Rethie Joubert (rethiej) on Pinterest
More ideas from Rethie
Healthy DrinksBest RecipesFavorite RecipesBikini DietMilk TartSweet TreatsYummy TreatsTartsCake IdeasTortillasCheer SnacksMilk CakeSweetsBiscuitsBikini Body DietPiesTartForward
Recipe Layered ‘start the bikini diet tomorrow’ milk tart
South African DessertsAfrican Food RecipesSouth African FoodMilk TartSweet TartsCake BakingTea TimeRoomEasy RecipesEasy Shot RecipesHigh TeaEasy Food RecipesMilk CakeSimple RecipesEasy CookingAfrican RecipesRumBedroomForward
Tower Vlakoek - Sif net versiersuiker oor – dis heerlik met ’n beker rooibostee of as nagereg met ’n skeppie geklopte room.
Angel Paintings, Acrylic Paintings, South African Art, Angel Pictures, Angel Art, Angel Wings, Willow Tree, Blessing, Folk Art, Drawings, Xmas, Angels, Popular Art Crochet Digital Products: Magazines, Videos - Interweave - Rings - Mittens - Leg Warmers - Reticule - Headbands
Project: Headbands Leg Warmers & Boot Cuffs Mittens Reticule Rings PressReader - Kuier: 2017-03-08 - SURVIVOR:
Ou­ma van die Paarl nie bit­ter ná skie­te­ry haar man en dog­ter eis
Som­mi­ge noem haar die en­gel uit die he­mel en vir an­der is sy ’n rol­mo­del, maar sy noem haar­self som­mer die wonderwerk. Nie om­dat sy haar eie beu­el blaas nie, maar om­dat die don­ker diep­tes waar­deur sy is, een is wat min men­se sou oor­leef het.
Trou­ens, Cla­ra Mey­er (63) van die Paarl ge­bruik haar er­va­ring om an­der te help na­dat haar ge­sin se le­we een tra­gie­se mid­dag 10 jaar ge­le­de bin­ne ’n oog­wink ver­an­der het. Haar man van 25 jaar, T­ho­mas Mey­er, en hul e­nig­ste kind, Me­sa­die S­char­nick, is op 31 Ja­nu­a­rie 2007 deur haar skoon­seun (Me­sa­die se man) dood­ge­skiet, waar­na hy ook hom­self ge­skiet het.
Cla­ra is erns­tig in die voor­val ge­wond, maar het won­der­baar­lik oor­leef. Me­sa­die en haar man se drie kin­ders was on­der­skei­de­lik 1, 4 en 8 jaar oud ten ty­de van hul ou­ers se dood. Die twee ou­er kin­ders was ty­dens die voor­val in die skool en die jong­ste was in die ka­mer by die huis, maar is nie in die skie­te­ry be­seer nie. Hul­le is wees ge­laat en Cla­ra moes in­tree om die leem­te te vul wat hul ou­ers se dood ge­laat het.
’n Mens hoor elke nou en dan van ’n ge­sins­moord en an­der tra­gie­se voor­val­le wat fa­mi­lies tref, maar nooit in haar wild­ste dro­me het Cla­ra ooit ge­dink dat dit met háár ge­sin sou ge­beur nie. Nooit het sy ge­dink dat sy op die ou­der­dom van 53 weer ma sou word van drie klein kin­ders nie.
SY IS AL­LES IN EEN
Wan­neer sy dees­dae be­sig is met al­le­daag­se ta­ke in haar rol as spea­ker van die Kaapse Wyn­land-dis­triks­mu­ni­si­pa­li­teit of ver­sor­ger van haar klein­kin­ders, kry sy nie tyd om die pyn en ver­lan­ge te voel nie, maar dit gaan nooit heel­te­mal weg nie.
“Dit is nou 10 jaar la­ter en die ver­lan­ge, ver­al op ver­jaar­dae en spe­si­a­le dae, is steeds erg. Ek en die kin­ders het soms ons goeie dae en ons sleg­te dae – maar ek is nou hul ma, pa, ou­ma en ou­pa en ek is baie lief vir hul­le. Ek dra niks meer van daar­die dag saam met my nie,”sê sy.
Hoe­kom sy ge­spaar is en hoe­kom haar skoon­seun daar­die dag op sy ge­sin be­gin skiet het, is vrae wat nooit be­ant­woord sal word nie. Dok­ters het vir haar ge­sê dit is ’n wonderwerk dat sy nog le­we na­dat twee koe­ëls haar in die kop en twee haar in die lyf ge­tref het. Maar dié le­wens­lus­ti­ge ou­ma voel die trau­ma van daar­die dag het van haar ’n be­ter mens ge­maak.
Sy ont­hou am­per niks van die ge­beu­re van daar­die tra­gie­se dag nie. Sy ont­hou nie die oom­blik toe haar skoon­seun op hul­le los­ge­brand het nie. Sy ont­hou nie die bloed nie en sy ont­hou ook nie die knal van die vuur­wa­pen nie. Al wat sy kán ont­hou, is dat sy vir die He­re ge­sê het sy gaan nie daar­die dag sterf nie en sy het daar­na op die vloer in­me­kaar ge­sak.
Cla­ra se le­we is nou baie an­ders as voor die voor­val wat by hul huis in die woon­buurt Groen­heu­wel plaas­ge­vind het.
Sy ver­tel sy wou nooit voor­heen haar ha­re knip nie en sy het al­tyd don­ker­kleu­ri­ge kle­re ge­dra. Sy het net vir haar ge­sin ge­leef en ver van die He­re.
IN DON­KER TYE
Die eer­ste drie jaar ná die voor­val was don­ker en een­saam, maar haar klein­kin­ders het haar hart ver­an­der. Een­dag het Cla­ra skie­lik be­sef dat as sý so sleg voel, hoe moet die kin­ders nie voel nie. Sy wou vir hul­le ’n ge­luk­ki­ge at­mos­feer in die huis s­kep en wys dat die le­we steeds kan aan­gaan.
“Ek het vir ’n lang tyd met die He­re ge­praat en vir Hom ge­sê ek sal Hom aan­vaar en my le­we vir Hom gee as Hy ons net help. Ek het vir Hom ge­vra om vir my vre­de te gee en toe ek een­dag op­staan, het ek net ’n ge­voel ge­kry dat dit nou al­les ver­by is en dat ons moet aan­be­weeg,”ver­tel sy.
“Dit was nie mak­lik nie en dit is steeds nie al­tyd mak­lik nie, maar ons kan nie in die ver­le­de leef nie. Ons kan nie te­rug­kyk nie, want ons sal nooit die ver­le­de kan ver­an­der nie, maar ons kan vo­ren­toe kyk na die toe­koms.
“Ek weet steeds nie hoe­kom dit ge­beur het nie, maar ek het my skoon­seun ver­ge­we, want ek was baie lief vir hom en dit is wat ek vir die kin­ders ook ge­sê het.”
Cla­ra, wat dees­dae mo­ti­ve­rings­praat­jies gee om men­se in haar ge­meen­skap te help, voel dat sy be­slis nou ’n be­ter mens en ster­ker vrou is.
Sy en haar skoon­seun het ’n baie goeie ver­hou­ding ge­had en sy sê hy was ’n lief­de­vol­le per­soon.
Sy het ge­weet hy en haar dog­ter het hu­we­liks­pro­ble­me ge­had, maar sy het nie ge­weet wat die oor­saak was en dat dit tot moord sou lei nie.
“Ek het nooit ge­dink hy sou so iets doen nie. Toe hul­le trou, was ek bly om ’n seun te kry en selfs 15 mi­nu­te voor die voor­val het hy nog vir my ge­sê hy re­spek­teer my en dat ek ’n goeie mens is.
“Ek weet nie wat ver­keerd ge­gaan het nie, maar hy was ’n goeie mens en dit is hoe­kom ek vir die kin­ders ge­sê het dat hul­le hom nie moet haat nie,”sê sy.
“Ja, hy het iets ver­skrik­liks ge­doen, maar hy bly hul pa en hy was baie lief vir hul­le. Ons praat ge­reeld oor my man en hul ou­ers en ek neem hul­le op spe­si­a­le dae na hul graf­te om blom­me op te sit.
“In my hart het ek vre­de daar­mee ge­maak en hom ver­ge­we. Ek is ge­sond en be­hal­we vir ’n stuk­kie van my oor wat weg is, het ek niks an­ders wat my aan daar­die dag her­in­ner nie.
“Die He­re het my ’n t­wee­de kans ge­gee en ek is dank­baar dat ek deel van my klein­kin­ders se le­wens kan wees. Ons le­we vol­uit en ek glo die He­re het nog groot plan­ne vir ons. Daar is al­tyd ’n plan en ’n re­de vir al­les wat ge­beur.”
Vir Ker­fees 2016 het Cla­ra vir elk­een van haar klein­dog­ters, wat nou 10 en 14 jaar oud is, ’n han­ger­tjie met ’n fo­to van hul pa en ma bin­ne ge­gee. Hul broer, nou 18 jaar oud, het ver­le­de jaar ma­triek ge­slaag en Cla­ra glim­lag met trots wan­neer sy oor hom praat.
Vol­gens haar is hul­le goeie kin­ders en moet die le­we vir hul­le aan­gaan.
Cla­ra be­te­ken baie vir baie men­se, maar vir haar klein­kin­ders en die men­se naas­te aan haar is sy al­les – ma, ou­ma, ge­meen­skaps­lei­er, vrien­din – en daar­om weet sy sy is hul wonderwerk . . .
HOOFFOTO: Cla­ra Mey­er (63) leef van­dag vol­uit na­dat sy ’n skiet­voor­val oor­leef het. BO: Cla­ra en haar familie be­soek haar man, T­ho­mas, en dog­ter, Me­sa­die, se graf­te.
BO: Cla­ra by haar drie klein­kin­ders, vir wie sy nou pa, ma, ou­ma en ou­pa moet wees. REGS: Me­sa­die en haar man, C­harl S­char­nick, wat die snel­ler ge­trek het, op hul trou­dag.