Die eerste Aardedag in 1972 het ander lande aangespoor om wêreldwye omgewingsaksie te ondersteun. Callista Images / Getty
Die eerste Aardedag-betogings, wat op 22 April 1970 plaasgevind het, het 20 miljoen Amerikaners - 10% van die destydse Amerikaanse bevolking - op straat gebring. President Richard Nixon en die Kongres het erkenning gegee aan die krag van hierdie groeiende beweging en daarop gereageer deur die Environmental Protection Agency en die instelling van 'n golf van wette, insluitend die Skoon Lugwet, die Skoon Water Wet en die Wet op bedreigde soorte.
Maar die impak van Aardedag het baie verder as die Verenigde State uitgebrei. 'N Kader professionele persone in die Amerikaanse staatsdepartement het verstaan ​​dat omgewingsprobleme nie by die landsgrense stop nie, en dat hulle meganismes opstel om dit gesamentlik met ander lande aan te spreek.
Vir skoliere soos ek wat studeer globale bestuur, die uitdaging om nasies te laat saamwerk, is 'n sentrale kwessie. Sonder die eerste Aardedag sou myns insiens wêreldwye optrede teen probleme soos handel in bedreigde spesies, stratosferiese osoonuitputting en klimaatsverandering veel langer geduur het - of sou dit miskien nooit gebeur het nie.
Na raming is 7,000 betogers op die Aardedag, 22 April 1970, in Philadelphia in Philadelphia. AP Foto
Alarms regoor die wêreld
In 1970 het regerings regoor die wêreld te kampe gehad met uitdagings oor die grensbesoedeling. Swael en stikstofoksied wat uit steenkoolkragstasies in die Verenigde Koninkryk vrygestel is, het byvoorbeeld honderde kilometers op noordelike winde gereis en daarna in die noorde van Europa na die aarde teruggekeer suurreën, mis en sneeu. Hierdie proses het mere en woude in Duitsland en Swede doodgemaak.
Met die besef dat oplossings slegs deur middel van gemeenskaplike inspanning effektief sou wees, het lande die eerste wêreldkonferensie oor die omgewing in Stockholm van 5 tot 16 Junie 1972. Verteenwoordigers van 113 regerings het die verklaring van Stockholm oor die menslike omgewing bygewoon en aanvaar, wat beweer dat die mens 'n fundamentele reg het op 'n omgewing wat dit toelaat 'n lewe van waardigheid en welstand. Hulle het ook 'n resolusie aanvaar om 'n nuwe internasionale omgewingsinstelling te stig.
In teenstelling met die huidige posisie, was die Verenigde State 'n vurige voorstander van die konferensie. Die Amerikaanse afvaardiging het a gevorder reeks aksies, insluitend 'n moratorium op kommersiële walvisvangs, 'n konvensie om die storting van die oseaan te reguleer en die skepping van 'n Wêrelderfenis-trust om wildernisgebiede en natuurskone natuurmerke te bewaar.
President Nixon het 'n verklaring uitgereik tydens die afsluiting van die konferensie, waar hy opgemerk het dat "die nasies van die wêreld vir die eerste keer in die geskiedenis bymekaargekom het om 'n beter begrip van mekaar se omgewingsprobleme te verkry en geleenthede vir positiewe aksie, individueel en gesamentlik. "
Ander lande was baie meer skepties. Frankryk en die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, was op die uitkyk vir moontlike regulasies wat die Brits-Franse vloot kan belemmer supersoniese Concorde-vliegtuigvliegtuie, wat pas in 1969 in werking getree het.
Ook ontwikkelende lande was agterdogtig en beskou omgewingsinisiatiewe as deel van 'n agenda wat deur welgestelde lande gevorder is om te verhoed dat hulle industrialiseer. 'Ek glo nie dat ons bereid is om dit te doen nie word nuwe Robinson Crusoes, "Het die Brasiliaanse afgevaardigde Bernardo de Azevedo Brito gesê in antwoord op oproepe van geïndustrialiseerde lande om besoedeling te bekamp.
Dit is enkele van die faktore wat die opkoms van soönose verhoog.
Ander faktore sluit in:
⚫️ Indringerspesies wat mikrobes in nuwe habitatte vervoer
⚫️ Internasionale reis en handel
Die #coronavirus pandemie beklemtoon die noodsaaklikheid om bedreigings vir die natuur aan te spreek.# COVID19 pic.twitter.com/c1daucdkBy- VN-omgewingsprogram (@UNEP) April 1, 2020
'N VN-agentskap vir die omgewing
Grootliks as gevolg van Amerikaanse leierskap, het geïndustrialiseerde lande ingestem om aanvanklike finansiering te stig en te voorsien vir wat waarskynlik die wêreld se voorste wêreldwye omgewingsinstelling is: die Verenigde Nasies se omgewingsprogram. UNEP het die onderhandeling van die Wenen-konvensie van 1985 en die opvolging daarvan, die 1987, gekataliseer Montreal-protokol, 'n verdrag om die produksie en gebruik van stowwe wat beperk word, te beperk die aarde se beskermende osoonlaag uitput. Die agentskap hou vandag voort met internasionale pogings om kwessies soos besoedelingsbeheer, biodiversiteitsbewaring en klimaatsverandering te bewerkstellig.
John W. McDonald, wat direkteur van ekonomiese en maatskaplike aangeleenthede by die Amerikaanse ministerie van buitelandse organisasies was, het die idee van 'n nuwe VN-agentskap vir die omgewing, en het die steun van die Nixon-administrasie verkry. Maar die skepping van 'n nuwe internasionale omgewingsinstelling kan slegs plaasvind met finansiële steun van geïndustrialiseerde lande.
In 'n toespraak aan die Kongres op 8 Februarie 1972 het Nixon voorgestel 'n Omgewingsfonds van $ 100 miljoen op te stel - bykans $ 600 miljoen dollar in vandag se dollar - om effektiewe internasionale samewerking oor omgewingsprobleme te ondersteun en 'n sentrale koördineringspunt vir VN-aktiwiteite te skep. Met die erkenning dat die Verenigde State die grootste besoedelaar in die wêreld was, het die Nixon-administrasie gedurende die eerste vyf jaar 30% van hierdie bedrag voorsien.
Samuel de Palma, links, assistent-sekretaris vir Internasionale Organisasie-aangeleenthede, oorhandig die Staatsdepartement se Superior Honour Award in 1972 aan John W. McDonald vir sy rol in die totstandkoming van die VN-omgewingsprogram. Ook getoon: McDonald se vrou Christel McDonald en Christian A. Herter, jr. Adjunk-assistent-staatsekretaris. Uit die argiewe van Christel McDonald, CC BY-ND
Oor die volgende twee dekades was die Verenigde State die grootste enkele bydraer tot die fonds, wat UNEP se werk wêreldwyd ondersteun. Teen die vroeë negentigerjare lewer dit jaarliks ​​$ 1990 miljoen - gelykstaande aan ongeveer $ 21 miljoen in vandag se dollar.
Soos ek in my komende boek oor die UNEP bespreek, het die Amerikaanse bydrae egter gedaal nadat die Republikeine in 1994 beheer oor albei huise van die Kongres in 5.5 gehad het, tot $ 1997 miljoen in 6. Dit het sedertdien op ongeveer $ 84 miljoen per jaar gebly, 'n afname van XNUMX% . Vandag is die Amerikaanse bydrae is 30% minder as die van Nederland, waarvan die ekonomie 20 keer kleiner is.
Helaas, na my mening, het die Verenigde State van Amerika afstand gedoen van 'n jarelange rol as 'n leier op wêreldwye omgewingskwessies. President Trump het gevolg wat hy noem 'n "Amerika Eerste"Buitelandse beleid wat insluit onttrek aan die Parys-klimaatooreenkoms en staking van befondsing vir die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Internasionale probleme vereis wêreldwye samewerking en leierskap deur voorbeeld. Ontwikkelende lande is meer terughoudend om hulle aan multilaterale ooreenkomste te verbind as die rykes en magtiges die reëls onttrek of ontheilig.
As politieke wetenskaplike en VN-kenner Edward geluk het geskryf, het die Verenigde State vir dekades heen geswaai omhels internasionale organisasies en verwerp hulle. As Amerikaanse steun ebbs ondersteun, sê Luck, is die VN 'in' limbo, nie versterk of laat vaar nie ', en is die wêreldgemeenskap minder in staat om fundamentele probleme op te los.
Die COVID-19-pandemie het kaal nasies se onvermoë voorgelê inspireer, organiseer en finansier 'n gekoördineerde globale reaksie. Geen ander regering kon nog die leemte wat deur die Verenigde State oorbly, vul nie.
Ek beskou die 50ste herdenking van Aardedag as 'n gepaste tyd om die Amerikaanse betrokkenheid by globale bestuur te heroorweeg. Soos president Nixon in sy toespraak gesê het waarin hy die steun vir UNEP in 1972 uiteensit:
'Wat die afgelope jaar dramaties by ons opgekom het ... is 'n nuwe erkenning dat die mens in 'n beduidende mate ook die lot van hierdie planeet waar hy woon, en die lot van alle lewe daarop beveel. Ons het selfs begin om te sien dat hierdie bestemmings glad nie baie en apart is nie - dit is eintlik hulle is ondeelbaar een. "
Maria Ivanova, medeprofessor vir globale bestuur en direkteur, sentrum vir bestuur en volhoubaarheid, John W. McCormack Nagraadse Skool vir Beleid en Globale Studies, Universiteit van Massachusetts Boston