An inconvenient sequel: truth to power: 'n filmresensie - LitNet
Regie: Bonnie Cohen en Jon Shenk
Sedert hierdie dokumentêr se voorganger, An inconvenient truth, 11 jaar gelede verskyn het, het daar 'n klemverskuiwing plaasgevind. Wat toe 'n kwessie van "climate change" was, is nou 'n geval van "climate crisis". Hewige orkane en ekstreme vloede, vernietigende brande, droogtes en kosskaarste, die Noordpoolys wat teen 'n verbysterende pas smelt, stygende seevlakke – letterlik elke dag sal 'n mens nuusberigte daaroor sien.
Al Gore, vir agt jaar die Amerikaanse visepresident tydens die Clinton-administrasie, is een van die mense wat iets daaraan probeer dóén. En nie net probeer nie, maar dit regkry ook – die wêreldwye verskuiwing weg van fossielbrandstowwe (steenkool, olie en gas) na hernubare energiebronne soos wind- en veral sonkrag is 'n bron van hoop vir die toekoms. Gore (69) bemoei hom al vir die afgelope 40 jaar met omgewingskwessies en hierdie uitstekende dokumentêr dien ook as monument vir sy lewenswerk.
Te midde van die feite, statistieke en kommerwekkende beeldmateriaal is daar twee dinge wat uitstaan: dat dit die algemene bevolking is wat die ergste uitgelewer staan in die magstryd tussen politieke en ekonomiese kragte – daarom die film se subtitel "speaking truth to power". Dis ons, die gewone mense, wat vir onsself en ons toekoms sal moet opstaan en ons stem laat hoor op elke denkbare manier. Want te veel van die magte bo ons gee nie 'n duit daarvoor om nie. Al wat vir hulle tel, is eiebelang en selfverryking, en as dit die voortgaande uitbuiting en besoedeling van die planeet behels, so be it. Die ander besef het te doen met die globale wêreld. Meer as ooit tevore moet ons besef dat ons almal verbind is met mekaar en dat ons sal moet saamwerk, want die klimaatskrisis is ons almal se probleem.