Dit het twee dae vir die 60-lede van die Cowboy en die Indiese Alliansie gehad om die erfstukse sade met die hand te plant. Dit was die lente van 2014, en daar was gebede, salie en soetgras, en een vir een het vrywilligers die rooi koringsaad in die aarde van Kuns en Helen Tanderup se plaas in Neligh, Nebraska, gedruk. Daar, langs die Ponca Trail of Tears, was die Ponca-mense in 1877 gedwing om hul tuisland te verlaat nadat hulle hul koringsaad geplant het. Baie het langs die pad gegaan of honger toe hulle in Oklahoma aangekom het. Maar die heilige rooi sade word vir die eerste keer in meer as 100 jaar weer in Nebraska geplant.
Die plant het ook 'n ander betekenis gehad: Dit het plaasgevind langs die pad van die voorgestelde Keystone XL Pyplyn, 'n projek wat deur die Cowboy en die Indiese Alliansie en baie ander langs sy pad gekant was. En die water wat gebruik word om die saailinge te besproei, het uit die bron van water gekom vir baie van die Groot Vlaktes - die Ogallala Aquifer - wat bedreig word deur moontlike pyplynbreuke, brande, stortings en ander ongelukke.
Hierdie waterdraer en inderdaad hierdie land word deur miljoene gedeel, so wie moet sê wat met hulle moet gebeur? Moet hulle gebruik word om koring te voed en mense te voed? Moet hulle deel wees van die herstel van inheemse maniere van lewe en landelike lewensbestaan? Of moet dit deur die teer-sandpypleidings in gevaar gestel word?
Hierdie soort vrae kom oor en oor weer, aangesien plaaslike inwoners, stede, dorpe en op plase opstaan ​​om gevaarlike en besoedelende fossielbrandstofprojekte teen te gaan. Al te dikwels vind hulle die federale regering die kant van die olie-, steenkool- of gasbedryf. Dit sal nog meer gebeur as president Obama die TransPacific Partnership (TPP) deur die Kongres kan stoot, wat hy hoop om te doen tydens die lame-duck sessie na die November-verkiesing.
Wat het die TPP te doen met pypleidings? Nadat dit in die geheim onderhandel is, het die inhoud van die ooreenkoms uiteindelik publiek geword. Soos baie gevrees het, bevat die TPP, soos NAFTA, 'n omstrede bepaling wat buitelandse korporasies toelaat om regerings te dagvaar wanneer regulasies of beslissende besluite die maatskappy van winste ontneem.
In 'n tyd van toenemende ongelykheid hoef ons nie makliker werk uit te kontrakteer nie.
Neem die geval van die Keystone XL Pyplyn, wat Obama geweier het om toe te laat as gevolg van plaaslike aksie - soos die mielieplanting - en 'n kragtige nasionale beweging wat deur 350.org gelei word. TransCanada, die maatskappy agter die pyplyn, smeek die Verenigde State vir $ 15 miljard in verliese onder NAFTA. 'N Drie-beoordelaarspaneel sal binnekort regeer oor die vraag of Amerikaanse belastingbetalers bestraf word om te verhoed dat hierdie reuse-korporasie, gewapen met die krag van eminente domein, sy pyplyn deur plase en plase bestuur.
Passasie van die TPP sal die magskrag ten gunste van hierdie transnasionale korporasies verder ten koste van gemeenskapsbesluit bepaal. Korporasies van die ondertekenende lande kan aandring op die bou of mynbou op Amerikaanse grond, en dagvaar indien plaaslike, staats- of federale regulasies inmeng.
'N Jaar gelede was die verloop van hierdie omstrede handelsooreenkoms onvermydelik, maar gewilde afkeer van die transaksie het die opstandige kandidatuur van Bernie Sanders en Donald Trump gehelp om Hillary Clinton te oortuig om teen die handelsooreenkoms uit te kom.
So sal die TPP goedgekeur word, en moet dit?
My siening is dat korporasies reeds te veel mag hê. In 'n tyd van noodtoestand op die gebied van klimaatsverandering hoef ons nie vir transnasionale korporasies makliker te maak om die besware van gemeenskappe oral met hul nuwe fossielbrandstofprojekte oor te rol nie. In 'n tyd van toenemende ongelykheid hoef ons nie makliker werk uit te kontrakteer nie. In 'n tyd van wydverspreide korrupsie van regerings deur kragtige geldbelange, hoef ons nie meer korporasies 'n ander instrument te gee om die wil van "ons die mense" te ignoreer nie.
In plaas daarvan lê ons hoop in die verskuiwing van mag na gemeenskappe en streke - stedelik en landelik - wat veiligheid, skoon lug, kinders se gesondheid en plaaslik gewortelde lewensbestaan ​​prioritiseer. Die voordele kan onseker wees vir ekonome en beleidmakers, omdat hulle nie almal in winste en dollars gemeet kan word nie. Maar menslike welsyn en ekologiese veerkragtigheid is wat saak, of dit nou in die strate van ons stede en dorpe, of in Nebraska se oorvloedige oes van erflike rooi koring.