, 4,9% van Amerikaans, 3,2% van Skots-Iers, 2,3% van Skotse, 2,3% van Nederlands.
Van die 3 784 huishoudings het 23,9% kinders onder die ouderdom van 18 by hulle gehad, 53,2% was egpare wat saamwoon, 8,5% het 'n vroulike huishouding sonder 'n man en 35,7% was nie gesinne nie. Ongeveer 32,4% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 19,6% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,24 en die gemiddelde gesin was 2,82.
In die stad is die bevolking versprei as 20,3% onder die ouderdom van 18, 6,0% van 18 tot 24, 20,8% van 25 tot 44, 22,6% van 45 tot 64 jaar en 30,3% wat 65 jaar of ouer was. Die gemiddelde ouderdom was 47 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 81,4 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 78,2 mans.
Die gemiddelde inkomste vir 'n huishouding in die stad was $ 32,276 en vir 'n gesin $ 43,670. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 25.878 teenoor $ 22.171 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die stad was $ 18,788. Ongeveer 7,5% van die gesinne en 11,9% van die bevolking was onder die armoedegrens, insluitend 16,1% van diegene onder 18 jaar en 11,5% van die 65 jaar of ouer.
Die stad Fredericksburg word bestuur deur die regeringsvorm van die raad-bestuurder. Volgens die Huisreëlhandves wat Mei 1991 aangeneem is,  bestaan ​​die beheerliggaam van Fredericksbug uit 'n burgemeester en vier raadslede. Beide die burgemeester en die raad word in afwisselende jare deur die stad in die algemeen vir twee jaar verkies, met 'n beperking van vier opeenvolgende termyne. 
AM -radiostasie KNAF is in 1947 op die lug. Die oorspronklike lisensie is deur die Federal Communications Commission aan Arthur Stehling toegestaan.  Die lisensie is oorgedra na Norbert Fritz en familie. 
Die Fredericksburg Standard was oorspronklik getiteld Gillespie County News en gestig in 1888. Die naamsverandering het plaasgevind in 1907. Die koerant is in 1915 deur die Fredericksburg Publishing Company aangekoop, wat ook die Duitse taalkoerant gepubliseer het Fredericksburg Wochenblatt. Die Radio Pos het in 1922 begin publiseer en is in 1984 deur die Fredericksburg Publishing Company aangekoop. Die twee koerante het saamgesmelt in die Fredericksburg Standard-Radio Post.  
Bagdad, Texas (2009) verfilm in Fredericksburg en Kerrville, Texas
Sewe dae in Utopia (2011) verfilm by die Boot Ranch-gholfklub net noord van Fredericksburg, sowel as in Utopia, Texas, met die Oscar-wenner Robert Duvall en Lucas Black. Dit was gebaseer op die boek Golf's Sacred Journey: Seven Days at the Links of Utopia, Grand Rapids: Zondervan, 2009. ISBN978-0-310-31885-9.
"Stoned" (1995) 'n liedjie van Old 97's adviseer 'Take a Greyhound to Fredericksburg'
"Chester Nimitz Oriental Garden Waltz" (1988) 'n liedjie deur die Austin Lounge Lizards
Grammy-bekroonde blues-kunstenaar Johnny Nicholas bestuur die Hill Top Cafe op US87 naby Fredericksburg in 'n voormalige vulstasie in die 1930's 
Vroeg in 1932 het die skrywer Robert E. Howard een van sy gereelde reise in Texas onderneem. Hy het deur die suidelike deel van die staat gereis met sy belangrikste beroep, in sy eie woorde, "die groothandel van tortilla's, enchiladas en goedkoop Spaanse wyn." In Fredericksburg, terwyl hy uitkyk op nors heuwels deur 'n mistige reën, dink hy aan die prehistoriese fantasie -land Cimmeria, die bitter harde noordelike streek waar vreesaanjaende barbare woon. In Februarie, terwyl hy in Mission was, het hy die gedig geskryf Cimmeria. Dit was ook tydens hierdie reis dat Howard die eerste keer die karakter van Conan the Barbarian opgevat het.  
Gurasich, Mari (1994). 'N Huis verdeel. Texas Christian University Press. ISBN978-0-87565-122-4. Tydens die Burgeroorlog is jong Louisa die jongste dogter in 'n Duitse huishouding in Fredericksburg. Een broer is vermoor deur die Konfederale waaksaames James P. Waldrip en Die Haengebande, en die ander broer is in 'n gevangenis van die Unie.
Gimenez, Mark (2009). Die Perk. Bol. ISBN978-0-7515-3967-7. Prokureur Beck Hardin keer na die dood van sy vrou terug na sy geboortestad Fredericksburg en help om 'n ou misdaad op te los.
verwys na Fredericksburg in die stukkie "Gifts of Forgiveness" wat op sy postuum vrygestelde komedie-album Rant In E-Minor uit 1997 verskyn het
op sy Dr Boogie radioprogram van 11/11/2016 beskryf (in Frans) sy besoek aan Fredericksburg in die negentigerjare wat suurkool geëet het by 35 grade, en die Nimitz -standbeeld gesien het, maar saamgevat met die ietwat ingrypende advies N'allez jamais is in Fredericksburg. Ek is nie RIEN of voir op Frederiksburg nie (Moet nooit na Fredericksburg gaan nie. Daar is niks om by Fredericksburg te sien nie). 
Bekende mense van Fredericksburg, Texas
(1849–1902) Educator, stigter van twee Austin -akademies, het somerskool in Fredericksburg gegee 
(geb. 1959) Texas wetgewer 
(1840–1900) Die voormalige slaaf, die Baptiste -minister, het na emansipasie 'n senator geword in die Texas State Legislature 
Generaal Michael W. Hagee
(geb. 1944) 33ste kommandant van die United States Marine Corps 
(1880–1969) National Museum of Racing en Hall of Fame volbloed perde -afrigter 
(1826–1902) Duitse kolonis en pioniervrou, die Betsy Ross van Texas genoem 
1ste Lt. Louis John Jordan
(1890–1918) Eerste Texaanse offisier vermoor in die Eerste Wêreldoorlog, Bataljon C, 149de Veldartillerie, 42ste Afdeling, ontvang postuum die Croix de Guerre in 1924, Amerikaans voetbalspeler met Texas Longhorns (1911–1914), die Louis Jordan Post van die Amerikaanse Legioen in Fredericksburg ter ere van hom genoem 
(1908–1982) Chicago White Sox -kruik 
(1930–2001) Pionier van omgewingsekonomie 
(1820–1881) Wapensmid, uitvinder, natuurkundige 
(1823–1893) Landmeter, gewetensbeswaardes tydens die burgeroorlog, en kommissaris van die Texas General Land Office 
(geb. 1971) 60 minute korrespondent 
(1813–1891) Landskapkunstenaar en fotograaf, bekend vir die eerste skilderye van die Texas Hill Country 
(1812–1897) Stigter van Fredericksburg 
(1853–1896) Eerste groot president van die International Brotherhood of Electrical Workers (IBEW) 
(1910–1960) Volbloed afrigter in National Museum of Racing en Hall of Fame 
(1826–1911) Gebou die Nimitz Hotel in 1852, oupa van vloot admiraal Chester Nimitz, verkies tot die Texas wetgewer in 1890 
Vloot -admiraal Chester Nimitz
(1885–1966) Hoof-bevelvoerder van die Amerikaanse Stille Oseaan-magte in die Tweede Wêreldoorlog 
(1824–1857) Skilder wat verhoudings tussen vroeë Duitse setlaars en plaaslike inheemse Amerikaanse stamme uitgebeeld het 
Kolonel Alfred P. C. Petsch
(1887–1981) Advokaat, wetgewer, burgerlike leier en filantroop, dien in die Texas House of Representatives 1925–1941, veteraan van die Eerste en Eerste Wêreldoorlog 
(1925–2012) Mede-stigter van Taco Cabana 
(geb. 1978) Playboy Playmate November 2000 
(1858–1929) Musiek komponis, dirigent 
(geb. 1951) Staatsvoorsitter van die Republikeinse Party van Texas van 1997 tot 2003, het in Fredericksburg afgetree 
Uitsig oor Enchanted Rock uit die basiskamp
Egpaar wat op Enchanted rock loop
Fredericksburg is bekend vir sy vele winkels in die middestad.
Admiraal Nimitz Museum, c. 1852
Bank van Fredericksburg, c. 1889
Bed en ontbyt in Haussegen Platz Log Haus
St. Marys Katolieke Kerk, c. 1906
Zion Lutherse Kerk, c. 1854 (oudste Lutherse Kerk in die Texas Hill Country)
'N Bronsbeeld "Lasting Friendship" in die park Fredericksburg ter herdenking van die vredesverdrag tussen plaaslike setlaars en die Comanche.
Skikking aan die samelewing (1607-1750)
Gedurende die sewentiende en agtiende eeu het die nedersetting in Virginia weswaarts versprei vanaf die Tidewater -gebied langs die seevaarriviere tot in die Piemonte. Reeds gevestig in die tabakekonomie het setlaars uitgestrekte plantasies langs die vrugbare gronde van die rivierbeddings aangelê. Alhoewel die vestiging van hierdie groot aanplantings 'n verspreide, gedesentraliseerde gemeenskap tot gevolg gehad het, het 'n aantal klein dorpies begin ontstaan ​​as inspeksieruimte vir tabakvervoer. Een van die vroegste geskrewe verslae van Europese verkenning langs die Rappahannockrivier dateer uit 1608, toe kaptein John Smith na die waterval reis en inheemse inheemse Amerikaanse nedersettings teëkom. Die gebied is gedurende die volgende dekades af en toe deur ontdekkingsreisigers besoek, en in 1671 is 'n patent verleen aan Thomas Royston en John Buckner van Sir William Berkeley vir 'n stuk van 50 hektaar by die val van die Rappahannockrivier. Veertig koloniste vestig hulle daarna op hierdie kanaal in die huidige kommersiële kern van Fredericksburg. Fredericksburg se eerste roosterplan is in 1721 opgestel, en in 1727 het die nedersetting 'n amptelike handves van die House of Burgesses ontvang en is dit vernoem ter ere van Frederick, prins van Wallis.
'N Inspeksiestasie is aan die voet van die huidige Wolfestraat opgerig en 'n groep pakhuise met houtraamwerke is inderhaas langs die rivier opgerig. Die organisasie van die stad val saam met 'n groot opswaai in die plantasie -ekonomie. Teen 1727 het die grondbesit met 60% toegeneem en die uitvoer van tabak het die hoogste hoogtepunt bereik. Die bevolking van Fredericksburg het geleidelik gegroei en handelaars en ambagsmanne aangetrek, en in 1732 is die stad uiteindelik gevestig as die setel van die distrik Spotsylvania. Die stad het vinnig gegroei, en in 1739 is ekstra grond aangekoop om hierdie groeiende bevolking te akkommodeer. Alhoewel die stad Falmouth, reg oorkant die rivier van Fredericksburg, 'n vinniger, welvarende groei gedurende die vroeë dae van vestiging behaal het, het die opening van 'n veerdiens tussen Fredericksburg en Stafford in 1784 sy oorheersing as 'n bloeiende hawe en kommersiële sentrum versterk. Die veerbootdiens het boere en plantasie -eienaars in staat gestel om hul gewasse direk na afwagtende skepe oor te dra. Saam met die pakhuise het tavernes en ander klein kommersiële ondernemings hulself spoedig gevestig langs die roosterplan van die huidige kommersiële kern.
Benewens kommersiële welvaart, is die fondamente van die regering en godsdienstige instellings gelê in nedersettings regoor Virginia. Gedurende die vroeë agtiende eeu is die setel van justisie in Germanna, 'n Duitse nedersetting 18 myl noord van die huidige Fredericksburg, rondom 'n yster gietery verplaas na Fredericksburg. Op dieselfde manier het die St. George -gemeente, ook van Germanna, 'n kerk in Fredericksburg gestig en ds Patrick Henry, die oom van die beroemde redenaar, as sy eerste rektor verkies.
'N Interessante stuk vroeë geskiedenis van Fredericksburg
Ons het by die Fort gestop op pad na die stad. Vanuit die straatuitsig lyk dit nie veel nie. Klim uit u motor en toer op die terrein, lees die gemerkte merkers en geniet u van die vroeë fortelewe. Ek hoop dat die stad Fredericksburg of Gillespie County die geld kan vind om Fort Martin Scott volledig te herstel. dit is werklik 'n geskiedenis wat die moeite werd is om te stoor en te deel!
As u van geskiedenis hou, is dit u plek. Netjiese plek om te sien en te besoek. Selfgeleide toer om inligting buite elk van die geboue te lees.
Ons het ingery maar alles was toegesluit. Ek het gehoor dat 'n groep wat nie met die Texas-rangers verband hou nie, maar hul naam gebruik, die sitre probeer oorneem, terwyl 'n ander groep wat met 'n inheemse Amerikaanse stam verband hou, dit probeer ontwikkel het tot 'n Pow-wow-webwerf. Daar is rede vir laasgenoemde: dit is die enigste fort waar daar vrede was tussen inheemse Amerikaners en die setlaars, want die blanke het sy woord by die Indiër gestand gedoen en die verdrae nagekom. Daar was nooit bloedvergieting daar nie.
Fantastiese fort om te besoek terwyl u in Fredericksburg is of net daar verby is. Verskeie van die geboue word gerestoureer. 'N Rustige wegbreek van die besige Fredericksburg. Maak seker dat u gaan as die museum oopgemaak word.
wonderlike geskiedenislesse, neem tyd om al die tekens te lees, baie leersaam, het meer onderhoud nodig op paaie en grond. Sal wonderlik wees as daar beter na hom omgesien word.
Volgens die opsigter was dit omdat die Duitse setlaars hul einde van die verdrag nagekom het. Die geboue is alles rekonstruksies op die oorspronklike fondamente. Dit is nie verbasend nie, aangesien die fort uit hout gebou is. Aan die agterkant staan ​​die oorspronklike waghuis, gemaak van gesnyde kalksteen, steeds omdat dit 'n paar jaar lank as 'n huis gebruik is nadat die fort aan John T. Braeutigam verkoop is. Braeutigam het die belangrikste geboue van die fort gebruik as 'n biertuin en danssaal. Braeutigam is in 1884 by die Garten beroof en vermoor en het die waghuis verlaat waar hy gesterf het met die reputasie dat hy agtervolg was.
Ontdek wat in Herndon gebeur met gratis real-time opdaterings van Patch.
Dr Max Wiehle en Gesin. (Uit die voormalige familiehuis)
Die Thorntons het ongelukkig finansiële probleme ondervind. In 1886 koop dr. Carl Adolph Max Wiehle 3,228 hektaar van die Thornton -kanaal aan die noordekant van die spoorweë, nou die Washington en Old Dominion Trail. Uiteindelik het Wiehle 'n somerhuis gebou, 'n hotel, 'n poskantoor, 'n gekombineerde stadsaal en kerk, en 'n gazebo wat nog langs Old Restonlaan geleë is. Hy het ook mere met die hand gegrawe op die erf. In 1887 het Wiehle die regering oorreed om die naam van die poskantoor by die treinstop te verander na die naam van Wiehle.
In 1892 huur Wiehle 'n Duitse landmeter, Joseph Berry, vir die beplanning van 'n klein dorpie, wat hy na homself, die dorp Wiehle, sou noem. Die ontwerp bevat planne vir 800 koshuise langs 'n netwerk van strate wat 'n bevolking van 4 000 kan huisves. Hy het hom verbeel dat sy stad entrepreneurs sou hê wat ondernemings en fabrieke sou oopmaak waarin inwoners sou werk, sodat die stad heeltemal onafhanklik kon wees. 'N Familieonderneming, die Virginia Lumber and Manufacturing Company, is in 1893 gestig. Benewens die bemarking van hout, is die hout ook gebruik om materiaal vir die stadsgeboue te verskaf. Die Maryland and Serpentine and Talc Company van Baltimore het 'n meule op die Wiehle -eiendom gebou en 'n industriële komponent van die nuwe stad geword.
Accokeek ysteroond E-49
Die Principio Company het die Accokeek Iron Furnace omstreeks 1726 in die omgewing gebou op grond wat gehuur is van Augustine Washington (vader van George Washington), wat 'n vennoot geword het. Na die dood van Washington in 1743, erf sy seun Lawrence sy belang in die onderneming en die oond. Toe hy op sy beurt tien jaar later sterf, het sy aandeel eers na sy broer Augustine Washington Jr. en later na William Augustine Washington geval. Die argeologiese terrein is 'n seldsame voorbeeld van 'n 18de-eeuse industriële onderneming in Virginia. Dit bevat die oond, die wielkuil en wedrenne, 'n keermuur van slak, 'n uitgebreide slakhok en mynputte.