PDA: Is my nuwe hondjie moeg as gevolg van 'n hartprobleem? | Troeteldiere Huishouding
Freddy was 'n baie oulike tien maande oue Collie. Hy was oulik, maar hy het baie verskil van sy rommelmaats. Hy was huiwerig om te speel en was vinnig besig om te trek - anders as sy broers en susters wat onbeperkte hoeveelhede energie gehad het. Freddy was 'n fyn eter met 'n stampende groei, wat beteken dat hy onderontwikkel is, in vergelyking met sy rommelmaats.
Freddy se voog het hom na sy familie veearts geneem om te probeer uitvind hoekom hy so opgetree het. Alles lyk normaalweg tydens die fisiese eksamen, behalwe vir 'n harde hartsmol. 'N ultraklank van die hart, genaamd 'n echokardiogram, is aanbeveel. Die ultraklankdiagnose was baie duidelik: Freddy het 'n PDA gehad.
PDA (wat staan ​​vir Patent Ductus Arteriosus) is 'n abnormale vaartuig wat twee groot arteries verbind, direk langs die hart: die pulmonale arterie en die aorta. 'N PDA is 'n aangebore abnormaliteit, wat beteken dat geaffekteerde honde, en minder algemeen katte, daarmee gebore word. Sommige van die bloed word weg van die longe af gerig en is nie goed geoksideer nie, wat swakheid en lae energie veroorsaak.
Hierdie vaartuig is normaal in die fetus en moet by geboorte gesluit word. Aangesien Moeder Natuur nie Freddy se PDA afgesluit het nie, was menslike ingryping nodig. Sonder chirurgie sou hy met hartversaking beland. Die operasie behels 'n torakotomie, wat beteken dat die borsholte oopgemaak word. Doen dit minder traumaties as wat dit klink. Ons gaan tussen twee ribbes, so daar is geen behoefte om bene te sny nie.
Die volgende stappe om 'n PDA te behandel, is:
Bevestig die PDA
Maak dit gratis en plaas dit twee steke deeglik
Hierdie spesiale hechtings is vasgemaak om die PDA af te sluit en die bloed waarheen dit moet gaan, te lei
Hierdie operasie kan baie riskant en stresvol vir die chirurg wees. AANGESIEN die twee groot arteries (die pulmonale arterie en die aorta) taai bloedvate is, is die PDA 'n baie brose struktuur. Die hoofrisiko van die operasie is om die PDA te skeur, wat groot bloeding en moontlik die dood van die pasiënt kan veroorsaak.
Ons het Freddy se bors oopgemaak. Ons kon sy longe en sy klophart sien. Ek kan 'n mengsel van ontsag en spanning in die OR voel. Ons was in staat om die PDA te isoleer. Dit was baie groot, en ons kon die kenmerkende onreëlmatige bloedvloei voel, wat 'n "opwinding" in die vaartuig genoem word. Ons het die twee spesiale heinings daar rondom geplaas. Soos die eerste hechting vasgebind is, het die intensiteit van die PDA afgeneem en skielik gestop. Ons het die tweede hechting vasgemaak en ek het gefluister: "dit het gewerk." Almal in die OF het 'n sug van verligting gehad.
Ons het die bors gesluit en geplaas wat 'n borsbuis genoem word om lug uit die borsholte te verwyder. Freddy het onbedoeld herstel van narkose. Die volgende dag is die borsbuis verwyder en Freddy het huis toe gegaan. Alhoewel die oop borschirurgie duidelik indringend is, het ons nou genoeg pynmedikasie beskikbaar om pasiënte soos Freddy baie gemaklik te maak.
Freddy het huis toe gegaan op pynmedikasie en antibiotika, met instruksies om hom vir vier weke baie stil te hou. Hy moes ook 'n plastiekkegel (Elisabethse kraag) dra om te verhoed dat hy by die velkramme lek of kou.
Vier maande na die operasie het ek Freddy se voog genader om te sien hoe dinge gaan. Sy het berig dat hy groot was en goeie aptyt gehad het. Hy was in wese weer normaal. Chirurgie was 'n volledige sukses.
Om eerlik te wees, is daar 'n minder indringende manier om PDA te behandel. Dit vereis gewoonlik dat jy 'n kundige kardioloog moet kry wat toegang het tot gevorderde tegnologie en kennis. As dit nie moontlik is nie, is oop borschirurgie 'n volmaakte aanvaarbare oplossing.
Ek het nog altyd 'n persoonlike liefde vir PDA-operasie gehad. Hulle kom altyd by hondjies voor en behels gewoonlik liefdevolle en gemotiveerde voogde. Dit is 'n wonderlike gevoel om letterlik 'n lewensbedreigende abnormaliteit onder jou vingers te voel, en maak dit onmiddellik verdwyn.