Dit was Vrydagoggend. Eintlik nog vroeg. Maar die nuus het reeds soos ‘n veldbrand deur die strate van Jerusalem versprei. Het julle gehoor? Die Nasarener word teregge¬stel! Van die stoep van die Salomo-paleis tot by die Goue Poort, van die Olyfberg tot by die tuin van Getsemane, van die tempelplein tot in die agterste straatjies van Jerusalem, het die woord die rondte gedoen: Het julle gehoor? Hulle het die Galileër! Ek het geweet Hy sal te ver gaan. Hy moes nooit die tafels van die geldwisselaars en die duiweverkopers om die tempelplein omgekeer het nie. Ek het geweet hulle sou Hom nie daarvoor vergewe nie. Ek het geweet, het ‘n ander een gesê, dat toe Hy die vroue en kinders in die tempel laat kom het en hulle daar geleer het, Hy moeilikheid gaan kry. As Hy maar net gesê het Hy was jammer, dan sou Hy heel waarskynlik met ‘n ligter straf daarvan afgekom het.
Maar is jy nou ernstig, het ‘n ander een gesê: het hulle Hom werklik gearresteer? Ek glo dit nie! Hulle was dan so bang vir die skare toe hulle dit die vorige kere wou doen. En Barabbas! Jy is seker nie ernstig nie? Het hulle hierdie Man, wat so baie gedoen het vir soveel mense, werklik as ‘n rower/opstandeling geruil vir Barabbas? En jy sê werklik dat bo alles een van sy vriende Hom uitverkoop het? Ek kan dit nie glo nie!
Sien jy die vroue wat daar op die straathoek staan en redekawel? Ek wed hulle praat oor Jesus. En daardie twee mans by die mark? Hulle lug heel waarskynlik hulle mening oor die selfverklaarde Messias wat so ‘n dood moes sterf. En die tallose pelgrims wat Jerusalem binnegestroom het vir die Paasfees? Hulle het almal huis toe gegaan met die fassinerende storie van ‘n leermeester wat gekruisig is, maar uit die dood opgestaan het.
Daar het die waterskeiding gekom. Van Fariseër, vyand van die evangelie, het ek apostel van Christus geword, afgesonder vir die evangelie van God. Want as jy met die kruis gekonfronteer word, kan jy nie anders as om te kies nie. Soos daardie dag in Jerusalem met al die mense daar, so was dit ook met my. Ek is geroep, en ek kon nie anders nie.
Dit hoef nie, broers en susters, as die kruis maar net nog ‘n gebeure was nie. Maar dit was nie. Nie vir u en vir my nie. Anders was ons nie vanoggend hier nie. Of is ons hier om verkeerde redes. En dit is tog nie waar nie. Ons is hier omdat ons God liefhet. Omdat ons nie anders kan nie. Omdat, soos met Paulus, God ons gegryp het, en ons Hom nie kan los nie. Ons Hom nie wil los nie.
Ons moet kies. Ons moet kies om die liefde van hierdie kruis, soos Paulus, en baie na hom, soos ‘n veldbrand te laat versprei. Want is daar groter nuus, was daar ooit groter nuus, dat God vir ons mens geword het, dat God as mens vir ons kom sterf het?