Heel dikwels word die waarneming by Wassenaar in verband gebring met gedagtes oor die Al, die kosmos en die ewigheid en sien hy die mens in volkome harmonie daarmee, iets wat - o.m. ook deur die tekort aan konkrete beelding - die vers laat veryl, 'n neiging tot bespieëling in die hand werk en die oorgang tussen oktaaf en sekstet te resepmatig laat verloop, terwyl die belewing van die mens as 'n ‘polsslag in die ritme van die Heelal’ te dikwels met ekstatiese uitroepe en retoriese verwoording gepaard gaan. Job gebruik hier die Hebreeuse woord tsar vir Teëstander, nie sâtân soos dit vir die Satan in hoofstuk 1-2 gebruik is nie. Dit beteken dat die beskrywing van God as Job se Teëstander nie soseer op ‘n “bose” oorsprong daarvan dui nie – soos dit in die voortgaande openbaring van die Bybel duidelik word – maar steeds met God as formidabele opponent rekening hou.