Daaglikse lewe in die Middeleeuse Japan - Inligting
Die daaglikse lewe in die Middeleeuse Japan (1185-1606 nC) was vir die meeste mense die eeue oue stryd om kos op die tafel te sit, 'n gesin te bou, gesond te bly en om die mooiste dinge in die lewe te probeer geniet, waar moontlik. Die hoër klasse het beter en kleurryker klere, gebruik duur buitelandse porselein, is deur die Noh -teater vermaak en kon dit bekostig om na ander dele van Japan te reis, terwyl die laer klasse met gewone katoen moes klaarkom, rys en vis geëet het, en meestal besig met die oorlewing van af en toe hongersnood, uitbrake van siektes en die burgeroorloë wat die land geteister het. Tog floreer baie van die kulturele strewes van die Middeleeuse Japan vandag, van die drink van groen tee tot die speel van gaan bordspel, van die besit van 'n paar eetstokkies tot die onthou van voorouers elke Julie/Augustus in die Obon -fees.
Die Japannese middeleeuse samelewing is in klasse verdeel op grond van hul ekonomiese funksie. Bo -aan was die vegterklas van samoerai of bushi (wat sy eie interne onderskeid gehad het op grond van die feodale verhouding tussen heer en vasal), die grondbesitende aristokrate, priesters, boere en kleinboere (wat 'n grondbelasting aan die grondeienaars of die staat betaal het), ambagsmanne en handelaars. Vreemd genoeg is die handelaars in die Middeleeue as sosiaal minderwaardig as boere beskou. Daar was ook 'n aantal sosiale uitgeworpenes wat diegene insluit wat in slordige of 'ongewenste' beroepe gewerk het, soos slagters en leerlooiers, akteurs, begrafnisondernemers en misdadigers. Daar was 'n mate van beweging tussen die klasse, soos dat boere krygers word, veral tydens die gereelde burgeroorloë van die tydperk, maar daar was ook wettige hindernisse vir 'n lid van een klas wat met 'n lid van 'n ander trou.
Die drie gesinsbeginsels wat deur alle Japannese gevolg moes word, was: verpligting, gehoorsaamheid en lojaliteit.
Alhoewel vroue nie die voordele ontvang wat aan mans toegeken is nie, het hul status en regte gedurende die Middeleeue verander en was dit dikwels afhanklik van die status van hul mans en die gebied waarin hulle gewoon het. Regte wat verband hou met erfenis, eiendomsbesit, egskeiding en bewegingsvryheid het almal oor tyd en plek gewissel. 'N Algemene strategie van gesinne oral en van alle klasse was om dogters te gebruik as 'n instrument om in 'n hoër status te trou en sodoende die posisie van haar eie verhoudings te verbeter. 'N Ander strategie was dat kragtige samoerai hul dogters sou gebruik om bondgenootskappe met mededingende krygshere te versterk deur gemaklike huwelike vir hulle te reël.
Huwelik was 'n meer formele aangeleentheid onder die hoër klasse, terwyl dinge in die platteland gemeenskappe meer ontspanne was, selfs voorhuwelikse seks is toegelaat danksy die gevestigde tradisie van yohai of 'nagbesoek' tussen geliefdes. In antieke Japan het 'n getroude man dikwels in die gesinshuis van sy vrou gaan woon, maar in die Middeleeue het dit omgekeer. In die geval van die vroue van samoerai, sou hulle die huis in die afwesigheid van hul man tydens die veldtog verdedig, en hulle het 'n mes op hul troue as 'n simbool van hierdie plig ontvang. Baie sulke vroue het wel gevegsvaardighede aangeleer.
Egskeiding was altyd ten gunste van die man wat kon besluit om sy huwelik te beëindig deur bloot 'n brief aan sy vrou te skryf. As die egpaar onder vriendskaplike voorwaardes bly, kan 'n onderlinge skikking getref word, maar die mannetjie het uiteindelik die mag om oor sulke sake te besluit. As daar bewyse van egbreuk was, kan die vrou selfs tereggestel word. Aangesien 'n vrou geen regsbeskerming gehad het nie, was die enigste opsie vir baie vroue om owerspelige of gewelddadige mans te ontvlug, om by 'n klooster aan te sluit.
Die belangrikste gesinseenheid in Japan was die ie (huis) wat ouers en hul kinders, grootouers, ander bloedverwante en die huishoudelike bediendes en hul kinders insluit. Oudste seuns het gewoonlik die eiendom van die ie, maar die afwesigheid van manlike nakomelinge kan 'n buitestaander inbring om as gesinshoof op te tree (koshu) - manlike kinders is dikwels vir hierdie doel aangeneem - hoewel 'n vroulike lid ook die rol kan aanneem. Die vrou van die koshu was die senior vrou in die gesin en was verantwoordelik vir die bestuur van die huishoudelike pligte. Die goeie van die ie was veronderstel om voorrang te geniet bo enige individu en die drie beginsels wat almal moes volg was: verpligting, gehoorsaamheid en lojaliteit. Om hierdie rede word al die eiendom in 'n gesin nie as 'n persoon beskou nie, maar aan die ie as 'n geheel. Filiale plig (oya koko) aan u ouers en grootouers veral as 'n positiewe sentiment gekweek is.
Baie welvarende samoerai het biblioteke van klassieke Chinese en Japannese letterkunde gevestig, wat toeganklik gemaak is vir priesters en geleerdes.
Die kinders van boere en ambagsmanne het deur hul vaders en moeders die praktiese vaardighede geleer wat hulle tydens hul lewensjare aangeleer het. Wat meer formele opvoeding betref, was dit voorheen die eksklusiewe voorreg van aristokratiese gesinne of diegene wat by Boeddhistiese kloosters aangesluit het, maar in die Middeleeue het die stygende samoerai -klas ook hul kinders begin opvoed, grootliks by die skole wat deur Boeddhistiese tempels aangebied word. Nietemin was die aantal mense wat geletterd was, selfs in die hoër klasse, slegs 'n klein deel van die bevolking as 'n geheel, en monnike is baie opgeroep om te help met papierwerk in die sekulêre wêreld.
Toe hulle wel leer, het kinders in die vroeë Middeleeue dit gedoen van privaat tutors of die klasse wat deur tempels gereël is, maar daar was ten minste een bekende skool in die moderne sin, die Ashikaga School, gestig deur die samoerai Uesugi Norizane in 1439 CE en teen die middel van die 16de eeu nC het 3000 studente gespog. Hier het seuns die twee vakke na aan elke kryger se hart geleer: militêre strategie en Confuciaanse filosofie. Baie welvarende samoerai het ook biblioteke van klassieke Chinese en Japannese letterkunde gestig, wat toeganklik gemaak is vir priesters en geleerdes, en dit word dikwels bekende leersentrums in die Edo-periode (1603-1868 nC). Een beroemde voorbeeld was die Kanazawa -biblioteek, gestig deur Hojo Sanetoki in 1275 nC. 'N Ander bron van opvoeding was die skole wat Christelike sendelinge vanaf die 16de eeu nC gestig het.
Markte het in die 14de eeu nC in Japan ontwikkel, sodat die meeste dorpe weekliks of driemaandeliks 'n keer gehad het toe handelaars deur hul spesifieke streke gereis het en boere hul oortollige goedere verkoop het. Voedsel was meer beskikbaar as ooit tevore, danksy die ontwikkelinge in landboutegnieke en -gereedskap. Goedere is vir ander goedere verruil, en muntstukke word al hoe meer gebruik (hoewel dit eintlik uit China ingevoer is). Markte is ook bevorder deur plaaslike owerhede wat hul waarde as 'n bron van belastinginkomste beskou deur geldeenhede, gewigte en maatreëls te standaardiseer. Nie-voedselitems wat op plaaslike markte beskikbaar was, sluit in pottebakkery, gereedskap, kookgerei en huishoudelike meubels. Markte in die hoofstad en ander groter stede het moontlik meer eksotiese goedere te koop, soos Ming-porselein, Chinese sy, Koreaanse katoen en ginseng, speserye uit Thailand en Indonesië, of Japannese juweliersware en wapens.
In die Middeleeue sou die meeste Japannese en monnike van die hoër klas twee maaltye per dag geëet het - een teen die middag en 'n ander in die vroeë aand. Laer klasse het moontlik vier maaltye per dag geëet. Mans het gewoonlik afsonderlik van vroue geëet, en daar was sekere etiketreëls, soos dat 'n vrou 'n man moet dien en die oudste skoondogter die vroulike hoof van die huis moet dien. Kos is bedien op 'n skinkbord wat voor die eetplek op die vloer gesit is. Die kos is daarna geëet met eetstokkies gemaak van gelakte hout, edelmetaal of ivoor.
Die invloed van Boeddhisme op die aristokrasie was sterk en het beteken dat vleis (ten minste in die openbaar) deur baie mense afgekeur is. Die samoerai en laer klasse het nie sulke probleme gehad nie en het vleis geëet wanneer hulle dit kon bekostig. Die hoofvoedsel vir almal was rys (en baie daarvan - drie porsies per persoon per ete was nie ongewoon nie), groente, seewier, seekos en vrugte. Soja -boontjiesous en pasta was gewild om ekstra smaak te gee, net soos wasabi ('n soort mierikswortel), sansho (gemaalde saadpeule van die stekelige asboom), en gemmer. Groen tee is gedrink, gewoonlik na die ete bedien, maar dit is gemaak van growwe blare en verskil so van die fyn poeier wat tydens die Japannese teeseremonie gebruik is. Sake of ryswyn is deur almal gedrink, maar was voorbehou vir spesiale geleenthede in die Middeleeue.
Vroue van die hoër klas het miskien die bekendste klerekas uit die Japannese kultuur, die kimono, gedra. Die kimono beteken letterlik 'ding om aan te trek', 'n geweefde syjas wat aan die middel vasgemaak is deur 'n breë band of obi. Ander klere vir beide mans en vroue was geneig om sy, lank en losbandig te wees, en albei geslagte kan 'n broek dra, en ook 'n rokbroek vir vroue. Vroue kan 'n lang mantel met 'n trein dra, die uchiki, terwyl mans kort baadjies gedra het haori of die lang baadjie (uchikake of kaidori) modieus uit die Muromachi-tydperk (1333-1573 CE). Uit die Azuchi-Momoyama-periode (1568/73-1600 nC) het mans, veral samoerai, dikwels 'n bypassende moulose mantel en broekuitrusting gedra kamishomo. Fyn klere is dikwels pragtig geborduur met ontwerpe van plante, blomme, voëls en landskappe, wat in die Edo -periode nog meer uitgebrei sou word.
Laer klasse het tipies soortgelyke klere gedra, maar meer sober en gemaak van geweefde vlas of hennep, en as hulle in die somer in die veld werk, het mans en vroue dikwels net 'n kledingstuk gedra en niks anders nie. Vanaf die laat 14de eeu het katoenklere vir alle klasse baie meer algemeen geword. Die skoene vir almal was sandale (zori), gemaak van hout, tou of leer. Buitelanders kan strooi stewels dra (zunbe) in kouer weer. Die mees algemene hoofbedekking was die kasa, 'n strooihoed wat baie vorme aanneem, waarvan sommige die sosiale status van die draer aandui.
'N Gewilde bykomstigheid vir mans en vroue was 'n handwaaier (uchiwa) en spesifiek die vouwaaier (ogi) wat 'n statussimbool geword het. Vroue dra 'n versierde kam of speld in hul hare van bamboes, hout, ivoor of skilpad, en miskien versier met 'n paar versierings in goud of pêrel. 'N Bleek gelaatskleur is bewonder by beide mans en vroue en so wit poeier (oshiroi) gedra is. Modieuse vroue het 'n rooi kolletjie op hul onderlip gedra wat gemaak is met 'n blomgebaseerde pasta of 'n rooi lipstiffie (beni). Vroue het ook hul wenkbroue geskeer en weer getrek. Vroue en samoerai was geneig om hul tande in die Middeleeue te verswak in die proses wat bekend staan ​​as ohaguro. Alhoewel tatoeëermerke in die 18de eeu nC mode geword het, is dit in die Middeleeue as 'n vorm van straf vir misdadigers gebruik - die werklike misdaad is op die gesig en arms geskryf sodat almal dit kan sien.
Middeleeuse vermaaklikheidsaktiwiteite sluit in sumo -worstelstryde wat by Shinto -heiligdomme gehou is voordat dit 'n groter aantrekkingskrag op sy eie plekke uit die Edo -tydperk gekry het. Valke, visvang, haangevegte, 'n soort sokkerwedstryd (kemari) waar spelers die bal in die lug moes hou terwyl dit om 'n sirkel speelgebied was, handbal (temari), pluimbal (hanetsuki) wat houtspane gebruik het, en vechtkunsten (veral perdry, omheining en boogskiet) was gewilde tydverdrywe. Binnenshuise speletjies het die twee gewildste bordspeletjies ingesluit: gaan en shogi. Die spel van gaan behels dat twee spelers daarop gemik is om wit of swart klippe oor 'n rooster te beweeg om die gebied te beheer shogi is 'n vorm van skaak. Daar is ook kaarte gespeel, hoewel dit heelwat anders was as in die weste, met twee gewilde stelle met gedigte (karuta) of blomme en diere (hanafuda). Dobbel hou gereeld verband met kaartspel. Vanaf die 14de eeu nC was Noh -teater nog 'n gewilde vorm van vermaak waar gemaskerde akteurs in gestileerde bewegings opgetree het wat die verhale vertel van gevierde gode, helde en heldinne. Kinders het gespeel met die tradisionele speelgoed wat elders gewild is, soos tol, poppe en vlieërs.
Reis is in die Middeleeue beperk weens die bergagtige terrein van Japan en die gebrek aan 'n goed versorgde padnetwerk. Een groep wat wel rondgetrek het, was pelgrims, hoewel dit beperk was tot diegene wat die middele het om te betaal vir duur reisreëlings of die tyd om dit te doen. Daar was spesifieke pelgrimsroetes, soos die toer met 88 tempels wat deur die monnik Kukai (774-835 nC) gestig is en die toer met 33 tempels wat aanbidders van die Bodhisattva Kannon aangemoedig is om te verduur. Tot in die Edo -tydperk was die rondry meestal te voet, met goedere wat deur spanne perde of osse vervoer is, terwyl vinniger perde deur boodskappers gery is. Waterweë was 'n belangrike manier om mense en goedere te vervoer, veral hout, watte, rys en vis. Die rykes is op 'n paleis gedra (kago) - 'n bamboes- of houtstoel tussen lang pale vir die twee draers, een aan weerskante. Vir die meer avontuurlustiges was daar maritieme handel met sowel China as Korea, en veral monnike het heen en weer gereis om te studeer en idees na hul kloosters terug te bring. Beide land- en seereise bly gevaarlik in die Middeleeuse Japan, die voormalige te danke aan bandiete en laasgenoemde as gevolg van die wako seerowers wat die oop see geteister het.
Net soos die Japannese vandag een van die langste lewensverwagtingsyfers ter wêreld geniet, so was die Japannese in die Middeleeue byna almal voor. Die gemiddelde lewensverwagting was ongeveer 50 jaar oud (op die beste plekke en periodes), vergeleke met 'n hoogtepunt van 40 in byvoorbeeld Wes -Europa. Daar bly uitdagings om te oorkom of te vermy, soos hongersnood, 'n tekort aan vitamiene as gevolg van 'n rysdieet, siektes soos pokke en melaatsheid, siektes wat veroorsaak word deur parasiete wat gedy in toestande waar afvalverwante swak was, en die risiko van dood of besering as gevolg van oorloë . In die Middeleeue was die mees algemene behandeling van dooies verassing (kaso).
Toe 'n persoon sterf, het die meeste Japannese gedink dat die gees van die oorledene dan na die 'Land of Darkness' gegaan het of shigo no sekai. Die spuite kan dan soms die lewende wêreld weer besoek. Diegene wat die Boeddhisme gevolg het, het geglo dat mense óf na 'n vorm van hel gegaan het, óf gereïnkarneer is, óf na die Boeddhistiese paradys, die Suiwer Land, gegaan het. Voorouers is nie vergeet nie en is elke jaar vereer tydens die Obon-fees wat in Julie/Augustus gehou is, toe daar vermoed is dat hulle na hul gesinne terugkeer vir 'n besoek van drie dae.