Middel laas jaar steel skelms geld uit my bankrekening ná ’n suksesvolle simkaart-ruiling. Weldra kry ek die geld terug, maar nie voor die bank vir my preek oor hoe agtelosig die selfoondiensverskaffer is, en die selfoondiensverskaffer die skuld vierkant op die bank se skouers plaas nie.
Laat ek bieg – en dit het ek ook vir die forensiese ondersoekers gesê: My wagwoord wat ek in daardie stadium gebruik het, is geskep in ’n oomblik van ergerlike krapperigheid, nie die soort woordkonkoksie wat mens ooit hardop kon sê sonder om vir ewig jou rug op die hemelpoorte te draai nie. Waarom op aarde sou ek dit loop en rondvertel, of selfs neerskryf (as jy dit intik, sien jy gelukkig net sterretjies op die skerm ... ). My mond is genoeg gepeper as kind en dit net oor die woord “sjarrap”.
Ons verwelkom in dié uitgawe ’n nuwe agterbladskrywer. Jare terug, toe ek nog ’n groentjie in die joernalistiek was, het my en Karin Brynard se paaie die eerste keer gekruis. Intussen het sy ontpop as ’n gerekende en bekroonde romanskrywer: misdaadrillers wat jou die bladsye gretig en angstig laat omblaai. Metterwoon het ons Facebook-vriende geword, en haar inskrywings daar was so vol deernis en humor (en anders as haar spanningsverhale) dat ek haar dadelik gevra het om oor te neem by Riana Scheepers, wat ná drie jaar van rubrieke skryf vir Tuis ’n blaaskans vat. Dankie vir als, Riana, en welkom, Karin!