Die christen wat vreemdeling wil wees, het waarde vir die wereld | Vrye Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika
Home Die christen wat vreemdeling wil wees, het waarde vir die wereld Drukker-vriendelike weergaweDatum: 1990 ?Predikant: Ds EA de BoerGeskrif: I PetrusHoofstuk: 1
Votum - seëngroet Sing: Ps. 20 : 1, 2 Wetslesing Sing: Ps. 20 : 5, 6 Skriflesing: 1 Petrus 1:1-16 Gebed Kollekte Sing: Ps. 87 : 1, 4, 5 Tekslesing : 1 Petrus 1:17-19 + art. 27 NGB Preek Sing: Ps.119 : 17, 19 Dankgebed Sing: SB. 36 : 2, 4, 5 Seën
in die weke wat voorlê wil ek met u dink oor een spesiale woord uit die Bybel: dis die woord "vreemdelingskap". Jy vind die woord orals in die Bybel. Die buitelanders wat in die beloofde land by die volk Israël gewoon het, is met 'n spesiale woord in Israël se wetboek "vreemdelinge en bywoners" genoem. Dit lê die uitsonderingsposisie waarin sulke mense gebly het, vir altyd vas. Maar ook van God se eie mense word al in die Ou Testament gesê: hulle was vreemdelinge in Egipte. Of nog verder terug: Abraham het soos 'n vreemdeling in die land van die belofte geleef. Vir 'n aantal eeue het die volk van God 'n eie land gekry, die land van die belofte. Tot die ballingskap kom waaruit tien stamme nie teruggekom het nie: die verstrooiing. Net twee stamme het teruggekeer. Totdat Jesus kom om die sonde van die wêreld te dra. Nie net die sonde van sy volk nie, ook van die wêreld. Kyk, sê Johannes die Doper, "die lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem" (Joh. 1:29). Die lam wat ook in ons teks genoem word (vs. 19). In die Nuwe Testament behou die woord "vreemdeling" sy betekenis. Die koms van die Gees het mos die betekenis: die kerk van die Here Jesus word in die hele wêreld gebou. Die een beloofde land het sy betekenis verloor. Die hele wêreld is die blyplek van God se mense. God se mense: dis die een volk waarvan die NGB sê dat "dit oor die hele wêreld versprei én verstrooi is". Versprei: dis die ruimtelike, wye aspek van God se werk. Verstrooi: is die bewaring van God in die duiwelse teenstand teen die kerk van Jesus Christus. Ons begin vanmôre by die apostel Petrus wat God se Woord so spreek: "wandel dan in vrese gedurende die tyd van julle vreemdelingskap". Die betekenis van die woorde is:
Want hy of sy is daar vreemd sonder vaderland, vry deur Vader se seun, bevoorreg aan Vader se hand. 1. VREEMD SONDER VADERLAND
Om Petrus se aansporing in ons teks te kan verstaan, moet ons na die adres wat op die kouvert van hierdie brief gestaan het, kyk. Lees maar saam in vers 1. Eerste staan die afsender: "Petrus, 'n apostel van Jesus Christus". Dan kom die adressering: "aan die vreemdelinge van die verstrooiing in Pontus, Galasië, Kappadocië, Asië en Bithinië". As u nou met my agter in u Bybel kyk, vind u daar die landkaart (die laaste een) van die wêreld van die Nuwe Testament. Bô die land Israël sien u in groot letters die provinsies van Klein-Asië geskryf. Die vyf provinsies wat Petrus hier as die adres van sy brief noem. Dis dus nie 'n brief vir een spesifieke gemeente nie, maar 'n rondskrywe aan alle kerke daar. Daar is baie kerke in klein-Asië: almal moet in die een brief bereik word. Tog nóem die apostel nie die kerke as gemeentes nie. Hy noem die lidmate van Christus se een kerk met 'n spesiale omskrywing: "die vreemdelinge van die verstrooiing". Hoekom noem hy hulle so? Ons ontmoet 'n soortgelyke adressering in Jakobus se brief. Jakobus skryf aan "die twaalf stamme wat in die verstrooiing is" (1:1). Daardie apostel rig homself tot alle Jode wat christen geword het. Na Pinkster het die kerk wonderbaarlik gegroei. Hulle het in eensgesindheid die Here gedien. Dan kom die dag waarop die vervolging losbreek. Ons lees in Handelinge 8: "en almal is verstrooi oor die streke van Judea en Samaria" (vs. 1). "En die wat verstrooi was, het die land deurgegaan en die woord van die evangelie verkondig" (vs. 4). Die een gemeente van Jerusalem is soos 'n saaddoos wat oopbarst: die saad word deur die wind van die Gees oor die land uitgestrooi word! Die brief van Jakobus is dus vir Jode geskryf: Jode wat christene is. Dis die volk wat bekend is met die begrip "verstrooiing". Dis mos die woord vir die ballingskap in sy gevolge: die ou straf dat die volk van God nie in hul vaderland mog bly nie en oor die breedte van die wêreld verstrooi is. Met Pinkster het 'n nuwe ballingskap oor hulle gekom. Maar dit is nie 'n straf nie, dis tot seën vir die stede, ja, vir die lande waar die christene kom.
3. BEVOORREG AAN VADER SE HAND Baie mooi begin vers 17: "En as julle Hom as Vader aanroep wat sonder aanneming van die persoon oordeel volgens elkeen sy werk, wandel dan is vrees gedurende die tyd van julle vreemdelingskap". Julle bid tot God en noem Hom vertrouelik "vader". "Ons Vader wat in die hemel is ...". Maar besef jy Wie jy sommer so Vader noem? Dis Hy wat ook die Regter is. Ja, 'n christen mag God sy Vader noem: om Christus ontwil. Maar dit beteken dan: dus moet jy jou lewe in vreemdelingskap aanvaar! Jy mag nie meer 'n vaderland vooropstel nie: dat wil sê dat jy jouself nie mag aanpas aan die maatskaplike sondes nie. Petrus sê daarby: Hy is die God wat "sonder aansien van die persoon", dis onpartydig oordeel. As christen mag jy jou vry weet deur die Seun, die middelaar Jesus Christus. Jy ken die waarde van die losprys wat Hy vir jou lewe betaal het. Nee, dan gaan die Here nie afsonderlik jou werk beoordeel nie. Maar dit kan wees dat jou lewe uitwys dat jy eintlik nie 'n christen wil wees nie. Dat jy tevrede is, maar nie moeite vir die Here wil doen nie. Die lewe, die werk sal 'n spieël wees van die geloof! Dis mos wat die Gees wil bewerk. Tog staan daar die woorde dat God "onpartydig oordeel volgens elkeen se werk". Jy het in jou persoon nie regte wat jou 'n uitsonderingsposisie gee nie. Jy kan nie na jou lidmaatskap van die VGK-Pretoria verwys om te sê: HERE, maar die inskrywing was tog reg? Die HERE beoordeel of jou lewe en jou werk 'n spieël van die geloof is. Daarom sê Petrus in hoofstuk 2:11: "Geliefdes, ek vermaan julle as bywoners en vreemdelinge om julle te onthou van vleeslike begeertes wat stryd voer teen jou siel". Dis 'n stryd in jouself: om die vrugte van die Gees te sien groei! Kyk vir groei in jou lewe! Kyk vir die genade dat jy mag groei. Want God beoordeel jou lewe. Dit doen Hy onpartydig: Hy het jou groot voorregte gegee om te gebruik, nie regte om jou op te beroep nie. Ja, net die reg om om Christus ontwil in genade aangeneem te word. Dis nie werkheiligheid nie, dis lewe volgens die vreemdelingskap waarvoor jy gekies het, toe jy "Vader" gaan sê het. Dis die voorreg om aan Vader se hand deur hierdie wêreld te gaan. Dus: as jy Hom jou Vader wil noem wat jou lewe in sy hand geneem het, "wandel in vrees tydens die jare van vreemdeling wees".