Van die beste gedigte staan in hierdie afdeling en tref vanweë die verbeeldingrykheid en groter afstand (“balspel. ‘n akwarel”, “waterdans”), maar die potensiaal word in die meeste gevalle deur oortollige woorde en ‘n neiging tot sentimentaliteit gekortwiek. So ek kon darem my bekommerde ouers bietjie op hoogte(!) van sake hou. Ons leef in hierdie wêreld, ons leef nou en ons streef om sin aan ons bestaan te gee deur ‘n eietydse spiritualiteit; wat oop, krities-waarderend en saamwerkend is t.o.v. die algemene samelewing, kultuur, wetenskap en die resultate daarvan, soos dit met tyd verander en groei. Soos die naam aandui is dit allermins so formeel as ‘n ander groep, “Die Afrikaanse Taalkomissie”. Hier en daar is daar natuurlik ‘n ou wat gewoonlik ‘n gesprek in ‘n ongewensde rigting wil laat neig, maar hulle word tereggewys en op die ou end word daar darem na die taalsaak teruggekeer. Indien enigiemand enige gedagtes het wie moontlik so n tipe gedig kon skryf, asb. laat my weet en ek sal verder delf.