The Ladies of Ely - Artikels - 2022
Deur Kimberley Steele
Quest, die aanlynjoernaal van Queens University, Belfast, Vol.6 (2009)
Inleiding: Die 'susters' van Ely was een van die mees vereerde heiliges van Anglo-Saksiese Engeland, en het selfs met Canterbury-kultusse meegeding in die hoeveelheid en waarde van donasies wat ontvang is van smekendes, en Æthelthryth, die leidende figuur in hierdie gesiene familie, was die mees gevierde inheemse vrou van die pre-Conquest-era, met 'n kultus wat skynbaar ononderbroke aangehou het vanaf die tyd van haar dood in 697 tot die ontbinding van die kloosters.
Gedurende die eeue waarin hierdie kultusse gefloreer het, moes die karakters van die heiliges in hul sentrum ontwikkel van vroom maagdelike dames tot strenge, dikwels gewelddadige, beskermers van Ely-lande en voorregte, en sou hulle aanpas by die behoeftes van die gemeenskap wat hulle vereer het.
Die vroegste oorlewende bron vir die gebeure van Æthelthryth se lewe, en die van haar suster, Seaxburh, is Bede's Church History, waarin die skrywer beweer dat sy kennis gebaseer is op die mondelinge verslae wat Biskop Wilfrid, vriend en vertroueling van die heilige, en Cynifrid, wat as chirurg vir Æthelthryth opgetree het en saam met Wilfrid by haar eerste vertaling was. Uit die teks blyk dit onmiddellik dat die skrywer sy onderwerp baie bewonder en met veel meer ywer praat as wat gewy word aan ander vergelykbare figure, soos St. Hild of Whitby.
Die rede waarom Bede vir sy vurige bewondering van Æthelthryth gee, is dat 'selfs in ons eie tyd ...' 'n heilige van so 'n kaliber gewoon het, 'n vrou wat haar maagdelikheid vroom bewaar het ondanks geweldige druk om haar huwelike te voltrek, en wat afstand gedoen het van die rykdom en gemak van koninklike posisie om 'n huis van monnike en nonne te stig. Sy word vergelyk met vroue soos Agatha en Cecilia, martelare van die vroeë kerk wat gesterf het ter verdediging van hul maagdelikheid, en reageer dus op 'n probleem wat gedurende die Middeleeue algemeen voorkom. In die era van die Kerk word die heiliges meestal onderskei deur die opoffering van hul lewens vir hul geloof; gedurende die Angelsaksiese periode was die heidendom egter minder wydverspreid, en die nasionalisering van die Christendom het sulke marteldomme ongereeld gemaak. Moet heiligheid dus slegs bereik kan word vir diegene wat tydens gebeurtenisse soos die Viking-invalle omgekom het, of was daar ander paaie tot heiligmaking? Æthelthryth het aan haar tydgenote en byna tydgenote die nuwe en toenemend algemene heilige ras voorgestel, onderskei deur asketisme en vroomheid, maar nie noodwendig martelaarskap nie.