Afhangende van u genetiese samestelling, kan u miskien net voor die bed koffie drink of bedraad voel ...
Voormalige regeringsadviseur Dominic Cummings het opslae gemaak deur aan te voer dat die Britse regering se reaksie op die COVID-19-krisis ''n klassieke historiese voorbeeld van groepsdenke' was.
Hy het gesê hoe meer mense die regering se plan kritiseer, hoe meer mense van binne sê ander verstaan ​​dit nie. Hy het bygevoeg dat, indien die planne vroeër ondersoek sou kon word, 'ons minstens ses weke tevore sou agtergekom het dat daar 'n alternatiewe plan was'.
Alhoewel ons nie die waarheid van hierdie kritiek kan weet nie, laat dit 'n belangrike vraag ontstaan ​​oor die dinamika van besluitneming in groepe. Wat is eintlik groepsdenke en wat vertel wetenskaplike navorsing ons oor hoe ons dit kan vermy?
Groep-dink is 'n gewilde verduideliking vir hoe groepe kundige mense foutiewe besluite kan neem. Die essensie van groepsdenke is dat groepe sielkundige druk op individue skep om aan te pas by die sienings van leiers en ander lede.
Bekende voorbeelde van groepsdenke sluit die besluit van die VSA om Kuba in 1961 binne te val en die besluit van Coca-Cola om 'New Coke' in 1985 bekend te stel. In hierdie en ander bekende voorbeelde het groepe nie die regte keuse gemaak nie, selfs al het hulle al die inligting wat hulle nodig gehad het daar in die kamer gehad. Lede het nie hul menings en inligting gedeel wat verleentheid of tragiese besluite kon vermy nie.
Wat veroorsaak groepdenke
Hoe kan slim mense bymekaarkom en tot skynbaar onverklaarbare gevolgtrekkings kom? Daar is drie hoofredes groepe skep druk wat lei tot gebrekkige besluite.
Eerstens wil alle mense 'n gevoel hê dat hulle by ander behoort - ons brein is bedraad om ons stam te vind, die mense by wie ons behoort. In enige groepsituasie wil ons aanvaar word deur ander lede en ons wil dit goedkeur, bewustelik en onbewustelik. Een manier om aanvaarding en goedkeuring te verkry, is om gemeenskaplike grond met ander te vind. Maar wanneer alle lede dit doen, het dit die gevolg dat die groepsbespreking op die gebiede van ooreenkoms en ooreenkoms bevoordeel word, wat potensiële verskille en meningsverskil verdring.
Byvoorbeeld, as 'n lid van 'n groep sê dat hulle van 'n spesifieke TV-program hou, sal ander lede wat ook daarvan hou, waarskynlik praat. Diegene wat dit nie gesien het nie of nie daarvan hou nie, sal waarskynlik swyg. Dit wil nie sê dat meningsverskille nooit plaasvind nie, net dat dit minder gereeld in groepbesprekings as ooreenkoms voorkom. Wanneer groepbesprekings hierdie dinamika met verloop van tyd volg - lede wat meer instem as onenigheid - begin diegene met meningsverskille glo dat hul siening nie ooreenstem met die meerderheid nie. Dit moedig hulle nog meer aan om inligting en standpunte wat hulle vrees (selfs subtiel), weer te hou met afkeur van ander lede.
Tweedens, soos die ou spreekwoord lui, "as u wil regkom, gaan saam". Alhoewel meningsverskil oor die beste manier van aksie gesond is vir groepe - en dit is inderdaad die punt van groepe om besluite te neem - gesonde meningsverskil vloei dikwels oor in konflik wat persoonlik raak en ander se gevoelens seermaak. Die risiko hiervan, hoe gering ook al, lei daartoe dat diegene wat nie saamstem nie, te gereeld hul tonge hou.
Hierdie druk is nog sterker as lede van hoë status - soos formele leiers of diegene wat deur ander gerespekteer word - hul mening uitspreek. Die subtiele, onuitgesproke kragte wat dit riskant laat voel om met ander lede te praat en nie saam te stem nie, is uiters moeilik om te oorkom as ons weet dat ons onsself met 'n leier sou stry.
Waarom Hoër Onderwys beteken nie Hoër Vlakke van Verdraagsaamheid
Derdens, ons subtiel pas ons voorkeure aan om ooreen te stem met wat ons as die meerderheidsbeskouing beskou. Met ander woorde, as ons nie 'n duidelike siening van ons eie mening het nie, neem ons eenvoudig ander lede aan - dikwels sonder om dit eens te weet. Sodra ons die voorkeur aanvaar, word dit 'n lens vir die inligting wat ons ontvang. Ons onthou inligting wat ooreenstem met ons eie voorkeure, maar is geneig om inligting te vergeet dit is nie teenstrydig met hulle nie. Dus, 'n lid wat 'n voorkeur openbaar, skep onsigbaar 'n selfversterkende siklus wat die ooreenkoms handhaaf.
Hoe kan groepe groepdenke vermy?
Die noodsaaklike bestanddeel wanneer groepsdenke probeer vermy, is om eers op opsies en inligting te konsentreer, en om voorkeure en voorspraak so lank as moontlik uit te hou. Nadat hulle hul doelwitte bepaal het, moet groepe soveel moontlik opsies oorweeg. Alle lede moet gevra word vir alle tersaaklike inligting oor al hierdie opsies, selfs al is dit nie die opsies wat ander lede verkies nie. Eers na 'n deeglike, stelselmatige soeke na inligting, moet lede hul voorkeure begin bespreek of pleit vir een opsie bo 'n ander.
Leiers kan 'n kritieke rol speel om groepsdenke te vermy. Navorsing het getoon leiers wat die besluitnemingsproses rig, maar nie hul eie voorkeure deel of vir spesifieke opsies voorstaan ​​nie, lei groepe om groepsdenke te vermy en beter besluite te neem. Leiers wat veral vroeg pleit vir spesifieke keuses, is geneig om hul groepe te laat dwaal en die kragte wat tot groepdenke lei, te versterk.
Om groepsdenke te vermy, moet leiers die rol van 'n speurder speel, vrae vra en al die feite versamel. Om te lei deur 'n debat te wen of 'n hofsaak te laat geskied, laat die groep baie meer oop vir groepsdenke.
Ongeag hoe die regering in die verlede besluite geneem het, dit sal goed wees om seker te maak dat alle besluitnemingsliggame hierdie advies volg. Selfs die slimste, beste bedoelingsgroepe is kwesbaar vir die basiese sielkunde van groepsdenke.
Colin Visser, Lektor in organisasies en innovasie, UCL
Terwyl baie dit eens is dat ons tans in ons kulturele adolessensie is, is daar ook duidelike bewyse van ...
'N Tweelingmaan is selde voorspelbaar. Belangstellend hierin en dan dat dit een ding opsy skuif in ...