Gedigte vir reisigers: soms druk my hart my ribbes - Interessant
Gedigte vir reisigers: soms druk my hart my ribbes
Soms is die belangrikste stuk versiering 'n gedigboek wat jou minder alleen laat voel. Matador Senior Ed. David Miller se keuse? Soms druk My hart my ribbes.
Vier weke gelede het ek 'n Google-soektog gedoen na "literêre skryfwerk + web 2.0." Ek het die naam Tao Lin gekry. Ek het sy goed begin lees. Ek het die dinge van sy vriende begin lees.
Dit lyk asof hulle almal soos mekaar skryf, maar anders as almal. Dit het my herinner aan 'n bemanning van skaatsers wat almal afwyk met variasies van dieselfde styl.
Ek het die gevoel gekry dat hulle probeer om alles wat hulle geskryf het te laat klink asof dit net vinnig vinnig neergeskryf is toe hulle ure spandeer het.
Tao het in Oktober 2008 'n uitgewersmaatskappy genaamd Muumuuu House begin. Soms druk My hart my ribbes, deur Ellen Kennedy, is die eerste titel wat hulle gepubliseer het (3/09). Daar was 'n vlek op die persverklaring wat Tao saam met die boek gestuur het, en 'n handgeskrewe nota wat wys op die vlek wat 'bier' sê.
Die aand toe ek dit begin het, was ek al sedert 5:20 besig om te skryf en redigeer, en dan 'n hele dag gewerk met die bamboesvloere. Toe ek by een gedig kom, het ek begin lees:
Ek gaan bokse maak en dinge daarin sit
skryf u naam en adresse op die kassies en bring dit dan saam
na die poskantoor om na u gepos te word
en ek het gedink ek kan voel hoe die ganse heelal stadig uitbrei in die wit ruimte tussen die laaste twee reëls.
Baie mense sal deur hierdie boek afgestoot word. Of nie afgestoot word nie: hulle sal dit eenvoudig nie 'kry' nie. Dit is nie veilig en gemaklik nie. (Ek dink aan iets wat Miles Davis in 'n onderhoud gesê het: 'Ek kan nie tussen gemaklike mense wees nie.')
Daar is reëls oor die bestel van 'n pizza sonder kaas en vervreemd voel. Stories oor Norm MacDonald wat wonder of hy selfmoord moet pleeg. Gedigte oor tepels so groot soos CD's. Toneel van kinders in die motor saam met hul ouers op pad Walmart toe. 'N Wêreld opgebou uit mense met verskillende vlakke van vervreemding wat hul Gmail-inboxe verfris.
Soos met alles wat alles beteken, is dit wat tussen die lyne wat belangrik is. Ek kan dit hier probeer dissekteer. Ek kon met name en vergelykings soos Raymond Carver of Amy Hempel vorendag kom. Maar dit alles voel soos iets afskakel.
Wat belangrik is, is die 'algehele effek'. Soms druk My hart my ribbes maak dat jy Ellen Kennedy 'n drukkie wil gee.
Om iemand 'n drukkie te gee. Jou vriendin of vrou of hond. Om beter te eet. Om beter te skryf. Om seks te hê. Om op 'n openbare plek seks te hê, soos die karakters in haar gedigte, en te besef dat as iemand kyk "dit sal hul lewens net interessanter maak en hulle miskien help om te herevalueer wat mense regtig seermaak."