Wat transformeer foute en hoe word dit gevorm | Netwerk meteorologie
Vandag gaan ons praat oor 'n aspek wat verband hou met plaattektoniek: transformerende foute. Die bestaan ​​daarvan het die vorming van baie soorte reliëfs gekondisioneer en is van groot belang in die geologie. In hierdie berig sal u leer wat 'n transformerende fout is en hoe dit gegenereer word. Verder sal u leer watter invloed dit op die geologie van die terrein het.
Wil u alles weet wat verband hou met hierdie mislukkings? Hou aan om te lees 🙂
1 Tipes rande tussen plate
2 Ontdek die transformasie van foute
4 Waar is hierdie foute?
Tipes rande tussen plate
Soos die teorie van plaattektoniek sê, is die aardkors in tektoniese plate verdeel. Elke plaat beweeg met 'n konstante snelheid. Aan die kante tussen plate is daar verhoogde seismiese aktiwiteit as gevolg van wrywingskrag. Daar is verskillende soorte rande tussen plate, afhangende van die aard daarvan. Dit hang af of gedenkplaat vernietig, gegenereer word of bloot getransformeer word.
Om die oorsprong van die transformasiefoute te ken, moet ons die soorte rande tussen plate ken. Eerstens vind ons die uiteenlopende rande. Daarin word die rande van die plate geskei deur die skep van 'n seebodem. Die tweede is die konvergerende rand waar twee kontinentale plate bots. Afhangend van die tipe plaat, sal dit 'n ander uitwerking hê. Laastens vind ons passiewe rande waarin gedenkplaat word nie geskep of vernietig nie.
Aan die passiewe kante is daar skuifspanning van die plate af. Plate kan oseaan, kontinentaal of albei wees. Transformerende foute is ontdek op die plekke waar plate as verkeerde dele op 'n oseaanrand beweeg. Aan die begin van hierdie teorie is gedink dat die oseaanrante hulle is gevorm deur 'n lang en deurlopende ketting. Dit was as gevolg van horisontale verplasing langs die fout. Wanneer dit egter goed gekyk word, kon gesien word dat die verplasing presies parallel met die fout was. Dit het veroorsaak dat die nodige rigting om die verplasing van die oseaanrif te bewerkstellig nie plaasgevind het nie.
Ontdek die transformasie van foute
Transformerende foute is kort voor die uiteensetting van die teorie van plaattektoniek ontdek. Dit is gevind deur wetenskaplike H. Huzo Wilson in 1965. Hy het aan die Universiteit van Toronto behoort en voorgestel dat hierdie foute verbind word met die wêreldwye aktiewe gordels. Hierdie bande is die konvergerende en uiteenlopende rande wat ons vroeër gesien het. Al hierdie wêreldwye aktiewe gordels is verenig in 'n deurlopende netwerk wat die aardoppervlak in stywe plate verdeel.
Wilson het dus die eerste wetenskaplike geword wat voorgestel het dat die aarde uit individuele plate bestaan. Hy was ook die een wat kennis verskaf het oor die verskillende verskuiwings wat op die foute bestaan.
Die meeste transformasiefoute sluit aan by twee dele van 'n middel-oseaanrif. Hierdie foute is deel van breeklyne in die oseaankors, bekend as breuksones. Hierdie sones omvat die transformerende foute en al die uitbreidings wat onaktief binne die plaat bly. Die breuksones hulle word elke 100 kilometer langs die as van die oseaniese rif aangetref.
Die aktiefste transformerende foute is slegs tussen twee verplaasde dele van die nok. Op die seebodem is daar 'n deel van die nok wat in die teenoorgestelde rigting beweeg van die seebodem wat gegenereer word. Die twee aangrensende plate vryf dus tussen die twee riffiesegmente terwyl hulle langs die fout beweeg.
As ons wegbeweeg van die aktiewe area van die rante van die rante, vind ons 'n paar onaktiewe gebiede. In hierdie gebiede word die breuke bewaar asof dit topografiese letsels is. Die oriëntasie van die gebreekte areas is parallel met die bewegingsrigting van die plaat op die oomblik dat dit gevorm is. Daarom is hierdie strukture belangrik as u die rigting van die plaatbeweging karteer.
'N Ander rol wat foute transformeer, is om die middele te verskaf waarmee die oseaniese snit, wat op die rante van die nok geskep is, Dit word na die gebiede van vernietiging vervoer. Hierdie gebiede waar plate vernietig word en weer in die aarde se mantel ingebring word, word oseaanslote of subduksiesones genoem.
Waar is hierdie foute?
Die meeste van die transformerende foute kom voor in die oseaanbekkens. Soos voorheen genoem. daar is verskillende plaatrande. Daarom steek sommige foute die kontinentale kors oor. Die bekendste voorbeeld is die San Andreas-fout in Kalifornië. Hierdie fout veroorsaak talle aardbewings in die stad. Dit is sy kennis dat selfs 'n film gemaak is waarin die vernietiging wat deur die mislukking veroorsaak is, gesimuleer is.
Nog 'n voorbeeld is die Alpiese fout in Nieu-Seeland. Die San Andreas-fout verbind 'n uitbreidingsentrum in die Golf van Kalifornië met die Cascade-induksiesone en die Mendocino Transforming Fault, geleë langs die Noordwes-kus van die Verenigde State. Die Stille Oseaan-plaat beweeg in die noordwestelike rigting langs die hele San Andreas-fout. Om hierdie voortgesette beweging te volg, deur die jare Baja Kalifornië 'n aparte eiland kan word van die hele weskus van die Verenigde State en Kanada.
Aangesien dit op 'n geologiese skaal sal gebeur, is dit nie nou belangrik om bekommerd te wees nie. Wat absolute kommer moet wees, is die seismiese aktiwiteit wat die fout veroorsaak. Daar is talle seismiese bewegings wat in hierdie gebiede plaasvind. Aardbewings is bepalend vir rampe, verlies aan eiendom en lewens. Die geboue van San Andrés is bereid om aardbewings te weerstaan. Afhangend van die erns van die situasie, kan dit egter regtig katastrofes veroorsaak.
Soos u kan sien, is ons aard- en seeskors moeilik om te verstaan. Die werking daarvan is redelik ingewikkeld en die opsporing daarvan word noodsaakliker. Met hierdie inligting sal u in staat wees om meer te wete te kom oor die transformerende foute en die gevolge vir die land en mariene verligting.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » wetenskap » Wat is die transformasie van foute en hoe word dit gevorm?