“Almal se huise was so, jy het nie gedink dit was vreemd nie, daar was drankmisbruik en mishandeling, maar die volwassenes het ons beskerm. Daar was altyd lag en speel. Hartseer tye was daar nie rêrig nie, jy het geweet alles sal orraait wees, maak nie saak wat nie. Ek het ’n vangnet gehad.”
In die laat 1990’s het Viola haar belofte daardie dag tydens Sondagskool onthou; wanneer sy eendag groot is, gaan sy sorg dat kinders van die Here leer.
Viola is ernstig wanneer sy haarself afvra nadat sy in diepte van die uitdagings in De Doorns geleer het: “Gaan dit nou net sleg bly of wat gaan jy daarmee maak?”
“Ek maak ’n punt daarvan: waarmee ek ook al besig is, as een van die kinders daar verbykom, join hulle my. As ek Coke-hoender maak, of pannekoek of cupcakes, is daar ’n kind op ’n stoel wat kyk en proe. Of ek maak popcorn en gee vir elkeen ’n hand. Ons strooi versiersuiker oor, dan is als net wit.”