Kortom: die vroeë kerk het die uitdaging aanvaar om die geloof redelik of rasioneel in die openbaar (deur middel van hulle skryfsels) te verduidelik en daarsonder sou die kerk dalk nie kon groei nie. En tog is daar ook vroeg reeds op iets baie belangrik gewys: die rede het ook sy grens. En ons sien dit baie mooi in Hilarius van Poitier se denke wat tydens die Ariaanse stryd geslyp is.
En d¡t was juis sy verwyt teen die Ariane: hulle het nie die beperktheid van die menslike rede verdiskonteer nie. Hulle teologie het geen skrome geken nie; hulle het te maklik oor die onkenbare gepraat; hulle het die eindigheid van die menslike denke nie in ag geneem nie; gevolglik het hulle die misterie van God te platvloers gemaak. Anders gestel: hulle het sommer so oor God gepraat asof ‘n mens kan (vgl Stoop 1970a:97-86).
En tog wou Hilarius oor God bly praat. Maar hoe dan as die rede so beperk is? Hilarius ontkom egter aan die probleem deur ‘voorskrifte’ vir die regte aanwending van die rede te formuleer. Eerstens, God moet nie deur ons rede vasvang word nie. Hy is totaal anders en kan deur die menslike rede nie omvat word nie. Hy kan net op ‘n menslike wyse gevat en beskryf word. En dit is gebrekkig (vgl Stoop 1982:130-131).
Mettergaan is die rede egter ook gebruik om die bestaan van God te bewys. Rene Descartes was hiervan ’n goeie voorbeeld.
En hierdie ‘cogito’ sluit baie dinge in: twyfel, verstaan, ontkenning, wil, ensovoorts. Omdat hy hierdie en nog baie ander dinge doen, bestaan hy. Al sou hy oor geen liggaam meer beskik nie of al is daar geen plek vir hom op die wêreld nie, is dit nog geen rede om aan te neem dat hy nie bestaan nie.
‘n Ander weg moes dus gevind word en dit is die waarde van Wessel Stoker se werk. Hy het ‘n ander toegang gesoek en dit in die ervaring gevind.