Hoe histories akkuraat was die reis van die koningin na Ghana in episode 8 van The Crown uitgebeeld? - Geskiedenis Podcasts - 2022
OK, laat ek meer spesifiek wees. In episode 8 van The Crown (Netflix) word geïmpliseer dat koningin Elizabeth II na Ghana is (omdat sy 'n skelm opmerking van die vrou van JFK gehoor het) om te verhoed dat die land in die arms van die USSR beland ondanks die waarskuwing van haar premier. Dit word in die vertoning uitgebeeld dat die koningin 'n diplomatieke oorwinning vir die weste behaal het deur te dans met premier Kwame Nkrumah van Ghana.
Eerstens verstaan ​​ek nie die betekenis van die dans nie en hoekom haar PM geskok was. En tweedens, het die gebeurtenis plaasgevind soos die vertoning illustreer? Ek weet dat sy wel met Nkrumah gedans het, maar was dit in die konteks wat op die program verskyn?
In verskeie opsigte is dit hoogstens misleidend. Die Ghanese leier Kwame Nkrumah se primêre belange lê in Pan-Afrikanisme en die bevordering van die vryheid, onafhanklikheid en eenheid van die vasteland. Hy het nooit die bedoeling gehad om hom in lyn te bring met die Oostelike blok of die Weste nie; hy het eerder probeer om dit teen mekaar af te speel tot voordeel van sy eie land.
Terwyl die besoek van koningin Elizabeth II belangrik was omdat dit gehelp het om hartlike betrekkinge tussen Brittanje en Ghana te versterk en laasgenoemde in die (destydse Britse) Gemenebest te behou, was dit van veel groter belang om Amerikaanse medefinansiering van die Volta-rivierprojek te verseker in die beperking van Nkrumah se vertroue op destydse Sowjet -hulp.
Dus, as die koningin se dans met Nkrumah in November 1961 was dit net een gebeurtenis tydens 'n besoek van 11 dae was op sigself van weinig betekenis. Daar blyk ook geen bewys te wees dat die premier, Harold Macmillan, 'geskok' was oor die dans nie. Inteendeel, hy was baie tevrede met die algehele sukses van die koninklike besoek. Verder, die voorstel dat die koningin Ghana toe is weens 'n opmerking deur Jacqueline Kennedy, is pure fiksie.
Kwame Nkrumah was bo alles 'n Pan-Afrikanis. Van voor die tyd dat hy die mag in 1957 tot sy dood in 1972 bereik het, het Nkrumah se geskrifte en toesprake deurgaans die oorsaak van Pan-Afrikanisme bevorder. Alhoewel hy onder die indruk van sommige aspekte van die Sowjetunie was, was Nkrumah se bedoeling altyd dat Afrika sy eie lot sou beheer, eerder as om 'n satelliet van die een van die supermoondhede te word.
Nkrumah is grootliks beïnvloed deur die Pan-Afrikanis George Padmore. Soos gesê deur Ahmad Rahman in Die regime -verandering van Kwame Nkrumah,
Nkrumah kon nie 'n ware nasionalis of Pan-Afrikanis wees as hy nie Afrika se belange voor die van die Sowjetunie of enige mag buite Afrika stel nie. Hy moes getrou wees aan sy eie visie vir Afrika se toekoms en nie afgelei word deur die propaganda van Sowjet- en Chinese kommuniste nie. Dit was Padmore se belangrikste les. Dit was een wat Nkrumah nooit sou vergeet nie.
Die CIA -verslag van 1957 'The Outlook for Ghana', aangehaal deur Rahman, lê meer klem op Nkrumah se nasionalisme en beklemtoon sy beleid om nie die oostelike blok of die weste te skaar nie:
Nkrumah was 'n 'fanatiese nasionalis' wat vasbeslote was om alle kwessies - insluitend die konflik tussen die Sowjetblok en die Weste - te manipuleer om die posisie van Ghana te verbeter.
Hierdie Memorandum Van die president se spesiale assistent vir nasionale veiligheidsake (McGeorge Bundy) tot president Kennedy, gedateer 1 Desember 1961, sê ook:
'N Groep Britse kenners in Afrika wat pas met die departement gesels het, het beklemtoon dat Nkrumah 'n balans tussen Oos en Wes het, en ondanks af en toe bewyse dat hulle glo dat Ghana in 'n neutrale kategorie geplaas moet word en daar sal bly, tensy 'n ander een ingedruk word rigting.
As 'n verdere bewys van Nkrumah se voorneme om nie met een van die supermoondhede in lyn te kom nie, was hy 'n sleutelfiguur in die ongebonde beweging (saam met Tito van Joegoslavië, Nehru van Indië, Sukarno van Indonesië en Nasser van Egipte) Konferensie van staatshoofde of regeringshoofde van nie-belynde lande in 1961.
Jawaharlal Nehru (Indië), Kwame Nkrumah (Ghana), Abdel Nasser (Egipte); Sukarno (Indonesië) en, Josip Tito (Joegoslavië) ontmoet mekaar in New York, 30 September 1960, kort voordat hulle die ongebonde beweging vorm. Bron: Graphic Online
Nietemin sou die Sowjets goed geposisioneer gewees het om hul invloed te vergroot as John F. Kennedy nie voortgegaan het met die medefinansiering van die Volta-rivierprojek nie, waarvan die besonderhede tydens die Eisenhower-administrasie gehamer is. Die bou van 'n dam om die elektrisiteit wat nodig is vir die aluminiumbedryf te voorsien en om Ghana selfonderhoudend te maak (om nie te praat van Nkrumah se grootse planne vir industrialisering nie) is as die sleutel tot Ghana se toekomstige ontwikkeling beskou. Die staatsdepartement erken die belangrikheid van Amerikaanse medefinansiering (saam met die IDBR en die Verenigde Koninkryk), in 'n memorandum van 17 Februarie 1961
dat 'n weiering om die Volta -projek of die onttrekking van die aluminiumondernemings uit die Valco -smelter te help, 'n baie ongewenste uitwerking op die Westerse betrekkinge met Ghana sal hê
Die Akosombo-dam, wat in 1965 voltooi is, het die wêreld se grootste (per oppervlakte) mensgemaakte meer geskep. Bron: GhanaNation
Kennedy, kwaad oor Nkrumah se anti-westerse retoriek, het die ooreenkoms met rubber gestempel en die bevestiging daarvan was nog in afwagting tydens die besoek van die koningin in November 1961. As gevolg van 'n vlaag bombardemente in die Ghanese hoofstad Accra, was die besoek amper het nie voortgegaan nie, aangesien die Laerhuis daarteen gekant was. Sowel die koningin as haar premier Harold Macmillan het egter geweet dat dit belangrik is vir toekomstige betrekkinge, en die besoek het voortgegaan.
Alhoewel Macmillan van mening was dat die besoek belangrik was vir die handhawing van goeie betrekkinge tussen Ghana en die Weste, het hy geweet dat Kennedy moes instem tot die Volta -rivierprojek as Ghana nie nader aan die Sowjetunie sou beweeg nie. Na die besoek het hy dus aan Kennedy gesê:
Ek het my koningin gewaag, u moet u geld waag.
Alhoewel hierdie twee geleenthede belangrik was (die besoek en die finansiering), het Nkrumah steeds aan beide kante van die heining gespeel, en gegewe sy lang oortuigings, is dit nie verbasend nie.
Die Netflix -weergawe van gebeure kan goeie TV -drama lewer, maar dit is nie 'n baie goeie geskiedenis nie (verrassing, verrassing). Hierdie Pathe -nuusberig uit die tyd van die besoek toon tonele uit die aand van die dans (alhoewel nie die koningin en Nkrumah wat dans nie); die voice-over sê eenvoudig
Die koningin het saam met president Nkrumah gedans en dit alles terdeë geniet.
Koningin Elizabeth II dans saam met die Ghanese president Kwame Nkrumah tydens 'n bal in Accra, Ghana, in 1961. Oorspronklike bron: Central Press/Getty Images
Volgens die amateurhistorikus en voormalige burgemeester van Accra (hoofstad van Ghana) Nat Nunoo-Amarteifio, is die idee dat hierdie dans Ghana in die wapen van die USSR verhinder het, 'baie bulle ** t. " Nuno-Amarteifio voeg by,
Ek is verbaas dat die dans hierdie terugwerkende reputasie verkry het ... Niemand het toe daaroor gepraat nie.
Hierdie sienings word gedeel deur ander kenners oor die Ghanese geskiedenis, volgens die artikel 'The Crown' sê One Dance het die geskiedenis verander. Die waarheid is nie so eenvoudig nie. Dit wil nie sê dat die besoek van die koningin nie 'n goeie indruk geskep het nie; dit was duidelik duidelik, maar om af te lei dat dit 'n deurslaggewende faktor was in die invloed van Nkrumah se houding teenoor die Sowjetblok, het in werklikheid geen grondslag nie.
Ek kan ook geen bewyse vind dat premier Harold Macmillan 'geskok' was oor die dans van die koningin met Nkrumah nie; Dit is nie verbasend nie, want die kabinet van Macmillan het die koningin aangeraai om die besoek in die eerste plek te doen. Ook die hertogin van Kent (prinses Marina van Griekeland en Denemarke), as verteenwoordiger van die koningin, het in 1957 saam met die Ghanese leier gedans.
Laastens is die idee dat die besoek van Elizabeth II aan Ghana gebeur het "omdat sy 'n skelm opmerking van JFK se vrou gehoor het" ook 'n versinsel. Die besoek was oorspronklik vir 1959 beplan (sien ook hierdie Pathe -nuusberig), terwyl die koningin die Kennedys eers in Junie 1961 ontmoet het.
Koningin Elizabeth en Jackie Kennedy se werklike verhouding
Kom ons sê net 2017 was die jaar van die magtige vrou. Met die loket van Gal Gadot en Patty Jenkins Wondervrou, aan The Silence Breakers agter die #MeToo -beweging wat genoem word Tydse Persoon van die Jaar, is dit nou 'n goeie tyd as ooit om te praat oor vroue in magsposisies, sowel kontemporêr as histories.
Betree wyle, groot presidentsvrou Jacqueline "Jackie" Kennedy, en die nuuskierige verhouding wat sy gehad het met koningin Elizabeth II, die heersende monarg van die Verenigde Koninkryk. Beide ikone in eie reg, die twee vroue beklee kragtige posisies op 'n tydstip in die geskiedenis toe min ander dit gedoen het. En soos die refleksie ons vertel, het daardie posisies moontlik 'n diepgaande uitwerking op hul verhouding gehad. Kom ons weet almal dat koninklikes (hetsy werklike tantieme of die Amerikaanse ekwivalent) 'n bietjie vreemd kan wees.
Die onderwerp van die verhouding tussen hierdie twee figureheads het weer in die openbare verbeelding gekom met die gedramatiseerde vertolking van Jackie Kennedy en Queen Elizabeth in 'n 2017 -episode van Netflix se trefferprogram Die kroon. 'N Historiese dramareeks, Die kroon is 'n semi-biografiese vertelling oor die bewind van koningin Elizabeth II, met Claire Foy in die hoofrol as koningin Elizabeth. Seisoen twee -episode "Dear Mrs Kennedy" sien die koningin en Jackie Kennedy vir die eerste keer in Buckingham -paleis ontmoet.
Kom ons sê net dat hulle dit nie presies raak nie. Ons sal die uitbeelding van hul interaksie op die program ondersoek, en onthul watter dele histories akkuraat is.
Prinses Margaret het die koninklike familie nooit aangemoedig om die troue van Charles en Diana te beëindig nie
Wat die vertoning uitbeeld: Kort voor prins Charles en Diana Spencer se troue troue, versoek prinses Margaret die res van die gesin om dit te skrap. Sy dink aan haar eie wonde en glo dat die huwelik 'n ramp sal wees en dink dat dit vir almal beter sal wees as dit glad nie gebeur nie.
Wat werklik gebeur het: as prinses Margaret teen die troue beswaar maak, het sy vir ewig daaroor stilgebly. Die pleidooi van prinses Margaret kom in werklikheid uit die verbeelding van die akteur Helena Bonham Carter eerder as uit die geskiedenisblaaie - Bonham Carter het na bewering voorgestel dat Margaret haar bedenkinge oor die huwelik verwoord.
Alhoewel Margaret nie probeer het om die troue in die wiele te ry nie, het prins Charles en Diana blykbaar hul eie twyfel gehad, maar hulle het almal gewonder of hulle die troue moes kanselleer.
Prinses Margaret en Diana het aanvanklik 'n positiewe verhouding geniet, maar hulle het uiteindelik uitgeval.
'The Crown ': Het Jackie Kennedy die koningin regtig sleggesê?
Netflix se glansryke koninklike gesinsdrama "The Crown", nou in sy tweede seisoen, maak van sy kykers amateurhistorici. (Wie van ons het nie in die middel van 'n episode na Google gegaan nie, want dit het gejeuk vir feite oor die Suez -krisis en die Profumo -aangeleentheid?) Die trefferreeks neem natuurlik baie vryhede in met die historiese rekord - maar NBC News is hier om help u om feite van fiksie te skei.
Kom ons gaan na Jacqueline "Jackie" Kennedy, die koningin van Camelot. (Feitekontrole: dit is nie 'n regte titel nie.) In die tweede seisoen van "The Crown" besoek die presidentsvrou (Jodi Balfour) saam met haar man, president John F. Kennedy (Michael C. Hall), die Buckingham -paleis. Dit het werklik gebeur. Wat baie minder duidelik is, is of 'n vete tussen Jackie en koningin Elizabeth II (Claire Foy) 'n klein diplomatieke tiffie aangeraak het.
Het die twee koninklike vroue werklik koppe gestamp? Kom ons gaan na die rekord.
Jackie het nie regtig die nare dinge oor Elizabeth gesê nie, of hoe?
Wel, soort van. Op "The Crown" beskou Jackie Kennedy die koningin as "woedend, onintelligent en onmerkbaar" en verwerp Buckingham-paleis as "tweederangse, vervalle en hartseer." Ai! Dit is nogal 'n Yelp -resensie. (Sy noem die paleis ook 'n 'vermoeide instelling sonder 'n plek in die moderne wêreld', ingeval ons nie die boodskap kry nie.)
'In die werklike lewe' is daar bewyse dat Jacqueline Kennedy kritiek op Buckingham -paleis en die koningin was ', sê Carolyn Harris, 'n historikus en skrywer van' Raising Royalty: 1000 Years of Royal Parenting '. Sy verduidelik: Die legendariese fotograaf Cecil Beaton "het beweer dat Jackie tydens die besoek van 1961 nie onder die indruk was van die meubels van die paleis en die relatief outydse klerekas en haarstyl van die koningin nie".
OK, so dit is nie juis 'n kompliment nie. Maar dit blyk dat die skrywers van die agtste episode, "Beste mev. Kennedy," die hitte van Jackie se beledigings versterk het, wat hulle 'n meer voorpunt vir dramatiese effek gegee het. En dit lei ons na ons volgende vraag ...
Het 'n Elizabeth-Jackie-wedywering werklik die buitelandse beleid gevorm?
Byna beslis nie. Op "The Crown" is Elizabeth jaloers op die Amerikaanse presidentsvrou, wat wêreldleiers betower met haar sjarme, elegansie en beheersing van die Franse taal. En so reis Foy's Elizabeth, wat gretig is om die weegskaal met Jackie te bereik, na die Gemenebest -nasie Ghana om te bewys dat sy ook 'n belangrike speler op die wêreldverhoog is. Dit is 'n goeie idee - as dit net waar was.
'Daar is geen bewyse dat die koningin na Ghana gereis het na 'n wedywering' met Jackie O., het Harris gesê. 'Die koningin het ... haar rol as hoof van die Gemenebes ernstig opgeneem en toere deur die Statebond onderneem. Met ander woorde: Haar Majesteit het nie op 'n hoë diplomatieke uitstappie gegaan om net by die presidentsvrou terug te kom nie.
Die pragtige foxtrot van die koningin saam met president Nkrumah van Ghana in 1961. 'n Dansvloer wat die moeite werd is om na te kyk. pic.twitter.com/fNJcPxso8G
- The Crown (@TheCrownNetflix) 20 Desember 2017
Maar die besoek aan Ghana het redelik goed gegaan, reg?
Dit blyk die geval te wees.
'Daar was kommer oor veiligheid oor die besoek van die koningin aan Ghana, maar die toer was 'n sukses,' het Harris gesê. Die hoogtepunt van 'Beste mev Kennedy' is geïnspireer deur 'n onuitwisbare werklike oomblik: Elizabeth het saam met premier Kwame Nkrumah gedans tydens 'n banket ter ere van haar.
Die kroon: Wat werklik gebeur het tussen koningin Elizabeth en Jackie Kennedy
Toe JFK en Jackie Kennedy Londen in 1961 besoek het, het die koningin en prins Philip volgens The White House Historical Association '' 'n heerlike ete ter ere van hulle '' gehou. Pragtig? As u seisoen 2, episode 8 van Die kroon, Dit lyk miskien 'n vreemde manier om dit te beskryf (as u dit nie gedoen het nie, bly ver weg van hierdie artikel - daar lê spoilers voor.)
In daardie episode het die hele ding na 'n warm gemors gelyk. Eerstens spreek die president en die presidentsvrou prins Philip en die koningin verkeerd en daarom onbeleefd aan. Dan gaan Jackie weg en praat Elizabeth, en noem haar '' 'n vrou van middeljarige ouderdom wat so woedend, onintelligent en onmerkbaar was dat Brittanje se nuwe verkleinde plek in die wêreld nie 'n verrassing was nie, maar 'n onvermydelike ', en Buckingham-paleis' tweederangse ', vervalle en hartseer. " Dit kom terug na die Britse monarg, en Jackie, stert tussen haar bene, vra maande later om verskoning en vertrou die koningin oor die ontrouheid van haar man en hul (beweerde) dwelmgewoontes.
Is dit alles waar? Die kroon is gebaseer op werklike mense en gebeure in die werklike lewe. Soos met alle groot historiese fiksies, neem dit egter dikwels kreatiewe vryhede - byvoorbeeld, die sekretaris van Winston Churchill sterf nie in die Groot Smog nie. So, wat het eintlik gebeur, wat kan gebeur het, en wat kom uit die skrywer se kamer toe Elizabeth Jackie ontmoet?
Hierdie vergaderings was almal werklike gebeurtenisse. Koningin Elizabeth, prins Philip, John F. Kennedy en Jackie Kennedy het almal saam geëet in Buckingham -paleis in Junie 1961. En Jackie het koningin Elizabeth 'n paar maande later in Maart 1962 besoek.
Of Jackie die aanstootlike opmerkings gemaak het of nie, dit is duister. Gerugte lui dat daar moontlik skaduwee gegooi is. Volgens die Die Telegraaf, Onthou Gore Vidal dat Jackie Kennedy gesê het Elizabeth was "redelik swaar" en dat sy deur haar 'gegrief' gevoel het. Cecil Beaton het na bewering in sy dagboek geskryf dat Jackie gesê het dat sy nie onder die indruk van die monarg en die paleis was nie.
Maar Robert Lacey, historiese konsultant vir Die kroon en skrywer van Die kroon: die amptelike metgesel, vertel Vogue dat die kommentaar 'verbeel' is, maar tog nie onwaarskynlik nie.
'Ek dink die persoonlike spanning tussen Elizabeth en Jackie is spekulatief. Ek sê nie dat dit nie bestaan ​​nie - jy kan nie sê dat dit vals is nie, jy kan nie sê dat dit waar is nie, 'sê hy. 'Ek dink dit is heeltemal aanneemlik dat die koningin deur Jackie in die steek gelaat het,' sê hy.
As sy egter op die verhoog voel, en as dit haar inspireer om haar spel 'n bietjie op te skerp, is dit net iets wat sy sou weet.
Lacey sê: 'Die koningin gaan dan na Afrika en maak almal verbaas en veral president Nkrumah. Dit het wel gebeur en sy was 'n ster, maar destyds het niemand daaroor gepraat oor die kompetisie met Jackie Kennedy nie.
Ongeag wat gesê of gedoen is of nie, daar is een ding wat ons nie het om te ontken oor die ontmoeting van die twee magtige vroue nie: Jackie en koningin Elizabeth se lekker kuier met corgi -hondjies.
Deel I: Join or Die (1770–1774) Redigeer
Afdeling 1 begin in Boston 1770 op die koue winternag van die Boston -bloedbad. Dit beskryf John Adams wat op die toneel aankom na die geweerskote van Britse soldate wat op 'n skare Boston -burgers geskiet het. Adams, 'n gerespekteerde prokureur in die middel-30's, bekend vir sy toewyding aan die reg en geregtigheid, word gesoek as verdediger van die beskuldigde Redcoats. Hul bevelvoerder, kaptein Thomas Preston, vra hom om hulle in die hof te verdedig. Aanvanklik was hy onwillig, ondanks die wete dat dit sy bure en vriende in die wiele sal ry. Adams word voorgestel dat hy die saak aangeneem het omdat hy van mening was dat almal 'n regverdige verhoor verdien en hy die standaard van geregtigheid wou handhaaf. Adams se neef Samuel Adams is een van die belangrikste koloniste wat gekant is teen die optrede van die Britse regering. Hy is een van die uitvoerende lede van die Sons of Liberty, 'n anti-Britse groep oproermakers. Adams word uitgebeeld as 'n leergierige man wat sy bes doen om sy kliënte te verdedig. Die vertoning illustreer ook Adams se waardering en respek vir sy vrou, Abigail. In een toneel word gewys hoe Adams sy vrou sy opsomming laat proeflees terwyl hy haar voorstelle volg.Na baie sessies in die hof gee die jurie 'n uitspraak van moord vir elke beskuldigde terug. Die episode illustreer ook die toenemende spanning oor die dwanghandelinge ("ondraaglike dade") en die verkiesing van Adams tot die eerste kontinentale kongres.
Deel II: Onafhanklikheid (1774–1776) Redigeer
Die tweede episode dek die geskille tussen die lede van die Tweede Kontinentale Kongres oor die verklaring van onafhanklikheid van Groot -Brittanje sowel as die finale opstel van die Onafhanklikheidsverklaring. Op die kontinentale kongresse word Adams uitgebeeld as die voorstander van onafhanklikheid. Hy is in die voorhoede om vas te stel dat daar geen ander opsie is as om af te breek en onafhanklikheid te verklaar nie. Hy speel ook 'n belangrike rol in die keuse van die destydse kolonel George Washington as die nuwe hoof van die kontinentale leër.
In sy ywer vir onmiddellike optrede slaag hy egter daarin om baie van die ander stigters te vervreem, en gaan so ver as om John Dickinson, wat vir versoening met die kroon is, te beledig, wat impliseer dat die man aan 'n godsdienstig gebaseerde morele lafhartigheid ly. Later tugtig Benjamin Franklin Adams in stilte en sê dit is "heeltemal aanvaarbaar om 'n man privaat te beledig. Hy kan u selfs later daarvoor bedank. Maar as u dit in die openbaar doen, dink hulle dat u ernstig is." Dit wys op Adams se primêre gebrek: sy stompheid en gebrek aan nederigheid teenoor sy politieke teenstanders, een wat hom baie vyande sou maak en wat uiteindelik sy politieke loopbaan sou teister. Dit sal uiteindelik ook bydra tot die minagting van historici vir sy vele prestasies. Die episode wys ook hoe Abigail tuis probleme hanteer, aangesien haar man die grootste deel van die tyd weg was aan die kontinentale kongres. Sy gebruik die destydse pionierpogings op die gebied van voorkomende medisyne en inenting teen pokke vir haarself en die kinders.
Deel III: Moenie op my trap nie (1777–1781) Wysig
In episode 3 reis Adams tydens die Revolusionêre Oorlog saam met sy jong seun John Quincy na Europa, op soek na alliansies met vreemde lande, waartydens die skip wat hulle vervoer 'n Britse fregat beveg. Dit wys eers die ambassadeur van Adams by Benjamin Franklin in die hof van Louis XVI van Frankryk. Die ou Franse adel, wat in die afgelope dekade was voordat hulle deur die Franse Revolusie verteer is, word uitgebeeld as dekadent. Hulle ontmoet vrolik Franklin, sien hom as 'n romantiese figuur, maar let op die demokratiese infeksie wat hy saambring. Adams, aan die ander kant, is 'n duidelike en getroue man wat uit sy diepte beland omring deur 'n vermaaklikheids- en seksgedrewe kultuur onder die Franse elite. Adams bevind hom in skerp stryd met Benjamin Franklin, wat hom by die Franse aangepas het, en probeer om deur verleiding te verkry wat Adams sou kry deur histrionics. Franklin bestraf Adams skerp oor sy gebrek aan diplomatieke skerpsinnigheid, en beskryf dit as 'n "direkte belediging gevolg deur 'n gretige tjank". Franklin het Adams binnekort uit enige pos van diplomatieke gesag in Parys verwyder. Sy benadering is uiteindelik suksesvol en sou lei tot die afdoende Frans-Amerikaanse oorwinning op Yorktown.
Adams, tugtig en ontsteld, maar leer uit sy foute, reis dan na die Nederlandse Republiek om geldelike steun vir die Revolusie te verkry. Alhoewel die Nederlanders saamstem met die Amerikaanse saak, beskou hulle die nuwe vakbond nie as 'n betroubare en kredietwaardige kliënt nie. Adams eindig sy tyd in Nederland in 'n toestand van progressiewe siekte, nadat hy sy seun as diplomatieke sekretaris van die Russiese Ryk weggestuur het.
Deel IV: Reünie (1781–1789) Redigeer
In die vierde episode word John Adams in kennis gestel van die einde van die Revolusionêre Oorlog en die nederlaag van die Britte. Hy word dan na Parys gestuur om in 1783 oor die Verdrag van Parys te onderhandel. Terwyl hy oorsee is, spandeer hy tyd saam met Benjamin Franklin en Thomas Jefferson en Abigail besoek hom. Franklin lig John Adams mee dat hy as die eerste Amerikaanse ambassadeur in Groot -Brittanje aangestel is en dus na Londen moet verhuis. John Adams word gedurende hierdie tyd swak deur die Britte ontvang - hy is die verteenwoordiger van 'n onlangs vyandige mag en verteenwoordig in sy persoon wat baie Britte destyds as 'n rampspoedige einde aan sy vroeë Ryk beskou het. Hy vergader met sy voormalige soewerein, George III, en hoewel die vergadering nie 'n ramp is nie, word hy in Britse koerante vergewe. In 1789 keer hy terug na Massachusetts vir die eerste presidentsverkiesing en hy en Abigail word herenig met hul kinders, nou groot. George Washington word verkies tot die eerste president van die Verenigde State en John Adams as die eerste vise -president.
Aanvanklik is Adams teleurgesteld en wil hy die pos van vise -president verwerp omdat hy meen dat daar 'n oneweredige aantal stemme is ten gunste van George Washington (die aantal stemme van Adams vervaag in vergelyking met die wat Washington verkry het). Boonop voel John dat die posisie van vise -president nie 'n behoorlike weerspieëling is van al die jare diens wat hy aan sy land toegewy het nie. Abigail beïnvloed hom egter suksesvol om die benoeming te aanvaar.
Deel V: Unite or Die (1788–1797) Redigeer
Die vyfde episode begin met vise -president John Adams wat die senaat lei en die debat oor wat hy die nuwe president moet noem. Dit beskryf Adams as gefrustreerd in hierdie rol: sy opinies word geïgnoreer en hy het geen daadwerklike mag nie, behalwe in die geval van 'n gelyk stem. Hy is uitgesluit van die binnekring van kabinetslede in George Washington, en sy verhoudings met Thomas Jefferson en Alexander Hamilton is gespanne. Selfs Washington self berispe hom saggies vir sy pogings om die amp van die presidensie te 'koninklik', hoewel Washington Adams se advies op ander gebiede waardeer, aangesien hy hom as 'redelike geselskap' beskou in vergelyking met Jefferson en Hamilton. 'N Belangrike gebeurtenis wat getoon word, is die stryd om die Jay -verdrag met Brittanje aan te gaan, wat Adams self moet bekragtig voor 'n senaat (alhoewel sy stem histories nie nodig was nie). Die episode eindig met sy inhuldiging as die tweede president - en sy daaropvolgende aankoms in 'n geplunderde uitvoerende herehuis.
Deel VI: Onnodige oorlog (1797–1801) Redigeer
Die sesde episode dek Adams se ampstermyn as president en die breuk tussen die deur die Hamilton geleide federaliste en die deur Jefferson geleide Republikeine. Adams se neutraliteit behaag geen van die partye nie en maak dikwels beide kwaad. Sy wankelrige verhouding met vise -president Thomas Jefferson vererger nadat hy verdedigingsaksies teen die Franse Republiek geneem het weens mislukte diplomatieke pogings en die ondertekening van die Wet op vreemdeling en sedisie. Adams vervreem hom ook van die anti-Franse Alexander Hamilton nadat hy alle moontlike stappe gedoen het om 'n oorlog met Frankryk te voorkom. Hy verloën sy seun Charles, wat binnekort sterf as 'n alkoholist. Adams sien sukses laat in sy presidentskap met sy veldtog om 'n oorlog met Frankryk te voorkom, maar sy sukses word vertroebel nadat hy die presidentsverkiesing van 1800 verloor het. Thomas Jefferson, en naaswenner Aaron Burr (albei van dieselfde party). Adams verlaat die presidensiële paleis (nou bekend as die Withuis) in Maart 1801 en tree terug na sy persoonlike lewe in Massachusetts.
Deel VII: Peacefield (1803–1826) Redigeer
Die laaste episode dek Adams se aftreejare. Sy huislike lewe in Peacefield is vol pyn en hartseer omdat sy dogter, Nabby, aan borskanker sterf en Abigail aan tifuskoors beswyk. Adams leef wel om die verkiesing van sy seun, John Quincy, as president te sien, maar is te siek om die inhuldiging by te woon. Adams en Jefferson versoen hulle deur middel van korrespondensie in hul laaste jare. Albei sterf ure uitmekaar op 4 Julie 1826, die 50ste herdenking van die Onafhanklikheidsverklaring. Jefferson was 83, Adams was 90.
as John Adams as Abigail Adams as Thomas Jefferson as George Washington as Benjamin Franklin as Alexander Hamilton as John Hancock as Samuel Adams as Edward Rutledge as John Dickinson as John Quincy Adams as Abigail Adams Smith as William S. Smith as Benjamin Rush as Sally Smith Adams
Caroline Corrie as Louisa Adams as Thomas Adams as Charles Adams as koning George III as die hertog van Dorset
Damien Jouillerot as koning Louis XVI as Jonathan Sewall as Robert Treat Paine as Richard Henry Lee
Del Pinkster as Henry Knox
Timmy Sherrill as Charles Lee as Madame Helvetius as graaf van Vergennes
Jean Brassard as admiraal d'Estaing as Francis Dana
Sean McKenzie as Edward Bancroft as luitenant James Barron
Patrice Valota as Jean-Antoine Houdon as Chevalier de la Luzerne as Lord Carmarthen
Alex Draper as Robert Livingston as Edmond-Charles Genet as William Maclay
Sean Mahan as genl Joseph Warren
Vincent Renart as Andrew Holmes as kaptein Thomas Preston as Sally Hemings as Patsy Jefferson
Lucas N Hall as kontinentale weermagoffisier, ligte infanteriebataljon in New York
Die 110 dae lange skietery het van Februarie tot Mei 2007 in Colonial Williamsburg, Virginia Richmond, Virginia en Boedapest, Hongarye, plaasgevind.   Sommige Europese tonele is in Keszthely, Sóskút, Fertőd en Kecskemét, Hongarye, geskiet. 
Britse offisiere het 'n verlate oorlogskamer van die Kontinentale Weermag ontplof in 'n toneel wat in die Robert Carter -huis geskiet is. Williamsburg se openbare hospitaal was op die agtergrond van die tentkamp van die kontinentale weermag wat Adams in die winter van 1776 besoek het, wat herhaal is met spesiale effekte sneeu. Die College of William and Mary's Wren Building verteenwoordig 'n Harvard -interieur. Daar is ook tonele in die goewerneurspaleis verfilm. 
Stelle, verhoogruimte, agterplaas en produksiekantore is gehuisves in 'n ou Mechanicsville AMF -pakhuis in Richmond, Virginia. Sommige straattonele met geplaveide sypaadjies en koloniale winkelvensters is geskiet in historiese woonbuurte van Washington, DC, Boston en Philadelphia. Die platteland rondom Richmond in Hanover County en Powhatan County is gekies om gebiede rondom vroeë Boston, New York en Philadelphia te verteenwoordig.  
Die partituur vir die miniserie is saamgestel deur Rob Lane en Joseph Vitarelli. Lane het die hooftema geskryf en 'Join or Die', 'Independence', 'Unite or Die' en 'Peacefield' behaal, met Vitarelli wat 'Don't Tread on Me', 'Reunion' en 'Unnecessary War' doen. Die twee komponiste werk onafhanklik van mekaar, terwyl Lane sy segmente in Londen en Vitarelli in Los Angeles skryf en opneem. Daar is ook stukke van klassieke komponiste, waaronder Mozart, Boccherini, Gluck, Handel en Schubert.  Die klankbaan is op die etiket Varèse Sarabande vrygestel.
Die kritiese ontvangs van die miniserie was oorwegend positief. Op die beoordelingsaggregator Rotten Tomatoes het die reeks 'n telling van 81% op grond van 37 resensies, met 'n gemiddelde telling van 8.56/10. Die konsensus van die webwerf se kritici lui: "Elegant geskiet en relatief opvoedkundig, John Adams is 'n waardige toevoeging tot die genre - hoewel die rolverdeling daarvan te wense oorlaat. " Metacritic het die reeks 'n geweegde gemiddelde telling van 78 uit 100 toegeken, gebaseer op 27 kritici, wat dui op" algemeen gunstige resensies ". [10 ]
Ken Tucker van Vermaak weekliks beoordeel die miniserie A-,  en Matt Roush van televisie gids prys die hoofopvoerings van Paul Giamatti en Laura Linney.  David Hinckley van die New York Daily News gevoel John Adams "is eenvoudig so goed as wat die TV kry. Die beste van alles is twee buitengewone optredes in die sentrum: Paul Giamatti as Adams en Laura Linney as sy vrou, Abigail. Tot die mate dat John Adams is 'n tydperk, is dit nie so weelderig soos sommige BBC -produksies nie. Maar dit lyk goed, en dit voel reg, en soms kan dit wat goed is vir jou ook net goed wees. "
Alessandra Stanley van Die New York Times gemengde gevoelens gehad het. Sy het gesê dat die miniserie 'a Meesterstuk Teater swaartekrag en neem 'n meer somber, gedetailleerde en sepia-getinte blik op die aanbreek van die Amerikaanse demokrasie. Dit gee kykers 'n lewendige gevoel van die isolasie en fisiese ontberings van die tydperk, sowel as die sedes, maar dit bied nie beduidend verskillende of dieper insigte in die persoonlikhede van die mans - en ten minste een vrou - wat so hard gewerk het vir vryheid. [Dit] is beslis waardig en pragtig gemaak, en dit het baie meesterlike aanraking aan die rande, veral Laura Linney as Abigail. Maar Paul Giamatti is die verkeerde keuse vir die held. En dit laat die mini-reeks met 'n gapende gat in die middel. Wat 'n opwindende, opwindende rit deur die geskiedenis moet wees saam met een van die minste begrypende en mees intrigerende leiers van die Amerikaanse Revolusie, is eerder 'n stryd. "
Onder die wat nie beïndruk was met die miniserie nie, was Mary McNamara van die Los Angeles Times  en Tim Goodman van die San Francisco Chronicle.  Beide het die miniserie genoem vir swak rolverdeling en 'n gunsteling styl bo storievertelling.
Die reeks wyk by verskeie geleenthede af van die boek van David McCullough en gebruik deurgaans kreatiewe lisensie. 
John Adams spreek kaptein Preston toe onmiddellik na die slagting, terwyl hy beraadslaag of hy die soldaat wil verdedig, sê hy: "Vanoggend is vyf dood". Slegs drie mans is onmiddellik dood: Samuel Maverick sterf die volgende oggend, en Patrick Carr sterf eers twee weke later.
Rond die tyd van die verhoor word die seun van John Adams, Charles, uitgebeeld terwyl hy met sy suster speel, hoewel hy eers op 29 Mei 1770 gebore is (wat hom nog 'n baba maak). Net so is sy ouer seun John Quincy Adams in Julie 1767 gebore, maar hy word uitgebeeld as 'n amper adolessent. word afgemaak as die afkeuring van John Adams se besluit om kaptein Preston en die ander Boston -slagtingsoldate te verdedig, toe geen ander advokaat as hul advokaat sou optree nie. Dit word geïmpliseer dat die Sons of Liberty ook afgekeur is, en dat John van sy kant hul groep afkeur. Samuel Adams het trouens sy neef John aangemoedig om die saak te neem.  John en ander vooraanstaande lede van die Sons of Liberty het ook Josiah Quincy II, 'n ander neef wat 'n advokaat was, oortuig om Adams te help met die voorbereiding van die saak. 
Kaptein Preston en die Britse soldate wat by die Boston -slagting betrokke was, word in 'n enkele verhoor verhoor, wat blykbaar die dood van die winter is, en word onskuldig verklaar op alle aanklagte. In werklikheid het kaptein Preston se verhoor op 24 Oktober plaasgevind en tot 29 Oktober geduur, toe hy onskuldig bevind is. Die agt soldate is weke later verhoor in 'n aparte verhoor wat op 29 November afgehandel is. Ses van die soldate is onskuldig bevind, maar Hugh Montgomery en Matthew Killroy is skuldig bevind aan manslag. Hulle het albei handelsmerke op hul regterduime gekry as straf.  word deur 'n Britse doeane -amptenaar gekonfronteer, en hy beveel die skare om 'hom 'n les te leer, die teer te teer'. Hancock en Samuel Adams kyk daarna terwyl die amptenaar geteer en geveder word, na die afkeuring van John Adams. Die toneel is fiktief en verskyn nie in die boek van McCullough nie. Volgens die biograaf van Samuel Adams, Ira Stoll, is daar geen bewyse dat Samuel Adams en John Hancock, wat gekant was teen geweld van geweld, ooit by 'n teer en veer was nie, en die toneel slaag daarin om die reputasie van Hancock en Samuel Adams te beskadig ".  Jeremy Stern skryf: "Ten spyte van die populêre mitologie, was tarings nooit algemeen in Revolusionêre Boston nie en word dit nie deur die opposisieleierskap bevorder nie. Die hele volgorde is suiwer en verderflike fiksie."  Volgens Stern word die toneel gebruik om 'n skeuring tussen Samuel en John Adams uit te lig, wat heeltemal fiktief is. 
Die teer- en veertoneel gebruik ook onbehoorlik 'n swart, moderne teer. In werklikheid was die vloeistof bekend as teer in die 18de eeu denneteer, 'n vloeistof wat meer dikwels ligbruin van kleur is. Die teer wat ons vandag ken, word eintlik petroleum teer of bitumen genoem. Denneteer het ook 'n lae smeltpunt, en dit brand nie die vel soos warm petroleum teer nie.
Terwyl hy in die bed was, noem Adams sy ouers en sê sy ma kan nie lees nie. Maar in sy memoires het John Adams self geskryf dat "omdat my ouers albei lief was vir lees. Ek is baie vroeg geleer om tuis te lees", wat daarop dui dat sy ma waarskynlik ten minste 'n basiese vlak van geletterdheid het.  In die boek bespiegel McCullough wel dat Adams se ma moontlik ongeletterd was, met verwysing na die gebrek aan skriftelike korrespondensie van of na haar en van bewyse dat sy briewe vir haar voorgelees het.  se biografie maak geen melding van 'n preekstoelrede deur John Adams nadat hy in die somer 1774 gekies is om een ​​van die verteenwoordigers van Massachusetts by die Eerste Kontinentale Kongres in Philadelphia te wees nie. Die teks vir die toespraak, aan die einde van Deel I, kom hoofsaaklik uit twee dokumente wat Adams 8 jaar tevore tydens die Stamp Act-krisis neergeskryf het, wat blykbaar in die film saamgevoeg is om die soortgelyke klinkende berig in die Amerikaanse verklaring op te roep van Onafhanklikheid, oor mans wat gelyk geskape is en daardeur toegerus is met onvervreembare regte. Adams (in plaas van Jefferson) sou moontlik twee jaar later as hoofskrywer van die verklaring gedien het, en moontlik die belangrikste gedeeltes daarvan voorspel het voordat hy Massachusetts na Philadelphia verlaat het, maar eintlik ook nie. Alhoewel dit retories indrukwekkend in die film was, blyk dit dat die laaste woorde van die toespraak, 'Liberty will reign in America', 'n dramatiese uitvinding is, maar nie 'n gedeelte wat Adams ooit gepraat of geskryf het nie. 
As Adams op die eerste kontinentale kongres van 1774 aansluit, word Abigail Adams swanger met 'n kind. Daar word gesien hoe Adams sê as die kind 'n meisie was, sou sy haar Elizabeth noem. Terwyl Abigail wel 'n doodgebore dogter gebore het, het hulle Elizabeth genoem, maar dit gebeur in 1777, nie in 1774 nie.
In die openingstoneel word die finale vergaderplek van die Eerste Kontinentale Kongres verkeerdelik as die Pennsylvania State House (nou bekend as Independence Hall) vertoon. Trouens, die eerste kontinentale kongres is gehou in Carpenters 'Hall, ongeveer 230 meter oos van die staatshuis, langs Chestnutstraat. Carpenters 'Hall was en is steeds in privaat besit van The Carpenters' Company of the City and County of Philadelphia. Dit bied meer privaatheid as die Pennsylvania State House. Die plek wat vir die Tweede Kontinentale Kongres uitgebeeld word, word egter korrek uitgebeeld as die Pennsylvania State House. 
Daar word gewys dat Benjamin Franklin in 'n werpsel na die kontinentale kongres gebring word, maar hy het hierdie vervoermiddel in Philadelphia eers in die grondwetlike konvensie, 11 jaar later, gebruik.
John Adams het nie na Lexington en Concord gery terwyl die geveg nog aan die gang was wat hy op 22 April, 'n paar dae later, besoek het nie. 
Die eerste weergawe van die Onafhanklikheidsverklaring wat deur Adams se familie gelees is, word in werklikheid uitgebeeld as 'n gedrukte kopie, dit was 'n afskrif in Adams se eie hand, wat mev. Adams gelei het om te glo dat hy dit self geskryf het. 
Generaal Henry Knox se os-aangedrewe kanonkaravaan (geneem uit Fort Ticonderoga) word uitgebeeld langs die Adams-huis in Braintree, Massachusetts, op pad na Cambridge, Massachusetts. In werklikheid het generaal Knox se woonwa byna beslis nie deur Braintree gegaan nie. Fort Ticonderoga is in die noordelike deel van New York, noordwes van Cambridge, en daar word vermoed dat Knox die mees waarskynlike roetes van die dag geneem het, van die grens tussen New York en die westelike en sentrale Massachusetts via die huidige roete 23, 9 en 20, nooit binnekom Braintree, ongeveer 24 myl suidoos van Cambridge. 
Generaal Knox word gespeel deur die akteur Del Pentecost (geb. 1963), wat ten tyde van die verfilming 45 was, baie ouer as die 25 jaar oud wat Henry Knox in 1775 was. 
Die siekte van die dogter na die inenting van pokke was onakkuraat. Trouens, dit was hul seun Charles wat die pokke ontwikkel het en wat 48 uur lank bewusteloos en bedrieglik was.  
Deel III Wysig
Daar word getoon dat Adams na Europa vertrek sonder 'n ontstelde negejarige seun Charles, en slegs met die ouer seun John Quincy Adams vertrek. Adams het eintlik verskeie reise na Europa onderneem. Volgens die boek van David McCullough, het Charles op een van hierdie reise sy broer en pa na Parys vergesel. Hy het later in Holland siek geword en alleen gereis op die onrustige vaartuig Suid Carolina. Na 'n lang reis van vyf maande keer Charles op 11 -jarige ouderdom terug na Braintree.
Tydens Adams se eerste reis na Frankryk, voer sy skip 'n Britse skip in 'n hewige stryd, terwyl Adams 'n chirurg bystaan ​​om 'n pasiënt wat sterf, amputasie te doen. In werklikheid het Adams gehelp om die amputasie te doen enkele dae na die vang van die Britse skip, na 'n onverwante ongeluk. Die pasiënt sterf 'n week na die amputasie, eerder as tydens die operasie, soos in die episode getoon. 
Deel IV Redigeer
Abigail en John word uitgebeeld na baie jare buite Parys, maar in werklikheid is hulle eers in Londen herenig en saam na Parys gereis.
Abigail Adams word uitgebeeld waarin Benjamin Franklin berispe word omdat hy sy vrou in Frankryk bedrieg het, maar sy vrou is sewe jaar tevore in 1774 oorlede.
Abigail en John word uitgebeeld as hereniging met hul volwasse kinders Nabby, John Quincy, Charles en Thomas Boylston nadat hulle na die Verenigde State teruggekeer het, maar in werklikheid vergesel Nabby haar ma Abigail na Londen waar hulle met John herenig word, en nadat hulle saam met John Quincy was , het die vier na Parys gereis waar hulle 'n jaar lank gebly het tot 1785 toe John aangestel is as die eerste Amerikaanse ambassadeur in Groot -Brittanje, waarna Nabby haar ouers na Engeland vergesel het terwyl John Quincy terugkeer huis toe in Massachusetts om Harvard by te woon.
Gedurende die hele episode word verskeie verwysings in dialoog na die naderende 'Grondwetlike Konvensie' gemaak. In werklikheid word die grondwetlike konvensie eers as sodanig na die ontbinding daarvan verwys, aangesien die Philadelphia -konvensie oorspronklik slegs geroep is om die Konfederasie -artikels te hersien. Toe die konvensie bymekaarkom, is streng geheimhouding aan sy verrigtinge opgelê. Dit was slegs onder hierdie sluier van geheimhouding dat die byeenkomsgangers hul missie verander het van 'n hersiening van die artikels in een van die opstel van 'n nuwe grondwet.
Deel V Redigeer
Daar word gewys dat vise -president John Adams die gelykbreekstem uitbring ten gunste van die bekragtiging van die Jay -verdrag. In werklikheid was sy stem nooit nodig nie, aangesien die senaat die resolusie teen 20-10 aanvaar het.  Boonop sou die vise-president nooit verplig wees om 'n stem uit te bring tydens 'n verdragsbekragtiging nie, omdat artikel II van die Grondwet vereis dat verdrae 'n tweederde stem kry. word uitgebeeld as 'n senator tydens die debat of die president die toestemming van die Senaat sou vereis om kabinetsbeamptes te verwyder. Pinckney was nooit 'n senator nie en ten tyde van die debat (18 Julie 1789) het Pinckney geen politieke posisie beklee nie.
Nabby Adams ontmoet en trou kolonel William Stephens Smith met haar ouers se terugkeer na Amerika uit Londen. John Adams word voorgestel dat hy weier om sy invloed te gebruik om politieke posisies vir die nuwe eggenoot van sy dogter te verkry, hoewel kolonel Smith sy skoonpa herhaaldelik met 'n vasbeslote houding versoek. Mnr. Adams breek elke keer sy skoonseun uit omdat hy selfs die versoek gerig het, en verklaar dat kolonel Smith 'n eerlike handel of loopbaan moet wees en nie van spekulasie afhang nie. In werklikheid ontmoet Nabby kolonel Smith in die buiteland terwyl haar pa as minister van die Verenigde State van Frankryk en Groot -Brittanje dien, en die egpaar trou in Londen voor die einde van John Adams se diplomatieke pos aan die hof van St. James. Beide John en Abigail het hul invloed gebruik om kolonel Smith by te staan ​​en politieke afsprake vir hom te verkry, alhoewel dit nie die neiging van kolonel Smith om onverstandig te belê, belemmer het nie. [aanhaling nodig]
Na sy verkiesing as president, word gewys dat John Adams sy inhuldigingstoespraak in die kamer van die senaat op die tweede verdieping van die kongreslokaal lewer aan 'n gehoor van senatore. Die toespraak is eintlik gehou in die veel groter kamer van die Huis van Verteenwoordigers op die eerste verdieping van die Congress Hall.  Die kamer was vol van lede van die Huis en die Senaat, regters van die Hooggeregshof, departementshoofde, die diplomatieke korps en ander. 
Alhoewel Adams op 4 Maart 1797 as president ingehuldig is, sou Washington, DC eers die hoofstad word op 1 November 1800. John en Abigail Adams verhuis na die president se huis in Philadelphia, waar hy ingehuldig is, aangesien dit nog steeds die tydelike was hoofstad. Adams het gedurende die somer van 1800 na 'n privaat huis in Washington, DC verhuis en onder die bepalings van die planne dat Washington die hoofstad sou word, op November in die onvoltooide president se huis (later in die eeu hernoem na die Withuis). 1, 1800. Sy vrou was tuis in Quincy. Sy was nie by hom soos in die reeks uitgebeeld nie. Dit is veral belangrik om daarop te let, want omdat sy nie by hom was nie, het president Adams op sy tweede nag in die herehuis 'n brief aan Abigail geskryf, wat 'n baie bekende aanhaling bevat wat president Franklin Roosevelt in die kaggelmantel in die staats eetkamer ingeskryf het -"Ek bid dat die hemel die beste seëninge sal skenk aan hierdie huis en aan alles wat hierna sal woon. Mag niemand behalwe eerlike en wyse manne ooit onder hierdie dak heers nie."
Deel VI Redigeer
Nadat president Adams die laaste keer geweier het om kolonel Smith by te staan, word Smith voorgestel dat hy Nabby en hul kinders in die sorg van die Adams -gesin op Peacefield verlaat, maar sy bedoeling is om geleenthede na die weste te soek en óf terug te keer óf te stuur vir sy gesin sodra hy vir hulle kan sorg. In werklikheid het Smith sy gesin van die een onderneming na die ander saamgebring, en Nabby het eers na haar vader se huis in Massachusetts teruggekeer nadat vasgestel is dat sy 'n mastektomie sou ondergaan in plaas daarvan om voort te gaan met die drankies en poultices wat deur ander dokters daarvoor voorgeskryf het tyd.
Nadat president Adams met sy vrou beraadslaag het of hy die wette moet onderteken, sien Adams sy naam aanbring by die 'Straf vir sekere misdade teen die Verenigde State'. In werklikheid is dit getiteld ''n wet bykomend tot 'n wet met die titel' ''n wet vir die straf van sekere misdade teen die Verenigde State' '. Die "Wet vir die straf van sekere misdade teen die Verenigde State" is uitgevoer tydens die tweede sitting van die eerste kongres op 30 April 1790 deur president Washington.  
Deel VII Redigeer
Nabby woon by haar gesin toe sy die knop in haar regterbors waarneem, haar mastektomie ondergaan en twee jaar later sterf. Smith kom eers terug na Nabby se dood, en dit word geïmpliseer dat hy uiteindelik 'n stabiele vorm van inkomste gevestig het of hy na sy gesin terugkeer soos hy belowe het of deur Adams voor sy eie roeping ontbied is. nie gespesifiseer nie. Smith was saam met haar tydens en na die mastektomie, en het na bewering homself in uitgebreide ondersoek ingegee in pogings om 'n betroubare alternatief vir die behandeling van kanker van sy vrou via mastektomie te vind. Die mastektomie is nie in die reeks uitgebeeld nie, soos dit in historiese dokumente beskryf word. Trouens, Nabby se gewas was in die linkerbors. Sy het na haar operasie na die Smith -gesin teruggekeer en is in haar vader se huis in Peacefield oorlede net omdat sy 'n wens wou uitspreek om daar te sterf, wetende dat haar kanker teruggekeer het en haar sou doodmaak, en haar man het haar versoek toegestaan. Dr Benjamin Rush was ook nie die chirurg wat die operasie uitgevoer het nie, wat eintlik deur die bekende chirurg dr John Warren uitgevoer is.  Gedurende die miniserie word daar gewys dat dr Rush af en toe huisoproepe na die Adams -woning maak. Dit is egter hoogs onwaarskynlik, aangesien Rush se praktyk in Philadelphia was, nie in New England nie. Dit gesê, John en Abigail het wel met Rush geraadpleeg oor die toestand van Nabby, alhoewel hierdie konsultasie per pos gedoen is.
Daar word gewys dat Adams die skildery van John Trumbull inspekteer Verklaring van onafhanklikheid (1817) en verklaar dat hy en Thomas Jefferson die laaste mense is wat uitgebeeld is. Dit is onakkuraat aangesien Charles Carroll van Carrollton, wat ook in die skildery uitgebeeld word, tot 1832 oorleef het. Trouens, Adams het nooit so 'n opmerking gemaak nie. In werklikheid, toe hy die skildery van Trumbull ondersoek, was Adams se enigste opmerking om na 'n deur in die agtergrond van die skildery te wys: "Toe ek George Washington van Virginia vir die opperbevelhebber van die kontinentale leër benoem, het hy sy hoed en jaag by die deur uit. " 
Benjamin Rush word uitgebeeld as 'n aanmoediging van Adams om 'n korrespondensie met Thomas Jefferson te begin na die dood van Abigail Adams. Abigail se dood het in 1818 plaasgevind, maar die korrespondensie tussen Adams en Jefferson het in 1812 begin, en Rush is in 1813 oorlede. 
John Adams het drie en twintig Emmy-toekennings ontvang en dertien gewen en die vorige rekord vir oorwinnings met 'n miniserie wat deur Engele in Amerika. Dit hou ook die rekord in vir die meeste Emmy -oorwinnings deur 'n program in 'n enkele jaar. [ aanhaling nodig ]
2008 Uitstekende miniserie Tom Hanks, Gary Goetzman, Kirk Ellis, Frank Doelger, David Coatsworth en Steve Shareshian Wen
Uitstekende skryfwerk vir 'n miniserie of film Kirk Ellis Afdeling 2, Onafhanklikheid Wen
Uitstekende hoofakteur in 'n miniserie of film Paul Giamatti Wen
Uitstekende hoofrol in 'n miniserie of film Laura Linney Wen
Uitstekende ondersteunende akteur in 'n miniserie of film Tom Wilkinson Wen
Uitstekende art direction vir 'n miniserie of film Gemma Jackson, David Crank, Christina Moore, Kathy Lucas en Sarah Whittle Wen
Uitstekende rolverdeling vir 'n miniserie, film of 'n spesiale aanbieding Kathleen Chopin, Nina Gold en Tracy Kilpatrick Wen
Uitstekende kinematografie vir 'n miniserie of film Tak Fujimoto Afdeling 2, Onafhanklikheid Wen
Uitstekende kostuums vir 'n miniserie, film of 'n spesiale aanbieding Donna Zakowska, Amy Andrews en Clare Spragge Afdeling 4, Reünie Wen
Uitstekende prostetiese grimering vir 'n reeks, miniserie, film of 'n spesiale aanbieding Trefor Proud, John R. Bayless, Chris Burgoyne en Matthew W. Mungle Wen
Uitstekende klankredigering vir 'n miniserie, film of spesiale aanbieding Stephen Hunter Flick, Vanessa Lapato, Curt Schulkey, Randy Kelley, Kenneth L. Johnson, Paul Berolzheimer, Dean Beville, Bryan Bowen, Patricio A. Libenson, Solange S. Schwalbe, David Lee Fein, Hilda Hodges en Alex Gibson Afdeling 3, Moenie op My trap nie Wen
Uitstekende klankmengsel vir 'n miniserie of 'n fliek Jay Meagher, Marc Fishman en Tony Lamberti Afdeling 3, Moenie op My trap nie Wen
Uitstekende spesiale visuele effekte vir 'n miniserie, film of dramatiese spesiale Erik Henry, Jeff Goldman, Paul Graff, Steve Kullback, Christina Graff, David Van Dyke, Robert Stromberg, Ed Mendez en Ken Gorrell Afdeling 1, Sluit aan of sterf Wen
Uitstekende regie vir 'n miniserie, fliek of dramatiese spesiale aanbieding Tom Hooper Genomineer
Uitstekende ondersteunende akteur in 'n miniserie of film Stephen Dillane Genomineer
David Morse Genomineer
Uitstekende kinematografie vir 'n miniserie of film Tak Fujimoto en Danny Cohen Afdeling 3, Moenie op My trap nie Genomineer
Uitstekende haarstyl vir 'n miniserie of 'n fliek Jan Archibald en Loulia Sheppard Genomineer
Uitstekende make-up vir 'n miniserie of 'n film (nie-prosteties) Trefor Trots en John R. Bayless Genomineer
Uitstekende oorspronklike dramatiese partituur vir 'n miniserie, film of 'n spesiale aanbieding Robert Lane Afdeling 2, Onafhanklikheid Genomineer
Uitstekende enkelbewerkingsfoto-redigering vir 'n miniserie of 'n fliek Melanie Oliver Afdeling 2, Onafhanklikheid Genomineer
Uitstekende klankredigering vir 'n miniserie, film of spesiale aanbieding Jon Johnson, Bryan Bowen, Kira Roessler, Vanessa Lapato, Eileen Horta, Virginia Cook-McGowan, Samuel C. Crutcher, Mark Messick, Martin Maryska, Greg Stacy, Patricio A. Libenson, Solange S. Schwalbe, Hilda Hodges en Nicholas Viterelli Afdeling 6, Onnodige oorlog Genomineer
Uitstekende klankmengsel vir 'n miniserie of 'n fliek Jay Meagher, Michael Minkler en Bob Beemer Episode 5, Unite Of Die Genomineer
Golden Globe -toekennings wysig
Dit is genomineer vir vier toekennings tydens die 66ste Golden Globe -toekennings en het al vier gewen. 
2009 Beste mini-reeks of rolprent gemaak vir televisie Wen
Beste optrede deur 'n akteur in 'n minireeks of film wat vir televisie gemaak is Paul Giamatti Wen
Beste optrede deur 'n aktrise in 'n minireeks of film wat vir televisie gemaak is Laura Linney Wen
Beste optrede deur 'n akteur in 'n ondersteunende rol in 'n reeks, minireeks of rolprent wat vir televisie gemaak is Tom Wilkinson Wen
Screen Actors Guild Awards wysig
Dit is ook genomineer vir drie toekennings tydens die 15th Screen Actors Guild Awards en het twee gewen.
2009 Uitstekende optrede deur 'n vroulike akteur in 'n televisiefliek of miniserie Laura Linney Wen
Uitstekende optrede deur 'n manlike akteur in 'n televisiefliek of miniserie Paul Giamatti Wen
Tom Wilkinson Genomineer
Ander toekennings Edit
Die program het ook 'n 2008 AFI -toekenning gewen vir die beste televisiereeks  en 'n Peabody -toekenning "vir die verkenning van openbare sowel as private elemente in die lewe van 'n werklik groot man."  Dit het die Movieguide 2009 Faith & amp Freedom Award for Television gewen.  Deel 1 van die vertoning het drie toekennings gewen tydens die 7de Visual Effects Society Awards in die kategorieë van Uitstekende visuele effekte in 'n uitsaaiminiserie, film of spesiale, Uitstekende geskepte omgewing in 'n uitsaaiprogram of kommersiële, en Uitstekende komposisie in 'n uitsaaiprogram of kommersieel. 
Wat is die ware verhaal van die Aberfan -ramp?
In die derde seisoen dek The Crown die ramp in Aberfan - die ineenstorting van 'n mynboupunt in die steenkoolmyndorp in Suid -Wallis, wat in 1966 plaasgevind het. mense, baie van hulle kinders van die plaaslike skool, wat direk in die lyn van die grondstorting was.
Dit blyk dat die uitbeelding van die monargie se verhouding tot die verwoestende tragedie in die vertoning ietwat betwisbaar is. In die episode word gesien hoe die koningin die idee verwerp dat sy onmiddellik na die tragedie 'n besoek aan Aberfan moet aflê en sê: 'Ons doen nie rampe nie, ons doen hospitale'. Ander lede van die gesin gaan wel-prins Philip en haar swaer, Lord Snowdon.
In die program besoek sy Aberfan uiteindelik agt dae na die ramp (wat waar is), maar kom as ongevoelig oor die hele saak voor. Aan die einde van die episode sien kykers haar egter 'n traan stort wanneer sy na 'n gesang luister wat deur rouklaers by 'n begrafnisdiens gesing word.
Op die foto's van die dag kan die koningin natuurlik ongelooflik somber lyk tydens haar besoek aan Aberfan. Maar soos met baie van die privaat gevoelens van die koninklike familie, is daar nooit 'n manier om te weet hoe die monarg destyds werklik gevoel het nie.
The People v.O.J. Simpson (2016)
Ja, maar die ware verhaal agter The People v.O.J. Simpson 'N TV -program onthul dat dit nie presies ontdek het hoe dit op die skerm lyk nie. Op die vertoning sien 'n buurman dadelik bloed op die poot van Nicole se Akita. In die regte lewe het die Akita van Nicole Brown Simpson die buurvrou eers huis toe gevolg. Die hond lei toe die bure terug na die toneel waar Nicole en Ron Goldman vermoor is. Luister hoe Mark Fuhrman beskryf hoe hy glo dat die moorde ontvou het. -E! Aanlyn
Het Robert Kardashian werklik vir Robert Shapiro gebel om hom te huur om O.J. te verdedig?
Het Johnnie Cochran die saak aanvanklik 'n 'verloorder' genoem?
Nee, ten minste nie volgens die regte Johnnie Cochran nie. In die eerste episode word Courtney B. Vance in die TV -program uitgebeeld, en die karakter word in episode 1 deur die saak as '' ''n verloorder' 'beskou en verklaar dat hy slegs wenners neem. Dit is by Jeffrey Toobin Die hardloop van sy lewe boek (wat die basis vir die vertoning gelewer het), maar Cochran ontken dit later. -E! Aanlyn
Het O.J. Simpson regtig oorweeg om selfmoord in die slaapkamer van Kim Kardashian?
Volgens Chloe Kardashian was dit in haar slaapkamer wat O.J. oorweeg selfmoord, nie haar suster Kim se kamer nie. Kim sou destyds 14 gewees het en Chloe 10. Die TV -program het eintlik wyle Robert Kardashian se voormalige huis gebruik. 'Ons moes eintlik in Kardashian se huis skiet, waar dit alles gebeur het,' sê David Schwimmer, wat Robert Kardashian in die vertoning uitbeeld. -The Late Late Show met James Corden
Het die Kardashian -kinders regtig 'Kardashian, Kardashian' gesing toe hul pa die selfmoordbrief lees?
Nee. Volgens susters Chloe en Kim Kardashian het die kinders nie "Kardashian, Kardashian, Kardashian" gesing nie, terwyl hul pa, Robert Kardashian, die potensiële selfmoordbrief van OJ gelees het (kyk na 'n video van die regte Robert Kardashian wat OJ's lees selfmoordbrief). Daardie deel van The People v.O.J. Simpson TV -program is pure fiksie. -The Late Late Show met James Corden
Is die TV-program byna woord-vir-woord akkuraat?
Nee. "Hierdie reeks is nie 'n dokumentêr nie," sê die skrywer Jeffrey Toobin, wat oor die program gekonsulteer het en die boek geskryf het waarop dit gebaseer is. "Dit is nie 'n woord-vir-woord-ontspanning nie. Maar in terme van die wesenlike waarhede van die gebeure, in terme van die insig in die karakters, is dit briljant en sal almal baie leer en baie vermaak word." -E! Aanlyn
Het O.J. en Nicole se dogter Sydney laat 'n tranerige boodskap op haar ma se antwoordmasjien?
Hoe lank het die O.J. Simpson laaste jaag?
In werklikheid kontroleer The People v.O.J. Simpson TV -program, ons het geleer dat die O.J. Die jaagtog van Simpson het ongeveer 'n uur en vyftien minute geduur. Net soos op die program was vriend Al Cowlings (A.C.) aan die stuur van die wit Ford Bronco, terwyl O.J. Simpson het 'n geweer op die agtersitplek gehou en gedreig om homself dood te maak.
Was daar regtig twee wit Broncos?
Ja. In navorsing The People v.O.J. Simpson ware verhaal, ons het geleer dat, net soos in die TV -program, die vriend van O.J. Al Cowlings (A.C.) dieselfde motor gekoop het as O.J., sy afgod. Die wit Bronco wat in die jaagtog gesien is, was Cowling s'n, nie O.J. se wit Bronco waarop die polisie bloed gevind het nie. -E! Aanlyn
Het Fred Goldman aan Marcia Clark gesê dat sy seun ''n voetnoot van sy eie moord geword het?'
Nee. Hoewel die vader van die vermoorde Ron Goldman wel sy gevoelens oor die saak aan die media bekend gemaak het, is die uitruil in Marcia Clark se kantoor fiksie. Die skrywers van die TV -program het die toneel geskep, insluitend die opmerking deur Fred Goldman, dat sy seun ''n voetnoot van sy eie moord' geword het.
Is daar werklik 'n verhoor om te besluit of die vervolging meer as tien hare van O.J. se kop vir DNA -toetsing kan gebruik?
Ja. Tydens ondersoek The People v.O.J. Simpson ware verhaal, het ons geleer dat dit werklik gebeur het. 'N Verhoor is gehou om vas te stel of die aanklaer meer as tien hare van O.J. se kop vir DNA -toetsing kan kry. Anders as op die program, was Johnnie Cochran nog nie lid van die Dream Team nie (hy het hom op 18 Julie aangesluit). -E! Aanlyn
Gaan Marcia Clark destyds deur 'n egskeiding?
Ja. Feitekontrole The People v.O.J. Simpson onthul dat adjunk -distriksprokureur Marcia Clark drie dae voor die moorde om egskeiding aansoek gedoen het. -Inside The People v.O.J. Simpson
Het Marcia Clark regtig vir regter Lance Ito gesê dat sy na haar kinders moet gaan?
Ja. 'Ek kan net nie hier wees nie,' het 'n ontstoke Marcia Clark tydens die verhoor aan regter Lance Ito gesê. -Binne -uitgawe
Het Johnnie Cochran doodsdreigemente ontvang terwyl hy O.J. Simpson?
Ja. Volgens Lawrence Schiller se boek Amerikaanse tragedie, het die meerderheid van die verdedigingspan dreigemente gekry en is geteister.
Is Johnnie Cochran werklik deur die polisie afgetrek?
Ja. Volgens The People v.O.J. Simpson ware verhaal, dit gebeur in 1979, nie in 1982 nie. Cochran het sy eerste Rolls-Royce (met sy voorletters op die borde) in Sunset Boulevard afgery toe hy sonder duidelike rede afgetrek is. Twee van sy drie jong kinders was op die agtersitplek. Die beamptes het hul gewere getrek en vir Cochran gesê om met die hande uit die motor te klim. Sy kinders het begin huil. Die beamptes het sy beursie in Europese styl deursoek en sy DA-kantoorwapen gevind. -Die Washington Post
Het Marcia Clark in die hof gehuil?
Nee. Op die Amerikaanse misdaadverhaal In die TV -program huil Marcia Clark in die hof nadat sy pas foto's van haarself gesien het. Ondanks die feit dat die foto's werklik gebeur het, het die huil in die hof nie. 'Prokureurs weet almal, u kan niks wys nie,' sê die regte Marcia Clark. "Jy moet 'n poker gesig hê, en glo my, as ek in die hof gehuil het, kan jy jou indink wat hulle sou gesê het? Dinge was erg genoeg ouens." -Die uitsig
Het speurder Mark Fuhrman 'n Nazi -medalje besit?
Het Alan Dershowitz werklik boodskappe direk na die hofsaal gestuur?
Ja. Die ware Alan Dershowitz het direk na die LA -hofsaal fakse gestuur terwyl hy aan die Harvard Law School in Cambridge, Massachusetts, klas gegee het. -CSMonitor.com
Het Johnnie Cochran regtig 'n --- er, asseblief. 'Vir Chris Darden gesê nadat hy Darden se versoek om die N-woord uit die hofsaal te verbied, weerlê het?
Ja. Volgens die skrywer Jeffrey Toobin het Cochran in werklikheid oorgeleun en 'n --- er asseblief 'na Christopher Darden gefluister nadat Cochran die argument van Darden om die N-woord uit die hofsaal te laat uitroei, vernietig het. 'Ek was so woedend vir hom,' het Cochran gesê TYD tydskrif. 'Ek het gevoel dit was 'n belediging vir alle swart mense.' Darden was bekommerd dat indien die verdediging die speurder Mark Fuhrman se beweerde gebruik van die N-woord sou bring, dit die jurie onmiddellik teen hom sou keer.
Het die verdediging werklik die huis van O.J. opgeknap vir die besoek van die jurie?
Ja. 'N Mens sou dink dat dit nodig sou gewees het dat O.J. se huis in die toestand was waarin dit was ten tyde van die moorde, miskien om dit as bewysstuk te gebruik. Verbasend genoeg kon die verdediging inderdaad O.J. Simpson se huis om die jurie te beklemtoon dat O.J. was 'n gerespekteerde gesinsman. -Datumlyn
Het die aanklaer Bill Hodgman werklik in die hof geval?
Nee. Op The People v.O.J. Simpson Bill Hodgman, adjunk -distriksprokureur, raak ontsteld en stort op die vloer van die hofsaal neer nadat Johnnie Cochran getuies voorgestel het wat nie aan die vervolging bekend gemaak is nie. Dit word geïmpliseer dat hy 'n hartaanval het. In die werklike lewe het Bill Hodgman nooit ineengestort op die vloer van die hofsaal nie. Hy het later die dag pyn op die bors gehad en is na die hospitaal geneem. Die dokter het tot die gevolgtrekking gekom dat dit stresverwant is, maar nie 'n hartaanval is nie. -NYDailyNews.com
Het Robert Shapiro regtig met die handskoene gepeuter en besef dat dit te klein is op O.J.
Ja. Jeffrey Toobin skryf in sy boek Die hardloop van sy lewe dat die meeste advokate met die handskoene gespeel het. Dit was beide Shapiro en Cochran (nie net Shapiro nie) wat opgemerk het dat die ekstra groot handskoene effens klein lyk. Soos op die program, toe O.J. probeer om die handskoene in die werklike lewe aan te trek, dit lyk asof hy ietwat sukkel om dit in die hande te kry. Wat die vertoning nie onthul nie, is dat baie mense, insluitend regskenners en aanklaers, nie gedink het die handskoene lyk so klein op O.J. se hande nie. Tog was dit iets wat die verdediging omhels en mee hardloop, wat gelei het tot Johnnie Cochran se aanhaling: "As dit nie pas nie, moet jy vryspreek." In die werklike lewe het die voormalige Isotoner -uitvoerende beampte getuig dat die latexhandskoene wat Simpson onderaan gedra het terwyl hy dit probeer het, die rede was vir die goeie pas. "Op 'n sekere tyd sou die handskoene eintlik baie groot wees op Simpson se hande," het die bestuurder aan die hof gesê. -E! Aanlyn
Het O.J. se besoekers regtig saam met hom in die tronk poker gespeel?
Was aanklaer Marcia Clark 'n verkragtingslagoffer?
Ja, volgens haar memoires Sonder twyfel, is sy aangerand deur 'n kelner tydens 'n vakansie in Israel saam met vriende toe sy 17 was.
Het die jurie werklik vier uur lank beraadslaag?
Nee. Volgens die regte Marcia Clark het die jurie twee uur beraadslaag voordat hy teruggekom het met 'n uitspraak, nie vier nie, wat beteken dat daar byna geen beraadslaging was nie. Clark sê dat dit anders as wat op gesien word The People v.O.J. Simpson In die TV -program het die vervolging geen twyfel gehad dat Simpson in die steek gelaat sou word nie. Kyk hoe die gehoor van Oprah reageer op die O.J. Simpson -uitspraak terwyl dit regstreeks gelees word. -Vulture.com
Het een van die afgevaardigdes wat by O.J. regtig vir hom die uitspraak vertel?
Ja, ten minste in soveel woorde. Die adjunk het die handtekening van O.J. gevra en vir hom gesê dat 'n mede -adjunk in die jurie -besonderhede gesê het dat O.J. moet nie senuweeagtig wees nie. -Die hardloop van sy lewe
Het Christopher Darden Johnnie Cochran gekonfronteer ná die uitspraak?
Geen. The People v.O.J. Simpson ware verhaal onthul dat die konfrontasie tussen Darden en Cochran meer 'n samesmelting van werklike gesprekke is as 'n werklike gebeurtenis. Na die oorwinning van Cochran het Darden vir die TV-program gesê dat die oorwinning nie 'n mylpaal vir burgerregte is nie. Die polisie in hierdie land sal ons aanhou arresteer en slaan, ons bly doodmaak. U het niks vir swart mense hier verander nie . Tensy jy natuurlik 'n beroemde ryk een in Brentwood is. " -VanityFair.com
Het Chris Darden na die verhoor werklik op die perskonferensie gebreek?
Ja. Ondanks die feit dat hy gesê het: 'Ek is nie bitter nie en ek is nie kwaad nie', het Darden, net soos op die program, van die podium af weggestap om die Goldmans te omhels. Hy het later aan Oprah Winfrey gesê dat sy verklaring 'n leuen was en op haar program gesê dat die verhoor 'n bespotting, 'n sirkus, 'n grap was. Dit was 'n vermorsing van my lewe. . " -VanityFair.com
Het gedoen TYD tydskrif regtig Photoshop O.J. se gesig om hom donkerder te laat lyk?
Ja. TYD het regtig 'n filter op O.J. se gesig gebruik vir die omslag van 'An American Tragedy'. Omstredenheid het ontstaan, want sommige het daarop aangedring dat dit 'n rassistiese stap was. Die destydse direkteur van die NAACP, Benjamin Chavis Jr., het opgemerk: "Soos hy hom voorgestel het, is dit asof hy 'n soort dier is." Jesse Jackson verskyn op CNN en vergelyk die voorblad met 'institusionele rassisme'.
Het O.J. Gee Simpson se seun hom regtig 'n hondjie as 'n welkome tuisgeskenk na die verhoor?
Het O.J. die verklaring by sy huis in Rockingham aflewer?
Nee. In die ondersoek na die ware verhaal agter The People v.O.J. Simpson, het ons verneem dat dit sy oudste seun Jason was wat die verklaring afgelewer het, nie O.J.
Het O.J. regtig die "party van die eeu" gooi nadat hy vrygelaat is?
Ja. Die aand van sy vrylating is die partytjie op sy landgoed in Rockingham gehou. Ster tydskrif betaal O.J. 'n bedrag van ses syfers om die partytjie te fotografeer, wat na bewering 'n baie stiller gebeurtenis was as waarop Simpson oorspronklik gehoop het. -VanityFair.com
Was die verhouding tussen Marcia Clark en Chris Darden regtig so flirterig?
Dit blyk so. Ten spyte daarvan dat Marcia Clark gerugte dat hulle 'belaglik' was, in sy boek uit 1996 noem In minagting, Skryf Chris Darden, "Ons sit regop en luister na hip-hop en R&B. Ons het 'n paar keer gedans en 'n paar bottels wyn gedrink. In my gedagtes is dit 'n verhouding." Hulle het albei 'n reis saam na die Baai genoem, maar die toneel by Marcia se hotelkamerdeur wanneer hulle amper soen, is meer fiksie as feit. Marcia, wat dan kwaad was omdat Chris nie 'n stap gemaak het nie, is ook die skepping van die program.
Ons navorsing oor Die Spoorwegman die ware verhaal het onthul dat Eric by die Royal Corps of Signals aangesluit het toe hy twintig was en in 1941 na Suidoos -Asië vertrek het. Benewens die verskaffing van die telekommunikasie -infrastruktuur in die veld, neem die Corps of Signals ook deel aan elektroniese oorlogvoering, deurmekaar vyandelike kommunikasie, radar, ens.
Is die krygsgevangenes uit hul pligte op die spoorweg gered deur die aankoms van geallieerde magte na die Japannese oorgawe?
Nie heeltemal nie. Soos dr. Philip Towle van die Universiteit van Cambridge in die Ekstra geskiedenis artikel "Historian at the Movies: The Railway Man reviewed", druk die film die oorlog saam om die gehoor te laat dink dat die gevangenes nog steeds op die spoorlyn ly tydens hul redding. In werklikheid was die spoor voltooi, in die mate wat dit ooit sou wees, en op daardie stadium was die grootste gevare vir die krygsgevangenes siektes, hongersnood, geallieerde bombardemente en die konstante besef dat die Japannese waarskynlik almal sou doodmaak aan die einde van die oorlog.
Was Patti Eric se eerste vrou?
Nee Heeltemal afwesig van Die Spoorwegman film is Eric Lomax se eerste vrou, Agnes ("Nan"), met wie hy op 20 November 1945 getroud is, net drie weke nadat hy bevry is. Hy het haar in die geboorteland van Edinburgh vergesel voordat hy in 1941 na die oorlog vertrek het. Eric en Nan het die aand voor sy vertrek verloof geraak. Na sy gevangenskap deur die Japanners na die val van Singapoer in 1942, wag Nan drie en 'n half jaar sonder om te weet of hy lewend of dood was. Na die oorlog was hulle 37 jaar saam en het hulle drie kinders gehad: Linda May Lomax (gebore 14 Desember 1946, oorlede 13 Desember 1993), Eric Lomax Jr. (gebore 18 Junie 1948, oorlede by geboorte) en Charmaine Carole Lomax (gebore 17 Junie 1957). In sy boek uit 1995 verwys Eric na Nan bloot as 'S.' Hy het haar in 1981 verlaat. -Die voog
Het Eric en Patti mekaar op 'n trein ontmoet?
Ja. Terwyl hy in 1980 op 'n trein na Glasgow ry, ontmoet die ware Eric Lomax die destydse 43-jarige Kanadese verpleegster Patricia "Patti" Wallace, wat sewentien jaar jonger was en terug in Brittanje by haar ma, suster en 'n paar goeie vriende. 'N Liefde vir mekaar ontwikkel en in 1982 verlaat Patti Kanada na die Verenigde Koninkryk, haar geboorteplek. Kort daarna beëindig Eric amptelik sy huwelik met Nan en trou met Patti in 1983. "Dit was moeilik," sê dogter Charmaine, "maar ons wou op ons ma konsentreer. Pa het haar baie moeilik gemaak: Ma verdien beter." -Die voog
Colin Firth en Nicole Kidman vertolk Eric en Patti Lomax in Die Spoorwegman film (links). Die regte Eric en Patti Lomax deel 'n oomblik van geluk saam (regs).
Was Patti voor Eric getroud?
Ja. In sy boek sê Eric dat Patti, wat deur Nicole Kidman in die film uitgebeeld word, in 'n huwelik was wat net so min as sy eie was. Sy het grootgeword in Engeland waar sy verpleegster geword het, maar sy het na Kanada verhuis nadat sy met haar eerste man getroud was, wat deel was van die Kanadese lugmag. Eric en Patti het "albei wortellose en nie heeltemal gelukkige lewens nie". Patti het drie eie seuns, Graeme, Nicholas en Mark, en sy het ook 'n dogter. -Die Railway Man -boek
Wat het Eric gedoen toe hy van die oorlog af teruggekom het?
In navorsing Die Spoorwegman ware verhaal, ons het geleer dat Eric Lomax nie net sy fisiese en emosionele letsels uit die oorlog moes hanteer nie, maar dat hy ook die realiteit moes ondervind dat sy ma, terwyl hy 'n krygsgevangene was, gesterf het en dat sy pa weer getroud was, laat Eric sonder om huis toe te bel. Toe hy terugkeer, het hy uiteindelik by sy verloofde en afgestorwe Nan en haar ouers gebly, 'n lewensituasie wat waarskynlik hul naderende huwelik versnel het.
Die regte Eric Lomax saam met sy dogter Charmaine in die laat 1960's. Charmaine (ingevoeg by die première van die film in 2013), haar suster en ma is uit die film gelaat.
'My ma het vir my gesê dat sy op die eerste aand saam met haar room op die pa se rug gesmeer het en hom gevra het wat gebeur het,' onthou Eric se dogter, Charmaine. "Hy het gesê dat hy nie daaroor wil praat nie en dat sy hom nooit weer moet vra nie." Volgens Charmaine (op die foto) het sy dit nooit gedoen nie.
Eric het by die koloniale kantoor gaan werk, en hy is na Wes-Afrika gestuur om te help met die bou van 'n spoor van 600 myl wat deur Ghana is. Sy eerste vrou Nan en hul dogter Linda het saamgegaan. Terwyl hy daar was, is sy seun Eric Jr. in Takoradi gebore, maar die baba het net vier uur lank oorleef. Die gesin keer in 1955 terug uit Afrika, en Eric werk as dosent aan die Strathclyde Universiteit. 'N Emosionele kloof het in sy huwelik ontstaan. Eric raak ver en hy sukkel om aan die eise van die daaglikse lewe te voldoen, insluitend die betaling van die rekeninge. Om die saak erger te maak, het sy dogter Linda op 12 -jarige ouderdom 'n breinbloeding gekry. Linda het herstel, maar het langdurige komplikasies gehad wat uiteindelik haar lewe in 1992 op 46 -jarige ouderdom geëis het. -Die voog
Het Eric se emosionele letsels uit die oorlog veroorsaak dat sy eerste huwelik verbrokkel het?
Het Eric sy kinders gesien nadat hy in die vroeë 1980's van sy eerste vrou geskei het?
Nee. Eric se dogters, Linda en Charmaine, het die kontak met hom verbreek nadat hy hul ma verlaat het. Charmaine het haar pa nie weer gesien nie, totdat haar suster Linda in 1993 op 46 -jarige ouderdom oorlede is. Na die begrafnis het Eric haar gevra of sy hom soms vir 'n koppie tee sou ontmoet. Sy het hom elke anderhalf jaar of so begin sien, en meer dikwels nadat haar ma in 2003 gesterf het. Charmaine sê egter dat hulle tyd nie maklik was nie, aangesien hy nog nooit oor sy gevoelens gepraat het nie, maar sy is bly dat hulle daar was minste in kontak. -Die voog
Anders as die karakter van Colin Firth in die film (links), die ware verhaal agter Die Spoorwegman Die film onthul dat die regte Eric Lomax (regs) 37 jaar getroud was en 3 kinders gehad het voordat hy Patti ontmoet het (Nicole Kidman se karakter).
Was Eric Lomax se dogter ontsteld dat sy, haar suster en haar ma uit die film gelaat is?
Nee, Eric Lomax se dogter Charmaine was nie ontsteld dat sy, haar suster Linda en haar ma Nan weggelaat is nie Die Spoorwegman Fliek. Sy blameer nie die film se draaiboekskrywer, Frank Cottrell Boyce nie. Sy sê dat dit teruggaan na haar pa, wat hulle uit sy boek gelaat het. 'Maar ons was altyd daar,' sê Charmaine. "Wat met hom gebeur het, het ook met ons gebeur." -Die voog
Het die krygsgevangenes, insluitend Eric Lomax, werklik die onuitspreeklike gruwels verduur? Die Spoorwegman Fliek?
Ja. Alhoewel dit soms moeilik is om na te kyk, word die behandeling van die Japannese weermag met die krygsgevangenes wat aan die spoor van Birma-Siam gewerk het, akkuraat uitgebeeld in die film. Jare skoolopleiding het jong Japannese mans geïndoktrineer met die idee van keiseraanbidding, en hul opleiding om soldate in hul geboorteland te word, was gebaseer op brutaliteit. Die soldate is ook geleer om met meedoënlose woede te veg as deel van die Japannese teenopstand teen die magte van Mao Tse-tung. Al hierdie faktore het 'n rol gespeel in die skepping van soldate wat die wreedste martelings kon uitvoer sonder om 'n oomblik na te dink. -Geskiedenis ekstra
Soos Eric self in sy boek sê, films uit die verlede soos die van David Lean Die brug op die rivier die Kwai (1957) het 'n misleidende indruk van die krygsgevangeneslewe gegee. "Wie het ooit sulke goed gevoed krygsgevangenes gesien?" Eric skryf. Baie Amerikaners het geglo Lean se film is waar en het miskien beter geslaap omdat hulle 'n valse prentjie van die krygsgevangene agtergelaat het, een wat die onuitspreeklike gruwels wat die krygsgevangenes in die hande van die Japannese verduur het, geïgnoreer het. Teen die tyd dat die oorlog geëindig het, weeg Eric self slegs 105 pond, ongeveer 60 pond minder as sy gemiddelde vooroorlogse gewig. In totaal is ongeveer 12 399 gevangenes dood van die meer as 60 000 geallieerde troepe wat deur die Japannese gevange geneem is (VancouverSun.com).
William Holden se goed gevoed karakter in 1957's Die brug op die rivier die Kwai (links) staan ​​in skrille kontras met die werklikheid om 'n krygsgevangene van die Japannese te wees. Dit sluit die ervaring van die Britse krygsgevangene Jack 'Becky' Sharpe in, regs in die Changi -hospitaal, kort nadat die oorlog geëindig het (daarom grinnik hy).
Is Eric en ses kamerade werklik gemartel omdat hulle 'n geheime radio gebou het om die vordering van die oorlog te volg?
Ja. Die radio is in Augustus 1943 deur die Japannese ontdek.As straf moes Eric en sy ses kamerade eers ure lank sonder water of kos in die brandende hitte uitstaan. Toe trap die Japannese soldate op hulle en slaan hulle bewusteloos met piksteelhandvatsels. Twee van die krygsgevangenes het nie oorleef nie.
Vir Eric het die straf vir die radio nie daar geëindig nie. Hy het twee dae op die grond gelê. Sy ribbes is gebars en sy arms en heupe is gebreek. Die Japannese het hom daarna onderwerp aan meer ondervraging en marteling. Hulle het hom ure op 'n slag in 'n hokgrootte hok gehou. Eric is skuldig bevind aan 'anti-Japannese aktiwiteite' en is tot vyf jaar harde arbeid gevonnis. Hy is na 'n siektebesmette gevangenis vervoer, waar hy die res van die oorlog deurgebring het. -Daaglikse pos aanlyn
Het Eric se vrou Patti hom werklik aangemoedig om sielkundige hulp te soek vir sy nagmerries?
Ja. Die tweede vrou van Eric Lomax, Patricia "Patti" Wallace, wat deur Nicole Kidman in die film uitgebeeld word, het hom aangemoedig om hulp te soek vir sy nagmerries, woede en gevoelens van isolasie (Die Spoorwegman -boek). Sy het vir hom gesê dat sy hom sou verlaat as hy nie hulp soek nie. "My pa se gevoelens was in homself toegesluit," sê Charmaine, sy dogter uit sy eerste huwelik. "Hy was fisies daar, maar emosioneel was hy 100% afwesig" (Die voog).
Ja. Die gedig is 'n oorspronklike van Eric Lomax. Hy sou dit in sy donkerste ure opsê in 'n poging om sy gedagtes en gevoelens tydens moeilike tye te isoleer. Dit word hieronder vertoon. -Glam Adelaide
Hoe kon Eric Lomax uiteindelik praat oor sy gruwelike ervarings as 'n krygsgevangene?
Die werklike Eric Lomax, wat nie in die film verskyn nie, het sielkundig baat gevind met die hulp van die Medical Foundation for the Care of Victors of Torture (vandag bekend as Freedom from Torture), 'n Britse liefdadigheidsorganisasie wat terapeutiese sorg bied aan oorlewendes van marteling. Dit was die eerste keer dat Eric uitgebrei oor sy ervarings kon praat en hom gehelp het om voor te berei vir sy ontmoeting met een van sy voormalige Japannese kwelaars. -Geskiedenis ekstra
Het Eric werklik die gesig van Takashi Nagase herken in 'n koerantknipsel?
Ja. Die Spoorwegman ware verhaal bevestig dat die ware Eric Lomax in 1989 die Japannese tolk Takashi Nagase in werklikheid herken het Japan Times koerantknipsel wat deur 'n mede -krygsgevangene aan hom gegee is. Hy onthou hoe Nagase in gebroke Engels vir hom sou blaf en hom daarvan beskuldig dat hy 'n spioen was, terwyl die ander Japannese soldate hom gemartel het. -Daaglikse pos aanlyn
Is die Finlay -karakter wat deur Stellan Skarsg & aringrd uitgebeeld word, gebaseer op 'n regte persoon?
Nie heeltemal nie. Die karakter "Uncle Finlay" is 'n samestelling van verskeie krygsgevangenes waarmee Eric Lomax bevriend was. Daar is niemand met die naam "Finlay" nie Die Spoorwegman boek. Wat die boek betref, lyk Finlay egter heel waarskynlik na Jim Bradley, 'n mede -krygsgevangene wat in 1944 in die bed langs Eric's in Changi, Singapoer gelê het. Eric het in 1989 weer kontak gemaak met Bradley, en dit was Jim Bradley se vrou Lindy wat Eric die fotostaat van die artikel gegee het uit die uitgawe van 15 Augustus 1989 van die Japan Times, wat 'n foto bevat van Takashi Nagase, Eric se voormalige pyniger. Anders as die film, het Bradley nie selfmoord gepleeg nie.
In die artikel wat die foto vergesel het, word daar gepraat van Nagase se voortdurende stryd met hartsiektes, waarin gesê word dat elke keer as hy 'n hartaanval gehad het, terugflitse van die Japannese militêre polisie in Kanchanaburi gemartel word wat 'n krygsgevangene beskuldig dat hy 'n kaart van die spoorweg het. Eric het dadelik geweet dat hy die krygsgevangene was waarna Takashi Nagase verwys. -Die Railway Man -boek
Het Eric Lomax werklik sy voormalige gevangene opgespoor met die doel om hom dood te maak?
Nee, maar Eric se vrou, Patti, sê dat hy gedreig het om hom leed aan te doen totdat hy sy voormalige Japannese pyniger, Takashi Nagase, gekyk het. Maar, Die Spoorwegman ware verhaal onthul dat, in teenstelling met die film, die bedoeling van die werklike Eric Lomax eerder was om afsluiting te vind eerder as om wraak te soek. Die film beeld Eric (Colin Firth) af met sy niksvermoedende voormalige gevangene om vergelding te soek, net om van plan te verander tydens die ontmoeting. Dit is grotendeels fiksie wat in die film ingespuit is om spanning vir dramatiese effek op te bou. -Geskiedenis ekstra
Eric Lomax (Colin Firth) herbesoek sy verlede deur in die film (bo) oor die brug oor die Kwai -rivier te loop. Eric Lomax en sy voormalige martelaar, Takashi Nagase, poseer op die brug met Eric se boek in die 1990's (onder).
Het Eric se voormalige pyniger, tolk Takashi Nagase, regtig geen idee gehad dat Eric sou kom nie?
Nee. Takashi Nagase het geweet Eric kom om hom te sien, want Eric se besoek was nooit gebaseer op wraak nie. Soos vroeër aangedui, het korrespondensie Nagase voorberei vir die vergadering. -Geskiedenis ekstra
Waar het Eric Lomax sy voormalige Japannese pyniger Takashi Nagase ontmoet?
Die emosioneel gelaaide hereniging tussen Eric Lomax en Takashi Nagase (foto hieronder) het op 26 Maart 1993 in Thailand plaasgevind by die Tweede Wêreldoorlog -museum in Kanchanaburi naby die brug oor die rivier die Kwai. Eric se vrou Patti het saam met hom die reis onderneem en was daar vir die eerste ontmoeting, net soos 'n dokumentêre filmspan wat die ontmoeting opneem (sien die video hieronder). Eric het later geskryf dat die reünie hom ''n resolusie gegee het waarvoor ek al jare gesoek het'. Eric en Patti het Takashi Nagase en sy vrou Yoshiko verskeie kere na die eerste ontmoeting gesien en hulle het ook kontak gehou deur middel van telefoonoproepe en briewe.
Die regte Eric Lomax (regs) konfronteer sy voormalige pyniger, Takashi Nagase (links), in Thailand op 26 Maart 1993. Anders as in die film, het Nagase geweet Lomax kom en die vergadering was burgerlik.
Was Takashi Nagase berouvol oor sy behandeling van die krygsgevangenes?
Ja. In die jare na die oorlog het die keiserlike offisier en tolk van die Japannese leër, Takashi Nagase, meer as sestig versoeningsmissies na die Kwai -rivier in Thailand gedoen (volgens Lomax se boek uit 1996). Nagase het ook 'n toegewyde Boeddhist geword en as deel van sy versoening 'n Boeddhistiese vredestempel naby die brug aan die rivier die Kwai gefinansier. Soos Eric Lomax in sy boek sê, het Takashi Nagase nie 'n af en toe iets herstel nie; dit was werklik byna 'n lewenswyse.
Het Eric Lomax sy voormalige pyniger Takashi Nagase vergewe?
Ja. In sy memoires skryf Eric: "Deur Nagase te ontmoet, het hy van 'n gehate vyand, met wie 'n vriendskap ondenkbaar sou wees, verander in 'n bloedbroer. As ek nooit 'n naam in die gesig kon kry van een van die mans wat my seergemaak het en nooit agtergekom het dat daar agter die gesig ook 'n beskadigde lewe was nie, sou die nagmerries altyd sonder betekenis uit 'n verlede gekom het. "
Hoe onthou Eric Lomax alles wat met hom gebeur het toe hy die boek in die middel van die negentigerjare geskryf het?
Direk na sy terugkeer uit die Tweede Wêreldoorlog het Eric 'n manuskrip van 40 000 woorde geskryf waarin hy sy ervarings uiteensit. Na sy versoening met Takashi Nagase, herbesoek hy sy gedetailleerde verslag en ontwikkel dit tot sy outobiografie, Die Spoorwegman.
Hoe is Eric Lomax dood?
Is daar ander films oor Eric Lomax gemaak?
Ja. Mike Finlason se dokumentêr uit 1995 Vyand, my vriend? bevat opnames van Eric Lomax se reünie in 1993 met sy voormalige martelaar, Takashi Nagase. Kort nadat Lomax se boek in 1995 gepubliseer is, het die Elke man In die TV-reeks verskyn 'n episode met John Hurt, getiteld 'Prisoners in Time', waarin Hurt Eric Lomax uitbeeld, 'n voormalige krygsgevangene wat van aangesig tot aangesig met sy voormalige Japanse martelaar te doen kry.
Nadat ek gelees het Die Spoorwegman ware verhaal teenoor die film hierbo, kyk na die verwante video's hieronder, insluitend beeldmateriaal van Eric Lomax wat Takashi Nagase ontmoet en Eric besoek Die Spoorwegman filmset, 'n nuusafdeling wat sy lewe onthou, en die filmprent.
Hierdie kragtige snit wys hoe die voormalige krygsgevangene Eric Lomax vir die eerste keer sedert die Tweede Wêreldoorlog met Takashi Nagase, sy Japannese pyniger, ontmoet. "As lid van die Japannese weermag het ons u land baie, baie sleg behandel," vertel Nagase aan Lomax. Terwyl Takashi Nagase vir Lomax oopmaak, gryp hy aan Lomax se arm en onthou waar dit gebreek is toe hy gemartel is. As jy gesien het Die Spoorwegman film of die boek gelees het, hierdie snit uit die dokumentêr van Mike Finlason Vyand, my vriend? is 'n moet kyk.
Die Tweede Wêreldoorlog -veteraan Eric Lomax besoek die stel Die Spoorwegman met Colin Firth en Nicole Kidman. Colin Firth gesels met Lomax in verskeie kort snitte en Nicole Kidman kan met Eric se vrou, Patti Lomax, haar eweknie in die film, gesels. Ongelukkig is Eric oorlede voordat die film voltooi is.
Hierdie BBC -segment word uitgesaai kort na Eric Lomax se dood in 2012. Dit bevat foto's en uittreksels van Lomax wat sy marteling herinner, sy ervaring as 'n krygsgevangene wat deur die Japannese gehou is, en sy uiteindelike hereniging met sy pyniger, Takashi Nagase.
Colin Firth beeld die oorlewende van die Tweede Wêreldoorlog oorlewende Eric Lomax uit, wat jare later probeer versoen het met die verlede wat hom agtervolg het deur een van sy Japannese gevangenes op te spoor. In die film vertolk Nicole Kidman sy tweede vrou Patti en Stellan Skarsg en aringrd beeld sy beste vriend Finlay uit. Kyk Die Spoorwegman 'n filmtrailer vir 'n oorsig van die vertolking van die film, wat aangepas is uit die gelyknamige boek van Lomax.
Die koningin en Jackie Kennedy se bloedbedekte rok: Het Elizabeth Jacqueline Onassis werklik ontmoet?
Die kroon Seisoen 2 sluit die Britse geskiedenis aan by die Amerikaanse popkultuur deur 'n hele episode, "Beste mev. Kennedy," af te staan ​​aan die verhouding van koningin Elizabeth II met Jacqueline Kennedy Onassis. Die episode versnel Elizabeth (Claire Foy) en Jackie (Jodi Balfour) se strawwe wedywering en pas hul hele verhouding in 'n enkele uur in.
Teen die einde van die episode verskyn Jackie op televisie na die sluipmoord op haar man, president John F. Kennedy, en Elizabeth is betower om te sien dat sy steeds haar bloed deurdrenkte pienk Chanel-rok dra. In die laaste tonele van die episode kan die koningin net in die Buckingham -paleis rondloop, sonder om haar vyand te help as om grootse politieke gebare te doen.
So, hoe het Jackie en Elizabeth mekaar privaat behandel?
Soos met alle vakke Die kroon raak, is dit moeilik om met sekerheid te sê of die drama van Netflix die vryheid neem om die kolletjies te verbind. (Die 'kolletjies' is egter redelik realisties in hierdie episode.) Ons weet byvoorbeeld nie of Jackie Elizabeth by 'n kroeg beledig het nie omdat die presidentsvrou na bewering hoog op 'n skemerkelkie dwelms was.
Ons doen weet egter dat die berugte Max Jacobson, oftewel "Dr. Feelgood," meer as 30 keer in die Withuis besoek is tussen 1961 en 1962. Die ander kliënte van Feelgood, insluitend Marilyn Monroe, Truman Capote en Tennessee Williams en mdash, is ingespuit met "hoogs verslawende vloeibare metamfetamien en steroïede "los gemasker as vitamiene. Dit is nie bevestig nie, alhoewel dit aanneemlik is, dat Jackie moontlik onder die invloed van 'n goeie dokter was tydens die besoek aan die koningin.
Dit gesê, geskiedkundiges is dit eens dat die koningin 'n afkeer gehad het van Jackie voordat hulle mekaar ontmoet het. Ondanks die feit dat sy op dieselfde ouderdom as Elizabeth was, word Jackie as 'n stylikoon beskou (om nie eens te praat van amper 'n moderne Amerikaanse koningin uit eie reg nie).
Soos Vogue beskryf, is die presiese aard van die wedywering tussen die twee vroue een van die mees aanneemlike plotlyne Die kroon, hoewel Robert Lacey, die geskiedskrywer van die program, sê: "Ek dink dat die persoonlike spanning tussen Elizabeth en Jackie spekulatief is. Ek sê nie dat dit nie bestaan ​​het nie. Jy kan nie sê dat dit vals is nie, jy kan nie sê dat dit waar is nie . "
Steeds, Die kroon trek 'n paar houe. Die program ignoreer byvoorbeeld die komplekse, passief-aggressiewe situasie wat Jackie en Elizabeth se ontmoeting voorafgegaan het. Die koningin het 'n ete vir die Kennedys aangebied, en sy het geweet Jackie sou saam met haar stylvolle suster, prinses Margaret, gefotografeer wil word. Elizabeth het die prinses dus van die gastelys gehou. Dit was boonop Elizabeth se weiering om toe te laat dat Jackie se suster en swaer, 'n twee keer geskeide man, die ete bywoon. Dit alles het tot 'n gespanne situasie gelei voordat die Kennedys selfs die paleis bereik het, wat 'n bietjie meer verduidelik van die slegte gevoelens tussen die twee vroue wat te sien was in Die kroon.
Die kroon beklemtoon ook die ontsettende aard van president Kennedy se sluipmoord en die manier waarop beide Elizabeth en Jackie op sy moord gereageer het.
Op 22 November 1963, terwyl president Kennedy saam met Jackie in 'n motorfiets in Texas gery het, is hy twee keer doodgeskiet. Nadat die eerste skoot Kennedy in die boonste ruggraat getref het, het Jackie gereageer deur haar arms om haar man te probeer slaan. 'N Tweede koeël het die agterkant van Kennedy se skedel binnegedring en Jackie met bloed, beenfragmente en breinsake bespuit. Jackie het later verduidelik dat sy in haar onmiddellike paniek probeer het om op die kattebak van die motor waarin sy en haar man gery het, te klim om die stukkie van sy skedel vas te gryp en op straat te gryp. Volgens sy memoir het die geheime diensagent Clint Hill na die motor gehardloop en Jackie terug in die sitplek gestamp om haar te beskerm.
In die laaste tonele van die episode kyk Elizabeth en die koninginmoeder na Jackie op televisie terwyl hulle in 'n motor klim terwyl hulle nog haar pienk Chanel -pak dra, gespat met haar man se bloed. Die beeld is eg en Jackie het uitdagend die bleddie pak gedra terwyl hy op die foto's staan ​​van vise -president Lyndon B. Johnson wat as president by Air Force One ingesweer is en vir die hulpverleners wat haar probeer help het, 'Laat hulle kyk wat hulle gedoen het. "
Die kroon dui nie daarop dat Elizabeth die volle gruwels van Kennedy se moord geken het nie. Maar wat duidelik is, beide in die vertoning en in die werklike lewe, is dat die koningin nie gewoond was om so 'n openbare vertoning van hartseer te sien nie, en dit het 'n tydperk van rou in die paleis geïnspireer. Soos Claire Foy doen in Die kroon, het die ware Elizabeth besluit dat die klok in die Westminster Abbey vir Jack Kennedy moet lui, soos vir laat lede van die koninklike familie.
Ons sal nooit weet wat die vroue agter geslote deure vir mekaar gesê het nie, maar dit is duidelik dat die koningin met diep hartseer en afgryse gereageer het op die dood van Jackie se man.
Kyk die video: The Crown - Season 2 Episode 08: Queen gets jealous of Mrs. Kennedy (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Hoe histories akkuraat was die reis van die koningin na Ghana in episode 8 van The Crown uitgebeeld?...