Uittreksel: Ware noord - LAPA
Evan weet met al sy bagasie kan hy niemand naby hom toelaat nie en Anya is baie versigtig na 'n mislukte verhouding, maar die noodlot het ander planne.
"Evan," sê sy angstig nog voordat hy kan praat.
"Wat is fout?" vra hy en onderdruk die besorgdheid wat dadelik in hom opwel. Dis juis een van die redes hoekom sy haar eie plek wou hê. Sy en hulle ouers het gedink hy is te oorbeskermend.
"Ek . . . ek is onrustig. Ek dink hier is iemand buite my woonstel."
Hy glimlag. Sy wil so graag op haar eie bene staan, maar hulle al twee weet sy is maar bangerig. "Ag nee man, ontspan," lag hy. "Jou plek het diefwering reg rondom, daar is 'n sekuriteitswag by die ingang, jy kan niks oorkom nie."
"Jy is seker reg, dis net so vreemd om alleen te wees. Ek wil ook vir jou sê, ek en Ronnie . . ."
"Ek wil regtig nie oor die vent praat nie. Ek kom maak môre 'n draai by jou. Ek kuier saam met die ouens, ons vier ons game. Gaan slaap jy nou rustig, ek maak vroeg môreoggend by jou 'n draai, oukei?"
"Oukei," sê sy sag en druk die foon dood.
"Al weer 'n girl op jou spoor?" spot een van sy spanmaats. "Het jy nog nie jou les geleer ná . . . wat is haar naam nou weer? Die een wat so graag jou kredietkaart gebruik het?"
Evan beduie na sy foon en sit dit op die tafel neer. "Dit was my suster. Jy praat van Karien Terblanche, en ja, ek het beslis my les geleer. Ek hou van vroumense, die geheim is net om nie ernstig te raak oor een nie. Hulle sien net 'n mens se beursie raak."
"Jy het gesê Marina bly nou op haar eie. Wanneer het dit gebeur?" vra John, een van sy spanmaats wat hy al van skooldae af ken.
"Sy het gister ingetrek, dis vanaand haar eerste aand alleen in die woonstel," sê Evan.
John klap hom op die skouer. "Sy is mooi groot, man. Sy sal regkom op haar eie. Jy kan bietjie oorbeskermend wees."
"Ek weet, maar jy weet hoe sy is. Kry alewig iemand jammer en wil altyd almal probeer help. Veral mans. Ek weet nie waar sy aan al die losers kom wat sy huis toe bring nie, sy het juis nou weer so een op sleep wat ek nie vertrou nie. Ronnie Smit. Hy't so 'n smooth glimlag, maar hy is so lelik met haar, ek kan nie verstaan dat sy dit nie raaksien nie."
"En jy kon natuurlik nie stilbly nie, en daarom het sy haar eie plek gesoek?" lag John.
Evan glimlag skeef en trek sy skouers op. "Ja, oukei, ek het seker oorreageer, maar die vent manipuleer haar so, en sy kom dit nie agter nie," sê hy, van voor af vies.
John leun oor en tel Evan se foon op. Hy sit die klank af. "Los jou suster nou uit. Ek koop vir jou nog 'n bier."
Evan skrik wakker. 'n Skeel pyn reg agter sy oë laat hom kreun terwyl hy regop kom. Hy het beslis een bier te veel gedrink gisteraand. Iets het hom wakker gemaak. Toe hoor hy dit weer. Iemand hamer teen sy voordeur. Brom-brom strompel hy die gang af. Dis nog donker buite – wat de . . .? Hy pluk die voordeur oop.
"Pa . . ." begin hy verras, maar sy woorde droog op. Só het hy nog nooit sy pa gesien nie. Sy gewone vrolike glimlag is vervang deur diep kepe langs sy mond. Rou hartseer lê vlak in sy oë.
Sy hande klem styf om die stuurwiel en hy probeer op die pad konsentreer. Uit die hoek van sy oog sien hy iets, maar eers twee verkeersligte verder dring dit tot hom deur dat wat hy gesien het, of gedink het hy sien, 'n baie vreemde gesig is. Het hy hom verbeel of . . .?
Sy blik val op 'n meisie wat eenkant staan. Lang, donkerbruin hare val in golwe oor haar rug. Haar arms is om haar lyf gevou, haar gesig opgelig na die bokant van die kerkie. Toe draai sy om en vir 'n oomblik ontmoet hulle oë. Êrens diep in sy binneste fladder iets kortstondig . . . Sy stap weg.