September | 2012 | MaanKind
22 Saterdag Sep 2012
Soms kan 'n mens mos baie alleen tussen 'n groep mense voel, en soms wil jy sommer net alleen wees met jou eie gedagtes, al loop jy saam.
14 Vrydag Sep 2012
Everyday Life. A day in the life of MaanKind.
Eerstens as ek wakker word, oordink ek my drome, en kyk na die notas wat ek in die nag in die donker agter in die boonste boek op my bedkassie gemaak het, terwyl ek my tee drink wat MaanMan gebring het. (Daar staan vandag gekrabbel – Mense in hysbakke)
Daarna is dit gou kyk op my Blackberry of daar iets is wat dadelik moet aandag kry, en vinnig loer na Facebook opdaterings.
Daarna is dit tyd om die kikoi wat ek om my lyf draai as ek gaan swem, van my rekenaarskerm af te haal en gou dit wat dadelik per e-pos moet aandag kry, te doen.
Besluit dan om huweliksomnin te vermy, om te gaan stort… Daarna is dit tyd vir MaanMan se lekker gebroude koffie – ek op my rooi leerbank, en hy op sy denimbank, en dit kan lei tot ure-lange gesprekke oor die lewe, die dood en alles tussenin wat lei na die lewe en die dood.
Ons doen al ons huiswerk, instandhouding, die bedryf en bemarking van ons gastehuis (insluitend was en styk van beddegoed) self. Padwerke die afgelope paar dae (opgradering van ons waterstelsel) alles met 'n stoflagie bedek. So vanoggend het MaanMan en ek elkeen sy eie stofsuier bestuur, hy onder, en ek bo. Alles wat ons besit word aanhoudend met 'n nat lappie afgevee, en goed soos my klippies word afgewas en blinkgevryf teruggepak.
Om te werk maak mens moeg en dors, en ons het vitamines en minerale nodig. WIe sê ja vir 'n lekker glas wortelsap, met vars gemmer, suurlemoen en appel?
Normaalweg kan ek nie wag om klaar te maak met hierdie goed nie, dat ek by my lekker nuwe projek kan kom, my hart en siel gaan daarin! Mense besef nie altyd hoeveel admin en tyd in jou eie besigheid ingaan nie, maar glo my, mens sit bitter baie ure in. Ek het hierdie week, benewens e-Boeke verwerk, ook gewerk aan 'n nuwe logo en webwerf, en dis so lekker!
Daar is nog so baie wat ek kan wys, die stapels boeke wat rondlê in afwagting op 'n totale herorganisasie, maar ek sal volstaan by hierdie fototjie van wanordelikheid. Dit is hoe ons huis normaalweg nié lyk nie.
'n Paar tree in MaanKind se pienk seeplakkies
Wie ken Philadelphia?
Wie van julle ken Philadelphia? Baie dae, as die MaanMense moeg gewerk is, vat ons die pad en verken die omgewing. Een goeie dag het ons gewonder hoe dit lyk by Philadelpia, toe vat ons die pad, via Franschhoek.
Vandag dink ek aan daardie dag, toe ek my klippe daar gekoop het.
Daar is soveel skoonheid in ons omgewing, ek wens ek kon dit in 'n foto vasvang. Die dag was een van daardie dae wat alles net oorweldigend was. 'n Helder dag, met blouste blou lug, wit-wit wolke en herfs net waar jy kyk. Met groen grassies wat uitslaan na die onlangse reën. Al die kleure, al die seisoene!
Ons het ietsie genuttig in Philadelpia, waar die baas van die plaas ons ingewag het.
Daar is oud…
en dan is daar beloftes van meer…
Daar het my hand onwillekeurig by Magic Minerals om 'n paar klippies gesluit wat ek móés hê. Sommer net. Een was 'n klip wat in die veld maar net 'n klip is, maar kyk net wat skuil binne!
Amazonite: Amazonite assists in manifesting universal love. It protects against electromagnetic pollution and absorbs microwaves. (Ek het juis die vorige aand gelê en skape tel oor die wenslikheid om in die nag te lê en lees op my Kindle, vandaar iets te Share op Facebook, en dan op my Blackberry te speel)
En nee, moenie nou dink ons het 'n lekker lewe om so te rits nie, toe julle naweek of vakansie gehou het, het ons gewerk.
Ek was nog altyd van mening dat veral ons werkende Baby Boomers, – dié wat in die vyftigs en sestigs gebore is – die gelukkigste generasie is. Ons het fantastiese veranderings in ons leeftyd gesien, veral wat die tegnologie betref; ons leer deurentyd nuwe vaardighede aan. Die Internet help byvoorbeeld nuwe neurale verbindings tussen ons breinselle vorm en hou ons jonk; ons laai self…
07 Vrydag Sep 2012
There is a trend in photography now, to focus on something in the foreground, with equally beautiful background. What will the next trend be? (Apart from all the whacky photo's where you can't actually see what the subject is…)
Oudword, Ouerword, Tekens van ouer word
Oudword is heerlik! Ek geniet elke jaar meer. Daar is lastighede ja, maar ouer is beter. Maar mens gaan deur baie oppe en affe om dit te besef. (Die oppe en affe wissel mekaar soms ook vinnig af…) Jy het gemengde gevoelens, en jy twyfel soms oor jou vermoëns.
Sommige dae dink ek veertig was die beste, béste ouderdom waarop ek ooit was. Jy is dan op jou prime mense, op jou prime. Jy is vanself hot, sonder dat jy wil. Jong mannetjies jaag jou nog met lus in hulle lywe. Geniet dit dié van julle wat nou daar is, of op pad is soontoe, want op vyftig het ek ongesiens past-my-prime geglip, en nou voel ek sommige dae so knap by my sell-by-date. Maar dan, wie wil nog deur jong mannetjies gejaag word?
Ouer word is nie vir sissies nie, mens het pyne, jy word stadiger, jy word grys, jy kry wegloper ooghare (wat jy nie raakgevat kry nie, want jy kan nie sien nie. Jou multifocals focal ook nie daar nie). Jou metabolisme word stadiger, jou vel is dunner en krap maklik stukkend. Jou tande slyt skerp. Al hoor jy nog goed, maak baie stemme maklik 'n ruising. Jy raak vroeër rustig in die aand, al gaan slaap jy nog nie. Laataande kuier beteken nou 10 uur of so.
Ek word ook bang om dinge te doen wat voorheen maklik was, klim versigtiger van klippe en hoogtes af, hou almal op as ons bergklim, stap met my fiets teen steil opdraandes uit. My oë brand soms sonder rede. Ek lees stadiger, en moet meer konsentreer. Ek vergeet klein dingetjies. Ek kry plooie op plekke wat jy nie geweet het plooie kry nie, soos op my knieë.
Die persoon wat sê jy is so oud soos jy voel, is duidelik nog nie daar nie. Oumense in advertensies wat op die strand huppel, is 'n mite. Jy stap versigtig, want jy swik maklik 'n enkel.
Ek het een dag my ma gevra hoekom het sy my nie voorberei op hierdie aspekte van ouer word nie, en toe sê sy sy wou nie kla oor oudword nie. Ek het verneuk gevoel.
Maar alles is darem nie doom and gloom nie! Die beste, beste deel van ouer word is die terugkyk. Jy kan jou foute sien, en dit nie weer maak nie. Jy is rustiger, want jou gedrag word nie meer gemotiveer deur ander se verwagtinge nie. Jy kan NEE sê. Jy kan jou kreatiwiteit makliker uitleef. Jy weet wat motiveer mense, jy kan kyk na hulle gedrag en saggies jou kop skud. Want jy weet elke ou moet sy eie paadjie stap.
En jy stap jou paadjie met rus in jou hart, pleks van lus in jou lyf.
'n Jong blogger het eenmaal 'n weldeurdagte stukkie geskryf oor haar vrees vir oudword. Sy het my kommentaar so geantwoord:
Ek sien daagliks hoe ouderdom mense opslurp en uitspoeg en geen genade het nie. Ek voel dat ek genoeg gesien het om veroudering te vrees eerder as om dit te omhels.
Ek mag verkeerd wees natuurlik, ongelukkig kan net tyd in hierdie geval leer.
Dis baie waar, net tyd kan leer. Dit is waarom Madeline L'Engle tereg gesê het: The great thing about getting older is that you don't lose all the other ages you've been.
As jy ouer is kan jy terugkyk op al die ouderdomme. As jy jonk is kan jy maar net raai. Ouderdom is nie die verskrikking wat dit lyk nie! Soos Kiarakie vir Oupa gevra het toe sy drie was, is sestig ouer as ses? Vir haar is ses oud, maar oupa voel jonk op sestig.
Soms kla mens, dan klink MaanKind soos 'n moangat, suurgat ou antie. Vandag is dit weer vir my lekker! Daar is soveel dinge waarvan mens vry word met die jare. Een van die lekkerste dingetj8ies is dat mens maklik NEE kan sê. Of Ja. Ek wil. Maar mens hóéf of móét nie meer dinge doen om ander te behaag nie.
Ons is beslis nog nie oud genoeg om al lamgelê te wees deur ouderdomsverwante kwale nie, maar in my onmiddellike vriende- en familiekring is daar wel mense wat jonger as ek is wat al getref is daardeur.
Ek glo baie daarvan het te doen met ons gesonde eetgewoontes en spirituele sienings. En natuurlik keuses wat ons vroeër in ons lewens gemaak het, sodat ons nou by die see kan bly, kan rondrits as ons wil, en lekker snoesig kan binne bly as ons wil.
Dit het baie opofferings geverg toe ons jonger was. Ons het gewerk. Geleer. Gespaar. Maar nou is dit lekker om terug te kyk en te weet:
Wie skaam vir wie?
Verdraagsaamheid. Dis wat nog ons wêreld gaan red. Die son skyn wyd en skerp. Daar is plek vir almal onder hom. Mos. Indien nie Liefde vir onsself en vir mekaar nie, blote verdraagsaamheid. Ja! Verdra en verduur mekaar, gee mekaar ruimte, gun 'n ander sy standpunt en sy siening.
Die afgelope week of wat skaam almal hulle so vir almal, en hoe meer hulle hulle skaam, hoe erger en meer fanaties gaan almal tekere. Hulleself ook. Dis 'n gevloek en geskel en beledigings en laster en dreigemente. Van beide kante af. Elke groep dink hulle is so oulik en die ander is belaglik. Maar wat is die dóél eintlik van so iets? Wie wil wat bereik? Mense hits mekaar aan en blaas haat aan. Maar wat bereik hulle? Dink iemand vir een oomblik die ander groep gaan luister?
Dan is daar ook hier en daar mense wat hullself as oopkop beskou, maar die oop kop strek net sover mense met sy/haar siening saamstem. Hoe oop is dit dan as jou waarheid nie voorsiening maak vir, of ander se waarheid en sieninge kan respekteer nie?
Wie wen hier? Wie oortuig vir wie? Wat is die nut?
Wees lief vir mekaar. Verdra en verduur. Want elke mens dink hy is reg. Gun dalk net die ander party met ander sieninge, diesefde vryheid?