Selfbeskikking of selfbedrog? – praag.co.za
Hy word toe op kenmerkende wyse deur Cor Ehlers van Oase tereggewys. Laasgenoemde beweer dat 'n volk se reg op selfbeskikking nie onderhewig is aan 'n land se grondwet nie, maar slegs aan die internasionale reg.
Dit is so dat die reg op selfbeskikking 'n universele mensereg is. Maar dit is waar dit ongelukkig eindig. Dit is by die uitoefening van daardie reg waar probleme ontstaan en waar die geloofwaardigheid van die internasionale reg self in gedrang kom.
Geskiedenis leer dat erkenning van 'n minderheidsvolk se onafhanklikheidstrewe nie voldoende is om sy selfbeskikking te verkry nie, maar dat dit slegs die regsbasis vorm waarop verdere aksies geloods kan word.
Daardie aksies is polities, ekonomies en militêr van aard. Dit word in die strate van die betrokke gebied besleg en nie in die howe van Europa nie. Die nuutste voorbeelde daarvan speel hom tans in Oekraïne af.
Hoewel dit volgens internasionale reg vertolk word dat die bevolking van die Krimskiereiland die inherente reg besit om sy selfbeskikking op te eis, word dit deur die internasionale gemeenskap as onwettig beskou om op eie versoek aansluiting by Rusland te vind. Die groot moondhede erken die internasionale reg dus slegs wanneer dit hul geopolitieke belange pas.
Rusland was waarskynlik agter die Krim se hele selfbeskikkingstrategie, want hy wou die Krimskiereiland, wat sy strategiese vlootbasis huisves, terugkry. Klaar.
Dieselfde geld vir die res van Oos-Ooskraïne waar referendums tans gehou word om volgens die "internasionale reg" hul selfbeskikking te verkry. Maar sou Rusland daardie reg van sy kultuurgenote probeer afdwing, word hy met sanksies gedreig.
Selfs vir 'n leek is dit duidelik dat die internasionale reg slegs 'n handige rasionalisering geword het waarmee moondhede hul selfbelang kan bevorder. Kyk na die VSA se gruwelike skendings van menseregte in die Midde-Ooste en Oos-Europa.
Dit is dus nie selfbeskikking nie, maar selfbedrog om mede-Afrikaners te mislei deur 'n grondgebied op kultuurhistoriese begronding as 'n Afrikanervolkstaat te omlyn en dan op die internasionale reg staat te maak om politieke onafhanklikheid te verkry.
Die internasionale reg is tandeloos en skep slegs 'n morele grondslag vir die selfbeskikkingsgedagte. Selfbeskikking kan slegs deur die mense van 'n gebied afgedwing word.
Vir langdurige vrede moet selfbeskikking op 'n meer fundamentele grondslag berus, naamlik die werklikheid van praktiese politiek. Sou dit in belang van 'n gebied wees om groter selfseggenskap oor eie sake vir sy inwoners te verkry, sal dit logieserwyse kan gebeur.
Dit is waarby die NBR se kantongedagte aansluiting vind. Langdurige stabiliteit en vooruitgang kan nie slegs op die wankelrige beginsel van kultuuridentiteit geskoei word nie, maar moet ook die beginsel van ekonomiese oorlewing en vooruitgang van al die inwoners van 'n gebied tot gevolg kan hê.
Die kantongedagte kan op 'n praktiese wyse vrede en voorspoed vir Afrikaners as mede-inwoners van kleiner gebiede op federale gondslag verseker. Dit sal egter nooit 'n onafhanklike staat vir Afrikaners kan wees nie.
Dit is selfbedrog om selfbeskikking slegs op die teoretiese grondslag van die internasionale reg op te eis.
Daar sal niks van kom nie.
Skrywer Dan RoodtGepubliseer op 13 Mei 2014 Kategorieë Johann Wingard, RubriekeSleutelwoord Afrikaners, Cor Ehlers, internasionale reg, kanton, serlbeskikking