Die gedig van Jan F.E. Celliers som die situasie na die Anglo-Boereoorlog aangrypend op. Daar is net verlatenheid en smart. Waar daar rustige Boerewonings was, is daar nou net grafte in die gras. 'n draaiende voёl beklemtoon die eensaamheid en verlatenheid. Met geboё hoof en betraande oё staan die balling by die graf wat toegegroei is in die gras. Daar is so baie bannelinge wat so moes staan. Baie kon nie eers 'n graf kry nie. Oor sy wange rol 'n traan. Dit is simbolies van al die trane en smart wat die oorlog gebring het. Oor die velde was daar net die stilte van die dood. Dit was al.
Na die oorlog is die stryd sonder militêre wapens voortgesit. Die Britse veroweraar sou nie toegelaat word om hulle taal en siel ook te verower nie. Binne 25 jaar nadat die banneling so gebroke by die graf gestaan het, sou hy op 'n ander gebied oorwin. Sy taal en volksiel sou nie sterf nie.
Die louheid van die Eerste Afrikaanse Beweging was weg. Die leiers van die Tweede Beweging sou nie so alleen staan soos dié van die Eerste Beweging nie. Die Anglo-Boereoorlog het soos 'n weerligstraal getref en die volk op 'n sekere manier wakker gemaak. Hulle het nou besef dat daar iets in hulle volksbestaan is wat behou moes word.