George Sackville Germain, eerste Burggraaf Sackville (1716-1785) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Derde seun van Lionel Sackville, eerste hertog van Dorset, bekend as Lord Sackville tot 1770, toe hy die naam Germain aangeneem het nadat hy boedels van Lady Elizabeth Germain geërf het. Hy het eers na die universiteit die universiteit binnegegaan, luitenant-kolonel van die 28ste voet by Fontenoy (1745), waar hy hom onderskei het, hoewel hy gevange geneem is. Hy het in 1755 deur die geledere tot generaal-majoor gegaan en 'n belangrike rol gespeel in die Sewejarige Oorlog tot die slag van Minden (1759), waar hy in beheer was van die Britse kontingent. Tydens die geveg het hy bevele om die terugtrekkende Fransman aan te kla geïgnoreer, sodat hy kon ontsnap, waarna hy in die hof was, wat as ongeskik beskou is om 'n militêre pos te beklee en uit die Privy Council ontslaan is. Ironies genoeg het sy skande hom aangelê by die toekomstige George III, wat baie vyandig was teenoor die optrede van sy grootvader George II en sy regerings, en toe George III op die troon kom, is Sackville herstel. Van 1775 tot 1782 was hy minister van buitelandse sake vir Amerika, en speel as sodanig 'n belangrike rol in die beplanning van die Britse poging tydens die oorlog van Amerikaanse onafhanklikheid, 'n rol waarin hy nie skitter nie.
George Sackville-Germain, 1ste Burggraaf Sackville
George Sackville-Germain, 1ste Burggraaf Sackville, oorspronklike naam Lord George Sackville, ook genoem (vanaf 1770) Lord George Germain, of Sackville-Germain, (gebore 26 Januarie 1716, Londen, Eng. - oorlede 26 Augustus 1785, Stoneland Lodge, naby Withyham, Sussex), Engelse soldaat en politikus. Hy is uit die Britse weermag ontslaan weens sy versuim om bevele in die Slag van Minden (1759) tydens die sewejarige oorlog te gehoorsaam. As koloniale sekretaris was hy deels verantwoordelik vir die Britse nederlaag by Saratoga (1777) in die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog.
Hy is die derde seun van die 1ste hertog van Dorset, opgelei aan Westminster School en aan Trinity College, Dublin (BA, 1733 MA, 1734). In opdrag in 1737 het hy goed geveg in die Oorlog van die Oostenrykse opvolging, veral in die Slag van Fontenoy (11 Mei 1745), waar hy sy infanteriregiment so diep in die Franse geledere gelei het dat hy gevange geneem is en sy wonde behandel is in Louis XV se eie tent. Later, as kolonel van infanterie, dien Sackville in Skotland en Ierland.
Sackville is oorgeplaas na die kavalerie in 1755 tot generaal-majoor. Die swaar bestuurde aanval op Saint-Malo (1758) tydens die sewejarige oorlog was sy eerste nederlaag. Vanaf Oktober 1758 was hy bevelvoerder oor 'n Britse kontingent van die geallieerde leër in Duitsland. In Minden (1 Augustus 1759), nadat die Britse en Hannoveriese infanterie die kavallerie in die Franse sentrum gelei het, het hy herhaaldelike bevele van die geallieerde bevelvoerder, Ferdinand, hertog van Brunswick, verontagsaam om hierdie sukses te benut, en die Franse het onverpoosd teruggetrek. . Hy is tydelik in die skande gesteek en in die hof vir hierdie episode in 1765 teruggekry. In 1770, onder die voorwaarde van die testament van Lady Elizabeth Germain, erf hy die boedel Drayton, Northamptonshire, en neem hy die naam Germain aan.
As koloniale sekretaris (vanaf 1775) in Lord North se regering was Sackville verantwoordelik vir die algemene uitvoering van die oorlog teen die Amerikaanse koloniste, en was hy grotendeels die skuld vir die swak koördinasie van Britse operasies uit Kanada en New York, wat eindig in die oorgawe van generaal John Burgoyne se Britse leër tydens die Tweede Slag van Saratoga, NY (17 Oktober 1777). Na die oorgawe van Cornwallis in Yorktown (1781) was Germain die enigste minister in die kabinet wat voortgesette gevegte bevoordeel het, maar hy is ontslaan.
Hy het Baron Bolebrooke en Viscount Sackville van Drayton in 1782 gestig, en het uit die politiek getree toe North die jaar bedank het.
George Sackville Germain, eerste Burggraaf Sackville (1716-1785) - Geskiedenis
Die Britse weermagoffisier en politikus George Sackville Germain (1716-1785) was die seun van Lionel Cranfield Sackville, sewende graaf en eerste hertog van Dorset, en Elizabeth Colyear. Germain, opgelei aan die Trinity College, Dublin, ontvang sy eerste weermagkommissie in 'n Ierse regiment. In 1740 dien hy met lof in die Oorlog van Oostenrykse Erfopvolging en het in die daaropvolgende agtien jaar bekendheid verwerf in beide die Britse weermag en die Laerhuis. In 1758 bereik hy die opperbevelhebber van die Britse magte in Duitsland onder prins Ferdinand van Brunswick, maar kort daarna eindig sy militêre loopbaan in skande omdat hy nie bevele by die Slag van Minden nagekom het nie.
Germain het die hof gevang en uit die diens ontslaan, maar die volgende 16 jaar het hy sy loopbaan in die Laerhuis herbou. In 1765 stel die ministerie van Rockingham hom as vise-tesourier van Ierland aan. By haar dood in 1770 het vriendin Lady Elizabeth Germain haar boedel Drayton nagelaat saam met 'n groot som geld. Lady Germain's sal hom ook die naam Germain gee.
In 1775 het Lord North Germain aangestel as eerste handelsheer en minister van buitelandse sake vir Noord -Amerika en Wes -Indië. Die posisie het hom invloed uitgeoefen op die Britse weermag, vloot, munisipaliteit en die tesourie. Hy het sy amp aangeneem met die vertroue dat kragtige Britse optrede gekombineer met lojalistiese ondersteuning die oorwinning sou verseker. Hy het gehelp om verskeie militêre suksesse te orkestreer, soos die verdediging van Quebec (1776) en die verowering van Charleston, Suid -Carolina (1780), sowel as rampspoedige nederlae, soos die Slag van Saratoga (1777). Terwyl Frankryk, Spanje en Nederland die oorlog betree het, het hy baie aandag gevestig op vlootgevegte in Wes -Indië. Na Yorktown dring hy aan op die voortsetting van die oorlog en weier om Amerikaanse onafhanklikheid te aanvaar. Sy onenige styl het baie van die voorste Britse bevelvoerders, George III, en die kabinet vervreem, en in Februarie 1782 het die koning Germain gedwing om te bedank.
Germain trou met Diana Sambroke in 1754. Hulle het twee seuns, Charles, later 2de burggraaf Sackville, en George gehad. Hy gaan terug na sy landgoed, Stoneland Lodge in Sussex, en sterf daar op 26 Augustus 1785.
Germain, lord George (1716 �), voorheen Sackville. Na 'n belowende vroeë loopbaan, sowel as politikus as weermagoffisier, is Sackville in die hof gedaag omdat hy in 1759 by Minden ongehoorsaam was aan bevele. Hy was van sy rang ontneem en het die hof verbied. Daar word verwag dat Germain (soos hy nou genoem word) die oorlogspoging teen die Amerikaanse kolonies sou versterk, maar probleme met stadige kommunikasie het teen doeltreffende leiding van Brittanje gepleit. Germain het boonop nooit volledige beheer verkry nie, aangesien mede -kabinetslede jaloers op hul eie gesag gewaak het. As 'n gebrekkige strateeg, moet hy die verantwoordelikheid vir die nederlaag by Saratoga (1777) deel, nadat hy twee afsonderlike aanvallers goedgekeur het, in die hoop dat elkeen onafhanklik sou slaag. Hy het bly hoop, ten spyte van teenstrydige bewyse, dat elke nuwe veldtog latente Amerikaanse lojaliteit sou benadeel, en hy was geneig om die meer ambisieuse Cornwallis bo kommandant-generaal Clinton te bevoordeel. Germain se houding het gebreke in die bevelstruktuur vererger tydens die voorspel tot Yorktown (1781). Ten spyte van hierdie rampspoedige nederlaag, het hy gekant teen die staking van die oorlog en bedank hy in 1782. By sy uittrede is hy Viscount Sackville geskep.
JOHN CANNON "Germain, lord George." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 18 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
JOHN CANNON "Germain, lord George." The Oxford Companion to British History. . Ontsluit 18 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/germain-lord-george
In die Slag van Minden op 1 Augustus 1759 het Britse en Hanoveriese infanterie van die sentrum 'n vooruitgang gemaak op die Franse kavalerie en artillerie in die sektor. Hulle het blykbaar sonder bevele ingegaan en hul aanvallende lynvorming het selfs herhaaldelike Franse kavalerie -aanklagte afgeweer en tot op die laaste oomblik vasgehou en 'n massiewe vlug afgevuur toe die aanklag binne tien meter kom. Toe die ontwrigte Franse op Minden terugval, het Ferdinand 'n Britse kavalerie -aanklag versoek om die oorwinning te voltooi, maar Sackville het toestemming vir hul opmars teruggehou. Ferdinand het sy bevel verskeie kere gestuur, maar Sackville was vervreem van Lord Granby, die magtebevelvoerder. Hy het voortgegaan om toestemming vir Granby te weerhou glorie verwerf deur 'n aanval. Vir hierdie aksie is hy in die kassier gestuur en huis toe gestuur. Granby vervang hom as bevelvoerder van die Britse kontingent vir die res van die oorlog.
Sackville het geweier om verantwoordelikheid te aanvaar omdat hy geweier het om bevele te gehoorsaam. Terug in Engeland eis hy 'n krygsraad en maak dit 'n groot genoeg saak dat hy sy eis in 1760 kry. Die hof se uitspraak het nie net sy ontslag gehandhaaf nie, maar beslis dat hy wel was "ongeskik om sy majesteit in enige militêre hoedanigheid te dien", dan beveel dat hulle uitspraak gelees moet word en in die ordelike boek van elke regiment in die weermag ingeskryf moet word. Die koning het sy naam uit die rolle van die Privy Council laat slaan. 
George Sackville Germain, 1ste Burggraaf Sackville
Kan u ons meer oor hierdie persoon vertel? Het u 'n fout opgemerk, ontbrekende inligting (byvoorbeeld lewensdatums, 'n beroep of gesinsverhoudings, of 'n portretdatum), of weet u iets wat ons nie weet nie? As u inligting het om te deel, vul die onderstaande vorm in.
As u inligting van ons benodig, gebruik asseblief ons argief -navraagdiens. U kan 'n afdruk van die meeste geïllustreerde portrette koop. Kies die portret wat vir u interessant is, en kyk uit vir 'n Koop 'n afdruk knoppie. Pryse begin by & pond6 vir ongeraamde afdrukke, en £ 25 vir geraamde afdrukke. As u 'n prentjie wil lisensieer, gebruik dan ons regte- en afbeeldingsdiens.
Let asseblief daarop dat ons nie waardasies kan verskaf nie.
Ons digitaliseer meer as 8 000 portrette per jaar en ons kan nie waarborg dat ons beelde wat nog nie geskeduleer is nie, kan digitaliseer.
Geniet toegang tot spesiale geleenthede, afslag op die Gallery -winkel, opdaterings van ondersteuners en nog baie meer
Om mense bymekaar te bring deur die portrette en verhale van die mans en vroue wat ons land gevorm het, te deel.
Teken in om inligting te ontvang oor uitstallings, versamelings en aktiwiteite van die National Portrait Gallery, insluitend spesiale aanbiedinge, winkelprodukte en eksklusiewe kompetisies.
Lord George Sackville, 'n noemenswaardige soldaat en politikus, was 'n groot en gesaghebbende figuur en, van al die Sackvilles, het hy die hoogste amp bereik. Alhoewel hy ernstige omstredenheid uitgelok het nadat hy beskuldig is van die ongehoorsaamheid van bevele om in die Slag van Minden (1759) aan te kla, het hy tydens die onafhanklikheidsoorlog minister van buitelandse sake vir Amerika in die kabinet van Lord North geword. Hy word in 1770 Lord George Germain (as erkenning vir sy posisie as die erfgenaam van Lady Elizabeth (Betty) Germain (sien 129847)) en woon in Drayton House, die Germain -setel. Sy oudste seun sou later die 5de (en laaste) hertog van Dorset word.
Olieverf op doek, Lord George Sackville, Viscount Sackville (1716-1785) deur Thomas Gainsborough RA (Sudbury 1727 - Londen 1788), c.1784. 'N Driekwartlengte portret, met 'n wit pruik, 'n swart en goue geborduurde jas en broek en 'n wit onderlyf, met 'n letter in sy regterhand.
Foto, druk, teken Lord George Germaine
Raadpleeg Primêre bronne met verwysing na die opstel van volledige aanhalings.
Regsadvies: Geen bekende beperkings op publikasie in die Amerikaanse gebruik elders mag deur ander lande se wette beperk word nie. Sien & quot Kopiereg en ander beperkings vir algemene inligting. & quot (http://lcweb.loc.gov/rr/print/195_copr.html)
Voortplantingsnommer: LC-USZ62-45273 (b & ampw filmkopie neg.)
Oproepnommer: Illus. in AP3 .L7 [Rare Book RR]
George Germain, 1st Burggraaf Sackville, was 'n Britse soldaat, politikus en minister van buitelandse sake vir die Amerikaanse kolonies tydens die Revolusionêre Oorlog. Die derde seun van Lionel Cranfield Sackville, 1ste hertog van Dorset, is hy in 1716 gebore.
Hy is opgelei aan die Westminster School en Trinity College, Dublin, en word kaptein in die 7de Cathcart's Horse in 1737. Drie jaar later is hy as luitenant -kolonel oorgeplaas na Bragg se voetregiment (Gloucestershire Regiment). Onmiddellik daarna vaar die regiment vir aktiewe diens aan die Ryn, en hoewel sy regiment nie by die Slag van Dettingen teenwoordig was nie, word Lord Sackville tot koning kolonel en assistent-kamp by koning George II gemaak.
Eers in 1745 neem hy deel aan sy eerste geveg, Fontenoy. Hy is gewond in die aanklag van Cumberland se infanteriekolom en gevange geneem, en is na die tent van koning Lodewyk XV geneem om sy wond te laat aantrek. Toe hy vrygelaat is, is hy huis toe gestuur om teen die Pretender in Skotland te dien. Hy is aangestel as kolonel van die 20th Foot Regiment (Lancashire Fusiliers), maar was te laat om aan die Slag van Culloden deel te neem.
Van 1747 tot 1748 was hy weer by die hertog van Cumberland in die Lae Lande, en in 1749 is hy na die kavallerie oorgeplaas en die kolonel van die 7de (3de) Ierse Perd (Karabyners) ontvang. Met hierdie amp kombineer hy die van die eerste sekretaris van sy vader, die luitenant van Ierland, en die Ierse minister van oorlog, en 'n setel in elk van die twee laerhuise in Westminster en Dublin, en wen terselfdertyd die reputasie van die gayste man in Ierland behalwe sy pa. In 1755 word hy bevorder tot generaal -majoor, neem 'n Engelse bevel en verlaat sy Ierse ampte. In 1757 word hy aangestel as luitenant -generaal van die ordonnansie en oorgeplaas na 'n vierde kolonel.
In 1758, onder die hertog van Marlborough, het hy deelgeneem aan die ondoeltreffende aanval op Cancale Bay, en die troepe is na 'n kort verblyf op die Isle of Wight gestuur om by die geallieerde leër van hertog Ferdinand van Brunswick in Duitsland aan te sluit. Marlborough is dood kort nadat hulle geland het en Sackville het hom opgevolg as opperbevelhebber van die Britse kontingent. Maar nie gouer het hy die bevel oorgeneem nie, maar sy hoogmoedige en dominerende humeur vervreem hom van sowel sy tweede bevelvoerder, Lord Granby, as die opperbevelhebber, prins Ferdinand.
Dit bereik 'n hoogtepunt by die Slag van Minden op 1 Augustus 1759. Die Britse infanterie, met hulp van sommige van die Hanoveriane, het 'n skitterende sukses behaal, en elke man in die leër het na die Britse kavallerie gekyk om 'n beslissende oorwinning te maak. Maar Sackville het ondanks herhaalde bevele van prins Ferdinand geweier om die eskaders van Granby te laat vorder. Die krisis het verbygegaan, en die oorwinning was 'n besluitlose sukses. Gewilde verontwaardiging was onbeperk Sackville is uit sy amp ontslaan. Maar sy moed, alhoewel dit betwis is, was voldoende om hom te laat druk op 'n krygsraad.
Sackville kry uiteindelik sy wens in 1760. 'n Hof kom bymekaar en hy word skuldig bevind aan ongehoorsaamheid. Hy is onbevoeg geag om sy Majesteit in enige militêre hoedanigheid te dien. Die vonnis is met vrymoedigheid hard uitgevoer. Dit is op parade voorgelees aan elke regiment in die diens, met 'n huldiging daarby, en in elke regiment se bestelboek op rekord geplaas. Verder is in die Staatskoerant aangekondig dat sy majesteit Sackville se naam uit die rol van die Privy Council verwyder het.
Sackville het vasberade na sy rehabilitasie gesoek. Tydens die sewejarige oorlog (1756 - 63) het Brittanje 'n ryk in die Amerikaanse kolonies verkry, terwyl die gevegte in Europa grootliks 'n dooiepunt tot gevolg gehad het. Met geen Britse terugkeer om die herinnering aan sy pligsversuim lewendig te hou nie, het koning George III in 1763 sy naam stilweg in die rol van die Privy Council herstel.
Tot dusver sonder partybande in die parlement het Hamilton hom in 1769 formeel met Lord North verbind. Aan hierdie tydperk behoort die beroemde Junius Letters, met die outeurskap waarvan Sackville verkeerdelik toegeskryf is. In 1770 het hy onder die voorwaardes van 'n testament die naam van Germain aangeneem. In dieselfde jaar het sy koelte en moed in 'n tweegeveg met kaptein George Johnstone, M.P., gehelp om hom te rehabiliteer. Toe word hy in 1775 in die kabinet van Lord North aangewys as minister van buitelandse sake vir die Amerikaanse kolonies.
Net soos die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog aan die gang was - en steeds veroordeel is as ongeskik vir enige militêre werk - het hy 'n kragtige en ongelukkige invloed op die militêre aangeleenthede van die Groot -Brittanje uitgeoefen. In daardie dae het sommige van die sake van die oorlogsafdeling aan die koloniale kantoor geval, en Germain was feitlik die direkteur van die oorlog. Wat ook al die hoop op sukses in so 'n stryd, Germain en die Noord -kabinet het dit verdwyn deur hul misverstand van die situasie sowel as hul wrywing met die militêre leierskap wat die oorlog in Noord -Amerika veg.
Maar hierdie mislukking was nie op dieselfde voet as dié van Minden nie. Namate die gewelddadige partyaanvalle toegeneem het, het die koning Germain oorreed om uit te tree in ruil vir 'n eweknie. Op kenmerkende wyse het Germain 'n viscounty bepaal, anders sou hy die sekretaris, sy prokureur en Jeffrey Amherst, wat na sy pa was, ondergaan. Hy word dus in Februarie 1781 gemaak as Baron Bolebrooke, in die County Sussex, en Burggraaf Sackville, van Drayton in die County Northampton.
Die Noord -regering het later in dieselfde maand in duie gestort.
Daar was 'n mate van teenkanting dat die Burggraaf Sackville in die House of Lords sou sit. Maar sy gesondheid het gebreek en hy het hom aan die politiek onttrek en sy laaste jare as 'n welwillende en outokratiese landmagnaat deurgebring. Hy sterf in 1785 by Stoneland Lodge, sy landgoed in Sussex.
Die twis oor Lord Sackville se hantering van die oorlog het voortgegaan. Sommige lede was gekant daarteen dat hy in die House of Lords sou sit, 'n byna ongekende voorval. Ten spyte hiervan is hy opgeneem in die Lords, waar hy vasberade deur Lord Thurlow verdedig is, en sy verswakkende gesondheid het die kwessie spoedig irrelevant gemaak. Hy het teruggetrek na sy landhuis by Stoneland Lodge in Sussex, en is daar oorlede in 1785. Hy het tot op sy sterfdag volgehou dat hy nie 'n lafaard by Minden was nie. Na sy dood, 'n verdediging van die reputasie van Sackville, Die karakter van wyle Burggraaf Sackville, is geskryf deur Richard Cumberland.