Kinder speel met hoefijzer krab. Photo credit: Wikimedia
"Die riviermonding was vol kelp en paling toe ons kinders was," het Stella gesê. "Dit was vol van alle soorte wildlewe. Krabbe, mossels, hoefkruie krappe - daar was 'n mosselbed daar bo - een keer het ek in daardie dam geswem en met 'n paling van aangesig tot aangesig gekom. "
Stella het gepraat oor die plek waar die Smalrivier die Narragansetbaai in Rhode Island ontmoet, een van haar spook toe sy grootgeword het. Dis 'n mooi plek, en ek sou nie geweet het dit was so uitgeput van die lewe nie, tensy my vrou my vertel het.
Nie een van ons weet die rede waarom die paling verdwyn het nie. Ons het 'n oomblik van hartseer gedeel, en toe het Stella weer 'n herinnering onthou wat op een of ander manier dit uitgelê het. Sy en haar vriend, Beverly, sal die oggend die gedeelte van die strand besoek oor wat hulle "reddingsmissies" genoem het. In die nag sal iemand oor al die hoefkrabbers wat op die sand gekruip het, laat flip en hulle daar laat sterf het. hulpeloos. Stella en Beverly sal hulle weer regstellings laat vaar. "Wie dit gedoen het, het geen rede gehad nie," het sy gesê. "Dit was sinneloos dood."
Dit is die soort storie wat my laat voel asof ek op die verkeerde planeet omgekeer het.
Ons het op hierdie besoek geen hoefijskrabbe gesien nie. Hulle is nou 'n seldsame gesig. Ek weet nie of dit is omdat mense te veel van hulle doodgemaak het nie, of as gevolg van die algemene agteruitgang van die ekosisteem. Of miskien is dit as gevolg van die afloop van plaagdoders, landbouafloop, grondontwikkeling, farmaseutiese residu's, veranderende patrone van reënval wat veroorsaak word deur ontwikkeling of klimaatsverandering. Miskien is die hoefkruike sensitief vir een van hierdie, of dalk die wesens wat hulle eet is of dit kan wees dat die sensitiewe een 'n mikro-organisme is wat op 'n mollusk wat op kelp leef, 'n belangrike rol speel in die voedselketting wat die hoefijskrab voed.
Ek voel heeltemal seker dat, ongeag die wetenskaplike verduideliking vir die afsterwe van die hoefooie krappe en paling, die ware rede is, is die sinnelose vermoor Stella beskryf. Ek bedoel nie soveel die doodmaakende deel nie, maar die sinnelose deel - die verlamming van ons sensasie funksie en die atrofie van ons empatie.
Die stormloop na 'n oorsaak
Die krappe en kelp en paling is almal weg. Die gedagtes soek na die oorsaak - om te verstaan, te blameer en dan te herstel - maar in 'n komplekse nie-lineêre stelsel is dit dikwels onmoontlik om oorsake te isoleer.
Hierdie kwaliteit van komplekse stelsels bots met die algemene benadering tot probleemoplossing van ons kultuur. Dit is die eerste om die oorsaak, die skuldige, die kiem, die plaag, die slegte, die siekte, die verkeerde idee of die slegte persoonlike kwaliteit te identifiseer. Tweedens om die skuldige te oorheers, te verslaan of te vernietig. Probleem: misdaad; oplossing: sluit die misdadigers op. Probleem: terroriste dade; oplossing: vermoor die terroriste. Probleem: immigrasie; oplossing: hou die immigrante uit. Probleem: Lyme-siekte; oplossing: identifiseer die patogeen en vind 'n manier om dit dood te maak. Probleem: rassisme; oplossing: skaam die rassiste en onwettig rassistiese dade. Probleem: onkunde; oplossing: onderwys. Probleem: geweer geweld; oplossing: beheer gewere. Probleem: klimaatsverandering; oplossing: verminder koolstofvrystellings. Probleem: vetsug; oplossing: verminder kalorie-inname.
Uit bogenoemde voorbeelde kan u sien hoe reduksionistiese denke die hele politieke spektrum, of sekerlik die hoofstroom-liberalisme en konserwatisme, deurdring. Wanneer geen naderende oorsaak voor die hand liggend is nie, is ons geneig om ongemaklik te voel, en dikwels haastig om 'n gerieflike kandidaat vir "die oorsaak" te vind en daar teen te veg. Die onlangse vlaag van massa-skietery in Amerika is 'n geval in die punt. Liberale blameer gewere en advokaat geweer beheer; konserwatiewes blameer Islam, immigrante, of Black Life Matter en advokaat verswakking op diegene. En natuurlik, beide partye hou daarvan om mekaar te blameer.
Oppervlakkig is dit voor die hand liggend dat jy nie geweerskieterye sonder gewere kan hê nie, maar daardie opdrag van oorsaak omseil meer moeilike vrae wat nie maklike oplossings toelaat nie. Waar kom al die haat en woede vandaan? Watter maatskaplike toestande gee aanleiding tot dit? As dit volhard, neem dit die gewere weg, doen dit baie goed? Iemand kan 'n bom, 'n vragmotor, gif gebruik ... is die oplossing dan 'n volledige opsluit van die samelewing, 'n samelewing van alomteenwoordige en toenemende toesig, sekuriteit en beheer? Dit is die oplossing wat ons my hele leeftyd nagestreef het, maar ek het nie opgemerk dat mense veiliger voel nie.
Miskien is dit wat ons in die meervoudige krisisse in die gesig staar, 'n uiteensetting van ons basiese probleemoplossingstrategie, wat self berus op dieper verhale wat ek die verhaal van skeiding noem. Een van sy drade is die idee dat die natuur iets buite ons is wat vir ons beheer vatbaar is. dat menslike vooruitgang inderdaad bestaan ​​in die eindelose uitbreiding van daardie beheer.
Deur die afloop van die riviermond te leer, het ek self die impuls gevoel om die skuldige te vind, om iemand te haat en iets te blameer. Ek wens dit was maklik om ons probleme op te los! As ons een ding as die oorsaak kan identifiseer, sal die oplossing soveel meer toeganklik wees. Maar wat gemaklik is, is nie altyd waar nie. Wat as die oorsaak is 'n duisend onderling verwante dinge wat ons almal impliseer en hoe ons leef? Wat as dit iets so allesomvattend is en so verweef is met die lewe soos ons dit ken, dat wanneer ons die omvang daarvan sien, weet ons nie wat om te doen nie?
Daardie oomblik van nederige, magtelose onbewus waar die hartseer van 'n deurlopende verlies deur ons spoel en ons nie kan ontsnap in 'n gesonde oplossing nie, is 'n kragtige en noodsaaklike oomblik. Dit het die krag om diep genoeg in ons te bereik om bevrore maniere van sien en ingewikkelde patrone van reaksie af te wis. Dit gee ons vars oë, en dit los die tentakels van vrees wat ons in die normaliteit hou. Die gereed oplossing is soos 'n narkotiese, afwykende aandag van die pyn sonder om die wond te genees.
U het dalk hierdie narkotiese effek opgemerk, die vinnige ontsnapping in "laat ons iets daaraan doen." Natuurlik, in die gevalle waar oorsaak en gevolg eenvoudig is en ons weet presies wat om te doen, is die vinnige ontsnapping die regte een. As jy 'n splinter in jou voet het, verwyder die splinter. Maar die meeste situasies is meer ingewikkeld as dit, insluitende die ekologiese krisis op hierdie planeet. In daardie gevalle lei die gewoonte om na die mees gerieflike, oppervlakkig-duidelike kousale agent te lei, af van 'n meer betekenisvolle reaksie. Dit verhoed ons om onder, onder en onder te kyk.
Wat is onder die onstuimige wreedheid van die hoefooikruisvinkers? Wat is onder die massiewe gebruik van grasperkchemikalieë? Wat is onder die groot voorstedelike McMansions? Die stelsel van chemiese landbou? Die oorbevissing van die kuswater? Ons kry die fundamentele stelsels, stories en psigologieë van ons beskawing.
Sê ek nooit om regstreekse aksie te doen nie, want die sistemiese wortels is immers onafwendbaar diep? Nee. Waar die onbewuste, verwarring en droefheid ons neem, is ons op 'n plek waar ons gelyktydig op verskeie vlakke kan optree, want ons sien elke dimensie van die oorsaak binne 'n groter prentjie en ons spring nie na maklike, vals oplossings nie.
Die Moeder van alle oorsake
Toe ek gewonder het oor die oorsaak van die afstoting van die riviermonding, het 'n hipotese dalk in jou gedagtes gespring - klimaatsverandering, die skuldige vir byna elke omgewingsprobleem. As ons een ding as die oorsaak kan identifiseer, sal die oplossing soveel meer toeganklik wees. Terwyl ek navorsing gedoen het vir my boek, het ek die "effek van gronderosie op klimaatsverandering" getoets, en die eerste twee bladsye van resultate het die omgekeerde van my soektog gewys - die effek van klimaatsverandering op gronderosie. Dieselfde vir biodiversiteit. Dit is ongetwyfeld waar dat klimaatsverandering allerhande omgewingsprobleme vererger, maar die spoed om 'n eenheidsoorsaak vir 'n komplekse probleem te noem, behoort ons te laat wag. Die patroon is bekend. Dink jy die "stryd teen klimaatsverandering", wat begin met die identifisering van 'n vyand, CO2, sal beter resultate lewer as die Oorlog op Terror, die Oorlog van Dwelms, of die Armoedeoorlog?
Nou sê ek beslis nie dat die uitskakeling van fossielbrandstowwe brandstof 'n "maklike, vals oplossing" is nie. Dit verteenwoordig egter nie so deeglik 'n verandering nie, aangesien die verandering wat nodig is om ekosied hier, daar en oral te stop. Dit is denkbaar dat ons koolstofvrystellings kan uitskakel deur alternatiewe brandstofbronne te vind om industriële beskawing te magtig. Dit kan onrealisties wees vir dieper ondersoek, maar dit is ten minste denkbaar dat ons basiese lewenswyse min of meer onveranderd kan bly. Nie so vir die vernietiging van ekostelsels in die algemeen nie, wat elke aspek van die moderne leefwyse impliseer: myne, steengroewe, landbou, farmaseutiese produkte, militêre tegnologie, globale vervoer, behuising ...
Die verskynsel van klimaat skeptisisme dui ook op die moontlikheid van ongelowiges in die menslike aardverwarming heeltemal, aangesien dit vereis dat ons veelvoudige verskynsels verenig in 'n enkele teorie wat afhanklik is van die gesag van wetenskaplikes. Daar is nie so 'n geloof nodig om te glo dat daar iets gebeur het met die Narrow River-riviermonding, of een van die verwoeste plekke van jou eie jeug nie. Dit is onmiskenbaar en het die krag om ons diep in te dring of ons 'iets glo' of nie.
Dit mag dalk lyk asof ek voornemens is om op plaaslike omgewingskwessies te fokus op die koste van klimaatsverandering, maar dit is 'n vals en gevaarlike onderskeid. Namate ek klimaatsverandering ondersoek het, het dit al hoe meer duidelik geword dat die bydrae van ontbossing, industriële landbou, vernietiging van vleilande, verlies van biodiversiteit, oorbevissing en ander mishandeling van grond en see na klimaatsverandering veel groter is as wat die meeste wetenskaplikes geglo het; Net so is die kapasiteit van ongeskonde ekosisteme om klimaat te moduleer en koolstof te absorbeer, veel groter as wat waardeer is. Dit beteken dat alhoewel ons koolstofvrystellings tot nul sal sny, as ons nie oral die plaaslike omgewing op plaaslike vlak keer nie, sal die klimaat steeds 'n miljoen sterfgevalle sterf.
In teenstelling met die vooronderstelling wat in my voorgenoemde Google-soekresultate geїdentifiseer word, hang die wêreld af van die gesondheid van die plaaslike. Daar mag geen globale oplossing vir die klimaatkrisis wees nie, behalwe om te sê dat ons wêreldwyd miljoene plaaslike ekosisteme moet herstel en beskerm. Om te fokus op wêreldwye toepaslike oplossings, is geneig om die belangrikheid van plaaslike omgewingsvraagstukke te verminder. Ons sien dit al met die toenemende identifikasie van "groen" met "lae koolstof". Ons kan dus versigtig wees om te spog om globale oplossings te implementeer wat beteken dat die globale instellings selfs meer krag moet gee. Inderdaad, globale koolstofbeleid het al baie ekologiese skade gegenereer deur hidro-elektriese en biobrandstofprojekte.
Weereens, beveel ek aan dat ons ophou om koolstofvrystellings te verminder? Nee. Maar as ons die globale faktor oorskat, wat so maklik in ons gewone vind-'n-vyandse benadering tot probleemoplossing pas, val ons dieper dieper die oorsig van die oorsake en versleg die probleem, net soos ons ander "Oorloë aan in die blanko) "gedoen het.
As almal hul liefde, sorg en toewyding toegespits het op die beveiliging en herlewing van hul plaaslike plekke, met inagneming van die plaaslike plekke van ander, sou 'n newe-effek die oplossing van die klimaatkrisis wees. As ons streef om elke riviermonding te herstel, moet elke bos, elke vleiland, elke stukkie beskadigde en verlate grond, elke koraalriwwe, elke meer en elke berg nie net die meeste boor-, broek- en pypleiding stop nie, maar die biosfeer sou ook baie veerkragtig word.
Maar waar kom hierdie liefde, sorg, moed en toewyding vandaan? Dit kan slegs van persoonlike verhouding tot die skade wat gely word. Daarom moet ons stories soos Stella's vertel. Ons moet ons ervarings van skoonheid, droefheid en liefde vir ons land deel, om ander met dieselfde te besmet. Ek is seker dat daar by Stella se woorde iets in jou geroer het, selfs al was jou eie kinderjare in die berge, nie die see nie. Wanneer ons mekaar se liefde van die aarde, die berg, die water en die see aan ander oordra en die hartseer oor wat verlore gaan, roer; wanneer ons onsself en ander in die raadsaamheid daarvan hou sonder om dadelik te spring na refleksiewe houdings van oplossing en skuld, word ons diep ingedring tot die plek waar toewyding bly. Ons groei in ons empatie. Ons kom terug na ons sintuie.
Is hierdie "die oplossing" vir klimaatsverandering? Ek bied dit nie as 'n oplossing aan nie. Sonder dit, egter, geen oplossing, maak nie saak slim ontwerp 'n beleid wat dit mag wees, gaan werk.