Nikita V. jarig - Korfbalvereniging ckv N.I.O.
« Selim S. jarig
Gerben P. jarig »
Door Paul Hogetoorn | 25 maart 2018 - 14:53 | 25 maart 2018 Bybelskool » Nuwe Testament
Posts Tagged ‘Nuwe Testament’
Paulus se skriftelike nalatenskap vorm natuurlik deel van die groter beweging om die Bybel as dokument – as kanon, dws as normatiewe maatstaf vir die leer en lewe van die kerk – in die eerste paar eeu te finaliseer.
1. Uitbreiding deur getuienis en diens – Dit begin na Pinksterdag in die vroeë 30er jare n.C. Na die bediening van Jesus, waarvan ons geen direkte skriftelike nalatenskap het nie, is die fokus van die apostels en die vroeë kerk op die vestiging en uitbreiding van die koninkryk van God oor alle grense heen. Dit gebeur hoofsaaklik deur mondelinge en persoonlike getuienis en bediening.
2. Apostoliese en kerklike begronding – Eers daarna begin die NT skrywers se pennevrug verskyn, waarin die leer en lewe van die kerk deur skriftelike bronne begrond is. Dit word veral in briefvorm gedoen (Paulus, Petrus en Johannes se briewe), asook in narratiewe en gelykenisse (Evangelies en Handelinge) en apokaliptiek (Openbaring). Dit duur ongeveer van 50-100 n.C. :
Die eskatologiese briewe 1 en 2 Tessalonisense in die begin 50er jare n.C.;
Die leerstellige Korintiër briewe en Galasiërs in die middel 50er jare n.C.;
Die gevangeniskapsbriewe in die laat 50er en vroeë 60er jare n.C.: Filippense, Efesiërs, Filemon sowel as die pastorale briewe aan Timoteus en Titus;
Eers daarna word die 4 evangelies en Openbaring geskrywe.
Omdat Grieks die amptelike wêreldtaal is, word die Nuwe Testament in Grieks geskryf.
3. Kanonisering – Hierna begin die proses waarin nie net die boeke van die Nuwe Testament nie, in onderskeid van die apokriewe geskrifte, maar ook die boeke van die Ou Testament (soos saamgestel deur die Jode) uiteindelik as die gesaghebbende kanonieke Christelike Bybel erken is. Dit duur ongeveer van die 1ste tot die 4de eeu n.C. Vergelyk kort oorsig hieronder.
Ekskursus oor die vorming van die Bybel as kanon
Die Hebreeuse/Aramese Ou Testament is oor meer as ‘n 1000 jaar gevorm, met die Pentateug wat vroeg kanonieke status geniet het. Die Profete en die Geskrifte is oor ‘n hele aantal eeue geskryf en het mettertyd hulle plek in die harte van mense verower.
Sommige bronne verwys na ‘n Farisese konsilie, wat in 90 n.C. in Jamnia bymekaar gekom het, as die datum waar die Joodse kanon afgesluit is. Hoewel sommige boeke van die Joodse Ou Testament wel daar bespreek is, was die kanon as sodanig nie eintlik op die tafel nie. Joodse geleerdes het die kanon as afgesluit beskou sedert die skryf van die boek van Maleagi, wat die totaal van OT boeke op 39 bring. Hulle het juis nie die apokriewe ingesluit nie, omdat dit na dié datum geskryf is.
Die Nuwe Testament kanon, soos die Ou Testament kanon, was ‘n proses eerder as ‘n eenmalige gebeure of besluit by ‘n kerkvergadering. Vergelyk bv. die opmerking in 2 Petrus 3:16 waar na die briewe van Paulus verwys word wat deur sommige verkeerd uitgelê word. Petrus verwyt die mense dat hulle dit ook doen met die res van die Skrif. Hy gebruik die woord vermoedelik in die sin wat ons dit self vir die kanon gebruik, dws as norm of maatstaf, wat dui op die prosesmatige aanvaarding van die kanonieke omvang van die Skrif.
 Vergelyk langer oorsig: Die ontstaan van die Bybel, en Kanonvorming