Skollie steeds bobaas van Baviaans | News24
Skollie steeds bobaas van Baviaans
= 'n Heilige oomblik saam met Skollie, die wêreldberoemde toergids in die Baviaanskloof. Foto: HEILIE COMBRINCK
Mense het mos die gewoonte om jou skeef aan te kyk wanneer jy vertel van 'n dier wat jou uit éie wil kies vir die belewenis van 'n leeftyd. Daar is mos te veel die diere wie se gees op wrede wyse vir die mens se genot gebreek word.
Maar Skollie, die "amptelike" toergidshond van die Baviaanskloof, laat hom nie inbreek nie. Hý kies die mense wat saam met hom deur sý Waterkloof gaan stap.
Jý stap saam met Skollie, hy stap nie saam met jóú nie – so deur die kloof waar die fonteine diep tussen die rotskranse loop, die varkore soos reuse groei en die bome verdiepings hoog staan.
Sewe jaar gelede het Skollie my die eerste keer geweeg en swaar genoeg bevind om saam met hom deur sy kloofkerk te gaan stap. Net ek en hy. Dit was meer as 'n heilige belewenis.
Al dié dinge verduidelik ek aan kollega Heilie Combrinck op pad na die Baviaanskloof.
Vroeër in die week het die ding om weer saam met Skollie te stap, aan my binneste gevreet: Sy uur is laat, hy is 11 jaar oud – 77 in mensejare.
Ons kry Skollie by die Kolgans-boshut op Bo-Kloof. Twee Vrystaters het pas daar ingeboek. Anina, sy mense-ma, sê Skollie het klaar besluit om saam met hulle te stap.
Ons roep hom nader, doen ons bes om hom af te vry. Hy kom groet lyfskuur en natsnoet . . . en draai terug na die boshut.
"Stuur hy ons stert tussen die bene weg," sê ek vir Heilie. Sy lag.
"Hy het hond se gedagtes oor ons motiewe gekry!" En daar gaan die Vrystaatse egpaar met hom na sy Waterkloof.
Onthou, Skollie het nie 'n saak met mense-sentiment nie. Net sowel, want was dit anders, sou hy swarthondpil én rumatiekpil moes drink met die knaende mense-dagsê en -totsiens.
Die volgende oggend keur Skollie ons twee goed om saam met hom deur Waterkloof te gaan stap. Hy hardloop vooruit, ruik aan bos, grond en klip waar bobbejaan, skillie en dassie kom loop het, lig been en sit weer sy handtekening daarop.
Die son bak warm, die aarde is kurkdroog. Ons wil gou in die kloof kom, maar Skollie skiet eers regs na digte bos. Bly daar totdat ons gaan kyk. Ah, die eerste plek waar fonteinwater weer bo die grond uitgekom het!
Toe maak ons soos hy en drink die suiwer water, en hy draf weer tevrede vooruit. Kyk kort-kort om te kyk of ons nog aankom. Seker al die afgelope 11 jaar geleer dat die mense wat saamstap, baie stilstaan om die kontrasterende natuurprag in te neem, te kiek of net te peins.
Net voor die plek waar die kranse mekaar in die oë begin kyk, spoel die fonteinwater glashelder oor klip en verby reuse-varings aan die rotswande. Sewe jaar gelede het ek gedink dis die eindpunt en het ek gaan sit. Skollie het bly terugkyk totdat ek hom verder gevolg het. Nou is dit weer so.
Heilie praat niks nie. Jip, dis moeilik om emosies te verwoord wanneer 'n hond sý wêreld met jou deel. Wanneer hy jou vat tot waar die wildevy en die witstinkhout-wolkekrab-ber is, die padda blinklyf op 'n klipbak, die aronskelk wit-oor blom en die spoelklippe blink onder fonteinwater.
Skollie wys Heilie hoe hy 'n paddavis vang en 'n akkedis diep onder 'n klip kan injaag. Êrens blaf 'n bobbejaan. Die dassies skarrel weg. Die bos het seker gehoor Skollie is (weer) hier.
Op pad terug gaan lê Heilie platrug op klip langs die kabbelende water. Peinstyd. Stiltetyd. Skollie, sy gesig in 'n vraagteken getrek, draf nader. Ons het langer gesit en net "ge-is" as wat ons gedink het.