Charles L Evans DE 113 - Inligting
Charles L Evans DE 113 - Geskiedenis
Gebore op 27 April 1923 in Saginaw, Mich., Het Clarence Lee Evans op 31 Mei 1941 by die United States Marine Corps Reserve aangesluit en na opleiding in San Diego diens gedoen van 20 Januarie 1942 tot 25 November 1942, toe hy vermoor is in aksie op Guadalcanal. Hy is bekroon met die Navy Cross vir buitengewone heldhaftigheid in die vaslegging van twee vyandelike masjiengeweer neste 2 dae voor sy dood.
(DE-113 .: dp. 1.240; 1. 306 '; b. 36'8 "; dr, 8'9"; s 21 k.
kpl. 186; a. 3 3 ", 3 21" tt., 8 dcp., 1 dcp (hh.), 2 dct .; el.
Clarence L. Evans is op 22 Maart 1944 van stapel gestuur deur Dravo Corp., Wilmington, Del., Geborg deur mev. E. Evans, in opdrag van 25 Junie 1944, luitenantkommandant W. C. Hughes, USNR; en gerapporteer aan die Atlantiese Vloot.
Clarence L. Evans het op 2 September 1944 by Norfolk aangemeld vir diens by die opleiding van bemanningslede van ander begeleide vaartuie. Hier het sy toetse gedoen van nuut ontwikkelde 3 "ammunisie en akoestiese torpedo -verdedigingstoerusting. Op 19 Oktober het sy Norfolk skoongemaak vir die eerste van vyf konvooi -kruisings van New York na Glasgow, Southhampton, Plymouth en Le Havre. Hierdie reise, wat gemiddeld was ongeveer 30 dae vir elke reis, is afgewissel met opleidingspligte in New London of Casco Bay.
Op 29 Mei 1945 het Clarence L. Evans tot 22 Junie by Brooklyn ingebring vir opknapping. Sy het daarna by die Quonset Point Naval Air Station aangemeld vir diens as vliegtuigwag tydens die kwalifikasieoefeninge van die vervoerder. Sy het Narragansettbaai op 17 Augustus vir Miami ontruim, tot 2 Oktober vliegtuigwag aangeneem en daarna na Brooklyn en herstel gereël. Clarence L. Evans rapporteer op 10 November by Green Cove Springs, Florida, waar sy uit die kommissie in die reservaat geplaas is 29 Mei 1947. Sy is op 29 Maart 1952 aan Frankryk geleen; sy dra die naam Berbere in die Franse vloot.
Die onderwerp -lêers vir foto's bevat foto's wat verskillende aspekte van die lewe in DeKalb County uitbeeld. Die onderwerpe in hierdie versameling en die ooreenstemmende boksnommers word hieronder gelys, asook beskrywings van die inhoud daarvan.
Klik op die "KONTAK DIE ARGIEF " -knoppie om 'n afspraak te maak om die fotolêers persoonlik te sien. Dui asseblief op die vorm aan watter lêer (s) u wil sien. Andersins is ons besig om ons foto's te digitaliseer-as die lêernaam in 'n ander kleur verskyn, kan u op die lêernaam klik om die foto (s) te sien. Kontak die argiewe vir die verkryging van hoë resolusie beelde. Sien hieronder oor fooie, ens.
*** Tensy anders vermeld, behoort die beelde in ons versamelings tot die DHC, 'n lidmaatskap-gebaseerde nie-winsgewende organisasie, en mag dit slegs met ons skriftelike toestemming weergegee word. As toestemming verleen word, word u 'n fooi gehef en benodig ons inligting, insluitend, maar nie beperk nie tot, die beoogde gebruik, uitgewer en datum van publikasie. Kontak die argivaris vir meer inligting oor die gebruik van beelde uit ons versameling.
Adams, Salathiel en sy vrou Annie Catherine Ball Adams
Alexander, Hooper (twee foto's van Alexander by die lessenaar)
Alston, kolonel Robert A. (foto van portret)
Austin-Stannard-Shonk familie- Henry, Stella, Dr Nat
Bagwell, Sally (sien ook Austin, Aurelia)
Bell, Richard en voormalige distriksprokureur in DeKalb County
Blackmon, Marbut- burgemeester van Lithonia
Brown, Martha (Martha Brown United Methodist Church, Metropolitan & amp; Moreland Ave., ca. 1904)
Jules Verne, (gebore op 8 Februarie 1828, Nantes, Frankryk - oorlede op 24 Maart 1905, Amiens), 'n produktiewe Franse skrywer wie se geskrifte 'n groot deel van die moderne wetenskapfiksie gelê het.
Waarvoor is Jules Verne bekend?
Jules Verne is bekend vir sy romans, soos Reis na die middelpunt van die aarde (1863 1867), Van die aarde na die maan (1865), en Twintig duisend ligas onder die see (1870), dit was baanbrekerswerke in die genre van wetenskapfiksie.
Het Jules Verne die duikboot uitgevind?
Jules Verne het nie die duikboot uitgevind nie, wat 'n lang geskiedenis gehad het voordat hy geskryf het Twintig duisend ligas onder die see (1870). Sy fiktiewe Nautilus uitvinders en ander wat die diepte sou ondersoek, geïnspireer.
Het Jules Verne die wêreld vol gereis?
Jules Verne het nie soos die karakters in die wêreld gereis nie Regoor die wêreld in tagtig dae (1873). Hy besoek Amerika egter aan boord van die Groot Oosterse in 1867, en hy vaar deur Europa op seiljagte wat hy besit.
Verne se pa, met die voorneme dat Jules in sy voetspore as advokaat volg, het hom na Parys gestuur om regte te gaan studeer. Maar die jong Verne was verlief op letterkunde, veral teater. Hy het verskeie toneelstukke geskryf, as sekretaris van die Théâtre Lyrique (1852–54) gewerk en kortverhale en wetenskaplike essays in die tydskrif gepubliseer Musée des familles. In 1857 trou Verne en werk etlike jare as makelaar by die aandelemark in Parys. Gedurende hierdie tydperk het hy voortgegaan om te skryf, om navorsing te doen by die Bibliothèque Nationale (Nasionale Biblioteek) en om te droom van 'n nuwe soort roman - een wat wetenskaplike feite met avontuurlike fiksie sou kombineer. In September 1862 ontmoet Verne Pierre-Jules Hetzel, wat ingestem het om die eerste van Verne's te publiseer Reise buitengewoon ("Buitengewone reise") -Cinq semaines en ballon (1863 Vyf weke in 'n ballon). Aanvanklik in serie in Hetzel Le Magasin d'éducation et de récréation, het die roman 'n internasionale topverkoper geword, en Hetzel het Verne 'n langtermynkontrak aangebied om nog baie meer werke van 'wetenskaplike fiksie' te vervaardig. Verne het daarna sy pos op die aandelebeurs beëindig om 'n voltydse skrywer te word en begin met 'n baie suksesvolle outeur-uitgewer-samewerking wat langer as 40 jaar geduur het en meer as 60 werke in die gewilde reeks tot gevolg gehad het. Reise buitengewoon.
Verne se werke kan in drie verskillende fases verdeel word. Die eerste, van 1862 tot 1886, kan sy positivistiese periode genoem word. Na sy distopiese tweede roman Paris au XXe siècle (1994 Parys in die 20ste eeu) in 1863 deur Hetzel verwerp is, het Verne sy les geleer en vir meer as twee dekades het hy baie suksesvolle wetenskaplike avontuurromans uitgebreek, waaronder Voyage au centre de la terre (1863, uitgebrei 1867 Reis na die middelpunt van die aarde), De la terre à la lune (1865 Van die aarde na die maan), Autour de la lune (1870 Om die maan), Vingt mille lieues sous les mers (1870 Twintig duisend ligas onder die see), en Le Tour du monde en quatre-vingts jours (1873 Regoor die wêreld in tagtig dae). Gedurende hierdie jare vestig Verne met sy gesin in Amiens en maak 'n kort reis na die Verenigde State om New York en die Niagara -waterval te besoek. Gedurende hierdie tydperk het hy ook verskeie seiljagte aangeskaf en na baie Europese lande geseil, saamgewerk aan teateraanpassings van verskeie van sy romans, en wêreldwyd bekendheid en 'n beskeie fortuin verwerf.
Die tweede fase, van 1886 tot sy dood in 1905, kan beskou word as die pessimistiese periode van Verne. Gedurende hierdie jare het die ideologiese toon van hom Reise buitengewoon begin verander. Vernee keer toenemend weg van pro-wetenskaplike verhale oor verkenning en ontdekking ten gunste van die ondersoek na die gevare van tegnologie wat deur hubris-gevulde wetenskaplikes in romans soos die Sans dessus dessous (1889 Topsy-Turvy of Die aankoop van die Noordpool), L'Île à hélice (1895 Die drywende eiland of Die selfaangedrewe eiland of Propeller -eiland), Gesig au drapeau (1896 Teenoor die vlag of Vir die vlag), en Maître du monde (1904 Meester van die wêreld). Hierdie fokusverandering het ook gepaard gegaan met sekere teenspoed in die persoonlike lewe van die skrywer: toenemende probleme met sy opstandige seun, finansiële probleme van Michel wat hom gedwing het om sy seiljag die opeenvolgende sterftes van sy ma en sy mentor Hetzel te verkoop en 'n aanval deur 'n verstandelik versteurde neef wat hom in die onderbeen geskiet en hom gedeeltelik kreupel gemaak. Toe Verne sterf, het hy 'n laai vol byna voltooide manuskripte in sy lessenaar gelos.
Die derde en laaste fase van die Jules Verne -verhaal, van 1905 tot 1919, kan beskou word as die Verne fils -tydperk, toe sy postume werke gepubliseer is - nadat dit aansienlik opgeknap is - deur sy seun, Michel. Hulle het ingesluit Le Volcan d'Or (1906 Die Goue Vulkaan), L'Agence Thompson en Kie. (1907 Die Thompson -reisagentskap), La Chasse au météore (1908 Die jaagtog van die goue meteor), Le Pilote du Donau (1908 Die Donau -vlieënier), Les Naufragés du Jonathan (1909 Die oorlewendes van die Jonathan), Le Secret van Wilhelm Storitz (1910 Die geheim van Wilhelm Storitz), Hier en demain (1910 Gister en môre, 'n bundel kortverhale), en L'Étonnante aventure de la mission Barsac (1919 Die Barsac -sending). Deur die oorspronklike manuskripte van Jules Verne te vergelyk met die weergawes wat na sy dood gepubliseer is, het moderne navorsers ontdek dat Michel veel meer gedoen het as om dit net te wysig. In die meeste gevalle het hy dit heeltemal oorgeskryf - onder andere verander hy plotte, voeg karakters by en maak hulle styl meer melodramaties. Wetenskaplike reaksie op hierdie ontdekkings is gemeng. Sommige kritici veroordeel hierdie postume werke aangesien besmette ander dit as 'n wettige deel van die Verne beskou père et fils samewerking. Die debat gaan voort.
Met die dood van Michel in 1925 was die laaste hoofstuk van Jules Verne se literêre nalatenskap min of meer volledig. Die volgende jaar gebruik die Amerikaanse uitgewer Hugo Gernsback 'n voorstelling van Verne se graf as 'n logo vir hom Ongelooflike verhale, die eerste literêre tydskrif met verhale oor 'wetenskaplikheid'. Soos die term wetenskap ontwikkel het tot wetenskapsfiksie, begin die nuwe genre floreer soos nog nooit tevore nie, en Verne word algemeen erken as sy beskermheilige.
Gedurende die 20ste eeu is Verne se werke in meer as 140 tale vertaal, wat hom een ​​van die wêreld se mees vertaalde skrywers maak. 'N Aantal suksesvolle rolprente is gemaak uit Verne -romans, wat in 1916 begin met 20 000 ligas onder die see (herontwerp in 1954 deur Walt Disney) en insluitend Die geheimsinnige eiland (1929 en 1961), Van die aarde na die maan (1958), Reis na die middelpunt van die aarde (1959), en miskien die gewildste, Regoor die wêreld in 80 dae (1956).
Verne se invloed strek verder as letterkunde en film tot in die wêreld van wetenskap en tegnologie, waar hy generasies wetenskaplikes, uitvinders en ontdekkingsreisigers geïnspireer het. In 1954 het die Amerikaanse vloot die wêreld se eerste kern-aangedrewe duikboot gelanseer, vernoem na Verne's Nautilus. En vir meer as 130 jaar volg avonturiers soos Nellie Bly (1890), Wiley Post (1933) en Steve Fossett (2005) die voetspore van Verne se fiktiewe held Phileas Fogg deur te probeer om die wêreld in rekordtye te omseil . Verne en sy blywende gewildheid Reise buitengewoon bly ons daaraan herinner dat 'wat 'n mens kan dink, 'n ander ooit sal kan bereik.'
'N Geskiedenis van die Franse verset
Van de Gaulle se oproep tot wapens teen Vichy Frankryk tot bevryding vier jaar later.
Op 18 Junie 1940 om 18:00, het 'n betreklik onbekende Franse tweester-generaal, Charles de Gaulle, homself voor 'n mikrofoon by die BBC Broadcasting House in Londen gekomponeer en 'n toespraak begin. Sy woorde was minder as ses minute 'n hartstogtelike verwerping van die wapenstilstand met Nazi -Duitsland, wat die vorige dag aangekondig is deur marskalk Pétain, premier en binnekort staatshoof van die samewerkende Vichy -regime. De Gaulle was vol opset en vasbeslote dat die val van Frankryk slegs een geveg was en nie die hele oorlog wat hy voorspel het dat dit 'n wêreldoorlog sou word nie. Die toespraak, wat om 22:00 uitgesaai is, was natuurlik nie polities nie. Dit was eerder 'n oproep tot wapens, gemik op die Franse weermag.
Min Franse het gereageer op de Gaulle se pleidooi, hoofsaaklik omdat dit moeilik was om nie die logika van Pétain wat Nazi -Duitsland gewen het, te aanvaar nie. Die meeste beskou de Gaulle as irrelevant, en verkies om Pétain te omhels as die redderfiguur wie se outoritêre antisemitiese regime, gevestig in die sentrale kuurdorp Vichy, in die herfs van 1940 massale steun geniet.
Na die Tweede Wêreldoorlog het de Gaulle se toespraak van 18 Junie 1940 egter in die Franse geskiedenis vasgelê as die beginpunt van die Franse verset, wat vier jaar later direk na die bevryding gelei het. Hierdie stigtingsverhaal het die Franse toegelaat om die vernedering van die Nazi-besetting te vergeet en die nasionale selfbeeld te herbou.
In werklikheid, soos Olivier Wieviorka in sy oortuigende studie toon, was die toespraak slegs een beginpunt vir die Weerstand, naamlik de Gaulle se Free French Movement in Londen.
Dwarsdeur Frankryk, het voetsoolgroepe laat in 1940 en 1941 ontstaan, onafhanklik van de Gaulle en van mekaar. Hierdie groepe was weliswaar klein en nie almal noodwendig militêr nie. Trouens, baie het gefokus op die vervaardiging van 'n klandestiene pers wat die Vichy -regime en Nazisme uitgedaag het wat idees betref. Verder was daar die dubbelsinnige standpunt van die Kommunistiese Party, wat, gegewe die Nazi-Sowjet-nie-aggressieverdrag van Augustus 1939, eers teen Duitsland se inval op 22 Junie 1941 in volle anti-Nazi-weerstand getree het.
Wieviorka beskryf die detail van hierdie veelvuldige begin met vaardigheid en beskryf hoe hierdie diversiteit die wrokke, wedywering en politieke verdeeldheid tussen die verskillende groepe verklaar, nie die spanning tussen de Gaulle in Londen en diegene wat teen die skerp einde in Frankryk veg nie. In die besonder toon Wieviorka aan dat, hoewel die verset in Mei 1943 agter de Gaulle verenig was, daar altyd agterdog van die Gaulliste teenoor die Kommunistiese Party was. Hulle was bevrees dat kommunistiese teenstanders 'n geheime plan het om die nederlaag van die Nazi -besetting in 'n revolusionêre opstand te verander, en daarom het De Gaulle die choreografie van die bevryding van Parys aan die einde van Augustus 1944 sorgvuldig beheer en verseker dat hy alleen die simbool word van herstelde nasionale eenheid.
Van die begin af onderstreep Wieviorka sy dissiplinêre geloofsbriewe. As historikus is sy missie om die mites en legendes uit die weg te ruim om 'n gebalanseerde interpretasie te kry van wat altyd 'n baie emosionele onderwerp was. Vir hierdie doel word die boek deur strengheid gedefinieer en word sy argumente ondersteun deur 'n magdom feite en syfers. So wys hy hoe die grootste onderdrukking plaasgevind het aan die einde van die besetting. Namate die oorlog daadwerklik teen hulle gedraai het, het die Nazi-geweld toegeneem, wat beteken het dat die 21 600 wat tussen 6 dae 1944 en einde November 1944 tussen D-Day en einde November 1944 na konsentrasiekampe gedeporteer is, byna 'n derde van alle gedeporteerdes verteenwoordig het vir die hele periode van vier jaar. Toe, in die weke voor die finale nederlaag in Mei 1945, het die Nazi's weerstandsleiers, soos Charles Delestraint, bymekaargemaak en hulle gewoonlik in die nek geskiet.
Wieviorka is veral goed oor hoe radio 'n belangrike slagveld van idees geword het. In Londen moes de Gaulle veg vir toegang tot die luggolwe via die BBC se middagnuus, en uiteindelik vanaf Desember 1940 'n daaglikse slot van vyf minute gewen, wat dan 'n belangrike platform geword het. Gedurende 1942 het drie miljoen mense ingeskakel by de Gaulle, wat volgens Wieviorka verduidelik waarom die Nazi- en Vichy -owerhede alles in hul vermoë gedoen het om te luister, van stoor uitsendings tot die dreigement van gevangenisstraf.
Daar is ook 'n hoogs waarnemende hoofstuk oor die sosiologie van weerstand. Na 1945 het Gaulliste en kommuniste vurig volgehou dat die meerderheid Franse mense bygedra het tot die verset. Wieviorka beklemtoon dat sulke bewerings 'n growwe verdraaiing van die waarheid was, gemotiveer deur die begeerte om politieke opkoms in die naoorlogse tydperk te wen. Die 'weermag van die skaduwees' was altyd 'n minderheidsverskynsel, wat in 1945 ongeveer 39 000 miljoen tussen 300 000 en 500 000 vroue en mans uit 'n bevolking beloop. Hier ondersoek Wieviorka die logika van weerstandsbetrokkenheid in terme van klas, en onderstreep hoe die numeriese teenwoordigheid van die werkersklas die gewig van die kommuniste weerspieël. Boonop kan die werkersklas gebruik maak van 'n gevestigde weerstandskultuur, wat demonstrasies, stakings en gewelddadige konfrontasie insluit. Tog was daar ook 'n sterk teenwoordigheid in die middelklas (onderwysers, dokters, akademici), want veral aan die begin was die vaardigheid in die geskrewe woord van kardinale belang by die totstandkoming van die ondergrondse pers, waarby die groot rol van buitelanders was. Dus, van die 120 000 Spanjaarde wat in 1939 uit die Franco-regime gevlug het, het baie by die verset aangesluit op grond daarvan dat dit 'n voortsetting van hul anti-fascistiese stryd was.
Hierdie studie is egter baie 'n geskiedenis van die verset in die metropolitaanse Frankryk. Daar word nie gekyk na hoe die Franse verset in die Franse ryk afgespeel het nie. Net so lees sommige van die vertalings ongemaklik, nie die minste verwysings na vroue as 'die skoner geslag'. Dit gesê, dit is 'n indrukwekkende sintese wat, saam met die werk van Roderick Kedward, Hannah Diamond en Robert Gildea, nou een van die vertrekpunte is om die Franse verset te verstaan.
Die Franse verset
Vertaal deur Jane Marie Todd
Martin Evans is professor in moderne Europese geskiedenis aan die Sussex Universiteit. Hy behartig die uitstalling Parys-Londen: wêreldwye musiekverbindings, wat in Maart 2019 in die French National Museum of the History of Immigration, Parys, open.
2de Bataljon, 4de Marines is in April 1914 tydens die Eerste Wêreldoorlog saamgestel toe dit geaktiveer is as een van die drie bataljons van die 4de Mariene Regiment.