Nie alleen nie - Jaco Kruger - Wapadrant
Die oorspronklike hoorders van Petrus se brief was Christene wat swaargekry en gely het juis vanweë hulle geloof in Jesus Christus. In daardie beginjare is die volgelinge van Jesus beskou as een of ander Joodse sekte. Hierdie "Joodse sekte" is egter nie erken as 'n aanvaarde godsdiens binne die Romeinse Ryk nie, en het daarom geen status gehad nie. Die Christene is dikwels verstoot deur die gemeenskappe waarin hulle gewoon het. Christene het waarskynlik gesukkel om werk te kry en om besigheid te doen. Mense sou huiwerig wees om hulle seuns of dogters met Christene te laat trou. Die Christene is selfs van tyd tot tyd amptelik deur die Romeinse owerhede vervolg. Mens kan dus verstaan dat lyding 'n groot deel van die ervaring van daardie vroeë Christene uitgemaak het. En mens kan jou indink dat baie van hulle juis daarom baie alleen gevoel het in hulle omstandighede. Ja, hulle het sekerlik mekaar ondersteun en was sekerlik lief vir mekaar, maar steeds: daardie gevoel van alleenheid - van geïsoleerd wees – wat saamgaan met swaarkry móés daar gewees het.
En in sulke omstandighede van swaarkry begin 'n mens maklik wonder waar God in dit alles is. Die Christene het sekerlik probeer vashou aan die belydenis dat Jesus die Christus van God is. Hy het gesterf en het opgestaan uit die dood. Hy het die dood self oorwin! En hy het opgevaar na die hemel in glorie... Nou waarom voel hulle dan nou so alleen in hierdie swaar omstandighede? Waarom, as Jesus die Koning in glorie regeer, moet hulle hierdie lyding beleef? En dit juis omdat hulle volgelinge van Jesus is! Is Jesus nou ver, ver weg in die hemel, aan die regterhand van die Vader, terwyl hulle hier en nou maar self moet wurg aan die swaarkry van hulle omstandighede? "Hoe kon Hy ons alleen los om so hier op aarde te ly!" "Waar is Hy?" Die uitroep van mense wat ly onder vervolging in eerste eeuse Klein Asië ... en tog ook jou en my uitroep in ons omstandighede. "Waar is Jesus in my swaarkry?" "Waarom voel ek so alleen?" Soos 'n kind alleen in 'n brandende huis – deurmekaar en bang vir die rook en die geknetter van die vuur. En die hitte van die vlamme brand so seer, dis amper ondraaglik! Is dit dalk jy, broer en suster, in jou omstandighede op hierdie oomblik? Ervaar jy dalk op hierdie oomblik daardie spesiale soort alleenheid wat saamgaan met swaarkry?
2. Om in Christus se lyding te deel
... En kan jy die Here se Woord in hierdie omstandighede van jou hoor? As 'n volgeling van Jesus Christus is jy nie alleen nie. Jy is nooit alleen nie! Hoe kan jy alleen wees as jy in Christus is, en Hy in jou? Daar is 'n dieper werklikheid in jou omstandighede – 'n werklikheid wat méér werklik is as die pyn en die eensaamheid en die verwarring van jou swaarkry. Dit is die werklikheid van God wat uitreik na ons wêreld van gebrokenheid en swaarkry toe.
Die goeie nuus is juis dat God nie sy rug draai op die gebrokenheid van ons wêreld nie. Die Seun van God – God self! – kom in ons wêreld in en word een van ons. As 'n mens kom word Hy kwesbaar, broos. Hy kán ly, Hy kán verneder word, Hy kán swaarkry beleef, en al hierdie slegte dinge val Hom ook te beurt saam met ons. Maar dan gaan Hy verder, en dit wat ons nie kan doen nie, dit doen Hy juis: Hy bly getrou aan God, en oop na God toe in hierdie omstandighede van gebrokenheid en swaarkry. Hy hou aan om Homself heeltemal aan God toe te wy, sonder om op Homself in te draai in bitterheid of selftrots. En so is dit asof Hy tot in die diepste skadu's van sonde en gebrokenheid deurdring om juis daar te gaan verkondig dat daar geen plek is wat so sleg, so pynvol, so donker is dat God se liefde nie daar aanwesig kan wees nie. Selfs nie die dood nie. Dit is hoe ver God se bemoeienis met ons en ons wêreld gaan: tot in die uiterste van die dood toe. Maar dan verander die rigting van die beweging. Jesus word opgewek uit die dood, Hy oorwin, Hy vaar op na God in heerlikheid. Jesus het deur die swaarkry gegaan en oorwinnend aan die anderkant uitgekom! Nou leef Hy – ook wat sy menswees betref – die vreugde van om ten volle by God te wees. Eers gaan die beweging af, af, af, maar daarna gaan dit op, op, op tot in die volheid van God se teenwoordigheid.
En hier is nou die punt: jy en ek deel in hierdie beweging van God in Jesus Christus. Ons wat in Christus is deel in God se uitreik na die gebrokenheid en lyding van die wêreld, en ons deel ook in Christus se opgaan na God in glorie. Want ons is in Christus. Dit mag miskien vir ons voel asof ons totaal en al alleen is, en dit is verstaanbaar dat 'n mens so kan voel. Maar hier in die Here se Woord word ons uitgenooi om 'n ander perspektief te kry, en om 'n dieper werklikheid raak te sien. Ons deel in Christus! Daarom: wat met Christus gebeur, gebeur met ons. En wat met Christus gebeur is 'n beweging. Aan die een kant is dit 'n beweging na binne die gebrokenheid en lyding van die wêreld toe. Dit is 'n uitreik tot binne in die lyding in. Dit is seer en swaar, en ons deel daarin. Maar aan die anderkant deel ons ook in die beweging van Christus se opstaan en opvaar na God toe in heerlikheid. Omdat ons in Hom is reik ons ook uit na die vreugde van volheid, van om volkome by God te wees.
Hoor u, broers en susters, ons word uitgenooi om anders te kyk na ons omstandighede. Ek is nie soos 'n kind wat alleen in 'n brandende huis is nie. Ons moet dalk eerder die beeld kry van 'n pa wat in die brandende huis inhardloop om sy kind te red wat daar vasgekeer is. En die pa word gebrand deur die vlamme, en dis seer, en hy ly. Maar die vreugde van om uit die brandende huis te voorskyn te kom met sy kind in sy arms is allesoorweldigend. Die pyn en die swaarkry wat ons ervaar is nie omdat ons alleen is in die brandende huis waar die vlamme ons brand nie, maar dit is omdat ons in die een is wat in die brandende huis in hardloop om sy kind te red. Ons deel in Jesus Christus se beweging na binne die pyn en die swaarkry in, en dis seer en swaar. Maar ons deel óók in sy beweging anderkant die swaarkry uit, en sy opgaan na God die Vader in glorie. Op 'n wonderlike manier is albei hierdie ervarings aanwesig in ons omstandighede.
3. Om "ja" te sê vir Sy aanwesigheid
Jou en my roeping, broer en suster, in hierdie omstandighede van ons, is die volgende: Ons moet "ja" sê vir die dieper werklikheid van Christus se beweging waarin ons deel. Ons kan nie die swaarkry ontken nie, want dit is daar, en dit is seer. Maar ons is nie alleen nie! Jesus Christus is nie op een of ander ander plek baie ver weg nie. Wat ons ervaar, ervaar ons juis omdat ons in Hom deel het, omdat ons in Hom ís. My hart mag miskien vol "waaroms" wees. "Waarom het hierdie ding nou met my gebeur – my kind van my af weggeskeur in 'n motorongeluk." "Waarom ly ek nou so onder hierdie vreeslike siekte?" "Waarom kom hierdie groot onreg oor my pad?" En daar is nie noodwendig antwoorde op die "waaroms" nie. Maar wat ons kan doen, en wat ons moet doen is om "ja" te sê vir Christus se aanwesigheid te midde van dit alles. Hy is meer werklik as die swaarkry, en wanneer ek swaarkry deel ek juis in sy swaarkry soos wat Hy uitreik na die diepste pyn en wanhoop van ons gebroke wêreld toe om tot daar getrou te wees aan die Vader. Maar ek deel óók in Sy opstanding en in sy opgaan na God toe in vreugde en heerlikheid. En vir hierdie werklikheid moet ek ook "ja" sê, selfs al ervaar ek dit nie. Kan jy dit doen in jou lewe, broer en suster?
In hierdie woorde van die apostel Petrus leer die Here ons om die swaarkry wat ons beleef te sien as 'n toets. Aan die een kant sal ons ervarings van lyding en die manier waarop ons op hierdie ervarings reageer vir ons wys met hoeveel oortuiging ons net in Christus bly. Dit sal ons wys met hoeveel oortuiging ons net kan bly "ja" sê vir God se aanwesigheid in Jesus Christus as die grootste werklikheid van ons omstandighede, selfs al is ons omstandighede ook hoe pynlik. In hierdie opsig is die swaarkry van my omstandighede op 'n manier 'n versoeking. Die swaarkry probeer my laat dink: "ek's heeltemal alleen. God is nie hier nie. God gee nie om nie. Ek moet maar probeer om die dinge vir myself uit te sorteer." Maar ek moet hierdie versoeking raaksien vir die toets wat dit is, en nie daaraan gehoor gee nie.
Aan die anderkant kan ek ook die swaarkry van my omstandighede sien as opleiding. Of as 'n suiweringsproses. Sien, daar is altyd steeds areas in my lewe waar ek in beheer wil wees en in die middelpunt wil staan. Daar is areas wat ek probeer wegsteek vir God se volheid en vir myself wil hou. En die swaarkry kan juis help dat hierdie plekke oopgaan. Want die swaarkry kan my op 'n punt bring waar ek besef: "Ek het nie meer antwoorde nie. My eie planne en hulpbronne het bankrot gespeel. Al wat ek nou kan doen is om vas te hou aan Jesus se uitreik waarin Hy in my plek kom ly – en opstaan uit die dood!
Weereens, waarop dit neerkom is dat ons uitgenooi word om ons perspektief te verander. Sien die lyding as 'n toets en as opleiding om getrou te bly aan die dieper werklikheid van jou omstandighede. En weet jy wat, die Heilige Gees is die Een wat jou hierin begelei en help! Dit is wat Jesus belowe het aan sy dissipels voor sy hemelvaart, en dit is wat ons weer bevestig hoor in vandag se Skrifgedeelte: om as Christen te ly "is die bewys dat die Gees aan wie die heerlikheid behoort, die Gees van God, op julle bly." Wag dus op die Gees van God. Wag op die Een wat jou sal begelei om aan te hou met "ja" sê vir die aanwesigheid van God in Christus. Wag op die Een wat julle in Christus hou. Wag op die Heilige Gees in jou swaarkry. AMEN