Johannes Heesters was die jongste van vier seuns van die koopman Jacobus Heesters en sy vrou Gertruida, gebore van der Hoevel. Ná voltooiing van sy skoolloopbaan is Heesters as koopman opgelei, tog het hy op sy 16de verjaardag die besluit geneem om akteur te word. Nadat hy 'n opleiding as sanger en akteur ontvang het, het Heesters sy eerste aanstellings gekry. In 1921 het hy vir die eerste keer op die toneel gestaan en in 1924 'n ondersteunende rol in sy eerste rolprent, die stomfilm Cirque Hollandais (regisseur: Theo Frenkel) vertolk.
In 1932 het Heesters sy eerste sangrol gekry en vervolgens in 'n verskeidenheid operettes opgetree. In 1934 het hy sy debuut aan die Weense Volksoper met Karl Millöcker se Bedelstudent gemaak.
In 1936 het Heesters hom in Berlyn gevestig waar hy in talle operette- en musiekrolprente as hoofspeler opgetree het. Onder sy aanhangers het hy destyds die bynaam "Jopie" gekry. Vanaf 1938 het hy vir die eerste keer die rol van graaf Danilo Danilowitsch in Die Vrolike Weduwee gesing – 'n rol wat hy meer as 35 jaar lank sou vertolk en waarvan hy uiteindelik sy paraderol gemaak het. Die Vrolike Weduwee was Adolf Hitler se gunsteling-operette, en hy het in die 1930's verskeie opvoerings met die Nederlandse toneelster besoek. In 1939 het Heesters ná 'n opvoering van dié operette in München se Gärtnerplatz-teater Hitler se gelukwense ontvang.
Onder die gehore in sy geboorteland Nederland was Heesters minder gewild, en sommige kritici beskryf hom nie as 'n kunstenaar wat ter wille van sy loopbaan 'n meeloper geword het nie, maar eerder as 'n "kollaborateur" wat tydens die Duitse besetting van Nederland in diens van die Duitse Ryk gestaan het.
Daar is fotografieë wat Heesters tydens 'n besoek aan die Dachau-konsentrasiekamp in 1941 toon. Die doelwit en afloop van hierdie besoek het steeds omstrede gebly – Heesters was miskien net 'n besoeker, maar die moontlikheid bestaan dat hy as topkunstenaar opgetree het om vir vermaak van die kampwagters te sorg. In sy persoonlike herinneringe skryf Heesters: „Wir bekamen ein normales Häftlingslager gezeigt, oder was man sich darunter vorstellte.“ ("Hulle het 'n gewone gevangenekamp vir ons gewys, of wat ons gedink het wat 'n gewone kamp sou wees.")
In Augustus 2006 het Heesters tydens sy optrede in 'n Duitse televisie-geselsprogram, Beckmann, nog eens ontken dat hy as kunstenaar in die kamp opgetree het: „Ich schwöre es bei meiner Familie – es ist nicht wahr!“ ("Ek sweer by my gesin, dit is nie waar nie!") Die publisis en regisseur Volker Kühn het egter na bewering 'n getuie uit daardie tyd opgespoor wat – soos hy beweer – tydens Heesters se optrede vir SS-lede die gordyn oopgemaak het.
Heesters het 'n klagte by die Landgericht Berlin, 'n hof van die deelstaat Berlyn, teen hierdie uitlatings ingedien. Die klagte is op 16 Desember 2008 afgewys, en Volker Kühn mag verder verslag oor Heesters se optrede voor die SS-wagters in die konsentrasiekamp doen aangesien die regter nie in staat was om nou nog die waarheid te bepaal nie. 27 vroeër onbekende foto's van Heesters se besoek vaan die konsentrasiekamp, wat in 2006 in 'n kelder in München ontdek is, lewer moontlik die bewys dat Heesters nooit in die kamp gesing het nie – geen enkele van die foto's toon hom op die verhoog nie.
Heesters is vir sy musikale werk sewe keer met die Bambi-toekenning bekroon (1967, 1987, 1990, 1997, 2003, 2007 en 2008). In 2001 is hy vir sy lewenswerk met die televisiepry Platin Romy vereer. In 2004 het hy in Keulen vier keer die rol van die Here in Hugo von Hofmaansthal se bewerking van die Middeleeuse Jedermann vertolk. Tydens 'n gala-aand van die Elbfestspiele Wittenberge is die eretitel Kammersänger aan hom verleen. Sedert Augustus 2006 word die eerste uitstalling oor Heesters in die Berlynse Akademie der Künste gehou. Heesters het die uitstalling met 'n liedere-aand geopen.