AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie tesis fokus daarop om ondersoek in te stel na die invloed wat die Tweede Wêreldoorlog op die Suid-Afrikaanse voedselsituasie gedurende die jare 1939 tot 1948 gehad het. Dit word gedoen deur te kyk na ’n aantal spesifieke voedselsoorte en hul beskikbaarheid op die plaaslike mark. Die voedselbeheermaatreëls wat geimplimenteer is, was uniek binne die konteks van Suid-Afrika tydens die oorlog aangesien daar beide ’n oorvloed van en ’n tekort aan sekere voedelsoorte was. Die effektiwiteit van die implementering van hierdie voedselbeheermaatreëls word gevolglik bepaal. Waar daar sekere voedselsoorte in oorvloed was, word daar ook gekyk na hoe die maatreëls van die regering nuwe industriële ontwikkelling waarin hierdie voedsel gebruik word van stapel gestuur het. Die invloed van openbare opinie op die regering se landboubeleid gedurende hierdie tyd word ook geassesseer, met klem wat geplaas word op hoe hierdie diskoers die regering genoop het om, ten spyte van ernstige voedseltekorte, van ’n formele rasioneringstelsel afstand te doen. Die Suid-Afrikaanse rassesegregasiebeleide is uiteraard ook hiermee verweef en vorm daarom deel van die argument oor waarom ’n konvensionele rasioneringstelsel waarskynlik nie in die Unie binne ’n oorlogskonteks sou werk nie. Die navorsing is daarop gerig om die politieke landskap van post-1939 Suid-Afrika vanuit ’n nuwe hoek te beskou, aangesien wetgewing en oorlogsbeleide die land se politieke kompleksiteite op subtiele maniere geaffekteer het. Politiek was ’n enorme oorweging in die ontwikkeling van voedselbeheermaatreëls en die landboubeleide wat daarna gevolg is. Dit word verder ondersoek deur te let op hoe koerante van daardie tyd die maatreëls benader het en hoe besparingsveldtogte deur die massa media versprei is. Hierdie bronne bied ’n unieke blik op die openbare opinie rakende die Suid-Afrikaanse politieke landskap en gee dus ’n indruk van die heersende nasionale gemoed gedurende hierdie belangrike tydperk. Verder belig die mediadekking oor voedselveldtogte in hoeverre die Suid-Afrikaanse publiek voedselbeheermaatreëls aanvaar en ondersteun het, sowel as die maniere waarop die publiek aangemoedig is om tot hierdie pogings by te dra. Eweveel van belang was die posisie wat landbou beklee het as ondersteunende maatreël in die Unie se oorlogspoging. Terselfdertyd het die voedselbeheermaatreëls ook ’n weerstandsbeweging onder sekere gebruikers ontketen. Deur na al hierdie temas te kyk, word dit duidelik dat die streng beperkings wat daar op sekere voedselprodukte geplaas is ook die onderliggende spanning wat daar reeds op ’n politieke front was verder op die spits gedryf het.