Suid Afrika - Jou misdaad storie - Stormfront
06-21-2006, 07:25 AM #1
Insident met metro-polisieman verander my lewe
My 11 jarige seun, Armin, is 'n leerling by Leeuwenhof Akademie in Bedfordview.
Hy maak in die oggend gebruik van busvervoer na sy skool. Op 15 Februarie 2006 het ek vroeg die oggend terwyl hy oppad was skool toe, 'n sms van hom gekry, waarin hy vir my gesê het dat hy naar voel en dat hy wil opbring. Ek het dadelik vir hom 'n sms terug gestuur en vir hom gesê om voor in die bus te gaan sit, en dat hy die sakkie wat hy vir 'n taak skooltoe geneem het kan gebruik as hy naar wil word.
Teen 09h00 het Armin se onderwyseres, me Hannelie Lazenby, my gekontak terwyl ek by die werk was, en my meegedeel dat Armin nie lekker voel nie - moontlik as gevolg van maaggriep, en of dit vir my moontlik sou wees om Armin by die skool te kom haal.
Ek het dadelik in my motor geklim en na Leeuwenhof toe gery om Armin te gaan haal.
Ek het oppad terug huistoe die Van Buuren-oprit, wat aansluit by die N3 Suid geneem. In die oprit was daar 'n stilstaande trok en in die geelstreep aan die linkerkant van die oprit was daar 'n voertuig van die metropolisie.
Ek het oombliklik besluit om oor die geelstreep agter om die stilstaande trok verby te gaan omdat ek nie seker was of my voertuig, 'n BMW X3, tussen die trok en die metro-polisiemotor sou deur kom nie.Daar was nog motors agter my wat my gevolg het.
Ek was en is nog altyd 'n baie versigtige bestuurder en sedert ek 'n motor besit, 20 jaar al, was ek nog nooit betrokke in 'n motorongeluk nie.
Nadat ek agter die trok verby gery het, het die beampte van die metropolisie my onmiddellik afgetrek. Ek het toe voor die trok verbygegaan om in die linkerkant, in die noodbaan, waar die metro-polisie se voertuig was, te stop.
Dit was óók moeilik want ander motors het wel tussen die trok en die metro polisie voertuig deurbeweeg.
Die beampte het my gevra of ek in die besit was van 'n lisensie. Omdat my lisensie 7 dae gelede verval het, was ek bang om dit vir hom te gee, daarom het ek my ID-dokument aan hom oorhandig. Hy het binne in die motor gekyk, ek en my seun het albei ons veiligheidsgordels aangehad, ek het dus besef dat hy my afgetrek het omdat ek oor die geelstreep agter die trok verbygery het.
Ek het dadelik aan hom verduidelik hoekom ek oor die geelstreep gery het, ek het gedink dat dit in dié omstandighede die beste besluit was. Ek het ook vir hom gesê dat ek jammer is daaroor maar dat ek bang was om tussen sy voertuig en die trok deur te gaan omdat ek nie seker was of my voertuig daardeur sou pas nie.
Hy het my ID-dokument na my toe teruggegooi, en vir my gesê (geskree) dat ek 'n onverantwoordelike bestuurder is. Ek het weer verduidelik dat daar nog motors was wat my gevolg het, en weer het ek vir hom probeer verduidelik hoekom ek agter die stilstaande trok verby gery het. Hy het weer op my geskree, en gesê dat ek maar mag gaan: "GO!!!
"But next time I will give you a ticket!" Ek het my motor aangeskakel en weggetrek, en vir my seun (of dalk vir myself) gesê: "Dis F- - - n onregverdig!" Die beampte het na sy motor gehardloop, ingespring en my weer afgetrek.
Ek het vir hom gevra hoekom ek nou afgetrek word, hy het vir my geskree: "I'm going to arrest you." Ek was nog nooit in my lewe so bang nie, my seun was histeries, en ek het probeer om my kind te kalmeer. Ek het vir Armin gesê om stil in my voertuig te bly sit - ek het uitgeklim en na die beampte toe geloop.
Weereens het ek vir die beampte gevra wat ek verkeerd gedoen het en of ek nie maar kon gaan nie, hy het net weer op my geskree: "Go to your car!" Ek het vir hom gevra wat hy gaan doen, waarop hy vir my geskree het: "I'm going to arrest you, are you deaf? Go to your car!" Ek het hom gesmeek om my asseblief nie te arresteer nie, ek wou ook by hom weet hoekom hy my wou arresteer, maar hy het my nie geantwoord nie.
Ek het weer verduidelik dat my kind siek is, ek het weer verduidelik hoekom ek agter die trok verbygery het - oor die geelstreep, maar hy het gemaak asof ek nie bestaan nie.
Hy het nog 2 metropolisie-motors geroep - ek kan nie presies onthou hoeveel lede van die metropolisie daar toe was nie. As ek mooi kan onthou was daar omtrent 5 beamptes van die metropolisie.
Ek het gehuil en vir een blanke beampte gevra wat aangaan en of hy my asseblief kan help. Hy het net vir my gesê dat hy jammer is maar dat hy my nie kan help nie. Op daardie stadium het my kind uit die motor geklim - hy was naar langs die motor en ook histeries, ek het hom probeer kalmeer.
Ek het my man probeer skakel, maar omdat hy in 'n vergadering was het hy sy selfoon afgeskakel.
Die beampte wat my afgetrek het, het nooit weer met my gepraat nie - een van die ander beamptes het vir my gesê dat hulle my nou gaan boei en dat ek my hande agter my rug moes sit, ek wou dit nie doen nie, ek was so bang, ek het geweet ek kan dit nie doen nie - dit was te veel vir my, ek kan nie beskryf hoe ek gevoel het nie.
Ek wou nie geboei word nie. Dieselfde beampte het gesê dat as ek nie wil saamwerk nie hulle die boeie om my enkels sal sit. Ek en my kind het hulle gesmeek om my nie te boei nie. Skielik het ek besef wat aangaan, ek het geweet dat hulle baie ernstig is, ek het ook tot die besef gekom dat hulle my sal doodskiet as ek nie my samewerking gee nie - dit is hoe ek gevoel het. Ek het vir hulle gesê dat ek sal saamwerk, ek het het hulle ook gevra of ek asseblief my arms voor my kan hou en dat hulle my dan so kan boei, waarop hulle ingestem het.
Ek het gebid vir 'n gees van kalmte vir my en ook vir my kind. Ek het hulle gevra wat hulle met my kind gaan doen waarop hulle geantwoord het dat die blanke beampte my motor en my kind na die Bedfordview-polisiestasie gaan neem.
Op daardie stadium het my seun my man oor die selfoon in die hande gekry, maar hy was so ontsteld dat hy nie vir sy pa kon verduidelik wat aangaan nie. Die beampte het vir my man verduidelik dat ek gearresteer word en dat hulle my na die Bedfordview-polisiestasie gaan neem.
Geboei het hulle my agter in een van die voertuie gesit, en met my na die polisiestasie gery. Daar gekom het ek geboei in die aanklagkantoor gestaan met my seun by my. Hulle kon my egter nie in die tronk sit nie omdat daar op daardie stadium nie 'n vroulike polisiebeampte was nie. Die beamte wat my oorspronklik van die pad afgetrek het, het smalend gestaan en sy verklaring uitgeskryf. Hy het op een stadium vir my seun gevra: "Young man, how old are you?"
Mense het in en uit die aanklagkantoor gekom, ongelukke aangemeld, dit alles terwyl ons net daar gestaan het. Nadat die vroulike polisiebeampte opgedaag het, het hulle my in die sel gesit, saam met 'n beweerde manlike motordief. Daar het hulle my gehou tot 17H00. Niemand het met my gepraat nie, niemand het met my kind gepraat nie.
Intussen het my man opgedaag en hy het een van ons drywers gebel, wat my seun huistoe geneem het. Al wat een van die offisiere vir my man gesê het, is dat daar drie aanklagte is teen my, naamlik:
dat ek geweier om af te trek, dat ek geweier om enigte inligting te verskaf, en crimen injuria.
My man het ons prokureur, Leon Swanepoel, geskakel wat op sy beurt weer die bevelvoerder geskakel het en vir hom gesê dat hulle my moet aankla of moet vrylaat. Die bevelvoerder het gesê ons moet wag vir die speurders wat nie daar is nie omdat hulle met 'n ander saak besig is.
Net voor 17H00 het 'n speurder daar opgedaag, hy wou nie 'n verklaring van my gehad het nie, hy het net die beampte se verklaring deurgelees, hy het ook gesê dat die verklaring nie vir hom sin maak nie, en vir my gesê dat ek die volgende dag in Edenvale-hof moet verskyn. Nadat hy my vingerafdrukke geneem het, het hy my vrygelaat.
Tot en met vandag, 18 Junie 2006, het ek al drie keer in die hof verskyn, met regsverteenwoordiging - teen kostes wat al meer as R6000 00 beloop, waarop my saak elke keer uitgestel is vir verdere ondersoek. Die beampte wat my gearresteer het, het nog nooit in die hof opgedaag nie, sy verklaring staan - hy kan niks by sy verklaring byvoeg of wegvat nie - wat wil hulle verder ondersoek? Wanneer gaan ek die geleentheid kry om my kant van die saak te stel?
Wanneer gaan ek kan vertel van die emosionele en traumatiese teistering wat ek en my kind moes beleef? Wanneer gaan ek die kans kry om te vertel dat my kind sedert die gebeure op anti-depressante is omdat hy erg depressief en getraumatiseerd is, wanneer kan ek vertel van die nagmerries in die aand of die vrees as ek en my kind 'n metro-polisiemotor langs die pad sien? Wanneer gaan ek die kans kry om die waarheid te vertel?
Ja, ek het gesê dis F-----n onregverdig, en ek is jammer daaroor, maar is dit teen die wet?
My saak kom 21 Julie 2006 vir die vierde keer voor die hof, met net die beamte se verklaring en 'n blanko klagstaat. Gaan die saak weer uitgestel word, met verdere onkostes en meer emosionele stres vir my en my kind?
Hierdie situasie was vir my 'n ervaring wat my hele lewe verander het. Ek sal nooit die haat in dié beampte se oë kan vergeet of verstaan nie - haat vir 'n vrou en 'n kind wat hy nie ken nie, en haat vir mense wat niks aan hom gedoen het nie.
Dankie vir die geleentheid wat Beeld bied vir mense soos ek wat nodig het om gehoor te word, dankie dat Beeld bereid is om te luister.
Nadine Fabricius, Johannesburg
06-21-2006, 07:27 AM #2
Beroof, maar verlies aan sin vir veiligheid die grootste
Ek werk as 'n mediakonsultant vir die Wêreldbond van Bybelgenootskappe en reis die wêreld vol. Op die spesifieke aand het ek in Johannesburg aangekom van Nairobi waar ek 'n week lange werkswinkel bygewoon het.
Soos my gewoonte was het ek by die optelpunt gaan staan en wag dat my vrou en twee tieners my kom haal. Dit was koud en ek het my baadjie aangehad. Terwyl ek buite die aankomsterminaal by die voetoorgang was, sien ek 'n motor met insittendes. Dit was 'n seegroen Nissan Sentra. Ek dink niks daarvan nie. Na omtrent 15 minute daag my vrou op. Ek laai toe my tas, my rekenaar sak en klein rugsakke agter in die motor.
Ek besluit om nie te bestuur nie aangesien ek 'n geweldige hoofpyn gehad het. Soos enige gelukkige gesin ry ons terug huis toe, onbewus daarvan dat ons dalk gevolg kan word.
By die huis aangekom, stop ons buite die geëlektrifiseerde hek en wag dat dit oopmaak. Die motorhuisdeur was klaar oop. My vrou trek toe die motor baie versigtig in. Met die motor veilig in die motorhuis hoor ek net my dogter sê, "O, crap!" Ek kyk om en sien drie mans aangehardloop kom.
Toe ek uitklim kyk ek in 'n pistool vas. Die man bly net vir my sê om stil te bly.
Hy druk my dogter terug in die motor en sê aanhoudend, "where is the money, where is your money?" Ek klim toe stadig uit en sê, "It is in my bag." Op daardie stadium merk ek dat die derde persoon al klaar by hulle motor is, 'n seegroen Nissan Sentra, met altwee die sakke. Die ander persoon wat aan my vrou se kant was hardloop toe met haar handsak, motorsleutels en die tas na die motor.
Die persoon wat my aanhou raak toe senuweeagtig aangesien die hek al amper toe was, ruk my baadjie van my lyf af, en as 'n nagedgate gryp my paspoort uit my hempsak. Binne 15 sekondes was hulle klaar en ry gemaklik en stadig weg.
Toe hulle ry bel my vrou die sekuriteitsmaatskappy asook die polisie. Die sekuriteitsmaatskappy was binne minute daar en die polisie seker so tien minute later. Die polisie wil net 'n "statement" afneem. Ek vra hulle of hulle iemand gaan stuur om vingerafdrukke te neem aangesien die rowers aan die motor gevat het. Wel, ons wag nou nog. Ons wag nou nog om iets verder te hoor.
Waar is die rowers? Hulle is in die Yeoville-gebied aangesien hulle my vrou se kredietkaart daar by Nando's gebruik het. Hulle was ook in Bedfordview by Ackermans.
Hoe voel ons? Wel, die skade was groot. My nuwe rekenaar, twee weke oud, my professionele kamera, maand oud, en klere, die meeste nuut aangesien ek pas my klerekas aangevul het.
Die skade aan my kinders is nog nie verreken nie. Gaan hulle in Suid-Afrika bly veral na ons agbare minister se standpunt in die Parlement? Ek glo nie so nie.
Die goed wat geroof is, is goed wat ek vir evangeliebevordering gebruik het. Dit was nie my goed nie. Dit behoort aan die Lewende God en ek is oortuig daarvan dat Hy met hulle in sy groot genade sal handel. Ek is net bitter teleurgesteld dat ons van ons sin vir veiligheid beroof is. Dit is beslis nie meer lekker om in die aand uit te gaan nie.
Dit is ons storie!
Dr. Francois Sieberhagen, Johannesburg
06-21-2006, 07:28 AM #3
Moet nie probeer Superman of Rambo speel nie
Ons woon in Pierre van Ryneveld en daar is 'n ongelooflike toename in misdaad en geweld in ons eens rustige buurt.
Dit is so maklik om te sê, ek sal dit of dat doen as ons met kaping of enige ander misdaad te doen kry, maar laat ons baie eerlik wees, as dit gebeur is al die planne daarmee heen.
Ongelukkig bly ons in so 'n land waar geweld totaal handuit geruk het en die staat geen beheer het oor misdaad en geweld nie.
Ons het op 7 Mei vanjaar 19:15 van my suster in Elarduspark gekom toe 'n wit BMW skielik in ons oprit stop. Gideon het vir my gesê ons het probleme, hier het 'n BMW voor die hek gestop. Ek het hom eers nie geglo nie en die volgende oomblik 'n beweging aan sy kant gesien en skielik besef hier is groot probleme.
Ek wou gil, maar dit was kompleet of iets my mond toegedruk het en in die proses het ek ons een stel huissleutels en my selfoon in my baadjiesak gedruk. Ons kan nie een sê waar die BMW vandaan gekom het nie. Dit het so vinnig gebeur en ons was totaal onkant betrap.
Daar was drie misdadigers, die een het 'n vuurwapen op Gideon se kop gerig en ek kon die silwer loop in die binneliggie van die Peugeot sien en ek het besef ek moet kalm bly ter wille van Gideon op wie die vuurwapen gerig is. Ek kan so goed onthou toe Gideon die voertuig verlaat en die sleutel aan die misdadiger gegee het met die woorde "Here's the key my friend". Ek het vir 'n oomblik gedink hy ken die man.
Die misdadiger het hom laat uitklim en ook Gideon se horlosie gevat. Die ander misdadiger het met die elektriese motorhek gestoei om dit van die spoor te lig. Ek het die hek se remote gedruk en die motor van die hek het weer begin draai. Dit was miskien ons behoud, want die derde misdadiger het in die BMW gesit om weg te kom.
Die een by die hek het my beveel om my handsak in die motor terug te sit en ek het besef ek moet maak soos hulle my beveel en die handsak op die passasierskant op die vloer neergesit. Ek het die deur toegemaak en teruggestaan van die voertuig af. Die oomblik toe ons voertuig beweeg het, het die BMW in die pad ingedraai, die een by die hek in die BMW gespring en ewe rustig is albei voertuie daar weg.
Ek het motorligte gesien aankom en ek was bang dit is hulle wat terugkom en agter my motor ingespring, gelukkig was dit die bure, wat nie eens enige iets vreemds opgemerk het nie. Ek het stadig opgestaan om te gaan kyk wat het van Gideon geword, want ek het nie gesien dat hy weer in die voertuig geklim het nie en ook nie 'n skoot gehoor nie.
Ek het hom op die gras aangetref waar hy op sy maag gelê het met sy arms uitgestrek. Ek is baie dankbaar dat nie een van ons iets oorgekom het nie, want dit kon noodlottig geëindig het.
Ek het 10111 geskakel en dit is die swakste diens wat daar nog in ons land bestaan, want daar is 'n band wat aanhoudend sê jy moet aanhou almal is besig. Ek was histeries toe die foon uiteindelik geantwoord word en die foon neergesit word aan hulle kant. Ek het weer gebel en seker 10 min aangehou voor ek gehelp is.
Ek het die adres gegee en hulle het gesê dat blitspatrollie op pad is na ons. Ek het weer na 10 min gebel, nadat niemand nog hulle opwagting gemaak het nie en daarna was daar eers reaksie. Ons het 20 min na die derde oproep eers die blitspatrollie by ons gehad.
My dogter en skoonseun was vinniger by ons vanaf Rayton as die blitspatrollie en die polisie wat ongeveer 7 km van Pierre van Ryneveld is.
Die ergste van alles was toe die blitspatrollie op hulle tyd verby die huis gery het en ons na die hoek van ons straat gegaan het en hulle nader gewink het. Ons kon nie ons voertuig se registrasienommer onthou nie, wat nog van die misdadigers se BMW. Die polisieman wat met die blitspatrolliemotor gery het, het gesê hy is jammer hy kan ons nie help as ons nie die registrasienommers kan gee nie. Ek het magteloos gevoel, want in so 'n situasie vlieg jou hele lewe by jou verby.
Ek het Netstar gebel en hulle het vinnig die Peugeot se registrasienommer opgespoor en die sein opgetel binne 15 min, terwyl hy op die Olifantsfonteinpad gery het in die rigting van Tembisa. Die voertuig is opgespoor by 'n shebeen in die gedeelte wat Winnie Mandela-village genoem word.
Wikus van Netstar het deurentyd met Gideon kontak gemaak en laat weet hy is by die voertuig en wag dat een van hulle gaan uitkom. Dit was ongeveer 2 ure na die aanmeld wat die misdadiger wat Gideon met 'n vuurwapen aangehou het, sy verskyning maak en Wikus van Netstar hom in hegtenis geneem het met Gideon se horlosie in sy besit. My handsak is glad nie opgespoor nie.
Ek wil baie graag vir almal wat nog nie in so 'n situasie was nie goeie raad gee. Moet nie probeer Superman of Rambo speel nie, laat hulle vat wat hulle wil hê en moet nie hulle teengaan nie. Moet ook nie oogkontak maak nie, want hulle is dalk meer senuweeagtig as die slagoffer en hulle sal nie een oomblik huiwer om 'n sneller te trek nie.
Fransie Meiring, Pierre van Ryneveld, Centurion
06-21-2006, 07:29 AM #4
Honde in buurt vergif toe volg misdaadvlaag
Ons Staffie-hond en nog ses ander honde in die straat waar ons gebly het in Rustenburg is almal in een nag vergiftig. 'n Klank-toestel, en gasbraai-toerusting is daardie nag gesteel van ons lapa agter in die erf. Die polisie het die volgende dag kom ondersoek instel nadat ons dit die oggend ontdek het.
Ons het dieselfde dag alarms voor en agter in die erf geïnstalleer. Daardie selfde nag het een afgegaan. Ek het dit gehoor, en 'n buurvrou. Ek was op pad om ondersoek in te stel toe lui my telefoon. Die buurvrou het gesê twee mans het nou net oor 'n 1,8m muur voor in my erf gespring en weggehardloop. Ek het die polisie laat weet, en hulle het dieselfde nag kom ondersoek instel. Hulle (die inbrekers) het natuurlik geweet die hond is dood, en wou die geleentheid gebruik om weer te roof.
Ons het toe onmiddellik rolle lemmetjiesdraad op al die mure om ons erf geïnstalleer. Tussen die alarms, en die draad het dinge 'n bietjie rustiger begin raak. In daardie tyd is baie honde vergiftig in Rustenburg en daar was 'n misdaadsvlaag. Ek glo nie die polisie kon byhou nie, en dit wou voorkom of die skurke mekaar laat weet waar alarms en veilgheidsmaatreëls in plek is. Dit wou voorkom of die polisie ook lae moraal gehad het, en magteloos was teen so 'n oorweldigende misdaadsvlaag. "Kleiner misdade" was nie belangrik nie!
Ander dinge wat al gebeur het met ons persoonlik in Suid Afrika is dat ek en my vrou in afsonderlike voorvalle al beroof is by ATM's, my kredietkaart is al gesteel en duisende rande gespandeer terwyl dit deur die bank na my aangestuur is (gelyk na interne diefstal), en daar is al by van ons voertuie ingebreek.
Ons familie het ook al deurgeloop, van huisinbrake tot motordiefstal (my pa se motor is gesteel). 'n Skoonfamilie-lid is gekaap en amper geskiet in Phokeng, Rustenburg; en verskeie ander van ons familielede het al gesterf in geweldsmisdaad in Suid Afrika. Dis slegs famile. Persoonlike vriende en kennisse van ons het ook al erg deurgeloop onder verskeie erge misdaadgevalle.
Intussen het ons Queensland, Australië, toe getrek nadat ek 'n betrekking daar aanvaar het.
Jy lag amper as jy sien hoe klein gevalle koerante haal hier.
Waar ons nou bly is daar amper geen misdaad nie. Ons sluit niks toe in ons erf nie, en niks word gesteel nie.
Hendrik Esterhuizen, Queensland
06-21-2006, 07:31 AM #5
Niemand kan jou help om die vrees af te skud nie
Ek kom een middag rustig van Cresta in Johannesburg af, saam met my ma wat 80 is. Ons sien 'n motor met amper pikswart ruite, van voor verby ry.
Ek die maak elektriese hek oop, ry in, ma maak haar deur oop om uit te klim en toe ek 'n pakkie agter in die kattebak van die Landrover wil gooi sien ek 3 mans by die hek inhardloop.
Hoe ek die res van die dinge gedoen het weet ek tot vandag nie, maar ek het die hek gestop en weer laat oopgaan, my ou diesel-Landrover in trurat gesit, vir my ma geskreeu om terug te klim en die deure te sluit.
Sy het dadelik gereageer, maar my deur was reeds oopgemaak deur twee van hulle. Hulle het my probeer uitruk maar ek het nog my gordel aangehad en dit het hulle bietjie onkant betrap. Ek het die toeter aanhoudend gedruk en uitgejaag by ons hek. In die straat moes ek die motor nog weer in 1ste rat sit en het oor my skouer gesien hoe hulle na ons mik met die wapens.
Ek het dadelik na die naaste winkel gery, net 'n blok van my huis af en daar het die bestuurder, wat gelukkig buite was, dadelik die polisie geskakel. Hulle was nog voor my by ons huis, was baie behulpsaam, maar wat op aarde kon hulle doen? Watse vingerafdruk neem hulle? Waar begin hulle soek?
Ek het regtig net die grootste lof vir hulle. In ons geval het ek gevoel dat ons ondersteuning van hulle gekry het. Ek sal altyd onthou dat Linden-polisie ons gehelp het.
Niemand kan jou egter help om die vrees af te skud nie en dit duur maande voor jy weer "veilig" voel. Een ding het dit my egter geleer, ek hou my oë nou oop, is altyd bedag op gevaar en wanneer ek by ons erf in ry en wag dat die hek toegaan, is my kar klaar in trurat, gereed om weer uit te jaag as ek maar enigsins kan.
Kan ons nie vir elke gelukkige Afrikaner wat nou in 'n ander land veiligheid gekry het vra om hul koerante te kontak en hulle bewus te maak van wat werklik hier aangaan nie?
Asseblief mense, moenie net bekommerd wees oor ons nie, help ons om iets hieraan te doen. Ons het elkeen van julle se optrede nodig, hoe gering ookal.
Wens ons kon ook "gly", julle is baie-baie gelukkig.
Annelie van Rooyen, Randburg
06-21-2006, 07:32 AM #6
Dankbaar vir 'n tweede kans
Ek sit vandag in Kanada, dankbaar dat ek nie meer in Suid Afrika bly nie. Soos die meeste ander Suid Afrikaners was ons ook slagoffers van geweld.
Ons het in Edenvale in Johannesburg gewoon. My oudste dogter was 6 jaar oud en 'n leerling aan St Andrews School for Girls in Bedfordview.
Soos baie ander Suid Afrikaners het die stories in Zimbabwe ons ook senuweeagtig gemaak maar ek wou niks weet van emigreer nie. Elke keer as my man net iets noem wou ek die stuipe kry. As 'n gesin was ons baie oorsee en was dit maar altyd lekker om weer terug in Suid-Afrika te wees na 'n vakansie.
Elke oggend het my man ons dogter so 2 blokke van ons huis afgelaai waar 'n paar gesinne bymekaargekom het vir 'n saamryklub. Die seuns het almal in een kar geklim om St Johns toe te ry en die dogters in 'n ander kar om St Andrews toe te ry.
Om 'n lang storie kort te maak: my man is in die bors geskiet nadat 3 mans die kar met die kinders probeer kaap het. Toe my man uit die hospitaal kom is hy na die polisie, maar tot vandag toe is niemand gevang nie.
Die dokter by Linksfield-hospitaal het vir my man gesê dat hy lanklaas iemand gesien het wat so gelukkig was. Een sentimeter links of regs en hy was dood.
Nadat hy uit die hospitaal gekom het, het ons 'n aansoek ingesit om Kanada toe te kom. Na 26 lang maande later is ons aansoek goedgekeur en ons is landuit.
Dit is snaaks hoe 'n mens se hele houding en gevoel verander (teenoor wat jy in 'n stadium as jou eie land beskou het) as jy eers besluit jy gaan die land verlaat. Dan begin jy sien wat alles verkeerd is en soek nie verskonings en praat dinge weg nie ).
Dit is nou 3 en n half jaar later en al wat ek kan sê is dank die Here vir ons tweede kans. Ons lewe 'n normale lewe vir die eerste keer in baie jare. Dit maak my bang om te dink hoe ons gelewe het en ons het dit as normaal beskou.
Al wat ek kan sê is om so in vrees te lewe is nie lewe nie. Dit is abnormaal.
Vir mense wat in die proses is om die land te verlaat, voorspoed: emigrasie is nie maklik nie, maar is beslis die moeite werd. Dit is ons almal se reg om vir n normale lewe te vra.
T. Brown, Kanada
06-21-2006, 07:33 AM #7
Garsfontein se polisie is flink
Ons het vandeesmaand vanaf Pierre van Ryneveld na Moreleta Park verhuis. Na slegs twee weke in ons nuwe huis is ons een aand so teen 19:00 in die straat skuins oorkant ons huis deur gewapende rowers oorval.
Ons het met ons motor in die huis oorkant se oprit stilgehou en my vrou het uitgeklim om 'n briefie in die posbus te gooi.
Daar het 'n motor agter ons stilgehou en twee mans het uitgespring. Die een het my deur oopgemaak en die ander een het voor by die passasierskant ingespring met 'n pistool.
Ek is beveel om uit te klim waarna die ander man wat my deur oopgemaak het, my hardhandig uitgepluk het en op die grond vasgedruk het. Ons was albei lam van skok want dit was baie onverwags. Ek het vir my vrou geskree om te hardloop en nie om te kyk of te stop nie.
Die feit dat sy begin hardloop het moes hulle onkant gevang het, want hulle het met mekaar begin stry en my gelos. Ek het opgespring en begin hardloop in die rigting waar my vrou was, die rowers het probeer keer en die een het my agternagesit en gemik asof hy my gaan skiet. Hulle het my motor gevat en weggejaag.
Ek wil Netstar en die polisie se flink optrede prys. Netstar het binne 40 minute my motor in Tembisa opgespoor en hoewel die rowers weggekom het en my motor beskadig was, het ons lewendig uitgekom.
Die polisie van Garsfontein was ook binne ongeveer 20 minute op die toneel, asook die mense van Ubuntu-sekuriteit wat baie behulpsaam was.
Die polisie het twee speurders gestuur wat dieselfde aand ons verklarings afgeneem het. Die Garsfontein-kapingseenheid se manne het my persoonlik by my huis kom haal en na die toneel in Tembisa geneem waar my motor gestaan het.
Dankie vir jul hulp: Ubuntu, polisie en veral die speurders van Garsfontein se polisie!
Kobus Labuschagne, Moreleta Park
06-21-2006, 07:34 AM #8
Polisie wag vir kar om net oorkant pad te kom
Ons woon in 'n meenthuis-kompleks in Heidelberg en slegs die Hervormde kerk skei ons van die polisiestasie wat reg oorkant die kerk geleë is.
Vanuit die studeerkamer in ons dupleks-eenheid het ons 'n uitsig op die kerkperseel. Op vorige geleenthede is daar al ingebreek by die kerk-kantore en stoor en gedurende Mei 2005 was ek vroegaand in die studeerkamer besig toe ek toevallig persone opgemerk het wat doenig was by die vensters van die kerkkantore.
Ons het dadelik die polisie geskakel en hoewel hulle slegs oor die straat hoef te loop om ondersoek in te stel, was daar na twee oproepe en 47 minute steeds geen polisie in sig nie en die mans was steeds besig op die perseel. Gevolglik het my man besluit om self na die polisie te stap aangesien hulle slegs twee minute vanaf ons hek is.
Daar gekom het hoogs verontwaardigde konstabels my man meegedeel dat hulle nog nie ondersoek kon gaan instel nie omdat hulle nie vervoer gehad het nie en moes 'wag' vir 'n voertuig.....die kerk is reg oorkant die polisiestasie se deur.
Ek sidder dus om te dink watter gevolge 'n soortgelyke "vervoer-probleem" in die toekoms kan inhou vir 'n misdaad-slagoffer of lid van die publiek wat dringend hulp nodig het.
Lize Müller, Heidelberg, Gauteng
06-21-2006, 07:35 AM #9
Misdaad seks- en drankgod en sangomas se skuld
Ek is self 'n polisiebeampte. Gaan ek na 'n geselligheid of funksie dan hoor ek gewoonlik hoe "treurig", "traag" of "onbevoeg" lede van die polisiemag is.
Nooit enige dankbaarheid vir die feit dat polisiebeamptes elke dag hulle lewens waag vir lede van die publiek nie. As mense dink die polisie doen nie hulle werk nie, hoekom is die tronke dan oorvol?
As mense dink die stryd teen misdadigers is net die polisie se werk dan maak hulle 'n groot fout.
In die tagtigerjare is daar vir 'n voormalige lid van die kabinet gevra wat die geheim van sy sukses is. Sonder omhaal van woorde en politieke retoriek was sy antwoord.
"Soek eers die Koningkryk van God en Sy geregtigheid en die res sal vir jou bygevoeg word" Matt. 6:33.
Maar wat gebeur vandag in Suid-Afrika?
Ten minste vyftig persent van alle misdrywe wat ek en my kollegas ondersoek het of Mammon die geldgod of Bacchus die seks- en drankgod as vader. Die res van die misdrywe is die voorvadergees-aanbidders met al hulle muti wat hulle by sangomas en toordokters kry.
Hoewel die regering dit amptelik sal ontken bestaan daar wel misdaad-opleidingskole in die land waar voorvadergees-aanbidders gekeur en praktiese sowel as teoretiese opleiding in verkenning en uitvoering kry.
Die hele misdaad-fiasko in Suid Afrika word mooi opgesom in die boek Rigters 2:13-14: "Maar toe hulle die Here verlaat en die Baal en die Astartes dien, het die toorn van die Here teen Israel ontvlam, en Hy het hulle oorgegee in die hand van die rowers wat hulle beroof het ..."
Hoe gouer mense in Suid-Afrika begin besef dat die worstelstryd teen misdaad in die land nie 'n stryd teen vlees en bloed is nie, maar 'n stryd is teen die bose geeste in die lug, hoe gouer sal misdaadpatrone landwyd afplat. Lees maar gerus in die verband wat in die Bybel staan. Efesiers 6. 2Kronieke 7. Hosea 4 en Deuternonium 28. Die hele boek Rigters gee ook 'n goeie samevatting.
Daar word mos graag oor geld en opheffing van die armes gepraat in die RSA. As die beginsels van die Woord toegepas word, sal gesien word die biljoene wat jaarliks gespaar word en dan kan die sogenaamde armes wat altyd met ons sal wees ook daarmee gehelp word.
Maar ons sal ook nie meer van geliefdes en vriende se laaste woorde en oomblikke op hierdie planeet aarde in die koerante hoef te lees nie.
06-21-2006, 07:36 AM #10
Professionele polisielede daag in 'n japtrap op
Ons was onlangs besig met aanbouings en die huis was sonder deure en vensters. Ons het in een deel van die huis gebly met 'n binnedeur tussen ons en die res van die huis. Die binnedeur kan nie sluit nie.
Een nag so teen 03h00 word ons wakker van stemme in die vertrek langsaan. Jy word baie bang. Ons het geen vuurwapens nie, so om self ondersoek in te stel was nie 'n opsie nie.
Ek het die ADT-veiligheidsmaatskappy gebel en my vrou het die polisie in Lyttelton gebel. Ek dink hulle kon hoor ons was histeries van vrees.
Terwyl ons bel kon ons nog die stemme aan die anderkant van die deur hoor. Ons bly omtrent 4 straatblokke van die polisiestasie af. Binne minute het omtrent 5 of 6 polisielede opgedaag. Baie professioneel het hulle die huis omsingel en een man in die leë huis vasgetrek.
Hulle het hom geboei en op sy maag laat lê. Hy het geen wapens by hom gehad nie. Wat my verder beïndruk het is dat hulle geen onnodige geweld gebruik het nie. Daarna het hulle die hele erf deurgesoek en vir my kom sê daar is nie nog mense wat dalk iewers wegkruip nie.
Die manne en vroue van die polisie in Lyttelton is great en verdien ons samewerking.
Koot du Plessis, Lyttelton
Page generated in 0.52427 seconds with 13 queries