Die Slag van Chaeronea in Diodorus Siculus - Inligting
Die Slag van Chaeronea in Diodorus Siculus
Chaeronea is die plek van die beroemde Slag van Chaeronea (338 v.C.) Phillip II van Macedon se beslissende nederlaag van die Griekse stadstate. By Chaeronea in Boeotia (noord van Korinte) het Phillip en sy bondgenote uit Thessalië, Epirus, Aetolië, Noordelike Phocis en Locrian die gesamentlike magte van Athene en Thebe verslaan. Phillip was die bevelvoerder van die regtervleuel, terwyl sy agtienjarige seun, Alexander, links was. Alexander word gekrediteer om die Thebaanse lyne te breek en die geveg te wen (hy is ook toevertrou om 'n vrede na die geveg te onderhandel). Die gevolg van die Slag van Chaeronea was die vereniging van die Griekse stadstate onder Masedoniese bewind. Dit word deur latere historici genoem as die eerste geveg waaraan Alexander deelgeneem het en waar hy op die vroeë ouderdom van agtien daardie militêre genie gewys het wat sy latere veldtogte sou definieer en hom die naam Alexander die Grote sou gee.
In die volgende uittreksel vertel die historikus Diodorus Siculus (1ste eeu v.G.J.) die beroemde Slag van Chaeronia van 338 v.C., waarin Phillip II van Masedonië, sy seun Alexander en hul bondgenote die Griekse magte van Athene en Thebe verslaan het, wat tot die vereniging van die Griekse stadstate onder Masedoniese bewind. Aangesien Alexander se bydrae tot die geveg betwis is (dit word tradisioneel erken dat hy die Thebaanse lyne verbreek het en die stryd gewen het), is dit interessant om die verslag van 'n vroeëre historikus oor die slag te lees:
In die jaar dat Charondas die eerste aartsbiskop in Athene was, het Philip, die koning van Masedonië, wat reeds 'n alliansie was met baie van die Grieke, dit sy hoofsaak geword om die Atheners te onderdruk, en daardeur die Hellas makliker te beheer. Vir hierdie doel het hy op die oomblik Elateia ['n Phociaanse stad wat die bergpasse suidwaarts beoefen] aangegryp om op die Atheners te val en hom verbeel om dit met gemak te oorkom; Aangesien hy bevrug was, was hulle glad nie gereed vir oorlog nie, omdat hulle so onlangs met hom vrede gesluit het. By die inname van Elateia, het boodskappers snags na Athene gehaas en die Atheners meegedeel dat die plek ingeneem is, en Philip het sy manne in volle krag gelei om Attika binne te val.
Die Atheense landdroste het alarm gemaak dat die trompettiste die hele nag hulle waarskuwing laat hoor, en die gerug het met 'n skrikwekkende uitwerking deur die stad versprei. Met dagbreek het die mense sonder om te wag, die gewone oproep van die landdros na die vergaderplek gehaas. Daar kom die amptenare saam met die boodskapper; en toe hulle hul besigheid aankondig, vul vrees en stilte die plek, en nie een van die gebruiklike sprekers het 'n hart om 'n woord te sê nie. Alhoewel die aankondiger 'n beroep op almal gedoen het "om hul verstand te verklaren"-wat te doen was, maar niemand het verskyn nie; daarom het die mense in groot angs hul oë op Demosthenes gevestig, wat nou opgestaan ​​het, en hulle gebid om moedig te wees en onmiddellik gesante na Thebe te stuur om met die Boeotiërs te behandel om saam te gaan met die verdediging van die algemene vryheid; want daar was geen tyd om 'n ambassade elders na hulp te stuur nie, aangesien Philip Attika waarskynlik binne twee dae sou binnedring, en toe hy sien dat hy deur Boeotia moet marsjeer, is daar slegs die enigste hulp nodig.
Die mense het sy advies goedgekeur, en 'n besluit is ingestel dat so 'n ambassade gestuur moet word. As die mees welsprekende man vir die taak, is Demosthenes aangespreek, en hy het dadelik [na Thebe toe] gehaas. -Ondanks die vyandighede tussen Athene en Thebe in die verlede en die teenargumente van Filip se gesante, het Demosthenes Thebe en haar Boeotiese stede oortuig dat hulle vryheid sowel as die van Athene werklik op die spel is, en om saam met die Atheners te werk.] .Toe Philip nie die Boeotiërs kon by hom aansluit nie, besluit hy om teen hulle te veg. Hiertoe het hy, nadat hy op versterkings gewag het, Boeotia binnegeval met ongeveer dertigduisend voet en tweeduisend perd.
Albei leërs was nou gereed om aan die gang te kom; hulle was inderdaad gelyk in moed en persoonlike dapperheid, maar in getalle en militêre ervaring het die koning 'n groot voordeel gehad. Want hy het baie gevegte gevoer, die meeste van hulle gewen en so baie geleer oor oorlog, maar die beste Atheense generaals was nou dood, en Chares-die hoofman van hulle was nog steeds-verskil maar min van 'n gewone hopliet in alles wat het betrekking op ware generaalskap. Teen sonop [by Chaeronea in Boeotia] het die twee leërs hulself vir die geveg getrek. Die koning beveel sy seun, Alexander, wat pas volwasse was, maar alreeds duidelike tekens van sy gevegsgees gee, om een ​​vleuel te lei, hoewel hy van die beste van sy generaals by hom aangesluit het. Philip self, met 'n gekies korps, het die ander vleuel gelei en die verskillende brigades op die poste gereël soos die geleentheid vereis. Die Atheners het hul leër opgestel en een deel aan die Boeotiërs oorgelaat, en die res self gelei.
Uiteindelik was die leërskare besig, en die stryd was hewig en bloedig. Dit het lank voortgegaan met vreeslike slagting, maar die oorwinning was onseker, totdat Alexander, wat gretig was om sy vader 'n bewys van sy dapperheid te gee-en gevolg deur 'n moedige groep-die eerste was om deur die vyand se hoofliggaam te breek en hom direk teëgestaan ​​het , baie doodmaak; en hy het almal voor hom neergeboor —- en sy manne, wat styf vasgedruk het, die lyne van die vyand in stukke gesny; en nadat die grond met die dooies opgestapel was, het die vleuel hom weerstaan ​​om te vlug. Ook die koning aan die hoof van sy korps het met minder moed en woede geveg, sodat die heerlikheid van die oorwinning nie aan sy seun toegeskryf kon word nie. Hy het die vyand gedwing om hom te weerstaan, ook om grond te gee, en het hulle ten slotte heeltemal uit die weg geruim, en so was die belangrikste instrument van die oorwinning.
Meer as duisend Atheners het geval, en tweeduisend is gevange geneem. 'N Groot aantal Boeotiërs het ook omgekom, en nog vele meer is deur die vyand gevange geneem.
[Na 'n roemryke optrede deur die koning, danksy die invloed van Demades, 'n gevangene van die Atheense redenaar], stuur Philip ambassadeurs na Athene en hernu die vrede met haar [op baie aanvaarbare terme, wat haar die meeste van haar plaaslike vryhede laat] . Hy het ook vrede gemaak met die Boeotians, maar 'n garnisoen in Thebe geplaas. Nadat hy die leidende Griekse state met skrik getref het, het hy sy grootste poging aangewend om generalissimo van Griekeland te word. Aangesien hy in die buiteland geraas het dat hy namens die Grieke oorlog sou voer teen die Perse om wraak te neem op die ongeregtighede wat hulle teen die Griekse gode begaan het, het hy tans sy guns in die hele Griekeland gewen. Hy was ook baie liberaal en beleefd, teenoor privaat burgers en gemeenskappe, en het aan die stede verkondig dat hy met hulle wou konsulteer oor die algemene welvaart. ' Waarna 'n algemene raad [van die Griekse stede] byeengeroep is in Korinte, waar hy sy voorneme verklaar het om oorlog te voer teen die Perse, en die redes waarom hy op sukses hoop; en daarom wou die Raad hom as bondgenote by die oorlog aansluit. Uiteindelik is hy generaal van die hele Griekeland geskep, met absolute mag, en nadat hy kragtige voorbereidings getref het en die kontingente wat deur elke stad gestuur moes word, teruggekeer het, keer hy terug na Masedonië, waar hy kort daarna deur Pausanius, 'n private vyand, vermoor word.
Slag van Chaeronea (338 v.C.)
Die Slag van Chaeronea (Grieks : Μάχη της Χαιρώνειας) is geveg in 338 vC, naby die stad Chaeronea in Boeotia, tussen die magte van Filips II van Masedonië en 'n alliansie van sommige van die Griekse stadstate, waaronder Athene en Thebe. Die geveg was die hoogtepunt van Philip se veldtog in Griekeland (339 � v.C.) en het 'n beslissende oorwinning vir die Masedoniërs tot gevolg gehad.
Philip het vrede gebring in 'n oorloggeteisterde Griekeland in 346 vC, deur die Derde Heilige Oorlog te beëindig, en sy konflik van tien jaar met Athene om oppergesag in die noordelike Egeïese See te sluit, deur afsonderlike vrede te sluit. Philip se baie uitgebreide koninkryk, kragtige leër en oorvloedige hulpbronne het hom nou die de facto leier van Griekeland. Vir baie van die sterk onafhanklike Griekse stadstate is Philip se mag na 346 vC as 'n bedreiging vir hul vryheid beskou, veral in Athene, waar die politikus Demosthenes pogings gelei het om van Philip se invloed weg te breek. In 340 vC het Demosthenes die Atheense vergadering oortuig om aksie teen Filippus se gebiede te sanksioneer en 'n bondgenootskap te maak met Bisantium, wat Philip beleër het. Hierdie optrede was in stryd met die bepalings van hul verdragseed en het neergekom op 'n oorlogsverklaring. In die somer 339 vC het Philip sy leër daarom na Griekeland gelei, wat gelei het tot die stigting van 'n alliansie van Griekse state wat teen hom gekant was, gelei deur Athene en Thebe.
Na 'n paar maande se dooiepunt het Philip uiteindelik in Boeotia gevorder in 'n poging om op tebe na Thebe en Athene. Teenoor hom en die weg naby Chaeronea versper, was die geallieerde Griekse leër, soortgelyk in grootte en beklee 'n sterk posisie. Besonderhede oor die daaropvolgende geveg is skaars, maar na 'n lang geveg het die Masedoniërs albei flanke van die geallieerde lyn verpletter, wat dan in 'n roete opgelos is.
Die geveg word beskryf as een van die mees beslissende in die antieke wêreld. Die magte van Athene en Thebe is vernietig, en volgehoue ​​weerstand was onmoontlik, daarom het die oorlog skielik tot 'n einde gekom. Philip kon Griekeland 'n skikking oplê, wat alle state aanvaar het, met die uitsondering van Sparta. Die Liga van Korinte, wat as gevolg hiervan gevorm is, het alle deelnemers bondgenote van Masedonië en mekaar gemaak, met Philip as die borg van die vrede. Op sy beurt is Philip aangewys as strategos (algemeen) vir 'n pan-Helleense oorlog teen die Persiese Ryk, wat hy lankal beplan het. Voordat Philip egter die leiding oor die veldtog kon neem, is Philip vermoor, en die koninkryk van Masedonië en die verantwoordelikheid vir die oorlog met Persië het in plaas daarvan oorgegee aan sy seun Alexander.
In hierdie hoofstuk
Alexander marsjeer teen Thebe
Ondanks die feit dat hy sy Thraciese veldtog voortydig moes beëindig, het Alexander genoeg gedoen om te verseker dat die noordelike grense van Masedonië vir die res van sy bewind nie ontstel word nie.
Hy sou nie so gelukkig wees met betrekking tot die Griekse stadstate nie: hulle was altyd op die uitkyk vir 'n geleentheid om in opstand te kom, en in Arrian's Anabasis die eerste een wat dit gedoen het, was Thebe.
Die opstand het begin toe 'n groep rebelle in die stad eendersdenkende ballinge huis toe genooi het. Saam vermoor hulle twee Masedoniese offisiere buite hul garnisoen (gestig deur Philip II in 338 vC na die Slag van Chaeronea) en oorreed die Thebaanse Vergadering om hul revolusie te ondersteun.
Die rebelle het 'n driepuntstrategie gebruik om die vergadering te wen.
– Hulle het slagspreuke gebruik. Arrian beskryf hoe hulle gespeel het met die fyn ou slagspreuke van 'freedom ' en 'afhanklikheid '
– Bedrog. Hulle beweer dat Alexander in Illyria gesterf het
– Wens vervulling. Die rebelle se bedrog het gewerk omdat mense wou glo dat dit waar is
Alexander het geweet dat as hy die opstand van Thebes en#8217 ongemerk laat bly, ander stadstate kan volg. Hy het moontlik sy kop vasgesteek Die Ilias maar hy was ook 'n realis. Hy marsjeer dus suidwaarts om die rebelle te konfronteer.
Dertien dae later het Alexander Boeotia binnegegaan. Die Thebans is teruggeneem deur die spoed van sy aankoms. Die rebelle het hulle egter verseker dat die Alexander wat gekom het, nie die seun van Philip was nie, maar Alexander Lyncestis.
Arrian vertel ons nie op watter tydstip die Thebans uitgevind het dat Alexander seun van Philip nog lewe nie. Op die veertiende dag na sy vertrek uit die noorde het Alexander egter buite Thebe aangekom. Daar, vertel Arrian, het hy nie die stad aangeval nie, maar 'n rukkie gestop sodat die Thebans 'n tydperk van genade kan hê as hulle hul rampspoedige besluit wil heroorweeg.
Dit sou maklik wees om meegesleep te word deur die vriendelikheid van Alexander hier, maar dit is ongetwyfeld beïnvloed deur twee praktiese aspekte (a) die begeerte om sy reputasie onder die Grieke nie te beskadig deur 'n Griekse stad aan te val nie, en (b) 'n begeerte om sy manne te laat rus as gevegte nodig sou wees.
Die rebelle was egter nie lus om terug te keer nie. Hulle het nie net geweier om te heroorweeg nie, maar hulle het 'n groot magte kavallerie en infanterie gestuur om die Masedoniërs aan te val. Dit het daarin geslaag om 'n paar van die vyande dood te maak voordat hulle die stad teruggejaag is.
Die volgende dag het Alexander sy leër verplaas om nader aan die Masedoniese garnisoen in die Cadmea te wees, sedert die moord op die twee offisiere, was die garnisoen daar onder beleg. Toe stop Alexander. Hy het nie probeer om die beleg te verlig nie (die kadmea was omring deur Thebaanse palissades) of 'n algemene aanval op die stad begin. Hy het steeds gehoop, vertel Arrian, om die opstand vreedsaam te beëindig.
En inderdaad, daar was Thebans wat wou terugkeer na die Masedoniese heerskappy, maar die rebelle was in 'n te sterk posisie vir die duiwe om enige vordering te maak. Hulle het alles in hul vermoë gedoen om die mense tot oorlog te druk.
– 'maak speel met die goeie ou slagspreuke' – Ouch. Dit is die regte sarkasme, daar!
– Iets wat deur die Notes in Die landmark Arrian – hoe Alexander, terwyl hy in Illyria was, geweet het wat in Thebe aan die gang was, maar die Thebans het geen idee gehad waar sy leër was of of hy dit gelei het nie. Dit spreek van 'n indrukwekkende intelligensie -operasie van Alexander se kant. The Notes sê dat Alexander gedurende sy veldtogte beter intelligensie gehad het as sy mededingers. Ek hou van spioenasieverhale, so dit is vir my 'n baie interessante hoek.
Hammond, Martin (tr.) Arrianus: Alexander die Grote (Oxford, OUP, 2013)
Romm, James (red.) Die landmark Arrian: The Campaigns of Alexander (New York, Pantheon, 2010)
Philip se ingryping in Griekeland
In 355 bring 'n geskil tussen Phocis en die naburige stadstate vir die beheer van Delphi die oorlog in Sentraal-Griekeland. Die konflik, wat deur Thebe veroorsaak is, het binnekort Sparta en Athene betrek, sy ewige mededingers het Thessalië daarna geïnteresseerd en uiteindelik die ingryping van Philip van Masedon veroorsaak.
Sulke geleenthede was nogal gereeld in die Griekse geskiedenis, maar dit was asof dit van die noodlot gestuur was. Philip beset Meloen, laaste bondgenoot van Athene, en trek suidwaarts. Na 'n eerste nederlaag teen die Phocians in Thessaly (Phocians wat in 352 verslaan is), word hy by Thermopylae van Atheners en Spartane gestop en homself in Thracië gestasioneer: slegs sy swak gesondheidstoestand het die thracian Chersonese en die Hellespont gered. Die gevoel van vrees en afgryse van die Atheense oratorium uit hierdie tydperk is maklik denkbaar, maar twee dinge verbaas historici, een positief en een negatief. Die persoonlike politieke wraak is alles behalwe ongelooflik in 'n krisistyd soos hierdie, maar die duidelikheid van hul argumente is indrukwekkend. Hulle skryf die gebeurtenisse die vorm van onvermydelikheid toe, en hul toesprake verskyn as Atheense tragediemonoloë. Al die Atheensprekers het daarin geslaag om op die mees dramatiese manier die oorgawe van die hele Griekeland in die hande van Philip uit te druk. Om hierdie gedrag te veroordeel, het die grootste van hulle, Demosthenes, gesê: "as Philip sou sterf, kom jy dadelik weer een op!".
Die leeu van Chaeronea
Maar Philip het nie gesterf in 349 het Halkidiki binnegeval en in die daaropvolgende jaar verwoes hy die belangrikste stad, Olynthus. In 346, met 'n verdrag wat in Athene gesluit is (vrede van die Filokrates), het die Atheners vir ewig enige voorgee op Amphipolis prysgegee, terwyl hulle die beheer oor die Ooste in die Chersonese behou het. Intussen was Philip verloof in Thracië, waar hy een na een 'n reeks vestings binnegedring het. Philip het weer vrede in die gebied gevestig en die Phocis van sy voorraadbronne afgesny, maar marsjeer weer suidwaarts. In die wedstryde wat in 346 in Delphi gehou is, tree hy op as president nadat hy beheer oor Thessalië oorgeneem het, en hy het die reg gehad om as lid van die Panhellenic Forum deel te neem. Hy was nou goewerneur van Thessalië. Cherso-blepte van Thracië was sy vasaal Messenia, Argos en Megalopolis, Elis (dit wil sê die gebiede en die stede wat hulself in die Peloponnesos bevrees het, was ook bondgenote). Uiteindelik, in 342, jaag hy van Epirus Aribba, koning van die Molossers, net om sy vrou se broer, Alexander, op te lê.
Vanaf Epirus kon Philip die Golf van Korinthe en die westelike handelsroetes beheer. Bietjie vir bietjie het hy sy Koninkryk na die Suide uitgebrei. Die reaksie van Athene was te laat. Heel Thracië, Masedonië, Epirus en Thessalië was nou deel van die Ryk van Filippus. Hy het die stad Philippopolis (nou Plovdiv) gestig en beheer oor die westelike kus van Griekeland tot by die rivier Acheron gehad. In 340 het die Atheners, bygestaan ​​deur Bisantium en van die nabygeleë Perinto, daarin geslaag om dit onafhanklik van Euboea te maak, op soek na die pro-makedoniese oligargie wat die mag uitgeoefen het. Philip marsjeer onmiddellik na Perinto en na Bisantium, maar sonder om onmiddellike sukses te behaal. Hy het die winter in die noordooste van Thracië deurgebring en gevegte gevoer teen die Skithiërs aan die riviermonding van die Donau, en die jaar daarna keer hy terug na Griekeland. Weereens is die geleentheid vir hom gegee deur 'n geskil wat in die Delphic Council ontstaan ​​het. In 338 het Philip Sentraal -Griekeland binnegeval, die Thermopylae beset, 'n stad in Phocis versterk en beslag gelê op Amfissa en Naupactus aan die Korintiese Golf. Thebe en Athene, met 'n paar minder kragtige bondgenoot, was gekant teen Philip, en in Augustus van daardie jaar het bondgenote besluit om hom by Chaeronea in Boeotia aan te pak.
Volgens Diodorus het die Masedoniese leër ongeveer 30 000 infanterie en 2 000 kavallerie getel, 'n figuur wat algemeen deur moderne historici aanvaar word.   Philip neem bevel oor die regtervleuel van die Masedoniese weermag en plaas sy 18-jarige seun Alexander (die toekomstige oorwinnaar van die Persiese Ryk) in bevel van die linkervleuel, vergesel van 'n groep Filip se ervare generaals. 
Die geallieerde Griekse leër het kontingente van Achaea, Korinte, Chalcis, Epidaurus, Megara en Troezen ingesluit, met die meerderheid troepe wat deur Athene en Thebe voorsien is. Die Atheense kontingent is gelei deur die generaals Chares en Lysicles, en die Thebans deur Theagenes. Geen bron verskaf presiese getalle vir die Griekse leër nie, alhoewel Justinus daarop dui dat die Grieke 'veel beter was in die aantal soldate' , is die moderne siening dat die getalle stadstate wat geveg het, ongeveer gelyk was aan dié van die Masedoniërs.  Die Atheners het posisies ingeneem op die linkervleuel, die Thebans aan die regterkant en die ander bondgenote in die middel. 
Diodorus van Sicilië
δίκαιος ἦν ἐν ταῖς διανομαῖς τῶν λαφύρων καὶ κατ ἀξίαν τιμῶν τοὺς ἀνδραγαθήσαντας ἐξαιρέτοις δώροις, ἔτι δὲ οὐδὲν ἁπλῶς ἐκ τῶν κοινῶν νοσφιζόμενος. διὸ καὶ συνέβαινε τοὺς Λυσιτανοὺς 1 προθυμότατα συγκινδυνεύειν αὐτῷ, τιμῶντας οἱονεί τιναγ ω κν κν σνσ ε.
2. Ὅτι ὁ Πλαύτιος ὁ ἑξαπέλεκυς στρατηγὸς τῶν Ῥωμαίων κακὸς προστάτης ἐγένετο ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ · ἀνθ ὧν κατάκριτος ἐν τῇ πατρίδι γενόμενος ἐπὶ τῷ τεταπεινωκέναι τὴν ἀρχὴν ἔφυγεν ἐκ τῆς Ῥώμης.
3. Ὅτι κατὰ τὴν Συρίαν Ἀλέξανδρος ὁ βασιλεὺς διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς ψυχῆς ἄχρηστος ὢν εἰς προστασίαν βασιλείας τὰ κατὰ τὴν Ἀντιόχειαν ἐπέτρεψεν 2 Ἱέρακι καὶ Διοδότῳ.
4. Ὅτι Δημήτριος, τεταπεινωμένης τῆς κατ᾿ Αἴγυπτον βασιλείας, καὶ μόνος ἀπολειφθεὶς ἀπολελύσθαὸ ὸσἑσὸσὸσὸσὸσὸσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυσυ διόπερ τῆς συνήθους τοῖς ὄχλοις ἀρεσκείας καταφρονήσας καὶ βαρύτερος ἀεὶ μᾶλλον τοῖς προστάγμασι γινόμενος ἀπέσκηψεν εἰς ὠμότητα τυραννικὴν καὶ ποικίλων ἀνομημάτων ὑπερβολάς. αἰτία δ᾿ ἦν αὐτῷ
Inhoud van die elfde boek
By die kruising van Xerxes na Europa (hfst. 1–4).
Oor die slag van Thermopylae (hfst. 5 – H).
Oor die seestryd wat Xerxes teen die Grieke geveg het (hfst. 12–13).
Hoe Themistokles Xerxes oor die algemeen gegroei het en die Grieke die barbare in die seestryd by Salamis oorwin het (hfst. 14–18).
Hoe Xerxes, wat Mardonius as bevelvoerder agtergelaat het, met 'n deel van sy leër na Asië teruggetrek het (hoofstuk 19).
Hoe die Kartagers met groot bewapening oorlog gemaak het teen Sicilië (hfst. 20–21).
Hoe het Gelon sommige van hulle doodgemaak en ander gevange geneem nadat hy die barbare uit die algemeen gerealiseer het (hfst. 22–23).
Hoe het Gelon, toe die Kartagoërs om vrede gedagvaar het, geld van hulle geëis en toe die vrede gesluit (hfst. 24–26).
Daar is 'n oordeel oor die Grieke wat hulle in die oorlog onderskei het (hoofstuk 27).
Die stryd van die Grieke teen Mardonius en die Perse oor Plataea en die oorwinning van die Grieke (hfst. 27–39).
Die oorlog wat die Romeine teen die Aequi en die inwoners van Tusculum gevoer het (hoofstuk 40).
Chaeronea: Philip se oorwinning of Alexander & 039s?
Wie het Chaeronea gewen? Wie moet die oorwinning erken? Ek het verskillende berigte oor die geveg gelees, maar wat ek interessant vind, is Philip se idee. Was dit regtig so, of is sy troepe eintlik teruggedruk? Ek het Christian Cameron ('n romanskrywer, maar 'n verdomde goeie IMO) se verslag van die stryd interessant gevind, omdat hy die oorwinning op Alexander se skouers plaas.
Alexander het die swakheid van die ruimte wat tussen die Thebans en die Atheners oopgemaak het, uitgebuit. My lees van die geveg dui aan dat dit soortgelyk is aan wat hy in Gaugamela uitgevoer het, deur die vyand aan te spoor om 'n gaping oop te maak en dit dan te benut deur daarin te beland. Dit laat die vraag by my ontstaan. Was Chaeronea 'n oorwinning wat Alexander behaal het deur beplanning en/of uitstekende waarneming? Het hy miskien die gaping sien oopgaan en daardeur gelaai? Miskien was hy van plan om die gaping te lok?
Was die plan van Philip of was dit moontlik van Alexander? Dit lyk asof Chaeronea die kenmerk van taktiese genie vertoon wat Alexander later in soveel gevegte vertoon het, met sy ongelooflike vermoë om presies te voorspel hoe die vyand sou reageer en hoe om dit te ontgin. Miskien was Chaeronea Alexander die Grote se eerste stap na militêre legende, en sy eerste ware oorwinning?
Ek dink Philip, maar die bronne stem nie heeltemal saam nie
Wie het Chaeronea gewen? Wie moet die oorwinning erken? Ek het verskillende berigte oor die geveg gelees, maar wat my interessant vind, is Philip se idee. Was dit regtig so, of is sy troepe eintlik teruggedruk? Ek het Christian Cameron ('n romanskrywer, maar 'n verdomde goeie IMO) se verslag van die stryd interessant gevind, omdat hy die oorwinning op Alexander se skouers plaas.
Wie die meeste verantwoordelik was vir die Masedoniese oorwinning in Chaeronea, sal altyd 'n 'jy kies' vraag, gegewe die yl van die beskikbare data en die verskil in menings/implikasies in ons oorlewende bronne. Diodorus (18.85.2-86.6) knik vir Alexander op die Masedoniese linkervleuel, maar hy gee nie 'n werklike detail oor hoe hy dit gedoen het nie. Die idee dat die jong prins op 'n manier 'n leemte in die Griekse lyn met 'n kavalerielading uitgebuit het, is 'n heeltemal moderne konsep, en sommige navorsers (sien Rahe en Gaebel hieronder*) het nie net betwis dat so iets gebeur het nie, maar het verder gegaan stel voor dat ruiters (met of sonder Alexander, wat heel moontlik by sy infanterie aan die kant van die veld was) slegs 'n baie beskeie rol in die verlowing gespeel het.
Plutarchus (self uit Chaeronea) erken Alexander dat hy by die Sacred Band (in Alexander), maar impliseer dat dit deur sy falangiete eerder as kavallerie gedoen is deur daarop te let dat die liggame van die Thebaanse elites naby sommige van die sarissai lê wat hulle vermoor het (Rahe 1981, p. 85). En baie belangrik, dit lyk miskien, hy noem nie die optrede as 'n keerpunt van die geveg nie; dit kon dus maar net 'n laaste drama gewees het nadat die res van die Griekse leër elders op die veld gebreek is. En hierdie laaste lyk meer in ooreenstemming met al ons ander bronne.
Die ander bronne sluit in Justin, wat in elk geval nie spesifiek krediet gegee het ten opsigte van die oorwinning nie, maar wel aandui dat die Griekse nederlaag aansienlik te wyte was aan Atheense onervarenheid, en die kontingent uit Athene was blykbaar teen Philip. In dieselfde trant, Strabo (9.2.37) noem slegs Philip met betrekking tot die geveg, en ignoreer enige bydrae van Alexander heeltemal. Frontinus (2.1.9) het eweneens gesê dat Philip die oorwinning behaal het, met 'n lang en uitmergelende verlowing, wat Alexander geen eer gee nie en dat Athene se onervarenheid 'n sleutelrol speel. Laastens is daar Polyaenus'rekening (4.2.2,7), wat die bron is van die valse terugtrekkingscenario waarmee hy gesê het Philip het die stryd gewen. Hierdie verslag is verreweg die mees gedetailleerde verslag wat ons het rakende taktiek en die vloei van die aksie by Chaeronea, en dit gee Philip duidelik die enigste eer om die Masedoniese oorwinning te bewerkstellig. Polyaenus se weergawe, vir wat dit werd is, is nie in stryd met Plutarchus nie en lyk goed in ooreenstemming met die opmerkings van Justin en Frontinus oor 'n gebrek aan Atheense strydkennis wat deurslaggewend is. Dit pas ook by Herodotus'(7.211) en Platois (Laches 191 B-C) ​​beskrywings van soortgelyke valse terugtogtaktieke wat suksesvol in Thermopylae en Plataea gebruik word.
Uiteindelik is die keuse van wie moontlik verantwoordelik was vir die Masedoniese triomf in Chareonea (soos baie gereeld die geval) watter bron (s) u verkies om te volg, en dan hoe u onopgetekende elemente rekonstrueer, soos om met die bron saam te stem (of ten minste nie in stryd te wees nie).
Diegene wat verkies om te sien hoe Alexander die dag wen met 'n kavalerie -aanklag, moet Diodorus (en miskien 'n bietjie Plutarchus) noem as hulle dit oor die sarissai kan ignoreer) en 'n cavarly -aksiescenario opstel om die leemte in te vul wat 'n gebrek aan spesifieke literatuurondersteuning vir so 'n aanslag. Alexander wat die dag wen deur sy pikemen na sukses aan die linkerkant te lei, was ook in ooreenstemming met Diodorus (en heeltemal met Plutarchus), hoewel hy blykbaar 'n swakker pas by die ander bronne (veral Frontinus en Polyaenus) maak. Diegene wat Philip verkies, kan Polyaenus redelik volg, wat blykbaar pas by al die ander bronne behalwe vir Diodorus. Hier kan 'n mens aanneem dat Diodorus die verhaal op 'n manier weerspieël wat die uiteindelike reputasie van Alexander weerspieël as die werklike gebeure op die veld daardie dag.
Soos ek sê, kies uit; u kan met verskillende aanneemlike scenario's vorendag kom. Wat die mees waarskynlike is, is 'n ander saak, en enige standpunt sal sterk ingelig word deur u eie agtergrond en vooroordele. Ek sien byvoorbeeld amper geen ooreenkoms in die taktiese uitdagings wat die oorweldigend gemonteerde Persiese skikking op die oop terrein by Gaugemela en die terrein verankerde infanterie-falanks wat deur die Grieke in Chareonea gevorm is, bied nie, en ook nie hoe die heel verskillende uitdagings waarskynlik oorkom is nie. Vir die en 'n aantal ander oorwegings wat my persoonlike mening vorm, sal ek beslis saam met Philip gaan. Maar dis net ek!
Die laaste twintig boeke (XXI - XL) van die Geskiedenisbiblioteek begin met die slag van Ipsus, wat in 301 v.C. gevoer is, en in hul oorspronklike volledige vorm tot op die dag van die skrywer afgesluit, met die gebeure van 61/ 0 bc. 1 Alhoewel Diodorus nou as historikus min geag word - in duidelike kontras met sy hoë reputasie in die XVIde eeu - en hoewel sy werk weliswaar afgeleide van aard is en dus van ongelyke waarde, afhangende van die betroubaarheid van sy bronne, nog steeds die verlies wat gely word deur die verdwyning van hierdie boeke, is skaars te meet aan hul intrinsieke verdienste. As hulle ongeskonde oorleef het, sou hulle ons, soos niks nou doen nie, 'n enkele, deurlopende en gedetailleerde verhaal van gebeure in die hele Middellandse See -wêreld gedurende twee en 'n half belangrike eeue gegee het, en 'n historiese perspektief wat ons ongelukkig ontbreek. Soos dit is, oorleef nie meer as 'n fraksie van die oorspronklike nie, meestal in kort uittreksels of soms in langer, maar vrylik gekondenseerde parafrase. Selfs hierdie jammer fragmente behou egter die rekord van baie voorvalle andersins
die geboue. 1 Toe die Crotoniates dit sien, was hulle bang, en toe hulle die poort oopmaak, ontvang hulle Agathocles en sy leër, wat die stad binnestorm, die huise plunder en die manlike inwoners doodmaak. Met die naburige barbare, sowel die Iapygiërs as die Peucetiane, het Agathocles 'n alliansie aangegaan en hulle seerowerskepe voorsien en in ruil daarvoor 'n deel van hul buit ontvang. Daarna het hy 'n garnisoen in Croton agtergelaat en teruggevaar na Syracuse.
5. Diyllus, die Atheense historikus, het 'n universele geskiedenis in ses en twintig boeke saamgestel en Psaon van Plataea het 'n voortsetting van hierdie werk in dertig boeke geskryf. 2
6. In die oorlog met die Etruske, Galliërs, Samniete, 295 v.C. en die ander bondgenote, die Romeine het honderdduisend man in die konsulsskap van Fabius doodgemaak, 3 volgens Duris.
Iets soortgelyks 4 word deur Duris, Diodorus en Dio vertel: dat toe die Samniete, Etruske en die ander nasies in oorlog was met die Romeine, het Decius, die Romeinse konsul, kollega van Torquatus, hom op dieselfde wyse aan die dood toegewy, en op dié dag is honderdduisend van die vyand gedood.