Ons moet kan vergewe en in die styl en met die majesteit van ons Koning Jesus Christus heers oor die sonde en die dade van dié wat daarin verval.
Ons het almal ’n roeping om in hierdie wêreld van haat en ongerymdheid die ware geloof vir mekaar, en veral vir die opkomende geslag, te leer.
Mens kan dalk ’n oorlog wen, maar as jou verhouding met die Here Jesus verkeerd is, verloor jy jou ewige toekoms.
Waak daarteen om nie soos Simeï ’n instrument van die duiwel te word, wat uiterlik teen mense in verset is nie, maar ten diepste eintlik teen God vloek en stry nie.
Ons ewige oorwinning lê in die oorwinning van die Here Jesus. Hy neem ons saam in sy triomftog en in sy toetrede in sy ewige koninkryk in.
Dan sal Ek neerdaal en daar met jou spreek; en van die Gees wat op jou is, sal ek afsonder en op hulle lê; en hulle sal jou help om die las van die volk te dra, sodat jy dit nie alleen hoef te dra nie.
Hierdie Bybelgedeelte vermaan ons om ons nie deur ander mense oor enige saak op sleeptou te laat neem nie.
Ons kom juis in ons aanbidding na God toe in die grootste dankbaarheid vir sy genade en met die diepste belydenis van ons sondes teen Hom.
Kom ons gaan saam terug in die geskiedenis en kyk wat het alles gebeur in die gedeelte wat ons saam gelees het.
Moses kla en verwyt die Here omdat die Here hom sleg behandel. Die gevolg is dat die Here 'n groot deel van die Gees wat op hom was, van hom af weggeneem het en dit vir ander mense gegee het.
Israel het ook nie vanself begin kla nie. Hulle is deur die klaery van ander mense aangesteek. Daar was 'n groot klomp gemengde volk wat saamgetrek het. Ons lees al in Exodus 12: 38 van hulle. Hulle was waarskynlik hoofsaaklik Egiptenare wat met Israelitiese vrouens getroud was. Die Bybel noem hulle die gemengde volk omdat hulle kinders gemeng was omdat hulle nie suiwer Egiptenare of suiwer Jode was nie.
Al die wonders wat die Here reeds gedoen het om sy versorging oor hulle te openbaar, het hulle vergeet. Al die gekerm het gegaan oor vleis.
Ons lees 'n hele paar plekke in die Bybel dat hulle met groot kuddes beeste en kleinvee uit Egipte weggetrek het.
Hierdie lus vir vleis het vir hulle so 'n groot saak geword dat hulle die ellendes van Egipte vergeet het.
Dit gaan maar met ons in ons sondige gebrokenheid net soos met hierdie Israeliete, dat as ons swaarkry, ons die slegte dinge van die verlede vergeet. Al wat ons dan onthou, is die mooi en helder oomblikke wat ons vroeër gehad het.
Hulle het vergeet van die vroedvroue wat hulle kinders moes doodmaak by geboorte; en van hulle kinders wat vir die krokodille in die Nyl gegooi was.
Die ontbering van die woestynlewe het nou vir hulle so swaar geword dat dit hulle hele lewe begin oorheers het.
Daar het hulle alles in oorvloed gehad: vis, komkommers, uie, prei, knoffel en waatlemoene (v. 5; Jesaja 19: 8). Al hierdie kos was waarskynlik 'n kostoelaag wat hulle ontvang het vir die slawewerk wat hulle gedoen het.
Die Bybel het altyd die manier om 'n fout reg te stel. Dit gebeur ook hier. Die gedeelte van vers 7 - 9 vertel hoe onregverdig die klag van die mense was.
In Psalm 78 beskryf Asaf die geskiedenis en wat hulle alles uit die geskiedenis moes leer. In verse 24 en 25 verwys hy na die manna wat hulle in die woestyn geëet het. Hy noem die manna brood van die engele - en brood van die engele kan beslis nie kos wees wat sleg smaak nie.
…en Hy het manna op hulle laat reën om te eet en koring van die hemel aan hulle gegee. Mense het die brood van die engele geëet; Hy het hulle volop padkos gestuur. (Psalms 78:24-25 AFR53)
Die een rede was omdat die volk Hom verag het en gedink het dat Hy slegter vir hulle sorg as wat die Egiptenare vir hulle gesorg het.
Verder was die Here se toorn aangeblaas deur Moses wat nie vir die volk die regte leiding gegee het nie. Hy kon baie maklik vir die volk aangesê het dat hulle net vir die Here moet vra vir vleis. Daar was al vorige kere wat hulle nie water gehad het nie en toe hulle gebid het, het die Here vir hulle water gegee. Die logiese sou wees dat hulle hierdie keer ook moes bid.
Hierdie keer het hulle Moses daarin saamgesleep. Hy self het God gaan lastig val met verwyte. Dis hoe dit kom dat daar 'n murmurerende volk en 'n murmurerende Moses voor die Here staan. Die Here moes dus twee dwalendes teregwys.
Hy verwyt die Here dat die Here nie die reg het om hom wat Moses is die las van die volk te laat dra nie.
Die Here het vergeet dat Hy self die volk in die wêreld gebring het, en daarom kan Hy nie vir Moses verantwoordelik hou vir die dinge wat die volk doen nie.
Hy sluit sy vrae af met 'n uitspraak dat die Here hom maar moet doodmaak as dit is hoe die Here met hom wil werk. Inderdaad is dit 'n soort van dreigement teenoor die Here. Die dinge wat hy kwytraak lê op die rand van Godslastering.
Die hele beskrywing vertoon aan ons 'n baie emosionele mens wat toelaat dat sy emosies hande uitruk.
Ons lees dat hy sy eie kinders nie besny het nie en dat sy vrou sy lewe moes red omdat die Here hom daaroor wou doodmaak.
Hy het dieselfde agterlosigheid herhaal toe hy toegelaat het dat die volk vir die veertig jaar in die woestyn nie besny word nie.
Ons is soms verstom oor die arrogansie waarmee Moses met die Here praat. Moses voel dat hy nie so kan aangaan nie.
Hy stel voor dat die Here dan maar moet sê waar hy soveel vleis in die hande kan kry om die hele volk kos te gee.
Hierdie optrede van Moses is 'n ontroerende ontboeseming van 'n sondige mensehart. Hy is ook nie die enigste een wat dit doen nie.
Moses sal nie meer die man wees wat hy was nie: 'n deel van die Gees van die Here gaan van hom weggeneem word, en onder die sewentig manne verdeel word.
Daarmee openbaar die Here aan hom dat die gawes wat hy gehad het, heeltemal genoeg was om wel die las van die volk te dra, maar sy persoonlike ingesteldheid was nie reg nie.
Die volk kom ook nie skotvry weg nie. Hulle het gekerm asof die Here hulle nie versorg nie. Deur die Here se versorging met Egipte te vergelyk, het hulle die heiligheid van die Here aangetas.
Die Here het sy seën gebruik om die volk daarmee te straf, want terwyl hulle gulsig van die kwartels geëet het, het die Here baie van hulle doodgemaak.
Hy moes hulle teruggelei het na die genade van die Here toe, maar toe word hy net soos hulle. Hy neem saam met hulle deel aan opstand en verwyte teen die Here.
Ons moet baie nugter bly in ons oordeel oor die hele lewe, want ons hele lewe is gekoppel aan die Here. Elke ding wat ons doen, is deel van die Here se raad. In elke ding wat met ons gebeur, verwag die Here dat ons al ons gawes sal aanwend om dit te hanteer tot sy eer.
Dit was sodat die volk kon sien dat hierdie mense deur God aangewys is en dat hulle in die toekoms na hulle moes luister.
Twee van die manne het in die laer agtergebly. Vir een of ander rede wat die Bybel nie vertel nie, het hulle nie saam met die ander na die tent van samekoms toe gegaan nie.
Die twee wat in die laer was, het daar waar hulle was begin profeteer - net soos die wat by die tent van samekoms was.
Daarmee het die Here geopenbaar dat die werking van sy Gees nie net tot die heiligdom beperk is nie.
Josua was ontsteld daaroor en hy wou gehad het dat Moses die mense moes stilmaak. Moses wou nie, want hy het gedink dat dit 'n goeie ding was. Moses het toe gesê: Ag, as die hele volk van die HERE maar profete was, dat die HERE sy Gees oor hulle mag gee!
Dit beteken dat Hy ons bekwaam maak om met al die gawes wat die Here ons gee, die Here te dien. Ons behoort nie mislei te word om skeefgetrekte lewenswaardes te ontwikkel en die Here verantwoordelik te hou vir dinge wat met ons in die lewe verkeerd loop nie.
Ons leef in die krag van die dood van die Here Jesus wat versoening met God en die ewige lewe vir ons moontlik maak.