Twee uitvoerige onderhoude is reeds met Jerzy Koch gevoer oor sy merkwaardige debuutbundel Pleks van plaas (2020). ŉ Onderhoud deur Willem de Vries het op LitNet/Voertaal verskyn en ŉ ander deur Christiaan Boonzaier wat verskyn het in Die Burger, Volksblad en Beeld. Maar die Afrikaanse digkuns soos dit tans nou daaruit uitsien? Ek weet nie…. By albei digters is daar ‘n afwisseling van opvallende lang, ononderbroke versreëls met korter, verkapte versreëls. ‘n Opvallende tendens is om die sterk afloop van die slot te beklemtoon deur middel van tipografiese isolasie van die slotwoord (of slotwoorde) – ‘n verskynsel wat in bykans die helfte van die gedigte in Marais se bundel manifesteer. En skielik sit I.L. de Villiers ook in die kar, en beduie: Ek het by ’n paar kennisse gaan kers opsteek en van hulle het interessante verklarings. Dit is moontlik die sogenaamde Idols-sindroom: Werklikheidstelevisie – soos die sosiale media – kan dalk net van jou ’n ster maak. Jy kán mos as jy net graag genoeg wil (soos sekere tydskrifte ons so graag vertel). Kuns is vir sulkes dalk die groot gelykmaker, want álmal is talentvol en daar durf nie goed en sleg wees nie. En hoe durf die nare literêre establishment dan tog dink dat hulle dalk net ’n bietjie beter weet? Roem op kennis is deesdae immers so polities inkorrek. Mense se ego’s is dalk net groter as hulle begeerte om te leer (en word aangevuur deur laerskooljuffrouens wat spelfoute met ’n ligte rooi dotjie merk – ’n kruisie is darem so ’n skandemerk).