2Co 2:14 Maar God sy dank wat ons altyd laat triomfeer in Christus en wat die reuk van sy kennis deur ons oral versprei.
2Co 2:16 vir die laaste ‘n reuk van die dood tot die dood, maar vir die eerste ‘n reuk van die lewe tot die lewe. En wie is tot hierdie dinge bekwaam?
'n Tyd gelede het ek een Sondag oggend by die kerk gekom vir ‘n erediens en by die portaal ingestap. Dis nie ‘n groot portaal nie, maar eintlik net ‘n deurgang. Aan die einde daarvan is ‘n muur soos ‘n afskorting wat die portaal van die kerk skei en voor die muur is ‘n tafel. Op die tafel is daar ‘n mooi blomme rangskikking. Terwyl ek dan so vir die blomme staan en kyk sê een van die gemeente se oues vir my: “Dis darem wonderlik hoe mense goed kan namaak, so akkuraat, jy sukkel om te onderskei op ‘n afstand of dit eg is”. Daarna het hy vir ‘n oomblik stil gebly en toe voort gegaan en verder gesê: “ Maar as jy nader gaan en ruik aan die blomme, dan kom jy agter dat dit geen reuk het nie”.
En toe tref dit my. Net die ware geloof, die egte geloof het ‘n aangename geur. Daar is baie “christelike gelowe” as jy wil, daar is baie wat op ‘n afstand baie mooi en eg lyk, maar wanneer jy nader gaan, dan is daar geen reuk van egtheid in dit nie. Dit kom ‘n mens gewoonlik agter wanneer jy na die gemeentelede kyk en hulle toets aan die stukkie wat ek hierbo aangehaal het uit Korinthiers.
Ons moet ook besef dat hierdie egte geloof nie net vir die mense rondom ons ‘n aangename geur is nie, maar dat die gebedes en gedagtes wat hierdie persoon tot God rig, ook vir God ‘n aangename geur is. Uieindelik as ‘n mens hierna kyk besef jy dat ware geloof maak van jou ‘n aangename mens. Te veel mense dink deur verskriklik ernstig te wees en nooit jou blydskap te wys nie, dat dit wys hoe heilig jy is. Maar in die proses skrik jy alle mense af en vlug hulle weg van jou af. Ander dink weer dat deur die beantwoording van allerhande kwelvrae en diepe ondersoek daarin kan hulle hul heiligheid bewys aan die mense, so verwar hulle dan baie mense se geloof.