Papaver: taal van blomme en plante - Interessant
Papaver: taal van blomme en plante
Daar is twee bekende papawers: die
beter bekend as POPPY OF OPPIO wat nie in die spontane toestand gevind word nie en die
of ROSOLACCIO, wat die spontane rooi wilde papawer is wat ons in alle velde vind.
Uiteraard verskil die twee papawers se kenmerke baie van mekaar, maar die betekenis is dieselfde.
Die rosolaccio (sowel as die opium-papawer) word, as gevolg van sy effens kalmerende en antispasmodiese eienskappe, onderhewig aan die invloed van Saturnus, beskou as die simbool van luiheid, misantropie en sagtheid van karakter.
Vanweë sy helderrooi kleur, veral die koringpapier, het dit baie kragtiger en sonniger beelde opgeroep terwyl John Ruskin (Engelse skrywer, skilder, digter en kunskritikus, 1819-1900) skryf: "(...) it is not it is dit moontlik om 'n meer volledige, meer egte en absoluut suiwer blomtipe voor te stel; binne en buite al blom. Geen kleurbeperkings oral nie, geen uiterlike vulgariteit, geen innerlike geheim nie; oop vir die son wat dit geskep het, bo en onder fyn afgewerk, tot op die mees ekstreme entpunt ».
Die papawer word ook geassosieer met die simbool van mag. Om die waarheid te sê, diegene van ons wat nog nooit gesê het: 'die hoë papavers van die politiek' of 'dit was een of ander groot papawer om hom die amp te kry nie'. Hierdie feit is gekoppel aan 'n antieke legende wat die protagonis Tarquinius, die trots, een van die konings van Rome het. Daar word gesê dat Tarquinius die trots om sy seun die beste manier te wys om die stad Gabi in besit te neem, laat val het. met 'n stok die hoogste papawer in sy tuin wat beteken het dat die hoogste ampte, die belangrikste en gesaghebbendste mense eers vernietig moes word.
Eens was die papawerblom ook gebruik om getrouheid voor te stel: een neem een ​​van sy blomblare en rus op die palm van die hand en slaan mekaar met 'n vuis. As jy 'n geluid soos 'n klap hoor, beteken dit dat die geliefde getrou was.
In die taal van blomme simboliseer die papawer eerder dormante trots.
opium papawer as hallusinogene plante gaan na: Hallusinogene plante: die opium papaver
opium papawer as medisinale plante gaan na: Geneeskundige plante: die opium papaver
wilde papawer as medisinale plante gaan na: Medisinale plante: die wilde papawer
Geskiedenis en simbologie
Die naam Eschscholzia is in 1820 daaraan toegeskryf ter ere van die Duitse plantkundige Johann Friedrich von Eschscholtz (1793-1831), wat dit gedurende die vroeë 1800's die eerste keer aan Europa bekendgestel het.
Dit word dikwels in Europese tuine gekweek, aangesien dit bo en behalwe groei op voedingsarm grond ook warm en droë klimaat en ryp goed verdra. Dit benodig net 'n grond wat nie toelaat dat water stagneer nie en wat goed gedreineer is.
In taal van blomme en plante escolzia simboliseer die rykdom en sukses.
Nuuskierigheid: Escolzia is die simboliese blom van die staat Kalifornië en word op 6 April gevier.
Letterkunde en blomme betekenis en simboliek van blomme
uit 'n idee van Irene Tarantino
Geskiedenis: Absinthe behoort tot die Artemisie-familie, 'n naam wat afgelei word van die godin Artemis, die godin in beheer van moederskap. Die naam van hierdie plante verwys eintlik na die gebruik daarvan in die ginekologiese veld. Absint (Arthemisia absinthium) is in die Griekse oudheid al onder hierdie naam (absinthion) bekend en word in die Ebers-papirus van antieke Egipte (1600 vC) genoem. Terapeutiese eienskappe word dadelik daaraan toegeskryf danksy die kenmerkende en onmiskenbare reuk.
Letterkunde: Die plante bevat aktiewe bestanddele wat die eetlus en maagfunksies kan stimuleer, selfs al moet die gebruik beheer word sodat geen verslawing en senuweestoornisse, voorgevoel van dronkenskap, ontstaan ​​nie. Die likeur, bekend as absint of absintlikeur, word verkry deur aktiewe bestanddele van ander plante te distilleer en by te voeg. Die misbruik van hierdie geeste veroorsaak ernstige skade aan die gesondheid.
Simbool: Die gee van die absintblom wens geluk aan diegene wat dit ontvang.
Geskiedenis: Camellia kom van China en Japan, waar baie variëteite groei. In Europa is dit deur Camel G. J. ingevoer en vanaf die tweede 700 versprei. Gedurende die Romantiek en in die 1900's was kamelia 'n blom wat byna altyd in Europese tuine voorkom.
Letterkunde: Die gewildheid van hierdie blom is intiem gekoppel aan literatuur, in die besonder aan die roman van Alexandre Dumas, The Lady of the Camellias, waar vertel word hoe 'n elegante wêreldse vrou vroeër 'n kamelia op haar rok gedra het om aan haar minnaars haar gewilligheid te wys liefde: as die blom wit was, het dit beteken dat dit beskikbaar was as dit rooi was, dit het beteken dat sy ongeskik was. Sedertdien het die mode om 'n kamelia te dra om die halssnoere en soorte vir dames te versier, en mevrou Channel het haar op hierdie gesogte kostuums toegesnou.
Simbool: Camellia is 'n simbool van bestendigheid in liefde en genade, van skoonheid. As dit wit is, beteken dit agting en bewondering as dit rooi is, liefde en hoop.
Geskiedenis: Die eienskappe van hierdie blom is al van ouds af bekend. Kamille vanweë die vorm wat baie ooreenstem met dié van die son, het die Egiptenare dadelik liefgehad, wat dit gebruik het om koors en malaria te behandel. Spore van kamille-stuifmeel is gevind in die vulling van die mummie van koning Ramses, die tweede, daar gespan met die doel om hom die moed en kalmte te gee om die hiernamaals in die gesig te staar. Die Griekse geneesheer Dioscorides en die Romeinse natuurkundige Plinius het dit aanbeveel as 'n middel vir nier- en lewerprobleme.
Legendes: Volgens die tuiniers van die verlede was die kamille van mening dat hulle die ander lydende en swakker plante kon "genees". Dit was voldoende dat sy bosse naby die siek struike en bome geplaas is om na 'n kort tyd bevredigende resultate te sien.
Simbool: Kamille word beskou as die embleem van weerstand teen probleme. 'N Ou spreekwoord raai aan om die lewe die hoof te bied "soos 'n tapyt kamille-tee, hoe meer dit vertrap word, hoe meer versprei dit". Hierin is dit soortgelyk aan die madeliefie, waarop dit lyk, wat die betekenis van geduld het.
Etimologie: Die naam is afgelei van die Griekse kuklos wat 'sirkel' beteken, en juis om hierdie rede het sommige geleerdes, wat die vorm van die blom en die etimologiese term aan die vroulike baarmoeder verbind, geglo dat die plant bevrugting kon vergemaklik. Die naam sinspeel sekerlik op die neiging van die voetstukke wat die blom in 'n ring laat draai.
Geskiedenis: Volgens Theophrastus het hierdie blom sensualiteit en verliefde opgewondenheid gestimuleer. In die verlede is gedink dat siklamen-uittreksel 'n wondermiddel is teen die byt van die giftigste slange, vandaar die toeskrywing aan die blom van magiese kragte, die vermoë om die vloek af te weer en om liefdesverhoudinge te beïnvloed. Die essensie van die siklamen word beskou as 'n gelukbringer.
Simbool: In die taal van blomme beteken dit wantroue, juis omdat die wortels ten spyte van sy skoonheid en sy vermeende magiese kragte 'n, hoewel minimale hoeveelheid gif bevat.
Oorsprong: Dit is 'n oeroue blom waarvan die oorblyfsels gevind is uit die Neolitiese era. In die Italiaanse ikonografie van die vorige eeu word die blou-blou spontaan in die hele Mediterreense kom gekoppel aan lande met ryp koring en papawer.
Legende: Baie legendes verwys na hierdie blom, waarvan die spesifieke naam Centaurea cyanus is: die oudste wil die godin Flora, verlief op Cyanus, nadat hy hom dood gevind het in 'n veld vol koringblomme, wou hê dat die blomme die naam moes neem van sy geliefde . Die naam Centaurea is eerder afgelei van die kentaur Chiron, wat in die voet gewond is deur 'n vergiftigde pyl, wat in die arms van 'n waterlelie getrek is, deur haar in 'n koringblom verander is. 'N Ander weergawe vertel dat die kentaur homself behandel het met die sap wat uit die blom geneem is.
Betekenis: As liefhebbers hul geliefdes 'n koringblom in die Ooste gee, is dit omdat hulle die hoop wil uitspreek om geluk van haar te verkry. In werklikheid verteenwoordig dit geluk in die taal van blomme en dit is waarskynlik dat 'n gesogte verwysing afgelei is van die bynaam, wat die afgelope eeue dikwels gebruik is, van 'spelkruid'. Sommige, geïnspireer deur ligblare, het die betekenis van ligtheid daaraan toegeskryf.
Mitologie: Hierdie blom met 'n sensuele en pittige aroma word gekoppel aan die godin van die jag, Diana: 'n jong herder wat dolverlief op die godin is, is eers deur dieselfde verlei en toe wreedaardig verlaat deur die trane van die jongman wat gesterf het vir passie word gesê dat hierdie pragtige blomme gebore is. Selfs die Christelike tradisie berig dat uit die trane van Maria aan die voet van die kruis van Christus, anjers gebore is.
Genesende kragte: Baie is die kragte wat toegeskryf word aan die infusies wat met die essensie van die blom verkry word: dit word beskou as 'n geneesmiddel teen seisoenale kwale en koors, sowel as 'n verligting vir die lyding van liefde.
Betekenis: In die taal van blomme wissel die betekenis van die anjer volgens die kleur daarvan. As dit wit is, betoon dit getrouheid, as rooi hartstogtelike en voortvarende liefde, as geel elegansie, as pienk getrouheid en wedersydse liefde, as gevlekte vertroue.
Geskiedenis: Bekend sedert antieke tye, vind ons die lelie wat in die Ilias genoem word, toe Hector voorstel om Ajax se vel "so delikaat soos die lelie" te steek en in die werke van Herodotus, wat vertel van vreemde stokke met 'n lelie-agtige pommel wat deur die Babiloniërs om te loop. In die Joodse beskawing word dit verskeie kere in die 'Hooglied' genoem, en die Katolieke Kerk het hierdie blom aangeneem as 'n simbool van die Maagd.
Mite: Die Grieke, betower deur die skoonheid van die wit lelie, het daaraan 'n goddelike oorsprong toegeskryf, waarvolgens hierdie blom uit die melk van Juno gebore is. Terwyl die godin Hercules gevoed het, saam met Jupiter verwek, sou 'n druppel melk uit haar bors val en aanleiding gee tot die lelie. Dan sou Venus, jaloers op die wit van hierdie blom, die lang geel meeldrade laat val wat 'n goue stuifmeel op die vingers van die nuuskieriges laat.
Simbool: Per definisie simboliseer die lelie suiwerheid, onskuld en witheid, waarskynlik as gevolg van die kleur waarmee ons dit dikwels geassosieer het: wit.
Die legende: Volgens 'n Inca-tradisie het die kinders van die Songod na die aarde getrek om mense uit hul wilde en wrede toestand te red, met 'n goue wig en die beeld van hul vader in 'n blom, die sonneblom, afgebeeld. Die twee broers het besluit om hul huis te vestig waar die wig moeiteloos in die aarde geplant is. Dit het gebeur in Peru, in die vallei genaamd Cuzco, of 'naeltjie', waar die kinders van die songod gestop het, die sonneblom geplant het en lank op 'n groot en verdraagsame manier geregeer het.
Art: Die sonneblom, wat eenmaal uit Peru ingevoer is, word aangeneem as 'n sier-simbool en word gereeld voorgestel op weefsels, gegraveer op metale en in hout gesmee, veral in die Victoriaanse era en in die tyd van die Sonkoning. Oscar Wilde gebruik dit as simbool van die estetiese beweging wat deur hom gestig is, terwyl hierdie blom in die twintigste eeu die komposisies van sommige digters soos Montale en romanskrywers soos D'Annunzio bevolk. Die skilder wat ongetwyfeld die meeste beïnvloed is deur die sonneblom se aanmoedigende krag, was Van Gogh in wie se werke hierdie blom dikwels voorkom.
Betekenis: As die sonneblom die simbool van goddelikheid was en onder die pre-Columbiese beskawings en die Egiptenare gesimboliseer het, het die blom in Europa gou negatiewe betekenisse gekry wat leuens en ongelukkige liefdes voorstel. Sommige skryf hierdie negatiewe konnotasies toe aan 'n kollektiewe en voorvaderlike skuldgevoelens van mense omdat hulle in besit van 'n goddelike blom gekom het.
Mite: Tydens een van sy jagmissies ontmoet Narcissus die nimf Echo, wat gou op hom verlief raak. Narcissus laat haar egter nie weer sien nie en die nimf, uitgeput deur pyn, word gereduseer tot 'n skaduwee waarvan niks anders as die stem oorbly nie. Die wraakgodin Nèmesi om Eco te verlos, lei Narcissus dan na die oewer van 'n rivier, waarvan die waters die beeld van homself weerspieël as 'n spieël vir die seun. Narcissus, gewen deur bewondering vir sy eie weerspieël skoonheid, vind nie meer die krag om daarvan te skei nie, sterf daar en verander homself in 'n blom wat sy naam van hom afneem.
Geskiedenis: Oorspronklik van Persië, is die nartjie in die agtste eeu via die syweg na China bekendgestel. Die Egiptenare het hul oorledenes daar versier. Hierdie blomme kom in die grafte al meer as 3000 jaar voor. In antieke Griekeland was die nartjie bekend vir sy kenmerkende intense geur wat pragtig kon wees, vandaar die afleiding van die Griekse woord "verdowingsmiddel". Vanweë die teenwoordigheid van 'n besonder giftige stof, narcis, is die blom in die Griekse mitologie opgedra aan Demeter en haar suster Hecate, koningin van Hades.
Betekenis: Die nartjie, in lyn met wat die mitologie vertel, simboliseer selfbeeld, ydelheid en die onvermoë om lief te hê.
Geskiedenis: Die Grieke het afrodisiese eienskappe aan die waterlelie toegeskryf, terwyl die Egiptenare dit gebruik het om die mure van grafte te versier. In die Angelsaksiese lande word dit "waterlelie" genoem.
Legendes: "Daar was eens 'n pragtige nimf wat in die silwer water van 'n meer gewoon het. Op 'n dag raak hy verlief op haar Ray of Sun, wat aan haar verskyn in haar blink goue rok. Die nimf voel ellendig en verdonker deur soveel lig en was skaam vir haar klein pêrelrokkie. Sy het afgegaan na die bodem van die meer, waar soveel rykdom versteek was, haar hande met goud gevul en na die oppervlak wou gaan om die rykdom aan Sunbeam te wys, maar kon nie opgaan na die 'hoogte nie, want die goud het haar afgetrek en veroorsaak dat sy in die modderige bodem van die meer weggesak het. Die modder het haar bietjie vir bietjie ondergedompel en die nimf het gou verdwyn: net haar wit hande vol goud het oorgebly. Sonstraal verlief, hy het desperaat na sy nimf gesoek, hy het haar op die hele oppervlak van die meer gesoek, maar hy kon net 'n hartvormige blaar sien met wit blomme wat baie goud in gehad het. oopgemaak om Ray hul skatte van die son, snags, aan te bied hulle was gesluit om die goud tot die volgende dag te behou. Die nimf het in 'n blom verander: die waterlelie.
Simbool: Onder die Grieke was dit 'n simbool van onbeantwoorde liefde en platoniese liefde, terwyl sommige soorte waterlelies in die Ooste snags sluit en weer oopgaan as die son opkom, dit 'n simbool van dagbreek is. In die Weste verteenwoordig die waterlelie kuisheid, suiwerheid en koudheid.
Betekenis en legendes: die mitologiese tradisie vertel dat Demeter, godin van gewasse en gewasse, desperaat na die verlies van haar dogter, slegs troos kon vind deur papawer-infusies te drink. Hierdie blom simboliseer dus vertroosting, wat ook die betekenis van eenvoud insluit.
Geskiedenis: terapeutiese en euforiese eienskappe word sedert antieke tye as papawer erken. Die Egiptenare het dit as 'n pynstiller gebruik, maar in Griekeland, aangesien papawersaad as draers van gesondheid en krag beskou is, het atlete 'n energieke drankie gedrink voor kompetisies gebaseer op heuning en wyn. Die gebruik van opium papaver as middel versprei in Europa na die Industriële Revolusie en versprei onder kunstenaars en intellektuele soos Baudelaire, Byron en Dickens.
200 g suiker, 8 eiers, 200 g gemaalde amandels of haselneute, 200 g gemaalde papawersaad, 1 sakkie vanieljesuiker, 1 knippie kaneel, sap van 2 suurlemoene, 1 skeut rum, 2-3 appels.
Prosedure: Werk die hele eiers met die suiker totdat 'n skuimerige geheel verkry is. Voeg die amandels of haselneute, papawersaad, vanieljesuiker, kaneel, suurlemoensap en rum by, terwyl altyd geroer word. Voeg laas die gerasperde appels by. Giet alles in 'n groot gesmeerde en meelbestrooide vorm en kook dit in die oond op matige hitte.
Legende: Die roos is vroeër gewy aan die godin Venus, wie se standbeelde met hierdie blomme besprinkel is as teken van toewyding. Die mitologie beweer dat die kleur van rose oorspronklik wit was. Die rooi rose, aan die ander kant, sou uit die bloed van Adonis gekom het, wat in opdrag van Mars deur 'n beer gedood is, jaloers op sy verhouding met Venus.
Letterkunde: die roos is die blom wat die meeste deur digters gesing word en gevier word deur antieke skrywers. In die Bybel word hierdie blom in die Hooglied genoem, terwyl Homer Aurora, die 'roosvingerige' godin van die oggend, aanspreek. Dante vergelyk hemelse liefde met die middelpunt van 'n roos, terwyl Shakespeare hierdie blom in Henry IV en Much Ado About Nothing noem. Selfs moderne skrywers soos Eco en Saint-Exupéry het hierdie blom en sy evokatiewe en simboliese krag gebruik, sowel as 'n karakter in 'n roman as as die titel van 'n werk.
Betekenis: soos vir alle blomme, maar veral vir die roos, wissel die betekenis volgens die kleur: die rooi roos simboliseer passie, die wit roos die misterie, die roosdier-vriendelikheid en die geelroos-jaloesie.
Etimologie: van die Griekse tulband, tulband, waarskynlik vanweë sy vorm.
Legende: volgens 'n antieke Persiese legende is 'n jong man met die naam Shirin weg na geluk op soek na geliefde Ferhad. Die meisie het lank op sy terugkeer gewag, en desperaat het sy op haar beurt na haar minnaar vertrek. Sy het lank gedwaal en ly aan honger, koue, dors, totdat sy op 'n dag op skerp klippe val en huil met die wete dat sy sou sterf sonder om Shirin weer te sien. Trane meng met bloed en toe hulle op die grond val, verander hulle in rooi blomme: tulpe.
Betekenis: die wilde tulp simboliseer eerste liefde, terwyl hierdie blom in kuns en poësie dikwels eerlikheid, onbestendigheid, perfekte liefde, gebrek aan onderskeidingsvermoë verteenwoordig het. Die skynbare weerspreking van die betekenisse wat aan die tulp toegeskryf word, word vermoedelik toegeskryf aan die veelvuldige en kontrasterende buie wat tydens 'n liefdesverhouding ervaar word.
Geskiedenis: deur die Oostenrykse ambassadeur in Istanbul na Europa gebring, het tulpe aansienlike sukses in die Europese howe behaal, soveel so dat hul gloeilampe onder die middelklasse die bruidskat was van sommige meisies van troubare ouderdom. Dit was in Holland dat 'n ware kultus van die tulp gou geskep is. In werklikheid is 'n meeteenheid geskep wat spesifiek gebruik is om die kwaliteit van die gloeilampe, die "persit" te skat, en boonop is die gloeilampe ook die onderwerp van kwotasies op die aandelebeurs.
Dankie dat u ons gesondheid en die van ons geliefdes help bewaar. Onthou om:
Was u hande dikwels Dra 'n gesigmasker wanneer u uitgaan. Hou afstand
'N Groot drukkie vir almal!
Wil u 'n artikel of 'n resensie publiseer?
Vind uit hoe u met ons kan saamwerk
"Sit gode blomme in jou gewere"En ons, as ons die lied letterlik neem, sit dit bo-op ons klere!
Weet jy regtig die betekenis gode blomme dat jy so lief is?
Akasia: Platoniese liefde! Om te gebruik as u nie te naak wil wees nie.
Holly: krag en uithouvermoë.
Ambrosia: wederkerige liefde.
Anemoon: vir sy verganklikheid simboliseer dit kortstondige gevoelens, die gevoel van verlating en verraaide liefde, maar ook hoop en verwagting. Om as geskenk te gee om te sê: u verwaarloos my, kom terug na my toe. Nie net vir 'n liefde nie, maar ook vir 'n vriend en familielid.
Artemisia: kalmte, geluk, gesondheid. Om as geskenk te gee om te bedank vir wat elke dag aan ons gegee word.
Azalea: Chinese simbool van vroulikheid en matigheid, dit simboliseer ook geluk, 'n blom wat u as geskenk moet gee voordat u 'n belangrike toets in die gesig staar.
Begonia: wees versigtig.
Balsamina: verlowing. As 'n uitnodiging om twyfel uit die weg te ruim.
Hawthorn: hoop en omsigtigheid. Dit kan as geskenk gegee word terwyl daar op 'n positiewe reaksie gewag word.
Leon se mond: onverskilligheid.
Sneeuwklok: troos. Om geskenk te word om 'n solidariteit te bevestig.
Calendula: hartseer, jaloesie, liefdespyn.
Kamelia: offer. Dit is 'n belofte en 'n verbintenis om elke offer in die naam van liefde in die gesig te staar.
Rooi Camellia: jy is die vlam in my hart.
Wit Camellia: jy is oulik.
Cyclamen: bedanking en afskeid.
Dahlia: dankbaarheid, goeie smaak, gewoonlik gegee om dankbaarheid uit te spreek.
Klimop: getrouheid, eksklusiewe liefde.
Mielieblom: lekkerny en eerste liefde.
Lemoenblomme: maagdelikheid, vrugbaarheid, reinheid en vir die dapperste versoek om te trou.
Perskeblomme: onsterflike liefde.
Gardenia: opregtheid. As iemand dink dat u gelieg het, is dit die regte blom om u sê te sê.
Wit angelier: getrouheid. Dit is die simbool van wedersydse liefde. Skenk dit om haar te vertel dat dit uniek is.
Rooi angelier: woede, wrewel, maar ook energie.
Wit jasmyn: vriendelikheid, liefde, is die blom van skaamheid om te gebruik as jy jouself wil blootstel, maar nie te veel nie.
Geel jasmyn: vriendelikheid, openhartigheid, elegansie en adel.
Geranium: onnoselheid, waansin.
Blou hiasint: bestendigheid.
Pers hiasint: vergewe my.
Rooi of pienk hiasint: spel.
Geel hiasint: jaloesie.
Lelie: reinheid. 'N Legende vertel dat Maria Josef onder baie gekies het omdat sy hom met 'n lelie in sy hand gesien het. In die betekenis van blomme, sowel as suiwerheid en kuisheid, 'n betekenis wat nog steeds bestaan, simboliseer die lelie vandag adel en trots van verstand. Dit is die ideale blom om aan 'n trotse, eerlike en deftige vrou te gee om haar te vertel dat ons haar as 'n koningin beskou.
Geel lelie: adel.
Pienk lelie: ydelheid.
Sonneblom: aanbiddende liefde, ongelukkige liefde.
Iris: simboliseer geloof en hoop, maar ook die begeerte om 'n boodskap te stuur. Om te kommunikeer dat daar nuus of goeie nuus is, om goeie wense toe te wens vir diegene wat op die punt staan ​​om iets belangriks aan te pak.
Geel iris: Ek brand van passie vir jou.
Lourier: glorie, triomf, afrodisiac.
Laventel: sterkte of wantroue en losbandigheid.
Wit sering: reinheid en maagdelikheid.
Geel sering: Ek is in die wolke.
Sering van die vallei: teerheid, nederigheid.
Daisy: eenvoud, onskuld, spontaniteit, goedheid, varsheid en suiwerheid.
Mimosa: onskuld, vryheid, outonomie.
Lijster: maagdelikheid, koketery.
Moet my nie vergeet nie: ewige liefde en ewige trou
Orgidee: sensualiteit, passie. Die blom wat u as geskenk moet gee as u seker is dat u passie beloon word. In die taal van blomme beteken die orgidee "dankie dat u gegun is!".
Pienk papawer: kalmte, lewendigheid.
Rooi papawer: trots.
Passieblom: geloof, godsdiens.
Primrose: jeug, eerste liefde, hoop op vernuwing.
Rhododendron: eerste liefde.
Roos: die roos verdien 'n aparte woordeboek. Elke kleur dra 'n ander boodskap. Dit is egter belangrik om te weet wat die betekenis is wat almal verenig. Die roos is die simbool van die geheim, van dinge wat jy fyn kan openbaar. Die roos, waarvan die blom goed deur die kroonblare versteek is, beliggaam ook die kuisheid van die vrou, terwyl die bloeisel die skoonheid van die jeug voorstel.
Rosehip: lekkerte en plesier maar ook lyding en pyn.
Geel roos: jaloesie.
Pienk roos: teerheid.
Rooi Roos: passie, ware liefde.
Tulp: nie almal weet dit nie, maar die blom wat ware liefde voorstel, is die tulp, die perfekte blom vir 'n volwaardige liefdesverklaring. Die gewilde legende vertel dat die blom gebore is uit die bloed van 'n jong man wat selfmoord gepleeg het vir liefde. Ideaal om te sê dat jy vir ewig liefhet en sal hou.