Sien jou by die Boekbeurs!
Protea Boekhuis nooi jou graag om aan te sluit by ons aktiwiteite tydens hierdie jaar se Kaapse Boekbeurs in die Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum.
Geselligheid met Protea Boekhuis
Saterdag 31 Julie 16h00
By ons stalletjie (B10)
Kom snuffel deur ons stalletjie, ontmoet ons skrywers, gesels met hulle en vra hulle om jul boeke te teken! Drink 'n glasie saam met ons en wag … party mag dalk selfs iets lees vir ons! (Ons stalletjie is naby die Poësiekafee.)
Saterdag 31 Julie 17:00 – 18:00
In die Poësiekafee
Kom luister na:
Hulle sal jul boeke teken!
Sondag 1 Augustus 15:00 – 15:45
'n Jeugroman wat lank voor Harry Potter geskryf is en tog toon hul hoofkarakters interessante ooreenkomste? 'n Blitsverkoper en jeugboek wat deur 'n politikus geskryf is? Inderdaad. Koning van Katoren is een van Europa se beste verkopers van alle tye. Politieke intrige, persoonlike leed en 'n nasie wat in opstand kom? Klink dit opwindend? Kom luister dan!
Die praatjie is gerig op volwassenes en op die jongklomp wat slim genoeg is om te weet dat volwassenes, soos die ministers van Katoren, baie keer hulp nodig het! Daniel Hugo, die vertaler, vertel ons wat dit verg om hierdie karakters te laat lewe in sy eie taal. Die jeugromanskrywer, Carina Diedericks-Hugo, sal die gesprek lei.
Sondag 1 Augustus 16:00 – 17:00
Marjorie van Heerden oor wiskunde in kuns
Maandag 2 Augustus 09:30 – 10:00
Die bekende, geliefde kinderboekillustreerder, Marjorie van Heerden, wys die jongklomp hoe hulle vorms kan gebruik om hul eie fantastiese tekeninge te maak.
Hoekom praat grootmense so snaaks?
Maandag 2 Augustus 10:00 – 10:30
Hoekom praat grootmense so snaaks? is 'n boek deur Keina Swart, 'n onnie, wat die jongspan laat verstaan hoe idiome werk – sonder dat hulle agterkom hulle leer iets.
Maandag 2 Augustus 10:00 – 10:45
Weet nie waar ons is nie?
Ons is in stalletjie B10 in die Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum. Stap na links, agter. Ons is naby die Poësiekafee.
Ja, ek het uiteindelik Die Benederyk klaargelees.
Maklik was dit nie, maar dan skryf Ingrid Winterbach (aka Lettie Viljoen in haar jeug) nie boeke vir die prulmark nie. Geensins. Ek was die ander dag weer in een van ons land se voorste boekwinkels, toe draai die gesprek juis na Ingrid Winterbach. "Sy is die beste romansier in Afrikaans!" was die winkelbestuurder (self 'n vermaarde skrywer) se kommentaar.
Ek het so effens hieraan gekou en toe darem gevra dat André P. Brink, Etienne van Heerden en Elsa Joubert minstens as gelykes gesien moet word. Ek is ook nie seker of ons Marita van der Vyver se bydraes moet geringskat nie. Dit ter inleiding, want dit is belangrik om te besef dat daar heelwat redes sou kon wees waarom mense opgewonde kon raak oor dié boek.
Die storie? Aaron Adendorf is 'n skilder. Nogal goed. Hy het elke derde jaar 'n solo-uitstalling by bepaalde galery. Hy leef van sy kuns. Dit gaan dus goed met hom. Maar dan gebeur twee goed:
1. hy kry 'n kômin nuwe buurvrou (wat kan aanhaal uit Paradise lost); en
2. die eienaar van sy galery word siek.
Dalk moet ons 'n derde byvoeg: Aaron word nie jonger nie en die kunswêreld is op soek na nuwe, jong helde.
Gooi op hierdie palet boonop 'n broer met verbale diarree, dan raak dit 'n vreemde, selfs moeilike, leeservaring.
Aaron is 'n kúnstenaar en hy lewer voortdurend kommentaar op die kuns wat gedurig vervlak na die gemeenplase. Terselfdertyd word Die benederyk 'n metafoor vir woordkuns wat gewoon weier om die knie te buig voor toeganklikheid.
Ja. Ek het dit gelees. Ek het dit ervaar. Ek het dit beleef. Ek kan dit sterk aanraai vir mense wat besef Lettie Viljoen is nog springlewendig en wat weet Ingrid Winterbach is 'n skrywer waarvan 'n mens moet kennis neem. Dit is egter nie 'n boek wat jy die hand van 'n ambivalente leser moet stop nie.
Ek is nie seker of ek alles in die boek verstaan het nie, aanvaar dus maar my bydrae met 'n knippie sout. Ek het wel gedink die einde laat 'n sprankie hoop.
Koop, lees en ervaar woordkuns wat verseg om gemeenplasig te raak.
Ek wil graag vir julle aanraai om AESOP'S FABLES te gaan kyk in Die Fugard. Dit is 'n wonderlike, snaakse en uiters lewendige vertoning. Die speelvak eindig 17 Julie (al sê die plakkaat dis 'n week vroeër.)
Die kostuums is fantasties. Die musiek is wêreldklas en die toneelspel is knap. Mhlekaszi Andy Mosiea was besonder vaardig (heel pateties, dus) in die naamrol, terwyl Simphiwe Mayeki die klassieke antiheld was – en tog kon jy nie anders as om van hom te hou nie. Zolina Ngejane, as Hermes, was eweneens indrukwekkend.
Wat meer is, Eric Abrahams is die vervaardiger van dié stuk. Wie? Onthou julle die film Kolya wat in 1996 die Oscar gewen het vir "Best Foreign Language Film"? Nou, ja. Eric Abahams het dit vervaardig.
Jip, Abrahams is 'n Suid-Afrikaner wat deesdae nou saamwerk met Die Fugard.
Die regisseur is Mark Donford-May wat ook die regisseur was van u-Carmen eKhayelitsha, 'n film wat 'n Goue Beer gewen het by die Berlyn Filmfees.
So, julle is in goeie hande.
Die Fugard is 'n besondere teater en ek sal in die vervolg baie maklik geld uithaal om daar te gaan sit.
Terloops – dis baie, baie kindervriendlik. Ons sewejarige knaap het op die punt van sy stoel gesit en kyk. Daar was heelwat ander kinders ook in die gehoor. Tog is daar geen twyfel nie dat dit grootmense is wat meeste sal put uit die baie slim manier waarop 'n horingou Grieks fabel weer nuut en vars gemaak word in Kaapstad.
En vir pa's (en sommige ma's): jy gaan sukkel om 'n playboyhasie op die verhoog te sien wat beter lyk in stywe kleertjies as Poseletso Sejosingoe. Oef. Sjoe.