Artillerie skiet op Iwo Jima - Geskiedenis Podcasts - 2021
Artillerie skiet op Iwo Jima
Dunlap is gebore in Abingdon, Illinois, op 19 Oktober 1920. Hy het in Abingdon skoolgegaan en in 1938 aan die hoërskool gegradueer. Hy het ook aan die klasstukke deelgeneem.
Hy gaan verder na Monmouth College in Monmouth, Illinois, waar hy 'n prominente voetbalspeler en baanbeampte was. Tesourier van die studentekorps in sy senior jaar, hy het 'n hoofvak in ekonomie en besigheidsadministrasie behaal en was 'n hoofvak in wiskunde. Hy studeer in Mei 1942 met 'n Bachelor of Arts -graad.
Hy was vyf voet ses sentimeter lank en weeg 148 pond, op 5 Maart 1942 op 21 -jarige ouderdom in die Marine Corps Reserve, terwyl hy nog 'n student was in Monmouth. Hy is op daardie tydstip bevorder tot privaat eersteklas en is tot by die gradeplegtigheid op die onaktiewe lys geplaas by die pelotonleiersenheid van die 9de Reserwe -distrik. Hy is in Mei 1942 tot aktiewe diens aangestel en is oorgeplaas na die ampskandidaatklas in Quantico, Virginia. Hy is op 17 Julie 1942 as 'n aangewese man ontslaan en die volgende dag 'n tweede luitenant aangestel.
Na afloop van die Reserve Officers Class in Quantico, het 2dLt Dunlap 'n valskermopleiding aangevra en is hy bestel by die Parachute Training School in Camp Gillespie, San Diego, Kalifornië. Hy is op 23 November 1942 aangewys as 'n valskermspringer, en die volgende maand is aan die 3de Valskermbataljon toegewys. Hy het in April 1943 gevorder tot eerste luitenant, en het gedurende die laaste deel van 1943 aan die invalle van Vella Lavella en Bougainville in die Salomonseilande deelgeneem.
Tydens die Bougainville -veldtog het 1stLt Dunlap, terwyl hy verbonde was aan die 1st Parachute Regiment, 'n brief van lof (bygewerk tot 'n Navy and Marine Corps Commendation Medal) van admiraal William F. Halsey ontvang. Op 9 Desember 1943 is sy geweerpeloton vasgemaak deur 'n swaar Japannese masjiengeweer. As pelotonleier het hy homself blootgestel aan die hewige vuur en kon hy sy uitgeputte peloton bymekaarbring en in posisie posisioneer en die verlore grond weer beset. Sy bevelvoerder het destyds oor hom gesê: "Blykbaar 'n baie stil, uittredende persoonlikheid, het hierdie offisier uitstekende eienskappe van leiding op die slagveld getoon. Vaardig, moedig en hardnekkig in teëspoed."
Eerste luitenant Dunlap keer in Maart 1944 terug na die Verenigde State om by die 5th Marine Division aan te sluit, wat dan in Camp Pendleton, Oceanside, Kalifornië gevorm word. Die veteraanoffisier het 'n masjiengeweer -pelotonleier geword in Kompanie G, 3de Bataljon, 26ste Marines.
Hy vertrek vir die tweede keer in die somer van 1944 vir buitelandse diens, en op 2 Oktober 1944 word hy bevorder tot kaptein. Met sy nuwe rang word hy bevelvoerder van Kompanie C, 1ste Bataljon, 26ste Marines, in watter hoedanigheid hy dien toe hy die Erepenning in Iwo Jima verwerf.
As bevelvoerder van Kompanie C, 1ste Bataljon, 26ste Marines, 5de Mariene Afdeling, tydens kaptein Iwo Jima, lei kaptein Dunlap sy geselskap deur 'n hael artillerie, mortier, geweer en masjiengeweervuur ​​in 'n vasberade opmars van lae grond opdraande na die steil kranse vanwaar die vyand 'n verwoestende reën van koeëls en granaatsels stort. Dit was die dag na die oorspronklike landing op 19 Februarie 1945. Toe die hoeveelheid vyandelike vuur uiteindelik te sterk geword het om verder te beweeg in die rigting van die grotte wat hoog aan die voorkant geleë was, het kaptein Dunlap sy geselskap opgehou en alleen ongeveer 200 meter vorentoe gekruip. van sy voorste linies, terwyl sy manne in vrees en bewondering toekyk. Vanuit hierdie posisie aan die voet van die krans, ongeveer 50 meter van die Japannese linies, het die kaptein die vyandelike geweerposisies raakgesien en, terug na sy eie lyne, die belangrike inligting aan die ondersteunende artillerie- en vlootgeweer -eenhede oorgedra. Deur sy eie veiligheid aanhoudend te verontagsaam, plaas hy hom in 'n blootgestelde uitkykpunt om 'n meer akkurate ondersteunende vuur te rig. Kaptein Dunlap het twee dae en twee nagte sonder ophou onder konstante vyandelike vuur gewerk en 'n vernietigende bombardement op die byna onneembare vyandelike posisies behartig. Gedurende hierdie kritieke fase van die geveg het sy geselskap groot lyde gely, maar deur sy inspirerende leierskap en ontembare veggees het kaptein Dunlap sy manne aangespoor tot heroïese pogings wat gelei het tot die beslissende nederlaag van Japannese teenmaatreëls in die sektor.
Op 26 Februarie 1945 is kaptein Dunlap deur 'n koeëlwond in die linkerheup geval. Hy is uit Iwo Jima ontruim en was daarna 'n pasiënt by die Amerikaanse vloothospitale in Guam, Pearl Harbor, San Francisco en Great Lakes, Illinois.
Die medalje van eer is deur president Harry S. Truman toegeken aan kaptein Dunlap tydens seremonies in die Withuis op 18 Desember 1945. Later, na byna 14 maande se hospitalisasie, is kapt Dunlap op 20 April uit die Great Lakes Naval Hospital ontslaan, 1946. Hy het in September 1946 onaktief diens gedoen en op 1 Desember 1946 met die rang van majoor afgetree.
Hy het die M1941 Johnson -geweer wat hy op Iwo Jima gebruik het, bewaar en in sy huis vertoon dat dit 'n gewaardeerde stuk plaaslike geskiedenis geword het. Die geweer, reeksnommer A0009, word nou permanent in die openbare vertoning by Simpson Ltd, Firearms for Collectors, in Galesburg, Illinois, vertoon. In 1949 kontak John Wayne namens Paramount Pictures vir Dunlap om hom te vra om die filmregte op sy verhaal te verkoop. Uit vrees dat die film 'n geïdealiseerde portret van die oorlog sou bied, het Dunlap die aanbod van die hand gewys. 
Dunlap is op 24 Maart 2000 in die ouderdom van 79 oorlede. Hy is begrawe in Warren County Memorial Park in Monmouth, Illinois.
Na die Amerikaanse verowering van die Marshall -eilande en die verwoestende lugaanvalle op die Japannese vestingeiland Truk Atoll in die Carolines in Januarie 1944, het die Japannese militêre leiers hul situasie herwaardeer. Alle aanduidings dui op 'n Amerikaanse rit na die Mariana -eilande en die Carolines. Om so 'n offensief teë te werk, het die IJA en die Imperial Japanese Navy (IJN) 'n binneste lyn van verdediging gevestig wat oor die algemeen noordwaarts strek van die Carolines tot by die Marianas en dan na Japan via die vulkaaneilande en weswaarts vanaf die Marianas via die Carolines en die Palau Eilande na die Filippyne.
In Maart 1944 is die Japannese 31ste leër, onder bevel van generaal Hideyoshi Obata, geaktiveer om hierdie binneste lyn te bewaak. (Let daarop dat 'n Japannese weermag ongeveer so groot was as 'n Amerikaanse, Britse leër of Kanadese leërkorps. Die Japannese leër het baie leërs gehad, maar die Amerikaanse weermag het slegs tien op sy hoogtepunt gehad, met die 4de leër, die 6de leër, die 8ste weermag en die 10de weermag in die Stille Oseaan -teater. Ook het die 10de leër slegs in die lente van 1945 op Okinawa geveg.)
Die bevelvoerder van die Japannese garnisoen op Chichi Jima is nominaal onder bevel van die leër- en vloot -eenhede op die vulkaaneilande.  Na die Amerikaanse verowering van die Marianas, het daaglikse bomaanvalle van die Marianas die vasteland getref as deel van Operation Scavenger. Iwo Jima was 'n vroeë waarskuwingstasie wat berigte oor inkomende bomwerpers na die vasteland van Japan gestuur het. Dit het die Japannese lugverdediging toegelaat om voor te berei op die aankoms van die Amerikaanse bomwerpers. 
Nadat die VSA in Februarie 1944 basisse op die Marshall -eilande in die gevegte van Kwajalein en Eniwetok in beslag geneem het, is die versterkings van die Japannese weermag en vloot na Iwo Jima gestuur: 500 mans van die vlootbasis by Yokosuka en 500 van Chichi Jima het Iwo Jima gedurende Maart bereik en April 1944. Terselfdertyd, met versterkings van Chichi Jima en die tuiseilande, bereik die garnisoen van die weermag op Iwo Jima 'n sterkte van meer as 5000 man.  Die verlies van die Marianas gedurende die somer van 1944 het die belangrikheid van die Vulkaaneilande vir die Japannese aansienlik verhoog, wat bang was dat die verlies van die eilande Amerikaanse lugaanvalle op die Tuis -eilande sou vergemaklik, oorlogsvervaardiging sou onderbreek en ernstig sou onderbreek burgerlike moraal beskadig. 
Die laaste Japannese planne vir die verdediging van die vulkaaneilande is deur verskeie faktore oorskadu:
Die vloot het reeds byna al sy mag verloor, en dit kon nie Amerikaanse landings voorkom nie.
Vliegtuigverliese in 1944 was so swaar dat selfs al sou oorlogsproduksie nie deur Amerikaanse lugaanvalle geraak word nie, die gekombineerde Japannese lugsterkte eers na Maart of April 1945 na 3000 oorlogsvliegtuie sou styg.
Die vliegtuie kon nie vanaf die basisse op die Tuis -eilande teen Iwo Jima gebruik word nie, omdat hul reikafstand nie meer as 900 km was nie.
Die beskikbare oorlogsvliegtuie moes opgepak word om Taiwan en die Japannese Eilande teen enige aanval te verdedig. 
Daar was 'n ernstige tekort aan behoorlik opgeleide en ervare vlieëniers en ander vliegtuigbemanning om die oorlogsvliegtuie wat Japan gehad het, te bestuur omdat sulke groot aantal vlieëniers en bemanningslede om die geveg oor die Salomo-eilande en tydens die Slag van die Filippynse see in die middel van 1944 omgekom het.
In 'n naoorlogse studie beskryf die Japannese stafoffisiere die strategie wat ter verdediging van Iwo Jima gebruik is, in die volgende terme:
In die lig van bogenoemde situasie, aangesien dit onmoontlik was om ons lug-, see- en grondoperasies op Iwo Island [Jima] uit te voer na die uiteindelike oorwinning, is besluit dat ons tyd nodig het vir die voorbereiding van die tuislandverdediging, magte moet slegs staatmaak op die gevestigde verdedigingstoerusting in daardie gebied en die vyand kontroleer deur taktiek te vertraag. Selfs die selfmoordaanvalle deur klein groepies van ons weermag- en vlootvliegtuie, die verrassingsaanvalle deur ons duikbote en die optrede van valskermeenhede, hoewel effektief, kan slegs as 'n strategiese oplossing vir ons beskou word. Dit was 'n baie neerdrukkende gedagte dat ons geen beskikbare middele oorgehad het om die strategiese geleenthede wat van tyd tot tyd in die loop van hierdie operasies kan ontstaan, te benut nie. 
Aan die einde van die Slag van Leyte in die Filippyne het die Geallieerdes 'n stilte van twee maande in hul offensiewe operasies gelaat voor die beplande inval in Okinawa. Iwo Jima is as strategies belangrik beskou, aangesien dit 'n lugbasis vir Japannese vegvliegtuie was om langafstand B-29 Superfortress-bomwerpers te onderskep. Daarbenewens is dit deur die Japannese gebruik om lugaanvalle op die Mariana -eilande van November 1944 tot Januarie 1945 te voorkom. Die gevangname van Iwo Jima sou hierdie probleme uitskakel. Die basis sou beskikbaar wees vir P-51 Mustang-vegters om die bomwerpers te begelei en te beskerm. 
Amerikaanse bronne van intelligensie was vol vertroue dat Iwo Jima binne een week sou val. In die lig van die optimistiese intelligensieverslae, is die besluit geneem om Iwo Jima binne te val, en die operasie is met die naam Operation Detachment genoem.  Amerikaanse magte kon nie verwag dat die Japannese 'n komplekse en diep verdediging sou voorberei nie, net soos op Peleliu in die herfs van 1944. Die Japannese voorbereiding was so suksesvol dat dit na die geveg ontdek is dat die honderde ton geallieerde bomme en duisende rondtes swaar vlootgeweer het die Japannese verdedigers byna onbeskadig gelaat en gereed om die Amerikaanse mariniers verliese te berokken.
Teen Junie 1944 is luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi aangestel om die verdediging van Iwo Jima te beveel. Kuribayashi het geweet dat Japan nie die stryd kon wen nie, maar hy het gehoop om die Amerikaanse magte groot slagoffers te berokken sodat die Verenigde State en sy Australiese en Britse bondgenote hul invasie op Japanse Eilande sou heroorweeg.
Terwyl hy inspirasie put uit die verdediging in die Slag van Peleliu, ontwerp Kuribayashi 'n verdediging wat breek met die Japannese militêre leer. Eerder as om sy verdediging op die strand te vestig om die landings direk die hoof te bied, het hy sterk verdedigende verdedigings in diepte geskep deur gebruik te maak van statiese en swaar wapens soos swaar masjiengewere en artillerie. Die gepantserde tenks van Takeichi Nishi sou as gekamoefleerde artillerieposisies gebruik word. Omdat die tonnel wat die berg met die hoofmagte verbind nooit voltooi is nie, het Kuribayashi die suidelike gebied van die eiland in en om die berg Suribachi as 'n semi-onafhanklike sektor georganiseer, met sy belangrikste verdedigingsgebied in die noorde opgebou. Die verwagte Amerikaanse vloot- en lugbombardement het verder gelei tot die oprigting van 'n uitgebreide stelsel tonnels wat die voorbereide posisies verbind, sodat 'n pilkas wat skoongemaak is, weer beset kan word. Hierdie netwerk van bunkers en pilbusse het die verdediging bevoordeel. Byvoorbeeld, die Nano Bunker (Southern Area Islands Naval Air HQ), wat oos van vliegveld nommer 2 was, het genoeg kos, water en ammunisie gehad sodat die Japannese drie maande lank kon uithou. Die bunker was 90 voet diep en het tonnels in verskillende rigtings geloop. Ongeveer vyfhonderd 55-liter-tromme gevul met water, petroleum en brandstofolie vir kragopwekkers was binne die kompleks. Met petrolaangedrewe kragopwekkers kan radio's en beligting ondergronds bedryf word. 
Teen 19 Februarie 1945, toe die Amerikaners binnegeval het, is 18 kilometer (11 myl) van 'n beplande tonnelnetwerk van 27 kilometer (17 myl) gegrawe. Behalwe die Nanpo Bunker, was daar talle bevelsentrums en kaserne wat 75 voet diep was. Tunnels laat toe dat troepebeweging ongemerk na verskillende verdedigingsposisies gaan. 
Honderde verborge artillerie- en mortierposisies saam met landmyne is oral op die eiland geplaas. Onder die Japannese wapens was spuitmotors van 320 mm en 'n verskeidenheid plofbare vuurpyle. 
Die Japannese aanbod was nietemin onvoldoende. Troepe het 60% van die standaarduitgawe van ammunisie voorsien wat voldoende was vir een verbintenis deur een afdeling en voedsel en voer vir vier maande. 
Talle Japannese skerpskutters en gekamoefleerde masjiengeweerposisies is ook opgestel. Kuribayashi het die verdediging spesiaal ontwerp sodat elke deel van Iwo Jima onderworpe was aan Japannese verdedigingsvuur. Hy het ook 'n handjievol ontvang kamikaze vlieëniers om teen die vyandelike vloot te gebruik [ aanhaling nodig ] hul aanvalle tydens die geveg het 318 Amerikaanse matrose gedood. Teen sy wense het Kuribayashi se meerderes op Honshu hom egter beveel om strandverdedigings op te rig. [ aanhaling nodig ]
Amerikaanse voorbereidings Edit
Wel, dit sal maklik wees. Die Japannese sal Iwo Jima sonder 'n geveg oorgee.
Vanaf 15 Junie 1944 het die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse weermag se lugmag begin vlootbombardeer en lugaanvalle op Iwo Jima, wat die langste en intensste in die Stille Oseaan -teater sou word.  Dit bevat 'n kombinasie van vlootartillerie -afskietings en lugbomaanvalle wat nege maande lank voortduur. Op 17 Februarie begelei die vernietiger USS Blessman het Onderwater Demolition Team 15 (UDT-15) na Blue Beach gestuur vir verkenning. Die Japannese infanterie het op hulle geskiet, wat een Amerikaanse duiker doodgemaak het. Op die aand van 18 Februarie het die Blessman is getref deur 'n bom van 'n Japannese vliegtuig, waarin 40 matrose, waaronder 15 lede van haar UDT, dood is.
Onbewus van Kuribayashi se tonnelverdedigingstelsel, het baie van die Amerikaners aangeneem dat die grootste deel van die Japannese garnisoen deur die voortdurende bombardemente vermoor is.
Bombardement voor die landing Redigeer
Majoor-generaal Harry Schmidt, bevelvoerder van die Marine-landmag, het 'n 10-dae lange beskieting van die eiland versoek onmiddellik voor die amfibiese aanval van middel Februarie. Adm. William H. P. Blandy, bevelvoerder van die Amphibious Support Force (Task Force 52), het egter nie geglo dat so 'n bombardement hom tyd sou gee om die skepe se ammunisie aan te vul voordat hy landings aangevoer het nie, en daarom het hy Schmidt se versoek geweier. Schmidt vra toe vir nege dae van beskuldiging. Blandy weier weer en stem in tot 'n bombardement van drie dae. Hierdie besluit het baie moeilike gevoelens by die mariniers gelaat. Na die oorlog, Lieut. Genl Holland M. "Howlin 'Mad" Smith, bevelvoerder Ekspedisie -troepe (Taakmag 56, wat bestaan ​​het uit Schmidt's Fifth Amphibious Corps), het bitterlik gekla dat die gebrek aan seevuur tydens die hele veldtog van die Geallieerdes op die eiland gely het. 
Elke swaar oorlogskip het 'n gebied gehad waarop hulle kon afvuur, wat saam met al die skepe die hele eiland dek. Elke oorlogskip het ongeveer ses uur gevuur voordat dit vir 'n sekere tyd gestop het. Swak weer op D minus 3 het gelei tot onseker resultate vir die dag se bombardement. Op D minus 2 het die tyd en sorg wat die Japannese in die voorbereiding van hul artillerieposisies geneem het, duidelik geword. Toe die swaar vaartuig USS Pensacola binne die bereik van die strandbatterye gekom het, is die skip vinnig 6 keer getref en het 17 bemanningslede gesterf. Later is 12 klein vaartuie wat probeer het om 'n onderwater -slopingspan te land, deur Japannese rondtes getref en vinnig afgetree. Terwyl hy hierdie vaartuie gehelp het, het die vernietiger USS Leutze is ook getref en het 7 bemanningslede gesterf. Op D minus 1 word adm. Blandy se kanonniers weer belemmer deur reën en wolke. Genl Schmidt het sy gevoelens opgesom deur te sê: "Ons het slegs ongeveer 13 uur se brandweer gedurende die 34 uur beskikbare daglig gekry." 
Die beperkte bombardement het 'n twyfelagtige impak op die vyand gehad omdat die Japannese swaar ingegrawe en versterk is. Die kraters wat deur die spervuur ​​agtergelaat is, bied ook ekstra dekking vir die verdedigers, terwyl dit die aanvallers se opmars belemmer het. [ oorspronklike navorsing? ] Baie bunkers en grotte is egter tydens die bombardement vernietig, wat 'n beperkte sukses behaal het. Die Japanners het hulle sedert Maart 1944 op hierdie geveg voorberei, wat hulle 'n aansienlike voorsprong gegee het.  Teen die tyd van die landing was ongeveer 450 Amerikaanse skepe langs Iwo Jima geleë. Die hele geveg behels ongeveer 60,000 Amerikaanse mariniers en 'n paar duisend Amerikaanse seebome. 
Amerikaanse strydorde Edit
Joint Expeditionary Force (Task Force 51) - Viseadministrateur Richmond Kelly Turner in amfibiese bevelskip Eldorado
Amfibiese ondersteuningsmag (taakgroep 52) - agteradm. William H.P. Blandy in amfibiese bevelskip Estes
Attack Force (Task Force 53) - agteradm. Harry W. Hill in amfibiese bevelskip Rooibruin
Ekspedisie -troepe (Taakspan 56)
Luitenant -generaal Holland M. Smith, USMC
Personeelhoof: Kol. Dudley S. Brown, USMC
Personeelbeampte (G-1): Kol. Russell N. Jordahl, USMC
Inligtingsbeampte (G-2): kolonel Edmond J. Buckley, USMC
Operasionele beampte (G-3): kolonel Kenneth H. Weir, USMC
Logistieke beampte (G-4): kolonel George R. Rowan, USMC
Personeelhoof: brig. Genl William W. Rogers, USMC
Personeelbeampte (G-1): kolonel David A. Stafford, USMC
Inligtingsbeampte (G-2): kolonel Thomas R. Yancey, VSA
Operasionele beampte (G-3): kolonel Edward A. Craig, USMC
Logistieke beampte (G-4): kolonel William F. Brown, USMC
8ste Marine Field Depot (bevel van die kuspartytjie): kolonel Leland S. Swendler: kolonel Vernon E. Megee
Suidelike sektor (groen en rooi strande):
5de Mariene Afdeling (25 884 beamptes en ingeskryf)
Afdelingsbevelvoerder: genl.maj Keller E.Rokkie
Assistent -afdelingsbevelvoerder: brig. Genl Leo D. Hermle
Personeelhoof: Kol. Ray A. Robinson
Personeelbeampte (G-1): kolonel John W. Beckett
Inligtingsbeampte (G-2): Lt.-kolonel George A. Roll
Operasionele beampte (G-3): kolonel James F. Shaw Jr.
Logistieke beampte (G-4): kolonel Earl S. Piper
: Kol. Chester B. Graham: Kol. Thomas A. Wornham: Kol. Harry B. Liversedge: Kol. James D. Waller
5de tenkbataljon: Lt. -kolonel William R. Collins
5de Marine Shore Party Regiment (5th Marine Pioneers en 31ste Seabees)
Noordelike sektor (geel en blou strande):
4de Mariene Afdeling (24 452 beamptes en ingeskryf)
Afdelingsbevelvoerder: genl.maj Clifton B. Cates
Assistent -afdelingsbevelvoerder: brig. Genl Franklin A. Hart
Personeelhoof: Kol. Merton J. Batchelder
Personeelbeampte (G-1): Kol. Orin H. Wheeler
Inligtingsbeampte (G-2): Lt.-kolonel Gooderham L. McCormick
Operasionele beampte (G-3): Kol. Edwin A. Pollock
Logistieke beampte (G-4): Kol. Matthew C. Horner
: Kol. Walter W. Wensinger: Kol. Walter I. Jordan: Kol. John R. Lanigan: Kol. Louis G. DeHaven
4TH Marine Pioneers en 133rd Seabees (walpartytjie)
Swaai reserwe (verbind tot sentrum sentrum 22 Feb):
3de Mariene Afdeling (19 597 beamptes en ingeskryf)
Afdelingsbevelvoerder: genl.maj Graves B. Erskine
Assistent -afdelingsbevelvoerder: brig. Genl William A. Worton
Personeelhoof: Kol. Robert E. Hogaboom
Personeelbeampte (G-1): maj. Irving R. Kriendler
Inligtingsbeampte (G-2): Lt.-kolonel Howard J. Turton
Operasionele beampte (G-3): Kol. Arthur H. Butler
Logistieke beampte (G-4): kolonel James D. Hittle
(Drywende reservaat): Kol. James A. Stuart: Kol. Howard N. Kenyon: Kol. Hartnoll J. Withers: Lt.kol. Raymond F. Crist Jr.
Japannese gevegsorde Redigeer
In totaal 21.060 mans onder die arms
Lieut. Generaal Tadamichi Kuribayashi, bevelvoerder
Kolonel Tadashi Takaishi, stafhoof
17de Gemengde Infanterieregiment
2de Gemengde Brigade
132ste anti-vliegtuig verdedigingseenheid
141ste anti-vliegtuig verdedigingseenheid
149ste anti-vliegtuig verdedigingseenheid
Amfibiese landing Redigeer
Gedurende die nag het viseadministrateur Marc A. Mitscher se Task Force 58, 'n groot draermag, by Iwo Jima aangekom. In hierdie vloot was ook adm. Raymond A. Spruance, algemene bevelvoerder vir die inval, in sy vlagskip, die swaar vaartuig USS Indianapolis. "Howlin 'Mad" Smith was weereens diep gefrustreerd dat Mitscher se kragtige draersgroep die Japannese tuiseilande gebombardeer het in plaas daarvan om die verdediging van Iwo Jima te versag. Mitscher se strooibiljette het wel bygedra tot die bykomende bombardement van oppervlakteskepe wat die vorming van die amfibiese vaartuig vergesel het. 
Anders as die dae van die bombardement voor die landing, het D-Day helder en helder aangebreek.  Om 08:59, 'n minuut voor skedule, beland die eerste golf mariniers op die strande van die suidoostelike kus van Iwo Jima. Majoor Howard Connor, seineffisier van die 5de mariene afdeling, het gedurende die eerste twee dae van die geveg ses Navajo -kodesprekers 24 uur per dag laat werk. Hierdie ses het meer as 800 boodskappe gestuur en ontvang, alles sonder foute. Connor het later gesê: "As dit nie vir die Navajos was nie, sou die mariniers Iwo Jima nooit geneem het nie." 
Situasie op die strande Wysig
Ongelukkig vir die landingsmag het die beplanners by Pearl Harbor die situasie waarmee genl. Schmidt's Marines in die gesig gestaar het, heeltemal verkeerd beoordeel. Die strande is beskryf as 'uitstekend', en die binneland sou na verwagting 'maklik' wees. In werklikheid het die mariniers, nadat hulle die strand oorgesteek het, te kampe gehad met 4,6 m (15 voet) hoë hange sagte swart vulkaniese as.  Hierdie as het nie 'n veilige voet of die bou van jakkals toegelaat om die mariniers teen vyandige vuur te beskerm nie. Die as het egter gehelp om sommige van die fragmente uit die Japanse artillerie op te neem. 
Marines is opgelei om vinnig vorentoe te beweeg, hier kon hulle net pluis. Die gewig en hoeveelheid toerusting was 'n groot hindernis en verskeie items is vinnig weggegooi. Die gasmasker was die eerste om te gaan. 
Die gebrek aan kragtige reaksie het daartoe gelei dat die vloot tot die gevolgtrekking gekom het dat hul bombardement die Japannese verdediging onderdruk het en dat die mariniers in goeie orde met die ontplooiing na die Iwo Jima -strand begin het.  Genl Kuribayashi was egter nog lank nie geslaan nie. In die doodse stilte het Amerikaanse mariniers geland, stadig in die binneland begin sak, onbewus van die gevaar. Nadat hy die Amerikaners net meer as 'n uur mans en masjinerie op die strand laat ophoop het, het Kuribayashi die onverminderde krag van sy teenmaatreëls losgemaak. Kort na 10:00 het alles van masjiengewere en mortiere tot swaar artillerie op die oorvol strand begin reën, wat vinnig in 'n nagmerrie bloedbad verander het. 
Eers kom dit as 'n gerafelde masjiengeweerkoeëls wat geleidelik laer en sterker word totdat uiteindelik die opgestopte woede van honderd orkane op die kop van die Amerikaners blyk te breek. Skille het geskreeu en neergestort, elke hummock het outomatiese vuur gespoeg en die baie sagte grond onder die voete het met honderde ontploffende landmyne uitgebars. Marines wat regop loop, het verfrommel en geval. Harsingskudding het hulle gelig en toegeslaan, of hulle verskeur. 
Tyd-Lewe korrespondent Robert Sherrod beskryf dit bloot as ''n nagmerrie in die hel'. 
Die Japannese swaar artillerie in die berg Suribachi het hul versterkte staaldeure vir vuur oopgemaak en dit toe onmiddellik gesluit om die vuurwapens van die mariniers en vlootskutters te voorkom. Dit het dit vir Amerikaanse eenhede moeilik gemaak om 'n Japanse artillerie te vernietig.  Om die situasie vir die Amerikaners te vererger, is die bunkers verbind met die uitgebreide tonnelstelsel, sodat bunkers wat met vlamwerpers en granate skoongemaak is, kort daarna weer beset is deur Japannese troepe wat deur die tonnels beweeg. Hierdie taktiek het baie ongevalle onder die mariniers veroorsaak, terwyl hulle verby die herbesette bunkers geloop het sonder om te verwag dat hulle skielik vars vuur van hulle sou neem. 
Verhuis van die strande Edit
Amtracs, wat nie meer in staat was om die swart as nutteloos om te gooi nie, het geen vordering gemaak teen die hange wat hul Marine -passasiers moes afklim en te voet vorentoe kon loop nie.  Mans van die Naval Construction Battalions 31 en 133, wat vyandelike vuur trotseer het, kon uiteindelik paaie van die strand af stoot. Dit het die mariniers en toerusting in staat gestel om uiteindelik vordering in die binneland te maak en van die stampvol strande af te kom. "Tog het daar in feitlik elke dopgat ten minste een dooie marinier gelê." 
Teen 11:30 het sommige mariniers daarin geslaag om die suidpunt van vliegveld nr. 1 te bereik, wie se besit die eerste dag een van die (hoogs onrealistiese) oorspronklike Amerikaanse doelwitte was. Die Marines het 'n fanatiese 100-man-aanklag deur die Japannese verduur, maar kon hul hand op Airfield No. 
Oorsteek die eiland Edit
In die linkerkantste sektor het die Amerikaners dit reggekry om een ​​van hul doelwitte vir die geveg daardie dag te bereik. Onder leiding van kolonel Harry B. "Harry the Horse" Liversedge, ry die 28ste Marines oor die eiland op sy smalste breedte, ongeveer 800 meter (870 m), en isoleer sodoende die Japannese wat op Mount Suribachi ingegrawe is.
Aksie op die regterkant wysig
Die regterkantste landingsgebied is oorheers deur Japannese posisies by die Quarry. Die 25ste Marine-regiment het 'n tweeledige aanval onderneem om hierdie gewere stil te maak. Hulle ervaring kan saamgevat word deur die beproewing van 2de Lt. Benjamin Roselle, deel van 'n grondspan wat die vlootgeweer rig:
Binne 'n minuut ontplof 'n mortierdop onder die groep. sy linkervoet en enkel hang aan sy been, vasgehou deur 'n vleislint. Binne enkele minute beland 'n tweede ronde naby hom en fragmente skeur in sy ander been. Byna 'n uur lank wonder hy waar die volgende dop sal beland. Hy sou dit gou agterkom toe 'n dop amper bo -op hom bars en hom vir die derde keer in die skouer gewond het. Byna dadelik het 'n ander ontploffing hom 'n paar meter in die lug gegooi en warm skerwe het in albei dye geruk. toe hy sy arm lig om na sy horlosie te kyk, ontplof 'n mortier net 'n meter daarvandaan en blaas die horlosie uit sy pols en skeur 'n groot, gatagtige gat in sy voorarm: "Ek het begin weet hoe dit moet wees om gekruisig te word," sou hy later sê. 
Die 25ste Marines se 3de Bataljon het die oggend ongeveer 900 man geland. Die Japannese weerstand by die Steengroef was so fel dat teen die aand slegs 150 mariniers in 'n gevegstoestand oorgebly het, 'n ongevallekoers van 83,3%. 
Teen die aand het 30 000 mariniers geland. Ongeveer 40 000 sou volg.  Aan boord van die bevelskip Eldorado, "Howlin 'Mad" Smith het die lang ongevalleverslae gesien en gehoor van die stadige vordering van die grondmagte. Aan die oorlogskorrespondente wat die operasie behandel het, het hy erken: "Ek weet nie wie hy is nie, maar die Japannese generaal wat hierdie program bestuur, is 'n slim baas." 
In die dae na die landings het die mariniers die gewone Japannese verwag banzai hef gedurende die nag. Dit was die standaard Japannese finale verdedigingstrategie in vorige gevegte teen vyandelike grondmagte in die Stille Oseaan, soos tydens die Slag van Saipan. In die aanvalle, waarvoor die mariniers voorberei is, is die meerderheid van die Japannese aanvallers doodgemaak en die Japannese krag sterk verminder. Generaal Kuribayashi het egter hierdie "menslike golf" -aanvalle deur die Japannese infanteriste streng verbied omdat hy dit as tevergeefs beskou het. 
Die geveg op die strandkop by Iwo Jima was baie fel. Die opmars van die mariniers is gestop deur talle verdedigingsposisies aangevul deur artillerie -stukke. Daar is die mariniers in 'n hinderlaag gelê deur Japannese troepe wat af en toe uit tonnels spring. In die nag het die Japannese hul verdediging onder die duisternis gelaat om Amerikaanse jakkalsgate aan te val, maar Amerikaanse vlootskepe het sterrekoppe afgevuur om hulle die dekmantel van die duisternis te ontken. Op Iwo Jima (en ander eilande wat deur die Japannese gehou is), is Japannese soldate wat Engels geken het, gebruik om mariniers te teister en te bedrieg om hulle dood te maak as hulle kon, sou hulle 'korpsman' skree wat voorgee dat hulle 'n gewonde marinier was om in te lok Korpsmanne van die Amerikaanse vloothospitaal verbonde aan mariene infanterieondernemings. 
Die mariniers het verneem dat vuurwapens relatief ondoeltreffend was teen die Japannese verdedigers en dat hulle effektief vlamwerpers en granate gebruik het om Japannese troepe in die tonnels uit te spoel. Een van die tegnologiese innovasies van die geveg, die agt medium -tenks van die Sherman M4A3R3, toegerus met 'n vlamwerper ("Ronson" of "Zippo" tenks), was baie effektief om Japannese posisies te verwyder. Die Shermans was moeilik om uit te skakel, sodat verdedigers dikwels genoodsaak was om hulle in die openbaar aan te val, waar hulle die slagoffers sou word van die groot aantal mariniers. 
Aanvanklike ondersteuning van die lug is verskaf deur vegters van begeleiers aan die kus. Dit het oorgegaan na die 15th Fighter Group, met P-51 Mustangs, nadat hulle op 6 Maart op die eiland aangekom het. Soortgelyk is aanvullende rondtes (fakkels) wat gebruik is om die slagveld in die nag te verlig, aanvanklik deur skepe verskaf, wat later oorgeskakel het na die artillerie van die landingsmag. Navajo-kodesprekers was deel van die Amerikaanse grondkommunikasie, saam met walkie-talkies en SCR-610 rugsakradiostelle. 
Nadat die water, voedsel en die meeste voorrade op was, het die Japannese troepe teen die einde van die geveg desperaat geraak. Kuribayashi, wat aan die begin van die geveg teen banzai -aanvalle aangevoer het, het besef dat die nederlaag op hande was.
Marines het 'n toenemende aantal nagaanvalle ondervind, wat slegs deur 'n kombinasie van masjiengeweerverdedigingsposisies en artillerieondersteuning afgeweer is. Soms het die mariniers hand-aan-hand geveg om die Japannese aanvalle af te weer.  Met die landingsgebied veilig, het meer troepe en swaar toerusting aan wal gekom, en die inval het noordwaarts gegaan om die vliegvelde en die res van die eiland te verower. Die meeste Japannese soldate het tot die dood toe geveg. 
Die vlag omhoog op Iwo Jima is 'n swart-en-wit foto geneem deur Joe Rosenthal wat ses mariniers uit E Company, 2de Bataljon, 28ste Marines, op 23 Februarie 1945, op die berg Suribachi, , wat die tweede van twee vlaghysings op die terrein was, opgehef het. daardie dag. Die foto was baie gewild en is in duisende publikasies herdruk. Later is dit die enigste foto wat die Pulitzerprys vir fotografie in dieselfde jaar as die publikasie daarvan gewen het, en word uiteindelik beskou as een van die belangrikste en herkenbaarste beelde van die oorlog, en moontlik die mees gereproduceerde foto van alle tye .  Die vlaghyser is later deur Felix de Weldon gebruik om die Marine Corps War Memorial wat sedert 1954 langs die Arlington National Cemetery geleë is, te beeldhou. 
Drie van die ses mariniers wat op die foto uitgebeeld word, sersant Michael Strank, korporaal Harlon Block en privaat eersteklas Franklin Sousley, is dood in aksie dae na die vlaghysing. Die oorlewende vlaghyser Private First Class Ira Hayes, saam met Private First Class Rene Gagnon en Navy Hospital Corpsman Pharmacist's Mate Second Class John Bradley, het bekendes geword by hul deelname aan 'n oorlogsobligasie-toer na die stryd drie daaropvolgende Marine Corps-ondersoeke na die identiteite van die ses mans op die foto bepaal: in 1946 en 1947 is Harlon Block verkeerdelik geïdentifiseer as Henry Hansen (albei is ses dae vermoor nadat die foto geneem is), in Mei en Junie 2016, dat John Bradley nie op die foto was nie en Private First Class Harold Schultz was,  en in 2019 was Rene Gagnon nie op die foto nie en Private First Class Harold Keller was. 
Teen die oggend van 23 Februarie is die berg Suribachi effektief bo die grond afgesny van die res van die eiland. Die mariniers het geweet dat die Japannese verdedigers 'n uitgebreide netwerk van ondergrondse verdediging het, en dat die vulkaan, ondanks sy isolasie bo die grond, steeds via die tonnelnetwerk met die Japannese verdedigers verbind was. Hulle het 'n hewige stryd om die beraad verwag. Twee klein patrollies van twee geweermaatskappye van die 2/28 mariniers is op die vulkaan gestuur om roetes op die berg se noordkant te herken. Die herpatrollies het na die beraad gekom en weer afgekom en enige kontak by die 2/28 mariniers se bevelvoerder, luitenant -kolonel Chandler W. Johnson, aangemeld. 
Gewilde rekeninge wat deur die pers geborduur is in die nadraai van die bekendmaking van die foto van die vlaghysing, het die mariniers tot by die beraad laat veg. Alhoewel die marine -gewere 'n hinderlaag verwag het, het die groter patrollie wat daarna opgekom het, 'n paar Japannese verdedigers teëgekom bo -op en nadat die vlag gehys is. Die meerderheid van die Japannese troepe het in die tonnelnetwerk gebly weens Amerikaanse beskietings, maar soms af en toe in klein groepies aangeval en is almal almal doodgemaak. Johnson het 'n versterkte patrolliegrootte van E Company versoek om Suribachi te klim en die kruin te beset en te beset. Die patrolliebevelvoerder, eerste luitenant Harold Schrier, het die Amerikaanse vlag van die bataljon oorhandig om bo -op te hys om die gevangenskap van Suribachi aan te dui as hulle die top bereik. Johnson en die mariniers het 'n hewige geveg verwag, maar die patrollie het slegs 'n klein hoeveelheid skerpskutter op die berg opgetrek. Sodra die bokant deur Schrier en sy manne vasgemaak is, is daar 'n lengte van die Japannese waterpyp tussen die wrak gevind, en die Amerikaanse vlag is aan die pyp geheg en dan omhoog en geplant bo -op die berg Suribachi, wat die eerste buitelandse vlag geword het vlieg op Japannese grond.  Foto's van die vlag en van die patrollielede daar rondom is geneem deur die mariene fotograaf Louis R. Lowery, die enigste fotograaf wat luitenant Schrier se patrollie teen die berg vergesel het.
Toe die vlag styg, het die sekretaris van die vloot, James Forrestal, pas op die strand aan die voet van die berg Suribachi geland en besluit dat hy die vlag as aandenking wil hê. Kolonel Johnson, die bevelvoerder van die bataljon, het geglo dat die vlag behoort aan die 2de Bataljon, 28ste Marines, wat daardie deel van die eiland ingeneem het. Vroegmiddag het Johnson Pfc gestuur. Rene Gagnon, 'n hardloper (boodskapper) van sy bataljon vir E Company, om 'n groter vlag op die vulkaan te neem om die kleiner en minder sigbare vlag te vervang. Die vervangingsvlag is aan 'n ander en swaarder gedeelte van die waterpyp geheg en ses mariniers het dit op sy plek gehys toe die kleiner vlag afgehaal en by die hoofkwartier van die bataljon daar onder afgelewer is. Dit was tydens hierdie tweede vlaghysing dat Joseph Rosenthal sy buitengewoon beroemde foto geneem het Die vlag omhoog op Iwo Jima. Die tweede vlag het op die berg Suribachi gevlieg totdat dit op 14 Maart afgeneem is, terwyl 'n Amerikaanse vlag terselfdertyd amptelik 'n vlagpaal gehys het tydens 'n seremonie by die V Amphibious Corps se kommandopos naby Mount Suribachi wat deur luitenant -generaal beveel is. Holland Smith, die bevelvoerder van al die troepe op Iwo Jima. Generaal -majoor Graves B. Erskine, die bevelvoerder van die 3de Mariene Afdeling, was ook saam met ander troepe van die afdeling by die geleentheid.
Ondanks die verlies van Japan aan die berg Suribachi aan die suidekant van die eiland, het die Japannese steeds sterk posisies in die noordelike punt beklee. Die rotsagtige terrein het die verdediging baie bevoordeel, selfs meer as die berg Suribachi, wat baie makliker was om met 'n vlootartillerievuur te slaan. Daarmee saam was die versterkings wat deur Kuribayashi gebou is, indrukwekkender as aan die suidpunt van die eiland.  Onder die bevel van Kuribayashi was die ekwivalent van agt infanteriebataljons, 'n tenkregiment en twee artillerie en drie swaar mortierbataljons. Daar was ook ongeveer 5000 skutters en vlootinfanterie. Die moeilikste taak wat die mariniers oorgebly het, was die inhaal van die Motoyama -plato met sy kenmerkende heuwel 382 en die Turkye -knop en die gebied tussenin die amfiteater. Dit het die basis gevorm van wat bekend gestaan ​​het as die "vleismolen". Terwyl dit op die regterflank bereik is, het links Hill 362 met net soveel moeite uitgehaal. Die algemene doelwit op hierdie punt was om beheer te neem oor vliegveld nr. 2 in die middel van die eiland. Elke 'penetrasie' blyk egter 'n ramp te word 'omdat' eenhede van die flanke af gehark, gekou en soms uitgewis word.  Gevolglik het die gevegte verval, met Amerikaanse ongevalle wat opgehoop het. Selfs die vaslegging van hierdie punte was nie 'n oplossing vir die probleem nie, aangesien 'n voorheen beveiligde posisie van agter af aangeval kan word deur die gebruik van die tonnels en versteekte pilkaste. As sodanig is gesê dat 'hulle hierdie hoogtes na willekeur kon neem en dan spyt was'. 
Die Mariniers het nietemin onder die omstandighede maniere gevind om die oorhand te kry.Daar is opgemerk dat die Japannese tydens bombardemente hul gewere en hulself in die grotte sou wegsteek net om weer te verskyn wanneer die troepe sou vorder en 'n verwoestende vuur op hulle sou neerslaan. Die Japannese het mettertyd basiese Amerikaanse taktiek geleer, naamlik om swaar bombardement te lê voor 'n infanterie -aanval. Gevolglik beveel generaal Erskine die 9de mariene regiment om onder die dekmantel van die duisternis aan te val sonder om vooraf te sper. Dit was 'n groot sukses met baie Japannese soldate wat doodgemaak is terwyl hulle nog slaap. Dit was 'n belangrike oomblik in die vang van Hill 362.  Dit was so belangrik dat die Japannese die volgende nag 'n teenaanval georganiseer het. Alhoewel Kuribayashi die selfmoordklagte wat met ander gevegte in die Stille Oseaan bekend was, verbied het, het die bevelvoerder van die gebied besluit op 'n banzai met die optimistiese doelwit om die berg Suribachi te herower. Die aand van 8 Maart het kaptein Samaji Inouye en sy 1 000 mans die Amerikaanse lyne aangekla en 347 ongevalle veroorsaak (90 sterftes). Die mariniers het die volgende dag 784 dooie Japannese soldate getel.  Dieselfde dag bereik elemente van die 3de mariene divisie die noordelike kus van die eiland en verdeel Kuribayashi se verdediging in twee.  Daar was ook 'n kamikaze lugaanval (die enigste van die geveg) op die skepe wat op 21 Februarie op die see geanker het, wat gelei het tot die sinking van die escort carrier USS Bismarck See, ernstige skade aan USS Saratoga, en geringe skade aan die escort carrier USS Lungapunt, 'n LST en 'n vervoer. 
Alhoewel die eiland op 16 Maart (25 dae na die landings) om 18:00 veilig verklaar is, het die 5de Mariene Afdeling nog steeds die vesting van Kuribayashi in 'n kloof van 640 m (700 m) aan die noordwestelike einde van die eiland gekonfronteer. Op 21 Maart vernietig die Marines die bevelpos in die kloof met vier ton plofstof en op 24 Maart verseël die mariniers die oorblywende grotte aan die noordpunt van die eiland.  In die nag van 25 Maart het 'n 300-man Japannese mag egter 'n laaste teenaanval geloods in die omgewing van vliegveld nr. 2. Weermagvlieëniers, Seeboe en mariniers van die 5de pioniersbataljon en 28ste mariniers het die Japannese mag beveg. tot 90 minute lank swaar ongevalle opgedoen (53 dood, 120 gewond). [ aanhaling nodig ] Alhoewel dit nog steeds 'n kwessie van spekulasie is as gevolg van teenstrydige rekeninge van oorlewende Japannese veterane, is daar gesê dat Kuribayashi hierdie laaste aanval gelei het,  wat anders as die harde banzai die aanklag van vorige gevegte, word gekenmerk as 'n stille aanval. As dit ooit die waarheid was, sou Kuribayashi die hoogste Japannese offisier gewees het wat persoonlik 'n aanval tydens die Tweede Wêreldoorlog gelei het. [ aanhaling nodig ] Boonop sou dit ook die laaste daad van Kuribayashi wees, 'n afwyking van die normale praktyk van die bevelvoerende Japannese offisiere wat seppuku agter die lyne pleeg terwyl die res in die banzai aanklag, soos gebeur tydens die gevegte van Saipan en Okinawa. Die eiland is op 26 Maart om 09:00 amptelik as veilig verklaar. [ aanhaling nodig ]
Toe die eiland amptelik as veilig verklaar is, was die weermag se 147ste infanterieregiment oënskynlik daar om as garnizoenmag op te tree, maar hulle was gou opgesluit in 'n bittere stryd teen duisende staatmakers wat aan 'n laaste guerrilla-veldtog deelgeneem het om die Amerikaners teister. .  Deur gebruik te maak van grotte en tonnelstelsels wat goed voorsien is, het die Japannese die Amerikaanse vooruitgang weerstaan. Drie maande lank het die 147ste oor die eiland gery en vlamwerpers, granate en taske gebruik om die vyand uit te grawe en ongeveer 1602 Japannese soldate doodgemaak in klein eenheidsaksies. : 39
Die Amerikaanse vlamwerper M2 is baie in die Stille Oseaan gebruik. Dit bevat twee tenks wat onderskeidelik brandstof en saamgeperste gas bevat, wat gekombineer en aangesteek word om 'n stroom vlammende vloeistof uit die punt te produseer. 
Hierdie vlamwerpers is gebruik om Japannese holtes in bokse, geboue en grotte dood te maak. 'N Bataljon sou een vlamwerper per peloton toewys met een reserwe vlammenwerper in elke groep. Vlamwerper -operateurs was gewoonlik meer in gevaar as gewone troepe, aangesien die kort afstand van hul wapen noue gevegte vereis, en die sigbaarheid van die vlamme op die slagveld het hulle 'n prominente teiken vir skerpskutters gemaak. Tog was dit noodsaaklik om die vyand te breek, en een bataljonbevelvoerder noem die vlamtenks die 'beste enkele wapen van die operasie'. 
Voor die Saipan het die Marine Corps die ontwikkeling van vlamtenks aan die weermag oorgelaat. Hulle het nege tenks per afdeling by die weermag bestel. By die Schofield -kaserne het kol. Unmachts 'n Geheime "Flame Thrower Group" wat agt M4A3 Sherman -mediumtenks gevind het vir operasie Detachment. Sy Seabees, van die 117de CB, het gewerk om die beste elemente uit drie verskillende vlameenhede te kombineer: die Ronson, die Navy model I en die Navy Mk-1.  Die eerste model is vinnig vervang deur die veel beter CB-H2.  Die US Army Chemical Corps het hierdie tenks op verskillende maniere geïdentifiseer as POA-CWS-H1,  (Pacific Ocean Area-Chemical Warfare Section-Hawaii) CWS-POA-H2, CWS-POA-H1 H2, OF CWS- " 75 "-H1 H2 gemeganiseerde vlamwerpers. Amerikaanse waarnemersdokumente van die Amerikaanse mariene en Amerikaanse weermag van Iwo Jima verwys daarna as die CB-Mk-1 of CB-H1.  Marines op die lyne noem hulle eenvoudig die Mark I.  Die amptelike USMC -benaming was "M4 A3R5".  Die Japannese het na hulle verwys as M1 tenks en daar word bespiegel dat hulle dit gedoen het as gevolg van 'n swak vertaling van "MH-1".  Op Iwo Jima het die vlamtanks almal D-dag geland en eers op D+2 in aksie oorgegaan. Namate die geveg vorder, het draagbare vlammeenhede tot 92%ongevalle ondergaan, wat min troepe opgelei het om die wapen te gebruik. Meer en meer oproepe het na die Mark-1's gekom dat die mariniers afhanklik geword het van die tenks en hul aanval sou ophou totdat 'n vlamtenk beskikbaar was.  Aangesien elke tenkbataljon slegs vier het, is hulle nie toegewys nie. Hulle was eerder 'saamgevoeg' en sou van die onderskeie hervullingsplekke afstuur namate die geveg vorder. Teen die einde van die geveg het vyfde tenks van 19.000 tot 38.000 liter per dag gebruik.  Die mariniers het gesê dat die vuurtenks tenk die beste wapen was om die eiland te neem en dat dit die enigste ding was wat die Japannese gevrees het.
Die laaste van hierdie houplekke op die eiland, twee van luitenant Toshihiko Ohno se manne, Yamakage Kufuku (山 蔭 光 福, Yamakage Koufuku) en Matsudo Linsoki (松 戸 利 喜 夫, Matsudo Rikio), het vier jaar geduur sonder om gevang te word en uiteindelik oorgegee op 6 Januarie 1949.   
Alhoewel dit uiteindelik die oorwinning was, het die Amerikaanse oorwinning by Iwo Jima teen 'n vreeslike prys gekom. Volgens die amptelike webwerf van die Navy Department Library, het die 36-dae (Iwo Jima) aanranding meer as 26 000 Amerikaanse slagoffers tot gevolg gehad, waaronder 6 800 dood.  Ter vergelyking het die veel groter omvang van 82 dae lange Slag van Okinawa wat begin April tot middel Junie 1945 bestaan ​​het (wat vyf Amerikaanse leërs en twee afdelings van die Marine Corps insluit) tot meer as 62,000 Amerikaanse slagoffers gelei, waarvan meer as 12,000 dood is of ontbreek. Iwo Jima was ook die enigste Amerikaanse mariene geveg waar die Amerikaanse ongevalle die Japannese oorskry het,  hoewel Japannese gevegsterftes drie keer soveel as Amerikaanse sterftes was. Twee Amerikaanse mariniers is tydens die geveg gevange geneem, en nie een van hulle het hul ballingskap oorleef nie. Die USS Bismarck See was ook verlore, die laaste Amerikaanse vliegdekskip wat in die Tweede Wêreldoorlog gesink is.  Omdat alle burgerlikes ontruim is, was daar geen burgerlike ongevalle by Iwo Jima nie, anders as in Saipan en Okinawa. 
Voorgrond 3de USMC Division Begraafplaas links agtergrond is 4de USMC Division Cemetery Iwo Jima.
Wat sou gebeur as moderne mariniers die Iwo Jima -landings uitvoer
Die inval van Iwo Jima was een van die duurste gevegte in die Stille Oseaan in die Tweede Wêreldoorlog, hoofsaaklik omdat die lugbomaanvalle en vlootartillerie -bombardemente wat die inval voorafgegaan het, nie die 22,000 Japannese troepe of hul netwerk van 1500 bunkers en versterkte kamers wat op die eiland ingekerf is.
Die mariniers is gedwing om bitter te veg vir byna elke werf van die eiland, en Japannese verdedigers het snags uit versteekte grotte en bunkers gekom om Amerikaanse indringers te ontvoer, te martel en dood te maak.
Twee vlae is oor die berg Suribachi gehys tydens die stryd om Iwo Jima te neem. Die opheffing van die tweede vlag het een van die mees ikoniese foto's van die oorlog en die Marine Corps geword. (Foto: U.S. Marine Corps Argief)
Moderne mariniers sou twee groot voordele geniet wat hul voorgangers nie gehad het nie-nagvisie-toestelle, insluitend termiese en infrarooi tegnologie en wapens wat bunkers borsel, soos termobare strydkoppe. Ander moderne vooruitgang, soos vuurvuurradar, speel ook 'n rol.
Toe die invalle die strande in 1945 die eerste keer tref, het die Japannese verdedigers geweier om die landings te betwis. In plaas daarvan het hulle in hul myl van tonnels saamgedrom en gewag dat die mariniers na hulle oor mynvelde kom of bymekaarkom waar mortiere en artillerie baie Amerikaners in een slag kan doodmaak.
Harriers, Hornets en moontlik selfs F-35 Lighting II's kan missies oor Iwo Jima vlieg, wat Japannese mortier- en artillerieposisies met 'n vuurvuurradar kan vernietig. (Foto: U.S. Marine Corps Cpl. Gregory Moore)
In die eerste ure sou die teenvuurradar skyn. Japannese mortierposisies en artillerie was goed beskerm en versteek. Die teenvuurradar sou die wapens byna kon identifiseer, en die brandrigtingsentrum sou die liggings aan Marine Corps se lugvaartbates voed.
Harriers en Hornets wat vanaf amfibiese aanvalskepe gelanseer het, kan hierdie posisies met geleide bomme tref. Om die wapens te vernietig, sal akkurate treffers verg, maar dit is die punt van presisiewapens. En as die seevlieëniers hul F-35B's saambring, kan hulle moontlik die deurdringende wapen met 'n hoë snelheid dra, 'n bunkerbus wat klein genoeg is om op 'n kleiner straler gedra te word.
Die SMAW-NE-plofbare kernkop vul die teikengebied met reaktiewe metale en ontvlam dan die wolk, wat 'n massiewe ontploffing veroorsaak. (GIF: YouTube/Discovery)
Intussen het die infanterie -mariniers meer opsies as hul eweknieë uit die Tweede Wêreldoorlog. Terwyl die vlammenwerper - wat so belangrik was by Iwo Jima - nou iets van die verlede is, sou termobariese rondes vir die SMAW en ander missiele die verskil maak.
Die SMAW-Novel Explosive-kernkop word deur 'n opening of dun muur van 'n grot, gebou of bunker afgevuur en versprei 'n metaalwolk wat dan ontsteek word, wat 'n groot ontploffing veroorsaak wat die gebied onder druk plaas, wat almal daarbinne dood of ernstig verwond.
En ander missiele soos die TOW en Javelin is nie 'n slouches teen bunkers nie.
Aangesien die mariniers in staat was om bunkers te vernietig wanneer die Japannese hul kamoeflering in gevaar stel deur van hulle af te skiet, sou die verdedigers terugval op hul ander groot taktiek op Iwo Jima, en onder die dekmantel van die nag sluip om die Amerikaners te tref.
Die Marines kan nou snags sien. U stap, keiserlike Japannese verdedigers in hierdie denkbeeldige stryd. (Foto: U.S. Marine Corps Ashley Calingo)
Maar dit sal vir hulle nog erger gaan. Terwyl nagvisie in 1945 in sy kinderskoene was, kan moderne stelsels omringende lig versterk (wat gewoonlik met groen getinte nagapparate gebeur), infrarooi energie (swart en wit nagvisie) opspoor, of 'n gedetailleerde termiese kaart (blou, groen, oranje, geel en rooi visie). Enige van hierdie nagoptika sou Japannese troepe kon sien.
Lugvaartbates met infrarooi en ligversterkende toestelle kan kyk hoe verdedigers uit hul bunkers kruip en hulle kan tref of hulle plekke by infanterie- en artillerie-eenhede kan aanmeld. Die infanteriste kon hul kampe met voertuig- en driepootgemonteerde masjiengewere en missielstelsels met nagoptika versterk.
As u artillerie -spotter nagoptika dra, is daar regtig geen rede om op te hou skiet as die son sak nie. (Foto: U.S. Marine Corps Lance Cpl. Juan Bustos)
Tussen die twee sou die mariniers 'n groot voordeel in die naggeveg geniet. Selfs as die verdedigers hul eie stelsels het, sou die 2017 Marines in 'n beter posisie as hul eweknieë van 1945 wees, aangesien die Japannese in 1945 die nag kon besit. In 2017 sou hulle in die ergste geval eweredig wees.
Met die magsverskuiwing met moderne tegnologie kan die mariniers selfs Iwo Jima neem terwyl hulle groter ongevalle aangerig het as wat hulle gely het. Soos dit was, was die Iwo Jima -inval die enigste groot betrokkenheid in die Tweede Wêreldoorlog waar hulle nie meer slagoffers as hulle gely het nie.
Die Vleismaal: Hill 382
Die Japannese verdedigers het tenks as mobiele bokse gebruik
Geskei Sands van Iwo Jima
Vir 34 jaar is die manne van die 476ste Amphibious Truck Company, en 'n geheel-swart eenheid in die destydse gesegregeerde leër, grootliks geïgnoreer deur die geskiedenis-die onvergeetlike gesigte van die Slag om Iwo Jima.
Maar gister, onder 'n bewolkte hemel by die Iwo Jima -gedenkteken in Arlington, het 25 voormalige lede en familielede van oorlede lede van die 476th trots gestaan ​​om 'n sertifikaat van waardering te ontvang wat volgens die weermagamptenare en die mans self was.
'Hierdie land het 'n geskiedenis en tradisie om hul manne wat die oproep tot wapen beantwoord, te eer,' het brig. Genl Arthur Holmes. "Die geskiedenis en die tradisie het egter soms nie die erkenning en eer aan alle swart eenhede van ons leër tydens die afsonderingsdae gebied nie."
Holmes, wat tydens die seremonie die weermagsekretaris Clifford Alexander jr. Verteenwoordig het, het gesê: "Sulke toesig is jammer en dien die dapper swart mans soos julle wat veg, gely en soms gesterf het ter verdediging van hul land.
Frederick Gray van Washington, wat die Wit Huis verlede jaar vir die sertifikaat gevra het, het gesê: 'Ons wou net 'n klein bietjie erkenning hê voordat ons hierdie wêreld verlaat het.'
Vir die Viëtnam -geslag bly die Slag om Iwo Jima van 1945 'n wasige naam uit die geskiedenis: die bekendste landgeveg van die Stille Oseaan in die Tweede Wêreldoorlog en een van die duurste van die oorlog.
Byna 6.000 Amerikaners en 19.000 Japannese is dood in die 35 dae lange stryd om die vulkaniese eiland van agt vierkante myl wat Amerika se strategiese lug- en seepad na Japan geblokkeer het.
Vir die manne van die 476ste, een van die weinige weermag-eenhede in die Marine Corps, is die geveg nog steeds die mees skrikwekkende prestasie van hul lewens: dae waarin amfibiese voertuie van 32 voet geworstel word deur branders en koeëls en bloed terwyl ammunisie en artillerie van gestrand LST's tot die opkomende mariene frontlyn.
Maandagaand, tydens 'n byeenkoms by Gray se huis in Seat Pleasant, het vyf lede van die eenheid uit die Washington -omgewing foto's van trotse swart mans in uniform oor 'n eetkamertafel versprei en herinner.
"Gedurende die stryd van die geveg was daar 80 000 tot 90 000 mans wat op agt vierkante myl van die eiland baklei. Nadat die eerste golf mariniers die strand getref het, onthou ek die liggame van Amerikaanse mariniers wat op mekaar gestapel is, en toerusting lê versprei rondom die strand en bloed loop terug na die see, "sê Samuel J. Stevenson, een van die 177 mans van die 476ste.
"Ons kon die stem hoor van genl. Majoor Holland M. (Howlin 'Mad) Smith skreeu oor die luidspreker:' Gaan terug! Gaan terug daarheen, selfs al verg dit elke verdomde man, ek insluitend! ' Stevenson gesê.
Die swart mans het teruggegaan en, saam met ander voertuigbestuurders, 'die dag gered toe die situasie langs die strand erger geword het as wat verwag is', volgens 'The U.S. Marines and Amphibious War', 'n geskiedenis van die Pacific Theatre.
Die boek beskryf die manne van die 476ste as 'goed gedissiplineerde leërtroepe' wat 'uitstekende' koördinasie tussen skepe en strand bereik het ondanks onderbrekings elders in die aanbodpoging.
"Swartes in die weermag is grotendeels gedelegeer na eenhede wat skepe afgelaai het, ingenieursbataljons wat die oerwoude skoongemaak en aanloopbane gemaak het, en kwartiermeestersbataljons wat voorrade hanteer het," het Chester Higgins, assistenthoof van openbare sake by die kantoor van die sekretaris van die weermag, gesê .
'Ons het die vuilwerk, die arbeid, die dienswerk gedoen,' het Higgins gesê. 'Dit was die soort weermag wat dit toe was, man, daar is geen oogklapper nie. Dit was 'n skandelike deel van Amerika se geskiedenis, maar dit was hoe dit was.
'Maar daar was swart eenhede wat soos hierdie een onder skoot uitstaan,' het hy gesê.
Thomas H. Perrin, 'n werktuigkundige van die 476ste, onthou die eerste aanval deur mariniers op die strand wat met dagbreek begin het.
'Die eiland is al 'n paar dae tevore uit die lug gebombardeer, en die oggend het dit op die boonste dek van die skip gelyk asof die eiland verlate was en iemand ons 'n truuk gespeel het,' het Perrin gesê.
"Die eerste golf van die mariniers het ingegaan, daarna die tweede golf, met 'Ducks' [amfibiese jeeps] seevaarders en toerusting, en toe die tweede golf die strand tref, lyk dit asof die hel los is. Vuur het oral gekom. "
Arthur L. Peterson, die eerste dienaar van die eenheid, het bo -op 'n landingstuig gestaan ​​en na die kommandoradio geluister en die 476ste "Eend" -bestuurders na punte langs die strandkop gerig. Peterson was een van verskeie lede van die eenheid wat Silver en Broze Stars ontvang het.
'Van waar ek gestaan ​​het, kon u die artillerievuur, die tenks, mense in die lug uit die myne en artillerievuur sien,' het Peterson gesê. 'Ek moes die mans aanwys waarheen hulle moes gaan, en as 'n houwitser op die grenslyn nodig was, moes my man daarheen kom.'
Stevenson het gesê dat hy in 'n jakkalsgat naby Mount Suribachi was toe die Stars and Stripes daar deur mariniers grootgemaak is vier dae nadat die geveg begin het. Die Iwo Jima -gedenkteken herdenk die vlaghysing.
'' N Bors van 'n Japannese soldaat het drie dae lank in die vulkaniese as voor ons jakkalsgat vasgesteek, 'het Stevenson gesê. "Op 'n stadium het 'n ou langs my gesê: 'Man, wat is fout met jou hare, het heeltemal grys geword.'
Jules Blaustein, 'n wit man wat op 23 -jarige ouderdom kaptein was van die 476ste, het onlangs aan 'n verslaggewer gesê dat "die offisiere van die Marine baie beïndruk was deur die dapperheid van die mans, wat die eerste swart troepe was wat in 'n amfibiese geveg gebruik is. aanranding.
'Hulle het soveel bygedra tot hierdie land, maar weens die tye is dit nie bekendgemaak soos dit moes gewees het nie,' het Blaustein gesê, 'n weermagwerwer wat in Baltimore woon.
Ander eenhede wat in die geveg geveg het, het na die oorlog eenheidsaanhalings gekry, maar die 476ste is in Mei 1946 op Iwo Jima gedeaktiveer en kort daarna heeltemal ontbind.
Verlede jaar, nadat 'n lid van die maatskappy aan Gray gesê het dat die 476ste in aanmerking kom vir 'n toekenning, het Gray gesê dat hy die Withuis gekontak het oor 'n voorlegging. Hy het gesê dat die Withuis aanvanklik sy versoek geweier het, maar nadat 'n berig oor die weiering in die pers verskyn het, het hy in kennis gestel dat 'n fout begaan is.
Gister se seremonie was die gevolg.
'Segregasie hier was 'n lewenswyse vir ons,' sê Peterson (65), 'n boorling van die noordweste van Washington, wat op 30 -jarige ouderdom by die weermag aangestel is. 'Enige leier of toesighouer, nie net in die weermag nie, maar ook in Washington , moes 'n wit mens wees. Ons het net gewoond geraak daaraan. "
'Ek kan onthou toe negerleiers nie eers met wit leiers in aanraking kon kom nie,' het Lindsay Neal gesê. 'Ek was 'n valet en handman van James Roosevelt, en ek onthou toe die NAACP -leiers met die gehuurde hulp by die Withuis sou kom praat ... om hulle 'n goeie woord vir hulle te laat sê.
Perrin het gesê: 'Die beste wat met die neger gebeur het, was die Tweede Wêreldoorlog omdat dit ons op die kaart geplaas het en gewys het wat ons kan doen.' Byskrif: Prent, voormalige lede en familielede van die Tweede Wêreldoorlog kom by die Iwo Jima -gedenkteken bymekaar. Deur James A. Parcell-The Washington Post
Artillerie vuur op Iwo Jima - Geskiedenis
Die Japannese noem die sluimerende vulkaan Suribachi-yama die Marines noem dit "Hotrocks". Van die begin af het die mariniers geweet dat hul rit noordwaarts nooit sou slaag sonder om eers die rots te oorheers wat die suidelike vlakte oorheers nie. 'Dit lyk asof Suribachi 'n eie lewe aanneem deur hierdie manne dop te hou en oor hulle te heers,' onthou een waarnemer, en voeg by: 'die berg verteenwoordig vir hierdie mariniers 'n iets meer kwaad as die Japannese.'
Kolonel Kanehiko Atsuchi het bevel gegee oor die 2 000 soldate en matrose van die Suribachi -garnisoen. Die Japannese het die berg met geweerposisies, masjiengeweerneste, waarnemingsplekke en tonnels opgegrawe, maar Atsuchi het baie van sy groot kaliber gewere verloor tydens die direkte vlootbombardement van die voorafgaande drie dae. Generaal Kuribayashi beskou die bevel van Atsuchi as semi -outonoom en besef dat die indringers binnekort kommunikasie oor die smal suidpunt van die eiland sal onderbreek. Kuribayashi het nietemin gehoop dat Suribachi tien dae, miskien twee weke, kan uithou.
Sommige van Suribachi se sterkste verdediging was laag, rondom die puin besaai. Hier beskerm byna 70 gekamoefleerde betonblokke die benaderings na die berg, nog 50 wat van die hange af binne die eerste honderd voet van die hoogte gebult is. Toe kom die grotte, die eerste van honderde wat die mariniers op Iwo Jima sou ondervind.
Die 28ste mariniers het op D-dag byna 400 ongevalle gely toe hulle oor die nek van die eiland gesny het. Op D+1, in koue reën, het hulle voorberei om die berg aan te val. Luitenant -kolonel Chandler Johnson, onder bevel van die 2de Bataljon, 28ste Marines, het die toon vir die oggend gegee toe hy sy moeë troepe vorentoe ontplooi het: "Dit gaan 'n helse dag wees in 'n helse plek om die verdoemende oorlog te beveg!" Sommige van die 105 mm -batterye van die 13de Marines het ter ondersteuning oopgemaak en direk bo -oor afgevuur. Geweerpersoneel het van posisies afgevuur wat haastig in die swart sand langs die 28ste Marines -kommandopos gegrawe is. Regiment Uitvoerende Beampte Luitenant -kolonel Robert H. Williams kyk hoe die kanoniers op Suribachi skiet "agthonderd meter ver oor oop besienswaardighede."
Soos die mariniers tydens hul rit noordwaarts sou leer, sou selfs 105 mm -haubits die betonpille van die vyand beswaarlik bewe. Terwyl die voorbereide vuur gelig het, spring die infanterie vorentoe, net om onmiddellik in 'n baie swaar masjiengeweer en mortier te hardloop. Kolonel Harry B. "Harry the Horse" Liversedge loer na sy tenks. Maar die 5de tenkbataljon het reeds 'n frustrerende oggend gehad. Die tenkwaens het 'n besmette plek gesoek om op te vuur en te brandstof vir die dag se aanranding. So 'n ligging het daardie eerste dae nie op Iwo Jima bestaan ​​nie. Elke keer as die tenks bymekaargekom het om hul voertuie te onderhou, is hulle hard getref deur Japannese mortier en artillerievuur van feitlik die hele eiland. Dit het die grootste deel van die oggend lank genoeg voertuie laat diens om by die aanval aan te sluit. Hierna sou die tenkwaens hul voertuie snags in stand hou en weer inrig.
'N Ingegrawe Marine 81mm-mortierbemanning plaas voortdurende vuur op Japannese posisies rondom die hange van die berg Suribachi, wat voorberei op die aanval van die 28ste mariniers. Departement van Verdediging Foto (USMC) 109861
Die bemanning van die Sherman -tenk "Cairo" wag op 'n herstelpersoneel om sy loopvlak te vervang nadat dit 'n Japannese myn getref het. Let op houtmantel aan die kante van die voertuig om te beskerm teen magnetiese myne. Beskadigde voertuie het die belangrikste vyandelike teikens geword. Kolonel William P. McCahill -versameling
Die stadige begin van hierdie dag het gelei tot meer terugslae vir die tenkwaens. Japannese antitank -kanonniers wat in die deurmekaar rotse weggekruip het, het die eerste naderende Shermans uitgeslaan. Aanval momentum het verder vertraag. Die 28ste Marines het 40 sterkpunte oorskry en die hele dag ongeveer 200 meter gehaal. Hulle het 'n marinier verloor vir elke werf wat opgedoen is. Die tenkwaens het hulself onbewustelik losgekry toe een van hul laaste rondtes van 75 mm kolonel Atsuchi betrap het toe hy uit die ingang van 'n grot loer en hom onmiddellik doodmaak.
Elders het die oggendlig op D+1 die ontmoedigende besienswaardighede onthul van die chaos wat langs die strande ontstaan ​​het deur die kombinasie van Iwo Jima se goddelose branders en Kuribayashi se onverbiddelike spervuur. In die woorde van 'n ontstelde waarnemer:
Die wrak was onbeskryflik. Vir twee kilometer was die puin so dik dat daar slegs 'n paar plekke was waar landingsvaartuie nog kon inkom. Tenks en halfspore lê verlam waar hulle in die growwe sand vasgeval het. Amfibiese trekkers, slagoffers van myne en goed gerigte skulpe, lê op hul rug. Hyskrane wat aan wal gebring is om vrag af te laai, kranksinnig gekantel en stootskrapers is op hul eie paaie verpletter.
Slegte weer het aangebreek, wat die probleme van algemene aflaai verder vererger. Sterk winde het die see ingeswel in 'n nare kap, die branders het lelik geword. Dit was die omstandighede waarmee luitenant-kolonel Carl A. Youngdale te kampe gehad het om die 105 mm-haubitsbatterye van sy 4de Bataljon, 14de Marines, te probeer land. Al 12 hierdie gewere is vooraf in DUKW's gelaai, een na 'n voertuig. Die besmette brandstof het ook bygedra tot die probleme van marginale seewaardigheid by die amfibiese vragmotors. Terwyl Youngdale verskrik toekyk, het agt DUKW's motorongelukke opgedoen, oorval en met groot lewensverlies gesink. Nog twee DUKW's het in die brandersone ingeloop en hul onskatbare gewere in diep water gestort. Uiteindelik het Youngdale daarin geslaag om sy oorblywende twee gewere aan wal te kry en in vuurposisie te kom.
Generaal Schmidt het ook 'n battery van 155 mm -haubitsers van die korpsartillerie aan die smal strandkop op D+1 geplaas. Op een of ander manier het hierdie wapens daarin geslaag om die strand ongeskonde te bereik, maar dit het toe ure geneem om trekkers te kry om die swaar gewere oor die terrasse te sleep. Ook hierdie het begin skiet voor donker, hul diep blaf 'n welkome geluid vir die infanterie.
Bekommernis oor die groot ongevalle in die eerste 24 uur het Schmidt daartoe gelei dat hy die 21ste Marines uit die korpsreserwe gepleeg het. Die see was te rof. Die troepe het erge ervarings gehad om vragnette in die klein bote neer te steek terwyl hulle heftig swaai langs die vervoer wat verskeie in die water geval het. Die vaarproses het ure geneem. Sodra hulle dryf, sirkel die troepe eindeloos in hul klein Higgins -bote en wag vir die oproep om te land. Verstandiger koppe het die oorhand gekry. Na ses uur se verskriklike seesiekte het die 21ste Marines die nag na sy skepe teruggekeer.
Selfs die groter landingsvaartuie, die LCT's en LSM's, het baie moeite gehad om te strand. Seeankers wat nodig is om die vaartuig loodreg op die brekers te hou, hou selde vas in die steil, sagte bodem. 'Om die agterste ankers te laat val, was soos om 'n lepel in 'n bakkie te gooi,' het Admiral Hill gesê.
Soos sommige prehistoriese monsters wat onlangs doodgemaak is, lê hierdie LVT's op hul sye, heeltemal vernietig op die strand deur Japannese myne en swaar artillerievuur. Departement van Verdediging Foto (USMC) 110319
Hill het aansienlik bygedra tot die ontwikkeling van amfibiese kundigheid in die Stille Oseaan -oorlog. Vir Iwo Jima het hy en sy personeel gepantserde stootskrapers ontwikkel om in die aanvalgolwe te beland. Hulle het ook eksperimenteer met Marston -skarniermatte, wat vir ekspedisievliegvelde gebruik word, as 'n tydelike pad om voertuie oor sagte sand te ry. Op die strand by Iwo was die stootskrapers goud werd. Die Marston -matte was slegs gedeeltelik suksesvol en#151LVT's het dit deurgaans gekou, maar alle hande kon die potensiaal daarvan raaksien.
Admiral Hill het ook saam met die personeel van die Naval Construction Battalion (NCB), Seabees, soos hulle dit genoem het, saamgewerk in 'n poging om oorlaaipaaie en pontonbakke aan wal te bring. Weer het die branders die oorhand gekry, die vaartuig gebreek en die vrag gemors. In wanhoop wend Hill se strandmeesters hulle tot 24-uur-gebruik van DUKW's en LVT's om gevegsvrag te laat vloei. Sodra die DUKW's bevry was van die verlammende vrag van 105 mm haubits, het hulle goed gevaar. LVT's was waarskynlik beter, want hulle kon die sagte strand sonder hulp oorsteek en heraanvoer of medevac missies direk langs die voorste linies uitvoer. Beide voertuie het gely onder onervare LST -spanne in die vervoergebied wat te dikwels nie hul booghellinge sou laat sak om LVT's of DUKW's wat in die donker naderkom, te akkommodeer nie. In te veel gevalle het voertuie gelaai met gewonde mariniers wat so verwerp is, in die duisternis verlore geraak, sonder gas geraak en gesink. Die amfibiese trekkerbataljons het 148 LVT's by Iwo Jima verloor. Anders as Tarawa, was Japannese geweervuur ​​en myne minder as 20 persent van hierdie totaal. Vier-en-dertig LVT's het die slagoffer geword van Iwo se verpletterende branders 88 wat in diep water gesink het, meestal snags.
'Portrait of the Artist as a Young Man', akriel op masoniet, is deur kolonel Charles H. Waterhouse, gewond in sy arm op D+2 en ontruim uit Iwo Jima. Marine Corps Combat Art Collection
Toe hulle aan die wal was en skoon van die los sand langs die strande was, het die tenks, halfspore en gepantserde stootskrapers van die landingsmag die sterkste mynveldverdediging ingeloop wat nog in die Stille Oseaan-oorlog teëgekom het. Onder leiding van generaal Kuribayashi het Japannese ingenieurs onreëlmatige rye antitankmyne en die nou bekende horingmynmyne langs alle moontlike uitgange van albei strande geplant. Die Japannese het hierdie wapens aangevul deur enorme tydelike plofstof uit lugbomme van 500 pond, dieptelading en torpedokoppe op te rig, elk veroorsaak deur 'n gepaardgaande drukmyn. Erger nog, die los grond van Iwo het genoeg metaalkenmerke behou om die standaard mynverklikkers onbetroubaar te maak. Die mariniers het hul eie ingenieurs op hul hande en knieë voor die tenks gebruik om myne met bajonette en houtstokke te ondersoek.
Terwyl die 28ste mariniers geveg het om Suribachi te omsingel en die strandmeesters en die kuspartytjie probeer het om die wrak van die strande te verwyder, het die oorblywende aanrandingseenhede van die VAC hul kollektiewe aanval op vliegveld nr. 1 in die sone van die 5de mariene afdeling hervat. vars troepe van die 1ste Bataljon, 26ste Marines en die 3de Bataljon, 27ste Marines, het vinnig bebloed geraak om hul pad oor die westelike aanloopbane te dwing en swaar ongevalle opgedoen deur luguitbarstings wat deur Japannese dubbeldoel-vuurwapens gewerp is. blootgestelde grond. In die aangrensende 4de afdeling sone het die 23d Marines die vang van die vliegveld voltooi, 800 yards gevorder, maar groot verliese opgedoen.
Marines vaar versigtig op vliegveld nr. 1 na verwoeste Japannese vliegtuie waarin vermoedelik vyandige skerpskutters wegkruip. Die aanranding het vinnig voortgegaan. Marine Corps Historiese versameling
Sommige van die ergste gevegte in die aanvangsfase van die landing het steeds op die hoë grond bokant die rotsgroef aan die regterflank plaasgevind. Hier het die 25ste Marines, versterk deur die 1ste Bataljon, 24th Marines, letterlik die stryd van sy lewe beoefen. Die mariniers het die landskap en die Japannese daarin gevind, onwerklik gevind:
Daar was geen dekking van vyandelike vuur nie. Japs gegrawe in gewapende betonkaste wat neergelê het in vuurblokke wat hele ondernemings in linte gesny het. Camouflage het alle vyandelike posisies weggesteek. Die hoë grond aan weerskante was heuning met laag na laag Jap -plasings. . . . Hulle waarneming was perfek wanneer 'n marinier 'n stap maak, sou die Jappe die gebied in 'n moorddadige vuurkombers versmoor.
Die tweede dag van die geveg was op feitlik elke front onbevredigend. Om die frustrasie af te weer, toe die 1ste Bataljon, 24th Marines, laat op die dag uiteindelik 'n deurbraak langs die kranse kon behaal, was hul enigste beloning twee rug-en-rug gevalle van 'vriendelike vuur'. 'N Amerikaanse lugaanval het nog 11 slagoffers veroorsaak deur verkeerde slawe van 'n ongeïdentifiseerde vuurwapenondersteuningsskip wat nog 90 mense afgeneem het. Dit lyk asof niks reg loop nie.
U hoef net 'n reguit lyn van die eiland Saipan, in die Marianas -ketting, na Tokio, Japan, te trek om die strategiese waarde van Iwo Jima te verstaan. Eersgenoemde, met sy B-29-basisse, lê 625 myl suid van die eiland en sy uitgestorwe vulkaan, terwyl laasgenoemde 660 myl noordwaarts lê. Vanweë sy ligging was Sulphur Island, soos dit in Engels vertaal word, 'n groot doring in die sy van die vlieëniers en bemanning van die Amerikaanse twintigste lugmag.
Eerstens kan die radarstasie op Iwo Jima Japanse stede en hul verdedigers 'n vroeë waarskuwing van twee uur gee oor 'n inkomende aanval. Tweedens het die groot, swaar gelaaide Superfortresses maklike teikens gemaak vir die klein, vinnige vegvliegtuie op die twee vliegbane van die eiland. Ten derde sou B-29's op die terugslag van 'n 2,570 myl heen en weer, wat baie beskadig is deur vuurvliegtuie oor Japan, 'n tweede keer die stryd teen Iwo se vegters moes aandurf. Hierdie drievoudige bedreiging het te veel vlieëniers en bemanning na waterige grafte gestuur.
In die herfs van 1944, toe die bomaanval van die Marianas net aan die gang was, het die gesamentlike stafhoofde in Washington 'n plan van admiraal Chester Nimitz onderskryf wat 'n frontaanval op die Japannese vasteland gevra het, in teenstelling met die voorgestelde agterdeur operasies teen Formosa en die kus van China. Voorlopig vir die plan was die vang van Iwo Jima en Okinawa.
Benewens die einde van die drievoudige bedreiging van die eiland teen die B-29's van die USAAF, sou die vang van Iwo twee direkte voordele vir die Superforts bied. Eerstens kon die langafstandbomwerpers die vliegbane van die eiland as noodlandingsvelde gebruik. Daar kon hulle van spanwissel verander, gewonde ontslaan, brandstof inneem of herstelwerk ontvang. Tweedens kan die lugvelde gebruik word as 'n basis vir langafstand-begeleiders van die P-51.
'Gegewe hierdie kragtige aansporings', sê James Bradley in sy boek Vlae van ons vaders, "die eiland moes teen amper elke prys ingeneem word."
En die Japannese verdedigers op Iwo was besig om voor te berei om 'n baie hoë koste te eis. In hul oë was die eiland oneindig kosbaarder as Tarawa of Saipan, die vroeëre plekke van bloedige gevegte. Vir die Japannese was die Swawel -eiland deel van hul vaderland. Dit was heilige grond. Volgens die Shinto -tradisie was die eiland deel van die skepping wat "aan die begin van die geskiedenis uit die Fuji -berg gekom het". In die moderne era is die tradisie vereer in die manier waarop die eiland bestuur is. Iwo Jima was deel van die Tokio -prefektuur, en die burgemeester van die hoofstad van Japan was ook die burgemeester van die eiland. Daarom was Iwo deel van 'n heilige koninkryk wat in vier duisend jaar nie deur indringers ontheilig is nie.
Die mariene afdelings wat gestuur is om die eiland te neem, sou niks anders probeer as die inval in Japan nie.
09 Jan 2009 #2 2009-01-09T02: 53
09 Jan 2009 #3 2009-01-09T02: 55
09 Jan 2009 #4 2009-01-09T02: 58
09 Jan 2009 #5 2009-01-09T03: 00
09 Jan 2009 #6 2009-01-09T03: 03
Ek het 'n oom gehad wat op Iwo Jima baklei het. Hy het nooit iets hiervan genoem nie. Hy het vir my gesê dat hy by die aanvanklike inval betrokke was, maar dat hy sy spesifieke eenheid was
word steeds na die stil dele van die geveg gestuur. Hy het gesê dat hulle aanvanklik, terwyl hulle op pad was na die strand, gewaarsku is dat hulle hul bestemming is
kwansuis sterk verdedig, maar toe hulle daar aankom, niks. Hulle kon baie aksie aan die ander kant van die eiland hoor, sodat hulle weer in hul bote klim
en het soontoe gegaan. Teen die tyd dat hulle bereik het waar hulle gedink het hulle hoor al die gevegsgeraas, was dit stil, dit lyk asof die geveg verskuif het na waar hulle
oorspronklik was. One Marine grunt se standpunt.
Hy het waarskynlik baie meer as dit gesien, maar wou my nie daarvan vertel nie.
09 Jan 2009 #7 2009-01-09T03: 05
Ongeveer 50 Amerikaanse veterane van Iwo Jima het vandag (3/12/2005) 'n herdenkingseremonie bygewoon, bygevoeg deur 'n paar oorlewende Japannese veterane. Volgens die CNN
Ongeveer 50 Amerikaanse veeartse, baie geklee in hul uniforms en helms, het saam met honderde familielede by 'n Japannese weermag vergader
basis op die eiland.
'N Handjievol Japannese oorlewendes - slegs 'n dosyn leef nog - het tydens die' ere -reünie 'aangesluit
wat hulle gebede en kranse vir die dooies gebring het. Na die seremonie is hulle uitmekaar om gevegsplekke te besoek of om foto's te neem in 'n landskap wat 60
jaar gelede 'n simbool geword van die woeste gevegte van die Stille Oseaanoorlog.
'Die slag van Iwo Jima staan ​​uit as 'n buitengewone stryd in die geskiedenis van die wêreldoorlog', het Kiyoshi gesê.
Endo, wat bevel gegee het oor die Japannese troepe in die noordelike deel van die eiland.
Slag van Iwo Jima: Marine Private Jay Rebstock 's Story of Survival
Teen Desember 1943 het Jay Rebstock klaargemaak met die kamp, ​​en in Februarie 1944 is hy by die 5de Mariene Afdeling aangewys. Die 5de was nuut, maar dit spog met baie ou Raider -veterane en ervare valskermsoldate en#8212 veterane van die vroeë gevegte in Guadalcanal, Choiseul en Bougainville. In die elite getalle was die legendariese John Basilone, wat die Medal of Honor op Guadalcanal verwerf het en gekies het om terug te gaan in die geveg eerder as om in die Verenigde State te bly. Die teenwoordigheid van al hierdie veterane het nuwe mariniers soos Rebstock vertroue gegee.
Vir die volgende sewe maande het die 5de afdeling in die Verenigde State geoefen, en Rebstock is aangewys as 'n Browning Automatic Rifle (BAR) skutter by Kompanie E, 2de Bataljon, 27ste Marines. In die eerste week van Januarie 1945 het Rebstock, saam met die hele 5de Mariene Afdeling, van die Groot Eiland van Hawaii af opgejaag, terwyl die 4de Mariene Afdeling van Maui af vertrek het vir wat baie gedink het landings op Formosa of China sou wees. As die reserwe -afdeling sou die 3de Mariene Afdeling die aanvalsmag afrond. Hierdie drie-afdeling mag was die grootste wat ooit tot 'n enkele geveg in die geskiedenis van die korps verbind is. Dit word die V Amphibious Corps genoem en is aangewys as VAC.
Rebstock en sy mede-mariniers het aan boord van die troepetransport gegaan te midde van scuttelbutt dat hul landings net 'n opwarming sou wees vir die regte bestemming — die eiland Okinawa. Hulle het niks geweet van die plan genaamd Operation Detachment wat op 23 Desember uitgereik is nie. Die operasie het 'n direkte frontaanval op die 3 000 meter swart sandstrande onder Iwo Jima se berg Suribachi en die beslaglegging op sy drie vliegvelde vereis. Die eiland het net 660 myl suid van Tokio gerus. Die 5de afdeling sou die linkerkant van die strande aanval. Die vierde sou die regter aanslaan. Die vlootmag waarmee hulle sou ontmoet, was enorm.Ongeveer 'n week uit Hawaii het die bevelvoerder van die Rebstock -groep sy Marines bymekaargeroep en hulle meegedeel dat hul doel die eiland Iwo Jima is, en die mariniers van Kompanjie E kyk met verwonderde blikke na mekaar. Die kaptein het 'n kaart op die skottel ontbloot, met 'n diagram van die varkvleisvormige eiland, en gewys na die oostelike strande. Hulle was gemerk Green Beach, Red 1 en 2, Yellow 1 en 2, en Blue 1 en 2.
Ons land op Red Beach 1, het die beampte gesê en sy wyser op die tweede invalstrand noord van die berg Suribachi gehou. Maatskappy E sou in die tweede golf wees, het hy gesê. Dit was nietemin die eerste infanteriegolf, nadat die golf LVT (A) s (landingsvoertuie, opgespoor [gepantser]) ingekom het om hul 75 mm -gewere te ondersteun.
Inligtingsessies is nou daagliks gehou. Kaarte en modelle van die eiland was beskikbaar vir elke mens om te sien. By die ondersoek van die terreinmodelle het sommige gehurk om 'n idee te kry van die hoogte. Alle oë is gerig op die berg Suribachi, die berg wat geneem moes word.
Toe die mans die landingsgebied nader, bevat die laaste inligtingsessies ramings van die lengte van die geveg. Nie meer as 3-5 dae het die jong BAR-man nog minder gehoor of die Japannese hul gewone banzai-aanklag vir die keiser gee en die mariniers toelaat om hulle af te sny soos hulle altyd gedoen het.
Op 18 Februarie 1945, die aand voor D-dag, was slaap byna onmoontlik. Wapens is vir die duisendste keer nagegaan. Daar was godsdienstige dienste aan boord, maar die bywoning was lig. Sommige briewe is geskryf, maar meestal is die tyd daaraan bestee om alles oor 'n laaste keer te kontroleer. Die landingsmag is om 03:00 uur op die 19de ontbied. Dit was steak en eiers in die kombuis, regop. Sommige kon nie eet nie. Ander het geëet asof daar geen môre was nie en het die ongerepte borde opgetel van diegene wat nie kon nie. Rebstock eet in die stampvol kombuis, wat lui met die geluide van metaalgereedskap op metaalbakke. Daar is min gepraat.
Om 0630 was alles in posisie, en die donderende gebrul van die oewerbombardement het begin. Wat na die waarnemende mariniers gelyk het soos skepe wat na willekeur vuur, was eintlik die uitvoering van 'n gedetailleerde bombarderingsplan. Elke vaartuig het noukeurig die presiese doelwitte gekry om op 'n baie spesifieke tyd met 'n presiese aantal skulpe te slaan. Die eiland is van erf tot erf gevee met 'n reën van staal. Vyf slagskepe het Iwo van die ooskus af gestamp, terwyl twee ander slagskepe na die weskus gestoom en dit van daar af verpletter het. Byna anderhalf uur lank het die slagskepe meer as 500 rondtes op hul teikens gestort. Die kruisers het met 700 ekstra rondtes weggeslaan.
Die bombardement het Iwo Jima gehul in stofwolke wat so dik was dat dit verdoesel was. Terwyl skulpe op die eiland gereën het, is die landingsmag ontketen. Rebstock en die lede van Easy Company 's 2nd Platoon is na die tenkdek van die LST (landingsskip, tenk) ontbied om aan boord van hul LVT's te gaan. Hy het met sy swaar pak en 'n blikkie water van 5 liter na die tenk gedek. Ander mariniers skarrel oor die staaldekke, gelaai met hul toerusting en ander materiaal. Bestuurders het die voertuie begin. Die geraas in die geslote romp was oorverdowend, en blou uitlaatgasse van die enjins vul die kompartement en verstik die wagte mariniers. Uiteindelik het die groot staaldeure in die LST -boog begin oopgaan, en die blou waas en dampe verdwyn deur die skielike gejaagde vars lug wat gemartelde longe en oë verlig het. Die sonlig van 'n pragtige dag stroom in die grotagtige ruimte toe die eerste trekker na die skuins dek krak wat na die kronkelende, blou water lei. Soos 'n groot seekoei, waggel die onaangename trekker teen die oprit en loop eers neus toe. Sy staalspore het op die staalhelling gemaal totdat dit in duie gestort en opgeduik het, en in die ligte see reggemaak het. Dit draai weg toe die volgende trekker volg, en dan die volgende. Uiteindelik was dit tyd dat die 2de peloton die water binnedring.
Rebstock en die ander 15 mariniers op die LVT voel hoe die voertuig teen die oprit afstort, en skielik dryf hulle en kruip om by die ander trekkers aan te sluit terwyl hulle in 'n wonderlike ontmoeting omring. 'N Paar minute na 0800 stop die skietgeweer. Die LVT's draai in die rigting van die vertreklyn, en toe hulle die vlootskepe verbysteek, waai matrose en skree aanmoediging. Niks kon gehoor word bo die gedreun van die trekkermotore nie, maar die Marines het duim gegee as antwoord.
Die 2de peloton se trekker het die vertrek bereik, terwyl 120 vliegtuie wat deur die lugvaartuig gelanseer is, oor die kop brul om die eiland verder te bombardeer. Die mariniers juig, siende dat 48 van die vliegtuie mariene vliegtuie was. Hulle het gesien hoe die vliegtuie hul hoë plofstof laat val en op die hange van Suribachi en op die Motoyama -vliegvelde val. Vir 20 minute was dit 'n groot skouspel. Die vliegtuie het weggevlieg en die vloot se bombardement het weer begin. Hierdie keer konsentreer elke geweer op die strande. Teen 0835 vorm die eerste infanteriegolf die LVT (A) s na die strande. Rebstock en sy mede -mariniers kon die agterstewe van die trekkers voor hulle sien, en terwyl die leerkragte oor die geweer van hul eie vaartuie kyk, sien hulle aangrensende eenhede saam met hulle. Hulle bestemming was Red Beach 1, en hulle het verder gestoot onder die grootste kanonade van vlootskote wat denkbaar was. Gedurende die 30 minute wat dit geneem het om na die strand te hardloop, het die Amerikaanse skepe meer as 8 000 vuurrondes gered, wat die Japanse luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi se strandverdediging heeltemal uitgewis het. In die 2de peloton se trekker kyk die mariniers oor die kante. Rebstock hou sy 5-liter-waterkan vas en kyk hoe 'n paar golwe oor die geweer breek en op die dek spat. Ondanks die relatief kalm see was sommige van die mans siek. Die mosie en die 30 minute in die buik van die LST met die vreeslike dampe eis nou hul tol.
Die trekkers nader die strand soos reuse watergoggas. Rebstock het spatsels in die water begin sien. Hy het aangeneem dat die vloot 'n paar kort rondtes afgevuur het. Toe is daar meer spatsels, en skielik ontplof 'n LVT en mans skree in die water. Dit was nie kort rondtes nie. Met die dodelike erns van mans onder skoot, het almal in klein balletjies op die nat dek gehul.
Tweehonderd meter van die strand af het Rebstock 'n kykie oor die kant geloop, en hy kon sien dat die gepantserde trekkers van die eerste golf nie eers op die strand was nie. Trouens, hulle het teruggekeer en hul gewere uit die water gevuur. Rebstock's LVT draai verby die vuur LVT (A) s.
Wat die hel gaan aan? hy het gedink. Hy kyk weer uit. Tot sy verbasing het hy 'n geweer op die vliegtuig sien skiet wat op die strand gespan het. Hy kon net die bokant van die geweer en die bokant van 'n helm sien terwyl die geweer vanuit sy posisie bo -op die tweede terras ronddraai.
Die spore het op die sand gemaal, en sy LVT het teen 'n helling gestroom en toe tot stilstand gekom terwyl die spore steeds in die sagte grond gegrawe en gekerf het. Oor die kant kom die bevel, en die mariniers spring op die swart vulkaniese sand. Rebstock buk laag en probeer vorentoe beweeg, maar sy voete sak tot in sy knieë in die sand. Hy het vervloek dat die skipvaart van 40 dae hom skynbaar nie in goeie vorm gelaat het nie en asemhaal na die lug. Hy voel soos 'n salm wat stroomop probeer swem. Terwyl hy afwisselend sukkel om die terras af te skuif, kyk hy af en is verskrik toe hy sien dat hy nog steeds die waterkan wat hy ingedra het, sleep. Sy hand gaan oop asof hy 'n warm strykyster gegryp het, en hy gooi half en skop half die oortredende blikkie weg.
Hy het ook nou 'n paar van sy uitrustings laat vaar. Sy vrag was so swaar dat hy skaars kon beweeg. Benewens sy wapen het hy 240 rondtes ammunisie gehad, plus 'n ekstra bandoleer om sy bors, granate, verskansingsgereedskap, kantines water, 'n bipod vir die BAR en 'n pistool. Dit het hom nie lank geneem om die tweevoet en die pistool te stuur om by die 5-liter-waterkan op die strand aan te sluit nie.
Toe die volgende Rebstock opkyk, het sommige van sy groep die terrasse wat van die strand af opgekom het, oorskry en in die geweerput gespring waar hy die artillerie -stuk vroeër gesien het. Die mariniers het die Japannese kanonniers met hul gewere doodgeslaan. Met sy ligter vrag het Rebstock op die tweede terras gesukkel en na sy assistent BAR -man gehardloop, wat, net soos hy, 'n ekstra ammunisie gedra het. Die BAR is u wapen, sodat u u eie ammunisie kan dra! Assistent van Rebstock het gesê voordat hy met 'n halwe tou oor die platter land afgegaan het.
Die peloton van Rebstock beweeg oor die nek van die land wat Mount Suribachi by die res van die eiland aansluit. Die mans gooi versigtige oë op die verbode hange, en verwag dat 'n hael vuur op enige oomblik op hulle sal neersak. Maar Suribachi het hulle laat verbygaan.
Toe hulle 'n klein suikerrietveld nader wat die bombardement opmerklik weerstaan ​​het, kyk Rebstock verbaas toe 'n Japannese soldaat hom tegemoetgaan. Dit was amper onwerklik, asof in 'n droom, en dit het hom 'n rukkie geneem voordat hy sy wapen teen die laaifiguur gelyk gemaak het om hom met 'n kort sarsie neer te slaan. 'N Luitenant kom op en skree vir die hygende BAR -man dat hy dink dat hy 'n mede -marinier vermoor het. Rebstock was geskok, maar nie lank nie, want 'n ander marinier het opgedaag en hom die tekens gegee dat hy die soldaat se hemp afgesny het. Hy was 'n Japannese mariene, maar hulle het voortgegaan. Teen die vroeë middag bereik hulle die teenoorgestelde kant van die eiland, waar die terrein bestaan ​​uit soliede rotse en kranse. Hulle het stilgehou en hul slagoffers getel. Dit was nie te erg nie. Easy Company het sy bevelvoerder verloor en ses ander mans vermoor en nege gewond, maar hulle het 'n wye pad oor die eiland gesny en Suribachi van die noordelike dele van die eiland geïsoleer. Die maatskappy het verdedigende posisies ingeneem en sy gewondes ontruim. Die manne was gereed vir bevele om na die noorde te swaai, maar die bevele het nie gekom nie, en sou ook nie kom nie, ten minste op hierdie dag. Trouens, binne 'n uur nadat hulle ontruim is, was die meeste gewonde mans terug by hul eenhede, en gesê dit is veiliger in die lyne as op die strande. Die landingstrande was besig om die hel te vang.
Die derde en vierde golwe het agter die 2de peloton geland en nog 2800 mans op die strand neergegooi, en ook hulle het met die klim op die dubbele en drievoudige terrasse begin om die platteland en die vliegveld te bereik. Vyandvuurwapenvuur het toegeneem. Marines wat op Green Beach geland het, links van Rebstock en die 2de peloton, het op pad na die basis van Suribachi. 'N Paar minute oor 1000, terwyl die mariniers op die strande gepak het, sukkel hulle om die verdoemende, skuifterrasse, generaal Kuribayashi, te oorkom. het die bevel gegee dat sy voorheen stille artillerie losgebrand het.
Die brul was so oorverdowend as skrikwekkend. Artillerie en mortiere, saam met groot kusgewere en vliegtuie, het 'n skrikwekkende vlug losgemaak. Die strande was verpulper met elke denkbare soort vuur, en die reënende skulpe het soos 'n reuse -seel oor die landingsstrande heen en weer geslinger. Marines is verpletter en landingsvaartuie op die strande het ontplof. Voertuie en toerusting naby die strand is onmiddellik vernietig. Gewonde mans van die eerste golwe was die mees patetiese. Hulle was reeds gewond en wag op ontruiming, en is nou vernietig saam met die mediese personeel wat hulle bywoon.
Toe die aand aanbreek, het die mariniers ingegrawe waar hulle was. Aan die weskus het Easy Company voorberei op die onvermydelike banzai -teenaanval, wat 'n voorspelbare Japannese taktiek geword het. Jay Rebstock het 'n veggat met vier ander mariniers beset, en hy het sy BAR na die noorde opgelei, en hy het die komende, skreeuende aanklag voorgestel. Hy het gewonder of hy vinnig genoeg sou kon skiet om die vyand te verslaan.
Duisternis kom om 1845, en die nag het koud geword. Marines ril in hul gate en span hul oë vorentoe. Die Japannese bombardement het sonder ophou voortgegaan. Elke verslapping van vuur is gevolg deur 'n toename in intensiteit. Die banzai -aanklag het egter nooit gekom nie. Generaal Kuribayashi verbied sulke betekenislose aanklagte, wat volgens hom korrek tot die gevolgtrekking gekom het, slegs in Amerikaanse hande gespeel het. In plaas daarvan het hy die indringermag gestamp met onophoudelike artilleriebakke van goed geplaasde gewere en gewag dat die indringers na hom toe kom, sodat hy hulle wit kan bloei.
Die volgende oggend het Kompanjie E voorberei om in die noorde aan te val, maar soos dit gevorder het, het Japannese artillerie en mortiere sy posisies getref. Al wat Rebstock en die manne van die 2de peloton kon doen, was om vooruit te gaan en dan in die grond te grawe. Die ongesiene vyand het die mariniers steeds aaklige ongevalle toegedien. Behalwe vir die enigste vyandige soldaat wat Rebstock op D-dag gesien en vermoor het en die artilleriste aan die water se rand toe hulle land, het niemand in die 2de peloton selfs vyandelike soldate gesien om op te vuur nie. Tog kon die vyand hulle sien, en Kompanjie E was besig om uitgedun te word. In die aanval op D-plus-1, toe die 26ste en 27ste Marines gevorder het, was daar 600 slagoffers. Op 21 Februarie, D-plus-2, verloor kompanie E sy tweede kompagniebevelvoerder.
Rebstock en die lede van die 2de peloton berei hulle voor op nog 'n aanval op 23 Februarie. Skielik word daar 'n wilde gejuig oor die voorkant gehoor, en skeepshorings en fluitjies kan uit die see gehoor word. Die vlag is op, sê iemand, en al die oë draai na Suribachi. Daar was dit. The Stars and Stripes klap slim in die wind. Die manne van Kompanjie E het hul stem gegee aan die gejuig en geruis. Rebstock voel trane goed in sy oë en bars van trots. Die beste van alles was dat hy geweet het dat die stryd naby moet wees. Hy onthou die inligtingsessie aan boord, waar die einde van die geveg in drie tot vyf dae voorspel was met die val van die berg Suribachi. Wel, dink hy, dit is die vyfde dag, en die vlag wapper bo -op die berg. Die einde is in sig.
Maar die stryd was nie verby nie. Dit was nie eens naby om verby te wees nie. Eintlik het dit eers begin. Toe die euforie wat die vlaghysing op Suribachi veroorsaak het, verbygegaan het, het die stryd teruggekeer na sy bloedige uitputtingswedstryd. Die volgende dag, 24 Februarie, het Kompanie E, met die res van die 2de Bataljon, langs die westelike kus beweeg in 'n gebied wat bekend sou staan ​​as Death Valley. Die aanval het die oggend begin en is streng volgens die boek — 'n vuurbasis neergelê, afbrekings en die vlammenwerpers neergelê en die posisie na die volgende bunker vernietig en die stappe herhaal. kus, wat die een reeks pilkaste na die ander was. Links sien die mariniers hoe die rustige golwe op die sandstrande breek, en baie fantaseer oor 'n wonderlike plek om 'n luilekker middag deur te bring. Aan die voorkant was die een rylyn na die ander, en die nimmereindigende Japannese artillerie- en mortiervuur.Rebstock het sy BAR afgevuur op die eerste sterkpunt wat hy kon sien. Die wapen steek op sy skouer toe hy vuur in 'n opening maak. Ander mariniers val die flanke van die posisies aan. Toe is die vlamwerper -operateur af voordat hy die pilkas kon bereik. 'N Ander een het sy plek ingeneem, en ook hy het afgegaan. Rebstock het die volume vuur op die posisie verhoog en die vyand vervloek wat hy nooit kon sien nie. 'N Derde man het die vlamwerper gehaal, en kort voor lank was daar ook die bekende kak en die oranje vuurtong. Die lewensverwagting van die vlammenwerperman was kort. Hy was 'n uitstekende teiken vir elke Japannese soldaat wat hom kon sien.
Uiteindelik is die pilkas geneutraliseer en die span van Rebstock jaag vorentoe, net om weer vasgemaak te word deur die meedoënlose vuurwapen uit 'n ander posisie. Rebstock kon niks sien nie, maar skiet in die rigting wat sy kamerade wys. Hulle het die hele dag aangeval en vir die nag ingegrawe.
Op die 25ste het die beamptes besluit om 'n ander strategie te probeer. In plaas van die voorbereidende brande, wat die Japannese ondergronds gedryf het en die begin van die grondaanval aangekondig het, sou hulle die middag sonder voorbereidende vuur aanval, in die hoop om die Japannese onkant te vang.
Death Valley was 'n diep inspringing, soos 'n stadionveld, met hoë rydlyne rondom die vallei. Die aanval sou die mariniers met die helling af in die vallei afdra, en dan op om die rydlyn te vang wat teen verdere noordelike beweging gewaak het. Die hele aanval in die vallei en teenoor die ander kant kon deur die vyand gesien word, maar daar was geen ander manier nie.
Teen 1500 het die aanvallende mag opgestaan ​​en begin vorder, maar Rebstock se voete was op sy plek bevrore, en skielik het 'n onblusbare dors hom ingehaal. Ek dink dit is wat ons bang genoem het, onthou hy. Ek kon nie beweeg nie, en ek het amper 'n hele kantine water gedrink, en toe het my bene vorentoe beweeg.
Hulle het nie meer as 50 meter beweeg voordat die hele wêreld op hulle ontplof het nie. Almal duik om dekking, en Rebstock en sy spanleier spring saam met twee ander mans in 'n gat. Terwyl een van die mans opkyk om te sien wie hul nuwe metgeselle is, tref 'n Japannese koeël hom direk in die middel van sy voorkop, en hy val dood neer. Die tweede man het 'n koeël deur sy helm gesteek, gebuig tussen die helm en die voering en aan die ander kant uitgekom.
Rebstock en sy groepleier het in 'n fetale posisie in die gat gelê met dooies en gewondes, terwyl Japannese artillerie rondom hulle donder. Die grond bewe en rotse begrawe die saamgeperste mariniers. Net toe hulle dink dat niks erger kan wees nie, ontplof die eerste lugbui bo hulle en gooi dodelike staalfragmente van bo af neer.
Die jong BAR -man kan nie beweeg nie. Soos 'n wurm wat dieper probeer delf, het hy homself in die gat platgedruk. Hy bly daar vasgemaak totdat hy uiteindelik die bekende geklap van vriendelike tenks op die toneel hoor hoor het. 'N Oorkloofskeuring dui op die vuur van 'n Sherman, net langs hom. Hy kruip na die rand van die gat en begin met sy BAR vuur aan die brand steek, en stuur 'n vuurstroom gemerk met rooi spoorsnyers die terrein in na sy voorkant. Toe die rook verdwyn, kon hy 'n nuwe bunker sien en wat soos 'n diafragma lyk. Weer gaan die BAR na sy skouer en rondtes stort in die spleet. Marines buk en kruip vorentoe na die bunker. Rebstock het tydskrifte verander en die opening verveel.
Regs van hom speel 'n soortgelyke toneel af. Privaat eersteklas Leonard Nederveld in die aangrensende peloton beweeg vorentoe en gooi 'n wit fosforgranaat in 'n ander opening. Die sagte ontploffing van die fosfor was wat die mariniers verwag het, en hulle het hul oë gehou vir 'n Japannese verdediger wat sou probeer opraak. Maar die ontploffing was alles behalwe sag. In plaas daarvan het 'n reuse, oorverdowende ontploffing 'n enorme skokgolf gestuur, die bunker uitgewis en die slagveld vertroebel. Rebstock is op die grond neergegooi, en die private BAR het uit sy hande geskiet. Die ander mariniers in die gebied is platgeslaan soos uitgestote vegters.Dit lyk asof die ontploffing oor en oor weerklink, en Rebstock kon net 'n geluid in sy ore hoor. Die pilkas was eintlik 'n ammunisie -storting.
Rebstock steier op sy voete, verdwaas en gedisoriënteerd en soek na sy wapen. Byna onmiddellik is hy weer neergegooi deur 'n mag so sterk soos die van die ontploffende stortingsterrein. 'N Sherman -tenk het uitgebars in 'n bol vuur en rook en 'n Japannese artilleriedop het sy teiken gevind.
Die tenk het voortgegaan om te ontplof namate sy ammunisie afgekook het, en meer ontploffende ammunisie het uit die pilkas gekom. Na lang minute het die gedruis van die twee byna gelyktydige ontploffings geswel, en die gebied is in stilte verswelg. Dit was asof die woeste en wreedheid van die geveg sy hoogtepunt bereik het en nou onder sy eie gewig in duie gestort het. Watter oomblikke tevore was die gebrul en vuur uit die een of ander aparte kamer in die hel, nou 'n onheilspellende stilte.
Verwonderde mariniers het hulself van die grond af gehaal en huiwerige treë gemaak, eers in een rigting en dan in 'n ander rigting. Rebstock draai om en soek sy wapen en hou die beskadigde stuk in sy arms. Instinktief het hy 'n ander van 'n gevalle kameraad gevind en die eerste een op 'n groot rots stukkend geslaan en dit aan die vat geswaai.
Ander mariniers verskyn as figure in 'n droom in die neersakende stof en rook. Iemand het 'n woord oorgedra om terug te keer na die oorspronklike lyne, en die gehawende mariniers het teruggesak en gewonde maatjies so goed as moontlik saamgesleep. Die hele aanval het nie lank geduur nie, en die onderneming het nog 16 slagoffers by sy steeds groeiende lys gevoeg.
Die nag is langer gemaak deur 'n onvergeeflike koue reën wat op die 2de peloton neergeslaan het. Die mans bibber in hul gate en vervloek die eiland Iwo Jima. Die ellende van die weer is bedek met 'n hernieude Japanse bombardement, wat die slaap vir die uitgeputte Marines onmoontlik gemaak het.
Die volgende oggend, terwyl die reën in 'n bestendige pak slaag, is die bevel gegee dat die manne in hul gate moes bly. Ammunisie word weer uitgegee en plaasvervangers word na die peloton gestuur. Die hele dag het die peloton vuur met die meedoënlose vyand verruil, en omstreeks 1630 stoot die marinier langs Rebstock hom en waarsku dat 'n Japannese soldaat op hom aankruip. Deur skeel oë kies Rebstock 'n kruipende figuur, 50 meter voor sy voorkant. Terwyl hy kruip, steek die man sy hand op en beweeg dan verder na Rebstock. Hy kruip afwisselend en stop om sy hand op te steek. Die mariniers in die ry kyk na hierdie pynlike, snaakse beweging.
Rebstock kyk na hom. Moet hom nie skiet nie, het sy vriende gesê. Laat hom naby kom voordat jy dit doen. Rebstock het sy vuur gehou. Toe die kruipende man naby kom, het iemand erken dat dit glad nie 'n vyandelike soldaat was nie, maar 'n Amerikaanse marinier. Twee mans hardloop uit en sleep die grys, stofbedekte figuur in 'n gat. Hy is opgeskiet, sy been het aan 'n draad gehang en hy was nie herkenbaar nie. Stof en sand is op sy gesig vasgemaak, met 'n onderlaag bloed daar geplak. Rebstock staar na hom en dink toe hy herken die man. Dit was Watson, van 'n ander maatskappy.
Die korpsmanne het hom so goed as moontlik toegeplak, 'n tydelike draagbaar gemaak en probeer om hom na agter te ontruim. Terwyl hulle die gewonde man opgetel het, het die Japannese egter die reddingspartytjie oopgemaak. Die draagbaar het op die grond neergestort toe die draers na dekking geduik het. Die gewonde man skree toe die skulpe om hom ontplof. Uiteindelik trek iemand hom in 'n gat, en Jay Rebstock leun vooroor om hom te troos.
Dit gaan goed met jou, Watson, sê hy en klop die man op die skouer. 'N Ander Marine het gevra: Waarom noem jy hom Watson? Dit is nie Watson nie, het hy Rebstock ingelig. Dit is Nederveld.
Rebstock het van naderby gekyk, en dit was ongelooflik die man wat die granaat in die bunker laat val het en die groot ontploffing die vorige dag laat ontplof het. Hy het oorleef en het 24 uur in die Japannese linies deurgebring.
Maatskappy E het nie weer vorentoe aangeval nie. Met sy uitgeputte getalle is dit van die lyn afgetrek en genadiglik agterna gestuur vir 'n vorm van R & ampR. Die woord was dat hulle aan die voorkant deur was. Hulle sou nie weer in die ry geplaas word nie.
Die belofte dat Maatskappy E nie weer in die lyn sou ingaan nie, is verbreek op 4 Maart, die 14de dag van die vyfdaagse geveg en die negende dag na die vlaghysing op die berg. Toe hulle terugkeer na die lyn, het dit tot by die noordelike punt van die eiland beweeg, en Rebstock kon die see oor die noordelike oewer sien vanaf 'n hoogte van 300 voet.
Van 4 tot 11 Maart val die manne van Kompanjie E teen die laaste Japanse verdediging aan. Rebstock het sy eerste siening van 'n Zippo -tenk gekry. Die vuurasemende, gepantserde masjiene kon 'n lang stroom vlammende napalm vir meer as 'n minuut lewer, en toe nuwe gate en bunkers ontdek word, het die Zippo in aksie getree. Die Japannese is in hul verdedigingsposisies gedood, en die paar wat aangekla het, is onmiddellik deur die wagte mariniers neergeskiet. Met elke stap het die Japannese meer woes geword. Hulle het mortierrondtes laat val asof daar 'n oneindige voorraad is. Snags infiltreer die Japannese soldate op soek na kos en water, en kruip in die lyne en steek baie mariniers.
Op een van die laaste dae van die geveg het die 2de peloton na die laaste rydlyn beweeg, en toe die manne in die canyon daaronder staar, kon hulle sien dat die rotsagtige afgrond aan die ander kant in die water kyk. Die einde van die eiland was in sig. 'N Marine het in die canyon afgeklim, en toe hy die bodem nader, klap 'n skoot en hy sak in sy spore neer, dood van 'n skerpskutter. Een eensame Japannese soldaat kom uit en waai met sy hande, maar die woedende mariniers op die hoë grond kap hom af. Toe kom 'n tweede Japannese soldaat uit met iets in sy hande, en 'n paar van die mariniers het gesê om vuur te hou en te sien wat die ou doen. Maar 'n senuweeagtige skoot is afgevuur, en dit het vuur veroorsaak van al die springende mariniers op die rif.
Nogtans verskyn 'n derde soldaat onder in die canyon, en weer skree iemand: Hou jou vuur vas, maar weer, na 'n pouse, is nog 'n skoot afgevuur en die reaksieskiet begin. Rebstock sit sy wapen neer. Hy kon nie meer doodmaak nie. Ander mariniers het dieselfde gedoen, en uiteindelik was dit stil.
Op 27 Maart was Rebstock en die oorblyfsels van sy geselskap terug by hul beginpunt aan die weskus in die skadu van Mount Suribachi. Net voor die eerste lig, was daar geweldige skietery in die omgewing van een van die vliegvelde. Dit duur meer as 'n uur, en toe die son in 'n helder lug inbreek, druk 'n LST die kus in om die uitgeputte mariniers van die eiland af te neem.
Die woord kom uit dat die skietery die laaste banzai -aanklag was deur die laaste van die Japannese mag. Driehonderd Japannese val aan, en vermoor byna 100 mans wat in hul tente rus, en sterf tot die laaste man. Die koste vir beide kante was ontsettend. Die Japannese het meer as 20 000 slagoffers gely, waarvan die oorweldigende meerderheid dood is. Die Amerikaners het 5 931 dood en 17 372 gewondes en meer as 'n derde van die aanvallende mag gely.
Toe die skip van Rebstock van Iwo af vaar, kon die oorlewendes nie glo dat hulle dit reggekry het nie. Almal het gebid, en op die reis terug na Hawaii was daar 'n aantal begrafnisse op see, terwyl sommige van die gewondes aan hul wonde beswyk het. Toe die skip uiteindelik Pearl Harbor nader, het die oorblywende van Company E byeengekom voor die stuurhuis van die skip. Die mans het angstig gewag om deur die duikboothekke by die ingang te gaan, en 'n fotograaf het na hulle gekom en gesê hulle moet in 'n tou staan ​​vir 'n maatskappyfoto. Hierdie grimmige mariniers sit in drie rye en poseer vir die foto, en net toe die fotograaf die sluiter maak, lui die luidspreker en 'n stem kondig aan dat president Franklin Roosevelt pas oorlede is.
Rebstock en die saamgestelde manne breek en huil. Hy was die enigste president wat hulle ooit geken het, en nou was hy weg. Hy het nie die einde van die oorlog gesien waaraan hulle so baie opgeoffer het nie. Hulle het Pearl Harbor binnegekom, waar die oorlog begin het en waar dit vir hulle sou eindig. Hulle was in die veld op maneuvers toe die woord deurgegee word dat die Verenigde State 'n atoombom op Hiroshima laat val het. Binne 'n paar dae is hul geselskap uit Hawaii gehaas, op 'n skip gelaai en op die see gelê. Drie dae uit Pearl Harbor, die aand terwyl die skip onder die kragonderbreking vaar, het die ligte aangesteek en die kaptein het aangekondig dat die oorlog verby is. Iwo Jima sou die enigste stryd vir Jay Rebstock en die 5th Marine Division wees.
Hierdie artikel is geskryf deur Ronald J. Drez. Drez is die skrywer van die boek, Vyf-en-twintig oorlogsplase: die buitengewone moed van gewone mans in die Tweede Wêreldoorlog (Hyperion), waaruit hierdie artikel aangepas is. Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die November 2001 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog. Teken in op meer wonderlike artikels Tweede Wereldoorlog tydskrif vandag!
Iwo Jima was die hel op aarde (en die intensste slag van die Tweede Wêreldoorlog)
Hier is wat u moet onthou: In die begin van 1945 het altesaam 74 000 Amerikaanse mariniers 'n wrede uitputtingsstryd teen 21,000 Japannese verdedigers gevoer om beheer oor 'n klein, skynbaar onneembare Stille Oseaan -eiland.
Beplanning van die aanval op 'Sulphur Island'
"Ons sal sewe soorte hel op die strande vang"
"Te laat om bekommerd te wees"
Om 06:40 op D-dag, 19 Februarie, het die 450 skepe wat Iwo Jima omring het, met 'n pragtige nabygeleë bombardement begin en doppe van vyf tot 16 sentimeter in deursnee geblaas. Dit lyk asof die strande letterlik verskeur is. Kort daarna het vuurpylvuurbote die Motoyama-plato aangeval, terwyl ander doppe by Mount Suribachi gelaai het.Toe die afvuur tydelik nagegaan is en die verskillende skepe in hul finale posisies verhuis het, het vragvliegtuie en swaar bomwerpers van die Marianas die gebied rondom die strande met vuurpyle, bomme en napalm oorstroom. Tien minute later het die vloot weer begin, saam met 10 vernietigers en 50 geweerbote wat so na as moontlik aan die wal gestoom het in 'n poging om die naderende invalarmada te skerm.
Onder die mense wat op die eerste dag van die geveg gedood is, was die bekendste onderoffisier van die Stille Oseaan -oorlog - die sersant John Basilone. Nadat hy die Medal of Honor ontvang het vir sy merkwaardige diens tydens die Slag van Guadalcanal, is "Manila John" Basilone gestuur op 'n sterk gepubliseerde oorlogsband terug in die Verenigde State. Ten spyte van die feit dat hy pas getroud was, het Basilone versoek dat hy met die 1ste Bataljon, 27ste Marines, na aktiewe diens mag terugkeer. Hy is dood deur masjiengeweer op Red Beach 1 en het postuum 'n vlootkruis toegeken.
"' N Nagmerrie in die hel "
Tyd -Lewe -korrespondent Robert Sherrod beskryf die eerste aand op Iwo Jima as ''n nagmerrie in die hel'. Verligtingsdoppe wat van die vernietigers afgevuur is, het 'n surrealistiese effek op die slagveld veroorsaak, wat die Japannese verdedigers per ongeluk meer lig op die mariniers gebied het. Mediese personeel wat tot hul uiterste belas is, was nie immuun teen vyandelike vuur nie. In een sektor is twee dokters en 16 korpsmanne dood, terwyl 'n ander mediese afdeling 11 van sy 26 mans verloor het. Aan die einde van die dag het ongeveer 2,312 Amerikaners in die eerste 18 uur van die geveg geval. Terug in die Withuis in Washington het president Franklin D. Roosevelt sigbaar bewe toe hy die eerste verslae van Iwo Jima ontvang.
Op D + 3 het lyne feitlik staties gebly, maar die 28ste regiment, wat weer bygestaan ​​is deur vloot- en lugbombardemente, dring byna tot by die voet van die berg Suribachi. Met die besef dat die berg vroeg afgesny sou word, het Kuribayashi slegs 1,860 man ter verdediging toegewys, maar 'n paar honderd blokhuise, pilbakke en bedekte gewere om die basis het 'n ingewikkelde stelsel van grotte langs die hange bygevoeg. . Soos altyd moes elke posisie afsonderlik ingeneem word met behulp van 'n verskeidenheid wapens: mortiere, vuurpyle en dinamiet. M4 Shermans toegerus met Mark-1 vlamwerpers was veral handig om begrawe bunkers en grotvestings binne te dring. Die mariniers het ook grotte met petrol en seewater oorstroom. Intussen het Japannese kamikaze -vliegtuie die vlootskip USS Saratoga en die begeleier USS Bismarck See aangeval. Saratoga het ses stakings opgedoen, maar het kop bo water gebly. Bismarck See moes oorgelaat word aan 'n woedende brand en ontploffings. Ongeveer 200 matrose het hul lewens verloor.
Soos "Pickett's Charge at Gettysburg"
In die begin van 1945 het altesaam 74 000 Amerikaanse mariniers 'n wrede uitputtingsstryd teen 21,000 Japannese verdedigers gevoer om beheer oor 'n klein, skynbaar onneembare Stille Oseaan -eiland. In slegs 36 dae van gevegte het 25 851 Amerikaners, ten volle 'n derde van die aanvalsmagte, slagoffers geword. Daarvan is 6 821 dood, aan wonde dood of in aksie vermis. Een historikus beskryf die Amerikaanse aanval op Iwo Jima later as 'mensvleis teen gewapend beton gooi'. Teen onvoorstelbare kanse het Amerikaanse vlees die Japannese beton gewen. Inderdaad ongewoon dapper.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in 2018 en word gepubliseer vanweë die belangstelling van die leser.