Kranksinnigheid - kriteria en tekens - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Insanity is 'n gemoedstoestand wat inmeng met die toereikendheid van die bewustheid van die werklike prentjie van sy eie optrede, asook die onmoontlikheid van 'n persoon om te voorspel en verslag te doen oor die gevaar wat hy gepleeg het. Die konsep van waansin verwys na die psigiatriese register van toestande en is as gevolg van patosigologiese afwykings of ander psigiese toestande wat afwyk van die norm. Dit kan 'n tydelike kursus hê, met geringe veranderinge in die biochemie van die brein of permanente manifestasie in die teenwoordigheid van chroniese geestesongesteldheid.
Handelinge wat in 'n krankzinnige staat gepleeg word, word nie krimineel vervolg nie, maar 'n persoon wat inherent in 'n toestand van waansin is, word onderworpe aan gedwonge hospitalisasie in 'n psigiatriese hospitaal (wat die begeerte om sy eie onvoldoende onder misdadigers uit te beeld om gevangenisstraf te vermy). Die konsep van waansin word uitsluitlik in die jurisprudensie gebruik wanneer 'n persoon 'n gevaarlike of vernietigende daad vir die samelewing begaan. In ander opsigte is 'n ander terminologie kenmerkend, dikwels gebaseer op psigiatriese diagnoses.
Daar is drie state van die menslike psige wat verskillende grade van toereikendheid kenmerk: verantwoordelikheid (gebrek aan patologieë van bewussyn en sy veranderde state), krankzinnigheid (oortreding van die sfeer bewus van 'n persoon en die vermoë van 'n voldoende begrip van die werklikheid, asook denkprosesse), beperkte verantwoordelikheid (as daar 'n gediagnoseerde skending van die geestesfeer is waarin die vermoë om te sien en te analiseer nie heeltemal verlore is nie, dit wil sê, 'n persoon is in staat om die meeste van sy gedrag voldoende te evalueer en nie wat punte ryp of items mag effense variasies in die skattings dui). Volgens die resultate van die diagnose van die mediese kommissie en die identifisering van die graad van geestesversteurings, word die straf, die versagting of vervanging daarvan met verpligte behandeling gekies.
Om kranksinnigheid te bepaal, is 'n sekere prosedure prosedure afgelei, gebaseer op die bepaling van tekens van krankzinnigheid. Dit is opmerklik dat 'n staat naby waansin of potensiële gevaarlike gedrag nie in hierdie konteks oorweeg word nie en kan slegs 'n aanbeveling wees vir familielede om meer aandag te gee. Maar tot dusver is daar geen toegewyde aksie waarin die toestand van waansin deur 'n mediese kommissie bevestig sal word nie en sal gekombineer word met 'n oortreding wat as sodanig deur die wet beskou word. Jy kan net oor geestesversteurings praat.
Die oorsake van waansin kan in die raamwerk van mediese aanwysers, biologies-gebaseerde (verstandelike prosesstoornisse), en ook sielkundige eienskappe hê (onvermoë om bewus te wees van hul aksies).
Die bepaling van waansin is nie net die taak van die hofproses nie en die mediese kommissie (gewoonlik gebeur dit nadat die aksie afgehandel is) en is ook 'n vereiste vir die samelewing. Hierdie behoefte is gekondisioneer, eerstens deur die feit dat die tekens van kranksinnige gedrag bekend is, is dit moontlik om tydige hulp te verleen en hartseer gevolge te voorkom. Die geval wanneer hulle probeer om 'n ooreenkoms te bereik met 'n persoon in 'n toestand van verlore bewussyn en 'n beroep op logika het, het ernstige gevolge, aangesien 'n persoon nie argumente of 'n rede van rede in so 'n staat hoor nie en die oproep van die psigiatriese span uitstel, het die opdrag van 'n misdaad bevorder. Ook mense wat nie die mate van teenstander se verantwoordelikheid kan assesseer nie, word dikwels slagoffers van 'n versteurde bewussyn of toestande waarin dit moeilik is om 'n persoon te stop ('n kenmerkende toestand vir psigotiese verergering is 'n toename in fisiese krag en spoed, 'n afname in sensitiwiteit vir ander se woorde en nie pyn nie) In hierdie toestand, sonder om die tekens van waansin te ken, is dit moontlik om 'n persoon te benadeel en die meeste van sy optrede te ly).
Die eerste teken van onverantwoordelike gedrag is die gebrek aan bewustheid van die vernietigende en dreigende gevolge van die optrede van die mens vir die self en die samelewing. Voorbeelde hiervan is die aansteek van 'n pioniervuurvuur ​​in die middel van 'n woonstel van nege verdiepings, met klippe op rails, met 'n baba met rou gemaalde vleis en dies meer. Deur hierdie aksies uit te voer, mag 'n persoon nie die negatiewe gevolge in ag neem nie, aangesien hy niks verkeerd doen of selfs 'n nuttige werk doen nie.
Die tweede teken is die onvermoë van 'n persoon om sy eie aksies te beheer. Dit sluit in affektiewe uitbrake, waarna die persoon nie onthou dat daar 'n sekere tyd gebeur het nie, asook die verergering van psigopatiese siektes. In 'n maniese depressiewe psigose kan 'n persoon dalk nie sy eie opwinding hou nie, gaan êrens, hardloop, wanneer paranoïede versteuring op mense met 'n teken wat vir hom intimideer, op grond van skisofrenie kan gooi, kan die kind uit die venster onder die bevel gooi stemme. Daar hoef nie in sulke gevalle oor enige beheer gepraat te word nie, die vrywillige sfeer ly aan geestesversteurings en met affektiewe uitbarstings (wat 'n tydelike kranksinnige staat is en as gevolg van 'n sterk emosionele skok ontstaan), kan die geheue ly. Die enigste verskil is dat met 'n psigiatriese diagnose die tyd wat nodig is vir die normalisering van die psige baie lank is en toepaslike behandeling nodig is, terwyl die invloed op sy eie verloop en dwelmterapie slegs ondersteunend kan wees met psigoterapie wat daarop gemik is om maniere te verkry om sulke uitbrake te beheer en te voorkom. Kenmerkend vir deliriumtremens, 'n narcotiese versteuring van bewussyn en psigotiese verergering, is behandelbaar en volledig genees.
Die derde teken - 'n volledige gebrek aan begrip van hul eie aksies en hul aard. Uitdruklike negatiewe aksies wat nie werklike grondslag het nie, val mense van die platform af op die metro rails, breek al die potlode in 'n boks in 'n wiskundeklas en sit arseen in sop. Aksies word gekenmerk deur 'n pynlike, chroniese en onomkeerbare geestesversteuring.
Die oorsake van waansin in hierdie geval kan op die gebied van intellektuele tekort lê, met stabiele demensie, toenemende chroniese persoonlikheidsgebrek, progressie van psigiatriese siekte. Behandeling is feitlik onmoontlik, 'n gestremdheidsgroep word uitgereik of 'n gevolgtrekking word gemaak oor lewenslange hospitalisasie, aangesien 'n persoon nie in staat is om onafhanklik te oorleef nie.
Kriteria vir krankzinnigheid
'N Groep deskundiges, insluitend psigiaters, sielkundiges, ondersoekers en beoordelaars, is besig om 'n sin van waansin op te lê. Die data- en getuienisindikators, die opinie van die vak, die resultate van sielkundige diagnose en baie ander feite word ingesamel. Op grond van die data wat verkry word, word die teenwoordigheid van waansin bepaal deur mediese en sielkundige kriteria.
Mediese, redelike biologiese veranderinge in die brein en senuweestelsel, kriteria sluit in geestesversteurings (psigotiese en skisofreniese versteurings) en die intellektuele sfeer (aangebore of verworwe demensie as gevolg van infeksies en beserings, gediagnoseer deur 'n afname in IK onder 70). Hierdie oorsake word gedeeltelik reggestel of glad nie aanvaarbaar nie. Die volgende gedeelte van die biologies-gebaseerde kriteria is reggestel tot korrektie, en die gevolglike waansin verloop kort na sy eie. Hierdie tydelike toestande van waansin sluit in enige soort dronkenskap (alkoholiese of narkotiese) wat patologiese kenmerke verkry, wat lei tot 'n verandering in persoonlikheidseienskappe en bydra tot die opdrag van wette wat ongewoon is vir 'n persoon. As in die eerste geval 'n persoon duidelik as onvoldoende erken word en die straf verlig word, dan is daar in die tweede geval moontlike opsies vir die persoon van die persoon self (dit is ook moontlik om volle gesonde verstand te erken en 'n volle straf te maak).
Sielkundige kriteria sluit in oortredings van die vrywillige sfeer van 'n persoon wat die vernietiging van die beherende komponent verteenwoordig en die onvermoë om te stop in die uitvoering van verkeerde optrede, selfs al is hulle later bewus van hul ontoelaatbaarheid. Sulke persoonlikheidsversteurings is inherent in mense met dwelmverslawing, mense wat aan epilepsie ly, cleptomania (en ander manifestasies van manie). Mense kan nie hul optrede stop nie, ten spyte van die begrip van negatiewe gevolge. Hier is 'n stel biologiese en sielkundige faktore betrokke.
Ook die sielkundige kriteria sluit die ouderdom van 'n persoon in, aangesien kinders nie wettiglik verantwoordelik is vir die dade wat gepleeg is nie. Behalwe die werklike paspoort ouderdom, is die maatstaf die ontwikkelingsgraad, dit wil sê, ongeag die werklike ouderdom, indien 'n persoon pedagogiese verwaarlosing of verstandelike vertraging het, word die krankzinnigheid erken weens die onvermoë om die gevolge van sy optrede ten volle te evalueer. Gedwonge regstellende maatreëls word aangewys, aangesien die ontwikkelingsvertraging in die proses van leer en sosialisering verlig word en mag voorkom as gevolg van die besering of siekte.
Vir die hof om die teenwoordigheid van waansin vas te stel, word een van die kriteria van die biologiese of psigologiese spektrum gekies, op grond waarvan die maatstaf van versagting van straf gekies word, gewoonlik bestaande uit verpligte behandeling. Die behandelingsprogram, die diagnose, die terme, die aanwysing van die gestremdheidsgroep en die hospitaalverblyf word uitsluitlik deur die werknemers van die psigo-neurologiese kliniek bepaal sonder die tussenkoms van wetstoepassingsagentskappe. By die verstryking van die rehabilitasieperiode (indien dit moontlik is en die verstandelike gebrek verhaalbaar is), kom 'n uittreksel uit die mediese instansie na kennisgewing aan die hof, hervergadering en besluit op grond van watter voorwaardes 'n persoon vrygestel word van verpligte hospitalisasie.