Individualisme is wat dit is, 'n konsep in die sielkunde - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Individualisme is 'n wêreldbeskouing wat die primêre belangrikheid van die individu en persoonlike onafhanklikheid beklemtoon. Die Franse woord "individualisme" is afgelei van die Latynse "individum" - "ondeelbaar." Dit is gekant teen kollektiwisme, praktyk en ideologie om 'n individu tot die samelewing te beperk. Individualisme is 'n term van sosiale sielkunde, aangesien die ontwikkeling daarvan in 'n persoon direk verband hou met die faktore van die samelewing. Hierdie konsep postuleer dat die belange van die samelewing minderwaardig is teenoor die belange van individue wat daaruit bestaan.
Ten spyte van die langtermyn-propaganda van die beginsel van individualisme, kan dit nie algemeen genoem word nie, gegewe die afhanklikheid van ekonomiese voorvereistes. Gedurende die tydperk van die Sowjet-stelsel is hierdie beginsel beskou as 'n manifestasie van antisosiale egoïsme, en kollektiwisme was die dominante staatsideologie. Die gebrek aan ervaring van 'n harmonieuse verhouding tussen hierdie beginsels het gelei tot die wydverspreide konsep van sosiale Darwinisme, geskeur uit die konteks waarvan die slagspreuk "die sterkste oorleef" gelei het tot 'n kriminele rewolusie wat markhervormings in gevaar gestel het.
Die konsep van individualisme as die behoefte om druk op die individu van die omliggende samelewing te verminder, is in die era van die nuwe tyd onder die gemeenskap van politieke filosowe van Engeland gevorm. Dit is die beginsel van individualisme, wat die fundamentele klassieke politieke ekonomie is wat deur Adam Smith geformuleer is. Wat sê dat 'n individu wat omgee vir sy eie voordeel, die samelewing bevoordeel, ongeag die fokus daarop, meer effektief as 'n bewuste begeerte vir die goeie van die samelewing. Ondersteuners van sosialistiese teorieë het begin om individualisme te gebruik in teenstelling met sosialisme, wat gelei het tot die wortel van die negatiewe interpretasie van individualisme deur egoïsme.
Die vorming van individualisme begin in die kinderjare. Die soort van 'n kernfamilie wat bestaan ​​uit 'n paar of een volwassene met 'n kind, word in die samelewing dominante. Dit word gekant teen 'n uitgebreide familie van die tradisionele tipe, met gesamentlike bestuur van verskeie geslagte, wat reeds die vroeë vorming van die ervaring van kollektiewe samelewing beperk. Die kernfamilie word gesien as die noodsaaklike doel om die leer van onafhanklike lewe te bevorder. Daar word van 'n volwasse kind verwag om die gesin te verlaat en 'n afsonderlike huishouding te handhaaf, wat moontlik die kontak met familielede tot 'n minimum beperk of heeltemal staak.
Verhoging van selfvertroue, ouers moedig die kind aan om te leer en voor te berei vir onafhanklike verdienste, sakgeld is die eiendom van die kind. Die onderrigpraktyk gee jongmense die geleentheid om geleidelik onafhanklik te word van die ouers se ekonomiese hulpbronne.
Die sosiale stelsel van die Westerse en pro-Westerse samelewing fokus ook op die ontwikkeling van individualisme. Aangesien die samelewing geleidelik bewaring van die toekomstige generasie verwyder, word die vermoë om aan te pas die prioriteitsvorming. Outonomie word bevorder deur die onderwysstelsel, wanneer sosiale oorsprong nie 'n belangrike rol speel nie, word gelykheid grondwetlik voorsien. 'N Fokus op die bereiking van doelwitte, eerder as om langtermynverhoudings te bou, lei tot die skepping en disintegrasie van kommunikasieselle, afhangende van die take.
Die beginsel van oop uitdrukking en verdere beskerming van individuele mening, insluitend onaangename vir die samelewing, die botsing van opponerende posisies en direkte konfrontasie is natuurlik vir die ontwikkeling van die samelewing.
Een van die belangrikste, statisties bevestigde grondslae van die ontwikkeling van individualisme is die welsyn van die samelewing. Hoogs gekwalifiseerde spesialiste en verteenwoordigers van die top van die samelewing is meer geneig tot individualisme. Maar wanneer onafhanklikheid verkry word, word 'n individu steeds meer alleen in die gesig van probleme wat ontstaan, en die keuse van die keuse dra die las van persoonlike verantwoordelikheid, wat die stresbelasting verhoog.
Individualisme in sielkunde
Individualisme is 'n vorm van wêreldbeskouing wat die voorrang van persoonlike doelwitte en belange beklemtoon, die onafhanklikheid van individuele gedrag. Harry Triandis, 'n sosiale sielkundige, het die term idiocentric voorgestel. Dit dui op persoonlikhede wat gerig is op self perfeksie, met 'n individualistiese wêreldbeskouing, wat hul eie oortuigings prioritiseer en, in die geval van konfrontasie, poog om die situasie te verander, en nie hul eie oortuigings nie. Individue demonstreer meer effektiewe resultate in onafhanklike werk, kollektiewe buie word slegs geaktualiseer in geval van gevaar.
Vir individualiste bly groepdoelwitte in die agtergrond. Alhoewel 'n persoon altyd 'n deelnemer aan die sosiale is, is die individualis hoogs outonome en kan hy homself suksesvol besef, om minimaal na hul hulpbronne te draai.
Individualisme is in die sielkunde 'n idee van die basiese selfsugtige menslike natuur, waarmee jy met hom 'n bekwame verhouding kan bou, kommunikasie bou wat die voordele van beide partye respekteer. Dit is die basis vir die bewering van humanistiese waardes, die reg op selfuitdrukking, die gees van mededinging en eerlike spel. Die gebrek aan opoffering skakel die konsep van offerandes uit, en wedywering word nie beskou as verraad en aanval as daar geen lojaliteit opgelê word nie.
Belangrik vir hierdie wêreldbeskouing is die konsep van "privaatheid", gewoonlik vertaal as "persoonlike ruimte". Maar op dieselfde manier word die gevoel van belangrikheid van nie-oortreding van persoonlike grense gekombineer met respek vir die grense van die ander en die erkenning van 'n ander waardesisteem.
Verhoudings gebou op individualisme bevat minder verbod en meer regte vir foute, met 'n natuurlike gevoel van persoonlike verantwoordelikheid vir hulle. Vryheidsbeheersing, om van potensiële gevaar te hou, gee nie die persoon die ervaring wat nodig is om te oorleef nie. Hierdie voorbeelde van individualisme is opvallend in moderne opvoeding, met 'n toename in nie-inmenging van ouderlinge in die lewe van die jonger geslag. Aanmoediging van persoonlike verantwoordelikheid dra by tot 'n meer kreatiewe benadering, inisiatief, aktiwiteit, wanneer die krag van tradisie en onderdrukkende norme nie 'n struikelblok vir selfaktualisering en eksentrisiteit word nie.
Individualisme en egoïsme - die verskil
In die alledaagse gebruik word die begrip egoïsme dikwels gemeng in die sin van individualisme. Die idee is wydverspreid dat daar 'n etiek van die individu en die moraliteit van die samelewing is, dan is die moraliteit van die individu gelyk aan individualisme, egoïsme, en die moraliteit van die samelewing stem ooreen met kollektivisme en altruïsme, tot nadeel van die individu. Maar voorbeelde van individualisme laat altruïsme toe en verwelkom, waarin 'n persoon sy belange vrywillig beperk tot voordeel van ander. Altruïsme is antonymies vir egoïsme, individualisme tot kollektiwisme.
Die verskil tussen individualisme en egoïsme word uitgedruk in die feit dat egoïsme 'n variant van lewensposisie is, wanneer die besef van eie belange moontlik is ten koste van skade aan ander individue of die samelewing as geheel. Individualisme bied die beskerming van sy eie waardes en respekteer ander. Egoïsme is tot 'n sekere mate 'n gebrek aan respek vir eie hulpbronne, aangesien die individu nie 'n lewe kan bou en self-aktualiseer sonder om die hulpbronne van ander aggressief te kies nie.
Egoisme word geassosieer met infantilisme, wanneer 'n persoon optree soos 'n baba deur 'n moeder te gebruik, wat die bron van sy lewensbronne is, om hierdie tipe verhouding met ander te oordra en die scenario van onvoorwaardelike en geskenkende moeders se liefde uit te beeld. Aangesien die gedrag van ander nie ooreenstem met hierdie gedragspatroon (wat nie verbasend is nie), word die verwagting in aanvraag en seleksie gebruik deur die beskikbare hefbome van invloed.
Terwyl individualistiese outonomie veronderstel om op eie vermoëns te staatmaak, word die behoefte (en dus gebruik, insluitende skadelike, aggressiewe) beskou as 'n lae ontwikkeling van outonomie. Onafhanklike posisie stoot vir deurlopende selfverbetering, en erken die grense van hul vermoëns. Uitbreiding van 'n verskeidenheid persoonlike vermoëns, 'n persoon kan hulpbronne en ondervinding uitruil en skenk, omdat hy weet hoe om dit weer te kry, met die nodige ervaring. Die sosiaal van die individu lê in die feit dat sy ontwikkeling in interaksie plaasvind, en nie in konfrontasie met ander nie, soos draers van persoonlike belange.
Kyk na die video: Comment l'individualisme transforme-t-il le lien social ? - SES - Terminale - Les Bons Profs (Januarie 2020).