Al die vorige nag toe hulle daar aankom, sy en haar pa en Rana, kon sy die vrees in die mans se o� sien. Hulle is slegs n kamer gegee omdat almal vir hulle bang was. Al was hulle gehawend, verneder tot bedelaars met net die klere aan hul lywe, het n naam agter hulle uitgekring soos swart rook; magtig en geil soos ontelbare swart skape. En d�t het die mense aan die gis gehad. Die baie gefluister het die naam n siel gegee, en die siel was ontsettend en verstrooid en het n mens se liggaam gesoek om dit bymekaar te hou en sag te brei. Dis toe dat almal begin praat van mal Abram se god.
Sodom  die eerste wakkerword in n huis. Vroue het in en uit getrippel by die kamer waar sy met n lap tussen haar bene sit. Daar was oral blomme. H��r lap, gefrommel soos n roos, was die mooiste; die kleur haar eie. Haar pa het vir n slavin beduie om die slaapgoed te was. Bloed het hom stilgemaak soos vir oom Abram se god. Boonop het oom Abram weggetrek en die meeste woorde saamgevat. Di� dat haar ma begin praat het. Sy het vertel dat die stadsmure haar stut, dat sy nie meer in die oopte is met net stukke vel teen die w�reld nie. Sy het die pot met die prentjie gesit waar almal dit kon sien.
Kari het geweet die prentjie spel die naam van n vrou. Meer wou haar ma nooit s� nie. Eers toe die invallers haar pa ontvoer, sou sy die storie hoor.
Met sy laaste kuier het Simron haar geneem na n spelonk. Hy het vertel dat sy oupa daar begrawe l�, asook enkele van sy familie. Hy self sou daar begrawe word. Die gedagte aan sy liggaam, vasgepen onder die groen klippe, was intiem, maar onrusbarend: sy ken sy einde, maar ken hy h��r? Binne die spelonk, het sy geweet, is daar oorgenoeg beendere vir sy siel om die murg te onthou, om die stem en die o� terug te dink en die presiese plek van die hart en elke vettigheid van die lyf. Maar hoe sal sy siel haar kan onthou as sy nie tot hom deurdring nie, as daar niks van haar in hom agterbly nie?
Met n skerp klip het sy die sirkel en lyne begin trek, so diep as wat sy kon: n stokkerige vrouefiguur teen die spelonk se wand.
Of moet sy haar hart uitdop en s� wat sy voel: Ek het jou lief, baie meer as wat jy sien en dink? Maar my lyf is net te dom oor jy ook van mans hou?
Daars n stuk pyn wat n glimlag word oor dit so seer is dat jy nie meer die verskil agterkom nie. Want warm sand en sout kan kleef en brand, w�t brand, sk��n brand. Uit alle rigtings het dit gekom en n sluier oor haar ma gegooi; haar lyf die bruid vir elke god van die aarde.
En haarself skeur. Terwyl sy beweeg, het sy gehuil. Oor Simron nie saam met haar wou vlug. Oor hy dood was en daar nooit weer vir haar n jong man sou wees nie. Oor sy by haar pa moes slaap om haar ma se groei voort te sit.
Maar dis buite haar. Sy het teruggedraai berge toe, waar daar klip is, net rots vir n dak en geen see nie. Sy het haar rok geskeur en n� die pyn die naelstring afgebind, die lap gefrommel soos n roos.