Lesersbrief: Kan ons nog sing ‘Afrikaners is plesierig…’?Foto: Arno Smit/Unsplash Erik Coetzee van Bloemfontein skryf: Is dit nog moontlik om positief te wees in hierdie geknelde land? Die redes wat ons negatiwiteit voed is legio. En waag dit net om positief te wees, dan word jy sommer vinnig deur jou medemens goed vasgevat met die feite! Kom ons kyk eers na die faktore, net onlangs, wat ons so negatief maak. Vir baie professionele Afrikaners, veral dié in die gesondheidsorg, was die voorstelling van die nuwe NGV die laaste strooi. Heelwat dokters, verpleegsters en ander persone in die gesondheidsbedryf het ná die aankondiging huis toe gegaan en hul koffertjies gaan pak en vliegtuigkaartjies gekoop. Dan is daar die Afrikaners wat veral aanstoot neem oor die ou vlag wat onlangs as haatspraak geklassifiseer is, die vreeslike geweld teenoor vroue, veral die afgelope tyd, asook die onlangse plundery in Gauteng. Hierdie (redelik onlangse) gebeure het ons negatiewe emmers voller gemaak sommige Afrikaners se emmers loop al lankal oor. Minder onlangse voorbeelde is, onder meer, die grondkwessie, regstellende aksie, die verhoogde werkloosheidsyfer en misdaad in die algemeen. Dis nogal moeilik om iets oor die positiewe te skryf. Dit hang ook natuurlik af van hoe vol of leeg jou emmer nog is. Miskien gaan dit goed met jou en jou gesin, julle het werk en sukkel nie finansieel nie, lees ook nie veel nuus nie en het tot dusver misdaad meestal ontduik. (Al lê die pepersproei in die bedkassie en sluit jy jouself en gesin behoorlik toe snags – dalk selfs met ’n hek in jou huis se gang.) Of, miskien is jy die slagoffer van regstellende aksie of ernstige misdaad en dit beïnvloed jou natuurlik geweldig negatief. Dus, hier is my klipharde, positiewe poging… Ná die onlangse kwartaallikse bekendmaking is verneem dat ons ekonomie meer groei as wat ons verwag het. Alhoewel die werkloosheidsyfer toegeneem het tot 29%, word daar dikwels versuim om te noem dat die werkloosheidsyfer onder gegradueerders aansienlik minder is en ongeveer op 7% staan. Volgens die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se bevindings in hul 2017/’18-verslag, leef slegs 1% van Suid-Afrika se wit mense in armoede. (In vergelyking met 64% swart, 41% bruin en 6% Indiër). Alhoewel baie Afrikaners slegter af mag wees as in die verlede, gaan dit nog eintlik heel goed met die meeste van ons in vergelyking met ander groepe in ons land. Ons huidige president, alhoewel nie baie gewild onder Afrikaners tans nie, is sonder twyfel ’n verbetering op ons vorige president en natuurlik beleef die meeste van ons nie daagliks rassisme soos wat sensasionele groepe en die nuus soms wil beweer nie, en leef ons meestal in vrede saam met ons medeburgers. Dit verskil ook van persoon tot persoon, en waar jy bly, beïnvloed hierdie seining baie. Die groot vraag, wat baie glo hulle kan beantwoord, maar wat niemand van ons eintlik vir seker weet nie: Wat van die toekoms? Wat van ons kinders en kleinkinders se toekoms? (Ek gaan ook nie probeer om dit hier te beantwoord nie. Uit die aard van die saak lyk dit nie baie rooskleurig nie, maar dis nie vir my om te besluit nie.) In hierdie fase van my lewe is daar soveel mense wat die land verlaat. Emigrasie kry mediadekking en dit voel amper soos die Wegraping. Voorheen het ek gehoor van mense wat gaan, maar deesdae ken ek hulle. Net gister sit ek in ’n restaurant en hoor toevallig hoe ’n vrou ’n man sterkte toewens met sy nuwe werk in Nieu-Seeland. Van my oudkollegas is reeds oor die water en ander oorweeg dit sterk. My onlangse bouer se vrou is reeds oor, hy en die kroos volg kort op haar hakke. Dis maar net om ’n paar te noem. En kyk, ek hou nie van partytjies mis nie, so vinnig klim ek toe ook op die internet. Ek vul die assesseringvorm in, praat met ’n emigrasieagent en word sommer vinnig per e-pos gelukgewens dat ek en my gesin wel kan emigreer. Wat ’n skok en innerlike worsteling wag daar toe nie hierna op my en my gesin nie. Ek glo dit is makliker as jy weet jy kan nie gaan nie, in dié opsig dat jy nie hierdie worsteling hoef deur te gaan nie. Dan moet jy net vasbyt en aanhou hoop. En diegene wat nie kan gaan nie, voel vasgevang en sal almal wat kan gaan, aanbeveel om te gaan. Sodra jy die opsie gebied word, hardloop jou gedagtes in alle rigtings. Van geloofsoortuigings en vertroue, tot skuldgevoelens en opwinding, vrae oor of kinders wel beter af sal wees sonder hul familie en die wete dat grootouers bitter min gesien sal word. Selfs klein logistieke reëlings soos of die honde moet saamgaan, wie gaan jou lughawe toe neem (aangesien jy alles moontlik gaan verkoop) en hoe om die nuus aan jou kollegas te breek. My emmer is egter nog nie vol nie, dit loop nog nie oor nie, en ek bly maar hoop en probeer maar positief bly. Ek was nog altyd ’n dromer en genadiglik het dit nog altyd in my guns getel. Ek het werklike meegevoel met dié wie se emmers lankal oorloop en oordeel nie hul keuses nie. Die media skep die indruk dat “almal wat kan”, wel emigreer. In perspektief geplaas is dit glad nie waarheid nie, die meeste mense bly wel. Sommige uit keuse en ander omdat hul nie kán gaan nie. Ek bly vir eers nog hier in Afrika – hoofsaaklik uit geloofsoortuiging. Alhoewel negatiwiteit goed gerugsteun kan word, sal dit niemand nêrens kry nie. Ek stem saam met ds. Stephan Joubert se onlangse kort artikel oor emigrasie en haal hom aan: “Soos wat ek aldag vir myself sê – enige plek op aarde is ’n lekker plek, maar dan moet ek ’n lekker mens wees. Wel, wees dit tot eer van die Heer.” Ek gaan nog eers bietjie hang, aanhou hoop, en aanhou kies om gelukkig te wees. Dit bly egter ’n deurlopende worsteling.