Sy en die direkteur het heen en weer gesels oor die waarde wat bome na die laerskool kon bring; bome kan skaduwee vir kinders skep, bome kan meer lewe na die omgewing bring, en bome is beslis mooier as grasse.
Daar was net een probleem: die skool het 'n beperkte begroting gehad en ongelukkig was bome nie deel van die begroting nie. Dink die gesprek was verby, het die direkteur my ma afgedank en gedink dit sal die einde van daardie onderwerp wees.
Min het hy my ma geken.
Die Droom 'n werklikheid maak
Die volgende dag het ek by die skool gekom en in my gewone stoel gesit. Skielik het een van die seuns in my klas begin lag en wys na iets buite op die voorste grasperk. Al die kinders het gehaas om te sien waaroor die ophef gekom het. Tot my groot verleentheid was daar my ma met haar lang swart rok en rooi tuuk met 'n graaf en reënstewels, wat gate op die grasperk opgrawe. Dit was een van die vernederende oomblikke van my jeug.
Vir twee dae, met die toestemming van die regisseur, het my ma al rondom my laerskool gegrawe en verskeie sappings geplaas. Sy het dit alles alleen gedoen sonder die hulp van enigiemand, die minste van myself, wat geskok was dat my ma soos 'n woedende hippie optree.
Almal in my klas het pret gemaak van die mal rooi hoedvrou met haar skop. Teen die einde van die twee dae was daar omtrent twintig klein bome versprei oor die voorkant en kant van my skool, almal ondersteun deur houtpale.
Toe ek op die laaste boomplantdag huis toe geloop het, het ek opgemerk dat 'n paar seuns lag en 'n sappie uitstap. Iets binne-in my het lewendig geword en gegroei. Ek het gestop en omgedraai en die kinders 'n baie koue staar gegee, die een waarvoor my ma bekend was in ons dele. 'N Bietjie ontsteld, die seuns het weggehardloop en die baba-boom op die droë gras ontwortel.
Kalm, ek loop oor na waar die arm sappie lê, dit in albei hande geneem en soos my ma my al verskeie kere in ons tuin gewys het, het ek dit weer geplant. Ek het reggemaak en die vuil van my broek geborsel, en met 'n waardige lug het ek teruggekom na waar my hippy ma vir my gewag het.
Van 'n visie van hoop tot 'n werklikheid
Vandag, 25 jaar later, word Mountainview Skool omring deur sterk eikehout en esdoornbome. Hulle bied skaduwee aan die kinders en huise vir nesvoëls.
Ek is seker dat die nuwe skooldirekteur nie die storie ken van hoe een vrou nie toegelaat het dat begrotings haar besluit vasstel om hierdie wêreld beter te maak deur die eenvoudige gebaar om sappings te plant nie. Ook weet die kinders waarskynlik nie dat ek aanvanklik verneder is deur my hippie-ma se boomplant-toneel nie, maar dan baie trots daarop dat sy sake in hande geneem het.
Elke keer as ek deur die bome ry, glimlag ek en bedank my ma vir 'n omgewingsvisionêre ondanks die begroting beperkings. Ek hoop ander doen dieselfde.