Avoyel- AT-150 - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Indiese stam inheems aan die deelstaat Louisiana.
(AT -150: dp. 1,675; 1,205 '; bb 38'6 "; dr. 15'4"; s. 16,5 k - kpl. 85; a. 13 ", 2 40 mm., 2 20 mm., 2 dct .; cl. Navajo)
Avoyel (AT-150) is op 25 Maart 1944 by Charleston S.C. neergelê deur die Charleston Shipbuilding & Drydock Co .; op 9 Augustus 1944 van stapel gestuur; geborg deur mev. George E. Goodman; en op 8 Januarie 1945 in diens van Charleston, het luitenant -komm. William R. Brown in bevel.
Na afloop van opleiding in die Chesapeakebaai, het die sleepboot by die Norfolk Navy Yard, Portsmouth, Va. Na afloop van die werfperiode is die sleepboot beveel om na die Hudsonrivier te gaan, wat tot 'n diepte van twee tot drie voet gevries het. Avoyel het 'n paadjie na Iona -eiland skoongemaak sodat ammunisiebakke langs die rivier af beweeg kon word. Toe hierdie opdrag voltooi was, keer die vaartuig terug na Norfolk.
Begin Maart het die sleepboot na New Orleans gevaar, waar sy 'n sleepwa opgetel en na Gulfport, Miss, getrek het om te laai. Avoyel het op 20 Maart die golfkus vertrek, op pad na die Stille Oseaan. Sy het deur die Panamakanaal gegaan en verder gegaan na die Suidelike Stille Oseaan. Die skip het by Bora Bora, Society Islands, stilgehou om brandstof te maak voordat dit op 13 Mei Seeadler Harbour, Manus -eiland, bereik het. Met haar aankoms daar, het die sleepboot by diensbevelvoerder, diensmag 10, aangemeld. Op 15 Mei is die sleepboot ATF-150 herontwerp.
Gedurende die oorblywende maande van die Eerste Wêreldoorlog het Avoyel verskeie sleepwerk onder die Filippynse eilande uitgevoer; Hollandia, Nieu -Guinee; Ulithi, Caroline -eilande; Guam, Mariana -eilande; Okinawa; en Eniwetok, Marshall -eilande. Na die Japannese kapitulasie op 15 Augustus het die sleepboot met Task Group 95.4 begin om myne uit die waters van die Geel See, voor die kus van Korea, te verwyder. Avoyel het verskeie myne met geweervuur ​​laat sink; en op 7 September begin die geallieerde besettingsmagte deur die skoongemaakte gebied na die Koreaanse vasteland.
Die sleepboot wat op 16 September en Sasebo -gebied vir die volgende drie maande by Sasebo, Japan, geanker is, het hervoor- en brandstofaanvullings uitgevoer. Op 8 het ek begin om na die Verenigde State terug te keer. op pad na Saipan, Eniwetok en Guam. Sy vaar toe, via Pearl Harbor, na die Canal Zone. Die vaartuig het die Panamakanaal op 12 Julie oorgedra en op die 28ste New Orleans bereik. Die skip het daarna 'n voorafinaktiverings -opknapping ondergaan.
Op 17 Oktober gaan Avoyel na Orange, Texas, en word daar op 11 Januarie 1947 buite diens gelaat, op 9 Julie 1956, is die skip aan die Amerikaanse kuswag geleen en aangestel in Eureka, Kalifornië Op 1 Junie 1969 is haar naam van die Navy Est geskrap, en die skip is op dieselfde dag permanent na die kuswag oorgeplaas. Die vaartuig is op 30 September 1969 deur die Kuswag ontmantel, verkoop en in kommersiële diens geplaas.
USS Avoyel (ATF-150) was 'n Achomawi-klas seevaartboot wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse vloot gebou is. Sy was die enigste Amerikaanse vlootvaartuig wat die naam gedra het.
Avoyel is op 25 Maart 1944 neergelê deur die Charleston Shipbuilding and Dry Dock Company van Charleston, South Carolina wat op 9 Augustus 1944 gelanseer is, geborg deur mev. George E. Goodman en op 8 Januarie 1945 in diens van Charleston Navy Yard, luitenantkommandant William R. Brown in bevel.
Wat beplan die WCU om hierdie mylpaal te erken?
Erkenning van die oorspronklike handves vir die instelling in Maart 2021.
Publikasie van 'n boek ter herdenking van WCU se eerste 150 jaar.
Sosiale media pret.
Feesvideo's wat in hoofstukke op die sesvierjarige webwerf vrygestel word.
Kampusgeleenthede, insluitend 'n 150 -jarige herdenking in die herfs van 2021.
Besoek die universiteit se sesjarige webwerf gereeld vir opdaterings, insluitend spesifieke gebeurtenisinligting, gereelde plasings van foto's en verhale, en herinneringe en aandenkings van alumni en afgetredenes.
Die National Weather Service op 150: 'n kort geskiedenis
Redakteur se nota: Die National Weather Service vier op 150 Februarie 2020 sy 150ste verjaardag - 'n ideale tyd om die vele prestasies van die agentskap te erken. Die meeste van die volgende inhoud verskyn die eerste keer in Nasionale Weerdiens -kiekies: Portrette van 'n ryk erfenis deur Gary K. Grice, gepubliseer in 1991. Dit is deur die NWS Heritage Projects -span geredigeer en bygewerk om gebeure en inligting wat sedertdien plaasgevind het, in te sluit.
Op 2 Februarie 1870 het die Amerikaanse Kongres 'n resolusie aangeneem waarin die Sekretaris van Oorlog vereis word "om voorsiening te maak vir die neem van meteorologiese waarnemings by die militêre stasies in die binneland van die kontinent en op ander punte in die state en gebiede. en om op die noordelike (Groot) mere en op die kus deur magnetiese telegraaf en mariene seine kennis te gee van die nader en die krag van storms. " Die resolusie is op 9 Februarie 1870 deur president Ulysses S. Grant onderteken en die voorloper van die Weerburo en die nasionale weerdiens is gebore.
Die nuwe agentskap, genaamd die afdeling telegramme en verslae ten bate van handel, is gestig onder die Amerikaanse weermag seindiens. Die nuwe weermagagentskap is onder die oorlogsdepartement geplaas omdat 'militêre dissipline waarskynlik die grootste dringendheid, gereeldheid en akkuraatheid in die vereiste waarnemings sou verseker'. Vanweë die lang naam het die agentskap dit gereeld genoem as die nasionale weerdiens of algemene weerdiens van die Verenigde State.
Die nuwe weeragentskap was onder die Seindiens van 1870 tot 1891 werksaam. Gedurende daardie tyd was die hoofkantoor in Washington, DC, met veldkantore wat hoofsaaklik oos van die Rockies konsentreer. Die meeste voorspellings het hul oorsprong in die hoofkantoor in Washington, met waarnemings deur veldkantore.
Gedurende die seindiensjare is min weerkundige wetenskap gebruik om weervoorspellings te maak. In plaas daarvan word aangeneem dat weer wat op een plek plaasgevind het, stroom -af in die volgende gebied inbeweeg. Die weervoorspellings was eenvoudig en algemeen, en bevat gewoonlik basiese weerparameters soos wolk en neerslag.
Die afdeling telegramme en verslae ten bate van handel het tot 1891 onder die seindiens gebly. Op 1 Oktober 1890 het die kongres besluit om dit na die departement van landbou oor te dra en die weerkantoor te hernoem. Die werklike oordrag het op 1 Julie 1891 plaasgevind, en destyds het georganiseerde burgerlike weerdienste binne die federale regering in die Verenigde State begin.
Die Weerburo was 50 jaar lank deel van die Departement van Landbou van 1891 tot 1940. Gedurende hierdie tyd is aansienlike verbeterings aangebring in die weerburo -bedrywighede, en die wetenskap van weerkunde het groot vooruitgang gebring.
Weervoorspellers in die seindiens en vroeë weervoorspellingsjare gebruik hoofsaaklik inligting uit oppervlakweerwaarnemings. Die vroeë meteoroloë was bewus daarvan dat toestande in die boonste atmosfeer die weerstoestande van die oppervlak beheer, maar tegnologie het nie gevorder tot die hoogste atmosferiese waarnemings nie.
Omstreeks 1900 het die Weerburo met vlieërs begin eksperimenteer om temperatuur, relatiewe humiditeit en wind in die boonste atmosfeer te meet. Vlieërwaarnemings is tussen 1900 en ongeveer 1920 met tussenposes geneem met 'n vlieërnetwerk van stasies wat gedurende die 1920's en vroeë 1930's opgerig is. Hierdie pioniers was die eerste om klassieke meteorologiese kenmerke waar te neem wat die weer in die Verenigde State aansienlik beïnvloed het. Teen die vroeë dertigerjare het vlieërs 'n gevaar geword vir vliegtuie wat vlieg, wat veroorsaak dat vlieërwaarnemings plek maak vir vliegtuigwaarnemings.
In 1931 het die Weerburo begin om vlieërstasies met vliegtuigstasies te vervang. Die gebruik van die vliegtuig as 'n hoër lugwaarnemingsinstrument het gedurende die dertigerjare steeds uitgebrei. Vliegtuie was 'n duur en gevaarlike manier om data uit die lug te bekom. Dit was ook gereeld onmoontlik om vliegtuie tydens slegte weer te gebruik, die tyd toe waarnemings die belangrikste was. Die nadele van die vliegtuig as 'n klinkende platform, tesame met die koms van klinkende ballonne wat meteorologiese instrumente en radiosenders (radiosondes) dra, het tot gevolg gehad dat vliegtuigwaarnemings voor die Tweede Wêreldoorlog gestaak is.
Die ontwikkeling van die radiosonde was 'n maatstaf vir operasionele meteorologie. Met die relatief goedkoop instrument kan die boonste atmosfeer gereeld en gelyktydig bemonster word in slegte en goeie weer. Die radiosonde was 'n katalisator wat meteoroloë se begrip van die weer verhoog het. Na die implementering van die radiosonde het die wetenskap van weervoorspelling aansienlik en bestendig begin verbeter.
Een van die belangrikste vooruitgang vir die Weerburo in die Departement van Landbou was die opkoms van die teletipe stelsel. Die voorloper van die teletipe, die telegraaf, het in die vroeë behoeftes van die agentskap voorsien, maar dit was duidelik duidelik dat hierdie stelsel arbeidsintensief en nie betroubaar was nie. Die stelsel bevat baie kwesbare gebiede, waarvan enige kan daartoe lei dat 'n belangrike waarskuwing nie ontvang word nie of dat 'n kritiese waarneming nie gestuur word nie.
Die teletipe is in 1928 by die Weerburo ingebring en die gebruik daarvan het vinnig versprei. Binne twee jaar het teletipe stroombane 8 000 myl afgelê, hoofsaaklik in die oostelike deel van die land, en teen die middel van die 1930's het teletipe stroombane meer as 32 000 myl afgelê.
Terwyl dit onder die Departement van Landbou was, het lugweerdienste van die Weerburo vinnig uitgebrei. Die aanvang van lugposvlugte en die toename in lugvaartaktiwiteite na die Eerste Wêreldoorlog het 'n groot vraag aan die Weerburo gestel vir voorspellings oor vlieënde weer. In 1919 is daaglikse vlieënde weervoorspellings hoofsaaklik vir die poskantoor en militêre lugvaart begin, maar die belangrikste vordering het plaasgevind met die aanvaarding van die Air Commerce Act van 1926, wat die Weerburo verantwoordelik gemaak het vir weerdienste aan burgerlike lugvaart. Die Air Commerce Act het lugweerdienste deur die Weerburo verhoog, maar belangriker nog, die wet het geld verskaf om 'n netwerk van stasies in die Verenigde State op te rig om weerwaarnemings op die oppervlak en in die lug te neem.
Namate die weerburo meer met die lugvaartgemeenskap verbind was, het dit geblyk dat die agentskap in die departement van handel behoort. Op 30 Junie 1940 het president Franklin Delano Roosevelt die Weerburo oorgeplaas na die Departement van Handel waar dit vandag nog bly.
Die vroeë assosiasie van die Weerburo met die Departement van Handel is oorheers deur die Tweede Wêreldoorlog. Alhoewel die meeste meteoroloë van die Weerburo van militêre pligte uitgestel is, is baie verkies om hul land te dien. Net soos met ander sektore van die Amerikaanse arbeidsmag, tree vroue in om die taak te verrig.
Die Tweede Wêreldoorlog het groei gelei
Gedurende die oorlogsjare het die weerkundige dienste deur die Weerburo aansienlik toegeneem. Na die oorlog was vermindering van vredestyd nodig. Een uitsondering was op die gebied van weerondersteuning vir die lugvaartgemeenskap. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het lugvaart groot vordering gemaak-verbeterings wat na die naoorlogse jare oorgedra het. Gevolglik het die ondersteuning van weerburo aan lugvaart ook toegeneem.
Gedurende die laat veertiger- en vyftigerjare was die belangrikste bydrae tot die weerburo -bedrywighede op die gebied van radarmeteorologie en rekenaarmodelle van die atmosfeer. Gedurende die laat veertigerjare het die weermag aan die Weerburo 25 oorskotradars gegee wat daarna opgeknap is om weerklanke op te spoor. Inligting wat uit die werking van hierdie radars verkry is, het uiteindelik gelei tot die vorming van 'n netwerk van weerwaarnemingsradars wat vandag nog gebruik word.
Met die ontwikkeling van rekenaartegnologie gedurende die vyftigerjare is die weg gebaan vir die formulering van komplekse wiskundige weermodelle om meteoroloë te help met die voorspelling. Die eerste operasionele gebruik van hierdie rekenaarmodelle gedurende die 1950's het 'n aansienlike toename in die akkuraatheid van die voorspelling tot gevolg gehad.
Die Weerburo betree die satelliet -era in die 1960's. Die eerste weerfoto's uit die ruimte in die vyftigerjare was eintlik byprodukte van films wat die houding van vuurpyl-neuskegels opgeteken het. Na die bekendstelling van Explorer in 1958, het die belangrikheid van satelliete egter vir die waarneming van die wêreld se weer gou duidelik geword.
Die meeste vroeë weersatelliete was lae wentelweergawes wat klein en verskillende gedeeltes van die aardoppervlak bekyk het. In die 1970's is geostasionêre weersatelliete gelanseer wat meteoroloë deurlopende waarnemings oor 'n groot deel van die westelike halfrond verskaf het.
Die National Weather Service: 1970
In Julie 1970 is die naam van die Weerburo verander na die National Weather Service. Terselfdertyd is die National Weather Service onder die National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) geplaas in die Departement van Handel waar dit bly.
In die 1970's het tegnologie en outomatisering deur die hele agentskap uitgebrei, onder leiding van die ontwikkeling van die Automated Field Operations and Services -stelsel, oftewel AFOS. AFOS is ontwerp om die NWS in die moderne era te bring, met behulp van alfanumeriese en digitale skerms om weerkaarte te sien en voorspellings en waarskuwings op te stel.
Boonop het radartegnologie en -vermoë steeds uitgebrei. Die NWS het nuwe WSR-74S/C-radar oor die hele land ontplooi, terwyl die National Severe Storms Laboratory in Norman, Oklahoma, met Doppler-radartegnologie geëksperimenteer het. Die Radar -program van die volgende generasie, algemeen bekend as NEXRAD, sou 'n omwenteling in die NWS se vermoë om verskeie weervoorspellings te maak, maak.
Modernisering en gepaardgaande herstrukturering
'N Super-uitbraak van tornado's in April 1974 was 'n keerpunt vir die agentskap, wat die grootste ambisieuse en suksesvolle transformasie in die geskiedenis van die agentskap geword het: die modernisering en geassosieerde herstrukturering, of MAR. Die MAR is in die 1980's beplan en in die 90's geïmplementeer en het die waarnemingsinfrastruktuur van die agentskap gemoderniseer. NEXRAD, 'n nuwe generasie omgewingsatelliete, die Automated Surface Observation System (ASOS) en 'n nuwe Advance Weather Information Processing System (AWIPS) ter vervanging van ASOS, was middelpunttegnologieë. Boonop het die NWS sy veldstruktuur en -benadering ingrypend verander. Meteoroloë en hidroloë wat opgelei is in nuwe tegnieke en stelsels, het 'n beter, vinniger opsporing van storms verseker om tydige voorspellings en waarskuwings aan die publiek te lewer.
Die MAR is in 2000 voltooi, en die voorspellingsvermoëns het aan die begin van die 21ste eeu steeds verbeter. Nog 'n super -uitbraak van tornado's in 2011 - baie soortgelyk aan die uitbraak van 1974, sowel as verlore lewens - was egter 'n duidelike herinnering dat selfs tydige waarskuwings net so goed is as die aksie wat mense neem om daarop te reageer.
Bou 'n weer-gereed nasie
Uit die 'Kritieke gesprekke' wat gevolg het tussen NWS en sy regeringsvennote, die private sektor en die akademie, is die konsep van die bou van 'n weerbereide nasie gebore en 'n herfokusing op die voorspellingspogings na 'die laaste myl' met 'n impakgebaseerde besluit Ondersteuningsdienste. Die sleutel tot die skep van 'n voorbereide, veerkragtige nasie is om voorspellings te verbind met die lewensreddende besluite waarmee gemeenskappe dit kan weerstaan. IDSS gaan daaroor om voorspellings aan noodbestuurders en openbare veiligheidsbeamptes te lewer om te verseker dat hierdie besluitnemers ingeligte besluite neem en die dreigende situasie verstaan ​​op grond van verwagte gevolge. IDSS is ook gewortel in die integrasie van die sosiale en fisiese wetenskappe. Terwyl voorspellings voorheen hoofsaaklik op fisiese gebeurtenisse gefokus was, erken IDSS dat die oorweging van menslike en samelewingsfaktore in ag geneem moet word by die uitreiking en kommunikasie van voorspellings en waarskuwings.
Die Wet op Weernavorsing en Voorspelling en Innovasie van 2017 het die IDSS -benadering in die wet gekodifiseer en die NWS gemagtig om IDSS op federale, staats-, plaaslike, stam- en territoriale regeringsvlak te verskaf vir openbare veiligheid en rampbestuur. Terwyl die NWS sy volgende 150 jaar begin, bly die agentskap en sy werknemers gefokus op 'n volgehoue ​​missie wat deurlopend in sy geskiedenis konsekwent gebly het: die beskerming van lewens en eiendom en die verbetering van die nasionale ekonomie.
Wie is die Avoyel?
Hierdie gemeente is vernoem na 'n klein inheemse Amerikaanse stam wat hier gewoon het toe die Europeërs hierdie gebied die eerste keer verken het.
Die Avoyel -stam bestaan ​​sedert die laat 1700's nie amptelik nie, maar vier onbekende organisasies beweer dat hulle die afstammelinge van hierdie 'uitgestorwe' stam is.
Twee hiervan-die Avogel-nasie en die Avoyel-Kaskaskia-het blykbaar dormant geraak, sonder dat enige lede hul aanspraak as die afstammelinge van die oorspronklike Avoyelleans aktief verklaar het. Twee organisasies kondig luidkeels hul erfreg aan.
Die teenstrydige aansprake van die Avogel Okla Tasannuk-stam en die Avoyel-Taensa-stam word genoem as 'n moontlike rede waarom niemand as 'n inheemse Amerikaanse staat staats- of federale erkenning gekry het nie. Die federale erkende Tunica-Biloxi-stam beweer dat hulle die oorblyfsels van die Avoyel-stam al geslagte gelede opgeneem het, en sodoende 'n aanspraak gemaak het op die hedendaagse verteenwoordiger van die naamgenoot van die gemeente.
Die laaste historiese vermelding van die Avoyels was deur die Amerikaanse Indiese agent John Sibley in 1805, toe hy oplet dat die stam tot slegs drie Avoyel -vroue as gevangenes aangehou is
nog 'n stam.
Die Franse beraam die bevolking van die Avoyel -stam op 280 in 1698. Kort daarna is die stam getref deur siektes wat deur die Europeërs gedra is en die bevolking het vinnig afgeneem.
Een aanlynbron sê die laaste persoon met 'n bekende afstammeling van die Avoyels is in 1932 "onder die Tunica" in Marksville oorlede.
Daar is egter baie in hierdie gemeente en elders wat nie saamstem nie.
Miskien is die sterkste teenstander van hierdie standpunt John "Sitting Bear" Mayeux - wat 'n geskiedenis van die stam geskryf het en tans 'n woordeboek van die Avoyel- of Avogel -taal saamstel.
Mayeux, 'n boorling van die Simmesport-Moreauville-omgewing, woon in Duson en leer vreemde taal aan die Scott Middle School. Hy is die hoof van die Bear Clan van die Avogel (Okla Tasannuk) stam organisasie. Die stam van ongeveer 250 lede het drie "stamme" - Beer, Arend en Herten.
Hy het meer as 20 jaar as die hoofhoof gedien. Hy en vrou Janice "Morning Sun" Mayeux is ambagsmanne in die Vermilionville Living History Museum & Folklife Park in Lafayette.
Mayeux het gesê dat die meeste aanlynbronne en boeke wat die naam van die gemeente noem, geskryf is deur nie-Indiërs wat op onakkurate inligting staatgemaak het en steeds die foute deurgee. Hy het gesê dat hy tien jaar aan sy boek gewerk het en dit hoofsaaklik gedruk het om te bewys dat die stam nie uitgesterf het nie.
Die naam van die stam is van Franse oorsprong, maar daar is verskillende weergawes van wat dit beteken en hoe dit aan die stam geheg is.
Mayeux het gesê die naam Avogel is 'n kombinasie van twee woorde in die stam se taal.
'Avo beteken' vuursteen 'en Gel (' g 'soos in' gaan ') beteken' mense ',' het Mayeux gesê. Dit word uitgespreek as AH-vo-GEL.
"Die Franse hou nie van die harde 'g' -klank in ons taal nie, daarom het hulle dit' Avoyel 'uitgespreek om meer Frans te klink," het Mayeux gesê.
Hy het gesê dat die 'handelstaal' van die suidoostelike stamme die Avogel die 'Okla Tassannuk' noem, wat letterlik 'People of the Flint (Rock)' beteken. Daarom gebruik sy organisasie die benaming in sy naam.
Die Choctaw het na die Avoyels verwys as die Tassenogoula - wat "vuursteenmense" of "mense van die rots" beteken.
Die Tunica het dieselfde idee gehad, maar het die stam die Shi'xhaltini genoem, wat 'Stone Arrowpoint People' beteken.
Die naam verwys na die rol van die stam in die werk met en dien as middelman in die verhandeling van vuursteen- en vuurwerktuie van noordelike stamme vir goedere wat by kliparm arm suidelike stamme beskikbaar is.
'Avoyel' is nie 'n Franse woord vir vuursteen nie, dus is dit nie 'n Franse term vir 'vuursteenmense' nie, soos soms gesê is.
'N Ander teorie is dat dit afkomstig is van 'n Franse woord avoie, wat' Little Vipers 'beteken, maar dit word ook algemeen as verkeerd beskou.
'N Dokument van die Avoyel-Taensa-organisasie sê dat die Biloxi die stam die naam Avoyel gegee het en dat die stam homself die Tasanuk genoem het.
Die vier onbekende stamme wat beweer dat hulle die afstammelinge van die Avoyel is, het almal 'n "voorneme om 'n versoekskrif aan die Amerikaanse regering te stuur" gestuur vir federale erkenning.
Die organisasies wat in volgorde van die datum van hul "voorneme" genoem word, is die Avogel Nation (2000), Avogel (Okla Tassanuk) stam (2001), Avoyel-Taensa (2003) en Avoyel-Kaskaskia (2005).
Dit is moeilik om 'n stamidentiteit van 'n klein inheemse Amerikaanse stam te vestig. Dit het die Tunica-Biloxi dekades se inspanning gekos om uiteindelik federale erkenning te verkry, selfs met 'n gedokumenteerde geskiedenis van 'n erkende Indiese gemeenskap en sosiale struktuur in Marksville.
As daar partye is wat beweer dat hulle, en hulle alleen, die ware afstammelinge van die stam is en die ander vals eisers is - en sommige beweer dat hulle navorsing het wat toon dat die stam geslagte gelede opgehou het om as 'n stam te bestaan ​​- is die poging nog harder.
Alhoewel daar nog vier Avoyels-groepe in lyste van onbekende stamme is, blyk die debat oor die 'ware erfgenaam' van die stam se naam nou tussen die Avoyel-Taensa en Avogel Okla Tasannuk te wees.
Die Avogel -nasie het geswyg sedert sy leier, Terryl Francisco, in 2014 oorlede is.
Die Avoyel-Kaskaskia-organisasie "het amper ontbind", het Allen Holmes gesê.
Holmes het die organisasie gehelp met navorsing vir sy voorneme in 2005, maar was nie 'n lid van die organisasie nie.
'Hulle het besluit dat hulle nie deur die proses wou gaan nie,' het Holmes gesê.
Die Avoyel-Taensa-stam het die naaste gekom om staats erkenning te kry toe 'n wetsontwerp wat daardie status in die wetgewer voorstel, deur sen. Don Hines en rep. Charles Riddle.
Riddle's House Gelyktydige Resolusie 2 is met 36 tot 60 verslaan. Hines se Senaat Gelyktydige Resolusie 41 is deur die Senaat 23-11 goedgekeur. Dit is na die huis gestuur nadat Riddle se rekening neergeskiet is, en is met 46 "ja" en 53 "nee" stemme verwerp.
Die Avoyel-Taensa het 'n kantoor in Cottage Street in Marksville.
Hoofman Romas Antoine het gesê die stam werk steeds daaraan om al die inligting te versamel wat nodig is om hul aansoek om federale erkenning te voltooi. Hy skat ongeveer 700-800 lede, versprei oor die hele land met die meeste in Louisiana, Texas, Illinois, Michigan, Kalifornië, Oklahoma en Colorado.
'Ek verbeel my daar is nog baie meer,' het hy gesê. 'Ons probeer om al die lede te registreer.'
Die organisasie beweer dat die stamme Avoyel en Taensa baie geslagte gelede saamgesmelt het. Die samesmelting word betwis deur die Mayeux van die Avogel -stam.
Die Taensa was in die noorde geleë, waarskynlik rondom die huidige Tensas Parish -gebied. Die Avoyel -stam is per ongeluk deur die Franse ontdekkingsreisiger Pierre Le Moyne d'Iberville in 1699 die 'Little Taensa' genoem.
Vandag is die Avoyel-Taensa verbonde aan die First People's Conservation Council in Terrebonne Parish en vergader hulle kwartaalliks om inheemse Amerikaanse kwessies en pogings om erkenning of ekonomiese ontwikkeling vir die stamgroepe te verkry, te bespreek.
Die stam het vroeër 'n jaarlikse geleentheid in die gemeente Avoyelles gehou, maar het 'n paar jaar gelede opgehou. Dit beplan 'n geleentheid op Yellow Bayou Park in Simmesport op 3-4 November.
Antoine het gesê hy betwis nie die eis van Avogel -lede om afstammelinge van die Avoyels te wees nie. Hy het ook opgemerk dat Terryl Francisco - wat die Avogel Nation -groep gelei het - sy neef was.
'Ons is almal op een of ander manier verwant aan die huwelik,' het hy gesê.
Antoine is lidmaatskap geweier in die Tunica-Bilox-stam, alhoewel hy rekords toon dat een van sy voorouers Mary Pierite was, wat ook verwant was aan die stam se laaste tradisionele hoof Joseph Alcide Pierite Sr. en die stam se eerste moderne voorsitter, Joseph Alcide Pierite Jr.
'Earl Barbry Sr. het gesê:' Ons rolle is gesluit 'en dat niemand van ons toegelaat sal word om by die Tunica-Biloxi aan te sluit nie,' het Antoine gesê.
Soos vroeër opgemerk, eis die Tunica-Biloxi die Avoyel as een van hul lidstamme, aangesien die stam baie geslagte gelede in die Tunica-Biloxi opgeneem is.
'' Ek het geen vyandigheid teen die Tunica of enige ander stam nie, 'het Antoine gesê. 'My enigste kommer is oor die welstand van my mense in die Avoyels -stam.'
'N Ander kwessie van belang vir die Avoyel-Taensa is die herstel van die staat se Prehistoriese Indiese Park. Antoine het gesê dat hy graag wil hê dat die park 'n plek is waar inheemse Amerikaners mekaar kan ontmoet. Hy het gesê dat hy die terrein as 'n heilige begraafplaas beskou vir die eerste inwoners van hierdie gebied.
As die stam ooit federale erkenning kry, wil hy en die Tribal Board dat die staat dit aan die stam oorhandig.
Antoine het gesê dat die lede van die stam hierdie gebied verlaat het om dieselfde rede dat baie Avoyelleërs vertrek - om werk en 'n beter lewenswyse te vind.
Hy het gesê dat hy 28 jaar by die US Army Corps of Engineers gewerk het voordat hy afgetree het. Sy drie kinders het universiteit toe gegaan en werk nou elders, in die sakewêreld, een as bibliotekaris en een as onderwyser.
Omdat die gebrek aan ekonomiese geleenthede verantwoordelik is vir die verspreiding van die stam, is die primêre doel van die Avoyel-Taensa om werk te skep deur middel van verskillende ekonomiese ontwikkelings. Die doelwit is egter ook afhanklik van die verkryging van federale erkenning wat finansiering sou bied vir die stam om hierdie pogings te onderneem.
Die Avogel Okla Tassanuk -stam - dikwels verkort tot Avogel -stam - het aangebied om die bestuur, instandhouding en bedryf van die staatspark en museum oor te neem. Dit beskou die terrein as heilig vir die oorspronklike inwoners van die Avoyelles Parish, wat volgens hulle die voorouers van die Avogel/Avoyel) -stam was.
Die hoof van die stam is Mickey Baptiste van Mansura.
Baptiste het gesê dat die stam twee belangrike doelwitte vir die nabye toekoms het.
Die een is om staatserkenning as 'n inheemse Amerikaanse stam te verkry. Federale erkenning kan voor of daarna verkry word.
Die tweede is om die staat te oortuig om die stam te laat bedryf, bestuur en onderhou die Marksville State Historic Site - algemeen bekend as die Prehistoric Indian Park of Marksville Mounds.
'Ek het baie keer met die Amerikaanse BIA in aanraking gekom en met die staat baie keer,' het Baptiste gesê. 'Ek weet nie hoe lank dit sal neem om erkenning te kry vir ons stam nie, maar dit is iets wat ons sal aanhou soek.'
Mayeux is 'n uitgesproke leier van die organisasie, sowel as die organisasie se historikus.
Benewens sy skryf- en onderrigpligte, hou hy aanbiedings oor die inheemse Amerikaanse kultuur in die Vermilionville -museum en -park in Lafayette.
Mayeux se "The Avogel Tribe of Louisiana" fokus op die mite, geskiedenis en toekoms van die stam. Alle opbrengs uit die boek kom ten bate van die stam, het hy gesê.
Mayeux skat die ledetal van die organisasie op ongeveer 238.
"Ons het 'n lang tyd weggekruip weens die oordrewe wat die inheemse bevolking van die Amerikas besoek het," het Mayeux gesê. 'Ons verdwyn tans omdat ons voel dat dit veilig genoeg is om ander van ons teenwoordigheid te laat weet.'
Mayeux het gesê die Avogel -stam het die staat probeer help om te besluit hoe om inheemse Amerikaanse stamme te erken.
'Ons het hulle riglyne gegee wat aan die federale riglyne voldoen het,' het hy gesê.
Mayeux is teleurgesteld in die houding van die staat teenoor die stam en sou verkies dat die Avogel 'nie met die staat mors nie, maar om federale erkenning te soek. As die federale regering 'n stam erken, moet die staat dit erken. "
Mayeux het gesê die stam soek federale erkenning, maar neem dit stadig en versigtig omdat dit nie die federale regering ten volle vertrou nie.
Die stam is opgewonde oor sy projek om 'n woordeboek te skep en sy pogings om die taal van die stam te red en te herstel.
'As u die taal het, het u die verband met die verlede,' het hy gesê.
Mayeux het gesê dat baie sogenaamde Indiese stamgroepe besluit het om erkenning as 'n stam te soek "sodat hulle 'n casino kon oopmaak. Dit is nie ons rede nie. Ons mense het drie keer gestem om 'n casino te soek sodra ons erken word.
Die vraag of die Avoyel -stam uitgesterf het of bestaan ​​in die lidmaatskap van een of meer organisasies wat beweer dat erfenis nooit beantwoord kan word nie.
Toegewyde lede in ten minste twee van die organisasies werk daaraan om hul saak aan die Buro vir Indiese Sake te bewys - maar toewyding en passie vir 'n saak is dalk nie genoeg nie.
Totdat hulle die gesogte aanbod as 'n 'erkende stam' ontvang, sal hulle net soos enige organisasie sonder winsoogmerk voortgaan om aan projekte te werk om hul lidmaatskap en die gemeenskappe waarin hulle woon, te bevoordeel.
Of hulle ooit die federale en/of staatsgoedkeuring van hul eis ontvang het, benadeel nie die werk wat hulle gedoen het om die publiek se begrip en kennis oor Avoyelles se eerste inwoners te verbeter nie.
Baptiste het gesê dit is onwaarskynlik dat die Avogel en die Avoyel-Taensa ooit hul geskille sal oplos oor watter organisasie die regmatige oorblyfsel is van die historiese Avoyel wat die Europeërs hier eers begroet het. Dit maak dit onwaarskynlik dat die twee groepe ooit sal saamsmelt om 'n verenigde stem te gee ten gunste van federale of staats erkenning, het hy gesê, "maar jy kan dit nooit weet nie."
Lee Chapel op 150: A History
In September 1865, vyf maande na sy oorgawe in Appomattox wat die burgeroorlog effektief beëindig het, het Robert E. Lee na Lexington, Virginia, gekom om 'n nuwe lewe te begin, om die Washington College wat hom as president genoem het, te herbou en om te herstel wat vrede en voorspoed wat hy kon vir 'n nasie wat verwoes is deur die wreedste konflik in sy geskiedenis. Na 'n jaar het hy so goed geslaag met sy eerste twee doelwitte dat die kollege, met betrekking tot die tweede, vinnig sy fasiliteite uitgegroei het. Lee het 'n nuwe kapel gevra wat groot genoeg is om die groeiende fakulteit en studentegroep te laat vergader vir godsdienstige en akademiese byeenkomste. Teen Junie 1868 was dit klaar.
Twee jaar later is Lee dood. Hy is begrawe in die gebou. Terselfdertyd het die kollege homself die naam Washington en Lee University herdoop.
Gedurende die 150 jaar van sy bestaan ​​het die verbintenis tussen Lee en die struktuur waarvoor hy verantwoordelik was, dit meer as 'n ander universiteitsgebou gemaak. Dit is vir baie doeleindes gebruik: 'n plek vir vieringe, lesings en akademiese byeenkomste, 'n mausoleum, heiligdom, museum en selfs 'n pelgrimstog. Vir sommige is dit die 'hart' van die universiteit.
Louisiana is deur inheemse Amerikaners bewoon toe Europese ontdekkingsreisigers in die 17de eeu aangekom het. Nedersetting en kolonisasie het in die 18de eeu begin. Some current place names, including Atchafalaya, Natchitouches (now spelled Natchitoches), Caddo, Houma, Tangipahoa, and Avoyel (Avoyelles), are from Native American dialects.
Avoyel Tribe: The name signifies probably "people of the rocks," referring to flint and very likely applied because they were middlemen in supplying the Gulf coast tribes with flint. Ook genoem: