Planeet Jupiter: Eienskappe, samestelling en atmosfeer Netwerk meteorologie
In vorige artikels het ons gepraat oor al die kenmerke van die sonnestelsel. In hierdie geval gaan ons daarop fokus die planeet Jupiter. Dit is die vyfde planeet verste van die son af en die grootste in die hele sonnestelsel. In die Romeinse mitologie het hy die naam van die koning van die gode ontvang. Dit is niks meer as niks minder nie as 1.400 318 keer groter as die aarde. Die massa daarvan is egter net ongeveer XNUMX keer die massa van die aarde, aangesien dit fundamenteel gasagtig is.
Wil u alles weet wat verband hou met die planeet Jupiter? In hierdie pos sal ons dit diepgaande ontleed. U moet net aanhou lees 🙂
1 Jupiter eienskappe
2 Atmosfeer en dinamika
3 Samestelling, struktuur en magneetveld
4 Belangrikste satelliete
Die digtheid van Jupiter is ongeveer 'n kwart van die digtheid van ons planeet. Die interieur bestaan ​​egter meestal uit die gasse waterstof, helium en argon. Anders as op aarde, is daar geen duidelike onderskeid tussen die aardoppervlak en die atmosfeer nie. Dit is omdat atmosferiese gasse stadig in vloeistowwe verander.
Waterstof is so saamgepers dat dit in 'n metaalagtige vloeibare toestand is. Dit gebeur nie op ons planeet nie. Vanweë die afstand en die moeilikheid om die binnekant van hierdie planeet te bestudeer, is dit nog nie bekend waaruit die kern bestaan ​​nie. Daar word bespiegel dat van rotsagtige materiale in die vorm van ys, gegewe die baie lae temperature.
Wat die dinamika betref, elke revolusie om die son elke 11,9 Aarde. As gevolg van die afstand en die langer wentelbaan neem dit langer om om die son te gaan as ons planeet. Dit is op 'n baanafstand van 778 miljoen kilometer geleë. Aarde en Jupiter het tydperke wanneer hulle nader en verder van mekaar af beweeg. Dit is omdat hul wentelbane nie almal dieselfde jare is nie. Elke 47 jaar wissel die afstand tussen die planete.
Die minimum afstand tussen die twee planete is 590 miljoen kilometer. Hierdie afstand het in 2013 plaasgevind. Hierdie planete kan egter op 'n maksimum afstand van 676 miljoen kilometer gevind word.
Atmosfeer en dinamika
Die ekwatoriale deursnee van Jupiter is 142.800 XNUMX kilometer. Dit neem net ongeveer 9 uur en 50 minute om op sy as te draai. Hierdie vinnige rotasie en sy byna volledige samestelling van waterstof en helium veroorsaak dat die ewenaar verdik wat gesien word as die planeet deur 'n teleskoop gesien word. Die rotasie is nie eenvormig nie en dieselfde effek is ook in die son waarneembaar.
Sy atmosfeer is baie diep. Daar kan gesê word dat dit die hele planeet van binne na buite omhul. Dit lyk soos 'n son en bestaan ​​hoofsaaklik uit waterstof en helium met ander klein hoeveelhede metaan, ammoniak, waterdamp en ander verbindings. As ons tot diep in die diepte van Jupiter gaan, is die druk so groot dat die waterstofatome breek en sodoende hul elektrone vrystel. Dit kom op so 'n manier voor dat die resulterende atome slegs uit protone bestaan.
Dit is hoe die nuwe toestand van waterstof verkry is, genaamd metaalwaterstof. Die belangrikste kenmerk daarvan is dat dit dieselfde eienskappe het as 'n elektries geleidende vloeibare materiaal.
Die dinamika daarvan word weerspieël in 'n aantal kleure in die lengte, atmosferiese wolke en storms. Wolkpatrone verander in ure of dae. Hierdie strepe is meer sigbaar as gevolg van die pastelkleure van die wolke. Hierdie kleure word gesien in die Groot Rooi Vlek van Jupiter. Dit is miskien die bekendste handelsmerk op hierdie planeet. En dit is 'n ingewikkelde ovaalvormige storm met kleurvariasies van baksteenrooi tot pienk. Dit beweeg antikloksgewys en is al lank aktief.
Samestelling, struktuur en magneetveld
Soos voorheen genoem, het spektroskopiese waarnemings vanaf die aarde getoon dat die grootste deel van die atmosfeer van Jupiter uit molekulêre waterstof bestaan. Infrarooi studies dui daarop 87% is waterstof en die ander 13% helium.
Met die digtheid wat waargeneem word, kan ons aflei dat die binnekant van die planeet dieselfde samestelling van die atmosfeer moet hê. Hierdie ontsaglike planeet bestaan ​​uit die twee ligste en volopste elemente in die heelal. Dit het 'n komposisie wat baie ooreenstem met die son en ander sterre.
Gevolglik kan Jupiter heel waarskynlik afkomstig wees van 'n direkte kondensasie van 'n oernevel. Dit is die groot wolk van interstellêre gas en stof waaruit ons hele sonnestelsel gevorm het.
Jupiter stuur ongeveer twee keer soveel energie uit as wat hy van die son ontvang. Die bron wat hierdie energie vrystel, is afkomstig van 'n stadige swaartekrag van die hele planeet. Dit sal ongeveer honderd keer so groot moet wees vir die massa om met kernreaksies soos die van die son en sterre te begin. Daar kan gesê word dat Jupiter 'n dowwe son is.
Die atmosfeer het 'n onstuimige regime en daar is baie soorte wolke. Dit is baie koud. Periodieke temperatuurskommelings in die boonste atmosfeer van Jupiter toon 'n patroon in die verandering van winde soos in die ekwatoriale gebied van die Aarde se stratosfeer. Alhoewel slegs die buitenste deel van Jupiter met volle duidelikheid bestudeer kan word, toon berekeninge dat temperatuur en druk toeneem namate ons dieper die planeet in beweeg. Daar word beraam dat die kern van die planeet soortgelyk kan wees aan die van die aarde.
In die diepte van die binneste lae word die Joviese magnetiese veld gegenereer. Op die oppervlak die magneetveld is ongeveer 14 keer groter as die aarde. Die polariteit daarvan is egter omgekeer ten opsigte van die planeet. Een van ons kompas sou noord na suid wys. Hierdie magneetveld genereer groot stralingsgordels van gelaaide deeltjies wat vasgevang is. Hierdie deeltjies omring die planeet op 'n afstand van 10 miljoen kilometer.
Tot dusver is 69 natuurlike satelliete van Jupiter opgeneem. Meer onlangse waarnemings het getoon dat die gemiddelde digthede van die grootste mane die skynbare neiging van die sonnestelsel self volg. Die belangrikste satelliete word genoem Io, Europa, Ganymede en Callisto. Die eerste twee is nader aan die planeet, dig en rotsagtig. Aan die ander kant is Ganymedes en Callisto meer ver en bestaan ​​hulle uit ys met baie laer digthede.
Tydens die vorming van hierdie satelliete veroorsaak die nabyheid van die sentrale liggaam dat die mees vlugtige deeltjies kondenseer en hierdie aggregate vorm.