Behalwe as die geslote beskouing geen voorsiening vir die poreuse beskouing laat nie. ŉ Geslote lewens- en wêreldbeskouing berus onder andere op die filosofie van René Descartes, Karl Popper, Jürgen Habermas (die rede), John Locke en David Hume (die empiriese, dit wat ŉ mens kan waarneem), Friedrich Nietszche (die nihilisme) en Jacques Derrida (dekonstruksie). Uiteraard is alle gedigte wel in Afrikaans. ’n Groot deel van die res van my Dana Mouton-lesing is in die Inleiding tot Klinkklaar vervat. Gesien die onderhawige deliriese (deels slipperlose)danstema (sy gaan net een dag daar kan wees), Derrida (1982: 27), ‘n sekere Nietzschiaan in nerf en naat, herinner ons: “we must affirm this [loss of a unique name], in the sense in which Nietzsche puts affirmation into play, in a certain laughter and a certain step of the dance,” want, voeg hy in “Différance” (ietwat onheilspelleng) by: “From the vantage of this laughter and this dance, from the vantage of this affirmation foreign to all dialectics, the other side of nostalgia, what I will call Heideggerian hope, comes into question,” d.w.s. die hoop om te kan terugkeer na die aarde, na ‘n outentieke, heilsame bestaan sonder enige verskriklike verskille, sonder utopieë.