Geboorteverhaal: Geboorte in 'n minibus - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: Geboorte in 'n minibus
Gebore 3 Oktober 2007, om 03:30 a.m.
8 pond, 14 onse en 21,5 duim
Die trotse ouers: David en Becky Kopidlansky
Ek was 'n tuisbly-ma sedert die geboorte van my tweede kind, Sydney, in September 2005. My man, David, werk by 'n plaaslike kettingwinkel met advertensies en media-advertering. Ons woon in Wisconsin.
Elia was beslis 'n beplande baba. Ons het besluit dat ons ongeveer drie maande 'n derde kind wil hê voordat ons swanger geword het. Maar daardie drie maande is nie net spandeer om swanger te raak nie; ons het dit voorberei om swanger te word a seuntjie, aangesien ons al twee meisies gehad het.
Ons het besluit om my ovulasiesiklusse te karteer en die Shettles-metode van geslagseleksie te gebruik. Ons het swanger geraak die eerste maand wat ons probeer het. Ons was baie opgewonde, maar die opgewondenheid was van korte duur: die oggend siekte het baie vinnig ingegaan, en ek was siek vir die eerste 18 weke van my swangerskap.
Teen 21 weke was ons gereed vir die groot ultraklank wat ons sou vertel of ons 'n seun of 'n meisie het. Ons was senuagtig! Het ons beste poging tot die Shettles-metode gewerk? Sou die baba gesond wees? Natuurlik sou ons opgewonde gewees het met 'n ander dogtertjie, maar aangesien ons 'n seun probeer het, was ons gretig om te sien of dit gewerk het. Die ultraklank het bepaal dat ons in werklikheid 'n gesonde outjie gehad het. Ons was so opgewonde. Ek het gehuil!
Ek was vyf dae laat, met 'n induksie wat op 4 Oktober geskeduleer was. Ek wou regtig nie geïnduseer word nie, maar ek wil hê dat hierdie kind uit is. Die nag van 2 Oktober het ek vroeg bed toe gegaan, maar om 02:14 wakker geword met my eerste sametrekking - redelik pynlik, maar nie aaklig nie. 'N Ander een kom vyf of ses minute later. In die badkamer het ek 'n bebloede vertoning gehad, so ek het gedink dit is die regte ding, maar ek wou nie die pistool laat spring nie.
Vyftien minute later het ek meer bloed en slym gehad, hoewel my water nie gebreek het nie. Dit was tyd om die dokter en ouma, wat 40 minute van hulle af gewoon het, te bel om na die meisies te gaan kyk. Toe neem ek 'n stort, droog my hare en maak my tas klaar. Ongeveer 15 uur was die kontraksies drie tot vier minute van mekaar en het dit baie pynliker geword. Ons het begin dink dat ons miskien die meisies in die voertuig moet laai en aan die gang moes gaan, aangesien my ma nog 20 minute weg was. Ons het besluit om te wag.
Teen 3:15 was die kontraksies net twee minute van mekaar en ek het gesukkel. David het my in die motor gesit sodat ons die tweede keer kon gaan waar my ma opdaag, maar vyf minute later het ek uitgegooi en kon dit nie meer vat nie. Ons is binne tien minute die rit van 15 minute na die hospitaal.
Halfpad daar het my water gebars met 'n inkrimping, en toe kom die sametrekkings bo-op mekaar. Ek het die grootste pyn in my lewe gehad. Ek het vir David gesê om nie op te hou vir ligte nie en so vinnig as moontlik te ry: ek kon voel hoe die baba kom.
Ons het na die noodkamer toe getrek en David het gehardloop om hulp te kry. Toe hy terughardloop, skree ek vir hom dat ek die bopunt van die baba se kop kan voel. Hy hardloop weer binne en skree dat die baba kom. Terwyl hy weg is, kom Elia se kop uit. David het dit net betyds na die voertuig vervoer om die baba te bevry.
Ongeveer vyf mense van die E.R. het uitgekom nadat Elia gebore is. Dit was vyf of tien minute lank groot chaos, terwyl hulle probeer uitvind het hoe ek my uit die wa gaan haal en die koord - wat om Elia se kop toegedraai was - gesny het. Op 'n stadium het 'n verpleegster probeer om die baba te neem, en nie besef dat niemand die koord nog gesny het nie - oe!
Uiteindelik het hulle my na my kamer gebring om die plasenta af te lewer en opgesteek. Ek kan nog steeds nie glo dat ek 'n baba van byna 9 pond uitgestoot het nie, au naturale, op die voorste sitplek van my minibus! Arbeidstyd - begin om te eindig - was 1 uur, 16 minute! (Ma en baba vaar goed; van sitplek, nie soveel nie.)
Ek onthou die eerste ding wat ek vir David gesê het toe ons in die motorwa was voordat ons na die hospitaal vertrek, was dat ek beter nie daar sou kom nie en dat hulle my moet vertel dat ek te ver is om my epidurale te kry (ja, reg). David is so baie trots op homself dat hy die baba gebaar het. Noudat alles gesê en gedoen is en die baba gesond is, sou ons dit nie anders gehad het nie - en wat 'n verhaal sal ons ook vir ons seun moet vertel!
Ek het wonderlik gevoel! Ek het geen medisyne gehad nie, en ek het nie eens 'n IV nodig gehad nie. My herstel was so vinnig. Met my eerste kind het ek 'n baie lang arbeid gehad - 16 uur - maar ek het my epiduraal gehad, so ek het geen pyn gehad tydens kraam en bevalling nie. Herstel het egter lank geduur. Die arbeid by my tweede kind was korter, slegs 5 uur, en ek het ook 'n epidurale toestand gehad, en die herstel het baie beter gegaan. Die vraag wat ek myself dus steeds afvra, is: wat het ek beter gemaak: 'n kort kraam sonder medisyne of 'n lang kraam met die hulp van my beste vriend, die epidurale? Die jurie is nog steeds daarop uit!
Elia is 'n wonderlike baba, en ons is almal so verlief op hom. Sy dramatiese toegang tot hierdie wêreld is iets wat ek nooit sal vergeet nie. En die moraal van hierdie verhaal: hou 'n paar ekstra handdoeke, lakens of plastiekbedekkings in u motor, as u swanger is, net vir ingeval!