Jesus se bedoeling was nie om 'n nuwe godsdiens te stig of om 'n kerk tot stand te bring nie. Hy was 'n Jood en in hierdie tradisie het hy onderrig, geleef en gesterf.
Die verhaal wat die meeste Christene ken, is in die derde en vierde eeu geskep deur die sogenaamde kerkvaders nl. Ambrosius (339-397), Hieronimus (342-420) en Augustinus (354-430). Hulle was ook bekend as die Latynse kerkvaders en Hieronimus het die saamgestelde prentjie-Bybel in Latyn vertaal. Latyn het vir meer as 'n duisend jaar die enigste kerktaal gebly. Die belangrikste feit bly dat gewone lidmate vir 15 eeue nie Bybels besit het nie. Die Christene het van oorgedraagde stories oor Jesus hulle godsdiens uitgeleef.
Keiser Tiberius het Keiser Augustus opgevolg in die jaar 14. Hy het regeer tot die jaar 37. Jesus se openbare optrede en sy kruisiging het plaasgevind in die regeertyd van Tiberius. Die Romeinse historikus wat verslag gedoen het oor hierdie tydperk was die geskiedskrywer Tacitus. Hy skryf in sy annale, "sub Tiberuis quies" – dat daar nie veel gebeur het nie. Maar wanneer hy oor die sake in die provinsie Judea skryf, sê hy: "Cie leier van 'n sekte 'n ene Christus, is ter dood veroordeel deur die prokurator Pontius Pilatus." Hy noem die beweging 'n "duiwelse beweging."
Ons moet ook onthou dat in daardie tyd in die Grieks-Romeinse tyd, was die agente (gode) van byvoorbeeld gesondheid of genesing: Hercules, Asclepius en Priapus. In die Joodse wêreld weer was dit die konings, priesters en profete. Satan se agente was die gevalle engele, die bose geeste en die demone. Almal het dit geweet en so aanvaar. Om Jesus te noem as 'n leier van duiwelse beweging, plaas ons direk in 'n ander konteks van hoe dinge kon gebeur het. Ons moet ook onthou dat hierdie gebeure afspeel teen die dekor van 'n mitologiese wêreldbeeld. In 'n mitologiese wêreldbeeld deel alle mense hulle omgewing met gode en godinne, met magte en kragte, met duiwels en engele ... en mense het hulle wêreld en die dinge wat met hulle gebeur altyd binne die konteks gesien en geïnterpreteer.
Ons kan dus ook sê in hierdie konteks, om dan vertellings, gerugte en verslae oor jou leier se vermoë die rondte te laat doen, was bloot propaganda om jou leier gevestig te kry. Ons sit met twee pole in die Jesus verhaal. Dié van die Keiser en sy koninkryk, naamlik die Romeinse ryk waar alle grond alleenlik aan die staat behoort en alle persoonlike besittings gekonfiskeer word en almal net werk vir die Keiser om te oorleef in die vorm van belastings. Die ander pool is Jesus wat nou skielik 'n duiwelbesetene is en 'n krimineel. Vir hom is die Hemelse Koninkryk die antwoord en die beste keuse. Hy was 'n Jood en die Jode het 'n leier nodig om hulle te "verlos" uit die haglike omstandighede in hulle land ... en die Italianers terug te jaag tot in die Middellandse See.
Nou begin die teen-propaganda tydperk van die volgelinge van Jesus. Die volk het dringend 'n leier nodig gehad. Hulle moes weerstand bied teen Rome, hulle moes oorleef en iemand kry wat nie bang is vir die Keiser nie. Hulle leier het ook nie behoort aan die koninkryk van Rome nie, maar aan die koninkryk van God.
Hier het ons die twee teenwigte in die groter verhaal en breër konteks. Die naam van die bose gees is nie verniet Legio nie. Dit is 'n metafoor en sinspeel op die Romeinse kolonialisme. Legio is die Romeinse legioene wat Judea en al die familie- en sosiale strukture vernietig het en al hulle grond vervreem het. Nou volg 'n geweldige stuk sosiale bemagtiging vir die mense. Om die bose gees uit die Judeër wat tussen die grafte gewoon het, uit te dryf en in die varke te laat vaar en dan in die see te laat verdrink. Markus illustreer baie sterk met die vertelling dat Jesus ook mag het oor die Romeinse kolonialisme. Romeinse imperialisme beteken op sosiale vlak dat die Judeërs in die mag van die koloniseerders is, met ander woorde, metafories gesproke: dat hulle deur demone beset word, want hulle is die swakker en die antitetiese party.
Deur die demone uit te dryf, word mense dus bevry van onderdrukking, gedekoloniseer. Die duiwelbesetenheid van die man tussen die grafte is hierin die resultaat van Romeinse besetting van grondgebied. Dis iets sosiaals en ook sterk polities. Die man is 'n prototipe van wat met duisende Joodse gesinne in die eerste eeu gebeur het. As gevolg van die kolonialistiese sosiale struktuur kon 'n man nie meer saam met sy familie op hulle stukkie grond of plaas bly nie, want dit is deur Rome onteien. Hy moes los van sy familiestruktuur selfs tussen die grafte gaan bly.
Dit was 'n genesing op 'n sosiale vlak deur mense te bemagtig met HOOP en GELOOF en dat God by hulle is. In dié sin is God ook die God van die "outcasts" en die "nobodies."
Die mite vertel ons dat wanneer ek die teks binne sy sosiale en wêreldbeeld lees, kan ek dit onomwonde stel dat Jesus duiwels kon uitdryf. Maar dit was nie 'n bonatuurlike ingrype deur 'n goddelike wese in 'n geslote natuurlike sisteem nie.