Feb J – Bali Drome
Meer as dertien jaar is al verby, en steeds kry ek Bali nie op ñ skildery huis toe gebring nie. In elk geval nie ‘my’ Bali nie.
Ek loop soms ure lank en kyk hoe kunstenaars die eiland probeer ‘vasverf’. Bekende skilders, onbekende beginners. Maar ek bly soek.
Het ek fiemies? O ja, defnitief.
ñ Paar praat al my liefdestaal, een of twee gaan hierdie slag saam huis toe kom.
Tog bly ‘die een’ my ontduik.
Nou wonder ek. Is ek effens bang om perfeksie op te spoor. Of lê die uitdaging in die soek. Kan die eiland se mistiek dalk nie geraam word nie?
Sal ek dan maar liewer met iets abstraks op die vliegtuig klim, en met genoegdoening terugsak in my sitplek…
Steeds nie opgespoor nie, defnitief volgende keer!
Author travel460Posted on Februarie 28, 2017 30 Kommentare op ñ Nommer op my “bucket list”.
Author travel460Posted on Februarie 27, 2017 Augustus 20, 2017 20 Kommentare op En ons was ook nie skaam nie, hoor!
Kieter doen dit dikwels. Kry haarself in ñ situasie, en wonder dan wat die volgende plan van aksie gaan wees. Of gaan daar ñ plan wees, enigsens.
My spesialis met die strikdassie reken daar is een. Sy baie slim oplossing vir ‘die probleem’ is glo eenvoudig. Volgens hom maklik. Hou op ‘stress’.
Sy gevleuelde woorde: sommige mense se stres gaan direk na die maag. Ander s’n glo na die algemene area van die nek.
Sommige, dit is sy bynaampie vir my. Dink ek.
So hierdie ‘sommige’ mens moet alle spanning begin vermy. Veral dié tipe wat emosioneel is.
Ok, so terug na Kieter. Sy kry haarself in ñ situasie…tot iemand haar optel en sê sy is oulik. En dan kry sy ekstra melk.
Sien, dit is my punt.
Author travel460Posted on Februarie 26, 2017 Februarie 27, 2017 15 Kommentare op So wat is volgende…
Ek vlieg oor ñ paar dae oorsee met die opdrag om deure te gaan aankoop. Bali deure. ñ Kliënt wat ñ ontwikkelaar is, het die idee om unieke deure te begin verkoop.
Maar hoe besluit jy oor ñ ander se droom.
Jy doen redelik huiswerk voor die tyd, sit ñ rukkie saam met hom en laat hom toe om jou in sy verbeeldings wêreld in te lei. Stap saam met hom deur sy woorde, luister na sy asemhaling en hou sy oë dop. Klink dalk vreemd, maar hoe anders. Hoe anders neem jy ñ ander se droom in jou hande en gaan soek dit dan uit.
Dit is opwindend ja. ñ Uitdaging gewis. En tog. Tog kom daar ook ñ titseltjie deernis by. Hierdie semi-vreemdeling wat jou met ñ stukkie van sy visie vertrou, hoop jy ‘hoor’ sy prentjie raak. Hoop jy ‘voel’ sy droom.
Jy gaan wandel tussen kilometers se straatjies rond, op soek na die ‘iets’ wat met jou praat. Oor die kliënt. En as jy dit opspoor, staan jy lank net en kyk.
Met ñ ander se oë.
Jou eie neig dalk na die ou deur in die muur. Die een wat ñ leeftyd se verhale het om te vertel. ñ Leeftyd se leef in sy ‘afdop liggaam’ wys.
Jy gaan bêre hierdie een in die blaaie van jou onthou album. Om terug by die huis uit te haal en deur te dink. Net om te besef dat jy nie ñ ander se geleefde wêreld kan oorneem nie. Jy kan kyk en sien, en onthou.
Maar die leef deur die deur is nie joune nie.
Author travel460Posted on Februarie 23, 2017 27 Kommentare op Hoe kies jy ñ deur?
Onophoudelik het dit geval. Manlief was skoon moedeloos, want op dag twee is AL die grondpaaie gesluit. En dit, vir ñ boerseun, is ondenkbaar.
Author travel460Posted on Februarie 21, 2017 19 Kommentare op Reën,reën,lieflike reën…
Ek en manlief loop oormôre vir ñ paar dae weg Kruger Wildtuin toe. Ons tel soos twee kinders die ure af. Salig!
Al was ons al ñ paar honderd keer daar, dit maak g’n niks saak nie. Soos daardie siekte wanneer iemand binne ñ minuut presies alles vergeet wat hy al beleef het, dit is ons. Elke nuwe “sighting” bly ons eerste.
Met al die gelees by ons foto-blok vrinne, is ek so ge-inspireer om op ñ nuwe, vars manier fotos te neem. Hoe sal ek sê, “watch out for this space…”.☺
Salig. Dit is mý woord vir die wildtuin. Tyd om weer stilte te bring na my binne-mens. Om my gees te laat voed deur Vader se tuin, Sy skepping.
Waar ek dieper en stadiger begin asemhaal. Duideliker sien. Skerper hoor.
Ons gaan plaas toe.
Author travel460Posted on Februarie 14, 2017 34 Kommentare op Plaas toe! Jippee!
Wonder nou hoeveel eiers hier gelê gaan word. Hoeveel ‘ai Una’ gedagtes gaan rondvlieg.
Manlief, ek dink nogal jy gaan net ‘smile’. Ons kinders, laat ek raai. Jongste skool-meneer seun gaan sy oë geweldig groot rek, en dadelik protesteer. Nee Majutz, asseblief. Moet dit net nooit aanvang nie. Neil in R’baai, gaan niks opmerk nie. En indien jy hom vra, wat as Majutz topless op ñ strand rondloop? ‘Sy kan maar as sy wil’. Oulike kind. Goed grootgemaak.
Nou die drie dogters. Bertus, ek dink nie een gaan naby ons wil wees nie. Nie een sal oordeel nie, maar só ñ vakansie sal ons tweetjies maar alleen moet deurbring. Aangesien jongste sus altyd reken dat, sover dit haar aanbetref, ek en jy net vyf keer in ons lewens seks gehad het. En dit nie eens met mekaar nie.
Ek het ñ rede vir vandag se skrywe. Vrouens in my wêreld sukkel met hul seksualiteit. Want daar is net droë duine op hul horison. Bo sestig, en van die dierbare manne speel die ‘beste vriende’ kaart. Kan nie of wil nie. Of kies die pornografie roete.
ñ Vrou bo vyf en vyftig KAN nog witwarm wees! En wil! So regtig, gaan maak ñ draai by ñ dokter, ons liewe vriend. Kry ñ voorskrif. Praat daaroor! Moenie die rekenaar vinnig afdruk as sy naby kom nie. Erken. Herken. En kry lewe.
Miskien moet ek ñ toesluit kassie in my winkel staanmaak. Met ñ paar idees in. Want regtig, die lewe is moeilik genoeg. Moenie jouself en vroulief nog verder ook straf nie.
Ons harte klop nog sterk onder die twee goedjies wat dalk so ñ bietjie Suid neig.
Author travel460Posted on Februarie 13, 2017 Julie 20, 2017 31 Kommentare op En wat daarvan?