Begrafnis van die 2de Republiek - Die versamelings
Begrafnis van die IIe Republiek
Titel: 'N Begrafnis in Ornans.
Skool : Realisme
Skeppingsdatum : 1849
Afmetings: Hoogte 315 - Breedte 668
Prentverwysing: 96DE22382 / RE 325
Enkel lot wat hierdie land begrawe! Simbool van moderne rommel vir tydgenote, eerbiedige meesterstuk vandag, sosialistiese vuur vir sommige, realistiese manifes vir ander, politieke allegorie vir historici, 'N Begrafnis in Ornans het passies opgewek en baie kommentaar ontlok.
Ten spyte van die tweedeklasmedalje wat dit op die Salon van 1851 beloon het, het die Dijon- en Paryse gehore van daardie tyd baie ontevrede geraak deur die vulgariteit en lelikheid daarvan. Dupays, 'n kritikus, het byvoorbeeld ''n liefde vir lelike geklee' aan die kaak gestel. Gustave Courbet het op sy beurt gesê dat 'realisme in wese demokratiese kuns is' en dat sy skildery daarop gemik was om 'demokrasie in kuns' in te voer. Wat sê ons vandag daaroor? Kom ons kyk eers hierna voordat ons in die debat begin Begrafnis so kontroversieel.
Van sy regte naam Tabel van menslike figure, geskiedenis van 'n begrafnis in Ornans, Courbet se doek, van buitengewone afmetings, is 'n portretgalery wat nie minder nie as 46 karakters bevat.
Die monumentale komposisie, georganiseer in 'n fries soos die portrette van Nederlandse broederskap, is staties en sonder perspektief.
Die palet, oorheers deur ligte of donker kleure, stem ooreen met hierdie begrafnisplegtigheid waarin 'n dorpsgemeenskap om 'n graf vergader om een ​​van sy eie te begrawe.
Die toneel speel af in die nuwe begraafplaas van Ornans, die skilder se geboortedorpie, wat deur al hierdie besonderhede al sy belangstelling in plaaslike nuus toon. In hierdie tabel verskyn, van links na regs, die werknemers in uniform in beheer van die kis, die priester, sy koorjongens, die sakristane in hul pragtige rooi rok, bekendes van Ornans, "twee ou mans van die Revolusie van 1793 met hul klere van die tye ", uiteindelik huilende vroue. Almal is Oranese. Met enkele uitsonderings na, al die karakters inBegrafnis geïdentifiseer is. Let byvoorbeeld op dat Courbet se oupa, Oudot, 'n 'sans-culottes', heel links van die skildery voorgestel is; die kunstenaars se eie susters stel roubeklaers as modelle; Hippolyte Proudhon, prokureur in Ornans en plaasvervanger vir die vrederegter, verskyn in die middel van die doek met sy taps neus en sy swart jas.
Die sosiale diversiteit van die prentjie is opmerklik: die klein eienaars-wynboere van Ornans skuur skouers met die bekendes, onder die huurders, ambagsmanne en grafgrawe, onder die geestelike leiding van 'n arm landpriester. Dit gesê, vind ons in 'N Begrafnis in Ornans meer eienaars en liberale beroepe in die dorp Franche-Comté in die middel van die 19de eeue eeu. Hier oorheers die kleinburgerlikheid: dit is omdat Courbet sy eie sosiale omgewing geskilder het, en nie die gewone mense van werkers en dagarbeiders nie. Dit is in elk geval interessant om daarop te let dat Courbet, wie se simpatie meer met sosialisme was, hier 'n unanimistiese gemeenskap uitbeeld, vasgemaak deur 'n sekere samehorigheid en harmonieus saamgevoeg is rondom sy burgerlike en godsdienstige leiers.
Die rykdom van hierdie skildery het aanleiding gegee tot talle interpretasies, wat almal glans oor die belangrikste onbekende van die toneel: wie begrawe ons?
Kaal kranse in die verte en die reënerige lug wat hierdie gesigte verduister, verlate deur hoop, is die agtergrond vir 'n wêreld wat deur God verlaat is. Die skedel wat naby die graf geplaas is, 'n makabere detail, herinner ons daaraan dat slegs 'n vinnige ontbinding op 'n man wag na sy dood; die gapende gat in die middel van die doek simboliseer die verder waarin dit verdwyn. Courbet se waansinnige realisme is soortgelyk aan 'n metafisiese vlak, na 'n ontkenning van alle transendensie en op historiese vlak, as die weerspieëling van die vroeë ontkristliking van sekere plattelandse Franse bevolkings.
Daar is ook gesê dat dieBegrafnis was 'n "ontkenning van die ideaal" in die skilderkuns, 'n weerlegging van Dawid en vernuf soos van Delacroix en romantiek. Dit is waar dat deur triviale karakters (byvoorbeeld 'n sakristan met 'n dronkaardsgesig) tot die waardigheid van akteurs in die geskiedenis lewensgroot te wees, en deur 'n toneel van die alledaagse lewe te omskep in 'n imposante fresko wat onthou Die begrafnis van die graaf van Orgaz van Greco het Courbet 'n nuwe genre geskep wat gekant is teen die sogenaamde grand style-skilderkuns. Volgens die realistiese rewolusie sal "kuns tot diens van die mens gestel word."
Ten slotte het sekere historici, waaronder Jean-Luc Mayaud, opgemerk dat hierdie skildery baie Republikeine, klein eienaarskwekers, ou rewolusionêre van die jaar II en noemenswaardige Republikeine insluit. In die verkiesing van 1849 het Ornans in die besonder en die Doubs in die algemeen egter teen die Sosiale Republiek en die oproermakers in Parys gestem, wat die konserwatiewes van die Orde-party 'n groot oorwinning gegee het. Hierdie resultaat kan Courbet, van die Republikeinse oortuiging, net ontstel. Die een wat hier begrawe is, is dan die Republiek, dit is Marianne wat die slagoffer geword het van die reaksionêre en van Louis-Napoleon; en al die nuanses van republikanisme woon die seremonie by. 'N Paar jaar later sal' hierdie militante allegorie van die begrafnis van Marianne ondermynend wees vir die Tweede Ryk '(J.-L. MAYAUD, Courbet, The Burial at Ornans: 'n graf vir die Republiek, Geskiedeniswinkel, 1999, p. 65).
Dood van God, dood van idealisme, dood van die Republiek: dit is die interpretasies waarmee ons hierdie meesterstuk probeer verklaar, waarvan die skandalige moderniteit die XIX geskok hete eeu, twaalf jaar voor die waaghalsigheid Middagete op die gras deur Manet.
Jean-Louis FERRIER, Courbet, 'n begrafnis in Ornans, Parys, Denoël / Gonthier, coll. "Mediations Library", 1980.
Claudette MAINZER, "Wie word by Ornans begrawe? ", in Sarah FAUNCE, Linda NOCHLIN (regie), Courbet heroorweeg, katalogus van die uitstalling aan die Institute of Arts in Mineapolis en in die Brooklyn Museum, Brooklyn, Brooklyn Museum, 1988, p. 77-81.
Jean-Luc MAYAUD, Die Boere van die Doubs en die Tweede Republiek: die ontstaan ​​van 'n konserwatiewe boerdery, proefskrif, Parys, Parys X, 1984.
Jean-Luc MAYAUD, The Peasants of the Doubs in die tyd van Courbet. Ekonomiese en sosiale studie van die boere van Doubs in die middel van die 19de eeu, Parys, Les Belles Lettres, coll. "Literêre annale van die Universiteit van Besançon", 1979.
Jean-Luc MAYAUD, Courbet, L'Enterrement à Ornans: 'n graf vir die Republiek, Parys, The History Shop, 1999.
KOLLEKTIEF, Ornans by die begrafnis. Historiese skildery van menslike figure, katalogus van die tentoonstelling in Ornans van 13 Junie tot 1 November 1981, departementele museum, geboorteplek van Courbet in Ornans, Ornans, 1981.