Riaan en Kari Doorduin: Cowboys moet ook slaap
Vir almal wat vir ons lief is. Die wat nie spesifiek vir ons lief is nie, mag ook maar kyk. 12 Desember 2011 LouLou Essentiels Sugar Snake SLB portemonnee black | Duifhuizen
EAN code 2000000348261
Vertel ons wat je van de LouLou Essentiels Sugar Snake SLB portemonnee black vindt. Je helpt hiermee anderen met hun keuze door jouw ervaring te delen.
LouLou Essentiels Lovely Lizard portemonnee black
https://www.duifhuizen.nl/loulou-essentiels-sugar-snake-slb-portemonnee-black 84005 LouLou Essentiels Sugar Snake SLB portemonnee black https://www.duifhuizen.nl/media/catalog/product/cache/0/thumbnail/a4b764e5482f62fb51dae89ed3917009/3/0/302227768-slb29s-black-loulou-19x2x11___02_1.jpg 49.9500 EUR In voorraad 🥇 ▷ Resensie van The Dark Pictures Anthology: Man Of Medan - snaakse hamm ... ✅
Resensie van The Dark Pictures Anthology: Man Of Medan – snaakse hamm …
U sorg vir u lewe en dink dat u die argitek van u lot is. U besluite maak saak dat u die omstandighede kan verander deur intelligente verbindings te maak en uit te plant. Anders sou die lewe effens neerdrukkend wees, nie waar nie? So word jy elke dag wakker en doen wat jy kan, in die hoop op ‘n beter môre.
Dan versuim u om die derde van die drie rotte tydens QTE af te weer, en u en u maatjies is dood. Dood, maat. Geen herlaaiings nie, geen genade nie. Dit is die einde.
Dit is die skerp mes waarop die karakters van die Medan Man ‘n vyf-uur lange geskiedenis leef, met verwysing na die vorm en struktuur van die groot, dom, interaktiewe horror Supermassive tot dagbreek. Soos totdat Dawn aanbreek, fokus hy op die lewe van ‘n groep ongelooflike dapper jongmense wat in ‘n onbekende omgewing vasgevang is. Maar anders as die titel op PS4 2015, is die presiese afgryse nie soseer gebaseer op die banale films vir tieners van die verlede nie. Ek laat die “Ek weet watter knop u nie die afgelope somer gedruk het nie”, saam met ‘n meer oorspronklike en aangrypende verhaal oor ‘n mislukte (of nie altyd?) Duikekspedisie, waar deelnemers op ‘n verlate vloot uit die Tweede Wêreldoorlog beland nadat hulle deur seerowers ontvoer is.
Dit is aangename karakters in die hart van hierdie verhaal en dit is nie maklik vir ‘n interaktiewe gruwelskrywer nie. Elke karakter sal noodwendig dom besluite neem wat u nooit in die regte lewe sou neem nie, byvoorbeeld om verder na die spookhuis te gaan. Andersins sal die krediete na 20 minute verskyn wanneer hulle van die komende storm hoor en besluit om die hele duik in te pak om veilig te wees. Ondanks hierdie noodsaaklike stappe van outentieke menslike gedrag, weet jy genoeg en sorg jy dat almal die instink vir opvoeding voel.
Die stel: ‘n duisendjarige Alex en Julia neem hul broers Brad en Conrad saam en neem Fliss, die kaptein van die skip, in diens om na die botsende bomwerper op die seebodem te seil. En natuurlik gee hulle u ‘n handige foto van hul persoonlikheid die eerste keer dat elkeen hul monde oopmaak. Alex, stil selfversekerde mediese student. Brad, die rustelose klein boetie. Julia, ‘n ryk meisie wat nie daarvan hou om daaroor te praat nie. Conrad, wag, dit is Shawn Ashmore! En Fliss, gemerk “Nooit moet ek hierheen kom nie”.
Hul interaksie met mekaar – of liewer jou keuses oor die manier waarop hulle met mekaar praat – het ‘n subtiele domino-effek op hul verhoudings en persoonlikhede. Die eerste een is redelik maklik om te volg – dit tree op soos ‘n piel in verhouding tot ‘n spesifieke karakter, en hul dialoog met jou word donkerder. Toon aan dat u hulle terug het, en u sal die verhoudingsbalk vul, en hulle sal vriendeliker wees met hul woorde aan u. Sover ek kan weet, speel verhoudings geen belangrike rol in die belangrikste stukkies of veranderlikes wat bepaal wie leef of sterf nie. Wat die persoonlikhede betref, is ek verbaas om eerlik te wees. In die meeste van my eerste wedstryde met Brad was twee van sy persoonlikheidseienskappe waaragtig en misleidend.
Hierdie keer is dit ‘n geleentheid om dit aan te pak en te speel in plaaslike of aanlyn-samewerking. As dit die geval is, is die ervaring nie baie anders as om solo te speel nie – omdat baie tonele gelyktydig in Man of Medan plaasvind, speel jy net een of die ander in samewerkingsmodus, nie albei as ‘n eensame speler nie. Konseptueel werk dit, maar dit is regtig ‘n regte sapper uit die atmosfeer waarin iemand anders speel. U is meer geneig om uit enige moeilike dialoog te piepie, en u sal minder sleg voel. Boonop is dit ‘n nagmerrie as daar twee van julle is om in stywe ruimtes met skuins artillerie te beweeg. Kortom: speel alleen vir die beste ervaring.
Die hersiening van so ‘n speletjie is uiteraard ‘n oorgang tussen verwoesters en nuttelose gesprekke, omdat die besonderhede van hierdie verhaal die hele ervaring is. En ek het die QTE-rat al uitgedeel, nie waar nie? Ek sal net sê dat dit nie so dom is as wat dit lyk nie. Die opbrengste en frases van die Medan Man is intelligent en bevredigend, selfs al is dit telegrafies te onduidelik: jy sal altyd ‘n paar tree voor jou rol van ongelukkige pionne wees om dinge te verstaan, veral as jy tyd neem om briewe en stippel-artefakte tydens die spel te lees. Desondanks lyk dit na ‘n meer volwasse poging as tot dagbreek, neem jouself ernstiger op en moedig u aan om dieselfde te doen. Ja, daar is skrikwekkende spronge, maar die stadig groeiende atmosfeervrees is ‘n ware prestasie in die skrikwekkende spel van Medan Man.
Onderbrekings met The Curator (Pip Torrens) help ook mooi. Hier waardeer Man of Medan die klassieke aanbieding van ‘n anthologie van afgryse, met verwysing na Alfred Hitchcock Presents, The Veil en The Twilight Zone. Soos die aanbieders van hierdie programme, weet die kurator meer as u. Hy weet meer as die karakters waarmee jy speel. En as ‘n bewaarder van donker gebeure in ‘n droom of ‘n ander koninkryk, word hy effens geamuseerd deur dit alles. U vermoed dat dit perfek gewerk het en aangebied is, en dit is ook ‘n kombinasie van episodes van Dark Pictures Anthology.
U ken al die probleme. Aantal rame op die flipboekvlak (ten minste op PS4), oënskynlik ewekansige QTE, wat uiteindelik ‘n groot invloed op die geskiedenis het en te veel stil loop. Dit was die werklike gevare van totdat Dawn en soos gom aan Medan’s Man kleef. Veral frustrerend is dat die span se dubbele poging teen lae FPS en bedrieglik hoë QTES-tariewe: dit is so dit is maklik om die tydstip waarop u op die knoppie druk in die ritme-paslike “bly kalm” -sekwensies op te stel, want die spoed waarmee die knoppie op die skerm verskyn, is baie ver van die hartklopseine waarmee u moet sinkroniseer. Omdat alles met ‘n snelheid van ongeveer 15 rame per sekonde gebeur. Dieselfde is van toepassing op eenvoudiger QTE’s, waarin die knoppie-wenke u vra vir ‘n vinnige, maar eenvoudige bediening, maar veral in vorige rye moeilik is.
Maar die eerste wedstryd is eerder ‘n poging. Dit is die eerste dag van Bill Murray in Punxsutawney. Ashton Kutcher se slaapsaal voordat hy hierdie tydskrifte gelees het. Die “spel” bestaan ​​uit die bepaling van alle permutasies van u aksies en die ontwikkeling van die gewenste resultaat. Man of Medan rol u ‘n been in hierdie opsig deur Life Bearings, wat beskikbaar is in die karakterspyskaart. Hier verduidelik die speletjie wat die groot veranderlikes is en hoe u optrede die resultaat van almal beïnvloed het. As karakter X dus tydens u eerste pas gesterf het omdat u die Z-besluit in Life with Y geneem het (vergewe my, ek probeer regtig om niks te breek nie), spring dan terug na die tweede pas en maak weer ‘n konneksie wanneer die situasie weer verskyn .
Soos met die tragiese helde van Groundhog Day en die onbetwisbare gehalte, die Butterfly Effect, sal u binnekort agterkom dat as u teruggaan in die tyd om een ​​fout op te los, dikwels baie nuwe dinge tot gevolg het. Dit is weer te wyte aan ‘n gebrek aan nasien – of kyk, laat ons dit doelbewus bedrieglike QTE noem – versprei deur die spel. Ek het nie geskerts nie toe ek sê dat een rot dit vir my en al my oorlewende maatjies gedoen het as gevolg van een druk op die knoppie op die verkeerde tyd. Vyf minute voor die einde van die wedstryd.
Aan die einde van een wedstryd kan u spesifieke hoofstukke kies om na ‘n spesifieke punt terug te spring, maar dit lyk te hard as u voel dat u verneuk is oor ‘n resultaat wat u in die eerste plek noukeurig beplan het. Dinge soos die onvermoë om filmsessies oor te slaan of vinnige oorgange wat u al verskeie kere gespeel het, begin regtig draai.
So dit is … jy weet – okay? Ja. Ondanks tegniese en interaktiewe foute, is ‘n reis na Man of Medan die moeite werd om te begin. As u selfs die swakste punt in die X-’em-up Quantic Dream-pers het, is dit ambrosia – filmagtige styl en aangrypende tempo sonder ‘n SWAT-band of ‘n gratis naak toneel in sig. As die blote vermelding van David Cage se self-styl dramas ‘n tweet uiteensit waaroor u seker is dat u ‘n tydelike verbod sal kry, sal dit u nie verbly nie. Persoonlik is ek baie opgewonde oor die toekomstige dele van Dark Pictures. Ek speel nog steeds Man of Medan en probeer ondanks my frustrasie sy verborge lokvalle en bewerings ontbloot.