Toe Rochelle Bing jare gelede haar beskeie ryhuis op 'n geklopte blok in Noord-Philadelphia 10 gekoop het, het sy dit as 'n belegging in die toekoms vir haar uitgebreide familie gesien - veral vir haar 18 kleinkinders.
Bing, 42, werk voltyds as 'n huisgesondheidsassistent vir bejaardes en gestremdes. In die somer wanneer die skool uitgaan, is haar huis volwassel met kleinkinders wat Bing geneig is terwyl hul ouers werk. En die huis was 'n toevlug in moeilike tye toe haar kinders hulp nodig gehad het of 'n pa het tronk toe gegaan. Een van Bing se kleinkinders woon nou daar.
"Dis die enigste rede waarom ek my huis gekoop het - ek het stabiliteit nodig vir my kinders," het Bing gesê. "En as daar iets met my sou gebeur, sou hulle 'n tuiste hê om in te woon."
Maar vier jaar gelede het daar iets gebeur wat Bing se planne verontagsaam het. In Oktober 2009 het die polisie die huis betrap en haar seun, Andrew, dan 24, aangekla met die verkoop van 8-pakkies kraakkokaïen aan 'n onderdak-informant. (By die huis het die polisie gerapporteer ongebruikte pakkies, alhoewel nie dwelms, in 'n agterkamer nie.) Rochelle Bing was nie teenwoordig nie en is nie van 'n misdaad beskuldig nie. Tog het sy binnekort 'n skrikwekkende brief van die prokureurskantoor van die Philadelphia-distrik ontvang. Omdat Andrew die dwelms van sy ma se huis verkoop het, het 'n taakmag van wetstoepassingsbeamptes verhuis om Bing se huis te gaan haal. Hulle het 'n hof eis, wat vinnig goedgekeur is, het Bing net 30 dae gegee om 'n regter te ontmoedig om 'n bevel van verbeuring toe te ken wat die DA se kantoor se titel aan die eiendom sou gee. Bing is verwoes.
"Vir my om my huis te verloor," het sy onlangs onthou, "want hulle het dit van my af weggeneem omdat ek geweet het ek het kleinkinders. Dit sou my meer as enige iets seergemaak het." En so besluit Bing om alles te doen wat nodig was om die huis te behou.
Sy het nie gedink hoe lank en hoe moeilik daardie stryd sou wees nie.
Op sy gesig lyk Bing se moeilikheid onredelik as dit nie onregverdig is nie. Hoe kan iemand wat nie aangekla word of skuldig bevind word aan 'n misdaad gedwing word om haar eiendom op te gee weens die misdade van iemand anders nie? Maar stories soos Bing's word toenemend meer algemeen, aangesien Philadelphia en ander jurisdiksies die uitgestrekte krag van verbeurdverklaring as 'n misdaadbestrydingsinstrument omhels het.
Die idee agter verbeuring is eenvoudig genoeg: dwelm-kingpins, embezzlers, racketeers en ander oortreders moet nie die finansiële vrugte van onwettige dade kan behou nie. Aanklaers vra dikwels 'n regter om die geld, voertuie of eiendom van 'n persoon wat skuldig bevind word aan 'n misdaad te gryp.
Maar owerhede kan ook siviele reg gebruik om bates aan te gryp voordat die kriminele saak beoordeel word of, soos by Rochelle Bing, selfs wanneer daar geen aanklagte teen die eienaar gebring word nie.
Deur dit te doen, bied aanklaers aansienlike voordele. In teenstelling met die "bewys buite 'n redelike twyfel" wat in die strafreg vereis word, is aanklaers wat siviele verbeurdings soek, 'n baie laer standaard. Gewoonlik het hulle net nodig om te bewys dat 'n "oorwig van bewyse" die eiendom - nie sy eienaar nie - verbind tot 'n misdaad. Tegnies, die eiendom - nie die eienaar nie - word as die verweerder aangewys.
Bing se naam verskyn eintlik nêrens in die geval van haar eie huis, wat in hofverwysings verskyn as "Commonwealth of Pennsylvania vs. The Real Property and Enhancements, bekend as 2544 N. Colorado St."
Oor die afgelope twee dekades het verbeurdings ontwikkel tot 'n bloeiende besigheid vir polisieagentskappe regoor die land, van die federale dwelmhandhavingsadministrasie na die kantore van klein dorpies. Alhoewel daar niks van hierdie aktiwiteit is nie - die inligting word begrawe in die begrotings, hofverslae en jaarverslae van duisende individuele agentskappe. Die beskikbare data maak dit duidelik dat miljarde dollars in kontant, motors, vaste eiendom en ander bates is. Jaarliks ​​gekonfiskeer deur middel van siviele verbeurdings.
Een maatreël is die groei van 'n program waarin federale wetstoepassingsbeamptes eiendom namens plaaslike owerhede in besit neem in ruil vir 'n deel van die opbrengs. In 2000 het amptenare $ 500 miljoen in verbeurdhede opgetel. By 2012 het daardie bedrag gestyg tot $ 4.2 miljard, 'n agtvoudige toename.
Bing is een van 'n beduidende aantal eienaars van eiendom wat nie aangekla word van enige misdaad wat hul huis verloor het of jare lank gesukkel het teen verbeurdingsaksies nie. Ander soortgelyke gevalle wat deur ProPublica hersien is, sluit in 'n bejaarde weduwee, twee susters wat 'n huis, 'n kelnerin en 'n hospitaalwerker vir twee kinders gedeel het, en 'n ma van drie wie se gesin dakloos was. Almal het gestaan ​​uit dwelm aanklagte wat teen 'n familielid gebring is.
Kritici beweer dat die mag om siviele verbeurdverklaring na te jaag, deur aanklaers misbruik is en 'n nuwe klas slagoffers skep. Dikwels is hulle minderhede soos Bing sonder die finansiële hulpbronne of regskennis om hul bates te beskerm.
En aanklaers tipies oorheers. Van byna 2,000-sake wat teen Philadelphia huise van 2008 deur 2012 ingedien is, toon rekords wat deur ProPublica hersien is, dat slegs 30 geëindig het met 'n regter wat die poging om die eiendom te gryp verwerp.
"Op federale vlak, is jy geneig om te sien dat groter sake aandag kry - kingpins en daardie soort ding - wat is die kongres bedoel met verbeuring," sê Louis Rulli, 'n regsprofessor aan die Universiteit van Pennsylvania en direkteur van sy siviele regskliniek , wat 'n paar pro bono werk vir huiseienaars in die gesig staar.
"Maar kom na die ouers en grootouers, wat het niks daarmee te doen nie?" hy sê. "Die logika hou my nie vas nie. Die mense waaroor ons praat, het gewoonlik hul huise lank besit. Hulle is op hul huise opbetaal, hulle is goeie inwoners van Philadelphia."
Roli bekommer ook die effek op arm en minderheid inwoners. "As iemand in die hof sit en kyk," sê hy, "sal jy 'n buitensporige impak op Afro-Amerikaners en Latinos sien."
Die Philadelphia DA se kantoor verdedig verbeuring as 'n instrument vir die openbare goed. In die geval van verbeurde huise, beteken dit dat buurte beskerm word van "oorhoofse eiendomme" wat as basis dien vir onwettige aktiwiteite.
In 'n verklaring het die DA se kantoor gesê dat sy doelwit in verbeurdingsaksies "verantwoordelike eiendomsbesit was," om nie huise te gryp nie. In die gevalle waar die wettige eienaar nie die party in hegtenis geneem is vir dwelmhandel nie, kan hy of sy vasstel dat hulle nie geweet het van die onwettige gedrag nie, "het die Statebond saam met hulle gewerk om die gevalle en die eiendom word nie verbeur nie. "
Maar dis nie hoe die wet na Bing gekyk het nie en ander wat jare lank die stad in die hof gesukkel het.
Rekords toon dat Philadelphia verbeuring op 'n skaal en op 'n manier anders as enige ander land in Pennsylvania gebruik. Aangesien 2008, die volgende drie grootste graafskappe in Pennsylvania - Allegheny, Montgomery en Berks - minder as 'n dosyn huise gekombineer het, alhoewel hulle onder dieselfde staat dwelmwette bedryf, wat verbeuring moontlik maak.
Daarenteen lê die Philadelphia DA se kantoor jaarliks ​​verbeurdingsbewegings op 300 tot 500 privaat koshuise. Dit bemark en verkoop soveel as 100 of meer eiendomme elke jaar, wat jaarliks ​​meer as $ 1 miljoen in eiendomsverkope alleen insluit. In 2010, die jaar nadat die DA na Bing se huis gegaan het, het dit 90 huise deur verbeuring verkry en 119 eiendomme vir $ 1.2 miljoen opgeveil.
Die geld het direk na die DA se kantoor en na die Philadelphia-polisiedepartement, insluitende die dwelm-eenhede wat betrokke was by die aanvalle wat die verbeurdings veroorsaak het, aangegaan.
verbeuring verslae verkry van Pennsylvania se Prokureur-generaal Gee slegs 'n algemene uiteensetting van hoe hierdie fondse bestee word. Die rekords toon dat die grootste deel van Philadelphia se verbeurdingsgeld na "salarisse" gaan (die verslag sê nie wie) en "munisipale taakmag ondersteun." Die verslae sluit in 'n lynitem vir geld wat bestee word aan "Gemeenskapsgebaseerde Dwelm- en Misdaadbestrydingsprogramme" en "Getuieverhuising en / of Beskermingsuitgawes." In die afgelope jaar lees albei daardie items "$ 0.00."
Geld uit behuisingsverkope in 2010 verteenwoordig ongeveer 'n vyfde van al die DA se $ 5.9 miljoen in verbeurdingsinkomste daardie jaar. Die res is gegenereer deur beslaglegging op kontant, motors en ander eiendom. Verlede herfs, 'n storie deur hierdie verslaggewer in die Philadelphia City Paper het bekendgemaak dat die DA se kantoor beweeg om feitlik elke dollar in kontant te kry wat deur die polisie gevind word in stop - selfs bedrae van $ 100 of minder. Volgens die wet moet aanklaers nie 'n skuldigbevinding in die onderliggende kriminele saak verkry om die kontant te hou nie.
Die geld wat deur verbeurdverklaring ingesamel word, word buite die stad se begrotings- en kredietenprosesse hanteer. Die wet vereis net dat dit gebruik word om Pennsylvania se dwelmwette af te dwing. Kritici en kundiges wat die saak bestudeer, sê dat aanklaers 'n kragtige motief gee om die tempo van verbeurdhede te verhoog.
"Die idee dat wetstoepassing geld op sigself kan oplewer, deur middel van hierdie selfhelp-praktyk van verbeuring, is 'n subversie vir die idee van demokratiese aanspreeklikheid en die oppergesag van die reg," sê Eric Blumenson, 'n regswetenskaplike professor aan die Suffolk Universiteit.
Blumenson het die vertroue op verbeurdverklarings gekritiseer. Hy het gesê dit beveel aan wetstoepassingsbeamptes om dwelm vervolgings te beklemtoon ten koste van ander misdaadbestryding.
"Aanklaers en die polisie is net te gelukkig om verbeurdverklarings te gebruik, want dit vul hul koffers. En hoekom sal hulle stop? Hulle het afhanklik geword - jy kan dit as 'n verslawing op sigself beskou," het Blumenson gesê.
Aanklaers en polisie sien die saak anders. In 'n onderhoud verlede jaar het amptenare van die Philadelphia DA-kantoor die praktyk verlede jaar verdedig as 'n manier om die burgerlike lewe te verbeter.
"Alles word genader vanuit 'n openbare veiligheidsperspektief," het Beth Grossman, die hoof van die verbeurdingseenheid, gesê. "Jy het mense op hul blokke, waar hulle huise is, weens dwelmhandelende eienskappe. En dit is nie regverdig nie."
'N Gebrek aan prokureurs
Elke weekdag vul Courtroom 478 in Philadelphia se stadsaal vol mense - die meeste is arm, swart en Latino - om weer beslag te lê op eiendom. 'N Administratiewe regter stel voor, heeltemal in interaksie met assistent-distriksprokureurs, wat die vertoning effektief bestuur. Sommige eienaars word deur 'n prokureur verteenwoordig; meeste is nie. Baie was daar voor, dikwels 'n dosyn of meer keer, net om hul sake te herrangskik oor en oor. Sommige het jare in wettige limbo uitgegee totdat die saak beslis is, selfs langer op appèl.
Volgens meervoudige rekeninge het Tracy Clements op die eerste verdieping van haar Noord-Philadelphia-ryhuis op April 21, 2010, gesit toe haar broer, William Clements, in die agtervolg van die polisie gebars het. William Clements is sewe maande later in hegtenis geneem en skuldig bevind aan dwelmverwante aanklagte.
Nóg Tracy, 49, wat op 'n samestelling gewerk het en 'n seun in die huis gesorg het, en haar suster, Sheila, 56, wat vir die IRS gewerk het en buite die dorp was om 'n dogter by Penn State te besoek, was aangekla van 'n misdaad. . Die twee het die huis van hul ma geërf toe sy in 2008 gesterf het. Hulle het daar as kinders gespeel. Toe hulle broer William uit die tronk vrygelaat is, het hulle volgens hul prokureur, Jonathan Freedman, geweier om hom weer daar te laat woon.
Intussen is hulle 'n kennisgewing van verbeuring van die DA se kantoor bedien. "Ons moes 17 keer in die hof verskyn," het hul prokureur, Jonathan Freedman, in 'n e-pos gesê. "As ek die kliënte 'n redelike fooi aangegaan het, sou dit hulle meer gekos het as wat die huis werd is!"
Die susters het uiteindelik hul dag voor 'n regter gehad. Die Hon. Rayford Means, Jr, het die DA se mosie ontken en gesê: "Hulle is onskuldige eienaars. Hulle het niks van die dwelms geweet nie, niks met die transaksie te doen nie."
Die DA is nie eens nie, en het aangevoer dat ten minste een van die susters, Tracy, by die dwelmtransaksies op die stoep was, en moes weet hulle het plaasgevind. Aanklaers voer aan dat sy 'n blinde oog vir die misdade gehad het. Die DA-aangehaalde beleidsverklaring het aangedui dat 'n spieël met kokaïen-oorskot in haar slaapkamer gevind is, hoewel Tracy Clements in die hof getuig het dat sy niks van die spieël geweet het nie en dat dit nie in haar kamer was toe sy die dag vir werk verlaat het nie.
Die Clements-susters het ten minste professionele regsverteenwoordiging gehad; baie verbeurdverklaring nie.
As 'n prokureur nie toegelaat word nie, het Takeela Burney besluit om die verbeuring van haar huis alleen te beveg nadat haar seun op Mei 6, 2010, gearresteer is vir 'n enkele verkoop van $ 20 waarde van kokaïen van die huis.
In die loop van die volgende twee jaar sal Burney verskeie kere in die hof verskyn om haar huis te red.
Aangesien baie eiendomsbeserings gevalle opgelos word deur met aanklaers te handel, word die meeste huiseienaars wat hul verbeurdverklarings betwis, nooit voor 'n regter verskyn nie.
Burney het egter uiteindelik as haar eie prokureur voor regter Paula Patrick verskyn, op Mei 13, 2012. Toe 'n aanklaer 'n Philadelphia-polisiebeampte as getuie gebel het, het Burney nie geweet wat om te doen nie. Eerder as om die beampte te kruisondervra, het sy probeer om haar kant van die verhaal aan regter Patrick te verduidelik.
Patrick het gesê dat dit nie haar beurt was om haar storie te vertel nie, volgens 'n appèlhof se opsomming van die saak. Toe sy gevra is of sy enige vrae vir die beampte gehad het, het sy geantwoord: "Nie op hierdie tyd nie," asof sy nog 'n kans gehad het om die getuienis uit te daag. Regter Patrick het die DA se verbeurdverklaring toegestaan.
Op die laaste oomblik het Burney kontak met die Philadelphia-vrywilligers vir die Indigent Program, 'n regshulpgroep wat ingestem het om haar saak aan te pak. Burney se prokureur, mnr. Matthew Lee, het 'n korting aangevoer dat sy kliënt nog nooit van haar reg op 'n jurieverhoor ingelig is nie en dat 'n prokureur vir haar aangestel moet word.
'N Appèlhof het die verbeurdverklaring geblokkeer en beslis dat Burney verdien het van haar reg op 'n jurieverhoor. Die beoordelaars het nie die vraag uitgespreek of Burney geregtig was op 'n hof-aangestelde prokureur nie.
Regter Renee Cohn Jubelirer skryf vir die meerderheid: "Ons verstaan ​​die belangrikheid om misdadigers die opbrengs van hul misdade te ontken en die behoefte om ons gemeenskappe veiliger te maak."
"Dit is egter ook ons ​​verpligting om te verseker dat hierdie lofwaardige doelwitte binne grondwetlike grense bereik word. Hierdie grense word meer duidelik waar daar geen beweerde kriminele optrede van die huiseienaar is nie."
Praktyk van Verbeuring is wydverspreid
Philadelphia is skaars alleen in sy aggressiewe strewe na verbeuring.
In Washington, DC, het die stadsraad onlangs verhore gehou oor 'n wetsontwerp wat nuwe grense sou oplei op gevalle wat voortspruit uit motors wat aan misdade gekoppel is. Vir jare het die Metropolitaanse Polisiediens beslag gelê op motors deur die honderde en vereis eienaars om "effekte" te plaas as hulle daardie aksie wou betwis.
Laaste Mei het die DC Public Defenders Service 'n hofgeding in die hof teen die stad ingedien en beweer dat die praktyk die vyfde wysiging van die VSA se waarborge van behoorlike proses oortree. Hulle het geargumenteer dat motor-eienaars wat nie kan bekostig om geld op te sit, van hul eiendom ontneem word sonder enige geregtelike hersiening nie.
Die DC Stadsraad oorweeg verandering in die wet, insluitende om die geld van verbeurdings in die stad se algemene fonds in plaas van wetstoepassingsbegrotings te plaas. (Die Prokureur-generaal vir die Distrik van Columbia verset hierdie wetsontwerp, net soos die stadsadministrasie).
Darpana Sheth, 'n prokureur vir die libertarian-leunende non-profit Instituut vir Justisie wat getuig By 'n onlangse verhoor langs die DC Public Defender Service, onderskryf die idee. "Om die mense wat aangekla word met die afdwinging van die wet wat beslag lê op eiendom en voordeel trek uit daardie eiendom, is ongrondwetlik - spesifiek die konsep van 'neutraliteit' in die regte proses," het sy gesê. "Hulle kan nie neutraal wees as hulle 'n finansiële belang het nie."
Verlede jaar het polisielede in Tenaha, Texas, ooreengekom op verskeie moniterings- en verslagdoeningstoestande nadat hulle deur die Amerikaanse Burgerlike Vryheidsunie gedagvaar is om bestuurders, meestal minderhede, te stop en hul kontant en ander eiendom te beslag. Tenaha polisie het dikwels nie die motoriste aangekla met enige misdaad nie, maar het hulle gearresteer met arrestasie indien hulle nie ooreenkom om hul besittings te verbeur nie, volgens die regsgeding. Tenaha het amptenare ontken dat die verkeershaltes ongrondwetlik was.
Die Teneha-saak het nasionale aandag gehad - kortliks ten minste - vir die groter uitreiking van verbeuring. Maar die openbarings het beklemtoon hoe min bekend is oor verbeurdingspraktyke landwyd.
"Die probleem is wanneer polisie-afdelings bates in honderde duisende dollars kan aanwend - hulle gaan," het Vanita Gupta, 'n prokureur van die ACLU, gesê. "Ek is bekommerd met die Tenaha-saak dat mense sal dink," Ag, dit is net Tenaha. ""
"Elke polisiedepartement in Texas hou geld uit verbeurdverklaring," het sy gesê.
(Gupta het 'n punt. Die data wat deur die Instituut vir Justisie opgestel is, is 'n stemkritiek op verbeuring, toon dat 759-wetstoepassingsagentskappe in Texas alleen die opbrengs van verbeurdverklaring in 2008, die jongste jaar dat data beskikbaar was, gerapporteer het.)
Die soeke na 'n beter stelsel
Gevra deur soortgelyke berigte oor die mishandeling in die laat 1990's, het voormalige Rep. Henry Hyde, R-Ill., 'N reeks verhore oor verbeurdverklaring gehou, wat die verloop van die Civil Nursing Reform Act van 2000 tot gevolg gehad het.
Die wet het verskeie belangrike tekortkominge in federale verbeurdhede aangespreek, wat "onskuldige eienaars" verskaf het met 'n verdediging om gestraf te word vir die misdade van 'n familielid of vriend. Dit het ook voorsiening gemaak vir die aanstelling van 'n prokureur wanneer 'n huiseienaar die verlies van sy of haar primêre woning gekonfronteer het en te arm was om regshulp te verleen.
Die hervormings het nie uitgebrei na die plaaslike vlak nie, waar verbeuring dikwels deur staatswette beheer word.
In 2010 het die Instituut vir Justisie vrygestel 'n verslag getiteld "Policing for Profit," wat een van die eerste pogings verteenwoordig om elke staat se wette rakende verbeuring te katalogiseer. Dit het bevind dat die meeste minimale beskerming aan eiendoms eienaars bied.
Noord-Dakota, byvoorbeeld, is een van die min lande wat beperkte beperkings op die praktyk oplê, wat verbeurdverklaring van 'n huis wat mede-besit word deur iemand wat nie van 'n misdaad beskuldig word nie, verbied.
Kritici het plaaslike wetgewers gestoot om bykomende reëls te bepaal.
Verbeurdings in stede soos Philadelphia en Washington, DC, word deur burgerlike wette uitgevoer. Een manier om die ongelykhede van die stelsel uit te skakel, sou wees om eiendomsbeslaglegging slegs deur parallelle wette in die kriminele kode uit te voer.
Sulke wette kom eers in die spel nadat 'n beskuldigde misdadiger sy of haar dag in die hof gehad het. Die ACLU se Gupta het gesê dit sal een van die meer onbillike gevolge van die siviele sake, naamlik dat mense gearresteer word, hul eiendom verloor en uiteindelik op die kriminele aanklagte vrygespreek word.
"Daar is 'n paar jurisdiksies waar hulle misdadige, nie siviele verbeuring gebruik nie, wat beteken dat hulle steeds bates sal beslag lê, maar sodra iemand skuldig bevind word," het Gupta uitgewys. "Dit vra die vraag, hoekom gebruik ons ​​siviele verbeuring?"
Die howe van Allegheny County, Pa., Het die vraag beantwoord. Dit vereis dat plaaslike regters beslagleggings in die meeste gevalle deur die staat se kriminele statuut moet doen en dan eers nadat die betrokke persoon in die saak skuldig bevind is. Daardie oefening het begin onder die laat regter Robert Dauer, president-regter in die land se verhoorhowe, en gaan voort tot vandag toe. In 2009-2010 het die land nie 'n enkelhuis.
"Ons beleid was dat ons 'n oortuiging moes hê en dit moes redelike sin maak waarom ons na verbeurdverklaring gegaan het," onthou Pennsylvania Superior Court Robert Coville, wat die kantoor van die Allegheny County Districts-prokureur vir 21-jare opgedaag het.
Coville sê dat hy as DA ondersteun het met die gebruik van kriminele, nie siviele, verbeuring as 'n beginsel nie.
"Dit is gegrond op regverdigheid," sê hy. "Ek sal baie beperk word as 'n aanklaer of 'n prokureur vir die stad, gaan in op die teorie van 'n bewering of die vermoede van iets wat ons nie het nie - naamlik 'n kriminele oortuiging teen die eienaar vir 'n soort onwettige optrede. "
Coville wou nie kommentaar lewer op die besonderhede van hierdie storie nie, aangesien regskwessies rondom verbeuring baie goed voor hom kan kom in sy rol as appèlregter. Maar uit sy ervaring as 'n voormalige landaanklaer het hy gesê hy is ontsteld oor die idee om die polisie en aanklaerbegrotings aan te vul met geld uit verbeurdverklarings.
"Ek kan verstaan ​​hoekom iemand dit vandag en ouer wil doen," het hy gesê. Maar "is daar 'n aansporing vir die polisie en aanklaers om net na eiendom te gaan soek vir die waarde? Dit kom in 'n hele ander sak uit."
Ander regskenners sien reg op verteenwoordiging - veral in gevalle waar iets so belangrik is as 'n huis - as die beste manier om onregte te bekamp.
"Die vernaamste verdediging van siviele verbeuring word 'regstellende verdediging' genoem - jy moet hulle verhoog of jy afstand doen van hulle," sê die professor Rulli van die Universiteit van Pennsylvania. "Ek dink nie 'n gebrek aan raad is 'n groot probleem nie. Moet hierdie mense hul regte ken? Leer hulle dit van die DA?" Wat sê die DA aan mense? Is DA gesê jy het die reg om onskuldige eienaar te bewys? "
Matthew Lee, die prokureur van Takeela Burney, het gesê die onlangse uitspraak dat sy kliënt geregtig was om van haar reg op 'n jurieverhoor ingelig te word, was 'n stap in die regte rigting. "Ek het gehoop dat hulle sou sê jy het 'n reg op 'n prokureur," het Lee gesê. "Maar wat hulle uiteindelik vasgehou het, is dat hierdie gevalle werklik meer soos kriminele sake as siviele sake is en dat baie van die grondwetlike beskerming in kriminele gevalle moet van toepassing wees. "
Rochelle Bing se geval illustreer die waarde van regsadviseur. Soos Burney kon Bing nie self 'n prokureur bekostig nie. Sy is uiteindelik na die Regskliniek van die Universiteit van Pennsylvania verwys waar regstudente haar saak sonder koste aangeval het.
Bing se stryd om haar huis te red, het vir twee jaar gesleep en vereis dat haar of haar prokureur nie minder as 23 keer in die hof verskyn nie. Ten slotte het aanklaers die saak afgehandel en Bing toegelaat om eienaarskap te behou indien sy ingestem het om nie haar seun te laat besoek toe sy nie tuis was nie. (Haar seun, wat 'n skuldige pleit vir een telling van besit met die doel om te versprei, onderhandel het, het reeds sy vonnis opgelê wat hy ontvang het.)
Bing het gesê sy sal aanvanklik tot die toestemming ingestem het.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer op ProPublica
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > burgerlike vryheid > Wet om onrus op te los, kos onskuldige mense hul huise