Toe SARIE my in 2013 vra om ’n artikel oor die onderwerp te skryf – as opvolg van ’n leser s’n oor die onhoudbare nagmerrie waarin sy verkeer – het die onderwerp my ingesuig. Sielkunde is juis my passie. Tydens die skryfproses ontdek ek toe dat ek ’n paar narsiste in my lewe het, of gehad het.
Die verligting was onbeskryflik toe ek via my navorsing ontdek dat ek nie die een met die probleem is nie. Narsiste smokkel so met jou kop dat jy dit glo. Ek wou weet hoe om dié moeilike mense te hanteer. (Jy kan tog nie van ’n familielid of summier van jou baas ontslae raak nie.)
Ná haar ma se begrafnis vlam die hoop egter onverwags op. Sy moet die welmenende raad van die dorp se gehate ou sedeprediker verduur en haar ma se prokureur oorhandig ’n juwelekissie met ’n sleutel aan haar. En toe ’n jeugkennis weer sy verskyning maak, weet Ruby hierdie man bedreig haar goed bewaarde hart. Dit is ook hy wat haar oortuig om elke leidraad wat sy nou gekry het op te volg en nie nee vir ’n antwoord te neem nie.
Maar elke paadjie waarop sy haar begeef, lei na ’n doodloopstraat. Monsters wat mens uit die verlede gaan haal, moes dalk gebly het waar hulle was – die hede is al wat jy eintlik het en jy moet daarmee woeker.