Waterverflaag-tegniek - Tegnieke en wenke - 2021
Stillewe met nege pere (waterverf, 27 × 38)
Gnott verdeel haar werk in drie gebiede: formele stillewes met baie kant en vase; kombuis stillewe wat antiek, balfles en skubbe insluit; en blomme-stillewe, veral pioene. Sy vind haar onderwerpe by landgoedverkope, antieke winkels en haar gunsteling botaniese tuin, neem foto's van vrugte en blomme en haal items op wat ingewikkelde detail aan haar skilderye sal gee. 'My gunsteling vakke is waarskynlik ou emalje-potte, kant en pere,' sê sy. 'Ek vind dat hoe meer detail u oor 'n onderwerp kan kom, hoe meer realisties is u skilderye. As ek emaljeware verf, hoe meer sny en krap die stukke, hoe meer realisties word my skilderye. Kant is baie ingewikkeld, en ek hou van pere, want elkeen het 'n persoonlikheid. "
Omdat dit so lank duur om haar skilderye te voltooi, skilder Gnott slegs in haar ateljee, waar sy die beligting kan beheer en die stillewe kan laat staan. Wat die proses betref, sê sy, daar is geen buigsaamheid nie; alles moet van die begin af goed beplan word. "Mense dink dat u dit uit u kop skep, maar u kan nie net vry wees met hierdie soort skilderye nie," verduidelik Gnott. 'U moet sekere stappe op 'n sekere manier uitvoer.'
Vir haar beteken dit dat u begin met 'n baie nou tekening van Arches 140-pond. koudgeperste waterverfpapier, gestrek op ½ duim verseëlde laaghout of Gatorboard. Vir soveel lae as wat sy aantrek, sê Gnott, die £ 140. papier droog dromdig en kan verskeie kere geverf word. Vervolgens doen sy 'n baie gedetailleerde tekening, dra dit met behulp van grafietpapier oor na waterverfpapier, en maskeer die voorwerpe met die voorgrond met Winsor Newton-maskervloeistof. Dan is dit tyd om die agtergrond aan te pak.
Gnott hou van drama, so haar skilderye het altyd ligte voorwerpe wat skynbaar reg uit haar donker agtergronde verskyn. Om hierdie soort impak te bewerk, werk sy van die ligste kleur tot die donkerste. Sy begin deur die agtergrond en lap te verf en lae op te bou totdat sy 'n ryk kleur kry. Dan verwyder sy die maskervloeistof van die voorwerpe op die voorgrond en verf dit, begin met ligte glasure en opbou tot ryker kleure, sodat die verf tussen elke toepassing droog kan word. Met hierdie beglazingstegniek kan sy 'n realistiese, driedimensionele effek skep. Sy begin elke skildery met groot borsels en los strepe, en werk dan met kleiner borsels namate haar stuk stywer word, en gebruik nommer 00-borsels vir die fynste besonderhede. As die skildery amper klaar is, voeg sy die hoogtepunte by. 'Daardie klein tikkie wit laat die glas regtig skitter,' sê Gnott.
Keeping it Real: 7-stap-demo om realisme te bewerkstellig
Ek is baie versigtig om nie die oppervlak van my waterverfpapier te benadeel nie, en daarom is al my tekeninge op 'n aparte vel papier voltooi. Met behulp van grafietpapier het ek my tekening oorgedra na 140 lb. Buig koudgeperste waterverfpapier en spuit dit dan met fixeermiddel, sodat as ek later die maskervloeistof verwyder, dit nie my tekening daarmee ophef nie.
2. Geglas word
Op die stadium het ek Winsor Newton maskeringsvloeistof op al die voorwerpe en die patroonelemente op die muurpapier aangebring. Nadat die maskervloeistof droog geword het, het ek begin kleur inbring. Ek het eers op my kleurpalet besluit voordat ek die kleure begin meng, en ek monsters op 'n vierkant waterverfpapier aangebring vir die geval dat ek later meer moes meng. Toe begin ek met stokborsels op my agtergrond lê. Dit kan ongeveer 6 tot 10 dun glansvorme van kleur neem om die voorkoms te kry wat ek wil hê. Ek het elke kleurtoediening met 'n haardroër gedroog voordat ek die volgende laag aanwend. Aangesien die papier gestrek is, word dit weer stywer as dit droog word. As ek probleme ondervind met die opheffing van die kleur na 'n paar lae, laat ek die stuk oornag sit om droog te word. Soggens kan ek die laaste glans suksesvol neersit.
3. Skaduwees van kleur
Vervolgens het ek wassels op die tafelblad geskep. Nadat ek die eerste reeks glasure neergesit het, aanvaar die oppervlak meer subtiele manipulasies, so ek werk nat tot nat om die donker gebiede te definieer. Sommige gegote skaduwees weerspieël die kleur van die naaste voorwerp, so in die gevalle het ek 'n subtiele hoeveelheid van die kleur by die skaduwee toegevoeg. Nadat al die skaduwees en gegote skaduwees op hul plek was, het ek die tafelblad voltooi deur die houtkorrel in te voeg. Dit is op droë papier gedoen, met meer pigment as water in die kwas.
4. Opruim en afdroog
My algemene tegniek is om alles stadig op te bou met dun kleure. Ek spandeer baie tyd aan die droog van my werk; elke laag moet deeglik droog word sodat die oppervlak weer styf is voordat ek meer kleur aanbring. Nadat alles heeltemal droog is, verwyder ek die maskervloeistof. Omdat ek die vloeistof op 'n redelike dik manier lê, is daar nogal 'n bietjie opruiming wat gedoen moet word. Dit neem baie tyd, maar dit is die enigste manier om agtergrondspoelings eweredig toe te pas sonder om al die voorwerpe te verf.
5. Bly konsekwent
Ek wou al die pere tegelyk doen om 'n gebalanseerde voorkoms in my skildery te kry. Eers sit ek die aanvanklike kleurglas - omtrent drie of vier lae - neer, toe begin ek al die klein spikkels en af ​​en toe krapmerke van 'n peer tot 'n peer aanwend. Hoe meer besonderhede soos u op u skildery kan toepas, hoe meer realisme sal u bereik.
6. Die kuns van fyn besonderhede
Een van die belangrikste vrae wat ek kry by mense wat my skilderye bekyk, is "Hoe kry jy die glas om soos glas te lyk?" Die klein truuk wat ek gebruik, is om Dr. Ph. Martin se bloeiselwit wit by die voltooide waterverf te voeg. Ek pas dit toe met 'n klein ronde kwas en 'n katoenstaaf. Vergelyk die Balfles in die laaste stap met die Balflesse in hierdie stap. Kyk hoe plat en oninteressant hulle lyk voordat die blanke aangaan? Ek het die suikersak begin deur die skaduwees in te voeg om al die kreukels en plooie te skep. Toe pas ek die geel kleure aan, hou hulle baie lig aan die voorkant van die sak en meer intens, namate die kleur na die kante toe volg. Vir die kontinuïteit in my skildery het ek kunslisensies gebruik om die donkerblou letters op die Domino-suikersak in swart te verander.
7. Maak dit pop
Die emalje-pot was waarskynlik die moeilikste voorwerp vir my om in hierdie stillewe te verf. Daar was 'n wye wit papier waarop die ringe baie eenvormig toegepas moes word om op hul eie te staan. Daar is ook baie sagte skaduwees op die deksel wat help om dit soos 'n blink oppervlak te laat lyk. Dit kan moeilik wees. (Dit is miskien die rede waarom ek laas gewag het om dit te doen.) Ek het die skaduwees aangebring, dit drooggemaak en 'n gewone watervas toegedien om dit sag te maak. Vervolgens het ek die rooi vloer en die wit vonkel op die rande van die deksel en op die handvatsels aangebring. Dit is wanneer die hele ding regtig van die bladsy af verskyn. Die resultaat is Stillewe met nege pere (waterverf, 27 × 38).
Jacqueline Gnott woon in South Bend, Indiana, saam met haar twee Duitse herders, Thorn and Brier. Sy het 'n Baccalaureusgraad in beeldende kunste aan die Universiteit van Indiana ontvang, en haar werk is al in baie solo- en groepuitstallings in die Verenigde State vertoon. Besoek Gnott se webwerf by www.jacquelinegnott.com om meer van haar werk te sien of meer oor haar werkswinkels te leer.
Kyk hier na nog 'n wonderlike bron van waterverfrealisme.
Lees die res van 'Haar beste skildery nog' in die Mei 2006-uitgawe van Magazine.
Kyk die video: LARGE Round Open Cup! Easy Cells No Silicone, MUST SEE! (Junie 2021).
Meesters: John Ruskin en sy invloed op Amerikaanse kuns
Begin 'n Co-op Gallery: 8 wenke
Vadersdag: die eer van die vaders van kunstenaars
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Waterverflaag-tegniek