risiko – Christastories
Gebruik dié pretpark op eie risiko
3 Comments on Gebruik dié pretpark op eie risiko
Ek en my jongste besoek die skou. Dit is iets wat ons baie lank gelede laas gedoen het – die wêreld het mos feesbefoeterd geraak en goeie, outydse skoue het in die stof gebyt. Ons geniet dit, stap deur die sale en giggel lekker oor al die verkoopsmense se strategieë. Ons kyk na skilderye, speelgoed, klere, fieterjasies wat groente opkerf, handsakke, meubels, trekkers en perde wat karretjies trek. Ons koop oorbelle, pantoffels, olywe, chippies in 'n boksie met onwaarskynlike sousies bo-oor. Waar anders gaan mens só 'n verskeidenheid en kombinasie inkopies doen? (O ja, by 'n fees …)
Ons maak 'n draai by die pretpark en is betower deur die liggies en unieke musiek. Deur grootmens-oë en -ore lyk en klink dit seker anders as vir die eintlike teikenmark, maar die tuimelende en draaiende kontrepsies bekoor ons nogal. Die enigste een waarop ons graag sou wou klim, is die carousel met die perdjies, maar helaas, hulle is besig om daaraan te werk. Ons is maar tevrede met 'n foto.
Die volgende dag is daar 'n ongeluk by een van die ander ritte. 'n Waentjie val om en drie mense kry seer. Nooddienste is vinnig daar, die mense word die volgende dag uit die hospitaal ontslaan. Natuurlik is daar 'n hewige en baie aggressiewe woordestryd in die plaaslike pers en op sosiale media. Die skou se bestuur word uitgetrap, mense word aangeraai om dit nie daar naby te waag nie. Dieselfde ritte wat ons as baie mooi, goed onderhou, netjies en kunstig opgeval het, word beskryf as stokoud, verwaarloos, gevaarlik, heeltemal te duur … mense word aangeraai om almal te dagvaar, van die man wat die kaartjies by die hek verkoop, tot die skoubestuur en die eienaar van die pretpark. Gits, het die liggies en musiek ons só erg verblind? Ons was dan daar!
Ek herkou daaraan. Ons hou van die gevaarlike ritte in die lewe se pretpark. Ons hou ook van baklei. Beskuldig. Verwyt. Wil altyd iemand voor die bors druk met 'n kwaai wysvinger en sê: "Dis jóú skuld!" Ek neem nie verantwoordelikheid vir my besluit om op die potensieel gevaarlike masjien te klim nie.Dis nie my eie skuld dat ek die waarskuwings ignoreer het nie. Ek kyk die "eie risiko" deeltjie mis. Ek kyk net vas in die "pret" gedeelte. Maar as dit skeefloop – dan soek (en kry) ek iemand om te blameer. Mense wat op geen manier betrokke is nie, ken skielik elke detail, en versamel ywerig nóg detail, gretig om elke grusame brokkie te glo en te versprei. Nog erger: baie mense wat self jare gelede, indien ooit, 'n pretpark besoek het, praat met groot outoriteit oor die toestand van die ritte, die regsprosesse om te volg en wie nou eintlik die skuldige is. Hulle deel raad uit, en oordeel links en regs, fel en sonder genade.
Die slagoffers self? Hulle is doodstil, waarskynlik iewers besig om 'n seerplek te versorg, te kyk hoe 'n seer blou kol stadig groen en geel word en dan verdwyn, 'n nagmerrie-oomblik te probeer vergeet, 'n beseerde ledemaat versigtig weer te begin gebruik. As hulle gelukkig is, is daar ander wat hulp aanbied – 'n salfie aansmeer, pleisters aandra, inhak vir daardie eerste treetjies op die wankelrige "nuwe" bene. Hopelik sal hulle iewers in die toekoms weer voor 'n pretrit staan, na die mooi liggies en anderwêreldse musiek luister, en besluit om tóg weer te ry.