Kennis, kundigheid in boerdery as grondslag vir groeiBennie van Zyl van TLU SA. Foto: Facebook. Veel gewag word gemaak dat landbougrond gegee moet word vir swart mense sodat daar gedeel kan word in die rykdom van die land. Dit is nodig om sodanige stelling in perspektief te plaas. Suid-Afrika se armoede- en werkloosheidsvraagstuk is gewis ŉ uitdaging wat aandag moet kry. Dit kan nie genoeg benadruk word nie dat dit slegs volhoubaar gedoen kan word indien die ekonomie groei. Daar is sekere voorwaardes en vereistes waaraan voldoen moet word om dit reg te kry. Die volgende tabel illustreer dit. Grafika: Verskaf. Hierdie proses is ongenaakbaar met persone/regerings wat dit nie reg doen nie. Eerlik moet daar erken word dat Suid-Afrika tans nie baie suksesvol is om die genoemde voorvereistes en voorwaardes te bereik nie. Wat ook gesê moet word, is dat alvorens daar enigsins ŉ kans is dat dit bereik kan word die fondament waarop dit gebou moet word vertroue is wat verkry word deur ŉ gesonde beleidsomgewing waaroor daar baie gesê kan word. ŉ Groot faktor in die onsekerheid en afbreek van vertroue is natuurlik die onaanvaarbare hoë vlakke van misdaad waarmee Suid-Afrika gebombardeer word. Die plundery van daardie middele deur korrupsie wat juis aangewend moes word deur die staat om sy stabiliserende en stimulerende rol te speel se prys is reeds te hoog vir ons land. Dit bring ons terug na die stelling dat landbougrond (al is dit klein stukkies) oorgedra moet word aan swart persone. Wat is die verwagte uitkoms, hoe volhoubaar is dit en is daar enigsins ŉ kans dat daar suksesvol daarop geboer kan word? Indien die regering eerlik is dat die grond oorgedra moet word aan swart boere moet daar dan gewys word dit is ŉ eerlike agenda. Begin by die staatsgrond en oorhandig ekonomiese eenhede aan gekeurde swart boere en gee vir hulle titelaktes en help hulle om ten minste in ŉ posisie te wees waar die produksiefaktore sinvol bestuur kan word. Om egter geleenthede daar te stel wat deurlopend deur middel van herkapitalisasie kunsmatig aan die gang gehou moet word, maak nie sin nie. Ons land het net te min landbougrond en ook water dat daarop politieke speletjies gespeel kan word. ŉ Gesonde uitgangspunt behoort te wees dat alle landbougrond ekonomiese eenhede behoort te wees. In dié verband het TLU SA reeds in 2005 konstruktiewe voorstelle aan die regering gedoen waarin ŉ proses daargestel kon word om wel nuwe swart toetreders in die landbou-omgewing te betrek, maar dan op só ŉ wyse dat hulle wel ŉ kans op sukses sou gehad het, nie soos die regeringsprojekte nou gedoen word met amper ŉ waarborg tot mislukking nie. Ongelukkig het die regering besluit om dit nie te aanvaar nie. Die strategiese waarde van kommersiële boere wat voldoende voedsel produseer gegewe die meer as 66% inwoners in Suid-Afrika wat verstedelik is, kan nie genoeg beklemtoon word nie. Indien die regering ongeag die produksie-onvermoë van sy huidige oordragte gaan voortstu op sy huidige weg, moet hulle solank hul self gereed kry om die tekort aan voedsel in Suid-Afrika te bestuur. Dit is daarom nodig om seker te maak dat die beste en kundigste boere die geleentheid moet kry om te mag boer. Om dit te bepaal is daar net een meganisme wat dit kan doen naamlik die markkragbeginsel wat geld vir swart en wit boere. Volgens die 2005-voorstel sou selfs die politieke teikens bereik kon word, maar dan wel volgens ekonomies volhoubare kriteria. Die belangrikste van daardie voorstel was dat die landbou-omgewing gestabiliseer sou wees, geen bestaande boer sou enigsins bedreig gewees het nie, persone sou graag daarin wou belê en die regte meganismes sou in werking gewees het om optimum produksie te kon handhaaf. ŉ Boer se taak is om winsgewend te boer. Dit is die staat se verantwoordelikheid om na voedselsekerheid te kyk. Dit bly ŉ uitdagende beroep om steeds mededingend te wees. Die feit dat elke plaas ŉ sake-entiteit in eie reg is en nie met die buurplaas vergelyk kan word nie en soos elke ander plaas ŉ prysnemer is wat in eie reg winsgewend moet boer met geen hulp van die staat nie, maak dié uitdaging net nog groter veral met ons nuutverworwe rommelstatus. Besef verder dat ŉ boer “nie op pensioen” gaan nie en dat sy belegging in sy grond inderwaarheid sy sekuriteit vir sy oudag is. Op ŉ internasionale landboukongres in Europa is gesê dat Suid-Afrika se kommersiële boere van die beste in die wêreld is. Op navraag oor die rede vir só ŉ standpunt is daar deur ŉ baie hooggeplaaste gesê hy kan vinnig aan drie redes dink: 1) Ons land word as ŉ marginale landbouland beskou en steeds is ons ŉ netto uitvoerder van voedsel; 2) ons ding mee op internasionale markte teen gesubsidieerde voedsel; en 3) in enige ander land beleef hulle dat die boer se grootste vriend die regering van die dag is terwyl in Suid-Afrika dit net mooi andersom is. Daardie status oor die kwaliteit van ons boere is nie uit die lug gegryp nie, dit is gevestig deur die jare in harde omstandighede ondersteun met puik navorsing en voorligtingsdienste wat pasmaak kennis vir die Suid-Afrikaanse boere plase toe gebring het. Mag Suid-Afrika se landbouers steeds voortbou op die pad van kennis en kundigheid as grondslag om ŉ bydrae te maak tot ekonomiese groei – dit is al hoe ons land se ernstige knelpunte sinvol hanteer kan word.