JY LEES NOU Reggemaak
Omdat my werk meestal met woorde, gedagtes en gesprekke te doen het, kom daar elke nou 'n hunkering in my op na werk met my hande
Dalk wil ons stadsjapies heimlik soos ’n boer uit die veld kom met sweet op die lyf en met hande wat hard gevat het en raak gevat het. Wil ons nie soms voel die
skoonheid in die huis kyk met bewondering na ons omdat ons die dinge gedoen het wat “net ’n man” kan doen nie? 'n Man met growwe hande. Sterk hande. ’n Man wat met ysters kan werk. 'n Man wat na grond en hout en olie ruik as hy huis toe kom. Wil ons nie soms voel die afstand tussen vrou en man is groot nie? Het ons nie die misterie nodig nie?
Onlangs het die hunkering na harder en vuiler dinge as boeke en rekenaars my weer gegryp. Al waarheen ek my kon wend, was my deurmekaar motorhuis. Sy,
wat gemeen het sy doen goed deur haar hulp aan te bied met die regpakkery, het gou agtergekom sy betree heilige grond en het met diepe insig besluit om haar ’n paar dae buite die grense van die gevaarlike wêreld van my bietjie ysters en stof te hou. Ek wou nie gepla word nie. Ek was besig met ’n man se goeters.