Waarom Bruce Springsteen se Depressie-openbaring saak maak - InnerSelf.com
E-straat-kitaarspeler Steve Van Zandt Een keer het Bruce Springsteen nooit dwelms gebruik nie omdat hy bang was dat hy sy pa se depressie sou weergee. Dit blyk dat Springsteen al lank aan geestesongesteldheid ly.
Baie van die buzz Om Bruce Springsteen se nuwe memoir, "Born to Run", het oor die rockster se onthulling van sy lang geskiedenis van depressie, wat vir baie was 'n verrassing.
In die verlede het sulke openbaarmakings gevolge gehad. Dit was net 1972 toe Senator Thomas Eagleton bedank as George McGovern se vise-president hardloopmaat na die openbaring van sy depressie. Sedertdien het die stigma van geestesongesteldheid effens afgeneem. En ja, die vereistes vir die werk is minder streng vir The Boss as vir die president.
Maar Springsteen is lankal verbind tot sosiale geregtigheid; In skrif oor depressie het hy dalk 'n nuwe oorsaak onderneem, een wat daarop gemik is om die stereotipes en stemmings te bekamp oor geestesongesteldheid wat vandag nog bestaan.
Struggles met geestesongesteldheid is algemeen en bekend onder rock- en popsterre. Dit sluit in Beyoncé, Eric Clapton, Kurt Cobain, Sheryl Crow, Janet Jackson, Billy Joel, Jon Bon Jovi, Alicia Keys, Lady Gaga, John Lennon, Alanis Morissette en Brian Wilson. Was daar ook kunstenaars wat selfmiddels bekend was met dwelms en alkohol, maar andersins ongediagnoseer, sou dit baie langer wees. Die mediese literatuur, hoewel beperk, dui sterk aan dat dit 'n rockster is, is 'n hoë-stresstyl.
Maar Springsteen se onthulling is waarskynlik uniek omdat sy beeld teen stereotipes van depressie in stryd is. Volgens een studie, vir jare het die media negatiewe stereotipes van mense met geestesongesteldheid versterk, wat hulle dikwels as "onvoldoende, onwaarskynlik, gevaarlik" uitbeeld en 'n sosiale identiteit afwesig is: enkel of onbekende huwelikstatus, dikwels sonder identifiseerbare indiensneming ... verward, aggressief en onvoorspelbaar . "
Hierdie media-afbeeldings, volgens die publieke gesondheid geleerde Heather Stuart, "Ook model negatiewe reaksies op die geestesongesteldheid, insluitende vrees, verwerping, bespotting en bespotting" en "benadeel selfbeeld, hulp-soekende gedrag, medikasie-nakoming en algehele herstel." Stuart blameer die media om baie van die stereotipes van die geestesongesteldheid wat vandag voortduur.
Springsteen is egter 'n lewende, asemhalende afwyking van hierdie media-aangevuurde stereotipes.
Die baas se energieke toewyding aan talle progressiewe oorsake, werkersklieketiek, gesinswaardes en ebullient liberale patriotisme kom skaars in teen die verwoestende wyse en die doodsbelaaide beeld van Jim Morrison, een van die vele "27 se" die sterre wie se vinnige, woedende lewenstyl hulle op die ouderdom van 27 laat speel het - en dood.
Getroud sedert 1991 Patti Scialfa, met wie hy drie kinders het (en wat met sy depressiewe siekte deel en empatiseer) Springsteen geniet 'n stabiele gesinslewe. Hy werk saam met 'n afrigter, wat kan help om sy legendariese stamina te verduidelik. Tydens toere wat dikwels oor 100-programme insluit, speel hy beroemde uitputtende stelle dit duur sowat vier uur.
Die baas se behandelingsregime het albei dekades van terapie en antidepressante ingesluit, laasgenoemde het deur baie kunstenaars ontwrig wat vrees dat hulle kreatiwiteit sal inhibeer. Maar hy het dit ook gesê Toere was die beste terapie van almal: "Jy is vry van jouself vir daardie ure; al die stemme in jou kop is weg. Net weg. Daar is geen plek vir hulle nie. Daar is een stem, die stem waarin jy praat. "
Nietemin bly die stigma van geestesongesteldheid diep in die samelewing ingebou.
Na die hersiening van 'n aantal studies oor stigma en geestesongesteldheid, 'n groep psigiaters het berig dat die meeste geestesongesteldheid onbehandel word. En hulle het gevind dat stigma - wat hulle gedefinieer het as 'n gebrek aan kennis van simptome en behandeling, vooroordeel en vrees vir diskriminasie - is 'n belangrike faktor om nie behandeling te soek nie.
Openbare stigma lei tot "self-stigma", wat tot produktiwiteit kan lei (laasgenoemde blykbaar nie 'n probleem vir Springsteen nie). Baie is nog steeds bang om hul geestesongesteldheid te bespreek, wat ook vertelbase betref. In sommige gevalle is daar goeie rede om dit 'n geheim te hou: 'N 2010-opname van die Britse werkgewers het bevind dat sowat 40 persent het gesê hulle het gedink dat iemand met 'n geestesongesteldheid 'n "beduidende risiko" vir die maatskappy kan wees.
Springsteen se vrou, Scialfa, was aanvanklik bekommerd oor sy vordering met sy depressie in 'n memoir wat deur miljoene gelees sou word. Maar op die ou end het sy hom ondersteun, vertel Vanity Fair dat die stryd onlosmaaklik met sy kuns verband hou:
'Dit is Bruce. Hy het die boek nader gekom na die manier waarop hy 'n liedjie sou gaan nader en baie keer sal jy iets oplos wat jy probeer uitvind deur die skryfproses - jy bring iets by jou huis. Daarom dink ek dit is goed vir hom om oor depressie te skryf. Baie van sy werk kom van hom om daardie deel van homself te oorkom. "
Springsteen het sy demone hardop, in die openbaar en voor sy aanhangers, gestry, in teenstelling met die sosiale isolasie stereotipiese van depressie.
Ja, dit is nog steeds riskant om oor die kwesbaarheid van 'n mens oop te maak. In terme van die keuse tussen "die kas" en uitkom, is die stigma van geestesongesteldheid die beste in vergelyking met LGBT-status, 'n rede wat Springsteen dapper gewaag het, selfs 'n onlangse konsert in Noord-Carolina kanselleer om sy anti-transgender wetgewing te protesteer.
Die kampioen van talle onderdogters, Springsteen, het nou depressie aangeneem, tot voordeel van ons almal.