Geskryf deur Gitit Ginat
'N Aantal oorlewendes van seksuele aanranding meld enorme voordele uit gespesialiseerde klasse, maar nie alle terapeute is aan boord nie.
In 1978, Op die ouderdom van 18 het Celine Sabag na Israel gereis. Daar het sy 'n 25-jarige busbestuurder ontmoet en drie weke saam met hom Jerusalem getoer. 'Hy was vriendelik en beleefd,' onthou sy. Toe die man haar na die leë woonstel van sy ouers nooi, aanvaar sy die uitnodiging. Die paartjie het omtrent 'n uur lank saam gesit en lag toe die deur oopgaan. "Ek het gekyk om te kyk," sê Sabag, "en my ingewande het vir my gesê: 'Iets verskrikliks is besig om te gebeur.'" Vier jong mans staan ​​in die deuropening. Hulle kom in die sitkamer in, die vierde sluit die deur agter hom. 'Ek glo dat hulle dit al voorheen gedoen het,' sê sy.
Sabag het daardie aand na haar hotel teruggekeer en daarna teruggevlieg na haar huis in Frankryk. Sy voel skuldgevoelens en skaamte, en vertel niemand dat vyf mans haar daardie aand in die woonstel verkrag het nie. Kort na haar tuiskoms het sy probeer selfmoord pleeg, die eerste van vele pogings. Sabag was desperaat om hulp te kry. Sy het psigiaters en sielkundiges gesien en psigiatriese medikasie begin neem. Sy het ook alternatiewe benaderings soos bewegingsterapie probeer. Alhoewel sommige van die behandelings gehelp het, het hulle nie die meedoënlose terugflitse van die verkragting, haar oorweldigende vrees vir onbekende mans in gange en op hysbakke en trappies en ander simptome van post-traumatiese stresversteuring (PTSD).
In 1996 het Sabag, wat Joods is, na Israel geïmmigreer in die hoop om 'n soort sluiting te vind. Sy was vrywillig by 'n blitslyn vir oorlewendes van seksuele aanranding. 'Ek wou slagoffers laat iemand hê wat sou luister,' sê sy. 'Omdat ek nie om hulp gevra het nie, is daar nie na my geluister nie.' Maar die selfmoordpogings het eers tot 2006 gestaak, toe 'n vriend voorgestel het dat Sabag 'n spesialis-kursus in selfverdediging moes aanbied wat aangebied word deur El HaLev, 'n Israeliet organisasie gestig in 2003 om selfverdedigingsopleiding aan te bied aan vroue wat getraumatiseer is deur seksuele aanranding, sowel as ander kwesbare groepe. Aanvanklik was Sabag twyfelagtig. 'Ek het gesê:' Veg? Glad nie. Wat het ek te make met gevegte? '"
Maar in werklikheid, 'n groeiende liggaam van navorsing dui aan dat opleiding in selfverdediging vroue in staat stel om die bedreiging van seksuele geweld die hoof te bied deur 'n gevoel van bemeestering en persoonlike beheer oor hul eie veiligheid te bied. Binne hierdie veld het sommige studies 'n unieke en dringende vraag ondersoek: Kan terapeutiese selfverdedigingsopleiding 'n effektiewe hulpmiddel wees vir oorlewendes van seksuele aanranding wat PTSV en ander simptome van trauma ervaar? Alhoewel die navorsing voorlopig is, meen sommige terapeute en navorsers dat die antwoord ja is.
'Alhoewel' gespreksgebaseerde 'terapieë ongetwyfeld nuttig is, is daar 'n behoefte aan addisionele modaliteite,' sê Gianine Rosenblum, 'n kliniese sielkundige in New Jersey wat met selfverdedigingsinstrukteurs saamgewerk het om te ontwikkel. 'n kurrikulum aangepas vir vroulike traumabesorgers.
Navorsers wat selfverdediging bestudeer weens seksuele aanranding, let op die ooreenkomste met blootstelling terapie, waarin individue in 'n veilige omgewing blootgestel word aan die dinge wat hulle vrees en vermy. In die geval van selfverdedigingsopleiding word deelnemers egter nie net blootgestel aan gesimuleerde aanrandings nie, hulle leer en oefen ook proaktiewe reaksies, insluitend - maar nie beperk nie tot - selfverdedigingsmaneuvers. Met verloop van tyd kan hierdie herhaalde simulasies ou herinneringe aan aanranding op groot skaal omskep in nuwe herinneringe aan bemagtiging, verduidelik Jim Hopper, 'n sielkundige en medewerker aan die Harvard Medical School.
Sabag was nie bekend met hierdie teorieë in 2006 nie; sy het egter uiteindelik besluit om vir die selfverdedigingsopleiding in te skryf. Miskien sal dit haar help om minder bang vir ander te wees, dink sy.
Ina 2006 Die video wat sy met Undark gedeel het, kan gesien word op die vloer van 'n gimnasium by El HaLev. Sy word omring deur ongeveer 'n dosyn vroue wat haar met aanmoediging stort. 'N Groot man geklee in 'n opgestopte pak en 'n helm -' die beker 'genoem - kom met swaar voetspore nader en lê bo-op haar. Die vroue bly blymoedig en moedig Sabag aan om haar aanvaller te skop. 'N Vroulike afrigter leun in en gee onderrig. Sabag stuur 'n paar swak skoppe op en verbind hom met die beker. Dan staan ​​sy op, swaai en keer terug na die leerlinglyn.
In daardie oomblik van konfrontasie sê Sabag dat sy gedisoriënteerd gevoel het, nie seker is waar sy was nie. Sy het naar geword terwyl sy op haar beurt gewag het, en toe die moker uiteindelik voor haar staan, vries sy. "My liggaam het geweier om saam te werk, en daar was 'n skeuring. My verstand het my liggaam verlaat en ek het van buite na my liggaam gekyk, soos in 'n nagmerrie, "vertel sy. 'Sonder hierdie skeuring sou ek nie die krag gevind het om te reageer nie.'
Hierdie dissosiasie is 'n hanteringsrespons waarmee sommige mense onder spanning kan funksioneer, sê Rosenblum. Maar, voeg sy by, "dit is verkieslik vir enige terapeutiese of leeromgewing om nie-dissosiatiewe hantering te vergemaklik." In 'n 2014-artikel waarin die kurrikulum beskryf word, benadruk Rosenblum en haar medeskrywer, kliniese sielkundige Lynn Taska. geneem om te verseker dat studente binne hul sogenaamde venster van verdraagsaamheid bly: die omvang van emosionele opwekking wat 'n individu effektief kan verwerk. 'As eksterne stimuli te opwindend is of te veel interne materiaal dadelik ontlok word,' skryf hulle, 'word die venster van verdraagsaamheid oorskry.' In hierdie gevalle, beweer hulle, word terapeutiese voordeel verlore en kan individue weer getraumatiseer word.
Sabag het dikwels in die aande na oefensessies gesukkel om aan die slaap te raak, maar sy het vasgehou met die kursus en selfs 'n tweede keer ingeskryf. As sy weet wat om te verwag, het dit 'n verskil gemaak, sê sy. Alhoewel sy nog steeds terugflitse en disassosiasie ervaar het, het die naarheid en die rillings in die tweede kursus gesak, en sy voel al hoe meer teenwoordig in haar liggaam. Sabag verduidelik dat hierdie veranderinge haar toegelaat het om te konsentreer en haar optrede te verbeter: 'Die skop was presies, die stote was korrek,' sê sy, 'in die deelkringe sou ek nie ophou praat nie.'
Sabag het 'n instrukteur geword vir impak, 'n organisasie met onafhanklike hoofstukke regoor die wêreld, insluitend El HaLev in Israel. Impak bied klasse in wat soms na verwys word as selfverdediging vir vroue-bemagtiging, wat aanvanklik in die 1960's en '70's ontwikkel is, hoewel sy wortels gaan nog verder terug. Tradisionele vorme van selfverdediging, soos vegkuns, is deur en vir mans ontwikkel. Alhoewel dit effektief is vir vroue, benodig hulle jare se opleiding en behandel hulle nie die dinamika van seksuele geweld nie. Die meeste seksuele aanrandings word begaan deur iemand wat die slagoffer byvoorbeeld ken, maar tradisionele klasse vir selfverdediging bied nie die spesiale kennis en vaardighede wat nodig is om 'n aanvaller te beskerm wat deur die slagoffer bekend is, moontlik selfs geliefd is nie.
In 1971 word die kursus vir selfverdediging vir bemagtiging genoem Modelvloei was die eerste om gesimuleerde muggies te gebruik, met die doel om vroue te help om die vrees vir verkragting te oorkom. Met oorsprong in Model Mugging, is impak-kursusse ontwikkel met insette van sielkundiges, vegkunstenaars en wetstoepassers.
Vandag word kursusse vir selfverdediging vir bemagtiging aangebied deur 'n verskeidenheid organisasies. Alhoewel die opleidings verskil, afhangende van wie hulle aanbied, het hulle 'n paar alledaagse aspekte, waaronder die gebruik van 'n vroulike instrukteur wat die selfverdedigingstegnieke onderrig, en 'n manlike instrukteur wat 'n opgestopte pak pak en aanvalle scenario's simuleer. In sommige van die scenario's speel die manlike instrukteur 'n vreemdeling. By ander speel hy 'n persoon wat aan die slagoffer bekend is. 'N Terapeut gee ook leiding om deelnemers te help om toepaslike interpersoonlike grense te stel.
Met verloop van tyd is kursusse vir selfverdediging vir bemagtiging ontwikkel vir oorlewendes van seksuele aanranding, sowel as vir mans, transendente, persone met gestremdhede, en ander. Uiters belangrik is dat die terapeutiese klasse vir oorlewendes van seksuele aanranding samewerking met professionele persone in geestesgesondheid benodig. In sommige gevalle bied psigoterapeute ondersteuning tydens die opleiding. In ander gevalle kan hulle aanbeveel dat hul kliënte 'n kursus neem en dan ondersteuning bied tydens psigoterapie-afsprake.
'Deelnemers aan hierdie kursus moet in behandeling wees,' sê Jill Shames, 'n kliniese maatskaplike werker in Israel wat meer as 30 jaar lank selfverdedigingskursusse aan seksuele aanranders oorleef het. In Shames se kursusse onderteken deelnemers 'n ooreenkoms waarmee sy met hul terapeute kan kommunikeer. 'Die terapeut moet instem om by die proses betrokke te wees,' sê sy.
In die vroeë 1990s het navorsers die sielkundige gevolge van selfverdedigingsklasse vir bemagtiging begin bestudeer, met verskeie studies wat bevind het dat vroue wat deelneem, 'n groter vertroue in hul vermoë het om hulself te verdedig as hulle aangerand word. Hierdie gevoel van selfdoeltreffendheid is op sy beurt gekoppel aan 'n reeks positiewe uitkomste.
In 'n artikel wat in 1990 in die Journal of Personality and Social Psychology gepubliseer is, het die navorsers van Stanford, Elizabeth M. Ozer en Albert Bandura, die resultate van 'n studie waarin 43-vroue deelgeneem het aan 'n program gebaseer op Model Mugging, beskryf. Die opleiding het oor vyf weke plaasgevind. Onder die deelnemers is 27 persent verkrag. Voor die program het die vroue wat verkrag is, 'n laer gevoel van selfdoeltreffendheid gerapporteer rakende hul vermoë om interpersoonlike bedreigings te hanteer, soos dwang ontmoetings by die werk. Hierdie vroue voel ook meer kwesbaar vir aanranding en vertoon meer vermyding. Hulle het groter probleme ondervind om te onderskei tussen veilige en riskante situasies, en hulle het gesê dat hulle minder in staat was om indringende denke oor seksuele aanranding uit te skakel.
Tydens die selfverdedigingsprogram het deelnemers geleer hoe om selfvertroue uit te dra, hoe om selfgeldend te werk te gaan met ongewenste persoonlike omgewings en hoe om te skree om 'n aanvaller bang te maak. 'As die pogings misluk', het die skrywers geskryf, was die deelnemers 'toegerus om hulself fisies te beskerm'. In die afrigtings het die vroue geleer hoe om 'n ongewapende aanvaller uit te skakel 'wanneer hulle voorkant, van agter, as vasgespeld en omdat die vrou in die meeste seksuele aanrandings op die grond gegooi word, het die skrywers geskryf, "is daar baie aandag geskenk aan die bemeestering van veilige maniere om aanranders te val en te slaan terwyl hulle op die grond vasgespeld is."
Elke vrou is ondervra voor, gedurende en ses maande na die voltooiing van die program. Om die nie-behandelingseffekte te identifiseer, het ongeveer die helfte van die proefpersone deelgeneem aan 'n "kontrolefase" waarin hulle die opname onderneem het, vyf weke gewag het sonder die ingryping, en daarna weer die opname gedoen net voordat die program begin het. (Navorsers het tydens die kontrolefase geen noemenswaardige veranderinge in die resultate van die opname gevind nie.)
Vir die programdeelnemers het die gevoel van selfdoeltreffendheid op verskillende terreine toegeneem, insluitend hul vermoë om hulself te verdedig en interpersoonlike bedreigings te beheer. Miskien is die opvallendste dat die vroue wat verkrag is, in die maande na die opleiding nie meer verskil het oor die maatreëls van die vroue wat nie verkrag is nie.
Meer as 'n ander en 'n half dekade later, in 2006, het navorsers van die Universiteit van Washington in Seattle en die Veterane Affairs Puget Sound Health Care System, wat mediese dienste lewer aan veterane en hul gesinne in die Noord-Noord-Stille Oseaan, 'n studie gedoen wat spesifiek gekyk het by vroulike veterane met PTSV van militêre seksuele trauma. Aangesien al die deelnemers in fisieke en militêre gevegstegnieke opgelei is, kon die studie die idee toets dat gespesialiseerde selfverdedigingskursusse 'n beter gevoel van veiligheid en sekuriteit bevorder as opleiding in militêre of vegkuns.
Die deelnemers aan die studie het 'n loodsprogram van 12-week bygewoon wat bestaan ​​het uit opvoeding oor die sielkundige gevolge van seksuele aanranding, selfverdedigingsopleiding en gereelde debriefings. Aan die einde van die studie het die deelnemers verbeterings gerapporteer oor 'n aantal maatreëls, insluitend die vermoë om riskante situasies te identifiseer en interpersoonlike grense te stel. Hulle het ook verlaagde depressie en PTSV-simptome ervaar.
Aangesien die VA-studie klein, selfgeselekteerd was en nie 'n kontrolegroep het nie, het die skrywers daarop gewys dat verdere studie nodig is om te bepaal of wydverspreide aanvaarding binne die VA geregverdig is. Dit weerspieël die siening van voorstanders van selfverdediging wat sê dat die veld belowend is, maar meer navorsing nodig het. Voorlopig verduidelik Hopper dat die genesing wat deur deelnemers aan hierdie klasse gerapporteer is, deels te wyte is aan 'n proses wat bekend staan ​​as uitwissingsleer. In terapeutiese selfverdedigingsklasse vind leer uitwissing plaas wanneer die moker 'n herinnering aan die aanrandingsgeheue gee. Maar hierdie keer kom die scenario in 'n nuwe konteks voor, sodat 'n mens se tipiese reaksies "oorlaai word deur nuwe, nie-traumatiese reaksies."
Whatever die potensiële verdienste daarvan, die gebruik van selfverdedigingsopleiding as terapie is verre van universeel aanvaarbaar, en nie alle verskaffers van geestesgesondheid is aan boord nie. "My terapeutkollegas is oppas vir selfverdediging," sê Rosenblum. 'Hulle is dikwels angstig oor die traumatisering van kliënte.' 'N Paar jaar gelede het sy probeer om 'n selfverdedigingsklas te behartig, maar het probleme ondervind om dit te vul. Om hierdie rede meen Rosenblum dat dit belangrik is om te benadruk dat gespesialiseerde klasse nie studente buite hul venster van verdraagsaamheid stoot nie, en dat studente in werklikheid aangemoedig word om grense te stel.
Maar 'n gebrek aan standaardisering kan problematies wees. 'Selfverdediging het begin as 'n voetsoolvlakbeweging, maar dit word 'n industrie,' sê Melissa Soalt, 'n voormalige terapeut en pionier in die vroue se selfverdedigingsbeweging. "Vandag hoor ek van kursusse oor instrukteurs wat so min as 'n week duur, met instrukteurs wat geen kliniese ervaring of kennis het nie," sê sy. 'Selfverdediging is ook nie maklik nie en dit werk nie altyd nie. As iemand jou anders sê, vertel hy nie die waarheid nie. '
Soalt het self as kundige getuie gedien in 'n verhoor waar 'n jong vrou 'n instrukteur vir selfverdediging gedagvaar en gewen het. Volgens haar is die instrukteur nie behoorlik opgelei nie, en het hy die vrou weer getraumatiseer. "Veiligheid is hier nommer een," sê Soalt, wat benadruk dat dit 'n uiterste geval was. Sy voeg nietemin by: "As u 'n kursus vir selfverdediging kies, is dit noodsaaklik om die instrukteurs na te gaan."
Inderdaad, as selfverdediging geleer word met of deur professionele persone met 'n agtergrond in traumabehandeling, "toon die paar studies wat bestaan, voortdurend die potensiaal daarvan," sê Shames, die kliniese maatskaplike werker in Israel, hoewel sy erken dat selfverdediging as 'n terapeutiese modaliteit bly 'n moeilike verkoop.
Om verdere standaardisering aan te moedig, beskryf Rosenblum en Taska se koerant die kenmerke van 'n Impak-selfverdedigingsklas. "Die volgende stap vir navorsing is om 'n toekenning te verkry [om] 'n formele terapeutiese klasprotokol te skep en dieselfde protokol te gebruik wat deur personeellede wat almal dieselfde opleiding gehad het, op 'n aantal plekke gebruik is," sê Rosenblum.
Die nou ontbinde National Coalition Against Sexual Assault (NCASA) het riglyne ontwikkel vir die keuse van 'n kursus vir selfverdediging. Terwyl dit oorspronklik vir vroue geskryf is, was dit so later opgedateer deur 'n lid van die oorspronklike NCASA-komitee om mans ook in te sluit. Hierdie riglyne beklemtoon dat "mense nie vra vir, veroorsaak, nooi of verdien om aangerand te word nie." Daarom moet klasse vir selfverdediging nie oorlewendes uitspreek nie. Tydens 'n aanranding ontplooi slagoffers 'n verskeidenheid reaksies. Baie mense ervaar selfs 'n toestand van onwillekeurige verlamming. Volgens die riglyne moet geeneen van hierdie reaksies gebruik word om die slagoffer die skuld te gee nie. In plaas daarvan moet 'n persoon se besluit om die beste manier te oorleef, eerbiedig word. '
Die ideaal is dat 'n kursus assertiwiteit, kommunikasie en kritiese denke dek, benewens die fisiese tegniek, lui die riglyne. En hoewel sommige vroue voordeel kan trek uit 'n vroulike instrukteur, "is die belangrikste aspek dat die instrukteur, manlik of vroulik, die opleiding doen vir die studente wat ingestel is op hul eie sterkte en vermoëns."
Selfverdedigingskursusse en instrukteurs wat sê dat hulle daarop gemik is om aan hierdie of soortgelyke kriteria te voldoen, is tans beskikbaar via Impact en deur die VS National Women's Martial Arts Federation en nie-winsgewende bemagtiging selfverdediging-bemagtiging Aksie breek stilte.
Sabag het onlangs 60 geword. Sy werk tans as 'n fiksheidsafrigter vir ouer persone en help studente wat na Israel immigrasie. Sy is 'n toegewyde joga-praktisyn en het 'n belangstelling in Oosterse filosofie ontwikkel. Met verloop van tyd, sê sy, het sy geleidelik daarin geslaag om weer met haar liggaam te skakel.
Sabag skat dat sy aansienlik meer as 100 vroue en tienermeisies opgelei het in selfverdediging vir bemagtiging. 'In die toekoms of in my drome wil ek graag meisies leer hoe om grense te stel en selfvertroue te toon,' sê sy. 'Ek glo dat dit is waar alles begin.'
Gitit Ginat is 'n Israeliese joernalis wat jare lank bygedra het tot die naweekblad van Haaretz. Sy werk tans aan 'n dokumentêr wat die verhaal van die vroue se selfverdedigingsbeweging vertel.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Fiksheid en oefening > Na seksuele aanranding soek sommige oorlewendes genesing in selfverdediging