Plaaslewe en Landbousake – Bladsy 2 – toortsie.com
Kategorie: Plaaslewe en Landbousake
Februarie 12, 2020 Februarie 12, 2020 ~ Toortsie	~ 21 Kommentaar
Ek gooi al vroeg gisteroggend die hoek uit vir 'n skemerkelkie op die plaas later die middag. Die vis byt en gewapen met ietsie te drinke en te ete is ons daar weg. Manlief het altyd die lekkerste plekke in gedagte vir so 'n geleentheid.
Op pad wonder hy of ons sal kan kom waar hy graag wil, die bakkie se vierwieltrek werk nie. Nou kyk, ek is al vir 57 jaar lank 'n plaasdogter, ek sien 'n vasval 'n myl ver aankom. Dis ook nie hoe nie, of ons beland in 'n sloot. My eerste reaksie is om te wil kwaad word, maar ons besluit toe om sommer net daar op 'n hoop klippe by 'n dam ons skemerkelkie te geniet terwyl ons wag dat hulp opdaag.
Sjoe! Dis mooi! Alles is grasgroen van die onlangse reën en die huis wat daar naby staan herinner my steeds aan die groot wonderwerk wat daardie dag gebeur het so twee jaar gelede toe die vuur om daardie huisie gebrand het, maar vyf bome wat teen die huisie staan, nie gebrand het nie, asof om die huisie te beskerm.
Die volgende oomblik hoor ons 'n geluid. Die klomp dragtige verse wat heel aan die ander kant van die kop wei, moes die bakkie sien ry het. Hulle kon ons beslis nie ruik nie, die wind waai in verkeerde rigting. Nuuskierig soos hulle is, is hulle volstoom op pad om te kom ondersoek instel.
Eers gaan kyk hulle na die bakkie, maar dan gewaar hulle ons op die kliphoop. Asof eenparig besluit, kom kyk hulle wat ons maak. Willa, die een rifrug, is só verskrik, sy spring sommer bo-oor die hoop klippe om tussen ons te kom skuil. Mags probeer ons ewe beskerm en as hulle net te naby kom, knor sy. Dit was só komies, ek wou my breek soos ek lag.
Intussen, ná 'n lang ruk van omring wees deur die verse, verloor 'n paar belangstelling en gaan ondersoek die sloot, die bakkie en of hulle dink die bakkie sal daar kan uitkom. Een hond het intussen ontsnap en gaan skuil binne-in die bakkie. Sy moes deur 'n ruit geklim het!
Ja, hulp hét opgedaag.
Oktober 14, 2019 Oktober 15, 2019 ~ Toortsie	~ 21 Kommentaar
Maart 28, 2019 ~ Toortsie	~ 26 Kommentaar
Dit is en bly vir my verstommend hoe vinnig die natuur herstel ná 'n ramp. Net in November verlede jaar het ons berg afgebrand. Dit was droog ook nog.
Intussen het God reën gestuur en my man nooi my saam om gou te gaan kyk hoe lyk dit in die berg.
Asemrowend mooi. Pragtig. Oral is nuwe groei.
Wat 'n wonderlike voorreg om dit te kan beleef.
Junie 14, 2018 Junie 14, 2018 ~ Toortsie	~ 10 Kommentaar
Uit die aard van ons werk en belangstelling, gebeur dit dat ons by baie boere kom, regoor die wêreld, en as daar een ding is, 'n boer is 'n boer is 'n boer.
Of dit 'n skatryk, vooruitstrewende boer is, of 'n klein boer is wat 'n sukkelbestaan voer, 'n boer is 'n boer is 'n boer. Armgat, windgat, luigat, fluks, dit maak nie saak nie.
Of dit 'n appelboer is in Grabouw, of 'n koringboer is in die Overberg, 'n wingerdboer in Robertson, 'n volstruisboer in De Rust, 'n boer is 'n boer. Jy ken hom uit. Daar is 'n gasvryheid, 'n gulhartigheid, wat uitkenbaar is. Ook 'n planmakigheid.
Jy kuier ewe lekker by die melkboer in die Suid-Kaap as by die mielieboer in Mpumalanga of die katoenboer in die Springbokvlakte.
In Parys is dit die boere in die groep wat die te kort tydjie gebruik om gou met die Eiffel op te gaan, in plaas van doelloos in die koue rond te staan. Al die boere het soos een man gehardloop om dit te doen en slegs die boere het dit gedoen.
Pla jy 'n mielieboer in Orania in oestyd, kan hy net nie ophou gesels nie. Gou hoor jy dat hulle ook maar al harde bene moes kou in hulle leeftyd, nes die meeste ander boere in die wêreld.
Dieselfde liefde wat die grondboontjieboer vir grond tussen sy vingers het, sien ek in die Wes-Australiese boer se oë, wat se vrou 'n pik as trougeskenk gekry het om duwweltjies uit te kap. Hoor ek wat my Oos-Australiese boerevriendin frustreer, sou ek dink sy woon in die Wes-Kaap.
Kom ek in Amerika by die mielieboer waar die mielies ver bo ons koppe uittroon, sien ek dieselfde trots van geslagtelank boere wees, as die oupa, pa en seun ons saam inwag.
In Denemarke het ons seker 20 boere besoek: Groot boere, klein boere, gerekenariseerde stalle, organiese boere. Orals het ek tuis gevoel, dieselfde boeredraad was daar. Ook húlle weet van spartel met die natuur, van kalwers wat vrek. Ook hulle ken die reuk van koeimis, voel dit aan hulle vel.
Selfs in Skotland, waar ek sommer aan Bell en Isabel se deur gaan klop het, was die vreugde groot dat 'n boervrou uit Suid-Afrika vir hulle kom hello sê en met trots het hulle die een koei in die skuur gaan wys, en ek weet dat hulle nog vir dae daarná daaroor sou gesels.
Kom 'n bus vol Australiese boere vir ons besoek, kan hulle hul geluk nie glo as ons hul agterop bakkies laai en hulle die skape en springbokkies kan geniet nie. Die tydjie is net áltyd te kort!
By 'n forelplaas sê die vrou sy kan aan ons uitklim en loop sien dat ons boere is. 'n Stadsvriendin kon nie glo dat ons plat op die gras sit nie!
Al waar ek nie die boeregevoel gekry het nie, was in Egipte, waar dit eintlik maar stad is, selfs al is dit plaas. Ek vermoed dat ons net in die boerderygebied gekuier het, dalk nie by boere self nie. Tog was die gasvryheid besonders.
Maar ek hou daarby: 'n Boer is 'n boer is 'n boer. Dis in ons bloed, dis in ons gene.
Tannie Martha se jas
Junie 6, 2018 Junie 6, 2018 ~ Toortsie	~ 11 Kommentaar
In die vorige bloginskrywing noem ek toevallig van onheilighede wat moontlik mag uitgebroei het. Ek skryf 'n hele blog, maar Seegogga sien net daardie drie woorde raak. Hierdie val in by Sonell se uitdaging vir die week, naamlik, iets in my kinderdae wat vir my lekker was.
Ek het vertel van ons pinksterdienste op Ouplaas. Die ou omies het regs gesit, die ou tannies links. Ons gesin en die ander gesinne het bymekaar gesit. My ma het agter die klavier gesit en my pa was ouderling op daardie tyd, hy het in die voorste bank gesit saam met die diaken.
En ons drie kinders het alleen gesit.
Maar ons was soet. Voorbeeldig. Ons het ons gedra.
Ouboet wou altyd langs die muur sit, en omdat hy die oudste was, het hy eerste keuse gehad.
Middelboet het altyd gewéns hy kan teen die muur sit.
En ek? Nou ja, watter sê het ek nou gehad? Ek het maar gesit waar ek sit. Langs middelboet en stilweg wonder ek nou of dit altyd so 'n goeie roep was.
Ons het net gesit en begin sing, toe ouboet vir middelboet fluister of hy langs die muur wil sit.
Natuurlik wil hy, en hulle ruil om.
Die res van die aand is daar aanmekaar 'n geproes.
Want tannie Martha het haar jas oor die sitplek gegooi. (Sy het net agter ons gesit.)
So, toe ouboet gaan sit, besef hy dat hy ongemaklik sit en daarom is hy toe ewe bereid om sitplekke te ruil.
Middelboet sit toe op die jas.
En elke lied sing Ouboet vir Middelboet: 'Sit jy lekker?'
Die res van die lied sluk hulle lag weg.
Nou, jare later, wonder ek, hoekom het ons nie net 'n sitplek opgeskuif nie? Daar was tog 5 of 6 stoele in 'n ry?