Nuuskommentaar: Bly of gly? Identiteitspolitiek onder die vergrootglasArgieffoto (Foto: maxlkt, Pixabay) Die woord, identiteitspolitiek, word algaande meer en meer in geskrifte aangetref, ook internasionaal. Hoekom is identiteitspolitiek nou so onder die vergrootglas en wat presies behels dit? “Identiteitspolitiek is wanneer mense van ’n spesifieke ras, godsdiens, geslag of etnisiteit polities saamdrom om dié eienskappe te bevorder sonder kommer of inagneming van enige ander groter groep.” Dit is die mening van ’n jong leser van Maroela en deelnemer aan die rubriek “Nou pra’ jy”, Hendré Cubitt. Jy kan die artikel hier lees. ’n Heel ander gees word geadem uit ’n artikel oor identiteitspolitiek deur Jan Bosman, hoofsekretaris van die Afrikanerbond in dié organisasie se jongste nuusbrief. Hy skryf onder meer: “My verskillende identiteite waarin ek myself gemaklik uitdruk: Foto ter illustrasie: Pixabay Oor dekades heen het ek geleer om myself te handhaaf en uit te druk in enige van my veelheid van identiteite. Ek het ook geleer om balans te handhaaf in my verskillende identiteite want dit vorm my. Geen van hierdie identiteite sluit ŉ ander een uit nie (my eie beklemtoning). Elkeen van hulle is individueel en ook gesamentlik mensverrykend, vorm my en maak my wie ek is. Ek is trots op elkeen van die identiteite. So kan daar ander identiteite bygevoeg word afhangend van elkeen se eie voor- en afkeure,” skryf Bosman. Wat nou reeds duidelik is, is dat “identiteitspolitiek” nie los gesien kan word van ’n ander modewoord nie, naamlik diversiteit. Diversiteit het as meer politiek korrek die term “heterogeniteit” min of meer verdring, en ongelukkig dikwels daarmee saam van die ontledings en oplossings wat die begrip heterogeniteit omvat het. Ons lees byvoorbeeld nie sommer meer van dinge soos middelpuntvliedende en middelpuntsoekende kragte nie. Dit is ’n min of meer volledige internasionale probleem. In die VSA is die reses van die Amerikaanse hoogste hof, die Supreme Court (USSC), iets van die verlede. Vyf sake wat groter helderheid bied oor kwessies wat met diversiteit verband hou, waarvan veral drie teksboekgevalle van diversiteit, word nou finaal bereg. Die USSC vervul die rolle van beide die appèlhof en die konstitusionele hof in Suid-Afrika. Pres. Donald Trump op 6 Maart 2019 by die Withuis in Washington. (Foto: Jacquelyn Martin/AP) Een van die vernaamste redes waarom dié kwessie nou so nuus is in die VSA, is weens die posisie van pres. Donald Trump, veral noudat die Demokratiese Party pres. Donald Trump in ’n staat van beskuldiging probeer plaas. Peilings bevestig die algemene opvatting dat die Amerikaners nou ’n verdeelde nasie is. Hoewel daar redelike eenstemmigheid is dat Trump ’n groot rol in die onderlinge dikbekkigheid vir mekaar speel, word darem ook aanvaar die situasie sou nie anders gewees het as Hillary Clinton die pyp gerook het nie. Tweedens word die speelvelde genoem waaroor diversiteit nou bereg gaan word: die gay-kwessie, transgenderkwessies, immigrasie, aborsie, vuurwapens en godsdiens. Hoewel elkeen van hierdie sake na diversiteit gevoer kan word, fokus ander Amerikaanse media meer spesifiek op drie sake wat duideliker diversiteit as grondslag moet verreken, soos LGBT (CNN) of LGBTQ (Vox). Terwyl peilings in die VSA oor rasseverhoudinge meestal nie ’n mooi prentjie skets nie, lyk dinge heelwat beter as die groter diversiteitspektrum aangewend word, volgens ’n onlangse Rasmussenpeilng. Hiervolgens meen 52% van Amerikaners dat Amerika se rasse- en etniese diversiteit ŉ goeie ding is. Dit lyk nie asof daar ’n algemene reël sal wees wat daarop dui dat diversiteit vanselfsprekend goed of sleg sal wees nie. Alles hang af van hoe die burgery daarmee omgaan. Om diversiteit as bate in te span, gaan moeiliker wees. Dit is ook so dat diversiteit en identiteitspolitiek in voorgestelde staatkundige modelle vir Suid-Afrika sal bly vasskop. ’n Kenmerk van hierdie voorgestelde modelle is dat dit die konflikpotensiaal in Suid-Afrika staatkundig moes probeer ondervang. Oudpresidente Nelson Mandela en FW de Klerk tydens vredesamesprekings op 6 Augustus 1990 Bron: AlJazeera Dit blyk onder meer uit die titel van ’n ondersoek deur die destydse staatkundige komitee van die Presidentsraad. Die verslag, wat in 1990 verskyn het, heet: “Besluitnemings- en -tegnieke in staatkundige stelsels”. ’n Magdom modelle, wat wissel van konfederaal tot korporatief, is bespreek. Hierdie voorstelle is gewoonlik woordeliks vervat in die opdragte van die regering en die NNP (regerende party) aan die twee instansies se onderhandelaars by Kodesa. Dit is moeilik om te glo die onderhandelaars het iets anders met die regeringsopdragte gemaak as om dit reguit vir die snippermandjie te bestem. Van die konsepte bly egter in sekere partye en instansies se eie beleide voortleef, hoewel dit nie altyd so duidelik blyk of dit vakkundig suiwer verstaan word nie. So duik die woord “konfederasie” op in die literatuur van die Verenigde Vryheids Alliansie [sic] (lees hier), wat ook gereeld entoesiasties deur enkele Maroela-lesers bemark word. Korporatiewe selfbeskikking word saam met geografiese selfbeskikking in die beleid van die Vryheidsfront Plus gevind, en tegnokratiese, geografiese en korporatiewe selfbeskikkingsbeginsels is in planne van Solidariteit te bemerk.