Laat ek bieg
Ek het baie onlangs "per toeval" op hierdie site afgekom, seker verveeldheid wat my hierna gelei het. En was heeltemal stomgeslaan deur die feit dat so baie van ons liewer die "kluisenaarslewe" verkies, ter wille van die samelewing.
Laat ek verduidelik: Ek is 'n topbestuurder van 'n internasionale maatskappy, werk direk met die publiek, is welbekend. Die meeste van my vriende kyk op na my: op 30 het ek al iewers gekom. Ek het ook gedink dis belangrik. Ek het twee jaar gelede die perfekte vrou ontmoet en ons is binne vier maande getroud. In ons gemeenskap se sosiale kringe was ons welbekend. Feit is, ons is ordentlike mense; ek bedoel, die aansien het ons nie windgat gemaak nie, maar ja, ons het dit baie geniet, ook die voordele wat daarmee saamgaan.
Vroeër in 2006 ontmoet ek toevallig iemand, deur die werk: 29, getroud, met 'n laaitie van amper 3. Ons "kliek" dadelik. Die vriendskap groei, en gou is ek 'n vertroueling. Net om agter te kom die huwelik is reeds op die rotse, die skeisaak is ingedien, die proses is aan die gang.
Natuurlik, as ek te veel tyd op hande het, hoor ek gou hoe dit gaan, of daar iets is waarmee ek kan help. Ons gaan 'n naweek weg, kamp by die dam. Sorg dat ons mekaar gereeld sien, minstens een keer 'n week. En ja, ek troos gereeld, want ten minste beteken ek hier iets, nie soos by die huis waar werk en die groot bankbalans top-prioriteit is nie.
Die kort en die lank, ek ervaar liefde soos nog nooit tevore nie, voel met "ons" tye kalm en rustig. Heeltemal tevrede, 'n vervulde mens, en die seks is great.
En onttrek heeltemal uit my huislike lewe. My vrou kan nie kinders kry nie, en ek smag na kinders.
Maande se worstel met my gewete … Ek neem die besluit. Doen aansoek vir die egskeiding, verkoop die groot huis. Begin 'n nuwe lewe, saam. Ek ignoreer eenvoudig die samelewing, alles wat daarmee gepaard gaan. Wie is hulle om te oordeel …?