Hy noem homself ’n buitengewoon-gewone ou van Jozi, partytjiedier, pa van drie en ’n Romeo met ’n suikertand wat sy vrou se Valentyns-Lindt uit pure spanning verslind het terwyl hy gekyk het hoe Zuma bedank.
“Jy gee geweldig om vir persoonlike higiëne en jy bly nié in die Kaap nie. Lilizela. Jou kêrel gebruik jou toilet sonder om die sitplek nat te spat. Lilizela. Jy maak ’n koeldrankblikkie oop sonder om jou gel-naels te breek. Lilizela, gherl. Jy kon ’n wind los in die hysbak en uitklim voor iemand anders inklim. Lilizela. Ons is al deur Januarie en jy hoef nog nie ’n nier te verkoop het vir petrolgeld nie. Lilizela. Jy werk nie by H&M nie. Lilizela. Jy werk by H&M. Lilizela, ten minste het jy ’n werk. Om ’n apie genoem te word is nie vir jou ’n biggie nie. Lilizela. Dit moet lekker wees.”
Melusi is in Soweto gebore, sy ma is ’n huiswerker in Malvern. Sy pa het hy nooit geken nie. Ná matriek was hy ingeskryf vir ingenieurswese, maar daar was nie geld nie. Hy sou dit in elk geval gehaat het, lag hy daaroor.
Hy het loswerkies gesoek, ’n werwingsagent het van hom gehou, sy was bereid om self sy eerste studiejaar te betaal. Sy vra: Wat wil jy met jou lewe aanvang? Hy onthou hoe baie hy advertensieklingels as kind geniet het . . . Sunshine. Bull Brand. Chomp.
“Toe kry ek ’n beurs en ná ses maande by AAA (advertensieskool) gaan werk ek die vakansie by Leo Burnett. Hulle vra: ‘Wil jy werk of wil jy swot?’ ’n No-brainer vir ’n arm outjie van Soweto. Nou’s ek al 20 jaar in die advertensiebedryf.”
Uit ’n klomp podcasts deur sakeleiers het hy veral een les geleer: Skree soveel jy wil, maar mense val vir positiwiteit.
Vir Melusi was dit taal – nie net om die advertensiebedryf te laat verstaan wat hulle verloor deur nie met inheemse tale te werk nie, maar ook om te wys watter skoonheid lê in ’n taal en sy kultuurgemeenskap.
“Toe’s die mense meer ontsteld oor die wolfhonde as die goed wat ek oor apartheid gesê het. Dis nie die honde se skuld nie, kla hulle, en ek wonder: Het julle nie geléés wat ek geskryf het oor wat apartheid aan ons gedoen het nie? Huh? En julle worrie oor ’n hond!”
Hy’t nou geleer: Voor jy reageer, gaan staan net eers ’n bietjie in die ander ou (of tannie) se skoene.
Een van sy Facebook-volgelinge, Schalk van Heerden, het sy boek Time to trek vir Melusi afgelewer. “ ’n Ou landsvlag is op die voorblad, vir ons is dit soos son vir ’n vampier,” grap hy.
Soveel mense het al vir Melusi gesê sy Facebook-blad laat hulle deel voel van die groter Suid-Afrika.
“Maar eintlik het dit mý meer gehelp. Dis ook lankal nie meer net my blad nie, dis ’n platform waar mense van alle rasse bymekaarkom en gesels. Dit gaan mal! Ek ken niemand, maar ons gesels. Ek wat altyd so op my hoede was vir wit mense.”
“Ons kan mos nie nou sê los dit vir die kinders nie! Net so met die ras-ding. Kry jouself nóú reg. Of gaan jy net aanhou om ’n poephol te wees?”
Sy vriende wou hulle doodlag toe hulle hoor hy het ’n onderhoud met Rapport. “Hulle vra: ‘Hei, is jy nou aan die anderkant, buddy?’ ”
Gister het ’n vrou hom genooi om saam met ’n groep mense in haar tuin te kom tee drink. “Sy noem dit Life in a Garden. Ek sou nooit in die verlede na so ’n klomp anties gegaan het nie. Maar ek gaan nou. Ek wil. Ek hoop net nie daar’s honde nie . . .”