Versindaba » IL de Villiers
Posts Tagged ‘IL de Villiers’
Huldeblyk.IL de Villiers (Cas Vos)
IL de Villiers – skerpsinnig en kleurryk
Die dood laat ŉ mens met sagte oë na ander kyk. Veral as jy en die oorledene dikwels oor die kronkelpaaie van die lewe gepraat het. Dit was veral laataand gesprekke oor die foon. Oorgesprekke. Nadink woorde. Wyse woorde. Woorde vol sterstof. Ek hoor nog die eggo’s daarvan. Ons paaie het sê so sewe jaar gelede gekruis. Daar was van meet af ŉ aanvoeling vir mekaar. Mense met en van woorde voel ook die ander se woorde. Ons het baie oor die donker en die lig van menswees gepraat. En veral saam die broosheid van menswees verstaan. Daar was die lag en die traan. Izak se verrassende humor en kwinkwoorde. Sy insig in die skuiltes van die menslike bestaan. En natuurlik het hy skyn-heiligheid verag. Hy was pylreguit en het ook sake diep gepeil. Soos te verwagte het ons baie sand oor die poësie gestrooi. Ek het sy vormvernuf bewonder. Dis hy wat my aangeraai het om ŉ paar sonnette te skryf. “Hou aan totdat jy dit regkry. Moenie ophou nie.” Ek het geluister. Sy Leitourgos is ŉ meesterlike bundel. Vol liturgiese en teologiese wyshede. Daar is soveel kostelike humor. As jy ŉ votum of gebed soek, is dit daar. Ek het sy twee laaste bundel hoog aangeslaan. Ryp, ryk met soveel lae. Ek het vir Izak gesê dat hy die beste skrywer van godsdienstige essays in Afrikaans is. Verder dat ek ŉ paar kort verhale by hom vermoed. En nou bly alles in die laai van vergetelheid. Izak se bydrae tot die Liedboek van die Kerk is magistraal. Daar word deurleefde teologie gesing. En dié klanke sal nie ophou nie. Dalk eggo dit ook in die hemel. Izak, jy het my lewe verryk. Dankie vir jou vriendskap en menswees. Jy is nou in die skadu van genade.
Meelewing met Rina en die kinders. Al Izak se vriende dink aan julle.
Tags: IL de Villiers Posted in Brieweboks | Comments Off
Add this post to Del.icio.us - Digg Huldeblyk.IL de Villiers (Charl-Pierre Naudé)
Nog ‘n skrywer het die pad gevat. Charl-Pierre Naudé
Die verse van I.L. de Villiers was van die eerstes wat ek ooit gelees het. Ek was nog op skool, dit was dekades gelede. I.L. de Villiers was ‘n omstrede man. Met alles waarvoor hy gestaan het kon almal nie altyd saamstem nie. Maar hy het die poësie na Jan Alleman gebring soos min Afrikaanse digters voor of na hom. En in oënskynlike spanning hiermee het hy onverpoos ‘n aristokratiese ideaal verteenwoordig. Sommige mense sal sê hy het hierdie ideaal minder goed verwesenlik tydens sy redakteurskap van Rapport destyds. In ‘n tyd soos hierdie kyk mens na die hoogtepunte en die strewes agter die omstrede openbare persoon.
Ek het hom oor e-pos leer ken omdat ek as teksversorger gehelp het om sy laaste boek, Strooidak en toring, vir voorlegging gereed te kry. Agter in hierdie boek is ‘n referaat wat hy gelewer het voor die Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns oor die belang van kleiner kulture om te oorleef. Dit vertoon ‘n deurdinkte strewe en – dalk omdat dit Izak de Villiers binne ‘n verswakte Afrikaanse verband was – vertoon dit besonder edel. Die Izak de Villiers wat ek as openbare figuur geken het, het ek dikwels ervaar as antagonisties teenoor die strewes wat vir my persoonlik belangrik is. Ons was van verskillende generasies. Die een wat ek meer persoonlik leer ken het, in die kwesbaarheid – die weliswaar uiterste kwesbaarheid – van sy ouderdom het ek ervaar as iemand wat baie bewus is van sy eie teenstrydighede, pynlik bewus, soos ook blyk uit sy laaste boek, en juis daarin het hy my herinner aan hoe belangrik dit is om mens se eie strewes meer genivelleerd te sien, meer in spanning met hul eie kontrapunte, en dus helderder - strakker – binne menslike en sosiale verband.
Hamba kahle, I.L. de Villiers. Gaan u goed. Tags: Charl-Pierre Naudé, IL de Villiers Posted in Brieweboks | Comments Off
Add this post to Del.icio.us - Digg Huldeblyk.I.L. de Villiers (Joan Hambidge)
Deur: Joan Hambidge
I.L de Villiers (1936 - 2009)
In my jongste bundel Vuurwiel (Human & Rousseau) verskyn daar twee verse vir die digter I.L. de Villiers. Die eerste is ‘n parodie van sy bekende “Huisbesoek” en die tweede gedig “Wederom” het ek geskryf nadat ek die mens in lewende lywe ontmoet het. Ons vriendskap het hoofsaaklik telefonies geskied en ongeveer drie weke gelede het hy my uit die bloute opgebel en bely dat hy siek is. Ek het iets in die dringendheid van sy stem aangevoel - en in retrospek besef ek dat hy as’t ware afskeid geneem het van my.
So klink die twee gedigte:
vir Pater Sakkie de Vee
Dis waarlik betredend om agteroor te sit,
die gemeente te beskou – hoe dit alles knyp:
“Ja, dominee net gister was daar ses, my kwit,
moordsake binne die geslote kring. Dit
dui op die verbrokkeling van die gesin.”
Die man blameer die ANC, die vrou die stryd.
Meteens kondig die herder aan: “In die begin
was die woord wáár. Laat ons weer besin.”