Tweede kontinentale kongres - Artikels - 2022
Voor die einde van Oktober 1774, het die Eerste Kontinentale Kongres voorsiening gemaak vir 'n herbesoek op 'n later tydstip, indien omstandighede dit vereis. Die skermutselinge in Lexington en Concord in April 1775 en die byeenkoms van 'n Amerikaanse weermag buite Boston het voldoende stukrag gegee om die afgevaardigdes by die Staatshuis in Philadelphia byeen te bring. Die eerste vergadering belê op 10 Mei 1775, dieselfde datum as die Amerikaanse verowering van Fort Ticonderoga. Die Tweede Kontinentale Kongres is gelei deur John Hancock, wat die sieklike Peyton Randolph vervang het, en 'n paar van dieselfde afgevaardigdes as die eerste ingesluit het, maar met opmerklike toevoegings soos Benjamin Franklin en Thomas Jefferson. Met verloop van tyd het die radikale element wat John Adams, Samuel Adams en Richard Henry Lee insluit, die meer konserwatiewe faksie wat deur John Dickinson verteenwoordig word, begin verduister. Tog het baie van die afgevaardigdes aan die begin verwag dat die breuk tussen kolonie en moederland sou genees. Groot bydraes het die volgende ingesluit:
Militêre aangeleenthede.Op 15 Junie neem die kongres beheer oor die leër wat buite Boston laer was. John Adams het hard gewerk onder sy mede-Noordelinge om steun te kry vir George Washington as die opperbevelhebber van die kontinentale leër. Adams het besef dat baie mense in die Suide en welgestelde Amerikaners in alle gebiede diep bedenkinge oor die nuwe gewapende konflik koester, en het geredeneer dat die aanstelling van 'n prominente Suidlander aan die hoof van die militêre poging 'n groter steunpunt vir die stryd sou oplewer. Washington, teenwoordig in Philadelphia in volle militêre kleredrag, aanvaar die verantwoordelikheid en vertrek op 23 Junie na Boston. Die kongres het vier majoor-generaal aangestel om onder Washington te dien: Artemas Ward, Charles Lee, Philip Schuyler en Israel Putnam. Einde Mei het die kongres het die inwoners van Kanada toegespreek in die hoop om die passies van die Franse aan die brand te steek en die provinsie as die 14de staat by Amerika aan te sluit. Om 'n verwagte inval uit die noorde te stuit, het die Kongres die noodlottige inval in Kanada goedgekeur.
Standpunte.Die kongres het baie moeite gedoen om 'n filosofiese regverdiging vir sy deelname aan die oorlog aan te bied. Begin Julie is toestemming verleen aan Dickinson's Olywe -tak petisie, 'n verklaring van blywende lojaliteit aan die koning, maar afkeuring van die optrede van sy ministers en die parlement. 'N Sterker verklaring volg op 6 Julie 1775, die Verklaring van die oorsake en noodsaaklikheid van die gebruik van wapens, wat die moontlikheid van onafhanklikheid uitgesluit het as Amerikaanse regte nie herstel word nie. Die koloniste het steeds hul teenstander as die parlement geïdentifiseer, eerder as die koning:
Die wetgewer van Groot-Brittanje word egter gestimuleer deur 'n buitensporige passie vir 'n mag wat nie net onregverdigbaar is nie, maar waarvan hulle weet dat dit op 'n besondere wyse deur die grondwet van daardie koninkryk verwyt word, en wanhopig is vir sukses in enige manier van wedstryd, waar het die waarheid, die wet of die reg, dit lankal probeer verlaat, probeer om hul wrede en onpolitieke doel te bewerkstellig om hierdie kolonies met geweld te verslaaf, en het dit daarom vir ons nodig gemaak om af te sluit met hul laaste beroep van rede tot wapen .
In Mei 1775 bied Lord North 'versoening' aan die kolonies aan, waardeur die kolonies hul billike deel van die uitgawes sal betaal en die parlement self nie belasting sal hef bo heffings vir die regulering van handel nie. Die kongres het die voorstel oorweeg en op 30 Julie besluit op advies van 'n komitee, waaronder John Adams, Richard Henry Lee, Thomas Jefferson en Benjamin Franklin, dat
... die kolonies van Amerika geregtig is op die enigste en eksklusiewe voorreg om hul eie geld te gee en toe te staan; dat dit 'n reg behels om te beraadslaag of hulle 'n geskenk sal maak, vir watter doeleindes dit gemaak sal word en wat die bedrag daarvan is; en dat dit 'n groot skending van hierdie voorreg is vir enige liggaam van mans, wat hul grondwette nie ken nie, om voor te skryf vir watter doeleindes geld op hulle gehef sal word, om die bevoegdheid van hul omstandighede, omstandighede en situasies te beoordeel; en van die bepaling van die bedrag van die bydrae wat gehef moet word.
Die finansiering van die oorlog.Die kongres het probeer om vir die konflik te betaal deur papiersertifikate uit te reik en deur leen by plaaslike en buitelandse bronne. Die kontinentale geldeenheid en sy staatsuitgawes het skerp in waarde gedaal en 'n uitmergelende inflasietydperk veroorsaak. Die poging om geld in te samel vir die betaling van soldate en die aankoop van wapens en voorrade bly 'n probleem vir die grootste deel van die oorlog.
Onafhanklikheid.Die resolusie van Richard Henry Lee (Junie 1776) oor die bevordering van onafhanklikheid weerspieël veranderende openbare mening oor die behoud van bande met Brittanje. Hierdie maatreël is deur die kongres aangeneem en daarna in Jefferson se verklaring uitgewerk.
Opening van diplomatieke kanale.In 1776 word Silas Deane na Frankryk gestuur, waar hy suksesvol voorraad, wapens en die dienste van 'n aantal ervare Europese militêre offisiere bekom het. Sy missie is later aangevul deur Arthur Lee en Benjamin Franklin, en het gelei tot die sluiting van die Franco-American Alliance (1778).
Wetgewing.Die kongres het nie die bevoegdheid gehad om bindende wetgewing aan te neem nie, maar het wel nie-bindende besluite goedgekeur. Die afgevaardigdes kon die state vra om geld, voorrade en manne te voorsien vir die oorlogspoging, maar die state kon die versoeke aanvaar, verwerp of wysig.Die kongres het erken dat 'n suksesvolle vervolging van die oorlog sterker sentrale gesag vereis. In Julie 1776 is 'n voorstel, die Statute van die Konfederasie, ingedien en het 'n lang debat ontstaan ​​voordat dit in November 1777 aangeneem is; ratifikasie van die artikels deur die state is eers voltooi in 1781. Ten spyte van hierdie prestasies, is 'n groot deel van die kongres se tyd bestee aan streeksgevegte. Baba politieke partye het ontstaan. Gewoonlik het die state Georgia, South Carolina, North Carolina en Virginia saamgewerk, dikwels in teenstelling met die wense van Massachusetts, Connecticut, Rhode Island en New Hampshire. Die middelstate het van die een kant na die ander geswaai, afhangend van die aangeleentheid wat behandel word. Verdere verwarring is bygevoeg by die beraadslaging van die kongres deur herhaalde militêre bedreigings; die benadering van die Britse leërs het in die loop van die oorlog verskeie veranderinge van vergaderplek genoodsaak.
Kyk die video: Срочно! Испания атаковала Газпром и поплатилась! Кремль наконец-то устроил кошмар ЕС (Mei 2022).