Slakverdriet | Slakkelak
Posted on 7 Augustus 2013 by Slakkelak
Vandag hang ek my kop in skaamte. Ek het twee mense liederlik gefaal en hoop dat dit my vergewe sal word.
Ek is deel van die span wat hierdie jaar ons skool se matriekafskeid reël, en glo vir my, dis harde werk. Ons is al van einde verlede jaar af besig met klein voorbereidinkies, maar met die groot aand môre-aand, lewe ek op die oomblik in 'n tuimeldroër. Net wanneer ek dink ek is bo, dan wiel ek rondomtalie en val ek weer op my kop.
Ons gebruik nie akademiese tyd vir ons voorbereidings nie, alles word smiddae en saans gedoen.
Vanoggend net met die aanvang van die tweede periode bel Sakhile, een van ons twee plaaswerkertjies. Hy kan skaars Engels praat, en ek gladnie SiSwati nie. Kommunikasie gaan gewoonlik gepaard met wilde arm bewegings om aan te dui waaroor die gesprek nou eintlik gaan.
Hy en sy broertjie bly in die lokasie en ry elke dag fiets plaastoe. Toe ek nou uiteidelikdie gebroke Engels bymekaar sit is dit wat hoor "Fire close to home, I don't know where is comes from" was my veronderstelling onmiddellik dat daar weer 'n veldbrand is by die huis. "Sakhile, I am on my way!"
Ek het my sleutels en handsak gegryp, vir my klas gesê ek het 'n krisis, die brandweer en LEFPA gebel om 'n brandspan bymekaar te kry, my dogter in haar klas gebel om haar man te bel dat hy moet kom, ontvangs toe gehardloop om iemand in te lig van my krisis en dat daar 'n klas sonder 'n juffrou is, in my kar gespring en gebewe. By die hek gekom was hy gesluit, terug gehol om iemand met 'n afstandbeheertoestelletjie te kry, terug gehol en net toe ek deur die hek is bel my dogter om te sê dat skoonseun vir Sakhile gebel het en dat dit nie 'n veldbrand by die huis is nie.
Dit is Sakhile en Sibosisu se huis wat afgebrand het. Vanoggend al.
Terug werk toe, bel die brandweer en LEFPA om die nood te kanselleer. Besig bly. Besig bly. Moenie dink nie. Moenie. Maak die kokon se deurtjie styf toe en gaan aan met die dag soos wat hy beplan was. Spring in die tuimeldroër, fokus net op die take wat beplan was vir die dag.
Half vier is ek druk besig met die matriekafskeid toe my telefoon lui.
Sakhile. Sy dun verwese stemmetjie ruk my terug tot die werklikheid. "Miss, are you still coming?" En net daar slaan die werklikheid my. Hulle nood. Hulle verwesenheid. Wat ek ken maar wat ek nie wil ken nie. Wat ek baie graag van wil vergeet. Wat ek toesmeer met 'n rit in die tuimeldroër. Ek is al een wat hy kan bel om te kom help. Sy vroutjie is in Swaziland. Sy ouers ook. Roelf is in Johannesburg. Hulle het net vir my. En ek het myself in 'n kokon toegesluit om nie te dink aan my eie ervaring nie. Ek faal hom in hulle nood, die enigste persoon wat hom en sy broertjie nou kan help. Al wat ek kan vra is vergiffenis voor God.
Ek het dadelik gelos waarmee ek besig was, verskoning gemaak, skoonseun gebel om die twee te gaan haal en hulle by Pep gekry. Al het ek hom nie teen my lyf vasgedruk nie, het my oë dit gedoen toe ek in syne kyk. Vanaand hoef hulle nie koud te slaap nie. Môre en oormôre het hulle iets om aan te trek. Hulle kon eet vanaand. Was en afdroog. Christo sou hulle plaastoe vat, maar vriende het aangebied dat hulle daar kon gaan slaap, wat hulle verkies het. Vir die dag na oormôre sal ons die naweek planne maak.
Sorry Sakhile. Sorry Sibosisu.
Ek het vandag besef dat voordat bas oor 'n snoeimerk groei, daar soms eers gom uitloop en dat die wondjie maar nog rou is indien die gom afgekrap word. Dit vat langer vir bas om te groei as wat ek gedink het, en mens moenie gom met bas verwar nie.
Categories: Omgee, Slakverdriet	| 9 Kommentaar
Posted on 20 Mei 2012 by Slakkelak
Ek verstaan nou dat jy in my huis gepiepie het om te kan ruik waar jy moet gaan… dit het ek besef toe ek laasweek jou kosbak grond toe geskuif het en jy daar 'n groot plas gaan staan en maak het.
Dis nou al meer as 'n week wat jy nie by my kom slaap nie. Laaste keer was laasweek toe ek 'n middagslapie gevat het en ek wakker geword het van jou wat oor my prrr en sentimeters van my gesig af na my staar. Het jy dalk vir my totsiens kom sê?
Vrydag het ek vir jou gekyk waar jy sit en dut en dit was weird. Jou blinde oog was oop en starend, maar die gesonde ene was toe. Die pupil was normaal vir 'n helder dag toe ek oor jou ruggie vryf. Saterdag het ek jou glad nie gesien nie, en ek het my bekommer oor jou. Sondagoggend het ek jou saggies hoor maaiu, en my hart was bly om jou te hoor… Die saggies miaau was jou manier om te sê jy soek kos. Roelf het sommer gegaan, want dit was teedrinktyd vir my in die bed soos naweke nou maar is. Maar hy het teruggekom en gesê dit lyk nou asof daar bloeding agter jou oog is, gesê dit lyk sleg.
My Pieterjie! Nee! Dit is dan sy gesonde oog! Ek het sommer begin huil. Dis allervreeslik. Die regteroog se pupil is dof en starend, en nou die linkeroog ook met vergrote pupil maar wat bloedrooi gloei.
Ek weet nie of hy dalk in iets vasgeloop het of wat nie. Ek het so gehoop die groot besluit kon nog 'n bietjie wag. Toe ek skottelgoed was het hy my gehoor, en toe kon ek sien dat hy nou niks meer kan sien nie. Die katte se inkomvenster is langs die waskamer, en ek het gesien hoe hy regop teen die vensterbank gaan staan en voel-voel beweeg tot hy die opening gekry het. Hy het nie gespring soos altyd nie, maar homself met moeite opgetrek tot op die vensterbank. My hart was stukkend en vir oulaas het ek spesiaal 'n sakkie tuna oopgemaak nét vir hom.
Vir oulaas het ek vandag 'n kiekie van jou geneem waar jy in die sonnetjie lê en bak. Ek moes mooi mik, sonder om jou oë te vang. Vir oulaas het Pippie kom krulstert trek in onderdanigheid vir jou. Jy het haar nie eers gesien nie, eers toe ek raas het jy notisie gevat. Vir oulaas het Oreo haar teen jou kom skuur.
Ek het jou nou net buite gaan haal. En gehuil toe jy binne teen alles vasloop en net wil uit. Nou sit jy by my op die bed en ek hoop dat jy vir oulaas my bene gaan warm lê en jy jou laaste nag kan warm slaap.
Ek sal nie huil môre-middag wanneer ek jou vat nie. Sorry my Pietertjie, maar ek kan nie sien dat jy ly nie. Ek sal jou vashou wanneer die naald gaan prik. En dan gaan ek huil…
Vir oulaas my Pietertjie…
Ek is dankbaar dat ek kon afskeid neem van ons Pietertjie vandag. My gedagtes is by die Odendaals wat nie so gelukkig was hierdie naweek nie. Drufus Odendaal is Vrydag wreed vermoor met gif. Die een oomblik was hy nog daar, die volgende was daar 'n doodsroggel voor hulle by hom kon wees.
Sy lewensmaat treur nog steeds. Haar oë was die hele Saterdag nat en treurig, haar stem doodstil in rou. Boksers lyks soms treurig wanneer jy na die afdraende bekke kyk, maar dis die weduwee se oë wat die storie vertel.