Verkragting bly in alle omstandighede een van die mees gewelddadige ingrype in ‘n vrou se lewe. In die lig van die oordeel op Dawid se sonde, konsentreer ‘n mens baie keer op die fisiese dood van Dawid se kinders. Maar Tamar se verkragting is vir haar net so erg as die dood: “sy was ‘n wrak”.
Absalom, die derde oudste seun van Dawid, het ‘n mooi suster, Tamar, gehad, van ‘n gedeeltelike Aramese afkoms deur hulle ma, Maäka. Amnon, die oudste seun van Dawid by Aginoam, beraam ‘n plan om met haar gemeenskap te hê, met die hulp van sy neef Jonadab. Maar verag haar na hy sy sin met haar gekry het. Let op hoe Dawid betrek word by die afskuwelike plan, hoewel onwetend.
Na die ontsteltenis van die vorige twee hoofstukke se owerspel en moord, is hierdie verhaal van verkragting vir my eintlik soos ‘n skop in die maag. In die eerste plek oor hierdie ongeveer 16-jarige vrou wie se lewe verwoes is, maar in die tweede plek ook oor die oneffektiwiteit van Dawid se woede. Hy tree nie op teen Amnon nie, amper soos Eli vroeër, ten spyte van duidelike wetsvoorskrifte (Lev 18:9﻿; ﻿20:17). Erger nog, hy versoen hom selfs met Amnon se uiteindelike sterfte aan die hand van Absalom, maar doen niks vir Tamar nie. Hy is meer bekommerd of sy ander seuns ook omgekom het, as oor Tamar se lot. Selfs die optrede van Absalom stel niks reg nie. Dit wis maar net vir Amnon uit, maar doen niks vir Tamar nie, hoewel dit darem lyk asof hy vir haar verblyf verskaf het. Die enigste lydende party in die verhaal, Tamar, word dus geïgnoreer, en daar is geen geregtigheid vir haar nie. Dit is ontstellend en onaanvaarbaar. En sulke goed gebeur baie keer vandag nog!