Elke nou & dan maak ’n mens heel onverwags ’n ontdekking & kom jy af op die werk van ’n skrywer waarvan jy nie voorheen geweet het nie. Méér nog: ’n skrywer wie se werk so onmiddellik tot jou spreek dat jy ’n emosionele ervaring het wat rég uit jou sonnevleg voortkom.
Die uitgangspunt van die boek is die vrugbare wisselwerking tussen die filmbedryf & die poësie. Digters wat oor rolprente, regisseurs of akteurs skryf, of regisseurs & akteurs wat hulle hand aan die poësie waag. Maar wag, voordat julle dink dis ’n boek met ’n spul vervelige, onhandige gedigte deur glanspersoonlikhede wie se talent nié by die skryf van gedigte lê nie – hierdie boek bevat gedigte wat om die een of ander rede op spesifieke tye in die lewe van hierdie mense tot hulle gespreek het. En hulle het goeie smaak. Daar is lieflike gedigte in, soms met ’n paragraaf of twee waarin die akteur of regisseur verduidelik wat die betrokke gedig vir hom of haar beteken & waarom hulle daarna blý terugkeer. Want ’n goeie gedig is een waarnatoe jy in verskillende stadia van jou lewe kan terugkeer & telkens ander nuanses vind.
Wanneer dit gaan oor die gedigte van anderstalige digters word net die allerbeste vertalings gebruik. So werk ek tydsaam die boek deur. En dan, op bladsy 65 staan dit: ‘The shipfitter’s wife’ deur Dorianne Laux. Ek lees dit & toe, soos Sheila Cussons so mooi skryf in haar kwatryn ‘Pasêla’, is die trane skielik daar:
Ek lees Dorianne Laux se gedig weer, & weer. En daardie aand vat ek die boek huis toe, bang ek kan die gedig dalk nie op die internet opspoor nie.
Maar genoeg hiervan. Die internet is propvol inligting oor hierdie digter & na ’n uur of wat se soek het ek nóg 40 gedigte by my versameling kon voeg.