In die eerste hoofstuk van “Kashtanka” vergesel Kashtanka haar baas terwyl hy goedere aan klante aflewer. Hulle raak mekaar kwyt as gevolg van ’n militêre orkes wat deur die strate marsjeer, want Kashtanka se oorgevoelige ore kan skel musiek nie verduur nie, en sy slaan op vlug.
Kashtanka is honger en droewig op haar eie, maar teen die einde van ’n lang dag kom daar redding in die persoon van ’n diere-afrigter by ’n sirkus. Hy neem haar saam met hom na sy huis, waar sy met haar toekomstige kollegas kennis maak: ’n gans, ’n vark en ’n hooghartige kat. Sy kry heerlike kos en geniet selfs die ure lange afrigting per dag.
Dan kom die hoogtepunt van die verhaal, hoofstuk 6, waarin vreemde dinge gebeur. Die diere raak beangs, want hulle voel die dood aan in hul kamer, en dis inderdaad die dood wat die gans kom haal het. Hy is deur ’n perd raakgetrap en is inwendig beseer.
Ek gaan nie die res van die verhaal vertel nie, want ek het reeds twee sake uitgelig wat nie in tradisionele kinderverhale opgeneem word nie, al sou kinders daaroor heen lees sonder dat hulle leesplesier daaronder ly. Tsjechof pas naamlik geen sensuur toe nie. Die skrynwerker word in sy ruheid sowel as sondebewustheid weergegee, en dood as kosmiese gegewe word nie verswyg nie. Dis interessant dat die aangrypende hoofstuk oor die dood later eers deur Tsjechof bygeskryf is, waarmee hy sy genialiteit as skrywer demonstreer. “Kashtanka” is eintlik ’n Bildungsromannetjie, en Kashtanka móét deur ’n pynlike ervaring gaan om tot ’n sekere volwassenheid te kom.