Die Kraanvoëlblom (Strelitzia reginae) is 'n blomplant met blomtyd vanaf Maart tot Oktober. Die plant is 'n stadige groeier met piesangagtige blare. Die blomme is oranje-en-blou wat soos voëls lyk. Hierdie plant en blomme is een van Suid-Afrika se suksesvolste uitvoerplante. Die plant is windbestand en geskik vir kustuine. Hulle groei in vol tot halfskadu en het matige water nodig.
Die kraanvoëlblom (Strelitzia reginae) behoort tot die familie Strelitziaceae en is naverwant aan die piesangfamilie (Musaceae) van groot piesangagtige struike. Die kraanvoëlblom ook bekend as die strelitzia of paradysblom, is inheems in Suid-Afrika. Van die sowat 5 inheemse spesies is Strelitzia reginae die bekendste. Hoewel die genus Strelitzia in der waarheid geen struike is nie, maar eerder as meerjarige kruidagtige plante beskou moet word, het hulle met verloop van jare die benaming "struik" verwerf van wee die dik wortelstokke wat na jare in houtagtige stamme verander.
Baie van hierdie stamme kom uit die grond, vandaar die struikagtige voorkoms. Die kraanvoëlbom is vandag oral baie bekend in Suid-Afrika en word dikwels in tuine en openbare parke aangeplant. In Suid-Afrika het die strelitzia bekendheid verwerf as een van die aanskoulikste veldblomme, veral vanweë die besondere kleur en voorkoms. Strelitzia reginae is die bekendste van die sowat 5 inheemse spesies en groei wild in die lae bosgebiede in die droër dele van Oos-Kaap en Transkei, maar in ander oorsese lande word Strelitzia reginae met groot sorg in kweekhuise gekweek.
Dit is veral baie gewild in Italië, waar dit op groot skaal vir die blommemark van Europa gekweek word. Hierdie manjifieke blom is ook die stadsembleem van Los Angeles in die VSA. Gedurende 1773 het sir Joseph Banks die strelitzia in Oos-Kaap versamel en dit na die Kew Gardens in Londen gestuur, waar dit dadelik die aandag getrek het. Dit is egter eers in 1779 beskryf en toe na koning George III van Engeland se vrou, koningin Sophia Charlotte (oorl. 1818), vernoem.
Sy was voor haar troue 'n prinses van Mecklenburg-Strelitz. Hierdie eksotiese immergroen plant word sowat 1,5 m hoog en blom gewoonlik in die lente, maar dit kan soms selfs in die herfs of winter blom. Die strelitzia-blomknoppe maak hul verskyning as stywe, harde spits punte tussen die stywe, vaalgroen blare. Hulle staan maande lank so voordat die harde skutblaar wat die blomme omsluit, aan die bokant oopgaan en die eerste blom bloei. Aan die binnekant is daar egter ook nog blomme wat wag om oop te gaan. Dit is dus nie altyd dieselfde blom wat 'n mens sien nie, maar 'n hele reeks uit die skutblaarkardoes.
Die blare is groot en langwerpig (30 tot 45 cm lank) met bladstele van ongeveer dieselfde lengte. Die blare het opvallende hoofnerwe. Die blomme, wat uit skedes van 15 tot 20 cm ontstaan, bestaan uit 3 helderoranje opstaande kelkblare en 3 hemelsblou tot persblou kroonblare. Die blomme vertoon 'n groot ooreenkoms met die gepluimde koppe van kraanvoëls (familie Gruidae).
Die plant sal eers blom 'n jaar of selfs 2 tot 3 jaar nadat dit geplant is. Die strelitzia aard oral in Suid-Afrika baie goed. Kruisbestuiwing vind gewoonlik plaas deur suikerbekkies, wat die stroop uit die blom suig. Strelitzias is veral baie gewild as snyblomme, as aksentplante in randakkers, in kweekhuiseot as versiering in groot planthouers op patio's of stoepe. Die plante wil baie water hê gedurende die warm, droë somermaande, maar verkies droë toestande in die winter. 'n Ander bekende strelitziasoort is Strelitzia alba of witkraanvoëlblom, wat 6 tot 9 m hoog word. Die bladstele is byna 2 m en die blare 1 m lank. Die kroonblare en kelkblare is wit en die plant blom in November.