gaan hy denkbeeldig in gesprek met hom waarna hy verwys in vers 14-17, die nietige mens van vers 20.
Hy is dus sarkasties, ‘nietige mens’ jy kan nie sonder werke vir ons toon (aanwys, bewys, demonstreer, openbaar), dat jy werklik glo nie, 18b.
En om hierdie saak tuis te bring, word die nietige mens, die valse gelowige opgeroep, uitgenooi (“Maar wil jy weet” – wil jy sien, wil jy leer, wil jy bewyse hê) om die regte verhouding tussen geloof en werke, raak te ‘sien’ vanuit die OT geskrif, van twee OT figure te leer dat geloof sonder werke dood is, v.20.
v.25,26 Ragab, die hoer, se werke wat aantoon dat sy deur die geloof geregverdig is, dit het vrug gedra in werke
“Daarop het Abraham die môre vroeg klaargemaak en sy esel opgesaal en twee van sy dienaars en sy seun Isak saam met hom geneem; en hy het hout gekloof vir ‘n brandoffer en opgestaan en na die plek gegaan wat God hom aangewys het.”
Moenie jou hand na die seun uitsteek nie, en doen hom niks nie; want nou weet Ek dat jy God vrees en jou seun, jou enigste, van My nie teruggehou het nie.
Omdat Abraham vriend van God was, in die regte verhouding tot God gestaan het, deur die geloof, daarom het sy werke gevolg, het hy sy seun Isak geoffer, sy geloof was nie alleen nie, dit het vrug gedra in en deur Christus.
Daarom is Jakobus se konklusie, die volgende woorde, vir die nietige mens, vir al sy aanhoorders, vir ons ook vandag:
maar die mens – wat tydelik van gees en liggaam geskei word by die dood, is en gaan in die hiernamaals gees én liggaam wees, onskeibaar, onlosmaaklik verbonde aan mekaar.