Image deur Elena Chukovskaya
Die laaste maande van my twee en negentigjarige ouma, Bobbie, wou net ryp piesangs en sjokoladesuiker eet. Die bekwame personeel in die versorgingsfasiliteit waar sy met groot vriendelikheid behandel is, het by ons familie gekla dat hulle haar nie sinvol kan laat eet nie.
Alhoewel niemand nog seker is oor die tydsberekening van die sterfte nie, was ons redelik seker dat sy maande oor het, indien wel. Ons het gelag en gesê dat piesangs en sjokoladesuiker vir ons baie sin maak, en van toe af is dit wat sy geëet het - dit wil sê wanneer sy selfs wou eet.
Daar was jare gelede 'n advertensie van die pille-yskas vir yskas wat verkoel het dat gebakte goed uit die oond gelykgestel is aan lovin '. In my geval van Bobbie het ons haar liefgehad met piesangs en sjokolade. Ek glimlag nog as ek daaraan dink.
Tyd vir kleuter?
Oor die tyd van my pa se laaste hospitalisasie het ons sy versorgers tuis aangemoedig om na sy behoeftes te luister en seker te maak dat hy gemaklik is. Hy het elke dag redelik vroeg wakker geword, ontbyt geëet, 'n rukkie voor sy oggendluk opgestaan, dan middagete geëet, kort daarna gevolg deur 'n middagslapie, waarna hy 'n rukkie op was voor sy bourbon, dan aandete , en kort daarna bed toe.
Een oggend, toe hy die eerste keer wakker word, sê hy vir sy oggendversorger: 'Dit was 'n baie goeie slapie. Dit is seker tyd vir my kleuter. "Pa se laatmiddagroetine bevat 'n bourbon en water wat hy stadig gesuip het voordat hy sy aandete gehad het; hy sien uit daarna. Die versorger het die frase aangegryp en besef dat pa gedink het dit is middag. Goed vir haar En sonder om 'n maat te mis, het sy gevra: "Is dit wat jy wil hê?"
Nadat hy hom na die badkamer gehelp het, het sy vir hom drank gebring, en toe het sy sy aandete reggemaak - eerder as sy gewone ontbyt. Hy was gelukkig en is later weer bed toe vir 'n goeie nagrus. Toe die vervangende versorger kom, word sy die verhaal vertel. Toe Pappa volgende week net voor middagete wakker word, het presies dieselfde volgorde voorgekom soos op die normale maaltyd. Ons was verheug! Hy het geëet en lekker geslaap en was gemaklik en gelukkig - drie bourbon en water, drie maaltye.
Dit is interessant om daarop te let dat besondere verwarring nooit herhaal is nie. Maar toe dit gebeur, is hy liefdevol versorg. Nie argumente of korreksies nie - net liefde.
Sterwendes haal gereeld asem deur hul monde. Verpleegkundiges in die hospitaal verduidelik gewoonlik aan gesinne hoe om gliserien-depperstokke te gebruik om die mond, tong, tandvleis of lippe te bevogtig. Sommige is selfs suurlemoengeurig. Maar sommige gesinne het in plaas daarvan gekies om doppies in die dier se geliefkoosde drankie te dompel. Vir my vader sou dit bourbon gewees het as ons gedink het om dit te doen.
Liefde en gelag deel
'Ek wil nie hê dat iemand my moet sien sonder my grimering nie,' vertel Carrie vir haar dogters uit haar hospitaalbed. Haar haarborsel is saggies gebruik en make-up is versigtig deur haar dogters aangewend gedurende die ure van haar laaste dae. Aangesien sy gehoor het dat sy die laaste sintuie was, kon sy sekerlik hul geluk deel in die terg wat hulle van mekaar gedoen het, terwyl hulle die laaste ruk geniet het om meisie-dinge met hul ma te doen en haar op mekaar te lief te hê.
In Vreedsame gange, Janet Wehr, RN, vertel die verhaal van 'n man wat 'n urinekateter benodig om 'n nuwe hospice-verpleegster te groet. Sy het vir hom gesê dat sy die kateter gaan verander. Sodra sy sy hospitaalrok opgetrek het, hoor sy hom mompel oor mense wat mansgeslagsgenote noem. Hy het verklaar dat dit sy publieke genoem moet word. Hulle het lekker gelag!
Tydens haar ma se laaste ure het my vriendin Venessa by haar moeder se bed gesit en haar hand vasgehou. Toe Venessa een van haar ma se gunstelinge begin sing, voel sy hul liefde toe haar ma, wat nie meer kan praat nie, haar hand druk. Sy voel nogsteeds die laaste spesiale fisieke deel van liefde.
Maw-maw is nader aan haar honderdste verjaardag. Met 'n aanraking van die griep, het haar liggaam vinnig verswak. Binne dae het die gesin 'n hospitaalbed vir haar gekry, en hulp met hospies is gereël. Haar agteruitgang het vinniger geword. Gesin het bymekaargekom.
Een kleindogter het my vertel dat hulle Maw-Maw se gunsteling gospel-liedjies gespeel het. Terwyl Elvis 'How Great Thou Art' gesing het, 'nie meer in staat is om te praat nie, en slegs 'n paar uur van haar liggaam af is, lig Maw-maw haar hande op en beweeg hulle betyds na die musiek -' asof sy die wegraping kon sien, 'lag haar liefdevol geamuseerde kleindogter.
'N Dokter het verklaar dat ons geboortes en sterftes miskien die twee belangrikste lewensramme is, wat in 'n Wall Street Journal-artikel beskryf het hoe sy span 'n gesin gehelp het om 'n geliefde se sterfbed te versoek om onderdompeldoop te doen. Die span het gereël dat 'n opblaas swembad in die ICU gevul sou word, eers met 'n emmerbrigade gebruik en daarna 'n dialise-buis getrek om 'n stroom warm water te laat sirkuleer. Toe laat die pasiënt-oordrag-lift die pasiënt, sy ventilator tydelik los, in die swembad neer waar sy doop plaasgevind het. Die pasiënt het glimlaggend uitgekom. 'N Maatskaplike werker in palliatiewe sorg het' Amazing Grace 'gesing.
'N E-pos het my laat weet dat 'n gemeenskaplike vriend in 'n intensiewe sorg in 'n plaaslike hospitaal was. Die vyf-en-sestigjarige Ted het sy vrou geroep: 'Ek kan nie asemhaal nie!' Sy het 911 gebel. Hy het later gesê hy voel asof hy versmoor.
Hy het min onthou van die paramedici nadat hy tien dae in die hartintensiewe sorg by 'n hospitaal in die omgewing waar hy geïnthoofde was, gekom het. Hy is later vertel dat sy longe, geswel van vloeistowwe, sy hart verwurg het. Sy hart stop twee keer; hy is twee keer oorlede. Albei kere is hy weer lewendig gemaak. Hy is na 'n privaat kamer verskuif en bly gemoedelik en reageerend, terwyl hy net 'n paar keer vlugtig reageer.
Liefde kom roep
'N Dokter het voorgestel om 'n soort stimulasie te identifiseer om Ted ten volle terug te bring. Sy vrou draai om na Ted se lewenslange vriend, Morris, wat op sommige besoeke bly huil het, uit vrees dat Ted nie gaan herstel nie. Morris het hom gereeld besoek. Morris, 'n mede-amateurradiooperateur, het 'n stimuleringsplan in werking gestel en met 'n handi-talkie (handradio) na Ted se kamer teruggekeer.
Morris het baie hard met hom begin praat deur sy oproepbriewe. Toe steek hy sy vingers in die hand van Ted en sê: 'As u my kan hoor, druk my hand.' Morris voel hoe sy hand ingedruk is en begin nog harder praat, en verkondig sukses.
Hy het die radio en die laadeenheid op 'n rak opgewonde opgestel en met ander amateurradiomense kontak gemaak en gesê dat Ted sou luister, maar nie kon praat nie. Met behulp van 'n noodoefening wat gelukkig vir daardie nag geskeduleer was, het persoon na persoon na persoon luidkeels met Ted kontak gemaak deur sy oproepbriewe en sy naam te wens en hom voorspoedig te maak vir 'n vinnige herstel. Hy het sy bewussyn herwin. Hy kon nie beweeg of praat nie, maar hy kon trane oplewer en voel hoe hulle op albei wange stroom.
Na die hospitalisasie verneem hy van die gebedsgroepe en kettings wat namens hom gevorm is, saamgestel uit familielede, vriende en die talle hamoperateurs wêreldwyd wat vir hom gebid het. Hy het geleer van versoeke om gebed in kerklike bulletins van verskillende denominasies. Hy het sy dank teenoor almal erken. Hy het vir my gesê: 'Ek glo vas dat hierdie gebede die rede is waarom ek vandag hier is. Gebede werk regtig. "Aangesien dit maande later geskryf is, het Ted nog nie ten volle herstel nie, maar was goed op pad.
'N Uiters intuïtiewe persoon, voormalige Silva Method-instrukteur, en regsverwante professionele persoon, was Ted nog altyd oop vir anomale of mistieke ervarings. Hy het erken dat hy, soos hy al twee keer gesterf het, voel soos hy by hom is, dat hy 'n skare geliefdes het wat nie meer in fisieke liggame is nie, of miskien van engele wat opgedra is om hom te help met die werk wat hy verlaat het. Hy het gesê dat sy terugkeer van die dood hom nog meer geestelik gemaak het, meer oortuig was van die krag van gebed, en dat hy meer waardering het om ten volle te leef vir wat voorlê ... en uiteindelik ook.
Missy onthou dat haar laaste gedenkwaardige tyd saam met haar ma, Emily, eintlik die naweek was voordat sy oorlede is. Sy het Vrydagaand van Knoxville, Tennessee na Louisville, Kentucky, gery en beplan om tot Maandagoggend te bly. Emily het 'n paar take vir haar gedoen, 'n paar boodskappe gedoen en koekies na 'n buurman geneem. Sy onthou haar ma dink altyd aan ander voor haarself.
Molly het die buurvrou se kinders langsaan 'n peperkoekhuis gebring om te bou. Emily was opgewonde; sy kon nie vir hulle 'n geskenk kry nie, maar dit was perfek in haar oë. Die naweek wou sy hê dat Molly haar sou help om geskenke vir die gesin in te samel, aangesien Hanukkah vinnig nader kom. Deur dit te doen, het die naweek die geskenke gekoop wat Emily met hul gesin wou deel.
Teen Sondag kon hulle dit regkry om die werk af te handel. Almal het 'n geskenk gehad. Op haar ma se versoek het Molly selfs die kalender toegedraai wat Emily haar gee. Min het hulle geweet dat haar ma drie dae later sou sterf. Molly het nog steeds daardie kalender toegedraai en sê: 'Ek sal dit vir altyd hou, want dit was 'n geskenk uit my hart vir myne.'
Dit is nooit te laat om te sê "Ek het jou lief nie"
Raven is in haar plaaslike hospitaal behandel vir kanker op die stadium in die hospitaal. Vriende en familie het deur verblindende sneeu en oor ysige paaie gekuier. Tot hul skok, verbasing en verheuging reik Raven na elkeen van hulle en sê: "Ek is lief vir jou." Haar asemhaling word moeg, haar oë is meer toe as oop.
Sy is in die Rooms-Katolieke kerk grootgemaak en was in baie jare nie 'n kerk nie, maar het in baie jare Katoliek beoefen, maar sy het gevra dat 'n priester die laaste rituele moet kom administreer. Diegene wat die meeste omgegee het, het haar bed omring en verbind gebly en gehoop dat hulle hul liefde kon voel. In die vroeë aand voor haar dood die volgende middag, lig Raven haar arms vinnig op en sê luidkeels "Wahoo!" Wat 'n vreugdevolle afskeidsgeskenk.
Hantering deur gelag en trane
Deur die gelag en die trane gaan ons om. Ons doen die beste wat ons kan. Daar is maniere waarop ons beter kan doen, gemakliker sal wees. As ons 'n paar instrumente en idees het om te raai, eerder as om bloot te reageer, het ons 'n beter kans om proaktief te wees.
Video / onderhoud met Lynn B. Robinson: Near Death Experience Stories
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Stukkies lag, trane en liefde ... aan die einde