Rekonstruksie van Europa na die Eerste Wêreldoorlog - Wikipedia
Rekonstruksie van Europa na die Eerste Wêreldoorlog
Hierdie artikel bespreek die heropbou van Europa na die Eerste Wêreldoorlog.
1 Die Toestand in Europa
2 Die Vredeskonferensie
3 Die Vrede van Versailles (1919)
5 Die Triomf van Nasionalisme
Die Toestand in Europa[wysig]
Die wapenstilstand wat 'n oorwonne Duitsland aan die end van die Eerste Wêreldoorlog aanvaar het, het hom in 'n weerlose toestand gelaat waarin dit vir hom heeltemal onmoontlik was om gewapende weerstand voort te sit. Al waarop hy nog kon hoop, was 'n finale vrede volgens die beginsels neergelê in president Wilson se beroemde ,,Veertien Punte" wat hy in Januarie 1918 wêreldkundig gemaak het. Hierdie beginsels is aanvaar as 'n basis vir 'n duursame vrede.
Vredesverdrae, só het president Wilson verklaar, moes in die openbaar opgestel word en nie deur geheime diplomasie nie. Die vryheid van die see moes vasgestel word, en bewapening moes internasionaal beperk word. Alle gebied in België, Frankryk, Italië en die Balkan wat deur vyandelike moondhede beset was, moes ontruim en teruggegee word en die herafbakening van grense moes op die basis van duidelik waarneembare nasionaliteitsgrense geskied. Pole moes as 'n onafhanklike staat met toegang tot die see opgerig word. Ten slotte moes 'n algemene bond van volke van die hele beskaafde wêreld gevorm word wat toekomstige oorloë moes voorkom.
Die oorlog het Europa waarlik in 'n erbarmlike toestand gelaat. Alhoewel Duitsland self skaars deur die verwoesting van die oorlog geraak was, was aansienlike dele van België, Frankryk en Pole verwoes. Stede en dorpe was verwoes en uitgestrekte landboustreke nutteloos gemaak en myne en nywerhede geruïneer. Veel erger was die uitwerking van die oorlog op die mense. Baie miljoene jong mense het gesneuwel en baie miljoene meer was sterwend as gevolg van gebrek aan voedsel of weens siektes. Daar was geen land in Europa wat nie as gevolg van ondervoeding gely het nie. Selfs in neutrale lande soos Nederland het die kinders weens ondervoeding gely. In party lande soos Pole het die arm boere in hul nood wortels, gras en akkers geëet. Ook was die politieke toestand in Europa onseker. Die ou regerings in Rusland, Duitsland en Oostenryk-Hongarye het in duie gestort en die nuwe republikeinse regerings was nog nie behoorlik gevestig nie.
Onder sulke omstandighede het die afgevaardigdes van twee-en-dertig volke vroeg in 1919 by die konferensie in Parys vergader. Rusland, wat reeds 'n tyd lank nie meer aan die oorlog deelgeneem het nie, was nie verteenwoordig nie, nog minder die oorwonne lande Duitsland, Oostenryk, Bulgarye en Turkye. Die sogenaamde ,,Groot Vier’’ het by die Konferensie die meeste invloed uitgeoefen. Hulle was president Wilson, wat die Verenigde State verteenwoordig hef, Lloyd George en Orlando, die Britse en Italiaanse eerste ministers, en Clemenceau, die leier van die Franse afgevaardiging, wat voorsitter van die Konferensie was.
Dit was uit die staanspoor duidelik dat die vier manne hemelsbreed verskil het ten opsigte van hul sienswyses in verband met die bepalinge van die vrede wat die oorwonne volke opgelê moes word. Wilson is in Engeland en Europa as die apostel van wêreldvrede verwelkom. Hy het verklaar dat Amerika geen grondgebied of skadevergoeding begeer het nie. Ongelukkig is hy egter nie in sy sienswyse deur sy landgenote ondersteun nie, van wie die meerderheid nog aan 'n beleid van isolasie geglo het. Lloyd George het 'n opdrag van sy kiesers gehad om te eis dat Duitsland al die koste van die oorlog moes betaal. Op daardie tydstip het baie mense geglo dat Duitsland alleen vir die oorlog verantwoordelik was. Orlando het soveel grondgebied vir Italië opgeëis dat 'n ernstige onenigheid tussen hom en Wilson ontstaan het. Clemenceau se vernaamste oogmerk was om Frankryk teen toekomstige Duitse aggressie te vrywaar.
Uiteindelik is die vredesvoorwaardes na langdurige beraadslaging opgestel, en die twee Duitse afgevaardigdes is gedwing om die verdrag in die Spieëlsaal te Versailles op 28 Junie 1919 te onderteken. Dit was vir die Duitsers vernederend, want die Duitse keiserryk is in daardie selfde saal in 1871 uitgeroep. Daarná is afsonderlike vredesverdrae met Oostenryk, Hongarye, Bulgarye en Turkye gesluit. Die vrede met Turkye is weens binnelandse veranderinge wat in dáárdie land deur 'n onverskrokke militêre leier, Moestaf