'N Openbare dekor onder die Derde Republiek - Verskeie
'N Openbare dekor onder die IIIe Republiek
Titel: The Water Lilies, waterstudie: Le Matin n ° 1 (kamer II, noordwand)
Afmetings: Hoogte 197 - Breedte 1274
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek. Besonderhede
Prentverwysing: 92-000121 / INV20105
The Water Lilies, waterstudie: Le Matin n ° 1 (kamer II, noordwand)
'N Klimaat van vertroue
Na die vertrek van president Marshal-president Mac-Mahon in 1879 (die einde van die Republiek van die Hertoge), het die IIIe République, gebore op 4 September 1870 op die puin van Sedan en sedert 1875 met grondwetlike wette toegerus, begin met 'n fase van konsolidasie en uitbreiding. Sy hou by die humanisme wat van die Verligting geërf is, en pleit vir vryheid en sekularisme.
Geheg aan die simbole wat die wettigheid daarvan gevind het (in 1879 is die setel van openbare magte in Parys hervestig, is die Marseillaise gekies as die volkslied), en het die dekor van groot geboue die opdrag gegee om sy waardes te versprei: "Franse patriotisme hom ook, sy Life of Saints, sy goue legende. 276).
Die beweging, wyd ondersteun deur plaaslike gemeenskappe, het aanleiding gegee tot 'n ware 'statuomania' (monumente vir die Republiek en sy toesighoudende figure), en in openbare geboue (stadsale, universiteite, ens.), Tot 'n bloei van versierings geskilderde skilderye wat deur die staat gesubsidieer word. 269).
'N Totale kunswerk
Die groot gemonteerde doeke wat sedert 1927 die Orangerie des Tuileries in Parys versier het, is vandag algemeen bekend. In twee ovale kamers, 91 lineêre meter en 2,50 meter hoog, strek en ontvou 'n waterlandskap, bevolk deur waterlelies, wilgtakke, wolke en weerkaatsde boomstamme, "Illusie van 'n eindelose geheel, van 'n golf sonder horison en sonder kus" in Monet se eie woorde. Hierdie versiering is 'n laat en raaiselagtige manifestasie van 'n impressionisme waaraan die monumentaliteit en die afwesigheid van enige menslike figuur 'n abstrakte karakter gee, die balans van 'n lewe. Geproduseer tussen 1914 en 1926, is dit eers sonder 'n spesifieke bestemming bedink, gebaseer op die bekende kunstenaar van die kunstenaar: die watertuin omring deur bome en versier met waterplante, ontwerp vanaf 1893 op sy eiendom. de Giverny, en waarvoor die skilder vir meer as dertig jaar sy ezel neergesit het om die veranderende ritmes daarvan te ondersoek. Bestaan ​​uit agt reeks panele, die siklus van Waterlelies van die Orangerie roep, sonder 'n oplossing van kontinuïteit, die optog van die ure, sedert sonop met die Oggend, gewillig na die ooste, tot die aand met Sonsondergang, Wes.
Die geskenk van Waterlelies : genie en menigte
Dit was op eie inisiatief dat Monet die dag na die wapenstilstand sy vriend Clemenceau, president van die Raad en 'Father la Victoire', opdrag gegee het om deur hom twee eenvoudige panele uit die reeks aan te bied. van Waterlelies. Clemenceau het die skilder in ruil daarvoor vaardig oortuig om sy gebaar uit te brei na die dekoratiewe ensemble waaraan hy sedert 1897 gedink het sonder om die bestemming daarvan te ken. Die administrasie, wat weliswaar 'n groot ruimte gelaat het aan kunstenaars wat verantwoordelik was vir openbare dekore en wat mettertyd "geneig was om homself te omskep in 'n bestuurder van fondse wat hy onder sy beheer tot die beskikking van gebruikers gestel het" (Bl. , sou sy nietemin hierdie geskenk aanvaar het as Clemenceau dit nie ondersteun het nie? Bekroon met die oorwinning van Frankryk, het die Tiger inderdaad 'n goeie reputasie verwerf as 'n verdediger van moderne kuns en was sy gesag onbetwisbaar. Anders as die militante kategese van kontemporêre omgewings, soos die dekor wat Glaize in die trousaal van die stadsaal op 20 geskep het.e arrondissement van Parys ("Assisi tussen waarheid en tyd, met geregtigheid aan sy sy, ken die nageslag onsterflikheid toe aan alle burgers wat bygedra het tot die triomf van die Republiek") of die ontelbare Triomfeer van 'n welvarende en selfversekerde Republiek, die reeks van Waterlelies illustreer geen spesifieke episode of verduidelik die funksie van die gebou nie.
Die werk, tydloos en verstaanbaar vir almal, is gerig aan 'n "ongedifferensieerde en onbeperkte" gehoor en, na die barbaarsheid van die oorlog, bied dit 'die herstel van die kosmiese orde en die troos van skoonheid' ( P. Georgel, Le cycle des Nymphéas, 1999, p. 17-18), transendeer dit ideologieë. Clemenceau het sy singulariteit goed uitgespreek en gepraat van ''n oorweldigende emosie van skoonheid': 'When the Waterlelies van Watertuin neem ons van die vloeibare vlakte na die bewegende wolke van die oneindige gees, ons verlaat die aarde en sy lug om die hoogste harmonie van dinge, ver buite ons klein planeetwêreld, ten volle te geniet in die volle vlug van ons emosies "(Clemenceau, Claude Monet: les Nymphéas, 1928). Die besluit wat geneem is om dit aan die Orangery toe te ken, het Monet, met die hulp van die argitek Lefèvre, ontwerp om die elliptiese rangskikking van die twee kamers wat bedoel is om die doeke te ontvang, wat die werk van die tradisionele ondergeskiktheid aan die raam verwyder. argitektoniese. Met hierdie skenking (nietemin deur Monet gekondisioneer op die verkryging deur die Staat van hom) Vroue in die tuin van 1866) bied die skilder die Nasie die "belofte [...] van die beskawende mag van die kuns" aan (P. Georgel, p. 17), terwyl die staat die historiese belang van die Impressionisme erken.
Vir meer inligting oor die reeks van Waterlelies gehou in die Orangerie Museum, besoek ons ​​webwerf Panorama van kuns.
Maurice AGULHON, Marianne aan bewind: Republikeinse beeldspraak en simbolies van 1880 tot 1914, Parys, Flammarion, 1979. Georges CLEMENCEAU, Claude Monet: Die waterlelies, Parys, Plon, 1928. Pierre GEORGEL, Monet: Die Waterleliesiklus, katalogus van die uitstalling in die Musée de l'Orangerie, Parys, RMN, 1999. Pierre VAISSE, Die Derde Republiek en die skilders, Parys, Flammarion, 1995.