Dieselfde het die hoëpriester gegeld in terme van die dood en die huwelik, maar selfs nog strenger reëls. In die geval van die dood mag hy glad geen kontak met die lyke gehad het nie, nie eers naby familie nie. Hy mag nie eers die Heiligdom verlaat het vir ‘n sterfgeval nie. Dieselfde geld die huwelik, want hy mag selfs nie eers met ‘n weduwee getrou het nie. Alles ter wille van homself en die nageslag wat heilig moet wees.
Dit gaan hier in Levitikus 21 egter oor die vereistes wat God vir die bediening van die priesters gestel het. Dit is die priesters wat sonder enige liggaamsgebrek moes wees. D.w.s geen blinde of kreupele of iemand met ’n misvormde gesig of liggaamsdeel, of met ’n gebreekte voet of hand, of met ’n boggel of ’n onderontwikkelde liggaam, of met ’n pêrel op die oog, of met skurfte of veluitslag, of ’n beskadigde geslagsdeel mag as priester in die Heiligste, en as Hoëpriester, in die Allerheiligste diens gedoen het nie
Dieselfde vereiste het natuurlik gegeld vir die offers wat die Israeliete na die Tabernakel gebring het. Die diere wat hulle gebring het om te offer, moes in ‘n perfekte kondisie gewees het sonder enige liggaamsgebrek. Só was die reëling al in Egipte met die paaslam. Dieselfde reëling het vir alle ander offers gegeld.
Daarom moes die priesters ook sonder enige liggaamsgebrek gewees het. Hulle heiligheid moes ook in hulle liggaamlikheid gewys het. Maar die reëling het nie gegeld vir enige gewone Israeliet nie. Die genade van die Tabernakel was toeganklik vir elkeen op die voorgeskrewe manier, ongeag hulle liggaamlike status. Hulle kon ook van die kos eet wat geoffer is, soos die ander priesters.
Daarmee het Jesus die vereiste wat God reeds in die offerkultus gestel het, nagekom, eens en vir altyd, sodat Hy vir almal, gestremdes ingesluit, die volkome verlossing kon bewerk en die pad na God kon oopsluit om met Hom vir ewig in gemeenskap te leef.