Inligting en vrae oor Ridgeback-honde rasse - Rasse
Inligting en vrae oor Ridgeback-honde rasse
Tradisioneel was die enigste ander Ridgeback-hond naas die bekende Rhodesiese Ridgeback die Phu Quoc-hond. Pho Quoc-eiland, nou 'n deel van Viëtnam, is die belangrikste eiland in die Golf van Siam, ongeveer 200 km suid van Bangkok.
Die voorouer van die Phu Quoc-hond is ongetwyfeld die Thai Ridgeback wat al ten minste vierhonderd jaar in die ooste van Siam (naby die Kambodjaanse grens) bestaan. Ridgeback-honde in grotskilderye wat 1000 jaar oud is, is in Kambodja en Thailand gevind.
Hierdie Thai Ridgebacks is gebruik vir jag (hulle is 'n goeie slagoffer) takbokke, tapirs en voëls in digte oerwoude, as voogde vir familiehuise en as metgeselle vir karre, die tradisionele vervoermiddel in hierdie gebiede.
As gevolg van die isolasie van die gebied, het Thai Ridgebacks tot onlangs hul unieke soort en tradisionele gebruik behou. Die 'beskawing' het egter vandag selfs in hierdie geïsoleerde gebiede gekom. Paaie is gebou en motors het karre vervang as die belangrikste vervoermiddel.
Intense ontbossing in die hele Thailand het die meeste jaghabitat vernietig. Thai Ridgebacks word vandag hoofsaaklik as metgeselle of wagte vir die gesinsopstal bewaar en is deur baie Thaise honde-liefhebbers aangeneem.
Thai Ridgebacks is mediumgrootte korthaarhonde met hoë intelligensie en groot springvermoë. Mans meet 22 tot 24 ˝ duim aan die skof en weeg van 42 tot 60 pond: vroulike maat 21 tot 23 ˝ duim en weeg van 37 tot 50 pond.
Die kort jas, wat wissel van kwas tot perdjas, kom in vier kleure, swart, rooi (wat wissel van diep mahonie tot ligte kastaiingbruin), blou (of silwer) en bruin. Die rugpatroon aan die agterkant kom in agt verskillende patrone voor.
Thai Ridgebacks wat deur Thaise liefhebbers geteel word, word dikwels met kennel grootgemaak. Verder is daar enkele Thai's wat huisdiere hou, net soos Amerikaners. Gevolglik is min invoer uit Thai goed gesosialiseer. Dit geld veral omdat kleintjies minstens vier maande oud moet wees (en hul hondsdolheidskote moet hê) om in die Verenigde State ingevoer te word.
Rommel wat deur Amerikaanse telers geteel word en volgens die tradisionele Amerikaanse sosialiseringsmetodes in huishoudings grootgemaak word, is egter baie goeie mensehonde wat heg aan hul gesinne.
Hulle is gewoonlik sag met hul gesinne en met mense; hulle stel hulle voor, maar is uitstekende waghonde as mense wat hulle nie ken nie verskyn of geluide wat hulle nie verstaan ​​nie, rondom die huis voorkom.
Herken AKC hierdie ras?
Nee. Die ras word egter getoon in ARBA (American Rare Breed Association) -skoue in die VS en FCI-skoue oor die hele wêreld.
Dit beteken dus dat ek hierdie hond nie in konformasie of gehoorsaamheid in die AKC kan wys nie?
Hierdie is korrek. ARBA het egter gehoorsaamheid sowel as bevestiging, en daar word gepoog om die ras deur AKC en UKC erken te kry.
In Thailand is daar gereeld gehoorsaamheidsprogramme wat aangebied word deur die DAT, die Dog Association of Thailand, waarvan die huidige standaardafkorting AT is. Die vereistes vir behendigheid en gehoorsaamheid is omvangryk, gelykstaande aan die Master Agility Uitstekende en Gehoorsaamheidstoetskampioen-titels in die VS
Sou hulle goeie waghonde maak? Waghonde?
Die Ridgeback is 'n uitstekende natuurlike waghond en familiebeskermer, wat slegs vereis dat die eienaar beheer daaroor het.
Is hulle raserig? Het hulle slegte gewoontes?
Ridgebacks is geneig om slegs te blaf as daar iets ongewoons aan die gang is (tensy 'n mens vervelig in slegte gewoontes verval het). Hulle is baie atleties en kan hoë heinings skoonmaak, tensy die eienaar die nodige voorsorg getref het om te sien dat dit nie voorkom nie.
Die Ridgebacks hardloop graag. Dit kan 'n goeie of slegte gewoonte wees, afhangende van die eienaar.
Is die Ridgeback 'n goeie huishond?
Die Ridgeback is 'n uiters skoon hond sonder reuk as gevolg van sy kort tropiese jas. As tropiese honde verdra hulle koue weer nie goed nie, tensy hulle daarby aangepas is. Hulle kwyl nie, behalwe soms in afwagting op kos.
Dit is oor die algemeen maklik om te breek. Hulle sal die meubels oorneem, tensy hul eienaars hierdie gewoonte van die hondjie ontmoedig. Hulle is groot, nie so klein dat hulle onder die voete is nie, maar tog nie so groot dat hulle gedurig in die pad is nie; tog groot genoeg om 'n bedrieër te intimideer.
Hul regop sterte swaai in 'n kort radius, en slaan nie u kamerplante of koffietafelglase om nie.
Is daar spesiale voedingsprobleme?
Ridgebacks is ware omnivore. In Thailand sê 'n ou teks dat hulle hulself kan voed deur die aarde te grawe op soek na klein prooi. Langs die strande voed hulle aktief vir klein krappe.
Hulle sal hul kos entoesiasties inasem. Gevolglik moet Ridgeback-eienaars hul hond se gewig monitor en terugsny om vetsug te voorkom.
Hoeveel oefening het 'n Ridgeback nodig?
Soos enige medium-groot hond, het Ridgebacks oefening nodig - 'n daaglikse rondleiding in die agterplaas of park en 'n paar lang reise moet voldoende wees.
Weer, Ridgebacks hou daarvan om te hardloop. Meer oefening sou beter wees, maar Ridgebacks pas wel by hul mense aan.
Is dit 'n seldsame ras?
Ja, daar is minder as 100 Thai Ridgebacks geregistreer by die Amerikaanse spesialiteitsklub, die Thai Ridgeback Club van die Verenigde State. Daar is egter meer as 50 duisend wêreldwyd geregistreer, wat die grootste deel van die DAT in Thailand is.
Beteken dit dat ek sukkel om 'n hondjie te kry?
Ja. U sal miskien 'n tydjie vir 'n werpsel moet wag, en u moet dit waarskynlik landwyd na u toe stuur. Vullis in die Verenigde State is min (daar is tans net vier telers) en die vraag na die hondjies is groot.
Alhoewel daar baie honde in Thailand bestaan, word hulle grootgemaak en kan geen hondjie na die Verenigde State ingevoer word voordat dit minstens 4 maande oud is nie en dit het die hondsdolheid-inenting.
Sommige materiaal in hierdie afdeling is uittreksel uit Laurie Corbett: Die Dingo: in Australië en Asië , Kopiereg Laurie Corbett 1995.
'N Antieke manuskrip uit die tydperk van King Songthan van Ayuttaya (1611 tot 1628) beskryf die Ridgeback soos volg:
Die honde is groot. Hulle is meer as twee sakke lank (een sak is 'n tradisionele meting wat gelyk is aan die lengte van die elmboog van 'n volwassene tot by sy vingerpunte). Hulle kom in verskillende kleure voor. En elke hond het 'n rif op die rug.
Hulle is fel. Hulle is lojaal aan hul meesters. Hulle kan hulself voed en die aarde grawe op soek na klein prooi. Hulle hou daarvan om hul eienaar te volg, om in die bos te jag.
As hulle 'n dier vang, sal hulle dit na hul meester bring. Hulle is lojaal teenoor die hele huishouding. Hulle is lief vir hul geselskap. Hulle gaan oral saam met hul meesters, selfs tot by die groot yangboom.
Hulle is kragtig en vreesloos ... Hulle ore is regop gerig en hul sterte staan ​​soos die swaarde van stamlede ...
Die vroegste ontwikkeling van die ras is egter verlore in die tye voor die geskiedenis. Maar die werke van argeoloë, antropoloë, paleontoloë en dierkundiges lewer onweerlegbare bewyse dat die oorsprong van die paria-tipe hond strek tot die oorsprong van die hond self, aangesien dit van wolf tot dingo tot ons huishond ontwikkel het.
Dingoes het in Asië begin en ontwikkel. Die vroegste bekende dingo-agtige fossiele is van Ban Chiang in Noordoos-Thailand (gedateer 5 500 jaar BP) en van Noord-Viëtnam (5 000 jaar BP).
Volgens skedelmorfologie neem hierdie fossiele 'n plek in tussen Asiatiese wolwe (hoofkandidate was die bleekvoetige (of Indiese) wolf Canis lupis pallipes en die Arabiese wolf Canis lupis araba) en moderne dingoes in Australië en Thailand.
Die Thaise terrein in Ban Chiang is een van die vroegst bekende terreine wat aandui dat mense hul nomadiese jagter-versamelaar-leefstyl verander het na 'n sittende en landboubare bestaan. Hierdie sittende lewe het gemeenskaplike verhoudings tussen wilde diere en mense moontlik gemaak.
Die fossiel het tussen 6 000 en 10 000 jaar gelede begin met die makmaking van wolwe in dingo's en ander honde.
Dingo-evolusie in Wes-Asië het skerp afgewyk van dingo-evolusie in Oos-Asië. Die vroegste verslae van die makmaking van wolwe van Israel tot mak honde (bv. Canis Familiaris poutiani, Canisfamiliaris, matrisoptimae) dui daarop dat hierdie vroeë primitiewe honde van die begin af aan intense kunsmatige seleksie onderwerp is.
Grotskilderye, etsings en fresko's in grafte, piramides en middele dui daarop dat die belangrikste redes vir selektiewe teling was om die eienskappe van 'honde' vir jag, oppas, sleep, bewaking, aas en veg te verbeter.
Die uiteindelike resultaat van die vele meganismes van makmaak is die groot verskeidenheid groottes, vorms, kleure en temperamente wat by moderne honde voorkom.
Wat dikwels vergeet word, is dat hierdie honderde oorvloed van ongeveer 600 ware telingtipes afgelei is van 'n enkele, uniform gestruktureerde hond, die dingo, deur middel van gevolge van effekte, selektiewe teling en genetiese drywing.
Die evolusie van vroeë honde in Oos-Asië kontrasteer sterk met die gebeure in Wes-Asië. Alhoewel menslike samelewings in Oos-Asië die vroeë hoektande vir voedsel, jag, waarskuwing en miskien ander kulturele redes aangeskaf het, blyk dit dat hulle nooit onderhewig was aan selektiewe teling of ander kunsmatige seleksiedruk nie.
Morfologiese vergelykings tussen die skedels van die vroeë honde (gedateer 5 500 jaar BP), moderne dingoes uit Thailand en Australië en moderne dingo-agtige honde toon 'n groot ooreenkoms tussen die dingoes en vroeë honde, maar 'n duidelike verskil tussen hulle en huishonde.
Die honde lyk baie soos die dingo's in grootte en bouvorm, maar dit is duidelik. Dit is die groep pariahonde wat die Thai Ridgeback behoort.
Die evolusie van die Thai Ridgeback vanaf die pariahond kan nie presies bepaal word nie. Die plek van oorsprong kan nie presies opgespoor word nie, aangesien die rashabitat nie net Thailand is nie, maar ook Viëtnam, Kamphuchea (Kambodja) en Indonesië.
Die ras kom slegs voor op die eilande Viëtnam (Phu Quoc ingesluit), Kampuchea en Indonesië, terwyl dit op beide die eilande en die vasteland van Thailand voorkom.
Phu Quoc, 'n eiland in die Golf van Siam, was die plek waar die westerse honde liefhebbers die ras die eerste keer teëgekom het en die hond in die 19de eeu gekry het toe die eiland gekoloniseer is.
Volgens Dr. S. Wannakrairoj is 'n studie onderneem om die plek waar die ras die eerste keer verskyn, op te spoor. Om die plek van oorsprong sonder historiese rekords te bepaal, is die genetiese ontleding van die Ridgeback met behulp van gerapporteerde opnamegegewens uitgevoer.
Die breedte van die nok en die aantal krone op die liggaam wat beheer word deur die aantal additiewe allele is gebruik, aangesien die hond met die hoër aantal mutante allele die langer geskiedenis het.
Volgens die genetiese teorie is die hond met die breër rif of meer krone die gevolg van die ophoping van meer (resessiewe) rifgene. Die Thai Ridgeback in Thailand het 'n rif wat wyer is as sy rug, soms langs sy flank af, met 'n maksimum van 14 krone.
Die naaste mededinger van Vietnam, insluitend Phu Quoc-eiland, het 'n rif net op sy rug, nie langs die flank nie en 'n maksimum van 10 krone. Die Thaise hond moes dus vir die langste tydperk ontwikkel het.
Die Ridgeback moet dus van Thailand afkomstig wees. Dit regverdig die naam Thai Ridgeback. Die gebiede met die hoogste bevolking van die ras was die oostelike gebiede van Thailand en veral die oostelike vissershawens.
Dit was dus waarskynlik Thaise visserman wat die honde na die eilande van Thailand se bure geneem het. Of ontdekkingsreisigers in Oos-Asië die hond na Oos-Afrika geneem het, kan nie bekend word nie.
Dit is egter duidelik dat die Phu Quoc-hond eenvoudig dieselfde ras is as die Thai Ridgeback, maar is vernoem na die plek waar die Westerse honde-liefhebbers die eerste keer gesien het, eerder as die plek van oorsprong. Die huidige grootte, aansienlik kleiner as die Thai Ridgeback, lewer kommentaar op sy karige omgewing op Phu Quoc-eiland.
Die huidige bloedlyne is die afgelope paar dekades deur Thaise liefhebbers versamel. Die ras is vir die eerste keer erken deur die Dog Association of Thailand, daarna die Japanese Kennel Club, en die Asian Kennel Union en uiteindelik as ras nommer 338 deur die FCI in 1993.
Datum van publikasie van die oorspronklike geldige standaard
FCI se klassifikasie
Groep 5 Spitz en primitiewe tipes
Afdeling 7 Primitiewe tipe jaghonde sonder werkproef
Die Thai Ridgeback-hond is 'n ou ras wat gesien kan word in argeologiese skryfwerk in Thailand, wat ongeveer 350 jaar gelede geskryf is. Dit word hoofsaaklik in die oostelike deel van Thailand gebruik vir jag.
Mense het dit ook gebruik om hul karretjies te begelei en as 'n waghond. Die rede waarom dit jare lank sy eie oorspronklike tipe behou, is swak vervoerstelsels in die oostelike deel van Thailand; dit het minder kanse gehad om met ander rasse te kruis.
'N Mediumgrootte hond met kort hare wat 'n rif langs die rug vorm. Die liggaam is effens langer as die skofhoogte. Spiere is goed ontwikkel en die anatomiese struktuur is geskik vir aktiwiteite.
Lengte liggaam: grootte (skofhoogte) 11:10
Die hoogte van die bors: grootte (skofhoogte) 5:10
Lengte van die snuit: lengte van die kop 2: 3
Taai en aktief met uitstekende springvermoë.
Die kroon is plat en het 'n sagte helling na die stop. Stop: Duidelik gedefinieerd, maar matig. Die neiging is nie skielik nie.
Neus: Kleur is swart.
Neusbrug: Reguit en lank.
Snuit: Wigvormig. Honde met 'n bruin rok het 'n swart masker.
Mond: Swart merke op die tong.
Kakebeen: bokaak is dik genoeg en die onderkaak sterk.
Tande: wit en sterk met 'n skêrbyt.
Oë: Middelgrootte en amandelvormig. Die oogkleur is donkerbruin. Amberkleurige oë is in blou en silwer toegelaat.
Ore: Sit aan weerskante van die kroon, wat effens breed tussen die twee ore is. Eerder groot driehoek, skuins vorentoe en stewig gekies. Nie geknip nie.
Nek: sterk, gespierd, met die kop hoog.
Lende: sterk en breed
Kruis: Matig rond
Bors: diep genoeg om by die elmboë te kom. Die ribbes is goed gebou, maar nie vatvormig nie.
Onderste lyn: die maag is opgesteek.
Stert: Dit het 'n dik basis met geleidelike afname na die punt. Die punt bereik hakgewrigte. Dit hou vertikaal op of draai soos 'n sekelstert.
Voorpote: Die onderarm reguit
Agterpote: goed ontwikkelde dye en effens gebuigde knieë. Hakke is taai. Die naels is swart of lig tot bruin.
Stap sonder om die liggaam te laat kantel of te rol. Die baan in twee parallelle reguit lyne. Van voor gesien, beweeg die voorbene in reguit lyne op en af ​​sodat die skouer-, elmboog- en kraaggewrig ongeveer in lyn is met mekaar.
As jy van agter af kyk, is die knie- en heupgewrig ongeveer in lyn. Beweeg in 'n reguit patroon vorentoe sonder om die voete in of uit te gooi; Sodoende kan die stap lank wees en krag dryf. Die algemene voorkoms van die bewegende hond is een van die gladde vloeiende en goed gebalanseerde ritmes.
Sagte, sagte en stywe vel.
Hare: sterk en glad. Die rant word gevorm deur die hare wat in die teenoorgestelde rigting van die res van die jas groei, begin effens agter die skof en strek tot by die heupe.
Dit moet duidelik gedefinieer word vanaf ander dele van die rug, taps en simmetries.
Kleur: Effen kleur, lig kastaiingrooi (hoe dieper hoe beter), suiwer swart, blou (silwer) en bruin.
Honde (56-63,5 cm)
Tewe 20-53 duim (51-58,5 cm)
Enige afwyking van die bogenoemde punte moet as 'n fout beskou word en die erns waarmee die fout beskou moet word, moet presies in verhouding wees tot die mate daarvan.
Enige byt behalwe 'n skêr
Diskwalifisering van foute
Honde sonder rif
NB: Manlike diere moet twee oënskynlik normale testikels hê wat volledig in die skrotum neergedaal het
Hondevereniging van Thailand
Amerikaanse skaars rasvereniging (OR)
Hierdie toestand kom voor wanneer die vel nie heeltemal gesluit is langs die ruggraat van die hond nie. Alhoewel dit moeilik is om op puppyhood op te spoor, kan dit gedoen word deur diegene wat in die ras ervaar word deur langs die ruggraat te palpeer. As dit rustend is, veroorsaak hierdie toestand geen probleme nie en lei die hond 'n normale lewe.
Ongelukkig bly hierdie sinusse of siste nie dikwels dormant nie. Hulle word aangesteek en besmet. Die operasie om hierdie sinus reg te stel, is duur, pynlik en is dikwels nie suksesvol nie.
Nog 'n genetiese fout, sommige Thai Ridgebacks word sonder rante gebore. Baie telers vermoor hierdie hondjies, maar meer verligte telers nie. Die hondjies word as troeteldierkwaliteit aangewys en benodig 'n spuit / neutrale kontrak.