hier is vandag 'n belangrike revolusie in die wetenskap, 'n transformasie wat beide diep en fassinerend is. Dit verander ons siening van die wêreld en ons konsep van lewe en bewussyn in die wêreld. Dit kom op 'n goeie tyd.
Ons weet dat die wêreld wat ons geskep het, onvolhoubaar is: ons moet nuwe denke hê om 'n ineenstorting te voorkom en ons op koers te stel vir 'n volhoubare en bloeiende samelewing. Die inspirasie vir die nuwe denke kan uit die wetenskap kom, maar nie, of nie net, van wetenskap as 'n bron van nuwe tegnologie nie. Ons moet eerder wetenskap as bron van oriëntering en leiding beskou as 'n bron van betroubare idees om ons verhoudings met mekaar en die heelal te herontdek. Die revolusie aan die gang in die wetenskap bied 'n paradigma wat hierdie behoefte kan vul.
'N Nuwe Paradigma Beyond Science
A Paradigm In die wetenskap is die soms stilswyende maar altyd effektiewe grondslag van die manier waarop wetenskaplikes van die wêreld verwek word, insluitende die voorwerpe en prosesse wat hulle ondersoek. 'N nuwe paradigma is 'n belangrike innovasie in die wetenskap: dit laat wetenskaplikes die opkomende elemente van wetenskaplike kennis saam te voeg en die betekenisvolle geheel wat onderliggend is aan hierdie komplekse mosaïek van data, teorie en toepassing, op te spoor.
'N Nuwe paradigma het betekenis en belangstelling ver bo die wetenskap. Dit bied 'n holistiese, integrale siening van die lewe en die heelal, wat hierdie uitsigte uit die gebied van spekulasie ophef in die domein van noukeurige waarneming en streng beredenering. Alhoewel gegrond op gesofistikeerde teorieë en wye waarnemings, is die nou opkomende paradigma basies eenvoudig en inherent betekenisvol.
Konseptuele Grondslae van die Nuwe Paradigma
Die paradigma wat in die weldadigheid van waarneming, eksplorasie en debat in die revolusionêre tydperk van die wetenskap in die wetenskap kom, is 'n baanbrekerinnovasie, maar nie 'n ad hoc-nuwigheid nie. Die nuwe paradigma is stewig gebaseer op wat wetenskap en wetenskaplikes reeds van die aard van die werklikheid weet: dit erken die geldigheid van die opgehoopte pakhuise van wetenskaplike kennis.
Maar die nuwe paradigma kombineer die elemente van wetenskaplike kennis op 'n manier wat meer konsekwent, samehangend en sinvol is as wat moontlik in die lig van die ou en nog invloedryke paradigma. Dit bied 'n nuwe gestalt, 'n nuwe manier om die kolletjies van wetenskaplike kennis te organiseer, met optimale eenvoud en samehang te verbind. En dit doen dit met 'n mate van elegansie wat wetenskaplikes en filosowe altyd in hul teorieë gesoek het.
Wetenskap is nie tegnologie nie; Dit is verstaanbaar
Einstein het opgemerk: "Ons soek die eenvoudigste moontlike gedagtegang wat die waargenome feite kan saamvat." Hierdie frase omsluit die wese van die projek bekend as die wetenskap. Wetenskap is nie tegnologie nie: dit is begrip. Wanneer ons begrip van die wêreld met die aard van die wêreld ooreenstem, ontdek ons ​​meer en meer van die wêreld en het ons meer en meer die vermoë om dit te hanteer. Begrip is basies.
Eie wetenskap soek die skema wat omvattende, konsekwente en optimaal eenvoudige begrip van die wêreld en onsself daarin kan oordra. Daardie skema is nie eens en vir altyd vasgestel nie; Dit moet periodiek opgedateer word. Die waargenome feite groei mettertyd en word meer divers. Om hulle saam te bind in 'n eenvoudige, maar alomvattende skema, vereis dat die skema hersien word.
'N Nuwe Wetenskaplike Revolusie
In onlangse jare het die repertoire van waargenome feite gegroei en het dit baie uiteenlopend geword. Ons benodig 'n nuwe skema: 'n meer voldoende paradigma. Dit beteken in die taal van Thomas Kuhn 'n nuwe wetenskaplike revolusie.
In sy seminale opus Die Struktuur van Wetenskaplike Revolusies, Kuhn (1962) het opgemerk dat wetenskap groei deur die afwisseling van twee radikaal verskillende fases. Daar is die relatief blywende fase van "normale wetenskap", en daar is die fase van "wetenskaplike revolusies."
Normale wetenskap trap water: dit is net marginaal innoverende. Dit verbind die waargenome feite binne 'n gevestigde en konsekwent gevalideerde skema, en as dit waarnemings meet wat nie by daardie skema pas nie, word dit uitgebrei en aangepas.
Dit is egter nie altyd moontlik nie. As die poging nie ontslaan word nie, word die gevestigde skema onbeheerbaar kompleks en ondeursigtig, soos die Ptolemaïse sterrekunde deur die voortdurende toevoeging van epicycles na sy basiese siklusse gedoen het om die "anomale" beweging van die planete te verantwoord. Wanneer die kritieke punt in die groei van die wetenskap bereik word, is dit tyd om die gevestigde skema te vervang.
Ons benodig 'n meer geskikte paradigma
Daar is 'n behoefte aan 'n nuwe paradigma wat die teorieë kan grond en die waarnemings wat hulle verwys, interpreteer. Die relatief kalm fase van die normale wetenskap kom tot 'n einde en gee ruimte vir die onstuimigheid wat kenmerkend is van 'n tydperk van wetenskaplike revolusie.
In die natuurwetenskappe is die onstuimige fase van 'n rewolusie reeds begin. 'N Aantal onverwagte, en-vir die dominante paradigma-kritiese anomale waarnemings het aan die lig gekom. Hulle vra vir 'n basiese paradigmaskuif: vir 'n fundamentele rewolusie wat wetenskap se basiese aannames oor die aard van die kosmos, lewe en bewussyn herinterpreteer.
Die reeks krities anomale waarnemings kan opgespoor word na 'n eksperimentele bevinding in die vroeë 1980s. 'N Vraestel deur die Franse fisici Alain Aspect en medewerkers (Aspect et al. 1982) het verslag gedoen oor 'n eksperiment wat onder streng beheerde toestande uitgevoer word. Hierdie eksperiment het getoon dat wanneer partikels verdeel word en die splithelftes 'n eindige afstand van mekaar geprojekteer word, bly hulle verbind ten spyte van die spasie wat hulle skei. Daarbenewens is hulle verbinding kwasi-instant. Dit weerspreek 'n basiese beginsel van relatiwiteit: volgens Einstein se teorie is die spoed van lig die hoogste spoed waarteen enige ding of sein in die heelal versprei kan word.
Aspek se eksperiment is herhaal, en dit het altyd dieselfde resultaat opgelewer. Die wetenskapsgemeenskap was verstom, maar het uiteindelik die verskynsel as sonder dieper betekenis verwerp: die "verstrengeling" van die verdeelde deeltjies, het fisici gesê, is vreemd, maar dit dra nie inligting oor of handel nie. Maar dit is ook in die daaropvolgende eksperimente geplaas.
Dit blyk dat die kwantumtoestand van deeltjies, en selfs van hele atome, direk oor enige eindige afstand geprojekteer kan word. Dit het bekend gestaan ​​as "teleportation." Onmiddellike, kwantumresonansie-gebaseerde interaksies is ook in lewende sisteme ontdek, en selfs in die heelal in die algemeen.
'N Verwante afwykende feit het aan die lig gebring ten opsigte van die vlak en vorm van koherensie wat in komplekse stelsels voorkom. Die waargenome samehang suggereer oombliklike interaksie tussen die dele of elemente van die stelsels: interaksie wat die erkende grense van ruimte en tyd oorskry. In die kwantumryk, is die onlangse verband tussen die kwantum (die kleinste identifiseerbare eenhede van "materie") en enige tydige afstand, nie net oor die ruimte nie, maar ook oor tyd. Dit is bekend dat kwantum wat op dieselfde tyd dieselfde hoeveelheid kwantumstatus beset het, onmiddellik gekorreleer bly; Dit blyk nou dat die kwantum wat nie gelyktydig saam bestaan ​​het nie (soos een van die deeltjies opgehou het om te bestaan ​​voordat die ander ontstaan ​​het) ook onverwags bly.
Uitdagende Die Baie Grondslae Van Wetenskap
Hierdie soort verstrengeling is nie beperk tot die kwantumdomein nie: dit oppervlak ook op makroskopiese skale. Die lewe sou nie in sy afwesigheid moontlik wees nie. In die menslike liggaam moet byvoorbeeld triljoene selle volledig en presies gekorreleer word om die organisme in sy fisiek hoogs onwaarskynlike lewende toestand te handhaaf. Dit vereis 'n kwasi-direkte multidimensionele konneksie dwarsdeur die organisme.
Nog 'n bevinding wat nie deur die huidige paradigma verklaar kan word nie, is dat organiese molekules in sterre geproduseer word. Die verwerf wysheid is dat die heelal 'n fisiese stelsel is waarin die lewe, indien nie 'n anomalie, ten minste 'n ongewone en baie waarskynlike toevallige verskynsel is nie. Immers, lewende stelsels kan immers ontwikkel slegs onder toestande wat uiters skaars is in ruimte en tyd. Dit blyk egter dat die organiese molekules waarop die lewe gebaseer is, reeds in die fisies-chemiese evolusie van sterre geproduseer word. Die molekules word uitgestoot in die omliggende ruimte; Hulle bedek asteroïdes en klompe van interstellêre materie, insluitend dié wat dan in sterre en planete kondenseer. Dit blyk dat die wette wat bestaan ​​en evolusie in die heelal beheer, fyn ingestel is om die soort komplekse stelsels wat ons met die verskynsels van die lewe assosieer, te produseer.
Hierdie soort waarnemings kan nie verantwoord word deur die dominante paradigma op te laai nie: hulle betwis die grondslae van die basiese skema waarmee wetenskaplikes die waargenome feite bymekaar gebind het. Dit was ook die geval tydens die draai van die twintigste eeu, toe die wetenskapsgemeenskap van die Newtonse na die relatiwiteitsparadigma verskuif het. Dit was ook die geval in die 1920s, met 'n verskuiwing na die kwantumparadigma. Meer beperkte paradigmaskuiwe het sedertdien in spesifieke domeine ontvou, met die opkoms van transpersoonlike teorieë in sielkunde en die koms van nie-Big Bang-multiverse-modelle in kosmologie.
Die paradigma wat in die tweede dekade van hierdie eeu in die wetenskap na vore kom, dui op 'n belangrike verskuiwing in die wêreldbeskouing van die wetenskap. Dit is 'n verskuiwing van die dominante paradigma van die twintigste eeu waar gebeure en interaksies in ruimte en tyd geglo het en as plaaslik en skeibaar beskou word, tot 'n een-en-twintigste eeuse paradigma wat erken dat daar 'n dieper dimensie buite die ruimte is. en tyd en dat die verband, samehang en samevolusie wat ons in die manifeste wêreld waarneem, in die integrale domein van daardie dieper dimensie gekodeer word.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > 'N Nuwe Wetenskaplike Revolusie: Grondslae van die Nuwe Paradigma