Die ghamtap met sy waaierstert se ander naam is grootgemsbokmuis. Die ghannaghoetjie, ook ghallaghoetjie, is die blinkswart toktokkie wat met sy agterlyf teen die grond klop-klop. Die padlopertjie met die wit kolletjie, die “briefie”, onder sy maag, wat hom nog ’n naam – briewedraertjie – besorg.
Oor die ghartjie, of gharretjie, die stokstertmeerkat of graatjie, en die kleingrysmuishond, het Gerhard verlede week geskryf. Die dghikghei, kortweg ghei, of dikdei, is ’n vet, geelbruin akkedis.
Ek het ook by die WAT ’n woord gekoop. Ek soek die sertifikaat, die stuk papier met die enkele woord daarop. Ek kry dit nie. Dit skeel my min. Want sien: Vir die skamele prys van vyf woorde het ek vir my die hele WAT gekoop.
“Die mense hier is baie toeganklik. Ek het my voorberei op ’n kultuurskok, maar was verbaas hoe eenders Afrikaans, die somerweer en tydsone aan my tuisdorp in Leiden is,” sê Mathot.
“Ek dink mense is aanvanklik ’n bietjie verwar met wat in my toneelstuk aangaan. Ek dink nie hulle het al so iets gesien nie.”
Die gehoor kyk in die spieël op die grond vir Mathot wat aan die dak hang in sy opvoering Diep.Foto: SIMON SONNEKUS
In sy opvoering moet die gehoor om ’n struktuur staan en na ’n spieël op die grond kyk terwyl Mathot onderstebo ’n toneel uitvoer teen die struktuur se dak.
“Ek het nie noodwendig gekom om geld te maak nie. Ek het vir Rhodé (Snyman, uitvoerende hoof van die KKNK) na ’n optrede in Nederland uitgenooi en ek het besef dit is ’n uitstekende geleentheid dat meer mense my werk te sien kry. Al is die omstandighede anders as Europa, het ek niks om oor te kla nie.”
“Hierdie is ’n besonderse plek en die mense is baie vriendelik. Ek sal nie omgee om weer op die KKNK op te tree nie.”