In 'n speelgoedwinkel kom ons oor 'n ma en haar vierjarige, wat bokse speelgoedmotors en vragmotors op 'n rak stoot en probeer om te sien wat agter hulle lê. Die ma kyk streng na haar seun, wat duidelik wil hê hy moet die bokse alleen verlaat. Dan stop hy nie, die moeder sê: "Wil jy 'n spanking hê?" en haar seun, wat kortgekyk het, gaan voort met soek na iets op die rak.
"Wil jy 'n spanning hê?" die ma herhaal hierdie keer baie meer streng en beklemtoon elke enkele woord. Wanneer die seun nie ophou om die winkelitems aan te raak nie, loop die ma oor en slaan hom hard aan die agterkant, wat veroorsaak dat hy boog soos 'n boog en op die gang af beweeg. Hy gaan nie gou beweeg as hy weer deur die speelgoed op die rak begin voer nie. Terwyl ons uit die oog spring, hoor ons die ma skree: "WAT HET EK Sê!"
Nie kry wat jy wil hê nie?
Baie ouers vandag sal jou vertel dat hulle nie kry wat hulle van hul kinders wil hê nie. Ouers moet sukkel om respek, samewerking, liefde, aanvaarbare gedrag, voltooide take en akademiese prestasie wat hulle toepaslik ag te kry.
Heelwat ouers het eintlik in die handdoek gegooi. Hierdie probleme lyk immers nie net die hele land plaag nie, maar dit lyk of hulle epidemiese verhoudings aangaan. En daar is baie min aanduiding dat dinge waarskynlik beter sal word. Amper niemand is tevrede of optimisties oor die toekoms nie: ouers, opvoeders, geestesgesondheidswerkers of die media.
In teenstelling hiermee is die vooruitsigte van ons boek, Wat het ek net gesê!?!, is verrassend optimisties. Dit is omdat ons glo dat ouers in hul eie huise kan ontdek wat ons oor baie jare se kliniese werk met kinders en gesinne ontdek het, naamlik dat baie frustrerende en oënskynlik onoorkomelike probleme eintlik eenvoudige, maklik verstaanbare oorsake het, sowel as ewe veel eenvoudige en maklike oplossings te verstaan.
Probleme van Miscommunication
Meer dikwels as nie, is die probleem 'n kwessie van eenvoudige - maar deurlopende - miskommunikasie. Die oplossings lê in twee fundamentele weë: om bewus te wees van wat ons eintlik sê wanneer ons met ons kinders praat, en om kinders meer op hul eie terme te verstaan, soos hulle eintlik is.
Klink te goed om waar te wees? Ons jare se ervaring sê anders. Probleme wat gediagnoseer word as opposisie-uitdagende gedrag, weiering om verantwoordelikheid vir een optrede te aanvaar, akademiese onderprestasie, en selfs formele psigiatriese versteurings, soos Attention Deficit-Hyperactivity Disorder (ADHD of ADD), Leergestremdhede (LD), Skeidingsangsversteuring SAD), depressie en angs het tot weinig meer as 'n bietjie geduld en 'n bereidwilligheid om die ou dinge op 'n nuwe manier te sien, opgelewer.
Oorweeg ons storie van die speelgoedwinkel.
Toe ouers soos hierdie moeder van 'n vierjarige ontmoeting gehoor het wat hulle nie-samewerkende gedrag beskou, verwag hulle dikwels die ergste. Sommige verloor beheer in frustrasie. Ander bereik etikette, diagnostiese duiwe wat te veel uitgedeel word deur geestesgesondheidswerkers. Is hierdie kind opposisieel en uitdagend, of is daar 'n ontvanklike taalversteuring?
Maar wat het regtig gebeur in die speelgoedwinkel?
Wat regtig aan die gang is, is 'n groot kommunikasie mismatch, en 'n absoluut onnodige een. Toe die ma haar vierjarige gevra het of hy 'n spanking wou hê, neem ons aan dat wat sy werklik bedoel het, "Moenie aanraak nie" of "Los die speelgoed alleen." Maar dit is glad nie wat sy gesê het nie. In plaas daarvan het sy haar seun 'n vraag gevra: "Wil jy 'n spanking hê?"
Dus, selfs al het sy haar wou hê dat haar seun moet dink "goed wees", "doen soos jy vertel is" of, vermoedelik, "nie aan die speelgoed raak nie", het hierdie ma die onderwerp verander of haar seun 'n king. Soos ons weggeloop het, was dit nog nie 'n duidelike en onomwonde bevel dat haar seun nie die speelgoed raak nie. In plaas daarvan was haar harde en onstuimige woorde: "Wat het ek net gesê?"
Die vraag het natuurlik niks te doen met die vraag of haar seun items op winkelrakke moet raak nie al dan nie. So die vraag is selfverslaanend. As jy 'n antwoord wil hê, stel 'n vraag. As jy aksie wil hê, reik 'n opdrag uit - in hierdie geval, moenie aan die speelgoed raak nie. "
Ons almal doen dit
Dit is nie net ma's wat dikwels nie hoor wat hulle regtig aan hul kinders sê nie. Dokters, onderwysers, terapeute - tensy hulle regtig aangepas is by hierdie probleem - almal het 'n neiging om dinge te sê wat baie verskil van wat hulle werklik bedoel en wat hulle regtig wil kommunikeer. En kinders, soos ons later sal verduidelik, het "logiese antennas" - hulle stem in wat ouers en ander volwassenes letterlik en logies sê.
Wanneer Calvyn vir sy ma sê, "het jy ook nie geluister nie?" Hy klink soos 'n oneerbiedige slim aleck - wat natuurlik baie van die tyd is hy. Maar Calvyn het hier 'n punt. Onder sy flippende houding is veel meer as 'n blote tegniek. Selde hoor ouers, of volwassenes in die algemeen, wat hulle regtig sê.
Kort nadat ons by die ma en haar vierjarige by die speelgoedwinkel ingekom het, gebeur ons op 'n soortgelyke toneel in 'n kruidenierswinkel. Op soek na die produksieseksie in 'n groot supermark, loop ons in 'n knelpunt waar 'n groep oumasvroue 'n baie aantreklike en kompakte, klein Robert Redford-gelykvormige geklee hemplose in Oshkosh B'Gosh-hoedjies bewonder.
"Hy is so 'n snoepie," roep een vrou uit.
"En hy is so goed gedra!" sê 'n ander.
"Hy lyk net soos sy pa," voeg 'n derde by. "Hoe oud is hy?" Die natuurlik trotse jong pa, 'n ander Robert Redford-lyk-geklede Florida-styl in hardloopbroek en 'n Gold's Gym T-hemp, speel sy rol as 'n suksesvolle ouer.
"Twee en 'n half," sê die pa en voeg by, "hy is 'n goeie minder."
Ons gaan net oor die kassyn wanneer ons weer oor die pa en seun kom. Die pa koppe reguit van die kassetoonbank na die verpakte yskas by die uitgang, terwyl Junior, wat nie sy pa se ompad gesien het nie, reguit na die outomatiese deure gaan.
"As jy by daardie straat gaan, is jy in die moeilikheid!" sê die pa stewig. Op sy beurt word 'n skerp aanval van ouer dwaasheid, junior opgetel spoed, sy waddle-run dra hom binne 'n paar voete van die baie besige mall parkering, waar sy pa hom met een arm gryp en hom terug trek.
"Nou wat het ek net gesê !?" Ons hoor weer, want die paar verdwyn terug in die winkel.
Dit is oral!
As jy die moeite doen om te kyk en luister aandagtig, sal jy ontdek dat tonele soos dié wat ons in die winkelsentrum ontmoet het, en die kruidenierswinkel is glad nie skaars nie. Trouens, jy sal herhaaldelik in sulke tonele loop waar jy ouers en kinders vind. Hoe meer jy aandag gee aan hierdie dinge, hoe meer die vervaag van die voor die hand liggend, sal verrassende besonderhede gee, besonderhede wat jy nog altyd gesien het, maar nooit regtig waardeer nie.
Soos jy kyk en luister na wat aangaan rondom jou, vra jouself 'n eenvoudige vraag. Is daardie ouer - of kruiswag, PE-onderwyser of kampvoorligter - om te kry wat hy of sy wil hê? Baie van die tyd sal die antwoord NEE wees.
Vra jouself af wat al die ondoeltreffende woorde gemeen het met "Wat het ek net gesê!"! U sal ontdek dat sulke uitdrukkings leeg is omdat hulle nie regtig iets wat relevant is vir die voorneme van die spreker, regtig kommunikeer nie. Hoe meer jy luister, hoe meer sal jy leë uitsprake hoor wat nêrens lei nie.
Kan jy nie gedra nie?
Gaan jy dit stop?
Billy, wat gaan aan? (Soos Billy sy kop afskree)
Jy maak my mal.
Dis nie lekker om pappa te tref nie.
Ons is nie 'n slaapplek nie.
Ons doen dit nie.
Dit is nie beleefd nie.
Kom ons kyk na hierdie baie algemene uitdrukkings en kyk wat aangaan.
Verkeerde Vraag - Verkeerde Antwoord
'Kan jy nie gedra nie?' is in die eerste plek 'n vraag. So ons weet reeds wat dadelik deur die kind se gedagtes sal slaag - die antwoord: "Sure, ek kan, as ek wil. Maar ek wil nie."
'Kan jy nie gedra nie?' is ook 'n voorstel. Om te sien of 'n vraag 'n voorstel of opdrag is, maak dit net 'n stelling. In hierdie geval kry ons "Jy kan nie gedra nie." Die voorkoms van die vraag dui dus op die kind wat hy of sy nie kan optree nie. Dit is presies die teenoorgestelde van wat die volwassene wil hê en wil oordra! Maar daar is 'n selfs meer subtiele en deursigtige betekenis aan "Kan jy nie gedra nie?" Die vraag blyk te beteken dat kinders, selfs baie jong kinders, net weet wat gedra en weet hoe om dit te doen.
Baie van wat ouers aan jong kinders sê, klink soos 'n reeks variasies op toetsvrae wat verband hou met materiaal wat die kind veronderstel geleer het lank voor die wêreld binnegekom het. Sulke vrae moet vir jong kinders baie verwarrend wees. Volwassenes hoor egter slegs die konvensionele betekenis en bly onbewus van die effek wat hul woorde mag hê. Ontbrekende is 'n gevoel van proses, enige erkenning wat optree is iets wat deur volwassenes gedefinieer, geïllustreer en gekweek moet word sodat dit in kinders kan ontwikkel. En prosesse neem tyd.
Soos met die meeste van hierdie uitdrukkings, "Kan jy nie gedra nie!" is ook 'n gejaag van uitwissing. Meer as net 'n voorstel wat die kind nie kan optree nie, is hierdie uitdrukking, soos die res, deel van 'n ewige stroom negatiewe beskrywings wat ouers nooit sal maak as hulle verstaan ​​hoe hulle gehoor word en wat hul impak kan wees nie, veral oortyd.
"Gaan jy dit stop?"
"Gaan jy dit stop?" is nog 'n vraag waaraan die knie-jerk refleksreaksie "Nee" is. Maar dit is ook 'n verklaring van volwasse impotensie en magteloosheid. Hoekom sou 'n volwassene wat haar kind se gedrag regtig kan beheer, dieselfde kind vra as sy dit sou "stop"?
'Billy, wat gaan aan?' Vrae Moeder in werklikheid in reaksie op sy oordraagbare skree in ons plaaslike boekwinkel. Billy se ma se vraag het gekom ná vyf of ses van die pynlike hooggerigte skree wat net baie jong kinders kan produseer. Alhoewel dit lekker kan wees om te weet wat in Billy se gedagtes aan die gang was, was die vraag leeg omdat dit waarna hierdie ma regtig wou hê, was dat Billy nie moes skree nie.
"Jy maak my gek!"
"Jy maak my gek!" dra aan 'n kind toe dat die volwassene op die punt van haar verstand is, dat sy dit nie meer kan vat nie. Hierdie kind moet ongelooflik kragtig wees! Sulke uitroepe vorm negatiewe bemagtiging. Kinders is lief vir krag. Hulle soek dit soos dwelms. Hulle sal gryp al die krag volwassenes bereid is om hulle te gee. En sodra hulle begin verstaan ​​dat hulle jou knoppies kan druk, is dit presies wat hulle sal doen - oor en oor en oor.
"Dis nie lekker om pappa te tref nie" is nog 'n leë, ondoeltreffende stelling. As jy wonder wat gaan deur die kind se gedagtes om so iets te hoor, is dit waarskynlik "So wat!" of "Dis nie lekker om vir Pa ook te skree nie!"
Maar wat so opvallend oor die stelling is, is wat dit nie is nie. Dit is NIE 'n bevel om op te hou om Pappa te slaan nie. En omdat dit nie 'n opdrag is nie, is die stelling 'n implisiete of onopsetlike vorm van samespanning. Dit sê effektief: "Dit mag nie lekker wees nie, maar dit is goed," 'n betekenis wat oorgedra en versterk word deur die gepaardgaande gebrek aan aksie. Aangesien selfs klein kinders geneig is om briljante Masters of Technicalities te wees, is dit raadsaam om aan te neem dat hulle iets sal dink soos "Maar jy het my nooit gesê om hom te tref nie ... jy het net gesê dit was nie lekker nie."
"Ons is nie 'n slaapplek nie" en "Ons doen dit nie" is besonder fassinerend omdat beide stellings so duidelik vals is. Aangesien die kind eintlik slaan, en aangesien die kind in werklikheid aan die familie behoort, is die familie duidelik 'n "slaanfamilie". Dit is die eenvoudige sielkundige logika waarmee selfs baie jong kinders uitblink.
"Dit is nie beleefd nie" is nog een van daardie kategoriese stellings wat vir volwassenes implisiete konvensionele betekenis dra; In hierdie geval, "Dit is nie beleefd nie, so doen dit nie." Ongelukkig kom volwassenes nooit na die konvensionele betekenis nie - "Moenie dit doen nie!" - En dan wonder hulle hoekom kinders nie voldoen nie.
Om aandag te skenk aan jou alledaagse omgewing asof hulle 'n onbekende buitelandse kultuur was, kan jou baie belangrike lesse baie vinnig leer. Daar is absoluut niks nuuts in die uitdrukkings wat ons gekies het uit die vele wat ons elke dag hoor. Ons het almal hierdie algemene uitdrukkings 'n miljoen keer gehoor, maar die meeste van ons betaal nie veel aandag aan hulle nie. Daaglikse gebeure en ervarings is geneig om deursigtig te wees. Trouens, die meeste van wat rondom ons gebeur, is deursigtig in die sin dat ons dit reg sien, alhoewel dit reg is voor ons oë.
Maar as ons versigtig kyk, vind ons dat die vyf klein woorde in "Wat het ek net gesê!?!" eintlik meer te openbaar oor die verrassende aspekte van ouerskap en kinderbestuur as enige ander uitdrukking wat daagliks deur volwassenes uitgespreek word. Eintlik verstaan, hierdie dikwels-gehoor-string van woorde bevat die sleutels om 'n groot aantal probleme op te los wat ouers vandag ervaar. Wat is regtig agter hierdie algemene uitdrukking?
'N Globale toelating van volwasse verlies aan beheer oor dikwels klein kinders
'N Implisiete toelating wat ouerwoorde nie werk nie
'N Desperate volwasse aanvraag vir erkenning en erkenning
Die implisiete oortuiging dat die (dikwels openbare) erkenning van ouerlike of volwasse gesag die gewenste gedrag tot gevolg sal hê
Die implisiete oortuiging dat 'n ander persoon, kind of volwassene, om woorde te herhaal, beteken dat daardie woorde verstaan ​​en / of aanvaar word
Wat moontlik lyk, was 'n ingewikkelde gemors - die ouer-kind dinamiese - word duideliker en duideliker hoe nader en noukeuriger jy geneem en luister het. Dit is uiters belangrik, want alhoewel daar 'n groot hoeveelheid tegniese inligting daar is wat vir ouers van nut kan wees, is die meeste van wat jy moet weet, verstaan ​​en gebruik reg in jou eie alledaagse wêreld. Geen gevorderde graad, spesialiteitsopleiding of tradisionele kundige kennis kan voorsien wat jy self kan sien, hoor en verstaan ​​nie.
Ongelukkig, as jy jou fokus verskuif van die supermark en die speelgoedwinkel na plekke waar jy van volwassenes verwag om meer in lyn te wees met kinders en meer in beheer van wat aangaan - klaskamers, psigiaters en terapeutskantore, ens. - jy sal dieselfde uitruilings sien en hoor. Die woordeskat kan verskil, maar die besonderhede van wat gesê en gedoen word nie. Dit is waarskynlik die belangrikste rede waarom die toenemende gesofistikeerde professionele kennis en kundigheid nie 'n ooreenstemmende toename in oplossings vir die probleme van volwassenes en kinders tot gevolg gehad het nie.
Eenvoudige en eenvoudige benaderings
Omdat ons baie "eenvoudige" benaderings bied om kommunikasie en gedrag te hanteer, is dit belangrik om presies te verduidelik wat ons met daardie algemene term beteken. Wanneer ons praat oor 'n "eenvoudige" benadering tot kinders se gedrag of leerprobleme of ouer-kind kommunikasie, bedoel ons dat wat gedoen moet word, in duidelike begrippe verstaan ​​en verstaan ​​kan word en dat die komponente van wat gedoen moet word, is hulself eenvoudig en kan eenvoudig beskryf en verstaan ​​word.
"Eenvoudig" beteken NIE dat die proses moeiteloos of selfs kort sal wees nie. Dit beteken net dat, met geduld en volharding, redelike doelwitte bereik kan word sonder komplekse tegnologie, gebruik van duur professionele persone of behandelings.
Simplisties verwys daarenteen na die geloof, implisiet in soveel alledaagse volwasse gedrag, dat komplekse menslike probleme dadelik opgelos kan word, met min werk en dikwels met die gebruik van medikasie. Simplistiese benaderings verlig almal van persoonlike verantwoordelikheid, terwyl ons eenvoudige benaderings geduld en konsekwentheid en kontinuïteit mettertyd vereis. Dit beteken nie dat ouerskap harde werk moet wees nie. Dit neem nie meer energie om op 'n rasionele en probleemoplossende manier dinge te doen as wat die meeste ouers reeds in die proses begin nie. Dit is net 'n ander manier van dink oor dinge, 'n ander manier om met mekaar te kommunikeer.
Sien die wêreld anders
Hoe moeilik is dit om te leer om die wêreld anders te sien? Dit is glad nie moeilik om die nodige verandering in perspektief te maak nie - een keer. Dit is egter moeiliker om te leer hoe om patrone van luister, denke en toneelspel te herken en te verander.
Dink en kommunikasie style is gedragsgewoontes. Gelukkig, terwyl dit 'n bietjie moeite kan neem, kan selfs ingewikkelde gewoontes verander word. Al wat nodig is, is 'n bietjie van selfwaarneming, nuuskierigheid oor wat reg voor ons oë gebeur en die bereidwilligheid om in aksie te plaas wat ons op verskillende maniere verduidelik in ons boek, Wat het ek net gesê !?
Sodra ouers begin hoor wat hulle self gesê het, en sodra hulle begin verstaan ​​hoe kinders dink en kommunikeer, kan hulle sê wat hulle werklik bedoel en bedoel wat hulle regtig sê.
Kopiereg 1999 Denis Donovan en Deborah McIntyre.
Gepubliseer deur Henry Holt; 0805060790; Sept. 99.
Wat het ek net gesê!?: Hoe nuwe insigte in kinderkommunikasie kan jou help om meer effektief met jou kind te kommunikeer
deur Denis Donovan, MD, M.ED, en Deborah McIntyre, MA, RN
'N Gids om effektief met kinders te kommunikeer, dek die ervaringswêreld van kinders, skep effektiewe strukture en grense, bevorder gesonde emosionele ontwikkeling, verminder woede en aggressie, en nog baie meer.
Denis Donovan, MD, M.ED., 'n kind en adolessent psigiater, is die mediese direkteur van die Kinder Sentrum vir Ontwikkelingspsigiatrie in St Petersburg, Florida. Deborah McIntyre, MA, RN, is 'n verpleegkundige en kinderterapeut. Man en vrou, hulle het al meer as vyftien jaar saam gewerk en is mede-skrywers van Genesing van die Hurt Kind en die opstellers van die ontwikkelings-kontekstuele benadering tot kinderpsigoterapie en speelterapie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Vra vir wat jy wil: Het jy dit regtig gesê?