EMW Omnidirectional Lavalier | Lavaliers | MEMWP05BS1 | Countryman
MEMWP05BS1, Sennheiser: BF 1083, (P) Peaked, (B) Black June | 2016 | Bo-Karoo
Posted on June 20, 2016 by Leonette Smit
Op 15 Desember 2015, stuur ek die verhaal van Sina se Verdwaling via my blog die wêreld in.
In Stellenbosch sit Elza in haar kantoor by Spier voor haar rekenaar. Sy sien die storie op my fb-blad.
In dieselfde kantoor sit Marina, Elza se kollega, en ontvang terselfdertyd dieselfde storie vanaf haar tannie wat sy op die Karoogroep raakgelees en aangestuur het.
“Elza, dit moet jou ma wees wat hierdie geskryf het.”
“Dis sy, ja. Ek het dit ook nou net gelees.”
“Vra vir jou ma of dié Daniel waarvan sy vertel, se van Vermeulen is – ek dink sy praat van my boetie…”
Daniel en Marina het dieselfde van – Marina uit haar pa se eerste huwelik en Daniel uit sy pa se tweede huwelik. Hulle pa is reeds 11 jaar gelede oorlede. Oom Daan Vermeulen, vir wie Daniel tans hier in die omgewing van Vanwyksvlei boer, is dus albei van hulle se oupa. Daniel en Marina sien mekaar in 2009 laas op hulle oupa se 80ste verjaarsdag.
Met Vadersdag op hande, kom kuier Elza en Marina die naweek vanuit Stellenbosch – Elza by ons en Marina by oupa Daan en ouma Susan op die plaas duskant Carnarvon.
Marina, Oupa Daan en Elza
Dis die eerste keer sedert haar pa se dood dat Marina weer op haar oupa se plaas kom. Haar pa se kleintydse spore lê nog hier. Soos wat Oupa Daan met haar deur die plaas rondry, wys hy vir haar haar pa se handewerk uit. Goed wat hy gebou het. Opgerig het. Aangeplant het. “Die truksvylaning het hy self nog vanaf saad aangeplant. Die naambordjie van die plaas self opgerig”.
Sy monumente staan steeds.
Daniel en sy vrou Marie sluit by hulle aan op die plaas vir ‘n goeie ou familiebraai. Dis Marina en Marie se eerste ontmoeting met mekaar en dis ‘n goeie ontmoeting. Die wêreld is inderdaad klein, want nou is daar meer as net kollegaskap wat Marina en Elza aan mekaar verbind – Marina se skoonsus, Marie, en Elza se swaer, Andries (Leonette se man) is eie neef en niggie .
Dis altyd goed as familie weer by mekaar uitkom. Dankie Sina Witbooi as jou verdwaling iets daarmee te doen het…
Posted on June 11, 2016 by Leonette Smit
Lena Kampies, president van die AME
“Hêllo Juffrou, dis Lena.” Ek herken Lena Kampies van die AME-Church se stem. “ Lena wil net by Juffrou hoor of Juffrou seblief Donderdag vir Lena-hulle by die AME Bybelstudie kan kom aanbied, Juffrou.”
Sy ontvang my by die kerkie se hek met haar uniform van die African Methodist Episcopal Kerk se Womens League aan – ‘n swart uniform met ‘n spierwit kraag; simbolies van die redding van Christus wat inwig tussen die sonde van hierdie donker wêreld waarin ons ons bevind. Op haar kop die kedotjie van luiperdvel wat krag en sterkte simboliseer.
Die son hang al laag oor Krismiskop. Binne in die skemerdonker kerkie, sing die susters reeds ‘n koortjie. Daar’s so ‘n stuk of twaalf vrouens byeen wat ritmies saam met die lied tydhou – ‘n beat uitslaan op die Bybel wat op hul skote lê:
O loof die Here o my siel,
en al wat in jou is,
loof syne groot en heilg’e Naam,
sing sy gedag-te-nis.
Ek neem my plek in hulle kringetjie in. Nou-al bekend met die klein ruimtetjie van die AME-kerk met sy klein venstertjies. Vanmelewe se rooi fluweelgordyntjies voor die venstertjies. Karige gemeubeleerd. ‘n Rangskikking van plastiekblomme in die een hoek. ‘n Wêreld weg van ons eie imposante dubbelvolume kerkgebou met sy baie lig, sy eeu oue houtbanke en egte silwerware. Maar tog dieselfde gevoel van piëteit en belonging wat hier heers.
Lena staan op met die laaste refrein van die koortjie. “Goeiedag aan Juffrou en aan almal hier teenwoordig.” Vriendelike gesigte beaam haar verwelkoming met ‘n kopknik in my rigting. “Dankie Juffrou, dat Juffrou altyd bereid is om vir ons te kom help. Welkom aan die susters van die Womens League en aan elke vrou wat gekom het”. Dis duidelik dat die Womens League die hoogste status besit in hulle geledere.
Lena gaan voort: “Welkom ook aan die besoekers van die ander kerke wat saam met ons kom aanbid.” Daar is hoorbare instemming in die kring. “Ons gaan nou weer ‘n koortjie sing en dan sal suster Elna vir Juffrou welkom heet en daarna sal suster Sarah vir ons ‘n gebed doen. Dan kan Juffrou maar voortgaan met die Bybelstudie.”
Elna staan op om my weer welkom te heet – hierdie keer amptelik. “ Juffrou, dis vir ons ‘n baie groot voorreg om Juffrou vanmiddag in ons midde welkom te heet. Baie dankie dat Juffrou ingestem het om vir ons Bybelstudie te kom hou. Ons stel dit baie hoog op prys. Dankie dat Juffrou altyd so gewillig is om ons te kom help as ons op Juffrou se nommer druk. Ons sien baie uit na die boodskap wat Juffrou vanmiddag vir ons bring. Mag die Here vir Juffrou en vir Dominee ryklik seën. Nogmaals baie welkom by ons, Juffrou.”
Suster Sarah staan op. Begin bid. ‘n Gebed waarin sy die Here weer dankie sê vir my teenwoordigheid by hulle kringetjie. Ek voel klein tussen al hierdie opregte dank en waardering. Soos ek nou al gewoond is aan hulle manier van bid is daar vele beaamings en instemmings. “Jaaa Jirre, jaaaa.” Hoe meer instemming hoe hoër klim die tempo en die intensiteit van haar gebed. Sy behou vir ‘n wyle die driftigheid van haar gebed en dan neem die tempo en volume weer geleidelik af en uiteindelik beëindig sy haar gebed met ‘n sagte, sugtende, eerbiedige “Amen”.
Almal sit in afwagting met hulle Bybels gereed op die skote. Ek betrek almal by die naslaan en saamlees van die betrokke Skrifgedeeltes. Hulle help mekaar die tekse naslaan. As Hebreërs nie in die Ou Testament wil opduik nie, help soek hulle hom in die Nuwe Testament en as Jakobus nie tussen die Evangelies te vinde is nie, gee iemand ‘n bladsynommer sodat almal mettertyd die plek het. Ywerig neem almal deel aan die saamlees en saamgesels. Dit raak al meer meelewend soos wat die waarhede van die Skrif begin praat. Ons raak die goed aan waarmee elkeen kan identifiseer. Daar’s algemene konsesus oor die vrymakende waarhede waarmee ons besig is. Sensitiewe snare word aangeraak. Vrymoedigheid vlam op oor die goed wat pla. Openlik word goed oopgekrap en bepraat. Daar’s trane van opregtheid en openhartigheid. Ek is verras oor die openlike vrymoedigheid. Ek luier oor ‘n saak as ek sien daar’s nog praatwerk wat gedoen moet word. As iemand ‘n seerplek oopvlek, gun die ander haar om oop te maak – daar’s g’n teken van ongemaklikheid daarmee nie. Saam soek ons na die genesende krag van die Woord en die leiding van die Gees. Dis maar presies nes ons Bybelstudiegroep te werk gaan, behalwe vir veel meer ongeïnhibeerdheid – iets meer soos ongekunstelde onskuld.
Suster Rachel was tot dusver redelik stil in die linkerkantste hoek. Maar nou laat sy ook van haar hoor. “Dis nes Juffrou sê. Ons kan nie maar maak asof als reg is terwyl daar onmin in onse harte sit nie. Die Gees praat va’mirrag met my oor hierdie dinge. Dis nie reg as daar onnerlangs geskinner en gepraat word nie”. Teen hierdie tyd sit sy nie meer nie. Sy neem centre stage in en woes beduie sy met albei arms. “Ons is almal veronderstel om één in Christus te wees. Nou belieg en belaster ons mekaar en dit as susters in die Jirre. Dis nie reg nie. Ons kan nie so maak nie. As iemand iets teen die annereen het, moet ons daaroor praat. Openlik. Ons kan nie agter mekaar se rûe praat en agteraf wees nie.” Daar’s instemming in die kring wat soos vet op die vuur is. Nou kry sy tweede asem. “Die Heilige Gees dryf my, susters, om vandag hierie ding aan te roer. Ons kan nie die Jirre se seën op onse planne verwag as ons so maak nie. Dis nie tot Sy eer nie.” Skynbaar weet almal waarvan sy praat. Koppe knik en hoofde sak. Sy praat rustiger en beduie minder. Neem tevrede weer haar plek in en ons hervat.
Daar’s soveel openhartigheid. Soveel opregtheid onder hierdie toegewyde groepie vroue. Verwondering groei algaande, hoe meer ek met hulle te doen kry. Hulle bedieningswerk is nie maar sommer net so terloops nie. Wat hulle doen, doen hulle in alle opregtheid en hulle doen hom ordentlik. Met styl. Met respek. Met openhartigheid. Met oorgawe. Met die bietjie waaroor hulle beskik.
Ons gaan oor tot gebed. Almal begin gelyk te bid. Ek verluister my. Lena Kampies se stem voer die bo-toon. Soos wat sy in drif toeneem, so doen die groep mee. Crecendo. Vivace .Fortisimo. Dis ‘n algemene gegons met gebede wat dreun van intensiteit. Net Lena, as leier, se gebed kan onderskei word bo die gedreun uit. Ek hoor hoe sy ons bediening aan die Here opdra. Hoe sy bid vir Juffrou en vir Dominee en vir hulle kinders en klein kinders wat so ver van hulle af woon. Wanneer haar gebed begin afwentel doen die res daaraan mee. Moderato. Ritenuto. Diminuendo. Pianisimo. En dan gaan almal gelyk oor om die Onse Vader saam te bid. Amen.
Susters Sarah, Lena en Rachel
Lena neem weer die voortou. “Ons gaan nou weer ‘n koortjie sing. Dan, terwyl suster Meisie en suster Emma vir ons ‘n drankie gaan inskink, sal suster Pandré vir Juffrou bedank vir die boodskap.”
Sy sit in: “Lei my, Here, lei my Here lei my
Lei my na die waters waar daar rus is.
Soos ‘n boom geplant,
soos ‘n boom geplant by waterstrome
wat sy vrugte gee aan Jesus
op die regte tyd”
Die kringetjie sing wiegend, dansend saam en klap die ritme spontaan saam. Toe oë sing sommiges saam. Nog ‘n maal en nog ‘n maal word die koortjie entoesiasties saamgesing. Dan neem almal weer hulle sitplekke in. Net Pandré bly staan.
“Dit is nou my voorreg om almal hartlik te bedank. Dankie, Suster Lena wat met Juffrou gereël het om vir ons die Bybelstudie te kom aanbied. Dankie aan elke Suster van die Womens League wat hier teenwoordig is. Dankie ook aan onse besoekers van ander denominasies wat hulle weg oopgesien het om ons te kom besoek. Baie dankie aan Suster Anne en suster Rina vir die drankies wat ons na afloop van die verrigtinge gaan geniet. En dan, laaste maar nie die minste nie, baie dankie Juffrou. Woorde ontbreek om my om vir Juffrou te sê hoe dankbaar ons is vir vanmiddag se boodskap. Ons het baie geleer en dit was vir ons ‘n riem onder die hart om hierdie boodskap vandag te hoor. Mag die Here vir Juffrou en vir Dominee ryklik seën.”
Suster Elna en suster Pandré
Dis net ‘n biduur, dink ek. Net ‘n Bybelstudiegeleentheid. Maar hier doen hulle hom só intens, dat hy status verkry. Niks se ge-afskeep nie. Elkeen se ‘toesprakie’ is deeglik voorberei.
Dan kom suster Meisie en suster Emma in met ‘n skinkbord met glasies oranje koeldrank. Ek het al geleer dat gaskoeldrank hier in Vanwyksvlei baie meer punte tel as aanmaakkoeldrank. Dis spesiaal aangekoop vir Juffrou se besoek, hierdie bottels Orange Twist.
Met my glasie leeg, groet ek. Wil voor donker by die huis wees. Ek ry stadig deur die straatjies van die woonbuurt met sy kleihuisies en sinkstrukture. Straatjies vol kinders en honde. My gedagtes besig met die kultuurverskille wat heers tussen ons. Maar hoe ons taal en ons geloof ‘n krag is wat soos gom ons aan mekaar verbind.
Die strate van die woonbuurt is ‘n gesellige spul hierdie tyd van die aand. Kinders van alle groottes speel nog met oorgawe in die dag se laaste lig. Jillend en gillend en al hardlopende agter ‘n wiel of ‘n hond aan. Party skop bal. Ander stoot kaskar. Vroue loop diep in gesprek met mekaar. Iemand staan en groentetjies natgooi. Oues sit op ‘n lendelam stoel by ‘n oop agterdeur wat al baie lae verf gesien het. ‘n Troppie bokke word aangejaag na ‘n kampie toe. Hoenders soek stellasies uit. Ek herken Sewendelaan op TV-skerms wat deur oop deure sigbaar is.
Die geselligheid herhinner my aan ‘n prentjie wat ek al voorheen gesien het. ‘n Beeld van ‘n buurt se rustige simbiose. Maar waar…?
Ek het hom. Die ouwêreldse prentjie van ‘n buurt se meelewing op die Quality Street blikkie.
Net, ‘n Bo-Karoose kwaitoweergawe daarvan.