Die Suez-krisis van 1956 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Gebeure in Egipte, die nasionalisering van die Suezkanaal en die toenemende heroïese status van Nasser, het konflik onvermydelik laat lyk. Op 3 Novemberrd In 1956 berei Anthony Eden voor om die nasie aan te spreek. Vir diegene rondom hom was dit duidelik dat Eden se gesondheid swaarkry. Die direkteur van die uitsending, David Attenborough, het gesê: "Hy het vreeslik gelyk, baie siek." Aan die begin van sy toespraak het Eden gesê:
'Ek was my hele lewe lank 'n man van vrede ... Ek het nog steeds dieselfde toewyding aan vrede. "
In dieselfde toespraak het Eden egter voortgegaan dat dit nou die regte tyd was om standvastig te wees en dat aksie nodig was om die dinge wat Nasser met betrekking tot die Suezkanaal gedoen het, te ongedaan te maak.
In Egipte het burgerlikes gewere gegee in 'n poging om 'n skynbare milisie te bewerkstellig wat die leër sou ondersteun. Die weermag in Kaïro het ten volle 'n volskaalse Anglo-Franse inval verwag en wou soveel mense help as wat fisies moontlik was.
Op 4 Novemberste, is 'n groot betoging in Londen gehou met betrekking tot die militêre opbou. Die betoging is gereël deur die Arbeidersparty en die algemeenste banier wat vertoon is, was "Law Not War". Die hoofspreker op Trafalgar Square was Aneurin Bevan. Die man met die stigting van die nasionale gesondheidsdiens het gesê:
'As hy opreg is in wat hy sê, dan is hy te dom om premier te wees.'
Die betoging het meer onaangenaam geraak en die polisie moes die orde naby Downingstraat 10 herstel.
In Kaïro het Nasser beelde van die betoging gesien. Hy het hom tot 'n kollega gewend en gesê: "Eden is swak, swak van aard."
Diplomaties blyk die verloop van gebeure teen Eden te wees. Dit het gelyk of die Israeli's die voorstel van 'n Verenigde Nasie vir 'n wapenstilstand sou aanvaar. Selfs Eden se kabinet was verdeeld oor watter stappe gedoen moet word. Die leier van die Huis, Rab Butler, was die grootste teenstander van militêre optrede. Toe dit duidelik word dat Israel nie die VN-wapenstilstandvoorstel sou aanvaar nie, het die kabinet besluit dat militêre optrede sal begin. In teorie moes die optrede deur die gewapende magte maklik gewees het, aangesien die Israeli's 'n groot deel van die Egiptiese leër in die Sinai vasgebind het.
Op 5 Novemberste, ironies genoeg Gunpowder Plot-dag in Brittanje, mans van die drierd Bataljon van die Valskermregiment het na die Elfield-vliegveld, ten weste van Port Said, vertrek. Om 05.00 beland die eerste mans op die vliegveld - 668 valskermsoldate moes altesaam El Gamil valskermspring. Die valskermsoldate het voor 'n mengsel van burgerlikes en weermagbestryders gestaan. Franse valskermsoldate, met 'n paar Britte ter ondersteuning, beland wes van Port Said. By El Gamil was die Egiptenare se weerstand groter as wat verwag is, en 3 Para het meer ongevalle opgedoen as wat voorspel is. Vanaf El Gamil verhuis 3 Para na Port Said self aan die monding van die Suezkanaal. Die Royal Air Force het die mans vegterdekking gegee toe hulle verhuis het. Ondanks hewige verset in 'n begraafplaas naby Port Said, het die Britse mag 'n suksesvolle eerste dag gehad.
Op daardie dag is 'n brief in Londen ontvang - maar eers die volgende dag aan die slapende Eden gewys - van Bulganin, die Eerste Minister van die Sowjetunie. Aangesien Suez op die agtergrond van die Sowjet-inval in Hongarye gespeel is, was die oënskynlike Sowjet-betrokkenheid 'n kommerwekkende gebeurtenis. Bulganin het dit duidelik gemaak dat die Sowjetunie teen enige aggressors in Egipte sou optree.
In die era van die Koue Oorlog en met die wêreldwye opstand teen die Sowjet-inval in Hongarye, sou daar verwag word dat Brittanje se primêre bondgenoot destyds - die Verenigde State van Amerika - sou saamtrek om Groot-Brittanje te ondersteun. Dit het nie gebeur nie - eintlik het die teendeel gebeur. Dwight Eisenhower, Amerika se president, was besig met 'n veldtog om tot president van Amerika herkies te word. Die wêreldbeeld van 'n Amerikaanse bondgenoot wat optree soos 'n keiserlike boelie teen 'n volk wat homself waarskynlik nie teen so 'n mag kon beskerm nie, was vir Eisenhower onaanvaarbaar. Hy het Eden al gesê dat die gebruik van geweld vir die Amerikaners onaanvaarbaar was. In 'n brief aan Eisenhower het Eden geskryf:
'Die geskiedenis alleen kan beoordeel of ons die regte besluit geneem het.'
Dag een het militêr verloop, so goed as wat verwag kon word. Diplomaties verloop dinge vir Eden nie goed nie.
Op 6 Novemberste, het die seelandings plaasgevind ter ondersteuning van die valskermsoldate op die grond. Om 04.00 het gewere van die Royal Navy-skepe bekende verdediging in Port Said begin opskiet. Om 04.45 het mans van 40 en 42 kommando's, Royal Marines, hul aanval op Port Said begin. 45 Kommando's het via helikopters binnegekom. Gekonfronteer met 'n kombinasie van Britse en Franse valskermsoldate, Britse kommando's en die Israeliese leër in Sinai, was dit vir baie voor die hand liggend dat die Egiptiese magte nie lank sou duur nie.
Op dieselfde dag het die politiek egter sy prys begin neem. Die kanselier van die skatkis, Harold McMillan, het op 'n kabinetsvergadering gesê dat daar 'n aanloop tot sterling is, veral in New York en Brittanje het die vooruitsig om sterling te devalueer en ook die moontlikheid van 'n Arabiese olieembargo in die gesig gestaar. Albei sal 'n groot negatiewe uitwerking op die Britse ekonomie hê. Dit is ook gekoppel aan die vooruitsig van die Verenigde Nasies-sanksies. Eisenhower het dit ook aan sy kabinet duidelik gemaak dat Amerika niks sou doen om sterling voor te sit totdat Brittanje en Frankryk hul magte uit Egipte begin onttrek het nie.
Gekonfronteer met die moontlikheid van 'n groot skade in die Britse ekonomie, het die kabinet die besluit geneem om 'n wapenstilstand te beveel.
Teen die einde van 6 Novemberste, Port Said geneem is en die weermag het beraam dat die volle beheer van die Suezkanaal slegs 24 uur sou duur. Hulle is egter beveel om dieselfde dag om middernag te veg.
Teen 7 Novemberste, sou ongevalle-syfers beoordeel kon word. Daar word geglo dat ongeveer 650 Egiptenare dood is, insluitend burgerlikes, met 2000 gewondes.
Die Anglo-Franse magte het 26 mans gedood en 129 gewond verloor - onder hierdie figure is Royal Marines dood en gewond in 'n vriendelike vuur-voorval waarby die RAF betrokke was.
Daar was min twyfel dat Brittanje op die internasionale toneel verneder is. Eden het egter uitdagend gebly. Op 17 Novemberste hy het gesê:
'Ons vra geen verskoning nie en sal nooit een doen vir die aksies wat ons gedoen het nie.'
Op 20 Desemberste, in die House of Commons, is Eden gevra of hy vooraf kennis gehad het van 'n Israeliese aanval wat 'n Britse / Franse een voorafgegaan het. Eden het aan die Huis gesê dat hy dit nie gedoen het nie - die Huis mislei het oor wat hy eintlik geweet het. Sy gesondheid het egter gefaal.
Britse troepe het op 23 Desember begin onttrekrd.
Op 8 Januarieste, 1957, het Eden sy kabinet vir die laaste keer toegespreek. Hy het sy rede gegee om te bedank as al hoe minder gesondheid. Die koningin het sy bedanking op 9 Januarie aanvaar en Harold McMillan het hom opgevolg.
In Egipte en in die hele Arabiese wêreld het Nasser 'n held geword wat deur miljoene afgeneem is. Hy word gesien as die man wat gestaan ​​het teen die 'imperiale ambisies' van Brittanje en Frankryk en hulle verslaan het.