Belegging van Asculum, 90-89 v.C. - Geskiedenis Podcasts - 2021
Belegging van Asculum, 90-89 vC
Die beleg van Asculum (90-89 vC) was een van die langste beleërings van die Sosiale Oorlog, en uiteindelik het Pompeius Strabo die stad verower, na 'n beleg wat meer as 'n jaar lank kon duur.
Die stad Asculum was in die middel van die suide van Picenum. Die Sosiale Oorlog het in 91 vC in die stad uitgebreek, nadat 'n besoekende Romeinse landdros een van die vele gestuur het om gerugte oor probleme te ondersoek, die plaaslike bevolking aangesteek en vermoor het. Dit is gevolg deur 'n slagting van al die Romeine in die stad, wat Asculum 'n onvermydelike teiken vir die Romeine gemaak het.
Die bevel oor die leër wat gestuur is om Asculum te vang, is gegee aan Gnaeus Pompeius Strabo (vader van Pompeius die Grote, die triumvir), wat aansienlike grondbesit in Picenum gehad het. Sy veldtog het aanvanklik nie goed afgeloop nie. Drie van die Italiaanse bevelvoerders het hul leërs saamgevoeg en Pompeius verslaan op die berg Falernus, iewers noord van Asculum. Pompeius moes oos vlug na veiligheid in Firmum, waar hy 'n geruime tyd beleër is. Uiteindelik het hy daarin geslaag om die beleërende leër te verslaan, en die oorlewendes daarvan vlug suidwaarts na Asculum, agtervolg deur Pompeius, wat uiteindelik die stad kon beleër.
Appian se verslag oor die beleg is frustrerend onvolledig. Die begin van die beleg word onmiddellik gevolg deur 'n verslag van 'n hulpverlening, onder leiding van Vidacilius, een van die seëvierende generaals by die berg Falernus, wat uit die stad was. Hy het agt groepe (4 000 man) na die stad gelei en 'n boodskap gestuur wat die verdedigers beveel om 'n slag te maak toe hy aanval. Die boodskap het deurgekom, maar die verdedigers was bang om hierdie aanval te waag. Vidacilius kon nog steeds in die stad inbreek, maar hy het vinnig besef dat dit nie gered kon word nie. Hy het sy teenstanders in die stad doodgemaak en daarna 'n fees gehou waarop hy selfmoord gepleeg het. Die Romeinse bevelvoerder tydens hierdie fase van die beleg word nie genoem nie.
Na die dood van Vidacilius vertel Appianus dat die prokonsul Sextus Caesar (konsul in 91 v.C.) bevel gekry het oor die beleg, maar aan siekte gesterf het en deur Gaius Baebius vervang is. Pompeius was verkiesbaar as een van die konsuls van 89 v.C., wat hom sou verplig het om na Rome terug te keer, sodat Sextus moontlik in daardie stadium die bevel gekry het. Dit is frustrerend genoeg die laaste vermelding van Asculum in Appian.
Pompeius is vir 89 vC as een van die konsuls verkies. Sy eerste oorwinning as konsul het gekom oor 'n leër wat van die Adriatiese kus gestuur is om 'n moontlike opstand in Etruria te probeer ondersteun. Pompeius het hierdie leër onderskep en 5 000 van die Italianers doodgemaak. Die res moes in die middel van die winter oor die berge terugtrek en die helfte van hulle is dood. Dit is moontlik dieselfde geveg wat in Livy genoem word as die konsul Pompeius wat die Marsiane in 'n oop geveg verslaan het.
Orosius teken twee gevegte aan wat op dieselfde dag plaasgevind het tydens Pompeius se beleg van Asculum. Die eerste was tussen Pompeius en die Marsi, onder 'n generaal genaamd Fraucus. Pompeius het 18 000 van die Marsi doodgemaak, insluitend Fraucus. Nog 4 000 het gevlug na die kruin van 'n berg waar hulle deur blootstelling vermoor is. Op dieselfde dag het die Romeine ook die Picentes verslaan, en hul leier Vidacilius het selfmoord gepleeg.
Dit is moontlik 'n effens verwarde weergawe van die gebeure wat in Appian genoem word - Pompeius se oorwinning oor die mag wat op pad was na Etruria en Vidacilius se hulpverlening. Livy berig 'n oorwinning vir konsul Pompeius oor die Marsians in 'n oop geveg, moontlik weer die nederlaag van die leër wat na Etruria was.
Pompeius word aangeteken as 'n veldtog elders gedurende sy jaar as konsul. Pompeius laat hom die oorgawe neem van die Marsians, Marrucini en Vestini, alle gebiede suid van Asculum, wat sy afwesigheid van die beleg sou verklaar.
Velleius Paterculus noem 'n geveg tussen 75.000 Romeinse burgers en 60.000 Italianers, wat naby Asculum geveg is, maar dit kom in 'n bespreking van Cina se aanval op Rome, en hy bied geen konteks vir hierdie geveg nie.
Orosius gee 'n verslag van die val van Asculum. Dit kom na die geveg van die Teanusrivier, wat moontlik in 89 of 88 vC was. Pompeius het die stad binnegegaan en al die prefekte, hoofmanne oor en hoofde van die stad laat slaan en onthoof. Daarna verkoop hy die slawe en beveel die oorblywende inwoners om die stad te verlaat.
As die gebeure in die periochae van Livy in dieselfde volgorde is as in die verlore volledige teks, was Pompeius 'n prokonsul toe hy Asculum verower en die val van die stad in 88 vC plaas. Teen hierdie tydstip het die meeste ander rebelle oorgegee of verslaan, sodat die prokonsul kon terugkeer na sy oorspronklike taak. Dit sou egter die val van Asculum plaas na Pompeius se triomf, wat waarskynlik op 27 Desember 89 vC plaasgevind het, aan die einde van sy tyd as konsul. Die algemene konsensus is dat die beleg in 899 vC geëindig het.
Eenhede [wysig | wysig bron]
Publius Mus (Romeine) [wysig | wysig bron]
Die Romeinse leër bestaan ​​hoofsaaklik uit infanterie van alle soorte, saam met verskeie skermutselingseenhede en 'n paar kavallerietroepe.
Pyrrhus van Epirus (Seleukiede) [wysig | wysig bron]
Die leër van Pyrrhus bestaan ​​hoofsaaklik uit phalanx pikemen ondersteun deur 'n paar ligte infanterie huursoldate, olifante, kavallerie, boogskutters en slinger.
Na die dood van Alexander die Grote en in die skynbaar eindelose Diadochi -oorloë, was Griekeland 'n politieke gemors van kibbelende state en koninkryke. Nadat hy van die troon van Masedonië, die grootste van die Griekse state, afgesit is, het Pyrrhus I van Epirus sy ambisies eerder na die naburige Italië en die botsende Griekse kolonies by Magna Graeca (letterlik nuwe griekeland) in die suide van Italië.
In 280 v.C. het koning Pyrrhus van Epirus en sy leër die Ioniese see oorgesteek en betyds by die hawe van die beleërde Griekse kolonie Tarentum geland om die gevangenskap daarvan te voorkom. Tarentum, en al die ander kolonies in Magna Graeca, het in botsing gekom met die toenemend strydlustige stad Rome. Pyrrhus, wat die Romeine in die weste agtervolg het, die stad Heraclea, het die stad vinnig verower voordat hy verby die vlugtende verdedigers noordwaarts gestoot het na die Samnite -stad Asculum.
Pyrrhus se veldtog was vinnig en stomp. Rome het nooit verwag dat een van die Griekse groepe op die vasteland in hul oorlog met die kolonies sou deelneem nie, maar teen die tyd dat die Grieke die Samnitiese gebiede bereik het, word Pyrrhus gekonfronteer deur die III, IV, VII en VIII Legioene, wat as 'n reaksiemag geskarrel is na die inval, op die golwende landskap net buite die stad.
Pyrrhic Wars in Italië
Aan die begin van die derde eeu vC was daar nog steeds Griekse kolonies in die suidelike deel van Italië en die eiland Sicilië. Sommige van hierdie stede sluit Tarentum, Croton, Sybaris, Thurii, Heraclea, Cumae in, en die algemene gebied word Magna Graecia genoem. Rome het die dominante stad op die vasteland van Italië geword, maar die Griekse kolonies wat om die kusgebiede gegroepeer was, was polities gekoppel aan die Hellenistiese state en beskou die Romeine as barbare. Vyandelikhede tussen Rome en die Griekse state het begin nadat 'n Romeinse ambassadeur in Tarentum beledig is toe hy om 'n geringe vlootskerm in die hawe van Tarentum gesoek het. Toe Rome oorlog verklaar, het Tarentum 'n beroep op Pyrrhus van Epirus gedoen om hulp. Hy het een van die beste leërs in die Hellenistiese wêreld saamgebring, en tydens sy eerste twee gevegte met Rome, by Heraclea en Asculum, het hy gewen. Sy oorwinnings was egter uiters duur en hy was baie beïndruk deur die toewyding en moed van die Romeine, wat selfs na hul verliese nie aan sy vredesvoorwaardes sou voldoen nie.
Nadat hy die Romeine in Magna Graecia in toom gehou het, vaar Pyrrhus na Sicilië, waar hy sy talente aan die Grieke van die eiland geleen het met hul voortdurende gevegte met Kartago. Tydens sy afwesigheid het die situasie in Suid -Italië weer kritiek geword en is hy teruggeroep. Teen hierdie tyd het hy egter die meeste van sy opgeleide en ervare offisiere verloor, en moes hy Rome ontmoet met plaaslike magte, wat nie die taak volstaan ​​het nie. Met die nederlaag van Pyrrhus in Beneventum, het heel Suid -Italië onder die invloed van Rome geval, en die Hellenistiese ryke het geen verdere poging aangewend om hul verlore kolonies terug te neem nie.
Hannibal se nederlaag, 202 vC
Geen geskiedenis van olifante in die geveg sou volledig wees sonder die verhaal van Hannibal, beroemd omdat hy met sy arms - en 'n pak olifante - oor die Alpe reis, net voor die tweede Puniese oorlog.
Ongelukkig sterf die meeste van Hannibal se olifante in die strawwe toestande van die ysige berge, en slegs 'n paar olifante het oorleef om deel te neem aan die gevegte wat sou volg.
Die geskiedenis het bewys dat die Romeine egter wys geword het na Hannibal se olifanttaktiek. In die laaste geveg van die Tweede Puniese Oorlog het hulle trompette gebring om die olifante te laat skrik om terug te trap in die Karthago -lyne, wat uiteindelik die nederlaag van Hannibal in die Slag van Zama in 202 vC tot gevolg gehad het.
Van elders 'n opgestane draad wat wonder oor die Asculum -instellings van Pyrrhos. My mening oor die implementering van Asculum:
In die lente 279 vertrek Pyrrhus en 'n leër van ongeveer 40 000 uit Kampanië na Apulië in die hoop om Rome se bondgenote in opstand te wek. Terwyl hy verskeie winste behaal het, was daar geen opstand nie (Zon 8.5). Teen die middel van die somer het Pyrrhus die kruising van die Via Aurelia Aeclanesis en die Via Herculia bereik naby 'n onduidelike stad genaamd Asculum wat kampeer naby die oostelike oewer van die Aufidus. Oorkant die rivier die Carapelle, in sy noordweste, was twee konsulêre leërs onder P. Sulpicius en P. Decius Mus. Die Romeinse bevelvoerders, wat van Heracleia geleer het, het 'n stewige verdedigingsposisie gekies wat daarop gemik was om die voordele van Pyyrhus te neutraliseer: kavallerie en olifante. Hulle sou tevrede wees dat Pyrrhus sy hulpbronne opoffer om 'n sjabloon wat by Maleventum oorgedra word, verder te dwing. Pyrrhus kan vorder of veg of uittree. Altyd selfversekerd en met die Romeine wat bly was, vorder Pyrrhus. Dionysius (20.1.1-4) behou die algehele strydlyn van Pyrrhus:
"Koning Pyrrhus het die Masedoniese falanks die eerste plek op die regtervleuel gegee en langs hom die Italiote -huursoldate uit Tarentum geplaas, daarna die troepe uit Ambracia en daarna die falanks van Tarentines toegerus met wit skilde, deur die bondgenoot van Bruttians en Lucanians in in die middel van die gevegslyn het hy die Thesprotians en Chaonians langs hulle die huursoldate van die Aetoliërs, Acarnaniërs en Athamanians, en uiteindelik die Samniete, wat die linkervleuel gevorm het, gestasioneer.
Die ligte infanterie, olifante en kavallerie was op die vlerke gestasioneer. Pyrrhus se kavallerie agema was 'buite die lyn' om hom toe te laat om aan die geveg deel te neem waar hy die grootste uitwerking kan hê. Die Romeine het die slagveld beter gehandhaaf, omdat dit ruw en lig bebos was, en die omstandighede wat Pyrrhus of sy taktiek nie pas nie. Pyrrhus, nou met baie Italiaote en Italiaanse geallieerde troepe, sou die taktiek egter verander. Gegewe die terrein en die noodsaaklikheid om verskillende tipes troepe te kombineer, het die Arend afgewissel manipuleer van die bondgenote en speirai van sy falanks troepe. Dit het die bykomende voordeel gehad dat sy phalanx -brigades oor die lyn versprei en meer buigsaam was - iets wat Antigonos Doson meer as vyftig jaar later by Sellasia sou herhaal (Plb. 18.28.10 cf Dionysius se algemene alternatiewe ontplooiing hierbo).
Baie bespreking word veroorsaak deur die & quotalternate & quot -eenhede in die Epeirote se geveglyn. Uiteindelik kom dit neer op die onbeskofte werklikheid van Pyrrhos. Anders as Heraceia, waar hy gevorder het en die Romeine verloof het sonder baie van sy Italiaanse bondgenote, moes Pyrrhos in Asculum te kampe hê met 'n groot aantal Italiaanse bondgenote en hul soorte.
Die taal wat gebruik word, is die sleutel. Polybios (18.28.10) sê dat Pyrrhos & quotτιθεὶς ἐναλλὰξ σημαίαν καὶ σπεῖραν φαλαγγιτικὴν / alternatiewe manipulasies en speirai van phalanx gewapend geplaas het & quot. "Manipels" word gebruik om te verwys na die Italiaanse troepe wat op hul gewone manier gewapen is (soortgelyk aan Rome of hopliet vir die Grieke van Magna Graecia). Dit is waarskynlik dat Antigonos Doson baie bewus was van die Italiaanse avonture van Pyrrhos en 'n soortgelyke opset in Sellasia gebruik het. Hier is die taal van Polybios byna soortgelyk: & quotτε Μακεδόνων τοὺς χαλκάσπιδας καὶ τοὺς Ἰλλυριούς, κατὰ σπείρας ἐναλλὰξ / beide die Masedoniese Chalkaspides en die Illyrians in alternate. Speirai is Polybios vang alles vir eenhede in die Masedoniese (en ander) leërs - net soos taxi's in Arrian.
Wat ons dan moet hê, is eenhede - nie lyne of klein groepies nie - langs mekaar in die geveglyn. So kom ons by die beskrywing van Dionysius, die enigste werklike bewaring van Pyrrhos se lyn soos hierbo beskryf. As ons kyk na die soorte troepe wat ons het (arms tussen hakies):
Pyrrhus het die Masedoniese falanks (sarisa) die eerste plek op die regtervleuel gegee en langs hom die Italiot -huursoldate van Tarentum (waarskynlik Romeinse tipe of hopliet), daarna die troepe uit Ambracia (sarisa) en daarna die falanks van Tarentines toegerus met wit skilde (hopliet), gevolg deur die geallieerde mag van Bruttians en Lucanians (Italiote - Roman) in die middel van die geveglyn, het hy die Thesprotians (Sarisa) en Chaonians (Sarisa) langs hulle die huursoldate van die Aetoliërs, (hoplite), gestasioneer of thureophoroi) Acarnanians en Athamanians (sarisa) en uiteindelik die Samniete (Italiot - Roman), wat die linkervleuel gevorm het.
Ons het dus afwisselende eenhede - manipulasies en speirai - van sarisa gewapend en ander. En alhoewel Pyrrhos die Tarrentines by sy aankoms opgelei het, is dit baie anders as dat hy hulle heeltemal laat herleef het, aangesien hy geld gevra het voordat hy Griekeland vertrek het. Pyrrhos het klaargemaak met die magte wat hy beskikbaar gehad het, en dit is interessant dat die breuk in sy lyn gekom het waar die Bruttians en Lucanians gestasioneer was. Dit was vir hierdie pouses wat Pyrrhos homself en syne gestasioneer het agema uit die lyn, sodat hy kon aansluit waar hy nodig was. Hierin was Asculum heel anders as Heracleia, waar Plutarchus (wat heel moontlik Hieronymus vir sy strydbeskrywings gebruik het) duidelik is dat Pyrrhos die geveg wou vertraag omdat sy bondgenote nie opgedaag het nie. Sy ontplooiing hier (Plutarchus gee nie die moeite om dit op die gewone manier vir ons te vertel nie) was waarskynlik meer eenvoudig: die sarisa-gewapende falanks omring deur sy hopliet-gewapende Tarrentines, liggewapend en ander wat dit reggekry het.
Pyrrhic War (280–275 v.C.)
Die Pyrrhic War (280–275 vC) was 'n oorlog Pyrrhus, die koning van Epirus, in Griekeland, wat in die suide van Italië en Sicilië geveg het. Die mense van die Griekse stad Tarentum in die suide van Italië het Pyrrhus gevra om na Italië te gaan om hulle te help in hul oorlog met die Romeinse Republiek. Dit was die vierde keer dat die Tarentines hulp van die vasteland van Griekeland gevra het. Hulle het die hulp van Archidamus III van Sparta om die Messapii in 343 vC versoek. Archidamus het in die streek geveg totdat hy in 342 vC in die geveg gesterf het. In 333 vC het hulle Alexander I van Epirus ingeroep om hulle te help in hul oorlog met die Lucani. In 330 vC sterf Alexander ook in die geveg in die suide van Italië. Cleonymus van Sparta het in 303-02 vC in dieselfde streek geveg, weer om Tarentum te help om die Lucani te weerstaan.
Die roete van Pyrrhus van Epirus tydens sy veldtogte in die suide van Italië en Sicilië
Skynbaar is Pyrrhus na Italië om die Tarentines te help. Ou historici was dit eens dat die eintlike motivering agter sy ingryping die verowering van Italië was en dat hy ook Sicilië en moontlik Kartago begeer het. Pyrrhus het twee gevegte gevoer met die steun van Tarentum en 'n paar kursiewe mense in Suid -Italië wat in stryd was met Rome: die Samniete, Lucani en Bruttii. Rome het geveg met die steun van die Italiese volke van Sentraal -Italië wat tydens die Samnite -oorloë haar bondgenote geword het: die Marsi, Marrucini, Paeligni, Vestini en Frentani. Die twee teenstanders het die Slag van Heraclea in 280 v.C. Daarna was daar onderhandelinge tussen die twee partye, maar dit het misluk. Daar was 'n tweede geveg, die Slag van Asculum in 279 vC. Volgens Plutarchus het Pyrrhus albei gevegte gewen. Volgens Cassius Dio het die Romeine die tweede geveg gewen. Dionysius van Halicarnassus het nie gesê wat die uitslag van die tweede geveg was nie. In albei gevegte het albei kante 'n groot aantal mans verloor. Pyrrhus het staatgemaak op negentien oorlogsolifante wat hy na Italië gebring het, wat verwoesting in die Romeinse geledere veroorsaak en baie van hul soldate doodgemaak het. Die Romeine het nog nooit olifante gesien nie en was bang vir hulle.
Plutarchus het geskryf dat Pyrrhus na die tweede geveg gesê het: "As ons in nog 'n stryd met die Romeine oorwin, sal ons heeltemal verwoes word." Dit was omdat hy 'n groot deel van die magte wat hy na Italië en die meeste van sy bevelvoerders gebring het, verloor het. Hy kon nie meer mans van die huis af oproep nie en sy bondgenote in Italië het onverskillig geraak. Die Romeine het in plaas daarvan 'n baie groot poel militêre mannekrag gehad en kon hul legioene aanvul, selfs al was hul magte in baie gevegte uitgeput. Dit het gelei tot die uitdrukking Pyrrhic overwinning, wat 'n term is vir 'n hol oorwinning of 'n oorwinning wat die oorwinnaar so 'n vernietigende tol oplewer dat dit gelykstaande is aan 'n nederlaag.
Pyrrhus het besef dat hy Rome nie kon verslaan nie. Daarom aanvaar hy 'n versoek van die Griekse stadstate in Oos- en Suid-Sicilië om hulle te help teen die Kartagoërs in Wes-Sicilië. Daar was 'n geskiedenis van konflik tussen die Grieke en die Kartagoërs op Sicilië. Pyrrhus het in 278 vC na Sicilië gevaar. Hy het beslag gelê op die Karthagiese of Kartago-beheerde stede in die weste. Hy kon egter nie die Carthaagse vesting Lilybaeum verower nie. Tydens sy beleg het die Kartagoërs vir vrede onderhandel. Pyrrhus het óf verklaar óf is deur sy adviseurs oorreed om te verklaar dat die Kartagoërs Sicilië moes verlaat en dat die see die grens tussen die Karthagers en sy domein (Sicilië) sou wees. Die beleg het voortgegaan, maar het uiteindelik misluk. Hierna besluit Pyrrhus om 'n groot vloot te bou om Kartago se tuisgebied in Afrika binne te val. Om sy vloot te beman en toe te rus, het hy die Griekse stede op Sicilië op 'n afpersende en despotiese manier begin behandel. Dit het die Griekse stede teen hom gekeer en hy moes Sicilië verlaat. Na sy vertrek het die Kartagoërs hul besittings in die weste van Sicilië herwin. Plutarchus het geskryf dat Pyrrhus net voor sy vertrek uit Sicilië gesê het: "My vriende, wat 'n worstelveld vir Kartagoë en Romeine laat ons agter ons!".
Toe Pyrrhus in 275 vC na Italië terugkeer, het hy nog 'n geveg gevoer, die Slag van Beneventum. Die Romeine het daarin geslaag om die olifante van Pyrrhus te konfronteer, wat in verwarring omgedraai het en hierdie keer verwoesting in die geledere van die Grieke veroorsaak het. Die Romeine het die stryd gewen. Pyrrhus trek terug na Tarentum en keer terug na Epirus. Drie jaar later, in 272 vC, sterf hy en die Romeine verower Tarentum.
In 279 vC het die Kartagoërs, wat besorg was oor hul besittings in die weste van Sicilië, 'n verdrag met Rome gesluit teen Pyrrhus. Dit het bepaal dat die twee partye mekaar sou help as 'n mens se gebiede aangeval word en dat Kartago skepe moes lewer, hetsy vir vervoer of vir oorlog, en indien nodig hulp verleen aan die Romeine. Dit lyk asof die twee partye, afgesien van 'n gesamentlike operasie teen die Griekse stad Rhegium, nie militêr saamgewerk het nie.
Die Pyrrhic War was die eerste keer dat Rome die professionele huursoldate van die Hellenistiese state van die oostelike Middellandse See konfronteer. Die Romeinse oorwinning vestig die aandag van hierdie state op die opkomende mag van Rome. Ptolemeus II, die koning van Egipte, het diplomatieke betrekkinge met Rome aangegaan. Na die oorlog het Rome haar hegemonie oor Suid -Italië bevestig.
Die belangrikste antieke bronne van ons inligting vir die Pyrrhic War is Plutarch, Cassius Dio, Appianus en Dionysius van Halicarnassus. Afgesien van Plutarchus se biografie oor Pyrrhus, het die werke van hierdie skrywers wat hierdie historiese tydperk dek, slegs op fragmentariese wyse oorleef. Daarom is daar leemtes in inligting.
Die Pyrrhic War (280–275 vC) was 'n oorlog Pyrrhus, die koning van Epirus, in Griekeland, wat in die suide van Italië en Sicilië geveg het. Die mense van die Griekse stad Tarentum in die suide van Italië het Pyrrhus gevra om na Italië te gaan om hulle te help in hul oorlog met die Romeinse Republiek. Bekyk historiese stryd »
Agtergrond: Rome het die dominante mag geword. Die kommer van Rome was nog steeds beperk tot Italië en sy was nog nooit betrokke by die groter internasionale aangeleenthede van die Middellandse See nie, en sy militêre krag was ook nie teen enige van die Hellenistiese state in die oostelike Middellandse See aangewend nie.
Tarentum vra Pyrrhus om hulp: Hulle het geskenke gebring en beweer dat as hy na Italië sou gaan, 'n mag van 50 000 infanterie en 20 000 kavalleries uit Tarentum, Messapia, Lucania en Samnium bymekaar sou kom. Dit het Pyrrhus opgewonde gemaak en die Epirotes gretig gemaak om in Italië te veg.
Slag van Heraclea (280 v.C.) en daaropvolgende onderhandelinge: Pyrrhus het nog nie by sy bondgenote aangesluit nie en het met sy magte die veld ingeneem. Hy het sy kamp opgeslaan op die vlakte tussen die stede Pandosia en Heracleia.
Slag van Asculum (279 v.C.): Die Romeine kom op hom af naby Asculum en slaan oorkant hom laer. Die twee kante het mekaar etlike dae vermy.
Verbond tussen Rome en Kartago: Die Kartagoërs was bekommerd dat Pyrrhus op Sicilië, waar hulle besittings in die weste van die eiland gehad het, betrokke kon raak om die Griekse stede in Oos- en Suid -Sicilië teen hulle te help.
Siciliaanse veldtog (278-75 vC): Pyrrhus het na Sicilië gegaan en die leiding geneem van die Griekse stede in Oos- en Suid-Sicilië in 'n oorlog teen die Kartagoërs in Wes-Sicilië.
Keer terug na Italië, Slag van Beneventum en einde van die oorlog: Hulle het afgekom en spiese na die olifante gegooi en hulle gedwing om om te draai. Hulle het deur die geledere van Pyrrhus gehardloop, wat in wanorde verval het, en gevolglik het die Romeine die geveg gewen.
Nadraai: die Pyrrhic War was Rome se eerste konfrontasie met die professionele leërs en huursoldate van die Hellenistiese koninkryke in die oostelike Middellandse See.
Die Pyrrhic War (280–275 vC) was 'n oorlog Pyrrhus, die koning van Epirus, in Griekeland, wat in die suide van Italië en Sicilië geveg het. Die mense van die Griekse stad Tarentum in die suide van Italië het Pyrrhus gevra om na Italië te gaan om hulle te help in hul oorlog met die Romeinse Republiek.
Pyrrhus van Epirus. Museo Archeologico Nazionale (Napels) (Nasionale Argeologiese Museum van Napels)
Hierdie artikel gebruik materiaal uit die Wikipedia -artikel "Pyrrhic War", wat vrygestel word onder die Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0.
Die dubbele konsulêre leër van die Romeine het bestaan ​​uit 40 000 legioenen en 5 000 kavallerie, en die Romeine het 300 waens met olifante bewapen met ystertride en beman met missieltroepe. Pyrrhus het intussen 38 000 infanterie, 5 000 ruiters en 19 olifante gehad. Sy Masedoniese falangiete beklee die ereposisie op die regtervleuel, terwyl sy Griekse huursoldate uit Taras en Ambracia langs hulle was, dan die Bruttii en Lucanians, die Thesprotian en Chaonian Epirote stamme in die middel, Griekse huursoldate naby links, en Samnite hopliete aan die linkerkant. Sy flanke was bedek met kavallerie, met ligte troepe en olifante agter elke vleuel. Pyrrhus en 2 000 van sy elite wagte sou as reservaat dien. Die Romeinse leër het 'n verdedigingsposisie ingeneem langs 'n klein rivier wat vinnig vloei, en die grond naby die rivier was oneweredig, wat Pyrrhus verhinder het om sy falangiste te ontplooi. Hy het die Romeine toegelaat om die rivier oor te steek, en die falangiete en legioene het gelykop geveg terwyl die kavallerie op die vlerke geveg het. Die Epirotes het voortdurend gery en gelaai terwyl die Romeine hulle perde teug en soos infanterie geveg het. Die Romeine het die olifante met hul waens vertraag, maar die wa -bemanning en hul osse is deur die Epirote -ligte infanterie doodgemaak. Die Italiaanse bondgenote van Pyrrhus het onder die druk van die legioene gebreek, sodat Pyrrhus en sy kavalleriereserve ingeskakel het om die gaping te stop en die Romeinse voorste geledere in die gebied te vernietig. 4 000 Romeinse bondgenote het daarin geslaag om die Pyrrhic -kamp op te spoor en te verbrand, wat die falangiete demoraliseer, wat kohesie begin verloor het. Op hierdie oomblik val die olifante en kavalerie op die pirriese vleuels die Romeinse flanke aan en veroorsaak groot verliese, wat die Romeine dwing om in goeie orde terug te keer na hul kamp. Pyrrhus het nog 'n oorwinning behaal ten koste van 3,500 man, terwyl die Romeine 6,000 verloor het. Pyrrhus het in die daaropvolgende dae nog 'n paar honderd mans verloor weens die gebrek aan skuiling en voorsiening, en hy het beroemd verklaar: 'Nog 'n oorwinning, en ons is ongedaan', wat gelei het tot die uitdrukking van die term 'Pyrrhic overwinning'.
The Battle of Cannae: Rome se perspektief
Epaminondas het so 'n taktiek toegepas in die Slag van Mantinea in 362 vC en Alexander die Grote het dieselfde gedoen by Issus (333 v.C.) en Gaugamela (332 v.C.). Caesar gebruik dit toe ook by Pharsalus in 48 vC.
Opgevoede Romeine sou bewus wees van Skithiërs, Alexander die Grote gevegte, Diadochi -oorloë, Persiese verowerings en ens. Romeine het self ook in die verlede teen Pyrrhus geveg en kavallerie het 'n aktiewe rol gespeel in die Slag van Heraclea in 280 vC en in die Slag van Asculum 279 vC.
Hoewel Hannibal 'n uitstekende taktikus was, glo ek dat hy nie 'n baie strateeg was nie
dit wil voorkom asof hy deur die draai van bondgenote in Rome 'n oorwinning sou behaal
maar die bondgenote het grootliks by Rome gebly
hulle het van beter geweet
solank Rome bestaan ​​het, sou dit terugkom en sou sy wraak vreeslik wees
Dit was nie nodig dat Hannibal die stad Rome sou beleër nie, 'n los blokkade sou dit heeltemal honger gehad het
dit sou enige Romeinse magte wat nog bestaan, gedwing het om in die openbaar te veg
geen vrede was moontlik nie, slegs die totale vernietiging van die vyand
Dit was nie nodig dat Hannibal die stad Rome sou beleër nie, 'n los blokkade sou dit heeltemal verhonger het
dit sou die Romeinse magte wat nog bestaan, gedwing het om in die openbaar te veg
Laat ons nie die moeilikhede hier oordryf nie.
Dit is regtig eenvoudig. wat sou die Romeine gedoen het as hulle geen kavallerie gehad het nie (soos die Grieke by Plateia - dink ons ​​dat die Romeinse leër minder georganiseerd was as 'n hodge -pouse van Grieke uit verskeie stede wat nie gewoond was om saam te veg nie?). ? Hulle sou net 'n paar infanterie op hul flanke opgestel het; daar is geen probleem daarmee nie. Gegewe hul beweerde getalle, was daar dus geen probleme met die Romeine om 'n paar legioene agter hul kavallerie op te stel nie. Dat hulle dit nie weer gedoen het nie, kan daarop dui dat hulle nie die groot getalle gehad het wat Polybius berig het nie.
Sê vir my, waarom sou die leër van Cannae, wat uitdruklik opgewek is om die beslissende ontmoeting met Hannibal te soek, so ontplooi dat die ontmoeting nie kon plaasvind nie? Waarom sou Hannibal na die aanval oorgaan in 'n situasie waarin hy nie sy enorme kavallerievoordeel kon gebruik nie? Verder het ons drie afsonderlike bronne (Polybius, Livy en Appian) wat almal in wese saamstem oor die grootte van die Romeinse leër. Daar is geen rede om dit te verwerp nie.
Vir die eerste drie gevegte is die gebruik van skermutselinge en kavallerie vir 'n aanval heeltemal irrelevant vir hierdie situasie. Wat Pharsalus betref, spreek Delbruck sy gedagtes voldoende uit:
Hierdie ondersteuning van kavallerie deur swaar infanterie wat aanvallend teen die vyandelike kavallerie vorentoe beweeg, is die hoogste denkbare prestasie van kohorttaktieke. Slegs volledig opgeleide taktiese eenhede wat met volle vertroue gelei word - nie hele falanks nie, maar slegs kohorte, wat buigsaam is vanweë hul klein grootte - kan op hierdie manier werk.
Net soos die legioene, moes Caesar se kavallerie en die gepaardgaande ligte infanterie ook 'n uitstekende moraal gehad het en was vol vertroue in die leierskap van hul bevelvoerder en hul offisiere. Dit blyk duidelik uit die feit dat, nadat hulle tydens die aanvanklike aanval ingegee het, dit moontlik was om hulle dadelik weer te laat swaai, sodra die tussenkoms van die kohorte die balans omgekeer het. Die ruiters was Galliërs en Germaanse krygers.
Ons kan ons amper nie voorstel dat die manipulasies en kavallerie -eskaders van die Romeinse burgermilisie gedurende die eerste helfte van die Tweede Puniese Oorlog tot sulke maneuvers in staat was nie.
Hannibal was waarskynlik 'n beter strateeg as taktikus. Dit is maklik vir leunstoele -generaals om Hannibal se strategie aan te val met die voordeel van agterna. Feitlik geen moderne historikus vermaak die ou en verouderde opvatting dat Hannibal 'n "swak strategie" gebruik het nie. Dit is ongegrond.
Belegging van Asculum, 90-89 vC - Geskiedenis
Deur Jeffrey A. Easton
Teen die middel van die 4de eeu v.C. het die Romeinse Ryk sy reikwydte geleidelik uitgebrei tot die suidelike helfte van Italië. In 343 kom die Romeine in botsing met die Samniete, wat nie die onwelkome indringing in hul vaderland kon keer nie. Toe die Romeinse leërs Apulië bedreig het, het die Grieke in Suid -Italië die beroemde huursoldaat -generaal Pyrrhus, wat die koninkryk Epirus in die noordweste van Griekeland regeer het, versoek om hulp teen die indringers. Pyrrhus het die versoeke van sy mede -Grieke beantwoord en in die vroeë lente van daardie jaar in die suide van Italië geland met 20 000 infanteriste, 3 000 kavallerie, 2 500 skermutselinge en 20 olifante. Hierdie mag was effens kleiner as die wat van Epirus vertrek het, aangesien 'n hewige storm sommige van die vervoervaartuie van Pyrrhus van koers af tydens die Ioniese See oorgesteek het. Die storm was 'n slegte teken vir die komende veldtog, maar Pyrrhus betree die konflik met 'n gevierde militêre reputasie en die hoë verwagtinge van die suidelike Italiaanse stede hang af van sy sukses. Ongetwyfeld versamel hy sy magte vir wat hy verwag het nog 'n seëvierende onderneming sou wees.
Die Griekse manier van oorlog
Pyrrhus was die bevelvoerder van 'n tipiese Hellenistiese leër. Swaar gepantserde falangiste was die kern van sy leër. The battle tactics of the phalanx had undergone many changes in the Greek world since its inception in the 7th century bc. The most recent adaptation had come under Philip of Macedon in the middle of the 4th century bc. The typical rank of a phalanx had been eight men deep, but Philip increased the depth to 12 men. Accordingly, he equipped his infantrymen with a longer spear, which was perhaps 15 feet long. This applied additional weight to the formation, allowing it more staying power in battle. The aim of the heavier phalanx was meant not so much to overwhelm enemy infantry lines as to preoccupy them. In this way, the Macedonian infantry served as the anvil of the army.
Following this humiliation, the Roman Senate embarked on a number of reforms, including the extension of the Via Appia, a road running south into Campania that allowed for improved troop movement and communication. The most enduring military improvement came with the development of the manipular legion. The name for the formation came from its basic unit, the maniple. One maniple was composed of two centuries of varying size. In Roman armies of the late Republic, the century became the smallest tactical element of the legion and was in turn a component of the larger cohort. In the structure of the manipular legion, however, centuries were combined to form the fundamental unit of the maniple. A Roman legion deployed in three lines, with each line being composed of a strict categorization of maniples. The categories of legionaries were based on wealth and experience in battle. The first line was formed by the hastati, the youngest and most inexperienced legionaries. Die principes, men in their late 20s or early 30s with considerable battle experience, formed the second line. The third line of was composed of the triarii, seasoned veterans of many campaigns.
Die hastati en principes supported each other by complex maneuvers during battle, while the triarii often did not engage the enemy unless the battle was particularly difficult. The legionaries in this period were citizen soldiers, men who served willingly in the ranks of the army but still owned property around Rome that they had to cultivate. This limited the campaigning season of Roman armies but still provided the military might necessary to subdue their Italian neighbors. Only in times of crisis, such as Pyrrhus's invasion, did the Senate call for additional recruits. The alacrity with which Roman citizens volunteered for military service during the conflict with Pyrrhus revealed a unique characteristic of the Roman psyche. They viewed war as an activity of almal the Roman people and refused to submit even in the face of defeat. This was a concept that dumbfounded Pyrrhus. The core of the army had its legions, but many troops from Rome's Italian dependents supplemented the heavy infantry as skirmishing or cavalry troops. The typical size of a manipular legion was perhaps 4,500 men. The cavalry did play a role in the armies of the Republic, but Roman horsemen were often unreliable in battle as well as on scouting missions. Despite its success in Italy, the Roman army was yet to encounter a sophisticated force such as the one Pyrrhus commanded.