Silesië - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Silesië is 'n historiese streek in Oos-Sentraal-Europa wat die gebied met die naam Magna Germania deur Tacitus versprei. Dit word omring deur die boonste en middel Oder (Odra) rivier, die boonste Vistula rivier, en die Sudetes en Karpate bergreekse. Die grootste gedeelte lê binne die grense van Pole; die res is binne die Tsjeggiese Republiek en Duitsland.
Slawe het ongeveer die sesde eeu in die gebied aangekom en Groot Morawië gestig. In die Middeleeue is dit verdeel tussen talle onafhanklike hertogdomme wat deur die Piast-dinastie regeer is en blootgestel is aan kulturele en etniese Germanisering weens immigrante uit die Heilige Romeinse Ryk vanaf die veertiende eeu, nadat die Tsjeggiese koning Karel IV van die Luxemburgse dinastie Heilig geword het Romeinse keiser.
Teen die einde van die vyftiende eeu was daar ten minste 16 owerhede van Silesië weens die opeenvolging van geskille en die welvaart van die streek. Die kroon is in 1526 aan die Habsburg-dinastie van Oostenryk oorgedra en is in 1742 deur die Pruise in die Oorlog van die Oostenrykse Erfopvolging ingeneem en tot 1945 daaraan gehou.
Na die vestiging van onafhanklike Pole in 1918, is die streek tussen Pole, Tsjeggo-Slowakye en Duitsland verdeel. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is Pools Silesië deur Duitsland beset en was dit die plek van gruweldade teen die bevolking deur Nazi en later ook Sowjetmagte. Na die oorlog het die Geallieerde magte die meerderheid Duitse Silesië aan Pole toegeken. Die klein gedeelte van Silesië wat deur Oostenryk behou word, is nou binne die Tsjeggiese Republiek. Byna 'n vierde van die bevolking van Pole is aan die begin van die een-en-twintigste eeu in Silesië vervat.
Die Rooms-Katolisisme het die grootste deel van sy geskiedenis oor Silesië beweeg, waarvoor dit saam met die feit dat dit 'n groot Duitse bevolking gehad het, in die vyftiende eeu in die Hussietoorloë geplunder is.
'N Bergkothuis aan die Śnieżka in Silesia (Pole)
Silesië is 'n historiese streek in Sentraal-Europa wat die gebied Magna Germania deur Tacitus noem. Dit word omring deur die boonste en middelste Oder (Odra) rivier, die boonste Vistula rivier, en die Sudeten en Karpate bergreekse. Dit bestaan ​​grotendeels uit die rivierkom en word in die noordooste deur die Kraków-Wielun-plato gebind.
Die grootste gedeelte lê binne die grense van Pole; die res is in die Tsjeggiese Republiek (Severomoravský kraj-streek) en Duitsland (Brandenburg en Sakse deelstate). Groot stede is Wrocław en Katowice.
Silesië is nou verdeel in nege Poolse provinsies, met hoofstede op
Die Opole en Silesian Voivodeships vorm Bo-Silesië. Die klein gedeelte in Tsjeggië, Tsjeggies-Silesië, bestaan ​​saam met die land se noordelike deel van die Morawië-streek, die Morawies-Silesië-streek, terwyl die res 'n klein deel van die Olomouc-streek uitmaak. Die Niederschlesischer Oberlausitzkreis en Hoyerswerda, saam met die Neder-Sileense Voivodeship, karteer die geografiese streek Neder-Sileesië.
Silesië is 'n bevolkte en hulpbronryke streek, met steenkool- en ysterneerslae en 'n groot produksie. Die belangrikste deel is sy suidpunt - Bo-Silesië - in Pole. As een van die grootste industriële konsentrasies van Europa, het dit uitgebreide steenkool- en lignietafsettings, sowel as sink, lood en yster. Tsjeggiese Silesië bestaan ​​uit die Karvinna-steenkoolkom. Neder-Silesië spog met die grootste koperneerslae in Pole. Die val van die Kommunisme het egter verouderde fasiliteite aan die lig gebring wat onvermydelik omgewingsprobleme inhou.
Behalwe in die suide, is Silesië grootliks landbou- en beboste laagland, gedreineer deur die Oder en sy sytakke.
Een bron skryf die oorsprong van die naam toe Silesië na die Silingi, wat waarskynlik 'n Vandaliese (Oos-Germaanse) volk was wat vermoedelik in die tweede eeu suid van die Oossee langs die Elbe-, Oder- en Vistula-riviere gewoon het. Toe die Silingi gedurende die Migrasietydperk verhuis het, het hulle die oorblyfsels van hul samelewing agtergelaat, waarvan die name duideliker was die plekke van die nuwe inwoners, Slawiese volke. Hierdie mense het verband gehou met die ligging en daarna bekend geword as Silesiërs (met 'n Latynse vorm van die Poolse naam, Ślężanie), hoewel hulle min met die oorspronklike Silingi gemeen het.
Argeologiese navorsing het voorheen grootliks bevolkte gebiede uit die sewende en agtste eeu ontbloot, wat beskerm is deur 'n digte vestingstelsel in die weste en suide; die gebrek aan sulke stelsels in die noorde of ooste ondersteun die hipotese dat Silesië tussen die vyfde en dertiende eeu deur vroeë Slawiese stamme bevolk is. Omdat Goths, 'n ander Oos-Germaanse groep, in Oos-Silesië gevestig was, terwyl Slavic Wends in die weste van Silesië gewoon het, kan daar nie sprake wees van 'n volk nie.
'N Ander bron vind die naam van die streek na die rivier Ślęza.
Bo-Silesië se historiese wapen Neder-Silesië se historiese wapen
Silesië is bewoon deur verskillende mense in die Steen-, Brons- en Ystertydperk. Die vroegste geskrewe bronne noem Magna Germania in die geskrifte van Ptolemaeus en Germania, soos opgeneem deur die Romeinse historikus Tacitus. Tacitus het geskryf dat Silesië in die eerste eeu bewoon is deur 'n multi-etniese liga wat oorheers is deur die Lugii, 'n Oos-Germaanse stam. Die Silingi was ook deel van hierdie groepering, en so ook vandale. Ander Oos-Germaanse stamme het ook die skaars bevolkte streek bewoon. Slawiese stamme het die toneel omstreeks 500 C.E. betree.
Na 500 C.E. het die Groot Migrasie die grootste deel van die oorspronklike Oos-Germaanse stamme veroorsaak om Silesië te verlaat, terwyl Asiatiese stamme al eeue daar aankom, en Slawiese stamme begin met die eerste nedersettings, insluitend die Silesiese lande. In vroeë dokumente word verskeie meestal Slawiese stamme genoem wat waarskynlik in Silesië woon. Die Beierse geograaf (omstreeks 845) spesifiseer vyf volke, waaraan 'n dokument van die Biskopkantoor van Praag (1086) vier ander toevoeg.
In die negende en tiende eeu was die gebied wat Silesië genoem sou word, deel van Groot Morawië, Morawië en Bohemen, aan die suide van die Tsjeggiese Republiek. Na die verbrokkeling van Groot-Morawië het Silesië eeue lank 'n teiken geword van uitgerekte geskille en oorloë, meestal tussen Tsjeggiese en Poolse heersers. Omstreeks 990 is verskillende dele van Silesië verower en deur die hertog Mieszko I aan die nuutgeskepte Poolse deelstaat geannekseer, hoewel ander bronne hierdie gebeurtenis dateer tot 999 onder die bewind van Duke Boleslaus I. Die Premyslid-dinastie het oorgeneem in die tiende eeu, maar teen die einde van die eeu was die streek weer in die hande van Piasts. Die twee dinastieë het tot die twaalfde eeu na die gebied gevlieg. Teen die elfde eeu was Silesië 'n integrale deel van Pole.
Koning Boleslaus III (1102-1138), van die Piast-dinastie, het Pole in vier oorerflike hertogdomme verdeel, waarvan Silesië een was, vir sy seuns. Na 1200 het die hertogdom Silesië in talle minderhede verval. In 1146 het die hoë hertog Władysław II die oppergesag van die Heilige Romeinse Ryk erken, en sy twee seuns in 1163 het die land tussen hulle verdeel as hertoges van Neder- en Bo-Silesië, en het twee hoof-Piast-lyne geskep, van Wrocław en van Opole en Racibórz. Verdere verdeling is voortgesit onder hul opvolgers en bereik teen die 1390's 16 owerhede.
In 1241 het die Mongole Europa en Silesië binnegeval en paniek gesaai, en 'n groot deel van die streek geplunder en die gekombineerde Poolse en Duitse magte in die Slag van Legnica vernietig. Na die dood van Ögedei Khan, het hulle verkies om nie verder in Europa in te dring nie en vertrek en Silesië verder laat disintegreer totdat dit byna 20 klein administratiewe eenhede getel het en pogings tot anneksasie deur die Premyslid-dinastie uitgenooi het, hoofsaaklik op Bo-Silesië gefokus.
Die heersende Silesiese heersers het ongeveer 160 stede en 1 500 stede herbou en die mees onlangse administratiewe afdelings herstel, terwyl hulle terselfdertyd die gekodifiseerde Duitse stadswet ingestel het in die plek van die gebruiklike Slawiese en Poolse wette. Hulle het ook die onlangse bevolkingsverlies vergoed deur nuwe setlaars, meestal Duitse en Nederlandse koloniste uit die Heilige Romeinse Ryk, uit te nooi. Duitsers vestig hulle meestal in stede, net soos Jode en sommige Tsjegge. Op die platteland, veral in Opper-Silesië, was die getal mense van Pools nog baie groter as die res van die bevolking. Die Duitsers het vinnig tot prominente posisies in die ekonomiese lewe opgestaan, hoewel hierdie beleid van die uitnodiging van Duitsers om die onvrugbare lande te koloniseer en te bewerk, sowel as die assimilasie van die heersende klasse deur die Duitse en Slawiese inwoners, dit die ideologiese en nasionalistiese spanning tussen die Pole sou veroorsaak. en Duitsers in die negentiende eeu en die eerste helfte van die twintigste eeu. In die tweede helfte van die dertiende eeu het verskillende ridderordes opgedaag.
Tsjeggiese koning Wenceslas II van die Luxemburgse dinastie het in 1300 opgevaar na die Poolse troon en het die grootste deel van Neder-Sileesië aan die Koninkryk Bohemië geannekseer. Koning John het die besittings uitgebrei, wat in 1335 deur die Poolse koning erken is, in ruil vir die feit dat die Luxemburgse dinastie hul eise op die Poolse troon laat vaar het. Sy seun, Karel IV, wat as die Heilige Romeinse keiser gekroon is, het Silesiese hertogdomme in die Tsjeggiese lande opgeneem, en sodoende het die Silesiese vorste in die vroeë veertiende eeu vorste van die Heilige Romeinse Ryk geword.
Tydens die Hussietoorloë in die vyftiende eeu is Silesië tydelik van die Boheemse kroon losgemaak en deur Hongarye regeer. In 1490 het Silesië en Morawië egter na Bohemië teruggekeer, waarmee hulle in 1526 na die Huis van Habsburg oorgegaan het.
In die tyd van verdeeldheid het Piast-hertogte probeer om Silesië weer in die Poolse koninkryk in te voeg en die land te herenig, die eerste is die hertog Henryk IV Probus van Silesië, maar hy is in 1290 oorlede voordat hy sy doel bereik het. Hertog Przemysł II van Groot-Pole het twee van die oorspronklike provinsies verenig en in 1295 koning geword, maar hy is 'n jaar later vermoor voordat hy meer kon vermag.
In 1302 het die selfaanstelling van koning Wenceslaus II Luxemburg van Bohemen as koning van Pole 50 jaar van oorloë aangespoor tussen Władysław en sy seun Casimir III die Grote en 'n koalisie van Bohemen, Brandenburgers en Teutonic Knights, wat probeer het om Pole te verdeel. Aangesien die meeste Sileense hertogte klein stukke van die gebied beheer het, het hulle nie die gesag gehad om met Pole te verenig nie en het hulle dus onder die invloed van die naburige Bohemen geval.
In 1335 erken die hertog Henry VI van Breslau en die Bo-Silesië-hertoggen die oorheerserskap van koning Johannes I Luxemburg van Bohemen, en in 1348 het koning Casimir III van Pole geen ander keuse gehad as om die grootste deel van Silesië na Bohemië oor te laat nie, regeer deur die Heilige Romeinse keiser Karel IV. Dit was die oorgang van die hertogdomme van Silesië na die Heilige Romeinse Ryk. Breslau het veral baat gevind by hierdie ontwikkeling, met 'n aantal groot Gotiese geboue en kerke wat gebou is.
Oor die volgende eeue het die lyne van die Piast-hertoges van Silesië uitgesterf en is hulle deur die Boheemse kroon geërf. Aan die einde van die veertiende eeu is Silesië in 18 owerhede verdeel, waarvan die heersers hulself aan interne rusies toegegee het en nie die wetteloosheid van hul feodale vasale kon bekamp nie. Behalwe vir verskeie oorde van Neder-Silesië, het die land in 'n toestand van verlammende anargie geval.
Vanaf die dertiende eeu het die bevolking toenemend verduister met die instroming van Duitse setlaars en die assimilasie van plaaslike heersers en kleinboere binne hierdie nuwe Duitse meerderheid.
Tydens die Hussietoorloë wat vernoem is na die volgelinge van Jan Hus in Bohemia, was Silesië lojaal aan die Katolisisme, met 'n uitsondering van Cieszyn Silesia. Die getrouheid van die streek aan die Katolieke koning Sigismund van Boheems en die aktiewe rol van die Sileense hertoginne in die eerste twee kruistogte teen die Hussiet-Bohemen het 'n reeks verwoestende Hussiet-invalle tussen 1425 en 1435 teweeggebring. Die Silesiërs beskou Boheemse rebelle as gevaarlik vir die Sileërs Duitse nasionaliteit; die Hussiete het inderdaad die Duitse bevolking geteiken tydens hul aanvalle in die streek. Baie van die stede het sonder verset ingegee. Sommige streke, veral Opper-Silesië, het die Slawiese taal weer bekendgestel. Hierdie periode het geduur tot die Slag van Lipany in 1434, waarna die Hussiete hulle onttrek het.
Sigismund is in 1457 opgevolg deur die Hussiet George van Podebrady (Jiří z Poděbrad), wat die vrees vir die herstel van die Slawiese nasionaliteit versterk, en Silesiese hertoges, veral die burgers van Breslau, weier om hom as hul koning te erken, en aanvaar die Hongaarse koning Matthias Corvinus in 1469. In die laat 1470's het George se opvolger en Matthias Corvinus Silesië verdeel - Morawië, Silesië en Luzice het na Matthias gegaan, terwyl die hele Koninkryk Bohemen oorgedra is na Vladislaus Jagellon. Albei het die titel van die Tsjeggiese koning gebruik. Matthias het in 'n groot mate die Sileense regering gesentraliseer, en hulle het huursoldate en grondgrype gebruik van uiteenlopende edeles. Die hervormings het egter nie die Silesiese kommer en wrok voortspruit uit die finansiële taktiek van Matthias nie, en na sy dood het die streek na die Tsjeggiese Kroon teruggekeer. Tydens die bewind van Matthias se swak opvolger Vladislaus Jagellon, het Silesië daarin geslaag om virtuele outonomie te verseker.
Daar was 'n ommekeer met die heerskappy van die Duitse koning Ferdinand I, wat voorheen besig was met oorloë met die Turke. Hy het weer die beheer oor die Boheemse kroon herbevestig deur al sy voorregte af te skaf en 'n rigiede gesentraliseerde regering opgelê. Die Boheemse heersers het ná die uitwissing van die Silesiese dinastieë voortgegaan om verdere grondgebied te eis, terwyl die oorlewende vorste hulpeloos toekyk. Teen 1550 was Silesië byna heeltemal onder buitelandse administrasie, maar het gedurende die Renaissance-periode en daarna steeds ekonomiese bande met die naburige Koninkryk Pole geniet, veral deur die Joodse handelaars in die stede.
Die Protestantse Hervorming van die sestiende eeu het vroeg in Silesië ingetrek, en die meeste inwoners het hul tot Lutheranisme bekeer. Terselfdertyd het pastore die herlewing van die Slawiese kultuur en taalhulp gehelp.
In 1526 word Ferdinand I van die Habsburgse dinastie tot koning van Bohemia verkies, en in dieselfde jaar neem hy die Boheemse koninkryk by die dinastie op. Dit was nog 'n periode van verskerpte Germanisering en verswakking van die bande met die Pole. Die godsdienstige konflikte en oorloë van die Hervorming en teenhervorming gedurende die sewentiende eeu het talle Silesiese Protestante daartoe gelei om toevlug te soek in die verdraagsame Pools-Litausse Statebond. Duisende het hulle in die provinsie Groot-Pole gevestig onder die beskerming van magtige Protestantse magnate. Lede van die Tsjeggiese broeders, onder leiding van John Amos Comenius, het hulle in Leszno gevestig. Om streng wette te omseil, het Protestantse Silesiërs kerke gebou aan die Poolse kant van die grens.
Die spanning tussen die Katolieke en die Protestante het aan die begin van die sestiende en sewentiende eeu gekook. Protestantse boedels het voordeel getrek uit die uitgerekte geskille tussen Rudolf II en sy broer Matthias, wat godsdiensvryheid in 1609 vir beide die Tsjeggiese lande en Silesië verseker het. Die Dertigjarige Oorlog (1618-1648), aangevuur deur die tweede verdediging van Praag in 1618 in die nasleep van Ferdinand II, die pogings van die Heilige Romeinse Keiser om die Katolisisme te herstel en die Protestantisme in Bohemië uit te stryk, het Silesië onder die opeenvolgende Saksiese ontwyking gebring. keiserlike, en Sweedse besetting.
Ferdinand II het geen hulp van die meestal Katolieke Pools-Litausse Statebond ontvang nie; die Poolse hertogens leun na die Boheemse en Hongaarse adel en trotseer die Poolse koning Sigismund III Vasa se poging om die Habsburgers te help. Sigismund III Vasa het dus aan die einde van 1619 'n werklose huursoldaatgroep, die Lisowczycy, gestuur in die hoop om dele van Silesië te herwin in ruil vir hulp aan die Habsburgers. Die steun van die Lisowczycy sou deurslaggewend wees tydens die Slag van die Witberg in 1620, waarin Tsjeggiese landgoeders verslaan is. Namate die Habsburg-vooruitsigte gunstig geword het, het Ferdinand II die planne laat vaar om toegewings aan Silesië toe te staan, en het hy ook nie na die kant van Pole gekom in die oorlog teen die Ottomaanse Ryk nie. Die Poolse konings het nooit meer as vae beloftes ontvang nie en verskeie bruide om hulle gunstig te hou teenoor die Habsburgse dinastie.
Pruise, Duitse en Oostenrykse beheer
Imperiale Duitse Silesië 1905
Silesië het Oostenrykse beheer met die Verdrag van Westfale van 1648, wat die dertigjarige oorlog beëindig het. Die Habsburgers het die Katolisisme aangemoedig en daarin geslaag om 60 persent van die bevolking van Silesië met groot hulp van Jesuïete, wat skole vir die bevoorregte en nie-bevoorregte klasse befonds het, weer in te palm. Lutheranisme is in Breslau en 'n paar ander distrikte verdra; Nietemin kon Protestante slegs drie kerke oprig wat van hout gebou is, sonder spioene en buite die munisipale vesting. In 1675 het die dood van die laaste Piast Oostenryk gedwing om die Piast-gebiede in Bohemië in te neem.
Keiserin Maria Theresa het die afgelope jare onder die Koninkryk Bohemen bekend gemaak. Koning Frederick II, as erfgenaam van die huis van Brandenburg, het in 1740 'n gedeelte van Silesië van haar geëis, wat nie net deur Protestante en Duitsers verwelkom is nie, maar ook deur baie Silesiërs. Maria Theresa het hom Neder-Silesië toegestaan ​​in 'n geheime verdrag in ruil vir 'n neutrale houding in die Habsburgse konflik met Sakse, Beiere en Frankryk. In November 1741 het Frederick II egter van trou verander en by die anti-Habsburgse koalisie aangesluit, wat die Habsburgers die grootste deel van Silesië ten gunste van Pruise gekos het. In die Oorlog van die Oostenrykse opvolging (1740-1748) het die Koninkryk Pruise byna die hele Silesië verower, en slegs die suidoostelike punt het onder die Habsburgse monargie oorgebly. Die Silesiese Oorloë (1740-1742 en 1744-1745) is geveg as deel van die Oorlog van die Oostenrykse opvolging.
Die Sewejarige Oorlog (1756-1763) het Pruisiese beheer oor die grootste deel van Silesië bevestig. Na die Napoleoniese oorloë in 1815 het die Duitse taal een van die keuses in Neder-Sileesië geword, terwyl Poolse en Tsjeggiese dialekte op die platteland van Bo-Silesië gepraat is. Duits was die algemene taal in die meerderheid Silesiese stede. As 'n Pruisiese provinsie het Silesië deel geword van die Duitse Ryk tydens die vereniging van Duitsland in 1871. Bo-Silesië het gedurende die industrialisasietydperk 'n teiken geword vir migrasie. Die oorweldigende meerderheid van die bevolking van Neder-Sileesië was destyds Duitssprekend en baie van hulle was Luthers, terwyl Bo-Silesië op die platteland meestal Slawiese tale gepraat het en die Rooms-Katolisisme aangehou het. Baie Pole was via Silesië na Duitsland om na die vlugtige Russies-Poolse gordel te ontsnap.
Tydens die Industriële Revolusie het tekstielweefwerk en steenkoolmynbou gefloreer, hoewel dit te midde van sosiale spanning was wat langs etniese groepe gepolariseer is. Die hoër- en middelklasse was oorwegend Duits; die werkers was meestal Pools. Die werksomstandighede het geleidelik verbeter, hoewel Silesië 'n betreklik agterlike gebied gebly het, selfs in die twintigste eeu, ondanks die hoë produktiwiteit. Terselfdertyd het die gebiede Ostrava en Karvina in Oostenrykse Silesië toenemend geïndustrialiseer, met Slawiese Lutherse heersers.
In 1900 het die bevolking 680.422 getel, met 44,69 persent, Duitsers was 33,21 persent, en Tsjegge en ander Slawiërs was 22,05 persent. Ongeveer 84 persent was Rooms-Katolieke, 14 persent Protestante, en die res was Jode.
Na die Eerste Wêreldoorlog
Militêre orkes loop onder die teken wat die Poolse mense van Karwina gemaak het tydens die anneksasie van Zaolzie deur Pole in 1938. Die teken lui "Ons wag al 600 jaar op u".
Die Verdrag van Versailles (1919) het die bevolking van Bo-Silesië die reg gegee om hul toekoms te bepaal, met die uitsondering van 'n gebied van 333 km² met Duitse meerderheid rondom Hlučín wat in 1920 aan Tsjeggo-Slowakye toegestaan ​​is, maar die Tsjeggo-Slowakye het nie die voorgestelde verdeling en Cieszyn Silesia binnegeval in 1919, stop op die Vistula rivier naby Skoczów. Die beplande plebiscite is nie gehou nie, en die grens tussen Pole en die Tsjeggiese Republiek is in 1920 deur die Ambassadeursraad tydens die Verdrag van Versailles beslis. Die afbakening van die res van die streek is bewerkstellig in die plebiskiet van 1921, waarvan die uitslag ten gunste van Duitsland was, behalwe die oostelikste Bo-Silesië, oorwegend Pools, waar 'n gewapende konflik in 1922 die Volkebond verplig het om die grootste deel van die industriële distrik toe te staan , insluitend Katowice, na Pole. Die betwiste Teschen-distrik is in 1920 tussen Pole en Tsjeggo-Slowakye verdeel tot geen bevrediging nie. Die grense sny gereeld deur myne; sommige werkers het in een land geslaap en in 'n ander land gewerk.
Die Münchenverraad van 1938 het die grootste deel van Tsjeggiese Silesië tussen Duitsland en Pole verdeel, en na die Duitse verowering van Pole in 1939 is die hele Poolse Silesië aan Duitsland geannekseer. Die plaaslike Duitse bevolking het ondersteuning van die fascistiese regime getoon, en talle konsentrasiekampe is dwarsdeur Silesië opgerig.
"Vryheid vir Silesië" - politieke plakkaat van die territoriale vereniging van Silesië van die Sileense Duitsers wat na 1945 deur Pole verdryf is.
Onder Adolf Hitler het die Duitse Ryk die oorwegend Poolse gedeeltes van Bo-Silesië saam met Sosnowiec oorgeneem. (Sosnowitz), Będzin (Bendzin, Bendsburg), Chrzanów (Krenau), en Zawiercie (Warthenau) graafskappe en dele van Olkusz (Ilkenau) en Zywiec (Saybusch) lande in September 1939, toe die inval in Pole die begin van die Tweede Wêreldoorlog was. Die plaaslike Duitse bevolking het die Wehrmacht gereeld verwelkom. In 1940 begin die Duitsers met die konstruksie van die Auschwitz-konsentrasiekamp, ​​wat later as 'n doodskamp tydens die Holocaust gebruik is.
Die konsentrasiekamp Gross-Rosen, wat in baie Silesië-stede onderkampe gehad het, is ook in 1940 gebou. Die Riese-projek is later geïmplementeer waartydens duisende gevangenes dood is.
In 1945 word Silesië deur die Sowjet-Rooi Leër en die kommunistiese Poolse leër beset. Destyds is 'n groot deel van die Duitse bevolking geskors of gevlug uit vrees vir vergelding deur Sowjet-soldate, maar baie het teruggekeer na die kapituasie van Duitsland. Ingevolge die Jalta-konferensieooreenkomste wat in 1944 en die Potsdam-ooreenkoms van 1945 gehou is, is Duitse Silesië oos van die riviere Oder en Lusatian Neisse aan Pole toegestaan, en die meeste van die oorblywende Silesiese Duitsers, wat voor die Tweede Wêreldoorlog meer was as vier miljoen is verplaas of na arbeidskampe gestuur. Meer as 30.000 mans is na Sowjet-myne en Siberië gedeporteer. Die deel van die streek wat voorheen deur Pruise beheer is, is onder Poolse administrasie geplaas, terwyl die Duitse bevolking ook gedwing is om te vertrek. Na die val van die Kommunisme is die plaaslike nywerheid herbou en die streek deur die Pole herbevolk. Vir administratiewe doeleindes is Silesië in nege distrikte en drie stede verdeel met die outonome munisipaliteite Troppau, die hoofstad, Bielitz en Friedek.
Silesië word meestal bewoon deur Pole en Silesiërs, gevolg deur Duitse, Tsjeggiese en Morawiese minderhede. In Pole se sensus van 2002 is bevind dat die Slawiese Silesiërs die grootste etniese minderheid in Pole is, wat deur Duitsers opgesleep is - albei woon meestal in Opper-Sileesië. Die Tsjeggiese deel van Silesië word bewoon deur Tsjegge, Morawiërs en Pole. Ter vergelyking het die sensus van 1905 getoon dat 75 persent van die bevolking Duits was en 25 persent Pools. Die oorgrote meerderheid Duitse Silesiërs het óf van Silesië gevlug óf tydens die Tweede Wêreldoorlog geskors en is nou in die Bondsrepubliek Duitsland woonagtig; baie werk in die myne van die Ruhr-omgewing, net soos hul voorouers in Silesiese myne. Om hul integrasie in die Wes-Duitse samelewing na 1945 te vergemaklik, het die Wes-Duitse regering verskillende organisasies gestig en geborg.
Stede in Silesië
Die volgende tabel bevat stede in Silesië met 'n bevolking groter as 100,000 (2006):
1 Wrocław Breslau 635 932 293 km² Neder-Silezië V.
2 Katowice Kattowitz 317 220 165 km² Silesian Voivodeship
4 Ostrava Ostrau 309 531 214 km² Morawies-Silesiese R.
4 Gliwice Gleiwitz 199 451 134 km² Silesian Voivodeship
5 Bytom Beuthen 187 943 69 km² Silesian Voivodeship
6 Zabrze Hindenburg 191 247 80 km² Silesian Voivodeship
7 Bielsko-Biała Bielitz 176 864 125 km² Silesian Voivodeship
8 Ruda Śląska Ruda 146 658 78 km² Silesian Voivodeship
9 Rybnik Rybnik 141 580 148 km² Silesian Voivodeship
10 Tychy Tichau 131 153 82 km² Silesian Voivodeship
28 Lêer: POL Opole COA.svg Opole Oppeln 128 268 97 km² Opole Voivodeship
11 Lêer: POL Wałbrzych COA.svg Wałbrzych Walden 126 465 85 km² Neder-Silesië V.
12 Lêer: POL Zielona Góra COA.svg Zielona Góra Grünberg 118 221 58 km² Lubusz Voivodeship
13 Chorzow Königshütte 114 686 33 km² Silesian Voivodeship
14 Legnica Liegnitz 105 750 56 km² Neder-Silezië V.
Bireley, Robert. Die Jesuïete en die dertigjarige oorlog: konings, howe en belydenaars. Cambridge, die Verenigde Koninkryk: Cambridge Univ. Pers, 2003. ISBN 0521820170
Butler, Rohan. Dokumente oor Britse buitelandse beleid 1919-1939. Londen: Her Majesty's Stationary Office, 1961, OCLC: 63769283
Davies, Norman, en Roger Moorhouse. Mikrokosmos, portret van 'n Sentraal-Europese stad. Londen: Jonathan Cape, 2002, ISBN 0224062433 OCLC 49551193
Długajczyk, Edward, Tajny front na granicy cieszyńskiej: wywiad i dywersja w latach 1919-1939, Katowice, Śląsk, 1993, ISBN 8385831037 OCLC 34150911
Grau, Karl Friedrich. Silesiese inferno: Oorlogsmisdade van die Rooi Leër op Maart in Silesië in 1945: 'n versameling dokumente. Uit die Duits vertaal deur Ernst Schlosser. Valley Forge, PA: Landpost Press, 1992. ISBN 1880881098
Medlicott, W.N., Douglas Dakin, en M. E. Lambert. Dokumente oor Britse buitelandse beleid 1919-1939. Londen: Haar Majesty's Stationary Office, 1968, ISBN 0115915591 OCLC 58619553