Die meeste honde presteer by pas in ons huise en leef. Paul McGreevy, outeur voorsien
Navorsing toon dat daar 'n verskil is in die manier waarop sommige honde op mans en vroue reageer, en dit kan ook saak maak of die hond 'n hy of sy is.
Die uitdaging is om die interaksies van honde met mense te verstaan. En deel van die uitdaging kan beïnvloed word deur geslagst stereotipes van beide mense en honde.
Dit dui aan waarom ooreenstemmende honde vir mense baie ingewikkelder is as wat ons voorspel.
Honde brei hul ingebore sosiale vaardighede uit aan mense. Paul McGreevy, skrywer met dien verstande
Mense en honde: 'n lang geskiedenis
Mense het al duisende jare saam met honde ontwikkel. Ons skuld hulle baie, insluitend (miskien verrassend) die maniere waarop ons ervaar en uitdruk geslag via diere.
Dit gebeur dikwels op negatiewe maniere, soos wanneer vroue verwys word as tewe, koeie, varke, voëls, kuikens en mans as wolwe, varke, rotte. Nie een van hierdie dierlike metafore het veel te doen met die diere self nie, maar meer te doen met die gebruik van kategorieë diere om mense te kategoriseer.
So uitpak en uitdagende geslag stereotipes kan net ook die lewens van diere verbeter.
'N 2006 landmerk analise van geslags- en hondebesitneming het getoon dat eienaars hul honde as rekwisiete gebruik om hul eie geslagsidentiteite te vertoon.
Deelnemers aan hierdie studie beskou vroulike honde om minder aggressief te wees, maar meer humeurig as blykbaar meer speelse manlike honde. Hulle het geslagst stereotipes gebruik om nie net honde te kies nie, maar ook om hul hond se gedrag en persoonlikheid te beskryf en voor te stel.
Die moontlike gevolge hiervan is belangrik omdat sulke gebrekkige voorspellings oor hondgedrag kan lei tot 'n persoon wat op hul hond opgooi, wat dan oorgegee word aan 'n skuiling.
Sodra dit oorgegee is, staar 'n aggressiewe teef of onskoöperatiewe hond 'n grimmige toekoms, met die meeste honde wat nie 'n gedragsassessering doodgemaak het nie, wat die ontstellende genadedood pryse in Australië.
Daar word gesê dat die voorspellende krag van gedragsbeoordeling in skuilings bevraagteken word. Sommige sê die vermoë van sulke assesserings om probleematiese gedrag betroubaar voor te stel in die toekoms van adoptiewe huise is "verdwynlik onwaarskynlik". Daarbenewens sal die assesserings waarskynlik ingelig word deur die genderverwagtinge en gedrag van die mense wat assesseer, oorgawe of aanneem.
A klein studie In die Verenigde Koninkryk in 1999 het 30 honde in skuilings waargeneem deur onbekende mans en vroue. Dit het bevind dat die vroulike honde minder tyd spandeer om na alle mense te kyk as wat die manlike honde gedoen het.
Al die honde blaf en kyk na die vroue minder as die mans. Die navorsers stel voor dat die geslag van die potensiële adopter 'n rol speel om te bepaal hoe 'n goeie wedstryd lyk, sowel as die waarskynlikheid van aanneming.
Selfs die verband wat honde met hul primêre versorger deel, kan geslagsverskille hê. Byvoorbeeld, in 'n 2008 Australiese studie (gelei deur een van ons, Paulus), honde eienaars berig dat manlike honde verhoogde vlakke van skeidingsverwante nood in vergelyking met vroulike honde het. Hulle het ook gerapporteer dat skeidingsverwante nood en voedselverwante aggressie toegeneem het met die aantal menslike volwasse vroue in die huishouding.
Desexing, wat meer as geregverdig word deur die welsynsvoordele van bevolkingsbeheer, kompliseer ook kulturele oortuigings oor gepaste honde geslag en kan selfs 'n hond se probleemoplossingsgedrag beïnvloed. A onlangse studie gepubliseer hierdie jaar dui daarop dat desexing 'n negatiewe uitwerking op vroulike as manlike honde kan hê wanneer dit kom by aspekte van kognisie.
A studie (mede-outeur deur een van ons, Paulus) wat verlede maand gepubliseer is, wat uitsluitlik gefokus het op werkende herdershonde en hul hanteerders (en dit kan dus ook vir die huisgesinhonde beperk word), is die eerste verslag van gedragsverskille wat verband hou met geslagsverskil by beide honde en mense.
Hierdie studies onderstreep net hoeveel die lewens van honde afhang van hoe hulle voldoen aan geslagverwagtinge. Met ander woorde, dit is nie net hoe ons mense met honde skakel nie, dit is hoe ons geslagte ook interaksie het.
Terwyl ons weet hoe skadelike stereotipes vir mense kan wees, kan honde-eienaars nie net oorweeg hoe hul konseptuele bagasie van geslagstereotipes die diere waarmee hulle leef, affekteer nie.
Meer navorsing kan help om lig te werp op die rol wat geslag speel wanneer dit kom by die maak van 'n goeie pas tussen mense en hul honde; En met goeie wedstryd, bedoel ons een wat sal lei tot 'n afname in die waarskynlikheid dat die hond oorgegee word aan 'n skuiling of sleg behandel word.
Die tuisboodskap van hierdie studies is dat om ware suksesvolle onderlinge metgeselle te wees, honde nie net enige mens nodig het nie, hulle benodig 'n komplementêre mens wat oop is om krities oor geslagstereotipes te reflekteer.
Dankie deels aan 'n onkritiese aanneming van geslagstereotipes, die aanpassing van hond en mens is op sy beste rudimentêr. Ons moet dus nie verbaas wees as honde dikwels nie aan ons verwagtinge voldoen nie.
Wanneer verhoudings verkeerd gaan, is dit katastrofies vir honde, omdat dit bydra tot genadedoodkoerse in skuilings. Hierdie sterftes moet beter verstaan ​​word as 'n breër versuim van menslike begrip oor hoe hul eie oortuigings en gedrag die honde in hul lewens beïnvloed.
Paul McGreevy, Professor van Dieregedrag en Dierwelsynswetenskap, Universiteit van Sydney en Fiona Probyn-Rapsey, Professor in Geesteswetenskappe en Sosiale Navorsing, Universiteit van Wollongong
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Hoe geslag en stereotipes ons verhouding met honde kan vorm