Eerst erken tien jaar gelede, Candida auris is 'n swam in die genus Candida. Van shutterstock.com
Ons het onlangs baie gehoor Candida auris, 'n dodelike, multidrug-weerstandige swam wat oor die hele wêreld ontstaan. Hierdie patogeen is die nuwe "swam superbug"En stel 'n beduidende bedreiging vir openbare gesondheid.
C. auris is geneig om mense met verswakte of gekompromitteerde immuunstelsels te besmet. Dit floreer op die vel waar dit vir lang tye voortduur.
Dit gooi ook in die pasiënt se omgewing - gewoonlik 'n hospitaal of ouerhuishouding - en stok baie goed op die oppervlaktes.
In hospitale, indringende swam infeksies, veral candidiasis veroorsaak deur C. auris, kan pasiëntveiligheid in gevaar stel en verswakking van uitkomste na kankerbehandeling of chirurgie.
Maar dit is moeilik om te diagnoseer, en belangriker, C. auris het 'n weerstandsprofiel wat dit baie moeilik kan maak om te behandel.
Baie mense wat siek raak met 'n infeksie wat veroorsaak word deur C. auris sal nie oorleef nie.
Hoe algemeen is hierdie dodelike swam?
C. auris was die eerste geïdentifiseer in 2009 in Japan.
Infeksies is sedertdien berig in 'n verskeidenheid lande, maar die voorkoms van C. auris is waarskynlik onderskat op die meeste plekke. Dit is omdat dit moeilik is om te identifiseer, en toesigprogramme, waar hulle bestaan, mag nie alle gevalle vang nie.
Die Centers for Disease Control and Prevention in die Verenigde State rapporteer dit 617 gevalle of C. auris is in die VSA opgespoor.
Lande waaruit Candida auris-gevalle is, is vanaf Februarie 2019 aangemeld. CDC
Australië het baie min gevalle gehad, en die gevalle wat ons gesien het, is hoofsaaklik oorsee verkry.
Die Victoriaanse departement van gesondheid meld hospitaal bly in 'n aantal geaffekteerde gebiede soos die Verenigde Koninkryk, Indië, Pakistan, China, Suid-Afrika en dele van die VSA mag 'n risiko inhou.
Hoe manifesteer dit en hoe word dit gediagnoseer?
C. auris lyk meestal koloniseer en infekteer mense wat reeds siek is of immuunstelsels, soos kanker- of oorplantingspasiënte, of hospitaalpasiënte wat baie jonk of baie oud is, benadeel het.
Risikofaktore sluit onderdrukking van die immuunstelsel in (soos via medikasie na orgaanoorplantings om orgaanverwerping te voorkom), onlangse chirurgie, diabetes en die teenwoordigheid van 'n inwonende mediese toestel soos 'n kateter.
Die teenwoordigheid van die swam op die liggaam, genaamd kolonisasie, veroorsaak nie noodwendig siekte nie.
Maar indringende candidiasis (dit is, indringende infeksie met Candida spesies) kan die bloedstroom (candidemie), sentrale senuweestelsel en interne organe besmet.
Wanneer die infeksie na die bloedstroom versprei, kan dit as sepsis manifesteer, met simptome insluitend koors, vinnige asemhaling, spierpyn en verwarring.
Net soos ernstige bakteriële infeksies, C. auris mag absesse in verskillende dele van die liggaam vorm en kan chirurgie vereis.
C. auris versprei in hospitale en ander gesondheidsorginstellings. Van shutterstock.com
Dit kan moeilik wees om swaminfeksies te diagnoseer en die spesies wat die infeksie veroorsaak het, te identifiseer. C. auris is baie soortgelyk aan ander algemene swamme van die Candida genus en kan verkeerd geïdentifiseer word.
In die meeste Australiese hospitale gebruik ons ​​'n bloedkultuur diagnostiese toets. Dit is tydrowend en vertrou op spesialiste om die patogeen akkuraat te identifiseer.
Alternatiewe soos molekulêre diagnostiese toetse word nie gereeld in baie hospitale gebruik as gevolg van hul koste nie, en selfs wanneer dit is, kan hulle nie die tipe swam wat die infeksie veroorsaak het, akkuraat identifiseer nie.
Hierdie toetse verbeter egter en sal binnekort meer wyd beskikbaar wees.
Uitkomste vir mense wat kontrakteer C. auris
Pasiënte met verswakte immuunstelsels wat candidemie of indringende candidiasis het, het 'n 30-60% kans om te sterf nadat hy besmet is.
Maar dit kan baie moeilik wees om te sê of hierdie pasiënte aan hulle infeksie sterf of met infeksie sterf, aangesien infeksie gewoonlik voorkom as 'n persoon reeds baie siek is.
Nog 'n probleem is dat behandeling met antifungale middels gereeld vertraag word. Die tyd tussen die neem van 'n bloedmonster en die lewering van 'n toetsresultaat strek dikwels buite 48 uur, wat kan lei tot vertraagde of onvanpaste behandeling (omdat die oorsaak van infeksie nog onbekend is).
Vertraagde antifungale terapie is wat verband hou met 'n verhoogde risiko van dood.
Om hierdie redes benodig ons beter toetse om swaminfeksies te diagnoseer.
Waarom weerstand het ontwikkel
C. auris het weerstand teen verskeie verskillende antifungale middels ontwikkel.
Terwyl sy weerstandsprofiel geografies verskil, C. auris is byna universeel bestand teen flukonasool, 'n betroubare geneesmiddel in die azoolklas antifungale middels - een van die vier hoofklasse van bestaande antifungale middels.
Ons moet hieroor meer leer, maar dit is voorgestel Voorkoms van antifungale gebruik in die omgewing dra by tot versnelling van weerstand.
Byvoorbeeld, in die teenwoordigheid van azool-gebaseerde plaagdoders, ons het die opkoms van azoolbestande gesien Aspergillus, 'n ander genus van swamme. Weerstandige stamme reproduseer dan in die grond, en infeksies kan gekontrakteer word deur spore in die lug wat ingeasem word.
Soortgelyke prosesse kan ook tot die opkoms van weerstand gelei het C. auris, maar ons weet dit nie vir seker nie.
Hoe kan ons dit beheer?
C. auris is berugtelik moeilik om skoon te maak. Dit stel Enorme uitdagings vir hospitaal skoonmaak en infeksie beheer.
Benewens ontsmettingsmiddels met antifungale aktiwiteit, waterstofperoksieddamp of UV-lig word nou ook gebruik om, indien moontlik, besoedelde omgewings skoon te maak.
Australië is op hoë waarskuwing, en hospitale skerm pasiënte wat dalk blootgestel is.
Maar ons het voortgesette waaksaamheid nodig, gekoördineerde pogings om sy verspreiding in hospitale te stop en dit vroeg te diagnoseer. Ons moet ook antifungale middels verstandig gebruik in menslike gesondheid en die omgewing.
Hierdie artikel is opgedateer om te verwys na Candida auris as "multidrugresistente" eerder as "antibiotika-bestand".
Monica Slavin, Hoof, Departement Infeksiesiektes, Peter MacCallum Kanker Sentrum, Peter MacCallum Kanker Sentrum; Arjun Rajkhowa, Projekbeampte, Departement Geneeskunde en Radiologie, Universiteit van Melbourne; Karin Thursky, professor, Die Peter Doherty Instituut vir Infeksie en Immuniteit, en Megan Crane, Navorsings- en Operasionele Bestuurder, Die Nasionale Sentrum vir Infeksies in Kanker, Peter MacCallum Kanker Sentrum