Pous Joan: onder die legende 'n werklikheid? - Die versamelings - 2022
Aan die einde van die Middeleeue het 'n vreemde gerug in Europa die rondte gedoen: 'n vrou sou die pouslike troon beset het tussen 855 en 858 onder die naam van Johannes VIII, die Angelica. Tot die 16de eeu sou die Kerk dit nie ontken voordat sy van plan verander het en die bestaan ​​van hierdie omslagtige en bitter min apostoliese weerlê nie. Pous Joan.
Van Joan die Engelse tot Johannes VIII die Angelica
As ons glo dat Middeleeuse bronne, is Jeanne, van Engelse oorsprong, in 822 naby Mainz in Duitsland gebore. Gretig om te leer op 'n tydstip toe die seldsame kringe van onderwys en kennis vir geestelikes voorbehou is, sy sou haarself as 'n man verlaat het, wat die deure sou oopmaak vir verskeie universiteite en kloosters, insluitend dié van Saint-Germain-des-Prés.
Nadat sy in Rome aangekom het, sou sy bekend gewees het vir haar wetenskap, haar vroomheid sowel as vir haar skoonheid en sou sy 'n pos as leser van die Heilige Skrif verwerf het voordat sy by die Romeinse curia aangesluit het, waar sy uiteindelik 'n kardinaal sou word. Toe pous Leo IV in 855 sterf, sou sy hom opgevolg het onder die naam Johannes VIII, die Angelica. Sy sou dan haar werk perfek gedoen het, selfs tot 'n ongelukkige voorval. In 858, tydens 'n optog, is sy glo deur stuiptrekkings gegryp voordat sy 'n kind gebaar het. Gestenig deur die kwaai skare, gesterf in die bevalling of bloot onmiddellik afgelaai, het pous Joan se pontifika skielik tot 'n einde gekom teen 'n agtergrond van skandaal.
Dit was ook na aanleiding van hierdie gebeurtenis dat 'n ander legende gebore is, die seremonie van die deurboorde stoel waarop die verkose pous voor hul belegging moes sit om hul wreedheid te verseker. .
Gedurende die Hoë Middeleeue word die bestaan ​​van pous Joan gereeld in baie werke genoem, waaronder die Chronicon pontificum et imperatorum (die Kroniek van Pouste en Keisers) deur Dominikaanse Martin de Troppau, of in die Chronica universalis deur Jean de Mailly, nog 'n Dominikaan. Daar word gesê dat pous Leo IX self in 'n brief aan die patriarg van Konstantinopel, in die middel van die 11de eeu, 'n "vrou wat die setel van die pontusse van Rome inneem" genoem het.
Een feit is seker: tot aan die begin van die 16de eeu is die historiese bestaan ​​van die pous deur almal aanvaar, want hooggeplaastes van die Kerk stem daarvoor in geskrifte wat Rome nie geskik het om te sensor nie. Daar kan dus nie geargumenteer word dat die verhaal van Joan deur anticlerikale motiewe deur die teenstanders van die Kerk uitgevind is nie. Inteendeel, die eerste skrywer wat in 1647 standpunt inneem teen die bestaan ​​van 'n vroulike pous, is 'n protestant met die naam David Blondel.
Benedictus III, 'n plaasvervanger-pous?
Die ongelooflike aspek van die verhaal van hierdie pous Joan weerklink nogtans die verwarring wat heers rondom die pous wat vandag erken word as die onmiddellike opvolger van Leo IV: Benedictus III. Die bestaan ​​daarvan word nie in die oudste bekende eksemplaar van die Liber Pontificalis, die chronologiese lys van pouste en biskoppe van Rome wat tot die tiende eeu gehou is. Die seldsame kroniekskrywers wat hom noem, praat van hom deur 'n goeie liggaamsbou en 'n afkeer van die verskyning in die openbaar aan hom toe te ken ... Ons weet feitlik niks anders van hom nie, behalwe dat 'n antipoop homself teen hom probeer afdwing het. en dat hy in 858 skielik oorlede is en weier om in die Sint-Pietersbasiliek begrawe te word, aangesien hy homself beskouonwaardig om naby die heiliges te wees».
Al hierdie feite kan geld vir die heerskappy van die geheimsinnige pous, sowel as die van die onsekere Benedictus. Sou die amptelike geskiedenis van die Kerk Joan, of Johannes VIII die Angelica, herdoop het deur haar Benedictus te noem om haar seks beter te verberg? 'N Finale verwarring kon ook tussen twee ponte bestaan ​​het. 'N Rukkie later, gedurende die 9de eeu, het 'n ander pous in 872 die naam van Johannes VIII gedra. Die bestaan ​​daarvan, hierdie keer, is bewys. Sommige dokumente noem hom egter 'die pous' vanweë sy swakheid in die gesig van Saracens en sy vermeende homoseksualiteit. Het die twee karakters regtig geen verband met mekaar nie, of is daar 'n verwarring ontstaan ​​tussen die min bekende opvolger van Leo IV en 'n historiese pous Johannes?
Dit is waarskynliker dat die wisselvalligheid van 'n Vatikaan-geskiedenis onder die legende onder die invloed van die Romeinse sedes van destyds skuil, dikwels ontsteld en chaoties, selfs swaelagtig, totdat die teenhervorming dit stopgesit het. skyn van orde in die 16de eeu.