Claude Lorrain Barok Erasmes - Franse Kunstenaar - 2021
Claude Lorrain | Barok Era-skilder
Claude Lorrain, bynaam van Claude Gellee, (gebore 1600, Chamagne, Frankryk - is dood 23 November 1682, Rome [Italië]), Franse kunstenaar bekendste en een van die grootste meesters van ideale landskapskilderkuns, 'n kunsvorm wat 'n uitsig op die natuur meer mooi en harmonieus as die natuur self wil bied. Die kwaliteit van daardie skoonheid word beheer deur klassieke konsepte, en die landskap bevat dikwels klassieke ruïnes en pastorale figure in klassieke drag. Die bron van inspirasie is die platteland rondom Rome - die Romeinse Campagna - 'n platteland spook met oorblyfsels en verenigings van die oudheid. Die praktisyns van ideale landskap gedurende die 17de eeu, die sleutelperiode van sy ontwikkeling, was kunstenaars van baie nasionaliteite wat in Rome vergader het. Later het die vorm versprei na ander lande. Claude, wie se spesiale bydrae tot die digterlike lewering van lig was, was veral invloedryk, nie net gedurende sy leeftyd nie, maar veral in Engeland, vanaf die middel van die 18de tot die middel van die 19de eeu.
Claude Lorrain, gewoonlik genoem Claude in Engels, is gebore uit arm ouers in Chamagne, 'n dorp in die destydse onafhanklike hertogdom Lorraine. Hy het bietjie skoolopleiding gekry, en volgens sy eerste biograaf, Joachim von Sandrart, is dit opgeknap as 'n deegkoek. Sy ouers het gesterf toe hy 12 jaar oud was, en binne die volgende paar jaar het hy suid na Rome gereis. In Rome is hy opgelei as kunstenaar deur Agostino Tassi, 'n landkundige en die voorste Italiaanse skilder van illusionistiese argitektoniese fresco's. Op watter stadium en hoe lank was hy opgelei, is onseker, en voor of gedurende hierdie tydperk het Claude waarskynlik twee jaar in Napels saam met Goffredo Wals, 'n ander leerling van Tassi, deurgebring. Tassi het Claude die basiese woordeskat van sy kuns geleer - landskappe en kus tonele met geboue en klein figure - en gee hom 'n blywende belangstelling in perspektief en dus in landskapskildering. In 1625, volgens sy tweede biograaf, Filippo Baldinucci, het Claude Tassi verlaat en teruggegaan na Nancy, die hoofstad van Lorraine, waar hy vir 'n jaar as assistent van Claude Deruet op sommige fresco's gewerk het (sedert vernietig) in die Karmeliet kerk. Maar in die winter van 1626-27, Claude terug na Rome en vestig daar permanent. Hy het nooit getroud nie, maar hy het 'n dogter, Agnese (1653-c. 1713), wat in sy huis gewoon het; Daar was ook 'n leerling, Giovanni Domenico Desiderii, van 1633 tot ongeveer 1656, en twee neefs, Jean van ongeveer 1663 en Josef vanaf ongeveer 1680. In 1633 het Claude by die skildersakademie van St Luke aangesluit. . Min is bekend van sy persoonlikheid. Hy het nie deelgeneem aan openbare geleenthede nie en het hoofsaaklik vir sy werk geleef. In sy vroeë tydperk het hy gemeng met ander kunstenaars, veral dié wat van noordelike Europese oorsprong soos homself was, maar in sy 40's het hy blykbaar meer eensaam geword. Hy het met die skilder Nicolas Poussin ⎆, nog 'n Franse meester van die ideale landskap, gebly, maar daar was skaars 'n artistieke kontak tussen hulle. Alhoewel dit in die formele sin verkeerd opgelei is (beide sy spelling en tel was eksentrieke, en hy skryf skielik in Frans en Italiaans), Claude was nie die onkundige boer van legende nie. Die vakke van sy skilderye wys dat hy voldoende kennis van die Bybel gehad het, Ovid's Metamorphoses, en die Aeneid. Hy het 'n spesiale gevoel vir die land gehad, maar sy manier van lewe was dié van 'n bourgeois. Omringend, vriendelik en skraal, omring deur sy beskeie huishouding, en skerp gesog as kunstenaar, het hy 'n suksesvolle loopbaan in die ouderdom nagestreef en 'n gemaklike fortuin aangevul. Geen werk van Claude oorleef van voor 1627 nie, en hy het waarskynlik eers na daardie datum landskap aangeneem. Sy eerste gedateerde werk is Landskap met Beeste en Boere. In 1629 geskilder, hang dit in die Philadelphia Museum of Art. Kort daarna, in die vroeë 1630's, het hy bekend geword. Hy het dit deels gedoen op grond van twee of drie reeks landskapskorsies (Alles behalwe een, 'n klein vries in die Crescenzi-paleis in Rome, is nou verlore), maar volgens Baldinucci het hy veral bekend geword as gevolg van sy vaardigheid om "daardie toestande van die natuur wat uitsig oor die son veroorsaak, veral op seewater en oor die rivier in die oggend en aand ". Teen ongeveer 1637 - met kommissies van Pous Urban VIII, verskeie kardinale, en Philip IV van Spanje - Claude het die voorste landskapskilder in Italië geword. In 1635-36 het hy die Liber Veritatis ("Boek van die Waarheid "; in die Britse Museum, Londen), 'n merkwaardige volume wat 195 tekeninge bevat, wat noukeurig deur Claude gekopieer is na sy eie skilderye, met besonderhede op die agterkant van die tekeninge wat die beskermheer aandui vir wie, of die plek waarvoor die foto bestem is, en in die tweede helfte van die boek, die datum.
Alhoewel die meeste skilderye wat voor 1635 uitgevoer is en 'n paar wat daarna uitgevoer word, nie ingesluit is nie, is die Liber Veritatis in chronologiese volgorde opgestel en vorm dus 'n waardevolle rekord van Claude se artistieke ontwikkeling, asook om sy kring van klante te onthul. Onderneem om, soos hy Baldinucci gesê het, as 'n beskerming teen vervalsing van sy skilderye, het die boek geleidelik Claude se kosbaarste besit en 'n kunswerk op sigself geword; Hy het dit ook as 'n voorraad motiewe vir nuwe komposisies gebruik. Claude se beskermhere was internasionaal en oorwegend aristokraties. Die meerderheid is Franse of Italiaanse edelmanne. Hy was 'n veeleisende werker en 'n duur kunstenaar. Hy het altyd aan kommissie gewerk. Hy het eers sy skilderye deur middel van agente verkoop, maar later het hy direk met klante onderhandel, met wie hy saamstem oor die grootte, prys en onderwerp. Aanvanklik het 'n vinnige skilder sy produksiekoers afgeneem. . Sy laat werke is dikwels individueel groter en is nog meer versigtig uitgevoer. Ongeveer 250 skilderye deur Claude, uit 'n totaal van miskien 300, en meer as 1000 tekeninge het oorleef. Hy het ook 44 etsings geproduseer.
Alhoewel hulle basies konsekwent in die metode en doel is, toon Claude se skilderye 'n geleidelike stil evolusie, en dit is moontlik om die fases van sy ontwikkeling te onderskei. Sy vroeë werke, wat die invloed van Tassi en die Nederlandse en Vlaamse kunstenaars toon, is besig, geanimeerde , en skilderagtig. Hulle is vol sjarme en effekte van verrassing. Sy kleiner foto's, wat op koper geverf is, weerspieël die gees van die Duitse kunstenaar Adam Elsheimer, wat in 1610 in Rome gesterf het. In hierdie tydperk het Claude direk uit die natuur geskilder, hoewel geen voorbeelde beslis geïdentifiseer is nie; sy normale metode van natuurstudie was deur middel van tekeninge. 'N Patroon wat in die vroeë skilderye voorkom, is 'n donker massa blare aan die een kant op die voorgrond in teenstelling met 'n mistige sonlig afstand aan die ander. Herders wat beeste of bokke besig hou, beweeg uit onder die bome of sit langs 'n stroom (skaars enige van Claude se skilderye is te eniger tyd sonder figure en diere). Terselfdertyd ontwikkel Claude die tradisionele onderwerp van 'n kus toneel met bote in 'n nuwe soort prentjie: die hawe. Hierdie is 'n geïdealiseerde hawe toneel wat aan een of albei kante met paleise flanker word, waarvan die laasgenoemde dikwels aangepas word uit werklike antieke of hedendaagse geboue. Lang skepe ry by anker, het onlangs aangekom of voorberei om te vertrek. Dit is egter die belangrikste kenmerk van die seeportfoto's. Die bron is dikwels 'n sigbare son net bokant die horison, wat Claude die eerste keer in 1634 in Harbour Scene ingestel het en sodoende die son gebruik het as die middel om die eerste keer 'n hele prentjie in die kuns te verlig. Hierdie gebruik van lig van Die lug bo die horison, of dit direk uit die son kom of nie, afwend nog 'n kenmerk van Claude se skilderye: resessie in diepte. Resessie word verder beklemtoon deur subtiele atmosferiese perspektief wat bereik word deur 'n geleidelike afname in die onderskeid tussen skets en kleur van die voorgrond tot die agtergrond. Die lig is amper altyd die dageraad of aand. In ongeveer 1640 het Claude begin om sy komposisies meer Klassieke en monumentale te maak. Die invloed van die hedendaagse Bolognese landskapskildery, veral die werke van Domenichino, vervang dié van Tassi en die Noordelike. Gedurende hierdie dekade stel iets soos 'n formule homself vas: lang bome aan die een kant van die prentjie gebalanseer deur 'n klassieke ruïne en kleiner bome verder terug aan die ander; 'n voorgrond "stadium"Met syfers; 'n kronkelende rivier wat deur die fases deur 'n oop landskap tot by die horison gelei word; en verre heuwels, dikwels met 'n blik op die see. Die figure is nie so dikwels voorheen in kontemporêre rokke nie, maar word altyd in Klassieke of Bybelse kostuum voorgestel. In teenstelling met die algemene oortuiging is feitlik al Claude se figure deur homself geverf. Soms is hulle net herders, maar dikwels beliggaam hulle 'n onderwerp uit Klassieke mitologie of heilige geskiedenis. Die lig is duideliker as in skilderye van vroeg of laat tyd. Ruim, rustige komposisies word in 'n ewe lig deurdrenk, soos gesien kan word in Landskap: Die Huwelik van Isak en Rebekka (ook genoem The Mill), gedateer 1648. Die 1650's getuig van nog steeds groter en meer heldhaftige skilderye, insluitend die Bergpredikasie. In die middel van die volgende dekade het Claude se styl in sy laaste fase beweeg toe sommige van sy grootste meesterstukke geproduseer is. Die kleurreeks is beperk, en die kleure word koel en silwer. Die figure is vreemd verleng en volgens konvensionele standaarde is dit onttrek. Terselfdertyd bepaal die vakke die stemming en bepaal soms die samestelling van die landskap. Die skilderye van hierdie tydperk is plegtig en geheimsinnig en straling 'n sublieme poëtiese gevoel. Dit was in hierdie gees dat Claude sy beroemde werk, The Enchanted Castle, geskilder het.
Prestasie as 'n tekenaar
Claude se tekeninge is so merkwaardig 'n prestasie as sy skilderye. Ongeveer die helfte is studies uit die natuur. Vrylik uitgevoer in krijt of pen en was, hulle is veel meer spontaan as sy skilderye of ateljeetekeninge en verteenwoordig informele motiewe - bome, ruïnes, watervalle, dele van 'n rivierbank, velde in sonlig - wat Claude op sy sketsuitstappies in die Campagna gesien het. Baie is uitgevoer in gebinde boeke, wat sedertdien gebreek is. Die ateljee-tekeninge bestaan ​​deels uit voorbereidende ontwerpe vir skilderye - Claude het sy werk versigtig voorberei as enige vorige landskapkunstenaar - en deels van komposisies wat as eindig in hulleself geskep is. Clude het slegs twee studente gehad. Nietemin het sy skilderye 'n aantal Hollandse skilders beïnvloed wat in die laat 1630's en 40's in Rome was. In sy breë sin kan sy invloed selfs gesien word in die werk van sekere Engelse landskapskilderaars van die 19de eeu. | Michael William Lely Kitson © Encyclopædia Britannica, Inc. Claude Gellee (o Gelée) om Lorrain, en ook Claudio Lorenese (Chamagne, 16 dicembre 1600 - Roma, 23 November 1682) Dit is 'n belangrike deel van Frankryk, wat in Italië is. Dit word deur 200 besoekers aangewend. Napoleon Gelee, die eerste plek in die land van Lorraine, Noord-Frankryk. Laasgenoemde is nie 'n belangrike bron van dokumentasie nie. Dit is 'n goeie idee om 'n goeie idee te wees, want ek het 'n Romeinse en 'n Napoli. In die voorgevoel het die koningin Jean Gellee 'n Friburgo, in Duitsland en in die provinsie van die kunstenaar, met die progetti per la botega di sculture in Legno del Fratello. Ek het die eerste keer in die prentjie gevra en die moontlike probleme in Napels, die pers van Paesagista Tedesco Godfrey Wallis. Nel 1625, die eerste en die Romeinse president, het die presidentskap van Agostino Tassi (mev.1578-1644), paesaggista. Durante la sua formazione, Claude Lorrain het die voorbereiding gekies om te kies vir elkeen en die ander. Vir meer inligting, besoek ons ​​ons webwerf vir meer inligting oor Italië, Frankryk en Duitsland. Ons het 'n lorrie in Lorraine. Qui fece pratica presso Karl Dervent, foto's van Corte del Duca, e 1626, perso Claude Deruet (1588-1660), artista barocco ⎆. Insoddisfatto del lavoro presso Dervent, getref deur 'n Roma quando, na 1627, trovò lavoro presso il cardinal Bentivoglio (1579-1644) E poi presso papa Urbano VIII (1568-1644). Con questi primi lavori, Lorrain se fece una reputazione come paesaggista di talento, che comprendeva appieno gli effetti della luce e le la di della natura.Naturalmente, la sua interpretazione di tale conoscenza era artistica, ed egli la condivise con altri artisti, kom il ritrattista tedesco Joachim von Sandrart (1606-1688). Sandrart Divenne is 'n professionele vervaardiger van Lorrain, wat die beste is vir die verspreiding van dokumente. Behalwe 'n deel van die biblioteek, die Liber Veritatis, is die dokumente aantreklik, en die operasie is 'n belangrike rol in die ontwerp van 'n cinquant ' Anni, 'n partira dalla metà degli anni Trenta del Seicento. L'Opera, Appartente al Duca del Devonshire, is 'n visionabile al die Britse Museum, en het 'n dokumentêre voorstelling van die storie van die Paesaggisti. Un'altra amicizia importante fu quella che la lego al paesaggista francese Nicolas Poussin (1594-1665), wat ookal vir die kampioene is. Onderskei ek geniet dit as gevolg van 'n probleem, en kyk na Lorraine se liedjies, en dit is 'n goeie voorbeeld van 'n poussin wat die beste is. Lorrain era talmente insicuro riguardo alle proprie capacità di riprodurre le figure umane che a volte le faceva dipingere ad altri.Tra questi artisti ricordiamo il francese Jacques Courtois, ditto il Borgognone (1621-1676) Ek is 'n deel van Barocco Italiaanse Filippo Lauri (1623-1694) .Lo styl Lorrain ebbe enorme seguito nel corso dei secoli. Un esempio della sua fama en rappresentato dallo specchio Claude (swart spieël), met behulp van die sleutelbord vir die kuier van die skool, kom sapeva ben fare Lorrain. Tra le opere sparse per il mondo, gli Uffizi ospitano un suo pezzo magistrale, Porto Con Villa Medici, del 1637. | © Uffizi Firenze