Terselfde tyd maak dit dinge makliker en moeiliker. Moeiliker want ek kan nie net meer gou ’n versie gryp en my bedoeling en verstaan van dit toepas nie. Dit vra dat ek versigtig daarmee sal omgaan. Dat ek weereens besef met watse persepsie ek dit lees. Hoe ek dit interpreteer. Vir wie dit geskryf is. Is dit feit of fiksie? So ongelukkig bestaan Adam en Eva, Noag se ark, Jona in die vis nie meer letterlik vir my nie.
Waar los dit my? Op die oog af met een moerse deurmekaarspul. ’n Tawwe journey om die shackles van Calvyn af te haal en die Bybel te herontdek vir wat dit is en nie wat ek wil hê dit moet wees nie. Dankie vir daardie mooi woorde Rachel Held Evans.
My geloof hang nogal aan ’n baie fyn draadjie. Soos ’n goue garing wat partymaal so dun is dat dit nie sigbaar is nie. Ek klou onverbete daaraan vas. Ek weet nie of ek altyd moet los of nog stywer vashou nie. Ek weet nie altyd of dit vrees of uithouvermoë is wat my laat vashou nie. Dalk beweeg dit so tussen die twee. Dalk is hulle ook ’n tweeling. Miskien ’n siamese een. (No offense meant towards those incredibly complex but beautiful human beings.)
Ek kan baie dinge in die lewe nie kies nie. Ek kon nie my familie kies nie (alhoewel, ek het vriende wat die familie is wat ek kón kies.) Ek het nie ’n keuse gehad oor die kultuur waarin ek gebore is nie. Ek kon verseker nie my seksualiteit kies nie. My talente. My velkleur. Maar ek kan my attitude kies. Ek kan kies hoe ek reageer. Ek kán kies hoe ek die karwag hanteer of die cleaning lady by my werk. Ek kan ook nie altyd die emosies kies nie. Hulle gebeur net. Maar ek kan kies om daarop te reageer of nie. En daarvoor het ek self-awareness nodig. 😉
Ek is ook maar lekker skynheilig. Ek het beide lig en donker in my. I’m both a saint and a sinner. En dis belangrik om daardie volgorde reg te kry, maar ook beide raak te sien. Want weereens bepaal dit hoe ek die wêreld en die mense daar in sien. En ultimately hoe ek hulle hanteer. En groot gedeeltes van die kerk demonstreer dit baie goed. Die kerke wat mense sien as sleg en vol sonde, hanteer baie sulke mense soos objekte wat “gered” moet word. Getalle. My probleem daarmee is dat om mense so te sien en so te behandel, skep ’n eksklusiewe “us vs. them” gemeenskap. Jy’s “welkom,” maar jy moet gered word. En jy moet die “regte” dinge doen. So jy mag nie vloek nie, seks voor die huwelik hê nie en bewaar jou siel as jy ’n moffie is! Jy sal net nooit goed genoeg wees nie. En daai wortels word so diep begrawe dat dit jare vat om raak te sien en nog ’n paar jaar om ontslae te raak daarvan. So ek struggle elke dag om die goed in ander mense te sien. Veral dié wat jy nogal diep moet grawe tussen die rommel om die lig se skakelaar te kry.
Ek het egter ’n goeie bullshit-meter ook nodig. Liefde is miskien blind, maar nie dom nie. Liefde beteken nie dat ek myself oopstel vir abuse nie. Liefde beteken ek het gesonde boundries wat ek enforce. Ek wat maar alte maklik wil help en gee word maklik misbruik en dis nie goed vir my nie.
Ek mag nogsteeds kies met wie ek my energie deel. Johan Geyser het ’n oulike raamwerk vir die tipes mense wat jy kry:
VTP – Very Teachable People. Mense vir wie ek ’n mentor kan wees, vir wie ek ’n bietjie lig op die pad kan werp.
My energie is ’n kosbare resource. En ek moet leer om dit beter te bestuur. Die beste idee is om ’n balans te handhaaf tussen die boonste drie en minder tyd saam met die onderste twee te spandeer. Ek leef nie in ’n perfekte wêreld nie, so dis maar moeilik.
Ek, en net ek is vertantwoordelik vir my eie lewe. Ek moet die besluit maak om ’n mens te wees in die top 3. Maar ek kan dit nie alleen doen nie. En ek voel ontsaglik dankbaar om mense in my lewe te hê wat my daarmee help en challenge.
Ek is ’n pelgrim op reis deur die lewe. Ek dink ’n metafoor is ook hier gepas. ’n Lord of the Rings tipe journey. Toe ek die trilogie onlangs weer kyk resoneer so baie van die verhaal by my. Ek is op ’n journey oppad êrens heen. Met ’n doel, wat ek dink makliker gaan wees as wat dit is. Ek het geen idee wat voorlê nie. Ek is moeg. Honger. Dors. Moedeloos. En tog, daar is baie dinge wat gebeur om my, wat my help, wat my ondersteun. Ek sien dit net nie. Op die mees onverwagse tye daag mense op – goeies en slegtes. Almal by wie ek iets kan leer. Van myself. Van die lewe. Van my journey. Mense by wie ek myself in ’n spieël sien. Mense wat my argaïese sienswyses challenge. Mense by wie ek veilig voel om my hart uit te spoel en my wasgoed te was.
Kontemplatief beskryf my houding teenoor die lewe. Ek hoop dat ek nooit op die plek sal kom wat ek dink ek weet alles nie. Vir nou, hoe meer ek weet, hoe meer kom ek agter ek weet eintlik niks. So, wat ookal ek teëkom, wil ek oor reflekteer en vir myself besluit wat om daarmee te maak. Instede van oombliklik te besluit of dit “reg” of “verkeerd” is, wil ek eerder reflekteer daaroor wat dit moontlik kan beteken. En daarmee saam wil ek ook oop wees vir ander uitkyke en oogpunte. Miskien mag ek dalk nie saamstem nie, maar dit maak my nie reg en die ander verkeerd nie.