Resensie: Die boekprinses
Die boekprinses is geskryf binne die genre van die tradisionele sprokie. Die pragtige prinses Sonduin van Lowerdal in haar pêrelpaleis word bedreig word deur 'n geslepe heks. Twee eenkant-kinders - 'n dogtertjie, Siemoeraaia en haar seunsmaat Tinnik -moet help om prinses Sonduin se koninkryk van ondergang te red. Saam trotseer hulle buitengewone gevare in 'n poging om die tande van Prinses Sonduin se goue kam in die hande te kry. Alleen dan sal die towerspel verbreek word en Lowerdal weer groen wees.
Hierdie sprokieswêreld verskil van tradisionele Europese sprokies daarin dat dit binne die Suid-Afrikaanse beleweniswêreld gebed is. Akwadinus, prinses Sonduin se boodskapper is byvoorbeeld "'n likkewaanarend". Die twee kinders word beskryf in terme van meerkatte en bobbejane en een van die dierasies wat oorwin moet word in die soektog na die kam se tande, is 'n skrikwekkende hiëna met twee koppe.
Die boek is egter ook, getrou aan die sprokiestradisie, 'n ware aspoestertjieverhaal. Siemoeraaia wat nie deur juffrou Winterboom as 'n "besondere" kind beskou word nie en Tinnik, die "bangbroek" "tjankbalie" en spot van die paaiboelies in sy klas gly op 'n vreemde manier dié sprokiesboek-avontuur binne en tree as helde uit die stryd.
Soos die titel, Die boekprinses aandui, is lees 'n belangrike tema in hierdie boek. Die karakters word eksplisiet geteken in terme van hulle leesvermoë. Siemoeraaia kan nie goed lees nie, maar sy is dapper en verbeeldingryk. Tinnik is 'n baasleser, maar hy dra 'n bril en is vir alles bang.
Dis ook 'n boek wat Tinnik en Siemoeraaia in hulle sprokie-avontuur dompel. 'n Tekening op 'n storieboek in Siemoeraaia se klas van 'n prinses met lang spierwit hare betower haar. Die onsimpatieke onderwyseres straf Siemoeraaia. Omdat sy nie goed kan lees nie en nie oplet in die klas nie weier die onderwyseres dat sy die boek huis mag toe neem. Hierdie insident is die sneller vir die handeling wat volg.
Dis egter ironies dat juis hierdie boek wat oor lees en boeke handel nie besonder lesersvriendelik aangebied word nie. Die keuse van, weliswaar verbeeldingryke, maar onbekende en moeilik leesbare en uitspreekbare name sal die onervare lesertjie vervreem. Vergelyk byvoorbeeld die hoofkarakters se buitengewone name en die Latyns-klinkende name van die fantasiekarakters soos Akwinidus, Pantero en Paradunkus.
Perspektiefwisseling is soms verwarrend (vergelyk byvoorbeeld p. 6 tot 8) en kan vervreemding van die leser in die hand werk. Die twee hoofkarakters is ook nie altyd duidelik omlyn nie. Dis moontlik een rede waarom 'n kinderleser die karakters as "effens onwerklik" ervaar het.
Tog sluit Die boekprinses aan by die leefwêreld van die kind. Enige skoolkind sal kan identifiseer met Siemoeraaia en Tinnik se opdrag om selfs onder uiterste provokasie van die kriemels doodstil te bly sit.
Die plasing van kleurplate ver verwyderd van die gebeure waarna hulle verwys, is sekerlik koste-effektief en dit het 'n ou-wêreldse bekoring soos die kinderboeke van my jeug. Dit het egter kinderlesers van die boek gehinder. Hulle wou sien wat hulle lees. 'n Groter lettertipe kon die boek ook meer toeganklik gemaak het.
Tekortkominge ten spyt, behoort Die boekprinses vir boekwurms en goed ingelyfde lesertjies van die standerd twee tot vyf heelwat genot te verskaf.