Soorte konflikte - sosiale, intrapersoonlike, politieke - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Soorte konflikte. Om die mees toepaslike konstruktiewe vorm van uitgang te ontwikkel van situasies van konfrontasie en 'n voldoende vorm van bestuur daarvan, is dit nodig om 'n tipologie van konflikte te voer en te klassifiseer. Maar voor dit sou raadsaam wees om die konsep wat beskryf word, te definieer. In moderne bronne vind u meer as honderd definisies van hierdie term. Die mees billike van hulle word beskou as die definisie hieronder. Konflik is 'n metode om verskille in menings, stokperdjies of doelwitte wat ontstaan ​​in die prosesse van kommunikatiewe interaksie met die samelewing, op te los. Gewoonlik vergesel van 'n situasie van opposisie teen negatiewe emosies, wat dikwels buite die grense van gevestigde norme of aanvaarbare reëls kan gaan. Met ander woorde, die konflik is die teenstrydigheid, wat uitgedruk word in die konfrontasie van sy deelnemers. Sulke meningsverskil kan onpartydig wees of subjektief wees.
Tipes sosiale konflikte
Oor die algemeen kan 'n konflik in die vorm van 'n normale geskil of 'n botsing tussen twee individue of groepe voorgestel word om dieselfde waarde as die twee teenoorgestelde kante te hê. Deelnemers aan die konfrontasie word verwys as onderwerpe van die konflik. Onder hulle is: getuies, aanstellers, medepligtiges, tussengangers. Getuies is vakke wat 'n konfliksituasie aan die buitekant ondervind, aanstellers - individue wat ander deelnemers aan 'n twis, medepligtiges uitlok - mense wat bydra tot die eskalasie van die konflik deur aanbevelings, tegniese bystand of ander beskikbare middele, bemiddelaars - dit is individue wat deur hul optrede poog om te voorkom toelaat of stop die stilstand. Nie almal wat betrokke is by die konfrontasie is noodwendig in direkte konfrontasie met mekaar nie. Die posisie, voordeel of vraag wat die ontwikkeling van die konfrontasie genereer, word die onderwerp van konflik genoem.
Die oorsaak en oorsaak van die ontstaan ​​van konflikte verskil van die onderwerp. Die oorsaak van die konfliksituasie is die objektiewe omstandighede wat die voorkoms van die konfrontasie vooraf bepaal. Rede het altyd te make met die behoeftes van die opponerende partye. Die rede vir die ontwikkeling van konfrontasie kan klein voorvalle wees wat bydra tot die ontstaan ​​van 'n dispuutbare situasie, terwyl die konflikproses self nie volwasse kan wees nie. Daarbenewens is die geleentheid spesiaal geskep of willekeurig.
Vir 'n omvattende begrip van 'n konfliksituasie, is dit nodig om dit te onderskei van teenstrydigheid, wat fundamentele onverenigbaarheid, ongelykheid in sommige fundamentele belangrike belange beteken, byvoorbeeld van politiek-ekonomiese of etniese aard.
Teenstrydighede is: objektief en subjektief, basies en nie-basies, intern en ekstern, antagonisties en nie-antagonisties.
Interne konfrontasie spruit voort uit die botsing van intra-organisatoriese, intra-groep en ander belange van lede van minderjarige sosiale groepe. Eksterne - ontstaan ​​tussen twee of meer sosiale stelsels. Die basis van konflikbewegings waarin sy deelnemers teenstrydige belange verdedig, is antagonistiese (onversoenbaar vyandige) meningsverskille. Dit is moontlik om sulke vakke te versoen wat polariese belange vir 'n kort tydjie beoefen en sodoende die konflik vertraag sonder om dit op te los. Die verskille wat ontstaan ​​tussen die onderwerpe van 'n konfliksituasie, wat gekenmerk word deur die teenwoordigheid van gekoördineerde belange, word nie-antagonistiese persone genoem. Met ander woorde, hierdie soort teenstrydighede impliseer die moontlikheid om kompromieë te bereik deur middel van wedersydse toegewings.
Die vernaamste teenstrydighede veroorsaak dat die ontstaan ​​en dinamika van die konflikproses die verhouding tussen sy voorste akteurs kenmerk. Geringe afwykings - gepaardgaande konfliksituasies. Meestal wissel hulle met sekondêre partye tot die konflik. Objektiewe meningsverskille word bepaal deur prosesse en verskynsels wat nie afhanklik is van die intelligensie en wil van individue nie. Daarom is dit onmoontlik om sulke teenstrydighede op te los sonder om die oorsake van hul voorkoms direk aan te spreek. Subjektiewe meningsverskille word gekenmerk deur afhanklikheid van die wil en rasionaliteit van vakke. Hulle is te wyte aan die eienaardighede van die karakters, verskille in gedragspatrone, wêreldbeskouing, morele en waarde-oriëntasies.
Die kern van elke konflik is noodwendig 'n teenstrydigheid, wat in spanning manifesteer weens ontevredenheid met die huidige situasie en die bereidwilligheid om dit te verander. Egter onenigheid mag nie ontwikkel tot 'n oop konflik nie, dit wil sê direk in 'n konflik. Gevolglik toon die teenstrydigheid die verborge en onbeweeglike oomblik van die verskynsel. Op sy beurt is die konflik 'n oop en dinamiese proses.
Sosiale konflik is die hoogste punt in die ontwikkeling van teenstrydighede in die interaksie van individue, sosiale groepe en instellings, wat gekenmerk word deur 'n toename in antagonistiese tendense wat die belange van sosiale groepe en individue teenstaan.
Tipes en funksies van konflikte
Die geskiedenis van sosiologie is ryk aan verskeie begrippe wat die kern van die verskynsel van sosiale konflik openbaar.
Die Duitse sosioloog G. Simmel het aangevoer dat die essensie van sosiale opposisie die ou, verouderde vorme van kultuur met nuwes vervang. Met ander woorde, daar is 'n botsing tussen die voortdurend vernieuwde inhoud van die lewe en verouderde kulturele vorms.
Die Engelse filosoof G. Spencer beskou die stryd om bestaan ​​as die essensie van die konflik. Hierdie stryd is weer te danke aan die beperkte kapasiteit van noodsaaklike hulpbronne.
K. Marx, 'n ekonoom en sosioloog uit Duitsland, het geglo dat daar 'n stabiele konfrontasie tussen produksieverhoudings en produksiekragte was, wat meer ontwikkel is met die ontwikkeling van produksievermoë en tegnologie totdat dit die modus van produksie verander het. Die stryd van klasse, sosiale konflik is die dryfkrag van die geskiedenis, wat sosiale revolusies veroorsaak, die ontwikkeling van die samelewing 'n stap hoër verhoog.
Duitse historikus, sosioloog en filosoof M. Weber het aangevoer dat die samelewing 'n arena van sosiale aksie is, waarin daar 'n botsing tussen moraliteit en norme is wat inherent is aan een of ander individu, sosiale gemeenskappe of instellings. Die konfrontasie tussen sosiale toestelle, hul bewering van hul eie sosiale posisies, lewensstyle, uiteindelik stabiliseer die samelewing.
Sosiale konflikte kan 'n positiewe betekenis en negatiewe oriëntasie dra. Die positiewe impak word gemanifesteer om in te lig oor die teenwoordigheid van sosiale spanning, om sosiale transformasies te stimuleer en om hierdie spanning te verwyder.
Die negatiewe fokus van sosiale opposisie is die vorming van stresvolle situasies, die vernietiging van die sosiale stelsel, die disorganisering van die lewe van die samelewing.
Die tipes konflikte in 'n span wissel in:
- duur: eenmalige en herhalende, kort- en langtermyn, uitgerekte; kapasiteit (volume): globale en plaaslike, nasionale en streeks; persoonlik en groep;
- beteken gebruik: gewelddadig en nie-gewelddadig;
- die bron van opvoeding: vals, objektief en subjektief;
- vorm: intern en ekstern;
- aard van ontwikkeling: spontaan en doelbewus;
- impak op die verloop van sosiale ontwikkeling: regressief en progressief;
- Die sfere van die sosiale lewe: produksie (ekonomiese), etniese, politieke en gesinslewe;
- tipe verhouding: individueel en sosio-sielkundig, internasionaal en internasionaal.
Oorloë, territoriale geskille, internasionale geskille is al voorbeelde van die tipe konflikte (volgens volume).
Hoofsoorte van konflik
Die fundamentele tipes konflikte in die sielkunde word geklassifiseer volgens die kenmerk van die sistematisering. Konfronte kan dus gegroepeer word deur die aantal deelnemers in die konflik: intrapersoonlike en interpersoonlike sowel as groep.
Intra-persoonlike konflik ontstaan ​​in botsings van 'n individu se eie doelwitte, wat beide relevant en onverenigbaar is vir hom. Op sy beurt word die konflik binne die individu verdeel volgens die keuse. Opsies kan ewe aantreklik en onbereikbaar wees. Die helderste voorbeeld van so 'n "gelyksydige" keuse, wat 'n konfrontasie genereer, is die verhaal van Buridan se esel wat honger ly, want hy kon nie een van twee hooistelle op dieselfde afstand kies nie.
Opsies kan ewe onaantreklik wees. Voorbeelde hiervan is in verskeie films, waar die karakters 'n keuse moet maak wat ewe onaanvaarbaar vir hom is.
Die resultaat van die keuse kan aantreklik en onmerkbaar wees vir die individu. Die persoon analiseer hard, tel die voordele en bereken die minuses, aangesien hy bang is om die verkeerde besluit te neem. 'N Voorbeeld hiervan is die toekenning van ander mense se waardevolle items.
Botsings van verskillende rolsposisies van 'n persoonlikheid genereer rol intrapersoonlike teenstrydighede.
Soorte rol opposisies word verdeel in persoonlike, interpersoonlike en interrol.
Persoonlikheids-rol teenstrydigheid vind plaas as gevolg van veranderings in vereistes vir die rol van die buitekant, wanneer sulke vereistes nie ooreenstem met die mening van die individu nie, met sy onwilligheid of onvermoë om te voldoen. Aangesien elke sosiale rol van die vak gekenmerk word deur die teenwoordigheid van sy individuele vereistes, gevestigde begrip en persepsies daaroor.
Die interafhanklike teenstrydigheid word aangetref wanneer te sterk 'gewoond raak aan' 'n sekere sosiale rol nie 'n individu toelaat om 'n ander rolsposisie in 'n ander situasie te neem nie.
Die duidelikste manifestasies van interpersoonlike konflik is wederregtelike verwyte en geskille. Elke persoon wat in 'n konflik betrokke is, probeer om persoonlike behoeftes en persoonlike belange te bevredig.
Interpersoonlike konfrontasies word ook geklassifiseer deur:
- gebiede: familie en huishouding, besigheid en eiendom;
- aksie en gevolge: konstruktief, wat tot samewerking lei, beteken om verhoudings te verbeter, doelwitte te bereik en vernietigend te wees, gebaseer op die individu se begeerte om die vyand te onderdruk, wat daarop gemik is om op enige manier voorrang te kry;
- kriterium van die werklikheid: vals en outentiek, willekeurig, verborge.
Groepskonflik vind plaas tussen verskeie klein gemeenskappe wat deel is van 'n groot groep. Dit kan beskryf word as 'n konfrontasie van groepe, waarvan die basis die beginsel is "ons - hulle". Terselfdertyd word deelnemers eksklusief positiewe eienskappe en doelwitte aan hul groep toegeskryf. En die tweede groep - negatief.
Klassifikasie van tipes konflikte: egte, vals, verkeerd toegeskryf, verplaas, willekeurig (voorwaardelik), latent (verborge). Echte konflik word voldoende beskou en bestaan ​​objektief. Byvoorbeeld, die gade wil die vrye ruimte as 'n kleedkamer gebruik, en die man - as 'n werkswinkel.
Voorwaardelike of willekeurige opposisie is opvallend vir sy besluit. Sy vakke is egter nie daarvan bewus nie. Byvoorbeeld, die bogenoemde familie merk nie dat daar nog 'n vrye spasie in die woonstel is nie, geskik vir 'n werkswinkel of 'n klerekas.
Offset konfrontasie word waargeneem wanneer daar 'n ander wegkruip agter die ooglopende konfrontasie. Byvoorbeeld: eggenote, wat oor die vrye ruimte beweeg, is in werklikheid in konflik as gevolg van inkonsekwente idees oor die rol van die gade in gesinsverhoudings.
'N Onbehoorlike toeskryfbare teenstrydigheid word aangeteken wanneer die gade die gelowiges beroof vir wat hy op eie versoek gedoen het, wat sy alreeds vergeet het.
Versteekte of latente konflik is gebaseer op 'n objektief bestaande teenstrydigheid wat nie deur die gades gerealiseer word nie.
Vals konflik is 'n teenstrydigheid wat nie regtig bestaan ​​nie. Dit hang af van die persepsie van die gades. Met ander woorde, objektiewe redes is nie nodig vir sy voorkoms nie.
Soorte konflikte in die organisasie
'N Organisasie kan nie bestaan ​​sonder 'n verskeidenheid teenstrydige prosesse nie. Omdat dit bestaan ​​uit individue wat gekenmerk word deur verskillende opvoeding, houdings, doelwitte, behoeftes en aspirasies. Enige botsing is 'n gebrek aan ooreenkoms, 'n meningsverskil tussen menings en standpunte, teenkanting van multidireksionele posisies en belange.
Die tipes konflikte in die bestuur van organisasies word gewoonlik op verskillende vlakke oorweeg: sosiale, sielkundige en sosio-sielkundige.
Die tipes konflikte in 'n span kan positief of negatief wees. Daar word geglo dat konflik in die besigheidsomgewing bydra tot die definisie van posisies en standpunte van lede van die organisasie, bied die geleentheid om hul eie potensiaal te toon. Daarbenewens kan hulle die probleme deeglik ondersoek en alternatiewe identifiseer. Konfrontasie in 'n organisasie lei dus dikwels tot die ontwikkeling en produktiwiteit daarvan.
Tipes en funksies van konflikte in arbeidsverhoudinge. Konfrontasie is die dryfkrag en motivering. Op sy beurt word vrees en vermyding van konfrontasies veroorsaak deur onsekerheid oor die moontlikheid van 'n suksesvolle oplossing van die konflikproses. Daarom moet konflik as 'n instrument gebruik word.
Klassifikasie van konfliktipes
Die konfrontasies in die arbeidsmag word bepaal deur die organisatoriese vlakke waaraan die deelnemers behoort, waardeur konflikte verdeel word in:
- vertikaal, waargeneem tussen verskillende stappe van die hiërargie (die meerderheid van sulke konflikte);
- horisontale, tussen individuele areas van die maatskappy, tussen formele groepe en informele groepe;
- gemeng, wat elemente van vertikale teenstrydighede en horisontale konfrontasies dek.
Daarbenewens word konflikte in organisasies ge-sistematiseer volgens die omvang van die ontstaan ​​en vorming van konfliksituasies en is:
- besigheid, dit wil sê in verband met die professionele aktiwiteite van vakke en met die verrigting van funksionele pligte;
- Persoonlike, wat informele belange beïnvloed.
Konflikte word ook geklassifiseer deur skeiding tussen die wenners en die verloorders by:
simmetriese, dit wil sê, daar is 'n gelyke verdeling van die opposisie se uitslae;
- Asimmetries word waargeneem wanneer sommige meer wen of verloor.
Volgens die erns van konflikte kan versteek en oop verdeel word.
Versteekte opposisie raak gewoonlik twee individue wat tot op 'n sekere punt probeer om nie te wys dat daar 'n konfrontasie tussen hulle is nie.
Versteekte onenigheid ontwikkel dikwels in die vorm van 'n soort intrige, waardeur 'n doelbewuste oneerlike daad bedoel word, wat voordelig is vir die inisieerder, die span dwing of onderworpe is aan spesifieke aksies wat skade aan die individu en die span veroorsaak. Oop konfrontasie is onder beheer van leierskap, waardeur hulle minder gevaarlik vir die organisasie beskou word.
Konfliksituasies word verdeel, afhangende van die gevolge daarvan, tot vernietigende (skade aan die maatskappy) en konstruktief (bydra tot die ontwikkeling van die organisasie).
Konflikte in organisasies sowel as ander vorme van konfrontasies is: intra en interpersoonlik, tussengroep, tussen 'n werkende individu en 'n groep.
Dikwels word spesialiste aangebied met onvanpaste eise en oormatige eise rakende hul professionele aktiwiteite en werksresultate, of die maatskappy se vereistes voldoen nie aan die persoonlike behoeftes van die werknemer of sy belange nie. Dit is voorbeelde van tipes konflikte van 'n intrapersoonlike aard. Hierdie soort konfrontasie is 'n soort reaksie op arbeidsoorlading.
Interpersoonlike konflik word meer dikwels tussen bestuurders waargeneem.
Die konfrontasie tussen die arbeider en die groep vind plaas as die verwagtinge van die span nie voldoen aan die verwagtinge van die individuele spesialis nie.
Intergroep-konflik is gebaseer op mededinging.
Die oplossing van alle vorme van konflikte in bestuur is nodig vir die bestuurder of vir 'n kompromie.
Tipes interpersoonlike konflik
Kommunikatiewe interaksie met die sosiale omgewing neem 'n belangrike plek in die menslike bestaan ​​en vul dit met betekenis. Verhouding met familie, kollegas, kennisse, vriende is 'n onlosmaaklike deel van elke menslike vak en konflik is een van die manifestasies van sulke interaksie. Die meeste mense is geneig om foute teen die negatiewe koste van die kommunikasieproses te konfronteer. Daarom, met redoubled pogings, hulle probeer om hulle te vermy. Dit is egter onmoontlik om jouself te beskerm teen alle konfliksituasies, omdat 'n konflikvrye samelewing nie in beginsel bestaan ​​nie. Каждый индивид является не просто частью социального механизма.Enige menslike vak is 'n unieke unieke individu wat persoonlike begeertes, doelwitte, behoeftes, belange het, wat dikwels die belange van die omgewing kan weerspreek.
Interpersoonlike konfrontasie verwys na 'n oop botsing van onderwerpe wat met mekaar in wisselwerking is, wat gebaseer is op teenstrydighede, wat optree in die vorm van opponerende aspirasies, take wat nie in 'n bepaalde situasie versoenbaar is nie. Dit manifesteer hom altyd in die kommunikatiewe interaksie van twee of meer mense. In konfrontasies van 'n interpersoonlike aard word die vakke teen mekaar gekant en die verhouding van aangesig tot aangesig bepaal. Hierdie soort teenstrydigheid is die algemeenste, aangesien dit tussen beide kollegas en naby mense waargeneem kan word.
Interpersoonlike konflik word gekenmerk deur 'n aantal kenmerke en spesifieke eienskappe:
- die teenwoordigheid van objektiewe verskille; - hulle moet betekenisvol wees vir elke onderwerp van die konflikproses;
- die behoefte om onenigheid as 'n instrument te oorkom om te help om verhoudings tussen die onderwerpe van die konfrontasie te bou;
- Aktiwiteit van deelnemers in die proses - aksies of hul volledige afwesigheid is daarop gemik om hul eie belange te ontmoet of om teenstrydighede te verminder.
Die tipes konflikte in die sielkunde kan ook sistemiseer word, afhangende van die aard van die betrokke probleme:
- waarde (opposisie waarvan die oorsaak beduidende persepsies en basiese persoonlike waardes is);
- Belange, dit is teenstrydige doelwitte, belange, aspirasies van vakke in 'n bepaalde situasie, word beïnvloed;
- Regulering (Konfrontasie ontstaan ​​as gevolg van oortredings in die loop van die interaksie van regulatoriese regsreëls).
Daarbenewens word konflikte verdeel afhangende van die dinamika van akute, uitgerekte en trae. Skerp opposisie word hier en nou waargeneem. Dit raak betekenisvolle waardes of gebeurtenisse. Byvoorbeeld owerspel. Langdurige verskille hou vir 'n groot hoeveelheid tyd met medium en bestendige spanning. Hulle skep ook beduidende probleme vir die individu. Byvoorbeeld, die konflik van geslagte.
Stadige konfliksituasies word gekenmerk deur lae intensiteit. Hulle flikker gereeld. Byvoorbeeld, die konfrontasie van kollegas.
Om 'n positiewe uitkoms te konfronteer, moet hulle kan bestuur. Die bestuursproses om 'n konfliksituasie te beheer, moet vergaderings van die partye by die konflik insluit, wat help om die oorsake van konfrontasie te identifiseer en maniere om die gaping te oorbrug. Die hoofbeginsel van gedragsreaksie in 'n konfliksituasie is om gemeenskaplike doelwitte van teenstrydige individue te vind, wat deur almal verstaan ​​en aanvaar sal word. So word samewerking gevorm. Ook 'n belangrike stap is om te stem tot die deelname van 'n bemiddelaar wat die konfliksituasie sal help oplos. Terselfdertyd moet die mediator se besluit sonder enige twyfel en noodwendig vir die uitvoering deur alle akteurs van die konfrontasie gemaak word.
Soorte intrapersoonlike konflikte
Die teenstrydigheid wat binne die individu voorkom, word die toestand van die innerlike persoonlikheidstruktuur genoem, wat gekenmerk word deur die teenkanting van sy elemente.
Voorstanders van die sielkundige benadering verdeel konflikte in terme van hul opsporing in rolspel, motivering en kognitief.
Motiverende intrapersoonlike konfrontasie is bestudeer in psigoanalitiese teorie en psigodinamiese konsepte. Die volgelinge van hierdie leerstellings was gebaseer op die idee van die oorspronklikheid van intrapersoonlike teenstrydigheid as gevolg van die dualiteit van die menslike natuur.
In Freud se paradigma ontstaan ​​die konflik van persoonlikheid as gevolg van die konfrontasie tussen "It" en "Super-I", dit wil sê tussen biologiese onverklaarbare stootpunte en die aspirasies van die individu en morele standaarde wat deur die individu bemeester word. Die uitsetting van onaanvaarbare begeertes vir die vak gee hom nie die geleentheid om die ware oorsake van interne konfrontasie te besef nie. Hierdie teenstrydighede lei dikwels tot die insluiting van sielkundige beskerming. As gevolg hiervan, die interne stres verminder, en die werklikheid voor die individu kan in 'n verwronge vorm voorkom.
Die kognitiewe teenstrydigheid is dikwels die gevolg van 'n konflik van idees wat nie vir die onderwerp verenigbaar is nie. Kognitiewe sielkunde argumenteer dat die individu gefokus is op die konsekwentheid van hul eie interne struktuur van oortuigings, waardes, idees. 'N Individu voel ongemak wanneer teenstrydighede voorkom. Volgens die konsep van die kognitiewe dissonansie van Festinger, is individue geneig om die toestand van ongemak te verminder, wat te wyte is aan die teenwoordigheid van twee "kennis" op dieselfde tyd, sielkundig verskil.
Rolkonfrontasies ontstaan ​​as gevolg van 'n botsing in die sfeer van 'n individu se aktiwiteit tussen verskillende rolle van die persoonlikheid, tussen die vermoëns van die vak en die behoorlike rolspelgedrag.
Soorte rolkonflikte. Tradisioneel is daar twee hoof tipes konflikspeelposisies van die individu, naamlik die opposisie "I-rolposisie" en inter-spoor-konfrontasie.
Die botsing "Ek is die rolsposisie" word waargeneem wanneer teenstrydighede tussen die vermoëns van die vak en die vereistes ontstaan, wanneer die gevolglike keuseprobleem weens die onwilligheid of onvermoë van die individu om sy rolsposisie te bevredig, ontstaan. Die interrol kompetisie is die onverenigbaarheid van verskillende rolle van die individu. Die mees algemene konflik tussen konflikte is die botsing van 'n professionele rolsposisie en gesinsrol.
Soorte politieke konflikte
Politieke konfrontasies is 'n integrale deel van die historiese vorming van state en die ontwikkeling van die samelewing. Aan die een kant vernietig politieke opposisie staatsregtelike instellings en sosiale interkonneksies. En aan die ander kant, dit bied 'n klim op 'n nuwe stadium van politieke ontwikkeling.
Konfrontasie in die politiek is dus 'n botsing waarvan die doel is om die vyand uit te skakel of skade te veroorsaak. Met ander woorde, politieke konfrontasie ontstaan ​​wanneer die besef van die belange van een staat lei tot 'n beperking van die belange van 'n ander.
Politieke konfrontasie kan ook gedefinieer word as 'n botsing tussen onderwerpe van politieke interaksie as gevolg van uiteenlopende belange of die middele om dit te bereik, wedywering, verwerping van die waardes van die vyandige kant, gebrek aan wedersydse begrip.
Alle konflikte in die politieke wêreld word verdeel volgens gebiede, tipe politieke organisasie, die aard van die onderwerp van konfrontasie.
In terme van sy verspreiding is konfrontasie interstaatlike of buitelandse beleid en huishoudelik.
Deur die soort politieke organisasie word konflikte verdeel in die konfrontasie van totalitariese regimes en die konfrontasie van demokratiese stelsels.
Volgens die besondere aspekte van konfrontasie word hulle verdeel in status-rolkonflikasie, belangebotsing en konfrontasie van identifikasie en waardes.
Terselfdertyd val die inhoud wat die toestande van hierdie kategorieë konsepte dikwels saam val. So kan byvoorbeeld politieke konfrontasie tussen state 'n uitdrukking gee van die verskille tussen 'n politieke stelsel (demokratiese en totalitêre) en die formulering van belange en waardes wat deur hierdie politieke stelsels verdedig word.
Vertaling van die konflik in die toepaslike werkswyse van die vakke, bewuste invloed op die gedrag van die deelnemers van die konfrontasie ten einde die gewenste doelwitte te bereik - dit is die bestuur van die konflikproses. Dit sluit in: die voorspel van moontlike konflikte, die voorkoming van die opkoms van sommige en terselfdertyd stimuleer ander, eindigende en pacifiserende konfrontasie, nedersetting en oplossing.
Alle bestaande vorme van konflikbestuur kan verdeel word in: negatiewe (tipes opposisie, waarvan die doel is om een ​​kant van die party te wen) en positiewe maniere. Die term negatiewe metodes beteken dat die uitslag van die botsing die vernietiging van die gemeenskaplike verhouding van die partye wat by die konfrontasie betrokke is, vernietig sal word. Die gevolg van positiewe metodes is om kohesie tussen die teenstrydende partye te behou.
Dit is nodig om te verstaan ​​dat die maniere om konfliksituasies op te los, voorwaardelik verdeel word in negatief en positief. In die praktyk komplementeer beide metodes perfek en harmonieus mekaar. Byvoorbeeld, dikwels die onderhandeling proses bevat elemente van die stryd in verskeie kwessies. Terselfdertyd sluit selfs die moeilikste stryd van die opponerende kante nie die moontlikheid om onderhandelinge te hou nie. Daarbenewens bestaan ​​vordering nie buite die wedywering van verouderde idees en vars innovasies nie.
Daar is baie strydvariëteite, waarvan elkeen gekenmerk word deur gemeenskaplike tekens, want elke stryd behels onderlinge gerig optrede van minstens twee individue. Terselfdertyd is dit noodsaaklik dat een daad van aksie die ander moet belemmer.
Die belangrikste taak van die stryd is om die konfliksituasie te verander.
Positiewe maniere om geskille en konflikte op te los, sluit in die eerste keer onderhandelinge.
Daarbenewens word die volgende style van konflikoplossing onderskei: konfrontasie vermy, die situasie verlig, gedwing, 'n kompromie gevind en die probleem regstreeks opgelos.
Kyk na die video: Governors, Senators, Diplomats, Jurists, Vice President of the United States 1950s Interviews (September 2019).