Esther's Diary - Week 21 - Aanbevelings - 2022
Esther's Diary - Week 21
Liefde, babaliefde, idilliese status ... Maar wat sal ná die geboorte gebeur? Is die krisis regtig verkeerd?
Makkosmбria! Ons het baie keer in ons kinderjare na pappa en dick gegaan! Terwyl my ma ons rus en 'n rukkie braai, is ons gedwing om 'n Saterdag of Sondag in die bos te spandeer. Hoeveel het ek dit gehaat! Ek het dit gehaat omdat dit verpligtend was, omdat dit vet was, en omdat ek nie sulke stimuli gedoen het nie. Waarskynlik sou ek graag 'n reeks ridders (Knight Rider?) Wou sien, eerder as om na die voëls te luister of (op 'n wrede manier) langs die ape in die digte, hol, vervelige avar te luister. Ek het in my kinderjare baie dinge gehaat wat ek nie al het nie. Ek het ook nie daarvan gehou om Balaton toe te gaan vir ons vakansie nie. Ons gesin het elke geseënde aand na Szemes gegaan, wat beteken het dat ek nooit na enige jurie kon gaan nie (hulle was altyd die naweek). Ek het die soppe en die steaks, die kantine self, gehaat, want dit was ook 'n moet. Ek het vroeër by Ovi gaan slaap en altyd wakker geword om langs my te slaap. Maar dit is beslis wat baie van ons doen. Wat ek wil inslaan, is dat ek sedertdien van alles hou van bogenoemde. Balatonmeer op sy beste, maar Makkosmribri ook. Sophie en Balazs en hul klein neef Benyi en 'n paar van ons vriende het net daarheen gereis. Die haan is steeds onskatbaar, die woud is stil, die geure en die ligte is gesellig, die wilde vark en die dierespore word ook vasgedruk, net die asblik is groter en nuut. Die eerste een is opgetel, en die laaste een oor, laat hulle lewendig word, verkoop dit terug aan Csillebárc. Die mens het in volwassenheid baie dinge gesien. Nie net die pampoene, die bos, die Balatonmeer, die gladde beeld van Michael Knight nie, maar die aspekte van sy ouers destyds. Waarvoor ek u wil bedank.
Giza mis my, ek het vir haar 'n e-pos of SMS gestuur oor die evolusie van ons baba, wat gemeet word aan haar bewegings. Nou voel ek of Brown kan boks en skree soveel as wat ek kan! (Laat ons net wed dat dit 'n onervare soeke is, maar dit is waaroor hierdie dagboek gaan.)
Ildi, my vriend se dag by my is verby! Sy het 'n klein dogtertjie geword wat na Ester na my vernoem is; ek weet nie wat om te verwag nie, alles goed en mooi, maar ek het haar nog nie gevra nie. Die geboorte was suksesvol soos beskryf in die boekie, en soos ek wil glo, was dit: twee en 'n half onse was almal (ekstra vinnig), die baba en haar ma was gesond! Ek is so opgewonde asof ek my ingewande gesny het!
Barbi en Peti is in die bioskoop. Die mooiste is Franse film. Maar natuurlik is sy swanger, Barbi het gelyk of ek steeds nie so 'n idee het oor geboorte nie, hierdie maand ... Ek leef al vyf maande nie so nie, ek wil net. Los dit. Die Franse film het dus ingegee, met die aaklige rol van die hoofkarakter (as ek 'n seun was ...) wat dit presies in foto's en stemme dokumenteer, alhoewel sy einde 'n positiewe boodskap was wat die kind gemis het. Die verbrokkeling van 'n verhouding - dit kon die titel gewees het. Omdat dit 'n lekker ding vir 'n kind is, maar alles? Die verhaal begin soos ons dit wil hê, soos ons dit wil hê: baie liefdevol. Die swanger baba, die gevreesde pappa, die mollige kuiken, die snaakse dudes, die treurige vuurballe. Die eerste deel van die film is so. Totdat die baba gebore is. En hier is die moeilikheid, hierdie snit, die kraak, die grondskyf, wat nie te warm hoef te wees om die boodskap te voel nie (en die verhale van ons vriende te hoor), , hartseer, snik, ontsteld, eensaam, afwesigheid, vloek, spesialisasie. Die sin kan 'n vraagteken wees. Want nie 'n domein nie! Wat ek hier weet, is hoe dit gaan wees! Ek sien onsself saam met Géza in die eerste helfte van die film waar ons nou is. Teen die tweede helfte, so het ons nog hierdie maand? Dit is nie wat ek wil hê nie! Maar het dit vir meer getel? Het dit getel? Ek wou nie destyds makrokosmos en bos hê nie, maar my pa het my gevat. Nou gaan ek self na die middel van die Coke.