1906 Algemene Verkiesing - Inligting
Liberale grondverskuiwing: die verkiesing van 1906
In 2006 het ek tydens 'n ete 'n toespraak gehou ter viering van die 100ste herdenking van die 1906 liberale verkiesingsoorwinning, en ek het parallelle getrek tussen af ​​en toe verkiesings wat nog steeds baie relevant is. Dit is die effens geredigeerde notas waarvan ek gepraat het.
Stel jou voor dat jy premier is, met 'n meerderheid van 130 (en in die praktyk 'n meerderheid van meer as 350 oor die meeste kwessies, gegewe hoe klein die belangrikste opposisieparty was). U belê 'n algemene verkiesing op 'n beginselpunt en eindig nie net sonder 'n meerderheid nie, maar in werklikheid 60 setels minder as om slegs 'n meerderheid van slegs een te hê.
Nie miskien 'n baie indrukwekkende resultaat nie.
/> Tog was dit wat in 1910 gebeur het. Binne vier jaar was die liberale grondverskuiwing van 1906 weg en die liberale was afhanklik van ander partye om in die amp te bly.
Voordat u iets sê oor hoe 1906 gebeur het, is dit miskien die moeite werd om na te dink oor hierdie ongelooflike parallel met die ander groot grondverskuiwingsregering - Arbeid se regering van 1945.
Dit het ook begin met 'n groot meerderheid - 146 in 1945 - maar teen 1950 verminder dit tot 'n klein meerderheid van net 5 - en binne nog 20 maande die Tories in die regering.
Alhoewel beide die regerings van 1906 en 1945 gereeld as puik geëtiketteer word, is ek seker dat u sal verstaan ​​waarom ek - van die party se veldtogte en verkiesingsafdeling - hulle 'n bietjie minder goed sou beoordeel!
Lloyd George en Attlee het ongetwyfeld nie genoeg pamflette afgelewer nie.
(Eintlik, as u my sou vra watter politikus van die 20ste eeu die minste 'n goeie oggendbrosjure sou afgelewer het, dink ek dat Attlee bo -aan die lys sou wees).
Een aspek van 1906 spreek die partytjie -veldtog in my meer aan. Jare later spog Herbert Gladstone oor hoe hy wins gemaak het vir die Liberale party op die veldtog. En nie net 'n klein wins nie - die veldtog het £ 100,000 gekos, maar hy het £ 275,000 ingesamel - 'n wins van £ 175,000. In moderne geld kos dit ongeveer £ 8,5 miljoen en 'n wins van byna £ 15 miljoen.
Alhoewel daar in die vroeë twintigste eeu redelik kontroversie was oor die geldinsamelingstegnieke van beide Liberale en Tories, nog lank voordat Lloyd George aan die werk gespring het. Beide die liberale leier Campbell-Bannerman en die konserwatiewe premier Balfour voor hom word daarvan beskuldig dat hulle eerbewyse gebruik het om diegene wat aan partyfondse geskenk het, te beloon.
Maar - terug na 1906 en 1945. Hierdie twee regerings vorm 'n interessante kontras met Tony Blair se soeke na sy historiese nalatenskap. Vir al sy sielkundige ondersoek na die beveiliging van so 'n nalatenskap, lyk dit asof hy die punt gemis het dat hierdie twee groot regerings groot was-en hul nalatenskap gehad het-juis omdat hulle meerderhede as 'n middel tot 'n doel beskou is (doelwitte wat radikale, dikwels omstrede beleide) eerder as om hul meerderhede as iets te beskou wat ten alle koste behoue ​​moet bly. Om hierdie verkiesings te wen was 'n middel tot 'n doel - nie die doel self nie. Tog, vir Blair na sy oorwinning in 1997, lyk sy groot meerderheid dikwels 'n las - die obsessie om 'n groot meerderheid te behou, beperk sy optrede en verkramp sy styl eerder as om hom vry te maak om dapper bewegings te maak wat historiese nalatenskappe genereer.
In elk geval, terug na die liberale. Die omvang van die 1906 -grondverskuiwing - waarin almal behalwe drie van die vorige Tory -kabinet verslaan is, is nogal oordrewe deur die waansin van Brittanje se eerste post -kiesstelsel. Alhoewel dit 'n grondverskuiwing was wat setels betref, het die liberale slegs 300 000 stemme (6%) meer as die konserwatiewes gekry. Maar danksy die Gladstone-Macdonald Lib-Lab-verkiesingsverdrag is die sitplekke wat deur die anti-Tory-stemming verkry is, maksimaliseer. Arbeid het ook baat gevind by 'n dramatiese groei in die aantal parlementslede, aangesien die aantal Tory -setels aansienlik verminder is deur hierdie taktiese reëlings.
En dit was beslis 'n dramatiese grondverskuiwing - met gaste in die National Liberal Club wat op die tafels gedans het terwyl oorwinning na oorwinning berig is. Verkiesings - ek moet verduidelik - het destyds oor 'n paar dae plaasgevind.
Selfs die voormalige premier van Tory, Balfour, is verslaan. Hy kon egter vinnig terugkeer na die parlement danksy 'n veilige herverkose Tory-LP wat sy stoel bedank om 'n tussenverkiesing te skep. 'N opsie wat ek seker 'n paar van ons kandidate verlede jaar sou wou gehad het, was vir hulle oop!
Nou, dit alles was 'n dramatiese kontras van slegs 'n paar jaar tevore. Die leier van die liberale, Henry Campbell-Bannerman, het nie 'n goeie vorige verkiesing gehad nie-die verkiesing in 1900 was 'n Tory-grondverskuiwing, net soos dit onmiddellik gebeur het na 'n reeks militêre oorwinnings wat 'n einde aan die Boereoorlog gehad het. suidelike Afrika.
Die Liberale Party was diep verdeeld oor die oorlog. Dit het sowel pasifistiese, anti-ryke lede as diegene wat graag die meer gewilde lyn van ondersteuning van die ryk en sy uitbreiding gehad het.
Campbell-Bannerman het die weermag van die ryk ondersteun, maar het die regering aangeval omdat die oorlog begin is en veral hul metodes aangeval ('n bekende kombinasie vir moderne Lib Dem-ore, ek is seker). Die strydmetodes was dan die verbranding van plaasopstalle en die gebruik van konsentrasiekampe, wat hy aangeval het met die beroemde uitdrukking "metodes van barbaarsheid".
Dit was slegs die einde van die oorlog in 1902 wat die liberale in staat gestel het om hul verdeeldheid te oorkom, aangesien die einde van die oorlog die kwessie grootliks van die politieke agenda verwyder het. Aangesien die oorlog nog steeds 'n probleem was, het dit 'n las vir die Tories geword, aangesien daar vrae gevra is oor die optrede daarvan ondanks die militêre oorwinning (weer skakerings van Irak). Militêre mislukkings en organisatoriese foute word toenemend die skuld op die Tories gegee. Hoe het dit soveel jare geneem vir 'n internasionale ryk om 'n militêre konflik in 'n klein deel van die wêreld te wen?
Pogings om hierdie vraag te beantwoord - en soortgelyke probleme in die toekoms te voorkom - het diep skeure in die Tories veroorsaak.
Sommige Tories, onder leiding van Joseph Chamberlain, was van mening dat die antwoord op hierdie swakhede van die ryk was om die ryk nouer en effektiewer te bind met 'n stelsel van tariefhervorming wat kolonies voorkeurbehandeling sou gee. Hierdie afwysing van vryhandel het groot skeuring in die Tories veroorsaak.
Baie hiervan was te danke aan die onwrikbare bevordering van tariefhervorming deur Chamberlain, wat die kwessie byna eiehandig in die politieke posisie geplaas het en die politiek hieroor die saak gemaak het waaroor hy omgee-eerder as enige ander kwessie. Hy het vurig aan die Liberal Chief Whip voor sy seminale toespraak in Birmingham oor die onderwerp gesê: 'U kan u pamflette verbrand. Ons gaan oor iets anders praat ".
Sy vertroue, wat grens aan arrogansie, dat hy die gang van die politieke debat in die land kan verander, was korrek - dit het wel die grootste kwessie van die dag geword, maar dit het sy party ook diep geskeur.
(Dit was terloops die kwessie wat Winston Churchill se oorskakeling van Tory na Liberaal in 1904 veroorsaak het).
In teenstelling met hierdie Tory-probleme, was die vryhandels-liberale verenig en kon hulle weer saamwerk, nadat hulle 'n gemeenskaplike en hoë profiel gehad het om saam te werk. As 'n ekstra bonus was die ondersteuning van vryhandel nie net verenigend vir die liberale nie - dit was ook baie gewild onder die publiek. Asquith se reaksie op die lees van 'n verslag van Chamberlain se toespraak in Birmingham was inderdaad: "Wonderlike nuus vandag, en dit is net 'n kwessie van tyd wanneer ons die land sal deurvee."
Godsdiens het die impak van vryhandel aangevul. Twee besondere geskille - oor onderwys en lisensiëring - het nie -konformiste in hul opposisie teen die konserwatiewes aangevuur.
Uiteindelik het die konserwatiewe regering, onder leiding van Balfour, in Desember 1905 bedank, nie in staat om die vryhandelsverdelings die hoof te bied nie. Balfour het gehoop dat as hy die liberale aan bewind sou bring, Liberale verdeeldheid sou ontbloot. Die prominensie wat vryhandel, die impak van godsdienstige aangeleenthede en die druk van die amp verleen het, het egter daartoe gelei dat die liberale party verenig was eerder as om dit te verdeel. Hulle is hierby gehelp deur die bekwame leierskap van Campbell-Bannerman, wat die verskillende faksies en persoonlikhede behendig bestuur het. Hy het dit op 'n taamlik gedempte manier - byna Atlee - gedoen, effektief bestuur eerder as dramaties.
Hierdie styl weerspieël deels sy ouderdom. Hy was 69 toe hy premier geword het - en was eintlik die enigste dienende premier wat terselfdertyd die oudste parlementslid was.
Die eerste paar uur van sy regering was taamlik kranksinnig, want op die dag dat die verskillende ministers van die kabinet die koning gaan sien het om hul ampseëls te ontvang, was Londen in 'n baie dik mis gehul - selfs volgens die destydse standaarde. Regte ertjiesop goed.
By die vertrek van Buckingham -paleis was die ministers bedoel om na hul nuwe departemente te gaan. Tog was die mis so dik, dit was 'n byna onmoontlike taak. Fowler was een van 'n trio wat 'n taxi gehuur het, maar dit weens die mis in die winkelsentrum moes laat vaar. Nadat die tyd gestruikel het om by sy bediening uit te kom, het hy uiteindelik besef dat al wat hy reggekry het om terug te keer na die hekke van Buckingham -paleis.
Hy en die ander het uiteindelik na hul kantore gekom, met Campbell Bannerman as premier, wat aanvanklik as 'n minderheidsregering gelei het. Dit is dus nie verbasend dat 'n algemene verkiesing spoedig gevolg het nie.
Die verkiesingsveldtog wat hy in 1906 gelei het, konsentreer sterk op die Tory -rekord. Hy kyk na sy verkiesingsrede van 1906 en sê: 'By die besluit sal die kiesers my in die eerste plek grootliks laat lei deur die oorweging van die verslag van die ontslape regering en, tweedens, van die beleid wat die leiers van die Unionis [ie Konserwatiewe] party doen nou voor. "
Wat die positiewe beleid vir sy regering betref, het hy verder oor vryhandel gepraat. Vryhandel was eintlik die enigste ander belangrike kwessie in die verkiesing, afgesien van die Tory -rekord.
In onlangse tye word ondersteuning van vryhandel dikwels voorgestel dat dit in stryd is met steun vir die armstes in die samelewing (vryhandel is gelyk aan werksverliese as die argument).
Maar destyds het die voorstanders van vryhandel 'n baie meer direkte beroep op sulke mense gehad en gesê dat vryhandel handel oor die verlaging van voedselpryse. Dit was nie net 'n bedreiging vir hul werk nie, maar eerder om hul voedselrekeninge te verminder.
Behalwe vryhandel en die Tory -rekord, het die Liberale program min te sê gehad, met matige en onnauwkeurige praatjies oor belastingvermindering en praat oor 'iets' oor Ierland.
Die maatreëls wat ons gewoonlik met die regering van 1906 assosieer - pensioene, here, ensovoorts - was perifere vir die verkiesing, hoewel baie liberale kandidate wel steun vir die instelling van ouderdomspensioene genoem het.
Sommige aspekte van die veldtog is bekend vir moderne kampvegters - soos in Londen waar die Liberal Chief Whip (dit was Chief Whips wat partyverkiesingsveldtogte en verkiesingsfondse gereël het) die 61 Londense setels in drie groepe verdeel - 28 kon wen, 10 dit sou moontlik moontlik wen en 23 was dit onwaarskynlik dat dit sou wen - en dan konsentreer finansiële hulp en partytjie -agente op die eerste 28. Maar die geld kom met stringe - dit moet plaaslik bymekaargemaak word en word slegs gegee waar kandidate in plek was. Almal baie bekend ...!
Die hoeveelheid literatuur is ook op baie maniere bekend. Die Liberale Publikasie -afdeling het ten minste 25 miljoen pamflette en boeke sentraal uitgereik - vir 'n kieserskorps van net meer as 7 miljoen. Of meer as drie items vir elke kieser in die land - en dit tel geen literatuur wat buite LPD geproduseer word nie.
Sedert 1906 het ons die "eerste TV -verkiesing" en (meer as een keer) die "eerste internetverkiesing" gehad. Wel, 1906 was die eerste motorverkiesing - waarin hierdie nog relatief nuwe vervoermiddel 'n groot verskil gemaak het aan die vermoë van kampvegters om by die stembus uit te kom en om stemmers te kry.
Heel opmerklik is dat die naderende helfte van die land se motors in verkiesingsdiens gedruk is.
Campbell Bannerman kon nie lank die vrugte van die 1906 -grondverskuiwing geniet nie. Gesondheid het sy premierskap na slegs twee jaar ingekort, waartydens die regering hoofsaaklik toegespits was op die ongedaanmaking van verskeie Tory -maatreëls (soos die vorige onderwyswet) en tradisionele liberale bekommernisse. Dit was eers toe Asquith in 1908 oorgeneem het - met, miskien net so belangrik, dat Lloyd George kanselier word, dat daar 'n beduidende radikalisering van die regering plaasgevind het.
Dit is onregverdig teenoor Campbell-Bannerman om hierdie veranderinge eenvoudig tot sy vertrek te stel. As sy gesondheid uitgehou het, sou hy moontlik ook toesig gehou het oor hierdie radikalisering, soos dit was deur die openbare steun en die herhaalde swaar wysiging van regeringsmaatreëls deur die House of Lords. Terwyl hy nog steeds premier was, is daar in 1907 vir die eerste keer ouderdomspensioene ingestel, wat gefinansier word deur verhoogde algemene belasting op die beter mense. En waarskynlik konfrontasie met die House of Lords oor sy magte ook onder hom plaasgevind het - hy het bloot versigtig openbare steun vir die kwessie opgebou en gewag op die regte oomblik om toe te slaan.
Ons sal natuurlik nooit weet wat Campbell-Bannerman moontlik sou gedoen het nie. Ons weet wel wat wel gebeur het. Die regering van Asquith het toenemend die "New Liberal" -beleid aangeneem wat bevorder word deur diegene wat nie net wil konsentreer op die verwydering van struikelblokke vir vryheid nie, maar ook op die voorsiening van die positiewe sosiale toestande wat ware vryheid ook vereis, soos om mense uit armoede uit te neem op ouderdom en die verskaffing van gesondheidsdienste.
Die kern van die hervormings was Lloyd George se "People's Budget" uit 1909, wat planne vir ouderdomspensioene aansienlik uitgebrei het, tesame met 'n reeks radikale belastingveranderings, insluitend 'n nuwe hoër inkomstebelasting en 'n grondbelasting. Deur die Here verwerp, veroorsaak dit 'n stryd om demokratiese oppergesag wat die liberale gewen het. Of meer akkuraat, die Tories en die Lords het verloor - omdat die gevolg van die eerste verkiesing in 1910 (en die daaropvolgende verkiesings) nie die Liberale op hul eie 'n mandaat was nie. Dit was slegs in samewerking met Arbeid en Ierse nasionaliste dat hulle die getalle gehad het om die konserwatiewes gemaklik in die House of Commons -stemme te verslaan en om deur die reeks wetgewing te kom wat 1906 so bekend en so geliefd vir liberale maak.
'N Ander gedagte oor die uitkoms van 1906. Toe Asquith, 'n parlementslid van Fife –, kanselier geword het onder Campbell-Bannerman, het hy 'n wye opdrag gegee om oor binnelandse aangeleenthede buite die onmiddellike taak van die tesourie te dwaal, en is hy ook as die voor die hand liggende opvolger beskou.
Asquith. Campbell-Bannerman. Bruin. Blair?
Ongetwyfeld moet Brown pik vir die baie inligtingsperiode - twee jaar - wat Asquith as kanselier moes dien!
Maar ten slotte, hoe is 1906 gewen?
Dit is gewen deur 'n verenigde party, wat veg teen 'n goed georganiseerde veldtog (volgens die standaarde van die dag) met groot finansiële hulpbronne en tegnologiese innovasies (die motor). Dit is grootliks gewen op die rekord van die vorige Tory -regerings - maar ook deur 'n baie duidelike, kenmerkende beleidsverskil. Oor die vrye handel teenoor die keiserlike voorkeur sou dit baie maklik gewees het om aan te pas en te bedrieg: 'Ja, ons is die party van vryhandel, maar daar is net een of twee uitsonderings ...' Maar in plaas daarvan het die liberale daarin geslaag om te trek 'n duidelike prinsipiële onderskeid tussen hulself en die Tories - en neem 'n standpunt in wat baie relevant was vir kiesers en gewild was.
Oor handel, pensioene en ander aangeleenthede het die Liberale Party daarin geslaag om 'n morele argument te kombineer - "ons het beginsels en oortuigings, en dit is die regte ding om te doen" met 'n pragmatiese - "dit is nie net die regte ding nie, maar dit is is ook wat werk ".
In die besonder was die belasting op die rykes om (in moderne terme) vir beter openbare dienste te betaal, op morele sowel as pragmatiese gronde geregverdig.
Die algemene verkiesing van 1906
2006 is die eeufees van die algemene verkiesing van 1906, wat beskou word as een van die belangrikste verkiesings in die Britse geskiedenis. Dit is destyds erken as die mees merkwaardige omkering van die elektriese fortuin op rekord. Sedertdien is daar by ander noemenswaardige verkiesings in die twintigste eeu, soos dié van 1945 en 1979, as keerpunte in die rigting van die nasionale politiek aangesluit. Toe die Arbeidersparty meer as 400 setels in die 1997 -verkiesing verower het, kyk kommentators terug na 1906 as die naaste ekwivalente resultaat, nie net wat betref die relatiewe standpunte van die partye in die parlement nie, maar as 'n voorbeeld van 'n ander oorwinning vir 'n party van die links geassosieer met sosiale en grondwetlike verandering. Tog is die liberale oorwinning van 1906 nogal anders as die latere verkiesings, wat partye en leiers openlik tot hervorming aan bewind gebring het. As dit uiteindelik lei tot 'n opeenvolging van belangrike maatreëls wat gesamentlik die oorsprong van die welsynstaat kan aandui, was min van hierdie uitkoms duidelik vir die 83 persent van die totale Britse kiesers wat in Januarie 1906 gestem het. Die verkiesing in 1906 illustreer baie goed die besluit dat regerings verkiesings meer gereeld verloor as wat opposisies hulle wen.
Die liberale agtergrond
deur Eveleen Myers, vroeë 1890's
Die laat -Victoriaanse politiek is deur die konserwatiewes oorheers. Nadat die Liberale Party in 1886 verdeeld was oor die tuisregering vir Ierland, is sewentien van die volgende twintig jaar regerings gevorm deur die konserwatiewe en Unionistiese party met die titel. Ondanks 'n duidelike doelwit in die sogenaamde Hotel Cecil, die merkwaardige versameling aristokrate, eweknieë en sy eie familielede wat die premier, Lord Salisbury [kyk Cecil, Robert Arthur Talbot Gascoyne-], aangestel in die kabinet, was die liberalisme op 'n laagtepunt. William Ewart Gladstone se volgehoue ​​leierskap van die party tot sy bedanking in 1894 hom tot tuisregering verbind het, alhoewel die House of Lords twee keer in 1886 en 1894 die wetsontwerpe van die huisregering verslaan het, maar die kwessie was noodsaaklik vir Ierland, het slegs 'n beperkte relevansie vir die veel groter Engelse kieserskorps. Intussen het die afvalligheid aan die konserwatiewes van Joseph Chamberlain, die charismatiese leier van radikale liberalisme in die 1870's en 1880's, die party van die doeltreffendste en sterkste sosiale hervormer van die dag ontneem.
Die partytjie het aanhangers van elke modieuse - en baie onmoderne - neus van die era gelok, van teetotalisme tot opposisie teen verpligte inenting, wat bekend was as 'faddists'. Maar hierdie afsonderlike oorsake, baie van hulle baie ongewild en sommige besonders eksentriek, kon nie saamgevoeg word in 'n effektiewe en aantreklike politieke program nie. En in 1901 het 'n kort burgeroorlog uitgebreek in die party tussen die sogenaamde pro-Boere, onder leiding van die nuwe leier van die party, sir Henry Campbell-Bannerman, waarvan sommige teen die wortel en tak van die Suid-Afrikaanse oorlog gekant was, en almal kritiek op die metodes wat deur die Britse magte gebruik is om dit te wen, en die Liberal Imperialists, onder leiding van die voormalige binnesekretaris, Herbert Asquith, wat die Suid -Afrikaanse ambisies van die administrasie van Salisbury ondersteun het. As gevolg van hierdie verdeeldheid het die verskillende groepe wat Liberalisme saamgestel het, insluitend godsdienstige nie -konformiste en die ontluikende arbeidersbeweging, entoesiasme vir die saak verloor: een van die belangrikste redes vir die liberale se relatief swak kiesvoorslae vanaf die algemene verkiesing van 1874 was die onthouding van opeenvolgende meningspeilings onder baie van hul vermeende kernondersteuners. In 1906 kom die liberale stem egter uit en die party was verenig, soos dit nog nie vir 'n generasie was nie, teen 'n reeks konserwatiewe maatreëls wat so onhandig en ondeurdag was dat hulle amper ontwerp was om die opposisie by te staan.
deur George Charles Beresford, 1902
Lang ampstermyne lei tot verdeeldheid in die regering en verlies aan rigting. Die konserwatiewe administrasie van A. J. Balfour, die neef van Salisbury en 'n bekende intellektueel, wat sy oom vanaf Julie 1902 as premier gevolg het, bewys die punt [kyk Eerste ministers van die Verenigde Koninkryk]. Die 1902 -onderwyswet, wat onthou word vir die totstandkoming van die plaaslike onderwysowerhede, het daarin geslaag om die hartstogte van godsdienstige afwyking te herleef oor die kanalisering van plaaslike fondse, verhoog deur 'n opvoedingskoers, na Anglikaanse en Rooms -Katolieke skole, en die afskaffing van plaaslike skole borde, wat geneig was om nie -konformistiese invloed te vergroot. 'N Uitgawe van die middel-Victoriaanse tydperk het dus 'n nuwe lewe gegee. Die vakbonde en die liberale humanitêre gewete is in 'n alliansie aangegaan oor die regering se gebruik van verbode Chinese arbeid in die Transvaalse goudmyne van die Randlords, sogenaamde, in Suid-Afrika. In die nasleep van die Suid-Afrikaanse Oorlog wou die regering gou weer die goudproduksie hervestig deur gebruik te maak van die arbeid van duisende ingevoerde Chinese werkers wat, as hulle nie werk nie, in groot samestellings woonagtig was en geen natuurlike plesier en ontspanning ontneem het nie. Vir liberale, van wie baie die sogenaamde 'metodes van barbaarsheid' teen die Boere-burgerlikes in die onlangse oorlog gekant was, was dit 'n belediging vir beskaafde gedrag. Vir die arbeidersbeweging het dit geblyk dat 'n aantreklike bestemming vir duisende Britse en keiserlike werkers wat 'n beter lewensbestaan ​​in die buiteland soek, nou van hulle afgesny is ten gunste van 'Chinese slawerny'. Wat was die punt van die Suid -Afrikaanse Oorlog as sulke geleenthede nie vir die Britse werker oopgemaak sou word nie?
'N Nog groter politieke en propaganda -geskenk aan die Liberale Party is in Mei 1903 aan hulle oorhandig toe Chamberlain, tot dusver koloniale sekretaris, sy veldtog vir tariefhervorming begin het. Hy bepleit die beskerming van die Britse nywerheid teen buitelandse mededinging en voorkeur vir keiserlike goedere, om te verseker dat, soos hy beweer het, verseker is dat markte verseker is, werkers veilige werksgeleenthede sal hê en dat die ryk nouer saamgesnoer sal word. Maar die ekonomiese en morele voordele van vryhandel was 'n geloofsartikel onder liberale en is baie algemeen onder die werkersklas aanvaar. Dat die planne van Chamberlain tariewe op ingevoerde voedsel sowel as vervaardigers sou meebring het, met 'n voorkeurtarief vir die kolonies wat 'n voorkeur ten gunste van Britse uitvoer aangebied het, het die ou kreet van 'belasting op voedsel' laat ontstaan ​​wat nie gehoor is nie, aangesien dit afgeskaf is in die 1840's, en moedig die oortuiging aan dat die lewenskoste onder enige toekomstige konserwatiewe administrasie moet styg. Die liberale 'groot brood' langs die Tory 'klein brood' was 'n kragtige kiessimbool. Chamberlain het die tariefhervormingsliga in Julie 1903 gestig en op 14 September uit die kabinet bedank. Hy het die land daarna verstom en probeer om die Britse volk uit vrye handel te bekeer. Baie van hom in sy eie party het hom teëgestaan, waaronder vooraanstaande Unionist-vryhandelaars in die kabinet soos die kanselier van die skatkis, Charles Ritchie, hertog van Devonshire, die Liberal Unionist-leier [kyk Cavendish, Spencer Compton] Lord Balfour van Burleigh [kyk Bruce, Alexander Hugh] en lord George Hamilton en ook leiersfigure daar buite, waaronder die veterane G. J. Goschen, eerste burggraaf Goschen, sir Michael Hicks-Beach en lord James van Hereford. Onder die voorste liberale teenstanders van proteksionisme het Herbert Asquith sy reputasie as die komende man in die politiek versterk met 'n paar baie effektiewe openbare toesprake in teenstelling met 'Radical Joe'.
Teen 1905 het die Liberale Party dus drie kwessies gekry wat hulle nie effektief kon ontgin nie. Daarbenewens kan dit staatmaak op die natuurlike begeerte van Ierse kiesers wat in Brittanje woon vir 'n liberale eerder as 'n anti-huisregering, 'n unionistiese regering, en die opposisie van Joodse kiesers, gekonsentreerd in die East End van Londen, tot die 1905 Aliens Act wat beperk verdere immigrasie [kyk Politieke vlugtelinge in Brittanje, 1826–1905]. Die ontevredenheid van die vakbonde met 'n regering wat nie deur wetgewing probeer het om die Taff Vale -uitspraak van 1902 te herstel nie, wat vakbonde van hul regsimmuniteite gestroop het, en sodoende hulle tot skadevergoeding in die burgerlike howe as gevolg van nywerheidsoptrede geopen het, het ook die Liberale alliansie met werkende mans herleef. 'N Kragtige anti-konserwatiewe koalisie is gestig.
Gekonfronteer met onenigheid in sy party en kabinet, en toenemende ongewildheid, het Balfour verkies om op 4 November 1905 te bedank eerder as om die koning, Edward VII, te vra vir 'n ontbinding van die parlement. Balfour het geglo dat hy weer 'n opkomende liberale onenigheid voel en het gehoop dat dit vinnig sou opduik as die liberale onder Campbell-Bannerman 'n administrasie sou stig, soos hulle op 5 Desember gedoen het. Die taktiek het nie gewerk nie. In die daaropvolgende verkiesing in Januarie 1906 het die Liberale, wat slegs 184 setels in die 1900 -parlement gehad het, 400 setels ingeneem en kon reken op die ondersteuning van 'n verdere 83 Ierse nasionalistiese parlementslede, en 29 lede wat gekies is onder leiding van die nuwe Arbeidsverteenwoordiging. Komitee (LRC). Van die liberale parlementslede was 220 nuut in die laerhuis en 176 nie -konformiste. In teenstelling hiermee tel die konserwatiewes slegs 133, alhoewel diegene wat die vrye handel en die wat die tariefhervorming bevoordeel het, slegs 133 was, alhoewel hulle bygevoeg is deur 24 Liberal Unionists, die oorblyfsel van 'n groter groep onder Chamberlain wat die Liberale Party in 1886 verlaat het. twee kiesers in die kieskring, 'n tariefhervormer en 'n 'gratis eter', het teen mekaar gestreef tot voordeel van die liberale kandidaat.
Slegs drie van die konserwatiewe kabinet het in 1906 hul sitplekke beklee: Austen Chamberlain, Joseph Chamberlain se seun en die voormalige kanselier van die staatskas Aretas Akers-Douglas, die voormalige sekretaris van binnelandse sake en Hugh Arnold-Forster, wat by die oorlogskantoor was. Balfour moes self 'n veilige sitplek vir die stad Londen kry, nadat hy sy kiesafdeling in Manchester verloor het, terwyl Winston Churchill, voorheen parlementslid van Oldham, wat in 1904 die vloer van die huis oorgesteek het van Konserwatief na Liberaal as gevolg van sy gratis steun handel, is verkies vir die noordwestelike afdeling van Manchester. In die hele Brittanje was daar 'n swaai na die liberale van meer as 10 persent.
David Lloyd George, eerste graaf Lloyd-George van Dwyfor (1863–1945)
deur George Charles Beresford, 1908
Die bestendige afwyking na die konserwatiewes in Lancashire, die hartjie van die vervaardigingsdistrik van Brittanje, wat sedert 1868 duidelik was, is in omgekeerde rigting gewerp. Die liberale het ook noemenswaardige winste in Londen en die suidooste behaal. Birmingham alleen was immuun, die gevolg van Chamberlain se persoonlike aanhang en sy formidabele plaaslike politieke 'masjien'. Tog het Brittanje se 'eerste verby die pos' -kiesstelsel die omvang van die oorwinning vergroot, soos dit dikwels doen. In stemme was die konserwatiewe totaal van ongeveer 2,5 miljoen baie nader aan die liberale totaal (2,75 miljoen) as wat algemeen voorgestel word.
Die nuwe regering
Watter soort regering het die Britse volk in 1906 verkies? In vergelyking met die eienaar van Hotel Cecil, was dit 'n administrasie onder leiding van professionele manne, baie van hulle hoogs talentvol en sommige van hulle met 'n nederige agtergrond. Asquith, die nuwe kanselier van die skatkis, Richard Burdon Haldane, die sekretaris vir oorlog, en David Lloyd George, die president van die Raad van Handel (die seun van 'n laerskoolonderwyser, grootgemaak deur sy oom, 'n skoenmaker) was advokate . John Morley, die Indiese sekretaris, James Bryce, kort sekretaris vir Ierland voordat hy as ambassadeur in Washington gestuur is, Augustine Birrell by die Onderwysraad en Winston Churchill, wat Lloyd George in 1908 opgevolg het by die Raad van Handel, was verskillende mans van briewe en joernaliste. Die betreklik jong minister van buitelandse sake, sir Edward Gray, en die president van die raad, die graaf (later markies) van Crewe [kyk Milnes, Robert Offley Ashburton Crewe-], was draers van die sweeftradisie in die liberale politiek. Daar was ook oorblyfsels uit die Gladstoniaanse era in die vorm van Lord Elgin [kyk Bruce, Victor Alexander], die koloniale sekretaris, en Lord Ripon [kyk Robinson, George Frederick Samuel], die heerlike privaat seël, wat al in 1859 lid was van Palmerston se administrasie. die verkiesingsoorwinning moontlik, was die sekretaris van die huis. John Burns, van oorsprong 'n werkende man en vakbondleier van die laat Victoriaanse era, is aan die raad van die plaaslike regering gestuur, omdat sy persoonlike beperkings die departement in die komende jare tot relatiewe stilstand gedoem het.
Herbert Henry Asquith, eerste graaf van Oxford en Asquith (1852–1928)
Die nuwe beleid
Campbell-Bannerman, eerste minister tot April 1908, was ook nie 'n man vir vinnige verandering nie, en hierdie konstellasie van talente, jonk en oud, radikaal en tradisioneel, het min aanduiding gegee van die latere verbintenis daarvan met innoverende sosiale beleid terwyl hy aan die hoof bly van die nuwe administrasie. 'N Party wat saamgestaan ​​het in teenstelling met die Unionistiese beleid, wat nie om openbare steun vir 'n enkele groot saak gevra het nie, het by die tradisionele liberale kwessies van aflegging en Ierland gehou, terwyl' Chinese slawerny 'in Suid -Afrika geleidelik tot 'n einde gekom het, en herbevestiging van die vakbond se regsimmuniteite in die Wet op Handelsgeskille in 1906. 'n Onderwyswetsontwerp om die nie -konformistiese griewe reg te stel, is aan die einde van daardie jaar deur die House of Lords doodgemaak. Alhoewel daar vordering was in die stelsel van werkersvergoeding vir beserings en siektes, en hervormings van die strafstelsel en van die regte van kinders ingevolge die Kinderwet van 1908, het die regering blykbaar nie baie afgewyk van tradisionele liberalisme en vorige beleid nie. As hy in 1906 of 1907 weer lewendig geword het, het Gladstone moontlik nie veel van 'n verskil opgemerk tussen die party wat hy tot 1894 gelei het en die party onder 'CB', soos hy bekend was nie.
Dat die verkiesing van 1906 uiteindelik gelei het tot ouderdomspensioene, die Wet op Handelsrade van 1909 wat minimum lone toegepas het op die 'geswete ambagte', die herverdelende 'mense se begroting' van 1909, die instelling van arbeidsruilings, die Wet op Nasionale Versekering van 1911 , en die parlementswet van daardie jaar wat die vetoraat van die House of Lords op wetgewing uit die Commons verwyder het, was die gevolg van verskeie faktore. CB tree uit as premier en word deur Asquith vervang in die daaropvolgende kabinet hervorming van die verhoging van Lloyd George tot die tesourie [kyk Kanselaars van die skatkis] en Churchill aan die Raad van Handel [kyk Presidente van die Raad van Handel] het energieke hervormers in invloedsposisies geplaas. A budget surplus in 1908 made possible the first non-contributory old-age pensions, though only at the low rate of 5s. a week for individuals over seventy of good character whose incomes were less than £21 a year, and some 7s. 6d. for couples. (There was a sliding scale of remuneration according to annual income above £21 anyone in receipt of more than £31 10s. did not qualify.) In social reform paid for by new taxes levied on the rich, Lloyd George's 1909 budget found a means of attacking two targets which had exercised him for the whole of his political career, the poverty and want of so many of the people and the obstruction of the House of Lords which initially rejected the budget.
Beyond these political and economic factors were a set of influences on the Liberals that have long interested historians. The Liberal Party assumed power in 1906 in a different intellectual context from that which existed on the last occasion it had held power, between 1893 and 1895. The ideas of Edwardian progressivism, sometimes referred to as the 'new Liberalism', had begun to permeate the party, encouraging an appreciation of the interdependence and mutuality of modern society and hence of the benefits of collective rather than individual action a broader conception of the role that the state could play in the lives of citizens and a more sympathetic response to poverty. These new ideas were derived from the political thinking of the Oxford don T. H. Green in the 1870s and 1880s taken forward into the twentieth century by the social philosopher Leonard Hobhouse , the economist J. A. Hobson , and the historians J. L. Hammond and Barbara Hammond [see under Hammond, Lawrence Le Breton ] among other intellectuals discussed in ethical and political societies like the Rainbow Circle publicized in newspapers and journals like the Manchester Guardian , Die Nasie , en The Speaker and confirmed in the social research of investigators like Charles Booth who worked in London, Seebohm Rowntree who studied poverty in York, and C. F. G. Masterman , the Liberal minister of this era and the author of From the Abyss (1902) and The Condition of England (1909). The new thinking had begun to create a different set of social priorities from those associated with the classical, laissez-faire liberalism of the past. A social liberalism had emerged in which the state was seen as a beneficent prime mover of social progress and equity rather than a danger to individual liberty and enterprise. Poverty was no longer blamed on failings of character but understood in relation to a host of environmental factors for which individuals and communities could not be blamed.
The 1906 election was singular for another reason as well: it saw the election of the first Labour MPs under the aegis of the LRC , who soon chose to call themselves the Labour Party , and who joined approximately twenty-four 'Lib–Labs' in the Commons, many of them officials of the miners' unions, who represented working-class constituencies and took the Liberal whip. The electoral pact of 1903 between Herbert Gladstone and Ramsay MacDonald , secretary of the LRC [kyk Leaders of the Labour Representation Committee and the Labour Party ], had given a large majority of the thirty LRC candidates a clear run as the single 'anti-tory' in selected constituencies, and this evidently worked successfully. Contemporaries tended to see this first cohort of the Labour Party as a wing of the Liberals, as they had seen the Lib–Lab MPs before them, and the first Labour MPs undoubtedly took time to establish any sort of separate political identity. Nevertheless the origins of a deadly competition between the two parties of the left were established in 1906. Great as was the victory at that election, and long though Britain was governed by successive Liberal administrations thereafter—until the wartime coalition was formed in May 1915—it was to be the last time that the Liberal Party formed alone an administration with an overall majority in the House of Commons.
On 1 May 1997 the Conservative party suffered an electoral defeat so overwhelming that political commentators were left rummaging through the statistics of the previous two centuries to find anything similar. Die tye concluded on 3 May that it was the party's worst performance since 1832, though 'The disaster suffered by the Duke of Wellington 165 years ago &ndash in a contest in which more than 90 per cent of the adult populace was deprived of the franchise &ndash is not an especially useful comparison.' Instead, the paper suggested that, in the search for a precedent for 1997, 'the real benchmark is 1906', the year in which the Liberal party achieved a 'stunning victory' over their Tory rivals.