So op 'n koue winteroggend in Gauteng – net nog 'n doodgewone dag vir 'n prettige uitstappie, dink jy – verander jou hele lewe in 'n oogwink...
Ek onthou niks van wat daardie oggend gebeur het nie. Vir my mederyers is alles ook 'n waas. Al wat hulle weet is dat ek een oomblik nog deel van die groep was en die volgende langs 'n verkeerslig op my gesig gelê het.
Een van die ryers het my man, Johan, teen halfses gebel om te sê ek het 'n "klein ongelukkie" gehad en hy moes na die toneel kom. Maar kort daarna het hulle weer gebel: Hy moes nou na die Flora-kliniek ongeveer 'n kilometer daarvandaan gaan.
Ek glo dit was so bestem dat 'n ER24-paramedikus kort ná die ongeluk by die toneel verbygery het. Sy het pas van diens gekom en het dadelik 'n ambulans ontbied nadat sy my bekyk het.
By die hospitaal is ek dadelik vir 'n MRI-skandering gestuur om te kyk waar die skade was. Die nuus was sleg: Ek het op vier plekke breinbloeding gehad. Dokters het meer as 'n uur in die ongevalle-eenheid met my gespook, en toe het een vir Johan gaan sê ek is breindood verklaar.
Die geweld van die impak het 'n groot stuk uit my valhelm gebreek – sonder die valhelm weet ek nie wat sou gebeur het nie.
Nadat ek in die waakeenheid opgeneem is, is die diepte van my koma as ses uit tien aangeteken, wat 'n skraal kans op herstel beteken. Ek is twee weke lank in 'n geïnduseerde koma gehou, gekoppel aan 'n ventilator. 'n Monitor het konstant die drukking op my brein gemeet.
Gelukkig was die bloeding op my brein nie so erg dat 'n operasie nodig was nie. Maar my kakebeen was op twee plekke gebreek en my sinusholte het met die val heeltemal gedisintegreer. Twee dae ná die ongeluk is my kakebeen geopereer en met plate geheg. Ek het ook 'n trageotomie – 'n insnyding in die lugpyp – gekry vir die ventilator.
Die volgende drie maande was hel. Ek spot altyd en sê dit was soos 'n militêre strafkamp. Ek moes alles van voor af leer: alleen eet, sit, staan, loop, selfs weer normaal praat. Ek het soos 'n robot gepraat, alles op dieselfde monotoon.
Ek het rehabilitasie geháát. Jy word elke oggend op dieselfde tyd wakker gemaak, gebad, ge-alles. Later het ek besef die ysere roetine is noodsaaklik, want daar moet 'n splinternuwe patron in die brein vasgelê word vir net mooi alles.
Ek kan nie meer bestuur nie, is ongeskik vir werk verklaar en is skielik vir die meeste dinge van ander mense afhanklik. Ek mis my loopbaan as Duits-onderwyser. Ek mis my sport, my onafhanklikheid. Ek mis dit om mooi hoëhakskoene te kan dra en weer mooi te loop of selfs eendag weer te sou kon hardloop.
Drie maande gelede het ek die eerste keer 'n massiewe epileptiese aanval gekry. Dit was in die middel van die nag en Johan het hom byna doodgeskrik. Ek het ophou asemhaal en in sy paniek het hy my oor sy skouer gegooi op pad motor toe. In die proses het ek genadiglik weer begin asemhaal.
Ek is dadelik weer in die waakeenheid opgeneem. Daar het ek nog 'n aanval gekry en was ek weer 'n paar dae lank onder verdowing en aan 'n ventilator gekoppel. Sedertdien moet ek medisyne teen epilepsie gebruik.
My neuroloog sê die ontsettende rugpyn was eintlik my liggaam se manier om my te probeer waarsku daar is steeds êrens fout. Vandat ek die medikasie neem, is die pyn feitlik weg en kan ek vir die eerste keer deur die nag slaap.
Ek is ontsettend gelukkig om 'n man soos Johan te hê. Hy het my soos 'n klein kindjie versorg en nooit opgehou om my lief te hê of in my te glo nie. Boonop het die breinbesering persoonlikheidsveranderinge tot gevolg gehad. Ek was voor die ongeluk glad nie 'n perfeksionis nie, maar is nou selfs erger as hy!
Dit klink dalk vreemd, maar die gehalte van my lewe is nou beter as tevore. Ek síén nou die sonsondergang of 'n mooi blom en ervaar die Here se hand daarin. Ons lewe nou op 'n ryker, dieper vlak.
Johan was voor die ongeluk 'n senuweewrak weens werkstres. Die ongeluk het al ons perspektiewe verander, en ons besef nou wat werklik belangrik is. Ek kan regtig sê die lewe het vir ons meer waardevol geword – en ek weet vandag niks gebeur toevallig nie.
Dank God elke dag dat jy so goed herstel het – dit kon soveel erger gewees het. Wees dankbaar vir dit wat jy het.
(Hierdie is 'n geredigeerde weergawe van 'n artikel wat oorspronlik in Huisgenoot-POLS / YOU Pulse verskyn het. Die jongste uitgawe is nou op die rakke.) – Somer 2009/2010