Eleana Kagan Vierde vroulike geregtigheid - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 7 Augustus 2010 is Elana Kagan gesweer in 'n hooggeregshofregter. Sy het die vierde vroueregte geword en die eerste keer dat drie vroue gelyktydig gedien het. Kagan is gebore in New York in 1960. Sy het Princeton, Oxford en Harvard Law School bygewoon. Sy was 'n professor aan die University of Chicago Law School, mede -adviseur van die Withuis in die Clinton White House. Sy was die dekaan van die Harvard Law School en prokureur -generaal in die Obama -administrasie. Op 11 Mei 2010 is sy deur president Obama in die hooggeregshof benoem. Die senaat bevestig haar op 5 Augustus 2010 met 'n stemming van 63-37
Elena Kagan skryf 'n 9-0 hooggeregshofmening wat nee sê vir die botsing van wettige en onwettige immigrasie
In 'n eenparige besluit het die Amerikaanse hooggeregshof verwerp wat moontlik 'n poging was van oopgrens-aktiviste en prominente demokrate om 'n einde te maak aan bestaande wetgewing wat onder sekere omstandighede 'n onwettige en wettige status sou inmeng en die tientalle groen kaarte sou gee duisende onwettige migrante.
Die uitspraak van 9-0 in Sanchez v. Mayorkas is veral opvallend omdat dit geskryf is deur die liberale Obama -genomineerde, justisie Elena Kagan.
Die saak, wat swaar is op statutêre konstruksie en alfabet sop, handel oor 'n onwettige vreemdeling uit El Salvador wat na bewering die VSA in 1997 binnegekom het. In 2001 verkry hy tydelike beskermde status (TPR) van die federale regering nadat aardbewings sy geboorteland getref het. , volgens die prosesgeskiedenis van die saak.
TPR het hom en ander individue in dieselfde posisie toegelaat om in die VSA te bly en enige moontlike deportasie te laat wag solank die gevaarlike omstandighede bestaan. In 2014 het hy aansoek gedoen om wettige permanente inwoner (LPR) se status, maar dit is van die hand gewys, wat gelei het tot 'n regsgeding wat uiteindelik na die Hooggeregshof gewerk het.
Die beheerswet is uiteengesit in 8 U.S. Code Section 1255 en vereis dat persone eers wettiglik in die VSA toegelaat word
In haar opinie van 11 bladsye blyk dit dat Justice Kagan 'n leemte in die wet gesluit het wat die linkses sou wou skep.
" Die TPS -program gee buitelandse burgers 'n nie -immigrante status, maar dit gee hulle nie erkenning nie. Die toekenning van TPS maak dus nie 'n onwettige deelnemer (soos Sanchez) in aanmerking kom onder §1255 vir aanpassing aan sy LPR -status nie, en#8221 skryf sy. En omdat 'n toekenning van TPS nie 'n toegangskaartjie bevat nie, skakel dit nie die diskwalifiserende effek van 'n onwettige inskrywing uit nie.
"S Artikel 1255 vereis gewoonlik 'n wettige toelating voordat 'n persoon LPR -status kan verkry. Sanchez is nie wettiglik toegelaat nie, en sy TPS verander die feit nie. Hy kan dus nie 'n permanente inwoner van hierdie land word nie, het Kagan afgesluit.
Verskeie opspraakwekkende demokratiese politici ondersteun formeel die saak van die eiser (wat 'n presedent sou wees vir duisende ander uit ongeveer 12 lande) om permanente verblyfreg te verkry, waaronder senatore Elizabeth Warren, Richard Blumenthal en Mazie Hirono, saam met Florida Rep. Debbie Wasserman Schultz.
Tans is daar ongeveer 400,000 mense met TPS -status in die land en 85,000 het daarin geslaag om die status aan te pas, " volgens CNN.
Die professor aan die regsgeleerdheid van die Universiteit van George Washington en regsgeleerde Jonathan Turley het verlede week geskryf dat 'n vlaag van eenparige menings van die regters oor 'n hof met 'n beweerde 6-3 konserwatiewe meerderheid (as die veronderstelling dat hoofregter Roberts nog steeds as 'n konserwatief beskou kan word) kan stamp in die linkerkantse eis vir hofverpakking.
Dit is 'n buitengewone litanie van eenparige besluite en kan gedeeltelik 'n geïmpliseerde boodskap van die regters weerspieël dat dit 'n hof is wat nie naastenby so streng en verdeeld is as wat deur demokratiese lede en aktiviste voorgestel word nie. dat die meeste sake opgelos word met kompromie en verskillende belyning van die regters.
Daar is altyd 'n groot kaartjie -saak wat meer ideologiese verdeeldheid veroorsaak, maar dit is eerder die uitsondering as die reël vir die hof. Dit is eerlike ideologiese verskille en ons wil hê dat die regters konsekwent moet wees met hul onderliggende beginsels. Die meeste werk van die hof bly egter minder ideologies gedrewe oor kwessies wat wissel van statutêre interpretasie tot bewysreëls, " Turley verduidelik.
"Elena Kagan is 'n mede -regter van die Hooggeregshof van die Verenigde State. Sy is die vierde vroulike regter van die hof.
Kagan is gebore en getoë in New York. Nadat sy die Princeton-, Oxford- en Harvard Law School bygewoon het, voltooi sy die federale appèlhof en klerkskap van die Hooggeregshof. Sy begin haar loopbaan as professor aan die Law School van die University of Chicago, en vertrek om as mede -raadsheer van die Withuis te dien, en later as beleidsadviseur, onder president Clinton. Na 'n benoeming tot die Amerikaanse appèlhof vir die DC Circuit, wat sonder aksie verstryk het, word sy professor aan die Harvard Law School en word sy die eerste vroulike dekaan.
In 2009 word Kagan die eerste vroulike prokureur -generaal van die Verenigde State. Op 10 Mei 2010 het president Barack Obama haar in die hooggeregshof benoem om die vakature te vul wat voortspruit uit die naderende uittrede van regter John Paul Stevens, en sy bedank haar pos as prokureur -generaal in Augustus 2010 na haar bevestiging aan die hooggeregshof. Na bevestiging is Kagan op 7 Augustus 2010 deur hoofregter John G. Roberts by 'n privaat seremonie ingesweer. Kagan se formele beleggingseremonie voor 'n spesiale vergadering van die Hooggeregshof van die Verenigde State op 1 Oktober 2010 plaasgevind het.
As voorgraadse student was Kagan ook die redakteur van The Daily Princetonian. Saam met agt ander studente (waaronder Eliot Spitzer, wat destyds president van die liggaam was), het Kagan die Verklaring van die Veldtog vir 'n Demokratiese Universiteit neergeskryf, wat '' 'n fundamentele herstrukturering van universiteitsbestuur '' vereis en die administrasie van Princeton veroordeel het om besluite te neem "agter geslote deure".
In 1980 ontvang Kagan Princeton se Daniel M. Sachs Class of 1960 Graduating Scholarship, een van die hoogste algemene toekennings wat deur die universiteit toegeken is, wat haar in staat gestel het om aan Worcester College, Oxford, te studeer. Sy behaal 'n Master of Philosophy in Politics in Oxford in 1983. Sy ontvang 'n Juris Doctor, magna cum laude, aan die Harvard Law School in 1986, waar sy toesighoudende redakteur van die Harvard Law Review was. Vriend Jeffrey Toobin onthou dat Kagan "van die begin af opgestaan ​​het as een met 'n formidabele verstand. Sy is goed met mense. Destyds was die regsskool 'n polities gelaaide en verdeelde plek. Sy het die faksies maklik navigeer en die respek gewen van almal. "
Kagan was 'n prokureur vir regter Abner J. Mikva van die Amerikaanse appèlhof vir die District of Columbia Circuit in 1987 en vir justisie Thurgood Marshall van die Amerikaanse hooggeregshof in 1988. Marshall het die Kagan 'Shorty' van 5 voet 3 duim genoem. . Sy tree later in die privaatpraktyk as 'n medewerker by die Washington, DC, regsfirma van Williams & Connolly.
Kagan het in 1991 as assistent -professor by die fakulteit van die University of Chicago Law School aangesluit en in 1995 as professor in die regte aangestel ... Volgens haar kollegas het Kagan se studente haar van die begin af gekomplimenteer en bewonder, en is sy ampstermyn toegestaan ​​"ondanks die voorbehoude van sommige kollegas wat gedink het sy het nie genoeg gepubliseer nie. "
Terwyl sy in Harvard was, het sy 'n artikel oor wetgewing oor administratiewe reg van die Verenigde State geskryf, insluitend die rol om die president van die Verenigde State te help met die formulering en invloed van die federale administratiewe en regulerende wetgewing, wat deur die American Bar as die beste akademiese artikel van die jaar geëer is. Vereniging se afdeling oor administratiewe reg en regulerende praktyk, en word ontwikkel tot 'n boek wat deur Harvard University Press gepubliseer sal word.
In 2001 word sy as professor aangewys en in 2003 deur Lawrence Summers, president van die Harvard -universiteit, as dekaan van die Law School aangewys. Sy volg Robert C. Clark op, wat meer as 'n dekade lank as dekaan gedien het. Die fokus van haar ampstermyn was op die verbetering van studentetevredenheid. Pogings was onder meer die bou van nuwe fasiliteite en die hervorming van die eerstejaarskurrikulum, sowel as estetiese veranderinge en geriewe, soos gratis oggendkoffie. Sy word erken dat sy 'n konsensusbouende leierskapstyl gebruik het, wat die vorige ideologiese onenigheid van die skool oortref het.
In haar hoedanigheid as dekaan het Kagan in 2003 'n kapitaalveldtog van $ 400 miljoen, "Setting the Standard", geërf. Dit eindig in 2008 met 'n rekord van $ 476 miljoen, 19% meer as die oorspronklike doel. Kagan het 'n aantal prominente nuwe personeellede aangestel en die omvang van die fakulteit aansienlik vergroot. Haar staatsgrepe sluit in die huur van regsgeleerde Cass Sunstein weg van die Universiteit van Chicago en Lawrence Lessig weg van Stanford. Sy het ook 'n skok op konserwatiewe huurgeld gebreek deur geleerdes soos Jack Goldsmith, wat in die Bush -administrasie gedien het, in te bring ...
Tydens haar dekaanskap het Kagan 'n dekades oue beleid gehou wat militêre werwers uit die kantoor van loopbaandienste belet omdat sy van mening was dat die weermag se beleid "Moenie vra nie, nie vertel nie" homoseksuele en lesbiese diskrimineer. As dekaan ondersteun Kagan 'n regsgeding wat bedoel is om die Solomon -wysiging om te keer, sodat militêre werwers uit die gronde van skole soos Harvard verbied kan word. Toe 'n federale appèlhof beslis dat The Pentagon nie geld kan weerhou nie, het sy die weermag weer van Harvard se kampus verbied. Die saak is in die hooggeregshof betwis, wat beslis het dat die weermag inderdaad van skole kan vereis om werwers toe te laat as hulle federale geld wil ontvang. Kagan, alhoewel sy die weermag toegelaat het, het studente terselfdertyd aangemoedig om te demonstreer teen Don't Ask, Don't Tell. In Oktober 2003 stuur Kagan 'n e-pos aan studente en fakulteite waarin hulle betreur dat militêre werwers op die kampus opgedaag het in stryd met die skool se beleid teen diskriminasie. Dit lui: "Hierdie aksie veroorsaak my diep nood. Ek verafsku die weermag se diskriminerende werwingsbeleid." Sy het ook geskryf dat dit ''n ernstige oortreding was - 'n morele onreg van die eerste orde ...'
Vroeg in 2007 was Kagan 'n finalis vir die presidentskap van die Harvard -universiteit as geheel ná Lawrence Summers se bedanking die vorige jaar, maar verloor teen Drew Gilpin Faust. Na verneem word, was sy teleurgesteld om nie gekies te word nie, en ondersteunende regskoolstudente het vir haar 'n partytjie gehou om hul waardering vir haar leierskap te betuig.
Op 5 Januarie 2009 kondig die gekose president Barack Obama aan dat hy Kagan sou benoem as prokureur-generaal. Voor hierdie aanstelling het sy nooit 'n saak voor 'n hof aangevoer nie. Ten minste twee vorige advokate -generaal, Robert Bork en Kenneth Starr, het ook geen vorige hooggeregshofverskynings gehad nie, hoewel Starr 'n regter was in die Amerikaanse hof van appèl in die District of Columbia Circuit voordat hy advokaat -generaal geword het.
Kagan is op 19 Maart 2009 deur die Amerikaanse senaat bevestig deur 'n stem van 61 tot 31, en word die eerste vrou wat die pos beklee. Sy het haar eerste verskyning voor die hooggeregshof op 9 September 2009 in Citizens United v. Federal Election Commission gemaak.
*Die Eerste Wysigingsentrum en die Cato -instituut het later kommer uitgespreek oor argumente wat Kagan aangevoer het as deel van haar rol as prokureur -generaal. Byvoorbeeld, tydens haar tyd as prokureur -generaal, het Kagan 'n kort opstel gemaak om 'n wet te verdedig, wat later ongrondwetlik was wat uitbeeldings van dieremishandeling gekriminaliseer het. Tydens haar bevestigingsverhoor het sy gesê dat 'daar geen federale grondwetlike reg op huwelik van dieselfde geslag is nie'. Tydens haar bevestigingsverhoor is sy uitgevra oor die Wet op die Verdediging van Huwelik, waarvolgens state nie verplig was om huwelike van dieselfde geslag van ander state te erken nie. Kagan het aangedui dat sy die daad sou verdedig "as daar 'n redelike basis daarvoor is".
Op 10 Mei 2010 het Obama Kagan in die hooggeregshof benoem om die vakature wat Justice Stevens gelaat het, te vul. Die dekane van meer as 'n derde van die land se regskole, in totaal nege en sestig mense, het Kagan se benoeming vroeg in Junie in 'n ope brief onderskryf. Dit het geprys wat sy beskou as haar koalisiebouvaardighede en 'begrip van sowel leer as beleid', sowel as haar geskrewe rekord van regsanalise. Op 5 Augustus bevestig die volledige senaat haar benoeming met 'n stem van 63–37. Die stemming was grotendeels op partylyne, met vyf Republikeine (Richard Lugar, Judd Gregg, Lindsey Graham, Susan Collins en Olympia Snowe) wat haar en een demokraat (Ben Nelson) teenstaan. Die twee onafhanklikes van die Senaat het ten gunste van bevestiging gestem. Sy is op Saterdag 7 Augustus tydens 'n privaat seremonie deur hoofregter John Roberts ingesweer.
Kagan is die eerste regter aangestel sonder enige vorige ervaring as regter sedert William Rehnquist in 1972. Sy is die vierde vroulike regter in die geskiedenis van die hof (en vir die eerste keer deel van 'n hof met drie vroulike regters) en die agtste Joodse geregtigheid, wat drie van die nege huidige regters Joods maak. "(1)
Ruth Bader Ginsburg | Vrouregters van die Hooggeregshof
Gebore: 15 Maart 1933 Brooklyn, New York
Dood: 18 September 2020 Washington, DC
Ouers: Celia en Nathan Bader
Onderwys: Columbia Law School (studeer in 1959) Cornell University (studeer BA in die regering in 1954)
Eggenoot: Martin D. Ginsburg
Genomineer deur: President Bill Clinton
Datum van vloek–in: 10 Augustus 1993
Tyd op die Hof: 1993-2020
Mees bekende landmerkgeval: Verenigde State v. Virginia (1996), Olmstead v. L.C. (1996) Friends of the Earth, Inc. v. Laidlaw Environmental Services Inc. (2000) Stad Sherrill v. Oneida Indian Nation van New York (2005)
Bekend vir: Haar onwrikbare toewyding aan geslagsgelykheid en vroueregte Ruth Bader Ginsburg was die tweede vrou wat in die hooggeregshof gedien het
Ruth Bader Ginsburg is gebore op 15 Maart 1933. Sy is getroud met Martin D. Ginsburg in Julie 1954 en het twee kinders - Jane (gebore in 1955) en James.
In 1954 behaal Ruth Bader 'n BA in die regering aan die Cornell University in Ithaca, New York. Sy het daarna die Harvard Law School bygewoon voordat sy oorgegaan het na die Columbia Law School, waar sy in 1959 die eerste keer in haar klas gegradueer het.
Soos baie destydse vrouegradueerdes aan regsskole, het Ginsburg agtergekom dat dit 'n taak is om 'n werk te kry. Dit was hoofsaaklik te wyte aan haar geslag. Uiteindelik kon Ginsburg 'n werk kry, en werk as 'n advokaat vir regter Edmund L. Palmeri en 'n distrikshofregter in die suidelike distrik van New York.
Het jy geweet: Die regter van die Hooggeregshof, Felix Frankfurter, het glo Ginsburg as 'n klerk van die hand gewys, waarskynlik weens haar geslag?
In die vroeë 1960's werk sy as mede -direkteur by die Columbia Law School Project. Sy het selfs Sweeds geleer en was 'n boek saam met die Sweedse regsgeleerde Anders Bruzelius. In 1963 word sy aangestel as 'n professor aan die Rutgers Law School, waar sy tussen 1963 en 1972 burgerlike prosedure aangebied het. Sy word ook toegeskryf aan die mede-skryf van 'n saakboek oor geslagsdiskriminasie-die eerste in sy soort in die land.
Haar verbintenis tot geslagsgelykheid en vroueregte het haar daartoe gelei dat sy die Women's Rights Project by die American Civil Liberties Union (ACLU) in 1972 gestig het. In die 1970's het sy verskeie sake - insluitend die ses geslagsdiskriminasiegevalle - voor die Amerikaanse hooggeregshof aangevoer. Sy was ook 'n vrywillige advokaat vir die American Civil Liberties Union.
In 1980 het president Jimmy Carter Ruth Bader Ginsburg aangestel by die Amerikaanse appèlhof vir die District of Columbia Circuit. Ongeveer dertien jaar later het sy 'n benoeming van president Bill Clinton ontvang om as mede -regter van die Hooggeregshof te dien. Ginsburg, wat die uittredende regter Byron White vervang, is op 10 Augustus 1993 as mede-regter van die Hooggeregshof beëdig. Sy is 'n week tevore deur die Amerikaanse senaat in 96-3 stemme bevestig.
Terwyl sy in die hof was, was sy aan die voorpunt in baie gevalle van geslagsdiskriminasie, en het sy die mening van die hof gegee in die geval van Verenigde State v. Virginia (1996). In die saak het die hof 'n diskriminerende beleid by die Virginia Military Institute gestaak. Die regters verklaar dat die beleid in stryd is met die gelyke beskermingsklousule van die 14de wysiging.
As gevolg van haar ongeëwenaarde bydraes tydens die saak Ledbetter v. Goeie jaar (2007) het die Amerikaanse kongres die Lilly Ledbetter Fair Pay Act aangeneem, wat werknemers beskerm teen loondiskriminasie deur werkgewers.
Na byna drie dekades in die hof, sterf regter Ginsburg op 18 September 2020. Die 87-jarige juris is aan pankreaskanker oorlede. Sy is langs haar man begrawe by die Arlington National Cemetery in Virginia. Na haar dood het president Trump vir Amy Coney Barrett aangestel om haar op te volg.
Gedurende die ampstermyn van justisie Ginsburg op die hof, is die justisie beskryf as 'n deskundige konsensusbouer, wat gereeld hard saamwerk met die konserwatiewe om voorlopige vordering te maak met betrekking tot vroueregte en die regte van minderhede. Sy is beskryf as die leier van die Liberale blok van die hof. Sy was ook die eerste Joodse vrou wat in die hof sit.
Is die lot van die Hooggeregshof in die hande van Elena Kagan?
Sy is nie 'n liberale ikoon soos Ruth Bader Ginsburg nie, maar deur haar oorredingsvermoë is sy die belangrikste regter wat die hof se skuif na regs weerhou.
Die Hooggeregshof van die Verenigde State voer sy pligte uit met 'n teatrale formalisme.Elke sessie begin met die marskalk van die hof, in die rol van die stadskryger, en roep "Oyez! Oyez! Oeeez! " en "God red die Verenigde State en hierdie agbare hof!" Selfs as die nege regters een of twee keer per week privaat vergader om sake "tydens konferensie" te bespreek, is daar 'n streng protokol. In volgorde van senioriteit, onthul hulle hoe hulle waarskynlik sal stem, niemand mag twee keer praat totdat almal een keer gepraat het nie. Die mees junior geregtigheid gaan laaste. Hy of sy neem met die hand aantekeninge oor wat bespreek en besluit word, aangesien klerke (en skootrekenaars) nie in die kamer toegelaat word nie. As daar 'n klap op die deur is, want sê een van die regters het sy bril vergeet, moet die junior regter opstaan ​​en dit beantwoord. Elena Kagan het hierdie rol sewe jaar lank beklee - tot 2017, toe president Donald Trump Neil Gorsuch in die hof aangestel het. Gedurende een kwartaal het sy haar voet beseer en 'n stewige stut gedra, maar elke keer as iemand klop, het sy pligsgetrou gehuil. Kagan, wat net so geamuseerd is deur die alledaagse absurditeite van instellings as met respek daarvoor, deel graag die staaltjie met studente. In 2014 het sy aan 'n gehoor in Princeton gesê: 'As daar regtig 'n klop aan die deur is en ek dit nie hoor nie, is daar nie 'n ander persoon wat sal beweeg nie. Hulle sal net almal staar na my."
Die skryf van menings het sy eie fyn tradisies, en die geringste variasie maak indruk. As 'n justisie 'n mening uitspreek wat van die meerderheid verskil, sluit hy of sy dit gewoonlik deur te sê: "Ek is oneerbiedig." Toe Antonin Scalia, wat in 2016 gesterf het, veral deur meerderheidsuitsprake uitgeoefen is, soos een wat die wet op staatsodomie geskrap het, het hy die respekvolle deel weggelaat en net gesê: "Ek is anders." Dit was 'n groot probleem. Ruth Bader Ginsburg is geneig om die teken met 'respekvol verskil' te gebruik, maar sy het 'n versameling dekoratiewe krae wat sy oor haar swart kleed dra, en wanneer sy 'n afwykende mening van die bank af lees, trek sy 'n uitgebreide metaalweergawe wat soos wapenrusting.
Verlede kwartaal lees Kagan van die bank af 'n meningsverskil in 'n saak oor partydige gerrymandering. Haar onenigheid eindig met 'n stryd teen vorm en toon wat ongewoon was vir haar sowel as vir die hof. Kagan het verklaar dat die meerderheid 'hande opsteek' en daarop aangedring het dat hy niks kan doen aan die hertekening van stemdistrikte nie, selfs as die resultate 'in die diepste sin' anti-demokraties was. Sy sluit af deur te sê: "Met respek, maar diep hartseer, is ek anders." Terwyl sy die reëls lees, voeg die name by van die drie regters wat by haar aangesluit het - Ginsburg, Sonia Sotomayor en Stephen Breyer - haar stem tril van emosie. Stephen Vladeck, professor in die staatsreg aan die Universiteit van Texas in Austin, het vir my gesê: 'Ons is gewoond aan aanvalle deur regters op mekaar-ons is gewoond aan skerp woorde. Maar nie 'ek voel sleg' nie, en nie weemoedig."
Kagan, wat nege en vyftig is en deur president Barack Obama aangestel is, het in Oktober haar tiende termyn begin. Sedert sy by die hof aangesluit het, onder leiding van hoofregter John Roberts, het sy 'n redelik lae openbare profiel gehandhaaf. A 2018 C-spanwydte respondente het respondente gevra om 'n sittende hooggeregshofregter te noem, en slegs vier persent noem Kagan, wat haar net voor Samuel Alito (drie persent) en Breyer (twee persent) plaas. Ginsburg, daarenteen, is die berugte R.B.G., die onthulling van 'n vurige fandom en die onderwerp, onlangs, van beide 'n Oscar-genomineerde dokumentêr en 'n flou rolprent oor haar vroeë loopbaan, met Felicity Jones in die hoofrol. In 2013 publiseer Sotomayor 'n topverkoper-memoires, "My Beloved World", en hierdie jaar het sy 'n kinderboek vrygestel wat geïnspireer is deur die uitdagings waarmee sy as kind met diabetes te kampe gehad het. Die titel klink soos 'n persoonlike credo: "Vra net !: Wees anders, wees dapper, wees jy." Kagan is nie 'n meme of 'n ikoon nie, en sy is waarskynlik nie 'n gas op 'Good Morning America' waar Sotomayor vroeër hierdie herfs verskyn het nie en haar boek voor 'n ateljee -gehoor vol kinders gepromoveer het. Ek woon in Washington, DC, en verlede jaar verskyn daar drie trick-or-treat tweens op my drumpel, kantkraag en bril, geklee as R.B.G. Ek sou geskok gewees het as iemand as Kagan gekom het. Vir baie Amerikaners is sy iets van 'n kode.
Tog word Kagan, wat al lank deur regsgeleerdes bewonder is vir die glans van haar opinieskrywing en die skerpheid van haar ondervraging in mondelinge argumente, een van die invloedrykste regters op die hof - en sonder twyfel die invloedrykste van die liberale. Dit is deels as gevolg van haar temperament (sy is 'n brugbouer), deels as gevolg van haar taktiek (sy het 'n meer akute politieke instink as sommige van haar kollegas), en deels as gevolg van haar ouderdom (sy is die jongste van die vier van die hof) liberale, na Ginsburg, Breyer en Sotomayor). Vladeck het vir my gesê: 'As daar 'n regter aan die progressiewe kant is wat 'n aankoop kan doen, veral met Roberts, moet ek dink dat dit sy is. Ek dink hulle respekteer mekaar se intellektuele vuurkrag. Dit lyk asof sy die institusionele bekommernisse van die hoofregter oor die hof begryp, wat moontlik lei tot kompromieë wat nie vir ander konserwatiewes beskikbaar is nie. En die hoofregter beskou haar waarskynlik as minder ekstreem oor sommige aangeleenthede as sommige van haar kollegas. "
Kagan kom uit 'n meer wêreldse en politieke omgewing as die ander regters. Sy is die enigste een wat nie as regter gedien het voordat sy na die hof gegaan het nie. Toe Obama haar genomineer het, was sy sy prokureur -generaal. In die negentigerjare het sy as beleidsadviseur in die Clinton Withuis gewerk en as spesiale advokaat in die regterlike komitee van die Senaat gewerk, waar sy Joe Biden gehelp het om voor te berei op die bevestigingsverhore van die Hooggeregshof in Ginsburg. Gedurende 'n groot deel van Kagan se loopbaan was sy egter 'n professor in die regte - eers aan die Universiteit van Chicago en daarna aan Harvard. Tussen 2003 en 2009 was sy die dekaan van die Harvard Law School, waar sy bekend was omdat sy 'n dooiepunt tussen konserwatiewe en linkse fakulteit gebreek het wat die aanstelling vertraag het en die goeie wil van albei kampe verdien het. Einer Elhauge, 'n professor in die regte in Harvard, wat saam met haar gewerk het aan die aanstelling van fakulteite, het gesê: 'Sy was baie goed daarmee om konsensus op te bou, en het dit deels gedoen deur vroeg te kenne te gee dat sy 'n eerlike makelaar sou wees. As sy hierdie keer vir 'n uitstaande persoon met een metodologie of ideologie was, sou sy die volgende keer vir 'n uitstaande persoon met 'n ander metodologie of ideologie wees. "
In 2006 nooi Kagan Scalia, 'n alumnus van die Harvard Law, om op die kampus te spreek, ter ere van sy twintigste termyn in die hof. Op 'n onlangse episode van die podcast "The Remnant", het eersgenoemde Nasionale hersiening skrywer David French, wat in die negentigerjare na Harvard Law gegaan het, het gesê dat Kagan "eintlik van die skool 'n redelik menslike plek gemaak het vir konserwatiewes". (Sy het die waardering van studente, ongeag hul politiek, gewen deur gratis koffie te verskaf.) 'N Harvard -kollega van Kagan, die regsprofessor Charles Fried, wat as prokureur -generaal onder Ronald Reagan gedien het, het vir my gesê dat hy so beïndruk was deur haar kundige en bestuurstjops - "Sy het regtig 'n baie groot organisasie verander met 'n reuse -begroting" - dat hy bekommerd was dat sy 'n lang ampstermyn op die hof sou wees "eerder te beperkend of kloosteragtig." In 2005 sien Fried Kagan praat tydens 'n byeenkoms in Boston van die konserwatiewe Federalist Society. Terwyl Fried dit onthou, het Kagan begin deur te sê: "Ek is lief vir die Federalist Society." Hy het verder gegaan: 'Sy het 'n opwindende staande toejuiging gekry. En sy glimlag, steek haar hand op en sê: 'Julle is nie my mense nie.' Maar sy sê dit met 'n groot glimlag, en hulle juig weer. Dis sy. "
Net soos Breyer, en nie so baie soos Sotomayor en Ginsburg nie, lyk dit of Kagan vasbeslote is om gemeen met die konserwatiewes op die hof te vind wanneer sy dit kan doen, dikwels deur die vraag so nou moontlik te stel, en sodoende die bereik te verminder - of liberale standpunt, die skade — van sommige meerderheidsbesluite. Daar is grense vir wat met sulke middele bereik kan word, en Kagan se benadering kan progressiewe mense frustreer. David Fontana, 'n regsprofessor aan die George Washington Universiteit, het in 'n e-pos aan my gesê dat sommige van die kompromieë wat Kagan goedgekeur het, nie net 'geregtigheid vanuit die progressiewe perspektief' bereik nie, maar dat 'hulle 'n konserwatiewe perspektief regverdig, beide in daardie saak en meer algemeen in die wet. " Fontana het verduidelik dat konserwatiewes 'op kritiek kan reageer deur te sê dat hul perspektiewe so oortuigend is' dat selfs 'n liberale regter dit eens is.
Terselfdertyd, omdat Kagan selde skerp menings soos die in die gerrymandering -saak skryf, kan hulle 'n sterk aanklag dra. Heather Gerken, dekaan van die Yale Law School, het vir my gesê: 'Een van die dinge wat Justice Kagan so 'n groot meningsverskil maak, is dat sy versigtig is om haar bewerings te moduleer. As sy dink dat dit ernstig is, sal sy vir jou sê dat dit ernstig is - en jy sal haar glo. Maar dit is deels omdat sy die toon nie in die meeste meningsverskille gebruik nie. Sy gaan nie vir jou sê dat die lug val nie, tensy sy dink dat dit eintlik val. "
Vir baie liberale kiesers het die lug in 2016 begin val, met die verkiesing van Trump, en Kagan kan die verlies van die Demokrate veral sterk voel. As Hillary Clinton gewen het, Merrick Garland in die hof sou sit en Anthony Kennedy dan deur 'n liberale regter vervang het, sou Kagan effektief 'n skaduhoofregter geword het. In 2013 publiseer die Harvard -regsprofessor Mark Tushnet 'n boek "In the Balance" waarin hy voorspel dat Amerikaners binne 'n paar jaar hulself kan "praat oor 'n hof wat formeel gelei is deur hoofregter Roberts - 'n 'Roberts Court '-maar intellektueel gelei deur justisie Kagan-'n' Kagan-hof '.' , is een-en-tagtig. Intussen het die konserwatiewe vleuel van die hof, wat nog harder geword het met die koms van Gorsuch en Brett Kavanaugh, aangedui dat hy bereid is om gevestigde presedente om te keer oor sake wat wissel van aborsie tot regstellende aksie. Kagan het moontlik 'n spesiale geskenk vir versoening, maar as sy haar greep op kollegas soos Roberts verloor, moet sy dalk net so opposisioneel raak soos Ginsburg en Sotomayor.
Buite die hof spreek Kagan in die algemeen haar toespraak by regskole in hoogs gestruktureerde gesprekke met bewonderende dekane. Sy keer elke herfs terug na die Harvard Law School om met studente te praat en 'n kort kursus oor sake uit die vorige hofperiode te gee. By sulke geleenthede neem sy 'n bestudeerde neutrale voorkoms aan: 'n donkerbroek met kraaglose baadjies met 'n nek, effekleurige swart pompe, pêreloorbelle. Sy dwaal nie in die skare in die Oprah -styl om vrae te beantwoord nie, soos Sotomayor tydens 'n onlangse Library of Congress -toespraak gedoen het. Sy praat spaarsaam oor individuele sake en blaai deur 'n vasgestelde lys staaltjies oor die lewe op die hof.
Dit is bekend dat die Hooggeregshof 'n geslote en byna lekvaste instelling is, en Kagan is 'n institusionele lojalis. 'Ek het redelik goed begin weet wat, as ek dit sê, opskrifte sal skep wat ek nie wil hê nie,' het sy onlangs gesê in 'n gesprek met Gerken aan die Yale Law School. "Jy is nie Ek sal elke gedagte wat ek vandag het, hoor. "
Verlede herfs, nie lank na Kavanaugh se bevestigingsverhore nie, het Kagan 'n toespraak gehou by die Universiteit van Toronto. Tydens die verhore het Christine Blasey Ford, 'n professor in sielkunde wat Kavanaugh op hoërskool geken het, hom daarvan beskuldig dat hy haar in 1982 by 'n partytjie aangerand het. "Ek het geglo hy gaan my verkrag," het Ford gesê en bygevoeg: "Dit was vir my moeilik om asem te haal, en ek het gedink dat Brett my per ongeluk sou doodmaak." Kavanaugh het die bewerings as "kwaad en vals" veroordeel, en die senaat het sy benoeming nouliks bevestig. Vir baie Amerikaners was die episode 'n neerdrukkende eggo van die bevestigingsverhore van 1991 van justisie Clarence Thomas, wat daarvan beskuldig is dat sy Anita Hill seksueel geteister het. 'N Jong vrou in die Toronto -gehoor het Kagan beleefd gevra hoe die hof "as wettig beskou kan word in die behandeling van vroue wat geweld beleef het as jy nie net een nie, maar twee regters wat met geloofwaardige beskuldigings gelyk is." Die vrou merk op: 'Ek is amper spyt om hierdie vraag te stel.' Kagan se antwoord was stout: "Weet jy, jy was reg - jy moes dit nie vir my gevra het nie." Sy het verder gesê hoeveel sy die instelling en haar mederegters waardeer. As u Kagan hoor praat oor die lewe op die hof, word u herinner aan die unieke werkplek-nie net lewenslank nie, maar klein, ritueel en insulêr, met hoë verwagtinge van getrouheid, soos 'n gereelde groephuwelik tussen uiteenlopende eggenote. As u 'n regter is, het u 'n werk wat slegs agt ander mense werklik verstaan, en as u nie met hulle oor die weg kom nie, sal u dekades lank redelik eensaam wees. In 'n onlangse openbare verskyning betreur Kagan dat sy 'nooit 'n vriend kan bel as sy 'n moeilike besluit op die werk het nie.
Hierdie idee van ideologiese gemeenheid is toenemend nie in ooreenstemming met die Amerikaanse politiek nie. In die huidige Demokratiese Presidentsverkiesing is voormalige vise-president Joe Biden gekritiseer omdat hy Mike Pence en Dick Cheney as 'ordentlike' mense beskryf het. (Nadat Cynthia Nixon op Biden getwiet het dat Pence Amerika se "mees gekose leier teen LGBT" was, het Biden toegegee: "Daar is niks ordentliks daaraan om regte teen LGBTQ te wees nie.") Die kongres het so gepolariseer geraak dat baie van sy lede die spot dryf met baie idee van 'die gang oorsteek'. Die hof eis egter interaksie en toegewing. Die regsontleder Dahlia Lithwick het in 'n onlangse opstel vir Slate oor haar blywende woede oor Kavanaugh se hemelvaart erken dat dit vir die drie vroulike regters van die hof natuurlik hul werk is om dit te oorkom. Lithwick het opgemerk: "Hulle sal die komende jare doen wat hulle kan om hier en daar 'n stem van hom af te haal, en die enigste manier waarop dit kan gebeur, is deur vrygewigheid en sorgsaamheid en die eindelose openbare optrede om daaroor te kom."
Alhoewel Kagan haar in die openbaar verbind het tot die beeld van die Hof as 'n entiteit wat bo die politiek dryf, het sy aan Gerken gesê dat sy nie in die openbaar 'heeltemal saai en anoniem' wil wees nie, en sy is nie. Sy word as selfversekerd en kalm beskou. Haar sin vir humor het 'n gewortelde partikulariteit, en haar komiese tydsberekening is skerp. Opgehef aan die Upper West Side, behou sy 'n bietjie New York in haar spraakpatrone en in haar ligte snork. Tydens haar bevestigingsverhore, in 2010, het senator Lindsey Graham, te midde van 'n ingewikkelde navraag oor die onderklere -bomwerper op Kersdag, haar gevra waar sy op Kersfees was, en sy het nie 'n maat gemis nie: 'Soos alle Jode, Ek was waarskynlik by 'n Chinese restaurant. " 'N Paar jaar gelede, toe 'n student in die gehoor by een van haar optredes op die regte skool vir haar gesê het dat sy' die hip Justice 'was, het Kagan gesê:' Must be a low bar '.
Kagan, wat nog nooit getroud is nie en nie kinders het nie, beskerm haar privaatheid versigtig. (Sy wou nie vir 'n onderhoud vir hierdie artikel gesels nie.) Sy woon in 'n woonstelgebou van negentien en twintig in die middestad van DC en lei 'n aktiewe, maar nie spetterende sosiale lewe nie: etes en maaltye saam met vriende, baie van hulle prokureurs, beoordelaars, en joernaliste af en toe 'n opera-, toneelstuk- of kollege-basketbalwedstryd. (In die tagtigerjare het Kagan vir justisie Thurgood Marshall, wat haar Shorty die bynaam gegee het, gesorg dat sy die aerobics -klasse wat Justice Sandra Day O'Connor gereël het, oorgeslaan het, in plaas daarvan om basketbal saam met ander klerke te speel, op 'n nabygeleë hof waarna verwys word as "die hoogste hof in die land. ") Sy is 'n groot leser en 'n ordentlike pokerspeler. Sy hou hoë vakansiedae by die sinagoge wat Ginsburg bywoon. Toe Scalia geleef het, het Kagan dit geniet om hom en sy jagmaats te vergesel op reise na Virginia, Georgia en Wyoming om wild te skiet — kwartels of fisante, gewoonlik, maar by 'n keer 'n bok. By openbare optredes is sy uitgevra oor die reise, en dit lyk asof sy graag daaraan herinner: dit bied haar die geleentheid om te bevestig dat die regters, selfs diegene wat dramaties van mening verskil, werklik van mekaar hou. 'N Vriend van Kagan het haar vir my beskryf as' pret en skinderpraatjies - maar nooit oor die hof nie, gewoonlik oor politiek en joernalistiek. ' (As Kagan opinies oor die president het, bespreek sy dit nie in die openbaar nie, maar die vriend onthou dat Kagan in 2016 gesê het dat sy nie gedink het Trump kan die verkiesing wen nie.)
Kagan se familie was burgerlik en toegewyd aan onderwys. Haar pa, Robert, was 'n prokureur wat in die plaaslike gemeenskapsraad gedien het en huurders verteenwoordig het in geskille met verhuurders. Haar ma, Gloria, het klas gegee aan Hunter College Elementary, 'n hoogs selektiewe openbare skool in Manhattan. Dit lyk asof 'n verhaal uit die kinderjare van Kagan haar neiging het om haar voorkeure sterk te stel en dan by 'n kompromie te hou. Toe sy twaalf was, het sy gevra om die eerste bat mitzvah ooit te laat opvoer in die Lincoln Square Synagogue, die Moderne Ortodokse gemeente waaraan haar familie behoort. Die destydse rabbi, Shlomo Riskin, het later aan die New York gesê Joodse week'Sy het na my toe gekom en wou dit baie graag hê, sy was baie sterk daaroor. Sy wou soos die seuns 'n Haftorah voordra, en sy wou haar bat mitzvah op 'n Saterdagoggend hê. " Riskin het Kagan meegedeel dat sy haar baanbrekerswerk -batmitzwa kon hê, maar op 'n Vrydagaand, en dat sy uit die Boek van Rut sou moes lees. Soos Kagan 'n paar jaar gelede in 'n openbare verskyning verduidelik het: 'Ons het 'n soort ooreenkoms bereik. Dit was nie soos 'n vol bat mitzvah nie, maar dit was iets. "
Kagan het die Hunter College High School bygewoon en studeer in 1977. Op 'n jaarboekfoto dra sy 'n regtersmantel en dra 'n hamer. 'N Begeleidende aanhaling is van die hooggeregshofregter Felix Frankfurter - nerdig selfs volgens die serebrale standaarde by Hunter.Haar ouer broer, Marc, en haar jonger broer, Irving, het albei onderwysers geword, alhoewel Marc 'n tyd lank by die vakbond in New York gewerk het. (Irving gee sosiale studies aan die Hunter College High School.) Die vriendin van Elena het my vertel dat die gesin se woonstel oorloop van boeke, koerante en tydskrifte - "klassieke Upper West Side intellektuele warboel."
In 'n verskyning aan die Universiteit van Wisconsin in 2017, is 'n onderhoud met Kagan gevoer deur 'n dekaan wat 'n hoërskoolvriend van haar was en 'n bietjie meer ingegaan het op kinderherinnerings as wat sy gewoonlik doen. 'Die geslagsrolle in my huishouding was 'n bietjie deurmekaar,' het sy gesê. Haar pa "was' n baie saggeaarde man ". Hy was nie 'n soort prokureur van Perry Mason nie, want die konfrontasie in die hofsaal het hom gefokus op die oplossing van alledaagse probleme vir gewone mense. 'My ma was geweldig,' het Kagan gesê. 'Sy was taai en baie veeleisend.' Kagan het verder gesê: 'Maar, seun, my ma se stem is heeltyd in my kop.' En skryf was belangrik vir Gloria Kagan. Sy gaan sin -vir -sin saam met haar kinders se vraestelle, en druk op hulle om verbeterings aan te bring.
Na die hoërskool is Elena na Princeton, waar sy vasgevang was in die adrenaliseerde, proto-professionele atmosfeer van die Daaglikse Princetonianuiteindelik die opinie -redakteur van die koerant geword. Vir 'n brein, verkreukelde, middelklas Joodse meisie van 'n stedelike, openbare hoërskool, bied die koerant 'n toevlug uit die sosiale toneel in Princeton, wat Waspy en preppy kan voel, en word oorheers deur eetklubs van alle mans. Haar senior tesisadviseur, die historikus Sean Wilentz, het haar as ''n verslaggewer, ou skool, potlood agter die oor' beskou-'n skeptiese denker met 'n vinnige, volwasse sin vir humor. Hy het onlangs aan Kagan se temperament herinner toe hy 'n prentjie van haar tussen Kavanaugh en Gorsuch sien sit. 'Hulle glimlag, en haar kop is agteroor en lag,' het Wilentz gesê. 'Een van die redes waarom sy sover gekom het, is haar vermoë om dit te doen, selfs met mense met wie sy dalk gewelddadig verskil. Dit is nie ondankbaar nie - dit is meer soos 'Jy is 'n mens en ek is 'n mens, en dit is nogal snaaks. Natuurlik, jy is verkeerd. 'Daar is' n sekere openhartigheid wat agterdog en paranoia onderdruk. "
Die tesis wat Kagan vir Wilentz geskryf het, was lank en ambisieus en het in die vroeë twintigste eeu op die sosialisme in New York gefokus. Soos Wilentz dit stel: 'Sy gaan oor brandmerke skryf, maar sy het dit nooit gedoen nie wees een. " Deur die jare heen het sy hom geprys omdat hy haar tweede groot skryfonderwyseres was, na haar ma. Kagan oorweeg dit om na die hoërskool te gaan om 'n historikus te word, maar huiwer. In plaas daarvan het sy na die regsskool gegaan, juis omdat mense vir jou sê dat jy nie moet gaan nie, want sy weet nie wat om te doen nie. Sy was egter mal oor die klasse, want sy het 'n natuurlike neiging tot logiese raaisels en omdat sy die impak van die wet op mense se lewens kon sien.
'Ek is mal oor hoe val die vullis verberg.'
Alhoewel Kagan nie 'n historikus geword het nie, lui haar menings by die hof dikwels asof 'n historikus dit moontlik sou geskryf het. Dit is nie omdat sy hulle verwysings na die Founding Fathers vul nie - sommige van haar kollegas doen dit meer gereeld en meer onhandig - maar omdat sy weet hoe om 'n intern samehangende en bevredigende verhaal te weef, met verskillende dele van verduideliking en gebeurtenis.
Soos enige historikus wat die moeite werd is, vermy Kagan dat hy in die besonderhede vasgevang is. Haar beste opinies begin dikwels met breë politieke temas, asof sy mense om haar versamel om 'n verhaal oor demokrasie te vertel. In haar uiteenlopende mening in 'n saak van 2014, Town of Greece v. Galloway, was sy dit nie eens met die meerderheid dat 'n stadsvergadering gereeld met 'n Christelike gebed geopen konstitusioneel was nie. 'Vir eeue het mense uit elke uithoek van die wêreld na hierdie land gekom om deel te hê aan die seën van godsdiensvryheid', het sy geskryf. 'Ons Grondwet beloof dat hulle op hul eie manier mag aanbid, sonder vrees vir straf of gevaar, en dat dit op sigself 'n belangrike offer is. Tog maak ons ​​Grondwet 'n verbintenis wat nog meer merkwaardig is - dat hoe mense ook al aanbid, hulle as volwaardige en gelyke Amerikaanse burgers sal beskou. 'N Christen, 'n Jood, 'n Moslem (ensovoorts) - elkeen staan ​​in dieselfde verhouding met haar land, met haar staat en plaaslike gemeenskappe en met elke vlak en liggaam van regering. Sodat elke persoon die pligte uitvoer of die voordele van burgerskap soek, dit nie as 'n aanhanger van die een of ander godsdiens nie, maar bloot as 'n Amerikaner. "
Tydens mondelinge argumente handhaaf Kagan 'n houding van onwrikbare betrokkenheid, wat selde haar lae, aangenaam gemoduleerde stem verhef. Breyer praat gereeld lank en stadig, met 'n ondertoon van woede, asof hy 'n lesing vir effens dik studente lewer. Alito kyk veragtelik opwaarts as sy kollegas praat, asof hulle geselsies sy kruis is as daar krake in die plafon van die hof is, hy is die eerste om dit te ontdek. Thomas, wat byna nooit in mondelinge argumente praat nie - verlede kwartaal, het hy sy eerste vraag in drie jaar gevra - gee sy stoel dikwels 'n wenk sodat jy hom bekommer oor sy veiligheid. Kagan, wat tussen Alito en Kavanaugh sit, buig graag vorentoe en balanseer soms haar ken op tente onderarms. As Kavanaugh iets vir haar fluister, knik sy of glimlag kort voordat sy terugkeer na die verrigtinge.
Teen die tyd dat 'n saak aangehoor word, het die regters die argumente in die appèlhowe verteer en dikwels besluit. Hulle doel is minder om nuwe inligting van die advokate te verkry as om die ander regters te oortuig deur middel van performatiewe ondervraging. Die prokureur by die spreekkamer is die medium waardeur hulle vir mekaar boodskappe stuur. En Kagan is baie goed daarin om hare oor te dra.
Verlede maand het die hof twee sake aangehoor waarin hy moes besluit of titel VII van die Wet op Burgerregte van 1964 'n diskriminasie op grond van seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit sowel as biologiese seks verbied. Die saak oor seksuele oriëntasie het twee eisers betrek: 'n kinderwelsynswerker in Georgië wat sy werk verloor het nadat hy by 'n gay sagteballiga aangesluit het, en 'n valskermspringinstrukteur op Long Island wat beweer het dat hy afgedank is nadat hy aan 'n vroulike kliënt gesê het dat hy gay is. (Sy het die standaardpraktyk van 'n tandem-duik vasgemaak.) In die geval van geslagsidentiteit is 'n transvrou in Detroit, 'n begrafnisondernemer, ontslaan nadat sy haar baas in kennis gestel het van haar geslagsidentiteit.
Op die bewolkte dag in Oktober toe die hof albei sake aangehoor het, was die atmosfeer buite verslap. Toeskouers het die hele nag in die ry gewag om toegang tot die hofsaal te kry. Ondersteuners van die L.G.B.T.-regte het reënboogvlae en plakkate gehys met die lees van "We Are the Workforce", 'n kleiner groep betogers het swart bordjies gewaai met die opskrif "Sonde en skaamte, nie trots nie." Kameras woel toe die transaktrise Laverne Cox, elegant lyk in 'n swart baadjie en handskoene, haarself voorstel aan Aimee Stephens, die eiser in die saak oor regte.
Vir baie van die eerste argumente in die saak oor seksuele oriëntasie was Kagan stil. Toe staan ​​Noel Francisco, die prokureur -generaal, op. Hy verteenwoordig die Trump -administrasie, wat by beide sake aangesluit het namens die werkgewers wat van diskriminasie beskuldig word. Kagan begin: 'U het gepraat oor die geskiedenis van titel VII en 'n paar van die daaropvolgende wetgewende geskiedenis, en ek dink wat my opval - en ek was ook getref tydens die lees van u opsommings - is dat ek die argumente wat u voer, sou sê , is nie diegene wat ons gewoonlik aanvaar nie. " Soos gewoonlik het Kagan sag en redelik geklink, maar as sy iets sê soos 'Ek dink wat my opval', weet u dat sy 'n los draad gevind het om te trek. Sy het voortgegaan: 'Vir baie jare was die huisvester van die hof se wetsuitleg die teks van 'n statuut, nie die wetgewende geskiedenis nie, en beslis nie die daaropvolgende wetgewende geskiedenis nie.' In hierdie geval, het sy opgemerk, 'lyk die teks van die statuut redelik stewig' in 'die hoek' van die eisers. Die relevante vraag, het sy aan Francisco gesê, was 'Het jy teen iemand gediskrimineer? . . weens seks? " En as u 'die persoon afgedank het omdat dit 'n man was wat lief was vir ander mans', was die antwoord ja.
Kagan gaan voort met skool Francisco, sonder om toe te laat dat die vloei van haar toespraak onderbreek word:
KAGAN: Dit is die gewone manier waarop ons statute nou interpreteer. Ons kyk na wette. Ons kyk nie -
KAGAN: - tot voorspellings. Ons kyk nie na begeertes nie. Ons kyk nie na wense nie. Ons kyk na wette.
As u die idee wou versterk dat seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit by die beskerming van titel VII ingesluit moet word, was dit 'n moeilike vraagstuk. Kagan was 'n beroep op tekstualisme - 'n benadering wat algemeen met konserwatiewe juriste verband hou. Sy het gesê dat wat belangrik is, die is woorde van die statuut, nie wat wetgewers moontlik bedoel het nie. Dit het ook nie saak gemaak dat die kongres sedert 1964 nie titel VII gewysig het om spesifiek seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit te dek nie. Die toepaslike taal van die 1964 -wet verbied diskriminasie op grond van werk weens seks, en volgens Kagan moet dit 'n man beskerm wat ontslaan is omdat hy nie met mans uitgegaan het nie, as 'n vrou wat met mans uitgegaan het, nie afgedank sou word nie.
Kagan was nie opportunisties nie, of bloot takties. In die afgelope paar jaar het sy herhaaldelik 'n intellektuele trou aan tekstualisme verklaar as dit kom by die interpretasie van statute. 'Ons is nou almal tekstualiste', het sy in 2015 aan die Harvard Law School gesê. "Die swaartepunt het beweeg." Sy skryf hierdie verskuiwing deels toe aan die invloed van Scalia - wat volgens haar lewendig die saak gemaak het: 'Die kongres het iets geskryf, en u taak is om dit te lees en te interpreteer, en dit beteken dat u na die woorde moet kyk die bladsy. " Die taak van 'n regter van die Hooggeregshof was dus nie om die bedoeling te vermoed deur te ondersoek wat wetgewers voor of sedertdien oor 'n wet sou gesê het nie, of, erger nog, om uitsprake uit te spreek op grond van wat 'n regter gehoop wat wetgewers bedoel het.
Kagan se eksplisiete omhelsing van die tekstualistiese metodologie het aanklank gevind by konserwatiewes, sowel op die hof as daarbuite. Tog, in die argumente van titel VII, het dit ook gelyk asof sy ook vir die konserwatiewe regters aandui dat sy hul taal koud ken, en dat sy dit in hierdie geval beter praat as hulle. Met ander woorde, sy het hulle gewaarsku dat hulle die risiko loop om skynheilig te lyk. Soms lyk dit asof Gorsuch in albei argumente op hierdie wenke reageer en erken dat 'n tekstualistiese benadering die eisers kan bevoordeel en sodoende die hof kan lei tot die gevolgtrekking dat titel VII van toepassing is op gay en transgender werknemers. Hy het op 'n stadium gesê: 'baie naby, regtig naby."
As 'n saak aangehoor word, stel Kagan oor die algemeen nie die meeste vrae of die eerste vraag nie. Verlede kwartaal, volgens 'n ontleding deur Adam Feldman, 'n politieke wetenskaplike wat die blog Empirical bestuur scotus, Ginsburg en Sotomayor het meestal eerste ingespring. Sotomayor het die meeste vrae in 'n enkele argument gevra-agt-en-vyftig, in 'n saak wat die Trump-administrasie se voorgestelde toevoeging van 'n burgerskapvraag tot die Amerikaanse sensus uitdaag. Baie praat is 'n manier waarop die minderheidsblok van regters die toon kan probeer stel en 'n voordeel kan trek uit 'n hof wat verder na regs beweeg het, die liberale praat meer. Nadat Kennedy die hof verlaat het, het Kagan volgens Feldman langer begin praat. Maar sy hou gewoonlik haar tyd in die steek en laat ander regters hul mening uitspreek voordat hulle rustig, maar meedoënloos, oor swakhede kom wat sy in 'n argument geïdentifiseer het.
Ilya Shapiro, 'n ontleder van die hooggeregshof by die Cato Institute, 'n konserwatiewe dinkskrum, het oor Kagan gesê: 'Sy is beslis een van die belangrikste vrae. Sy en Alito. Die tipe vrae wat sy stel, is gewoonlik die vrae waaroor die mening, of dit nou 5-4 of eenparig is, uiteindelik draai. " Vir prokureurs wat voor die hof verskyn, kan Kagan se ondervragings stresvol wees, maar dit is ook nuttig. Nicole Saharsky, 'n prokureur wat tientalle sake voor die hof aangevoer het, het gesê: 'Regter Kagan stel die moeilike vrae wat die kern van 'n saak betref.' Saharsky het gesê: 'Soms stel regters vrae op 'n manier wat nie baie duidelik is nie, en dit is frustrerend aan beide kante, omdat hulle voel dat u hulle nie regtig beantwoord nie, en u kan nie agterkom wat hulle pla nie.
As professor in die regte het Kagan die Sokratiese metode gebruik, terwyl haar Harvard -kollega Charles Fried onthou dat sy haar klasse waargeneem het en dit as 'lewendig, taai, net wonderlik' beskou het. Hy het opgemerk: "Die ander klasse wat ek gesien het wat werklik die kwaliteit gehad het, was die van Elizabeth Warren." Die eerste keer dat Kagan op nege en veertig jaar voor die appèlhof verskyn het, was dit die Hooggeregshof: sy was die nuut aangestelde prokureur-generaal, en die saak was Citizens United, een van die grootste van die afgelope paar dekades. Die Federale Verkiesingskommissie word gedagvaar omdat hulle beperkings op korporatiewe politieke besteding opgelê het, op grond daarvan dat dit die vrye spraak onderdruk. 'N Prokureur wat Kagan ken, onthou dat sy haar die somer voor sy verhoor voortdurend in sy woonbuurt Starbucks gesien het, oor papiere kyk. Kagan was nog nooit so senuweeagtig nie. (Oor die algemeen het sy gesê: 'Ek het 'n gesonde selfrespek-glo my.') Soos sy later onthul het, tydens 'n verskyning by die Aspen Institute, klop haar hart so hard dat sy bang was dat sy dit nie sou kon doen nie om nog iets in die kamer te hoor. Scalia het paradoksaal genoeg haar gedagtes weer op dreef gebring deur haar te onderbreek en die waarheid van een van haar openingsinne uit te daag. Sy het gesê: 'Vir meer as honderd jaar het die kongres 'n uitspraak gelewer dat korporasies aan spesiale reëls moet voldoen wanneer hulle aan verkiesings deelneem, en die hof het die uitspraak nooit bevraagteken nie.' (Op die klankopname kan u hom hoor sê: 'Wag, wag, wag, wag, wag, wag!') Terugskouend dink sy dat Scalia haar doelbewus 'n guns bewys het. 'Ek was 'n bietjie wankelrig, en hy sou my dadelik in die spel insit,' het sy aan die Aspen -gehoor gesê. 'As iemand u uitdaag, moet u dadelik terugstaan. Scalia het aangesluit by 'n meerderheid van 5–4 wat teen Kagan se kant beslis het. Sy het duidelik gevoel dat sy 'n verlore stryd voer, en het met die regters opvallend direk gepraat oor hoe hulle teen haar standpunt kon stem - op 'n beperkte manier. Sy het aan Roberts gesê: 'Mnr. Hoofregter, of die regering 'n voorkeur het ten opsigte van die manier waarop dit verloor, as dit moet verloor, is die antwoord ja. " Uiteindelik het Citizens United daartoe gelei dat dekades van hervorming van veldtogfinansiering omgekeer word, maar dit het Kagan se latere pogings om ideologiese teenstanders aan te dryf, voorgehou om nouer oorwinnings te aanvaar.
'Sjoe, ek kan nie glo dat dit al tyd is vir julle om sosiale leidrade op te neem wat ons wil hê julle moet laat nie.'
By die hooggeregshof is daar min, indien enige, dramatiese hofsake waarin 'n regter 'n hele argument voor 'n verblinde gehoor ontrafel. (U sal die herhalings van 'Law & amp Order' moet aanskou vir die soort opwinding.) Die prokureurs is te goed, die sake te ingewikkeld. Maar Kagan kom soms naby.
In 2015, tydens die mondelinge argumente in Obergefell v. Hodges, wat 'n fundamentele reg vir gay paartjies verseker het om te trou, het Kagan John Bursch, die advokaat wat teen hierdie reg betoog, gedwing om 'n paar van die meer belaglike implikasies van wat hy sê, te besit. As die staat, soos hy aangevoer het, belangstelling het in die aanmoediging van voortplanting as die hoofdoel van die huwelik, en as die toestemming van dieselfde geslag hierdie belang sou ondermyn, wat dan van heteroseksuele paartjies wat nie kinders gehad het nie, of nie kon nie? Sou dit grondwetlik wees, het Kagan gevra, om hulle te weerhou om te trou? Ginsburg het aangesluit: Wat van sewentigjariges wat wou trou? Bursch het al hoe meer kreupel antwoorde probeer-'n sewentigjarige man kon vader kinders, merk hy op - maar Kagan het 'n lokval gemaak. 'Die probleem is dat ons van sulke beperkings hoor, en elkeen van ons het gesê:' Dit kan nie grondwetlik wees nie ',' het sy gesê. 'En ek stel voor dat dieselfde hier ook waar kan wees.'
Kate Shaw, professor aan die Cardozo School of Law, wat 'n mede-gasheer is van die podcast 'Strict Scrutiny' wat deur die Hooggeregshof gefokus is, het nog 'n voorbeeld van Kagan se strategiese ondervraging onder my aandag gebring. In Trump v. Hawaii, die saak van 2018 oor die verbod van die Trump -administrasie op reis na die VSA uit agt lande, waarvan die meeste oorwegend Moslem was, het Kagan daarin geslaag om die idee in te voer dat vooroordeelkommentaar deur 'n president 'n relevante konteks kan wees. Aan prokureur-generaal Francisco, wat die saak van die regering aanvoer, stel sy hierdie scenario: ''n President word verkies wat 'n sterk antisemiet is en sê allerhande afbrekende opmerkings oor Jode en veroorsaak baie wrok en haat. As die president, het sy gesê, 'n afkondiging uitgereik het waarin gesê word dat "niemand uit Israel mag ingaan nie", maar sy personeel het prosedureel seker gemaak dat hy 'al die' i's en al die 't's moet kruis,' sou daar geen wetlike uitdaging? Sou die president se voorreg om die nasionale veiligheid te beskerm, die finale antwoord wees? enige vrae oor die grondwetlikheid van sy beleid? Stel jou voor, het Kagan droogweg bygevoeg dat dit ''n out-of-the-box-soort president' is.
Francisco het die scenario van Kagan as '' 'n moeilike hipotetiese '' verklaar en 'n soort toegewing gemaak. Hy het gesê dat sy kant "bereid is om selfs vir die argument te aanvaar" dat die Hof, tydens die beoordeling van die grondwetlikheid van 'n bevel soos die reisverbod, die vorige uitsprake wat 'n president gemaak het, kan oorweeg. Uiteindelik het die hof hom by Trump geskaar en toegelaat dat die verbod in werking tree, op grond daarvan dat die president 'n breë uitvoerende gesag oor nasionale veiligheid het. Maar Roberts, miskien met die heen-en-weer in gedagte, het 'n meerderheidsmening uitgespreek wat enkele verklarings bevat waarin Trump die reisbeleid uitdruklik as 'n Moslemverbod beskryf het.En Roberts het opgemerk dat presidente, wat begin met George Washington, gereeld gebruik het hul kommunikasievermoë met die burgers om "die beginsels van godsdiensvryheid en verdraagsaamheid aan te neem".
Shaw het vir my gesê dat, hoewel die reisverbod voortduur, "dit belangrik was dat die hof nie die deur heeltemal gesluit het dat 'n president se verklarings moontlik relevant sou wees in 'n saak soos hierdie nie." Sy vervolg: 'En dit was Kagan wat 'n direkte ketting van oorsaak tot stand gebring het - 'n verband tussen haar ondervraging, die toegewing wat die prokureur -generaal gemaak het, Roberts se vertroue op die toegewing en die vermoë van laer howe om miskien die president se uitsprake in ag te neem toekomstige sake. " Shaw het van Kagan gesê: 'U sien haar regtig op 'n baie slinkse manier om hoeke kyk en die potensiaal van die wet. "
Mense is nie geneig om Kagan te identifiseer met 'n enkele geregtelike filosofie of regsgebied nie - en dit lyk asof sy so hou. Dit gee haar meer vryheid om te beweeg. Hierdie ontwykendheid onderskei haar van Ginsburg, wat die wet op seksuele diskriminasie haar nalatenskap gemaak het, en van Sotomayor, wat veral besorg is oor die regte van kriminele beskuldigdes. Dit skei ook Kagan van Thomas - wat, noudat Scalia weg is, die belangrikste eksponent is van die siening dat die presiese taal van die Grondwet die interpretasies van die regters moet beheer. Shaw, wat eens as 'n klerk vir justisie John Paul Stevens gedien het, het oor Kagan gesê: '' Pragmaties 'is miskien die beste woord vir haar. Ek dink aan Justice Kagan as 'n bietjie soos my ou baas, Justice Stevens-'n gemeenregter wat elke saak na haar toe oorweeg. Sy is soort van 'n regter se regter. Sy hou van statutêre interpretasie. Die handwerk om te raai deur mededingende argumente en bronne van gesag, is iets wat sy regtig geniet, meer as spesifieke resultate of vakgebiede. " Verlede jaar, aan die regskool van die Universiteit van Toronto, het Rosalie Abella, 'n regter in die Hooggeregshof van Kanada, Kagan gevra wat sy wil hê dat haar nalatenskap moet wees. 'Ek wil nie sê:' Dit is hoe ek onthou wil word nie, 'het Kagan geantwoord. 'Vir my sou dit my die vermoë ontneem om op 'n slag 'n saak te neem, en om op daardie oomblik regtig te probeer dink wat die regte antwoord is. Ek laat die ou dinge vir homself sorg. "
Dit is moontlik nie heeltemal die keuse van Kagan dat sy nie verband hou met 'n spesifieke regsleer nie. Fontana, die professor in die regsgeleerdheid aan die George Washington Universiteit, het vir my gesê: 'As u altyd verdediging speel, nie aanval nie, genereer u nie u eie stel idees wat akademici kan noem nie, en joernaliste en beleidmakers kan debatteer, en prokureurs en regters kan gebruik. "
Sedert Kennedy in 2018 uittree en deur Kavanaugh vervang word, het die hof nie 'n swaaiende regter ontbreek nie. Dit beteken nie dat u nie swaai nie stemme soms - dit is net dat die lappiesalliansies wat dit veroorsaak, nie konsekwent van een persoon afhang nie. En die gevalle wat hierdie alliansies behels, is geneig om nie die belangrike sosiale kwessies waaroor Kennedy by die liberale aangesluit het, te beklemtoon nie: aborsie en gay -regte. Sonder 'n swaaiende regter (of die onverwagse vertrek van konserwatiewe regters), sal die resultaat op lang termyn 'n uiterste helling vir die hof wees-en dit is selfs as Trump nie 'n derde afspraak kan maak nie.
Omdat Kagan relatief jonk is as regter, werk sy waarskynlik lank saam met kollegas aan die konserwatiewe kant van die ideologiese spektrum, en sal sy strategies moet nadink oor haar rol. Verlede kwartaal het die Hof eenparig beslis in nege-en-dertig persent van die sake wat dit na mondelinge betoog oorweeg het, die soort statistiek waarop Kagan dikwels dui as bewys dat die regters minder partydig en meer harmonieus is as wat die publiek besef. Sommige jare was dit meer as vyftig persent, alhoewel baie van die eenparige besluite in die soort sake is wat nie veel openbare belang trek nie-lastige klein belastingregsake, byvoorbeeld, of kralewerkige interpretasies van die woord 'Sperdatum' in 'n regulasie. Verlede termyn, in gevalle met 'n meerderheid van vyf persone, het elkeen van die konserwatiewe regters minstens een keer saam met die vier liberale gestem. Gorsuch, 'n konserwatief met 'n libertariese streep, soms kant van die liberale blok oor strafregtelike kwessies-verlede kwartaal het hy gestem om 'n vaag geformuleerde federale statuut op te hef wat verdere straf opgelê het vir die gebruik van vuurwapens in 'misdade van geweld'-en verder sekere aangeleenthede wat verband hou met inheemse Amerikaanse stamregte. Roberts het besorgdheid getoon oor die openbare legitimiteit van die hof en vir die toekoms van sy eie reputasie, en dit lei hom soms om op onverwagte maniere te stem: in 2012 het hy gehelp om Obamacare te bewaar, en die afgelope termyn het sy stem die Trump -administrasie verhinder van die toevoeging van 'n burgerskapvraag by die Amerikaanse sensus op valse gronde. Die Martin-Quinn-indeks, wat twee politieke wetenskaplikes ontwikkel het om elke justisie op 'n ideologiese kontinuum te plaas, dui daarop dat Kavanaugh en Roberts nou die middelpunt van die hof beklee, maar albei is bykans konserwatief.
Kagan is openlik bekommerd oor die gebrek aan 'n swaaiende justisie. Verlede jaar verskyn sy saam met Sotomayor in Princeton, voor 'n gehoor van alumni en vrouestudente, en sê: 'Dit was 'n uiters belangrike ding vir die hof dat die afgelope, werklik, dertig jaar, begin het met Justice O'Connor en voortgegaan het met justisie Kennedy, was daar 'n persoon wat die sentrum gevind het, waar mense nie op so 'n manier kon voorspel nie. En dit het die hof in staat gestel om te kyk. . . inderdaad onpartydig en neutraal en regverdig. En dit is nie so duidelik nie, dink ek, vorentoe, die soort middelposisie - dit is nie so duidelik dat ons dit sal hê nie. "
Gegewe die huidige opset van die hof, kan Kagan se geval-tot-geval-benadering en taktiese sensitiwiteit veral nuttig wees om progressiewe winste te behou-en in sommige gevalle kan haar metode die enigste hoop wees om dit te doen. Verlede jaar, aan die Universiteit van Toronto, beskryf Kagan haar benadering tot die maak van kompromieë. Dit kan nie altyd gedoen word nie, het sy gesê, en soms moet dit nie so wees nie - die beginsels wat op die spel is, is te belangrik. Maar, wanneer ooreenkoms is moontlik, het sy opgemerk, die manier om daar te kom, is dikwels 'om nie oor die groot vrae te praat nie, want jy loop binnekort 'n muur raak, maar om te sien of jy die vraag kan herformuleer en miskien 'n kleiner vraag. " In sulke gevalle, het Kagan gesê, kyk sy of sy 'groot verdelende vrae kan stel en dit kleiner en minder verdelend kan maak, en as mense dit regtig wil doen, kan dit dikwels gebeur'.
Soms sluit Kagan hom by die konserwatiewes aan in 'n vermoedelik goeie gewete oor 'n saak, maar op 'n manier wat hulle ook kan versag en vlei. Dit is nie asof sy gereeld met hulle saamstem nie - die regters by wie sy die laaste termyn geskaar het, was Breyer en Ginsburg - maar sy doen dit meer as wat die twee doen. Gregory Magarian, 'n geleerde van die konstitusionele wet aan die Universiteit van Washington in St. Louis, en 'n voormalige sekretaris van die Hooggeregshof, het vir my gesê dat Sotomayor en Ginsburg blykbaar 'die roete van' ek gaan nie buig of 'n kompromie aangaan nie, gekies het vir wat mag agter die deur nr. 2 in 'n onsekere toekoms. Ek gaan my energie spandeer om hierdie platform te gebruik om die Amerikaanse mense te vertel wat fout is met wat die Hof doen en wat 'n beter resultaat sou wees - vyftig jaar van nou af, miskien sal die hof dit besef. ' Terwyl die Kagan-manier is: 'Ek gaan my hefboom gebruik om winste op kort of medium termyn te behaal op die rand van gevalle waar ek in die afsienbare toekoms 'n verskil kan maak.' benadering. "
In 2012 het Kagan en Breyer 'n kritieke rol gespeel in die ingewikkelde kompromie wat Obamacare gered het. Dit lyk asof Roberts ten minste gedeeltelik die Wet op Bekostigbare Sorg wou handhaaf, maar het al maande lank gesukkel oor hoe om dit te bereik en verskeie kombinasies van stemme geoefen. Uiteindelik het hy by die vier liberale aangesluit in 'n uitspraak wat die mandaat vir individuele versekering gehandhaaf het, op grond daarvan dat dit 'n soort belasting op mense is wat nie versekering het nie, en dat belasting 'n wettige kongres is. Kagan en Breyer het aangesluit hy, in 'n uitspraak van 7–2 wat die uitbreiding van Medicaid van die ACA verwerp het, met die argument dat die Obama -administrasie grondwetlike grense oorskry het deur state te probeer dwing om aan die program deel te neem. Dit is selde om iets te leer oor die onderhandelinge wat in die konferensielokaal van die Hooggeregshof plaasvind (of in die gang, waar regters mekaar soms knoopsgat maak). Maar die veteraan Hofjoernalis Joan Biskupic het onlangs 'n biografie van Roberts gepubliseer wat meer onthul as wat voorheen bekend was oor die A.C.A. beraadslaging. Die regters het moontlik nie betrokke geraak by die soort terugkrap en transaksies wat wetgewers doen nie, maar hulle het wel die kuns van taktiese oorreding beoefen. Op 'n privaat konferensie het Kagan en Breyer hul voorneme verklaar "om die nuwe Medicaid -vereiste om armes te help te handhaaf, en hul stemme was onomwonde", skryf Biskupic. 'Maar hulle was pragmatiste. As daar 'n kans was dat Roberts die kritiese stem sou uitbring om die sentrale plan van die Wet op Bekostigbare Sorg te handhaaf - en onderhandelinge in Mei was van so 'n aard dat hulle steeds as 'n wankelrige voorstel beskou het - was hulle bereid om hom halfpad te ontmoet.
"O, en miskien 'n paar grondboontjies?"
In 2018 het Kagan en Breyer by die konserwatiewe meerderheid aangesluit in 'n saak wat bekend staan ​​as Masterpiece Cakeshop. Die meerderheidsopinie, geskryf deur Kennedy, het 'n besluit van die Colorado Civil Rights Commission omvergewerp en beweer dat Jack Phillips, 'n bakker wat geweier het om 'n koek te maak vir 'n gay paartjie se troue, die staat se antidiskriminasiewette oortree het. Sotomayor het hom onenig by Ginsburg aangesluit. Maar die mening, wat konserwatiewes gehoop het om 'n breë godsdienstige vrystelling van antidiskrimineringswette te vestig, kom uit die hof as 'n beperkte beslissing, wat slegs van toepassing was op die spesifieke saaklede van die Colorado Civil Rights Commission wat afbrekende opmerkings gemaak het oor godsdiens wat hul besluit teen die bakker. Kagan het 'n niks-om-te-sien-ooreenstemming geskryf wat onderstreep het hoe beperk die uitspraak werklik was-as die kommissarisse nie opmerkings gemaak het oor godsdiensvermindering nie, sou sy impliseer, sou die besluit ten gunste van die gay egpaar gegaan het. Die Hof het beslis niemand 'n lisensie om te diskrimineer verleen nie. (U kan die meerderheidsopinie en die ooreenstemming saam lees as 'n opskrif vir ander handhawers van burgerregte-om hul missie te beskerm deur te kyk wat hulle in die openbaar gesê het.)
Dit was die soort oordeel wat niemand moes behaag nie. 'N Opskrif in Die Amerikaanse konserwatief grom, "Godsdienstige vryheid wen klein." 'N Prokureur wat by die saak betrokke was, aan die kant van gay-regte, het vir my gesê dat hy die uitspraak' ontsteld en verstandelik verdag 'vind, maar voeg by:' Kagan moet vir ewig by hierdie vyf konserwatiewe regters saamleef. Sy speel die lang wedstryd en sê: 'Kyk hoe redelik is ek.' regte. Geen groot presedent is gemaak nie, en laer howe regoor die land wat moontlik vrae oor gay-regte oorweeg, kan hul eie gang gaan.
Kagan het verlede kwartaal by Breyer en die vyf konserwatiewe regters aangesluit om 'n betonkruis van 40 voet lank te herdenk aan soldate wat in die Eerste Wêreldoorlog gesterf het, op openbare grond in Bladensburg, Maryland, te kon bly. Vir Ginsburg, wat ontevrede was, saam met Sotomayor, was die Christelike simboliek van 'n reuse -kruis oorweldigend - en die ligging daarvan, op 'n kruising wat deur die staat onderhou is, was 'n duidelike skending van die vestigingsklousule van die Grondwet. Vir die meerderheid was die kruis aanvaarbaar, want dit dateer uit die negentien-twintigerjare en behoort tot 'n eerbiedwaardige reeks gedenktekens uit die Eerste Wêreldoorlog, waarvan die besondere godsdienstige betekenis mettertyd vervaag het. Kagan was dit eens met die meeste meerderheidsopinies, geskryf deur Alito. Maar, ooit die meester van positiewe versterking, het sy moeite gedoen om Alito se mening te prys vir 'die nadruk daarvan op of monumente, simbole en praktyke' respek en verdraagsaamheid vir verskillende sienings weerspieël '. "Sy komplimenteer haar kollega omdat sy getoon het "Sensitiwiteit vir en respek vir die pluralisme van hierdie land en die waardes van neutraliteit en insluiting wat die eerste wysiging vereis."
Kagan se mening was in ooreenstemming met haar vorige regspraak oor sulke aangeleenthede. Richard Garnett, 'n professor in die regte aan die Notre Dame, wat fokus op godsdiens en die staatsreg, het gesê dat Kagan 'getoon het dat sy nie 'n streng skeidingsman is nie, wat meen dat die Grondwet alle godsdienstige simboliek of uitdrukking op die openbare plein verbied - haar houding is meer dat sommige vorme van godsdienstige beelde deel uitmaak van ons kultuur en nie die waardes bedreig wat godsdiensklousules daar kan dien nie. " Waaroor Kagan in sulke gevalle omgee, is gelykheid - dat die regering geensins die een godsdiens of denominasie bo 'n ander bevoordeel nie. Sy het verlede kwartaal 'n sterk meningsverskil geskryf, saam met die ander liberale, toe die meerderheid geweier het om die teregstelling van 'n Moslem -gevangene in Alabama uit te stel. Gevangenisbeamptes het sy versoek dat 'n imam sy laaste oomblikke bywoon, geweier. As Kagan egter saam met die konserwatiewes stem oor godsdiensvrae, soos in die kruisgeding, kan sy ook 'n goeie wil op lang termyn verdien, en hulle daaraan herinner dat sy nie die harde lyn neem wat Ginsburg en Sotomayor doen nie, of dat verby liberale regters soos William Brennan. Buite die hof het sommige konserwatiewes die standpunt van Kagan opgemerk: op die podcast "Restant" het David French aangevoer dat daar 'n nuanse in haar regsgeleerdheid is ", en dat, alhoewel hy" uiteraard "met baie daarvan verskil, ten minste daar is "meer by die verhaal met haar" as met haar liberale kollegas.
Een van die doelwitte wat die konserwatiewe regstelsel die duurste behou, is om die federale regering te krimp, veral deur die mag van regulerende instansies te beperk. Dit sou onder meer behels dat iemand wat Auer deference genoem word, gestort word, waaronder federale howe aan die agentskappe die bevoegdheid gee om te besluit wat 'n dubbelsinnige regulasie beteken. Meer algemeen sou dit beteken dat 'n groot deel van die administratiewe besluitneming wat tans deur agentskappe hanteer word, deur die howe sterker hersien sal word. As 'n logistieke aangeleentheid, is hierdie doel nogal fantasieus. Dit is noodsaaklik dat die kongres agentskappe wye mandate gee om die missies wat dit aan hulle toeken, te interpreteer: die handhawing van 'n skoon omgewing, die monitering van die veiligheid van voedsel en dwelmvoorrade in die land. Die Hooggeregshof het sedert 1935 nog nie besluit om so 'n gesagsdelegasie omver te werp nie, te midde van 'n oorlog oor New Deal -wetgewing, wat Franklin D. Roosevelt uiteindelik gewen het. Die kongres is nie op die punt om die onkruid van reëls te bepaal nie-hoeveel dele per miljoen van hierdie besoedeling kan in drinkwater beland-selfs al was dit meer funksioneel as tans. Maar baie konserwatiewe regsgeleerdes, insluitend dié in die hof, meen dat die administratiewe staat op hol is, en hulle smag daarna om dit te ontmantel.
Verlede kwartaal was Kagan besonder effektief om hierdie poging te stuit. Sy beklemtoon die belangrikheid van stare decisis, die beginsel dat die Hof, ten einde stabiliteit en die oppergesag van die reg te bevorder, in die algemeen sy eie besluite uit die verlede hou, selfs - of veral - in gevalle waarin dit vandag anders kan beslis. En waar moontlik, het sy 'n noot van kalmerende matigheid getref. Met die meerderheidsopinie in Kisor v.Wilkie, waarin die hof Auer eerbiedig het, het Kagan aangevoer dat regters alle betwiste regulasies wat voor hulle kom, deeglik moet hersien, selfs as hulle soms 'die oë laat gloei', omdat 'harde interpretatiewe raaisels , selfs met komplekse reëls, kan dikwels opgelos word. " Slegs as sulke reëls werklik dubbelsinnig is, het sy geskryf, moet agentskappe die uitsluitlike reg hê om hul aansoek te bepaal. 'Wat na vore kom, is 'n eerbiedige leerstelling wat nie so mak is as wat sommige sou hoop nie,' het sy gesê. 'Maar nie naastenby so bedreigend as wat hulle vrees nie.' Roberts is genoeg gerusgestel deur Kagan se redenasie om by haar meerderheidsmening aan te meld. Alhoewel hy 'n net so kritiese kritikus van die federale burokrasie was as enige van die ander konserwatiewe regters, is dit 'n gebied waar hy hom kan bekommer oor die reputasie van die hof as dit te ver gaan-om self die klok terug te keer na 'n era voor effektiewe arbeid of omgewingsregulering, byvoorbeeld. Die bewoording van Kagan se meerderheidsmening het dit vir hom makliker gemaak om dit te ondersteun.
Erwin Chemerinsky, 'n geleerde van die konstitusionele reg en die dekaan van die U.C. Berkeley School of Law, het vir my gesê: 'Kagan sal, wanneer sy kan, probeer om 'n meerderheid te bewerkstellig, hetsy deur 'n konserwatiewe regter te wen na die progressiewe kant of op 'n so smal as moontlik gronde aan die konserwatiewe kant. Sy kan net soos ek of jy tot vyf tel, en die konserwatiewe meerderheid sal nog lank daar wees. Sy sal 'n rol speel om soveel as moontlik te bereik, gegewe dit, en as sy nie kan nie, sal sy die sterkste meningsverskil skryf wat sy kan. " Kagan het voorheen opregte woedende meningsverskille geskryf, maar sy doen dit nie baie nie. Sedert sy by die hof aangesluit het, het sy in die eerste termyn gemiddeld twee teenstrydighede per kwartaal geskryf as enige ander regter behalwe Kavanaugh. Sotomayor is gemiddeld ses, en in sommige terme skryf Thomas byna twintig.
Kagan se opinies vermy oor die algemeen sentiment. Sy het verlede jaar op die verhoog saam met Sotomayor in Princeton gesê dat sy gedink het 'sommige van die emosies wat Sonia geskryf het, is baie kragtig', en dan bygevoeg: 'Ek is geneig om nie mense te laat voel om dinge te voel nie. . . . Maar ek wil hê hulle moet dink hulle het dit so verkeerd verstaan. " Sy sny die lug met haar hande. 'En ek dink miskien voel dat, om te voel dat hul logika, hul regsanalise, die gebruik van presedente en die keuse van fundamentele regsbeginsels net werklik ' - is 'n pouse -' verkeerd 'is. Die gehoor lag.
"Ons is baie anders, "het Sotomayor gesê.
Vanuit 'n Kaganoloog se oogpunt was die betekenis van haar vurige, onversetlike meningsverskil tweeledig.Dit het voorgestel dat sy in werklikheid 'n regsgebied het wat haar diep in die gedrang bring: sake wat handel oor die demokratiese proses. En dit was 'n herinnering dat sy die beste skrywer van die hof is.
Roberts het in sy 5–4 meerderheidsmening tot die gevolgtrekking gekom dat die hof geen vermoë gehad het om in te gryp nie, selfs nie in gevalle van uiterste geesdrif soos die voorheen nie: een uit Noord -Carolina (Rucho v. Common Cause) wat Republikeinse kandidate flagrant bevoordeel het. en een uit Maryland (Lamone v. Benisek) wat dieselfde vir Demokrate gedoen het. As die Hof in hierdie sake optree, het Roberts aangevoer, sou dit voortdurend ingryp in plaaslike geskille. Kagan was dit nie eens nie en het daarop aangedring dat die hof die plig het om te verseker dat ons politieke stelsel oop bly, sodat elke burger kan deelneem. Haar onenigheid het lesers gelei deur die betekenis van politieke gerrymanders, die skade wat hulle aanrig en die regte waarop hulle inbreuk maak, en beskryf hoe die Hof sou kon reageer as dit nie 'nalatigheid' toon oor die skade wat sulke skemas vir ons demokrasie aanrig nie.
Kagan het 'n gemoedelike toon aangegee en geskryf: "Terwyl ek vertel wat in die twee state gebeur het, vra uself af: Is dit hoe Amerikaanse demokrasie veronderstel is om te werk?" Sy definieer gerrymandering as 'distrikte trek om die mag van sommige kiesers te maksimeer en die mag van ander tot 'n minimum te beperk' en verduidelik dat dit die party wat 'n staatswetgewer beheer, 'n dekade of langer kan vestig, ongeag wat die kiesers verkies. Sy het gesê dat partydige gesindheid 'n belediging vir die eerste wysiging is, omdat dit beteken dat sommige mense se stemme effektief minder getel het, afhangende van hul partyverband en die politieke geskiedenis van hul buurt.
'Die enigste manier om die mening van die meerderheid te verstaan, is soos volg,' het sy geskryf. 'In die lig van ernstige skade aan demokratiese regering en flagrante inbreuk op die regte van individue - in die lig van 'n stygende partydige manipulasie waarvan niemand verenigbaar is met die waardes en wet van hierdie land nie - weier die meerderheid om 'n oplossing te bied. Vir die eerste keer in die geskiedenis van hierdie volk verklaar die meerderheid dat hy niks kan doen aan 'n erkende grondwetlike oortreding nie, omdat dit hoog en laag gesoek het en nie 'n werkbare wetlike standaard kan vind om toe te pas nie. "
Tog was daar so 'n standaard, het Kagan gesê - en dit sou nie van die hof vereis om proporsionele verteenwoordiging op lomp, skynbaar partydige maniere af te dwing nie, soos die meerderheid beweer het. Die soort gevorderde rekenaartegnologie wat uiterste gerrymanders in staat gestel het om so effektief te word, kan teen hulle gedraai word: met behulp van komplekse algoritmes kan u 'n groot aantal potensiële distriksplanne genereer, elkeen met inagneming van die fisiese en politieke geografie van 'n staat, en sy eie "verklaarde distrikskriteria" eerbiedig - slegs die doel van partydige voordeel. U kan al die potensiële kaarte op 'n kontinuum opstel, van die gunstigste vir die Republikeine tot die gunstigste vir die Demokrate. Hoe nader die reëling aan weerskante van die kontinuum was, "het sy gesê," hoe meer die partydige verdraaiing en hoe groter die stemverdunning is. " In die geval van Noord -Carolina het een deskundige drieduisend kaarte opgestel, en 'elkeen' daarvan sou tot die verkiesing van ten minste nog een demokraat gelei het as die kaart wat die staat gebruik het. "Hoeveel is te veel?" Kagan gesê. "Hierdie veel."
Die meerderheid het gesê dat so 'n oplossing aan ander gelaat kan word - staatshowe of staatswetgewers, of selfs die kongres. Maar as staatshowe 'n neutrale en hanteerbare standaard kon kry, het Kagan geskryf, waarom sou die Hooggeregshof dan nie? 'Wat weet die howe wat hierdie hof nie weet nie?' En hoewel staatswetgewers en die kongres in teorie iets kon aanneem, het hulle weinig aansporing om dit te doen: 'Dit is onwaarskynlik dat die politici wat voordeel trek uit partydige gerrymandering, partydige gerrymandering sal verander.'
'En hier is die gesinsfoto's wat u gedink het u in die wolk verloor het.'
Allison Riggs, 'n Noord-Karoliër wat die stemregsprogram by die Southern Coalition for Social Justice lei, was een van twee advokate wat die afgelope Maart teen die gerrymander in die Rucho-saak aangevoer het. Sy was natuurlik teleurgesteld oor die uitkoms, maar sy was opgewonde oor Kagan se onenigheid en hoe staatshowe, stemregsaktiviste en regstudente daaruit kan leer en dit kan gebruik. 'Dit is leesbaar, dit is uiters logies, dit is verstaanbaar - dit is nie 'n klomp regs- of tegniese jargon nie,' het Riggs gesê. 'Daar is niks skrikwekkends aan die onenigheid nie.'
Paul Smith, 'n prokureur wat al verskeie kere voor die Hooggeregshof aangevoer het, insluitend in 'n vorige partydige saak, Gill v. Whitford, het vir my gesê dat die willekeurige kaartgenererende toets wat Kagan in haar onenigheid voorgestel het, ''n goeie skoon manier om oor die probleem te dink. " Dit bied 'n sjabloon vir hoe staatshowe en ander 'na kaarte wat deur wetgewers geteken is, kan kyk en dit kan kritiseer'.
Inderdaad, die afgelope paar maande het twee staatshowe in Noord -Carolina gedoen wat die meerderheid van die Hooggeregshof in Junie gesê het dat dit nie kan doen nie. Die een het die partydige gerrymander van die distrikte van die staatswetgewer omgekeer, die ander het 'n bevel gegee teen die kongresdistrikte van die staat. Beide menings het Kagan se onenigheid aangehaal.
Kagan versag haar opinies met gesproke draaie ("bootvrag" "chutzpah" "dit is nie u oupa nie - laat staan ​​die Framers" gerrymanders ", 'n aanhaling van dr. Seuss) sonder om die nodige noukeurigheid van regsanalise in te boet. Die resultate laat haar soms vergelyk met Scalia, die laaste onvergeetlike skrywer op die hof. Maar sy styl was anders as 'n oorhoofse regsfilosofie, en ook meer flambojant, skerp en afhanklik van eksentrieke woordkeuses: 'argle-bargle', 'jiggery-pokery'.
Kagan se geskenke as skrywer het minder te doen met lewendige frases as met die vermoë om lesers se aandag te behou en hulle van argument tot argument te lei, met die implisiete sekerheid dat hulle 'n begin, 'n middel en 'n einde sal ondervind. In 'n saak uit haar derde termyn in die hof was die meerderheid van mening dat die ontplooiing van 'n dwelm-snuffel-polisiehond op iemand se stoep 'n 'soektog' is ingevolge die vierde wysiging en daarom 'n moontlike oorsaak en 'n lasbrief vereis. Kagan skryf 'n samesmelting wat begin met 'n skitterende lewendige vertroue: 'Vir my is 'n eenvoudige analogie hierdie saak - en dit op privaatheid sowel as op eiendomsgronde. 'N Vreemdeling kom by die voordeur van jou huis met 'n superversterkte verkyker. . . . Hy klop nie of groet nie. In plaas daarvan staan ​​hy op die stoep en gebruik die verkyker om deur jou vensters te kyk, in die verste hoeke van jou huis. " Sy het voortgegaan: 'Die saak is in alle opsigte hierdie geval', selfs al was 'die toerusting dierlik, nie mineraal nie'. Dwelmopsporingshonde is "na die poedel in die straat, terwyl 'n sterk verkyker na 'n stuk gewone glas is. Net soos die verkyker, is 'n hond vir die opsporing van dwelms 'n gespesialiseerde toestel om voorwerpe te ontdek wat nie in 'n duidelike oog (of gewone reuk) is nie.
Kagan het verskeie menings oor die kieswet geskryf, waaronder een van haar beste meningsverskille, in 'n saak van 2011 waarin die konserwatiewe meerderheid 'n wet van Arizona omverwerp het wat openbare finansiering van veldtogte tot stand gebring het. Die opinie van die laaste kwartaal is verantwoordelik vir twee van die drie menings wat sy van die bank af gelees het - 'n keuse wat regters selde en doelbewus maak om te beklemtoon hoe noodsaaklik hulle die kwessie oorweeg. (Kagan se derde was haar onenigheid in 'n saak wat die vakbond in die openbare sektor se vermoë beperk het.) Hoewel Kagan nie 'n boek geskryf het of lesings gegee het waarin 'n teorie van regspraak duidelik uiteengesit is nie, het sommige van die geleerdes met wie ek gepraat het, gedink dat sy is waarskynlik ingelig deur die werk van John Hart Ely, 'n professor in die regte in Harvard, wat 'n invloedryke boek uit 1980 geskryf het, "Demokrasie en wantroue", waarin hy beweer dat die dringendste rol van die regbank verseker dat die demokratiese proses regverdig vir almal werk burgers. Hierdie idee het bekend geword-nie besonder treffend nie-as '' '' '' '' '' weergawe-versterkende resensie ''. Dit het in die algemeen geregtigheid en terughoudendheid gerespekteer. Ely was nie 'n oorspronklike nie, en eis dat regters na die letterlike woorde van die Grondwet moet kyk, maar hy was ook nie 'n interpretivis wat regters aangemoedig het om die dokument los te lees en dit na eie smaak te vorm nie. Paul Smith het vir my gesê dat dit lyk asof Kagan die argument van Ely respekteer dat, selfs al twyfel jy daaroor dat onverkose regters die land moet bestuur, die enigste plek waar regters die aggressiefste moet wees, is om die demokrasie self te beskerm - dit maak nie verstand om ten gunste van demokratiese instellings terug te hou as die demokratiese instellings verdraai word deur dinge wat reggemaak moet word. " Smith het gesê dat hy die invloed van Ely op Kagan se opinies kan sien, veral in die veldtog-finansieringsgebied, en sê: "Ek dink sy is 'n persoon wat glo dat die hof sy bes doen vir die land as dit die demokratiese proses aan die gang hou. . "
Gregory Magarian, professor aan die Universiteit van Washington, het gesê dat hy veral in die verkiesingsgevalle die idee gehad het dat Kagan 'die klassieke herhaal'. Hy vervolg: 'Vir al haar retoriese gawes is sy nooit regtig te ver nie. Om haar opinies te lees, is regtig verkwikkend, maar jy besef dat dit wat sy doen dikwels terugval op gemene pragmatisme. Sy probeer nie net die samelewing herskep nie, maar probeer ons herinner aan wat ons konsensusbeginsels is en hoe demokrasie veronderstel is om te werk. "
Die laaste hooggeregshofstermyn was relatief stil. Dit lyk waarskynlik dat Roberts dit probeer hou het in die nasleep van die verdeelde verhoor van Kavanaugh. Hofwaarnemers met wie ek gepraat het, het gesê dat Roberts 'die temperatuur verlaag' deur so min as moontlik groot omstrede sake te neem. Hy is nie die enigste besluit nie - om 'n saak op die dossier te plaas, vereis vier uit nege stemme - maar hy gee die toon aan. Tog kan die termostaat nie vir altyd afgeskakel word nie. Hierdie term sal, benewens die L.G.B.T.-diskriminasiegevalle, die hof weeg op die pogings van die Trump-administrasie om uit te skakel DACA, die program Uitgestelde aksie vir kinderaankoms. Vir die eerste keer in byna 'n dekade sal die regters 'n aansienlike saak rakende geweerregte aanhoor: New York State Rifle & Pistol Association, Inc. teen die stad New York. En hulle het ingestem om 'n ander groot toets van uitvoerende gesag aan te gaan, in 'n saak waarin hulle gevra word om te besluit of die struktuur van die Buro vir Finansiële Beskerming vir Verbruikers - die geesteskind van Elizabeth Warren en die gogga van baie Republikeine - grondwetlik is. As deel van Kagan se administratiewe pligte moes sy die prokureur kies wat die struktuur van die C.F.P.B. voor die hof sou verdedig, en sy het Paul Clement gekies - 'n kliënt van Scalia wat as prokureur -generaal gedien het onder president George W. Bush. Kate Shaw, die regsprofessor by Cardozo, het in 'n e-pos aan my gesê dat dit "in die breë as 'n briljante besluit van Kagan ontvang is om die voorste konserwatiewe advokaat van sy generasie aan te stel om die verdediging van 'n agentskap in die jare lank die hare van die konserwatiewe regsbeweging. "
En dan is daar aborsie. Die hof het ingestem om argumente aan te hoor in 'n saak, June Medical Services v.Gee, wat 'n hoogs beperkende aborsiewet in Louisiana behels. Die wet is byna identies aan 'n Texas -wet wat die hof in 2016 in Whole Woman's Health v. Hellerstedt omgekeer het, omdat dit 'n onnodige las opgelê het op vroue wat aborsies soek. Kennedy was in die hof in 2016, en sy stem het die meerderheid verseker. Die bereidwilligheid van die hof om die Louisiana -wet te aanvaar vir mondelinge argumente, is nie goed vir aborsieregte nie: daar is geen rede om dit te oorweeg nie, tensy sommige van die konserwatiewe regters die uitspraak van die hele vrou se gesondheid wil uitskakel. Thomas, byvoorbeeld, het aborsie openlik vergelyk met eugenetika wat hy verklaar het dat "ons aborsie-regspraak buite beheer geraak het" en dat die standaard van onbehoorlike las ongrondwetlik is. En Kavanaugh het aangedui dat hy moontlik die Louisiana -wet kan bekragtig. Verlede kwartaal het die hof, 5-4, gestem om die wet tydelik in werking te stel, terwyl Roberts by die liberale aangesluit het. Kavanaugh het 'n mening geskryf waarin gesê word dat dit in werking moet tree - hoe moeilik sou dit vir 'n vrou moontlik wees om 'n aborsie in Louisiana te doen.
Shaw het opgemerk dat Kagan moeilike vrae in die Texas -saak gevra het, 'n teken dat sy 'nul geduld het vir die bedinkte en onoortuigende argumente dat die wet handel oor die beskerming van die gesondheid van vroue.' In die Louisiana -geval kan Kagan moontlik 'n kompromis aangaan wat uitsluitlik afhang van die beskikbaarheid van aborsie daar, maar dit is onwaarskynlik dat sy sal aanteken op 'n beslissing wat die hof se vorige aborsiereg verwerp.
Een van die redes waarom die liberale regters, veral Kagan en Breyer, die afgelope tyd die trommel geslaan het vir stare decisis, is dat dit die enigste beginsel kan wees wat die konserwatiewe meerderheid kan laat onderbreek terwyl hy 'n groothandel in aborsie oorweeg. Kagan het in 'n meningsverskil in 'n redelik geringe saak oor eiendomsreg die belangrikheid beklemtoon om die presedent te respekteer en geskryf dat die meerderheidsbesluit 'honderd plus jare se regsuitsprake in die wiele ry'. In haar openbare optredes het sy die waarde van stabiele en voorspelbare regsraamwerke beklemtoon. By Georgetown Law, in Julie, het sy gesê: 'Miskien is die ergste ding wat mense aan ons regstelsel kan dink, dit is net asof een persoon uittree of sterf, en 'n ander persoon in die hof kom, en alles is reg. gryp. " Dit is die soort beroep op die reputasie en legitimiteit van die Hof op lang termyn wat aan Roberts kan werk. Dit is onwaarskynlik dat Alito of Thomas dit sal oorreed. Samuel Bagenstos, 'n geleerde van die konstitusionele wet aan die Universiteit van Michigan, het vir my gesê: "Kagan se taktiese benadering kan nuttig wees in gevalle waar regters nie 'n baie diep ideologiese affiniteit voel nie-maar 'n taktiese benadering gaan nie 'n werklike ideologiese stoot oorkom nie. . "
Benoemde hof Elena Kagan: Laat die ondersoek begin
President Obama, saam met vise -president Biden, stel advokaat -generaal Elena Kagan voor as sy genomineerde in die hooggeregshof
Toe president Obama se nuutste genomineerde vir die Amerikaanse hooggeregshof, Elena Kagan, laas voor die regterlike komitee van die senaat verskyn, het Republikeine in lofprysing oor hulleself gestruikel. 'Dean, u het 'n uitstekende werk gedoen daarbo by Harvard,' het Orrin Hatch van Utah gesê, met verwysing na haar werk by die regsskool van die universiteit. 'Ek twyfel nie daaroor om u te hoor dat u die taak volstaan ​​nie,' het Tom Coburn, Oklahoma, gesê. 'Ek sien uit daarna om u te ondersteun,' verduidelik Lindsey Graham, Suid -Carolina, en noem Kagan 'baie gekwalifiseerd'.
Dit was ongeveer 'n jaar gelede, toe Kagan, 'n voormalige hulp aan president Clinton, aangewys is as prokureur -generaal, 'n pos met baie minder individuele mag as 'n hooggeregshof. Hierdie keer gaan sy harder hoor. 'Ek is 100% positief dat senator Coburn hierdie keer nie vir haar gaan stem nie,' sê Curt Levey, uitvoerende direkteur van die konserwatiewe komitee vir justisie, wat nog nie standpunt ingeneem het oor Kagan se benoeming nie. 'Dit is 'n veranderde politieke situasie.' Maar die vroeë omhelsing van Kagan verlede jaar deur sewe belangrike Republikeine in die Senaat maak nietemin die weg oop vir 'n ordelike bevestiging hierdie somer van 'n derde vroulike regter vir die sittende Hooggeregshof. (Kyk hoe dit met die hooggeregshof van hoofregter John Roberts vaar.)
Obama het Maandagoggend in die East Room van die Withuis sy genomineerde, die ergste bewaarde geheim in die onlangse politieke geskiedenis, bekendgestel en haar '' 'n baanbrekerleier 'en' my vriend 'genoem. Obama het gesê: 'Elena word gerespekteer en bewonder, nie net vanweë haar intellek en prestasiegeskiedenis nie, maar ook vir haar temperament, haar openheid vir 'n wye verskeidenheid standpunte, haar gewoonte om 'n frase te leen van Justice [ John Paul &# 93 Stevens om begrip te hê voordat u nie saamstem nie, haar billikheid en vaardigheid as konsensusbouer.
Kagan het op haar beurt die standaardskrif vir genomineerdes van die Hooggeregshof vervul, en bedank haar mentors en personeel en prys haar broers en haar ouers, wat albei nie meer lewe nie. 'Die hof is 'n buitengewone instelling in die werk wat hy doen en in die werk wat hy vir die Amerikaanse volk kan doen deur die beginsels van ons Grondwet te bevorder, deur die oppergesag van die reg te handhaaf en deur alle Amerikaners in staat te stel, ongeag hul agtergrond of oortuigings , om 'n regverdige verhoor en 'n gelyke kans op geregtigheid te kry, 'het sy gesê. (Kom die regters van die Hooggeregshof oor die weg?)
In 'n inligtingsessie na die aankondiging, het Ron Klain, 'n topadviseur van vise -president Biden, wat aan die benoeming gewerk het, gesê dat hy verwag het dat Kagan onmiddellik van haar prokureurs -generaal sou terugkeer, om onmiddellik na senatore te gaan. Hy het gesê dat as sy bevestig word, haar vorige werk by die administrasie haar kan dwing om haarself te weerhou van soveel as 17 hooggeregshofsake oor die volgende twee jaar. 'Elena is duidelik 'n regs -progressief', het Klain gesê toe sy gevra is om haar regsbenadering te kenmerk. 'Sy het 'n pragmatiese perspektief.'
Tydens die keuringsproses het Obama die geskrifte van twee dosyn potensiële regters hersien. Die lys is tot 10 verminder vir meer navorsing. Obama en Biden het privaat met vier kandidate gepraat, waaronder beide Kagan en die sewende kringregter Diane Wood, wat albei verlede jaar finaliste was vir die oop sitplek wat na Sonia Sotomayor gegaan het. Klain het gesê Obama het by verskeie senatore gehoor oor die begeerte om iemand te vind, soos Kagan, wat nog nie as regter gedien het nie. 'As u die standpunt inneem dat iemand met haar soort ervaring nie in die hooggeregshof kan dien nie, sou u 'n situasie hê waarin Thurgood Marshall nooit in die hooggeregshof sou gedien het nie en Robert Jackson nooit in die hooggeregshof sou gedien het nie , "Het Klain gesê.
As dit bevestig word, sal Kagan die vierde vroulike regter in die geskiedenis van die Hooggeregshof wees, die agtste Joodse regter wat in die hof sit en die eerste genomineerde sedert 1972 sonder voorafgaande ervaring as regter. Op 50 sal Kagan ook die jongste regter in die huidige hof wees.Kagan, wat aan die Upper West Side van Manhattan geleë is, is soos die res van die hoflede: 'n gegradueerde van die Ivy League, gestudeer aan Princeton en Harvard Law School. Sy het 'n kantoor by die Hooggeregshofsregter Thurgood Marshall en DC -regter Abner Mikva, een van Obama se mentors in Chicago, aangestel. Sy het in die vroeë 1990's aan die Universiteit van Chicago klas gegee, waar sy Obama die eerste keer ontmoet het.
Benewens haar Obama -bande, is Kagan ook bekend op Capitol Hill, nadat hy 'n groot deel van president Clinton se tweede termyn as binnelandse beleidsadviseur in die Withuis gedien het. Sy werk ook kortliks in 1993 vir vise -president Joe Biden, wat toe die bevestigingsverhore van Ruth Bader Ginsburg as voorsitter van die Senaat se regterlike komitee gelei het. In 1999 is sy deur Clinton genomineer vir die DC Circuit, maar die Republikein van die Senaat blokkeer 'n verhoor en stem oor haar benoeming.
Ondanks die wydverspreide lof wat Kagan ontvang as 'n relatief nie-ideologiese denker, is daar 'n paar vlampunte in haar rekord wat beslis in die komende twee maande onder die loep geneem sal word. In 2003, as dekaan aan Harvard, het sy 'n amicus -brief ingedien in 'n saak wat die grondwetlikheid van die Solomon -wysiging betwis, wat federale finansiering vir skole wat geweier het om militêre werwing op die kampus toe te laat, geblokkeer het. Nadat hy in 2004 'n tydelike oorwinning in die Derde Kring behaal het, het Kagan besluit om militêre werwing op die regskampus te verbied, terwyl die saak na die Hooggeregshof gaan appelleer, en die militêre verbod op homo's en lesbiërs as die rede genoem. Die volgende jaar het die federale regering gedreig om alle finansiering van die skool terug te hou, en Kagan het omgedraai en die skool heropen vir werwers.
'Ek het al voorheen gesê hoe spyt ek is dat ek hierdie uitsondering op ons beleid teen antidiskriminasie gemaak het,' het Kagan in 'n brief geskryf waarin sy verduidelik hoe sy omkeer het. "Ek glo dat die weermag se diskriminerende indiensnemingsbeleid baie verkeerd is en dat dit onwys en onregverdig is. Ek sien uit na die tyd wanneer al ons studente hul loopbane kan volg wat hulle wil, insluitend die manier waarop hulle hul professionele lewens kan wy aan die verdediging van hul land. " Die Hooggeregshof het die beslissing van die Derde Kring later ongedaan gemaak, die Solomon -wysiging gehandhaaf en die argumente wat Kagan aangevoer het, eenparig verwerp.
As 'n jong advokaat vir justisie Marshall het Kagan 'n memorandum geskryf waarin gevra word of dit konstitusioneel is vir godsdienstige organisasies om federale finansiering te ontvang om tienerswangerskap te ontmoedig en om swanger tieners te sorg. 'Dit sou moeilik wees vir enige godsdienstige organisasie om aan sulke projekte deel te neem sonder om 'n soort godsdiensonderrig in te spuit,' het sy destyds geskryf. In haar bevestigingsverhoor in 2009 noem Kagan haar memorandum egter "die domste wat ek nog ooit gehoor het."
In November 2005 het Kagan hom by ander regsskooldekaane aangesluit, waaronder Yale's Harold Koh, wat nou 'n top -adviseur van die staatsdepartement is, in protes teen 'n wysiging deur Graham wat die federale howe van die reg sou ontneem het om voort te gaan met die hersiening van die sake van sekere gevangenes in Guant en aacutenamo Bay. . "Toe diktature wette aanvaar het wat hul howe ontneem het om uitvoerende aanhouding of straf van gevangenes te hersien, het ons regering tereg sulke dade as fundamenteel wetteloos uitgedaag," het die dekane in die brief geskryf. "Dieselfde standaard moet van toepassing wees op ons eie regering."
Sommige liberale is nietemin versigtig dat Kagan, wat nie 'n regter is nie, geen openbare rekord van geregtelike denke kan ondersoek nie. Hulle is bekommerd dat sy, as sy in die hof sit, 'n minder progressiewe mag kan wees as Justice Stevens, wat vanjaar uittree. Die liberale regsblogger Glenn Greenwald het geskryf: 'Niks is beter geskik vir hierdie Withuis as 'n leë leisteen, instituut-lojale, skynbaar beginselvrye loopbaanman wat die afgelope 15 maande as advokaat van die Obama-administrasie kragtig verdedig het om elkeen van sy bewerings van uiters breë uitvoerende gesag. "
7 belangrike oomblikke vir vroue in die hooggeregshof
Vandag is dit die herdenking van een van die belangrikste oomblikke in die Amerikaanse regsgeskiedenis: 7 Julie 1981, presies 35 jaar gelede, is Sandra Day O'Connor, die eerste vroulike hooggeregshof, vir haar pos genomineer. Tans is ons gewoond daaraan dat Day O'Connor se opvolgers - Ruth Bader Ginsburg, Sonia Sotomayor en Elena Kagan - 'n groot rol in die Amerikaanse regsgeskiedenis speel, maar Amerikaanse vroue het slegs toegang tot die federale hof gehad vir 'n verstommende kort tydjie. Om die geskiedenis van vroue in die Hooggeregshof te verstaan, is nodig om te sien hoe baanbrekend die vier vroue wat die sprong na die hof gemaak het, werklik is.
Om dit alles in konteks te plaas, het 112 hooggeregshofregters in die loop van die bestaan ​​van die hooggeregshof gedien. Vier van hulle was vroue. Dit is ongeveer 3,5 persent - nie goed genoeg nie, aangesien vroue meer as die helfte van die Amerikaanse bevolking uitmaak en sedert 1922 kon stem ('n reg wat deur die Hooggeregshof wettig gemaak word).
Hier is sewe belangrike oomblikke in die geskiedenis van die vroulike regters van die Hooggeregshof, vir die geval dat u wonder hoe sleg hulle almal is (antwoord: uiters sleg).
1928: Genevieve Rose Cline word die eerste vroulike Amerikaanse federale regter
In 1928 word Genevieve Rose Cline, 'n aktivis en prokureur wat in 1921 in die Ohio Bar opgeneem is, deur president Calvin Coolidge genomineer vir 'n pos as regter van die Amerikaanse doeanehof. Haar aanstelling is deur ander regters betoog, grootliks op grond van haar geslag - maar Cline is toegelaat om voort te gaan. Dit maak haar die eerste vrou wat by die federale regbank aangewys is, en sy dien 25 jaar lank in haar gesogte posisie.
Na Cline kom die ander regbank en paaie, soos Ruth Bader Ginsburg hulle genoem het-soos Florence Allen (wat die eerste vrou was wat in die hooggeregshof in die staat dien, en in 1943 'n regter van die Federale Appèlhof geword het) by Mary Honor Donlon, wat die pos vervul het wat Cline ontruim het toe sy in 1955 afgetree het.
1980: Reagan belowe 'n vroulike hooggeregshofregter
Sandra Day O'Connor se pad na die Hooggeregshof is aan die gang gesit deur 'n veldtogbelofte wat Ronald Reagan afgelê het toe hy in 1980 vir die president verkies het: hy het belowe om uiteindelik 'n vrou in die Hooggeregshof te plaas. Toe hy verkies is, hou hy by sy woord en sê op 'n perskonferensie in 1981: 'Ek het my daartoe verbind dat een van my eerste aanstellings in die hooggeregshof die mees gekwalifiseerde vrou sou wees wat ek moontlik kon vind. Dit wil nie sê dat ek net 'n vrou sou aanstel om dit te doen nie. Dit sou nie eerlik wees vir vroue of vir toekomstige geslagte van alle Amerikaners wie se lewens so diep geraak word deur die beslissings van die hof nie. Ek het eerder belowe om 'n vrou aan te stel wat voldoen aan die baie hoë standaarde wat ek van alle hofaanstellings vereis. Ek het so iemand geïdentifiseer. " O'Connor se senaatverhoor in 1981 om oor haar benoeming te stem, het 'n stem van 99-0 opgelewer om haar te bevestig.
1996: Ruth Bader Ginsburg Authors The Decision For & quotUnited States v. Virginia & quot
Daar was baie briljante episodes in die loopbane van al vier die vroulike regters van die Hooggeregshof, maar een vir die annale was die opstel van die beslissing in die saak "United States v. Virginia" deur Ruth Bader Ginsburg. Ginsburg, wat deur Bill Clinton genomineer is en in 1993 haar eed afgelê het, het in 1996 geskiedenis gemaak as die enigste outeur van 'n meerderheidsbesluit oor geslagsgelykheid, waarin sy en ander regters besluit het dat die staat Virginia se besluit om vroue te weerhou om die Virginia Military Institute was ongrondwetlik.
Bader Ginsburg, in een van haar vele welsprekende verklarings as regter, het in die besluit geskryf: 'Geen federale of staatsregering tree verenigbaar op met gelyke beskerming as 'n wet of amptelike beleid vroue ontken nie, bloot omdat hulle vroue is, volle burgerskapstatus - gelyk geleentheid om te streef, te bereik, deel te neem aan en by te dra tot die samelewing op grond van hul individuele talente en vermoëns. & quot
2007: Ginsburg hewige meningsverskille oor gelyke loon
Een van die ander ongelooflik belangrike oomblikke van Ginsburg in die hooggeregshof het gekom in 2007, toe haar onenigheid oor 'n saak met gelyke salarisse so fel was dat sy verkies het om haar mening hardop aan die pers voor te lees vanuit haar posisie op die hofbank. Die saak - waarin Lillly Ledbetter haar werkgewer, Goodyear, gedagvaar het nadat sy uitgevind het dat 'n man meer verdien as sy vir dieselfde werk - is deur die hooggeregshof uitgegooi omdat Ledbetter nie 180 dae na haar ontdekking ingedien het nie. Maar Ginsburg het in haar onenigheid opgemerk dat & quotpay -verskille dikwels voorkom, soos in Ledbetter se geval, in klein stappe, & quot en dat die wet gewysig moet word. Sy en president Obama het saamgewerk aan die Lilly Ledbetter Equal Pay Act, wat hy in 2009 onderteken het.
Mei 2009: Sonia Sotomayor word eerste Latina in die hooggeregshof
Sonia Sotomayor se benoeming in 1999 deur president Obama in die hooggeregshof was nie die eerste keer dat sy deur 'n president om kennisgewing gekies is nie. Sy is in 1992 deur George HW Bush (op aanbeveling van Ted Kennedy) aangewys as 'n Amerikaanse distrikshofregter, en Bill Clinton het haar in 1997 vir die US Second Circuit Court of Appeals benoem. Maar haar nominasie in 2009 was een van die grootste oomblikke tog in die geskiedenis van vroulike hooggeregshofregters - omdat Sotomayor nie net 'n vrou was nie, maar ook 'n vrou van kleur. In 2001 verwys Sotomayor eksplisiet hierna in 'n toespraak. "Ek sou hoop," het sy destyds gesê, "dat 'n wyse Latina -vrou met die rykdom van haar ervarings meer dikwels as nie 'n beter gevolg sou kry as 'n blanke man wat nie so geleef het nie."
Augustus 2009: Elena Kagan word derde vroulike sittende hooggeregshofregter
2009 was 'n stampvol jaar vir vroulike regters van die Hooggeregshof: met die vinnige benoeming en bevestiging van Elena Kagan, slegs twee maande nadat sy in die rol van prokureur -generaal benoem is, vorm vroue nou 'n volle derde van die Hooggeregshofbank vir die eerste tyd ooit. Kagan het 'n reputasie opgebou as die & quotcool & quot -regter - sy is die jongste lid van die hof en verwys na alles van dr. Seuss tot Star Wars aan Zoolander in haar opinies (sy het eens 'n oordeel vir Marvel Entertainment gevul met Spiderman -verwysings). En ondanks haar liberale geloofsbriewe, onthul sy in 2013 dat sy en die nou laat-aarts-konserwatiewe regter Antonin Scalia jagmaats was.
2014: RBG verklaar dat nege vroue in die hooggeregshof genoeg sal wees & quot
Wat is die volgende vir die toekoms van vroulike hooggeregshofregters? Ruth Bader Ginsburg, wat haar bynaam "Notorious RBG" volstaan, het 'n uiters belangrike punt oor die onderwerp gemaak tydens 'n 2014 NPR -onderhoud. Op die vraag hoeveel vroue in die hooggeregshof na haar mening & quotenough sou wees, het Bader Ginsberg haar nou legendariese antwoord gegee: "Wanneer daar nege is." 'Die grootste deel van die land se geskiedenis,' het Ginsburg uitgewerk, 'was nege en almal mans. Niemand het dit vreemd gevind nie. & Quot 'n Hooggeregshof van alle vroue is moontlik nie onmiddellik binne bereik nie, maar O'Connor, Kagan, Ginsburg en Sotomayor het dit na veel meer as 'n pypdroom laat lyk.
Elena Kagan (uitgespreek / ˈkeɪɡən / gebore 28 April 1960) is 'n mede -regter van die Hooggeregshof van die Verenigde State, wat sedert 7 Augustus 2010 dien.
President Obama het haar prokureur -generaal aangestel op 26 Januarie 2009. Op 10 Mei 2010 het Obama haar in die hooggeregshof benoem om die vakature na die naderende uittrede van regter John Paul Stevens te vul. Na bevestiging van die senaat is Kagan op 7 Augustus 2010 deur hoofregter John G. Roberts beëdig. Kagan se formele beleggingseremonie voor 'n spesiale vergadering van die Hooggeregshof van die Verenigde State op 1 Oktober 2010 plaasgevind het.
Daar is bespiegel dat haar posisie as prokureur -generaal die kans op nominasie van Kagan sou vergroot, aangesien advokate -generaal in die verlede as moontlike genomineerdes in die hooggeregshof beskou is. Op 13 Mei 2009 het die Associated Press berig dat Obama Kagan onder meer oorweeg vir moontlike aanstelling in die Hooggeregshof van die Verenigde State.
Op 26 Mei 2009 het Obama egter aangekondig dat hy Sonia Sotomayor in die pos benoem.
Kagan ontmoet Obama in die Oval Office, April 2010.
Op 9 April 2010 kondig regter John Paul Stevens aan dat hy aan die begin van die somer van die hof gaan uittree, wat nuwe bespiegelinge oor Kagan se moontlike benoeming op die bank laat ontstaan.
In 'n Vars dialoë Jeffrey Toobin, 'n ontleder van die hooggeregshof en 'n vriend van Kagan en 'n klasmaat van die regsskool, het bespiegel dat Kagan waarskynlik genomineerde president Obama sou wees, en beskryf haar as 'n baie goeie Obama -persoon, 'n gematigde demokraat, 'n konsensusbouer. . "
Hierdie moontlikheid het baie liberale en progressiewe mense ontstel, wat bekommerd was dat die vervanging van Stevens met Kagan die hof na regs kan skuif, miskien aansienlik na regs. "
Terwyl Kagan se naam genoem is as 'n moontlike plaasvervanger vir Justice Stevens, is die New York Times opgemerk dat sy bewerings van uitvoerende gesag ondersteun het
Hierdie siening van groot uitvoerende gesag het sommige kommentators laat vrees dat sy die meerderheid sou omkeer ten gunste van die beskerming van burgerlike vryhede in die Hooggeregshof as sy Stevens sou vervang.
Die dekane van meer as 'n derde van die regskole in die land, nege en sestig mense in totaal, het vroeg in Junie in 'n ope brief die nominasie van Kagan onderskryf. Dit het geprys wat sy beskou as haar koalisiebouvaardighede en die begrip van doktrine en beleid sowel as haar geskrewe rekord van regsanalise.
Kagan, Obama en Roberts voor haar beleggingseremonie
Die bevestigingsverhore begin op 28 Junie. Kagan se getuienis en haar antwoorde op die vrae van die Senaat se regterlike komitee op 20 Julie was sonder probleme en bevat geen nuwe onthullings oor haar karakter of agtergrond nie. Arlen Specter van Pennsylvania het 'n artikel aangehaal wat Kagan in die Chicago Law Review in 1995, en kritiseer die ontwyking van genomineerdes van die Hooggeregshof in hul verhore.
Kagan, het Specter opgemerk, beoefen nou die ontwyking.
Op 20 Julie 2010 het die regterlike komitee van die senaat 13–6 gestem om die bevestiging van Kagan aan die volledige senaat aan te beveel. Op 5 Augustus bevestig die volledige senaat haar benoeming met 'n stem van 63–37.
Die stemming was grotendeels op partylyne, met vyf Republikeine (Richard Lugar, Judd Gregg, Lindsey Graham, Susan Collins en Olympia Snowe) wat haar en een demokraat (Ben Nelson) teenstaan. Twee onafhanklikes van die Senaat het ten gunste van bevestiging gestem. Sy is op Saterdag 7 Augustus tydens 'n privaat seremonie deur hoofregter John Roberts ingesweer.
Kagan is die eerste regter wat sedert William Rehnquist in 1972 sonder voorafgaande ervaring as regter aangestel is.
Sy is die vierde vroulike regter in die geskiedenis van die hof (en vir die eerste keer deel van 'n hof met drie vroulike regters) en die agtste Joodse regter, wat drie van die nege huidige regters Joods maak.
Regter Elena Kagan bevestig dat Joodse vroue op die bank sit!
Elena Kagan as dekaan van Harvard Law. Regter Elena Kagan is die vierde vrou wat in die hooggeregshof van die Verenigde State dien.
Mazel -toespraak aan Elena Kagan, die nuutste regter van die Hooggeregshof!
Regter Elena Kagan sluit aan by justisie Ruth Bader Ginsburg as die 2de Joodse vrou in die Amerikaanse hooggeregshof! Sy is gister deur die Amerikaanse senaat bevestig in 'n stemming van 63 tot 37, waarin die meeste senatore langs partylyne gestem het. Na 'n paar aanvanklike brouhaha oor die voorval rakende militêre werwers by Harvard Law en 'n paar sagtebalverwante bespiegelinge oor haar seksualiteit (sug), het Kagan se bevestiging regtig geen groot padblokkades gehad nie. Selfs die vraag na haar Joodse identiteit was nie 'n saak nie. Die relatiewe gemak waarmee Kagan bevestig is, het die ongelukkige gevolg gehad dat dit die ware historiese betekenis van hierdie oomblik ondermyn het.
Die bevestiging van Justice Kagan was die vierde keer in die geskiedenis dat 'n vrou in die Hooggeregshof van die Verenigde State aangestel is, en die die eerste keer in die geskiedenis dat drie vroue regters tegelyk bedien het! As ons in ag neem dat vroue ongeveer 51% van die bevolking uitmaak, is ons nou nader as wat ons ooit was aan gelyke verteenwoordiging in die Hooggeregshof. Om Joe Biden aan te haal, dit is 'n 'Big F-ing Deal'.
Ek is so opgewonde om 'n ander vrou in die hooggeregshof te sien. En soos almal in die Joodse gemeenskap, is ek ook vol naches om te sien hoe 'n mede -"Jood met gesindheid" geskiedenis maak.
Besoek haar vir meer inligting oor Elena Kagan Hierdie week in die geskiedenis artikel van 19 Maart 2009. Haar bevestiging sal bygevoeg word Hierdie week in die geskiedenis binnekort - bly ingeskakel!
Een van die skaars regters van die Hooggeregshof wat nog nooit as 'n laerhofregter gedien het nie, het Elena Kagan haar merk op die hof gemaak as 'n liberale regter met 'n gawe om meningsverskille aan te gaan wat regsjargon vermy het. Kagan, wat grootgeword het, het met haar rabbi in botsing gekom en onderhandel oor haar eie voorwaardes vir haar Bat Mitzvah, die eerste in sy soort in hul sinagoge. Sy studeer aan Princeton in 1981, behaal 'n MPhil van Oxford in 1983 en 'n JD van Harvard in 1986, ook voorsitter van die redaksie van die Daaglikse Princetonian en dien as toesighoudende redakteur van die Harvard Law Review. Na 'n klerkskap by Thurgood Marshall aan die Hooggeregshof en privaat praktyk by Williams & amp; Connolly, het Kagan in 1991 begin klasgee aan die Law School van die Universiteit van Chicago. Sy word in 1995 aangestel as Adjunk -Withuisraad en word adjunk -direkteur van die Binnelandse Beleid. Raad van 1997–1999. Sy dien as dekaan van die Harvard Law School van 2003-2009 en word geprys vir die verbetering van die skool se finansies, fakulteit en algemene kultuur. In 2009 word sy die eerste vroulike prokureur -generaal van die Verenigde State en word in 2010 na die hooggeregshof verhef.
Kyk die video: A Conversation with Associate Justice Elena Kagan of the Supreme Court of the United States (November 2021).