Beleggingskontroversie - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Investiture Controversy, ook bekend as die Investiture Contest of Investiture Dispute, was 'n konflik van 1076 tot 1122 tussen die pousdom van die Katolieke Kerk en die Saliaanse dinastie van Duitse monarge wat die Heilige Romeinse Ryk regeer het. Die pous-keiserlike konflik was gefokus op die aanstelling van biskoppe, priesters en kloosteramptenare deur die praktyk van leke-belegging, waarin hierdie kerklike amptenare gekies is vir hul posisies en geïnstalleer is deur die uitruil van die kledingstukke en fisiese simbole van die onderskeie ampte deur sekulêre heersers eerder as deur die pous. Die geskil was grotendeels 'n ideologiese een tussen die koalisies van pous Gregorius VII (r. 1073-1085) en Hendrik IV, Heilige Romeinse keiser (r. 1084-1105) en die koning van die Duitsers (r. 1056-1105), alhoewel die konflik het tot hul dood voortgeduur en het nog eeue lank politieke gevolge gehad.
Die beleggingsgeskil het geleidelik gegroei in die 11de eeu uit geringe ingrype van die keiserlike here in kerksake en uit 'n ingrypende hervormingsbeweging binne die Middeleeuse kerk onder leiding van die pouse, waarin die hervormingsdoelwit was "... die volledige vryheid van die kerk van beheer deur die staat, die ontkenning van die sakramentele karakter van koningskap en die oorheersing van die pousdom oor sekulêre heersers ... "(Cantor, 245). Hierdie ontwikkelings het gelyktydig plaasgevind en was nie noodwendig antagonisties tot na die dood van Henry III, die Heilige Romeinse keiser nie (r. 1046-1056). Die spanning van die botsing van sekulêre en godsdienstige gesag bereik sy kantelpunt in 1076 toe Hendrik IV die abdikasie van Gregorius VII, wat daarna die monarg uitgesluit het, vra. Burgeroorlog het kort daarna uitgebreek tussen die keiserlike lojaliste van Henry IV en 'n koalisie van anti-imperialiste en Gregoriaanse hervormers.
Terwyl oop konflik teen die einde van die eeu vertraag het, was die ewewig van die Europese politiek ontwrig. Die komplekse konflik van godsdienstige, keiserlike en plaaslike owerheid het tot in die 12de eeu voortgeduur en is in 1122 deur die Concordat of Worms besleg. Hierdie kompromie tussen Henry V, die Heilige Romeinse keiser (r. 1106-1125) en pous Callixtus II (r. 1119-1124) onderskei die unieke rolle van sekulêre heersers en kerklike amptenare in die keurings- en beleggingsproses, en herstruktureer die verhouding tussen die Kerk en die Ryk, sowel as sekulêre regerings in die algemeen. Konflik oor die owerhede van kerk en staat het nie in 1122 opgehou nie, maar die Concordat het die sekulêre invloed oor die pous na etlike eeue beperk en die idee van 'n teokratiese Heilige Romeinse Ryk tydelik vernietig.
Die bewind van Otto I, die Heilige Romeinse keiser (r. 962-973) van die Germaanse Ottoniese dinastie was deurspek met godsdienstige beskerming om sy invloed op die kerk te bevorder, en daarna word die Ottoniese Renaissance genoem. Kort na sy kroning het hy begin om die verhouding tussen die sekulêre koninkryke en die pousdom te herstruktureer, met die aanspraak op sy reg om nuwe ringe op die grondgebied van die ryk te skep en om uitgesoekte here of biskoppe te installeer om hierdie lande te bestuur. Otto se godsdiensbeskerming het 'skenkings aan die Duitse bisdom, kloosters en kloosters ingesluit ... die stigting van katedraalskole en die vervaardiging van nuwe uitgawes van klassieke tekste ... sowel as 'n magdom nuwe liturgiese literatuur,' godsdienstige gedigte en toneelstukke, en kultuurgeskiedenisse, en 'n verskeidenheid ander tekste (Whaley, 27-28).
Behalwe hierdie aktiwiteite, het Otto I en sy keiserlike opvolgers hul beheer gekonsolideer deur verder in te gryp in plaaslike kerksake deur middel van lekebelegging. Deur persoonlike of politieke medewerkers in poste van godsdienstige gesag aan te stel, hoofsaaklik as biskoppe en abte, het die sekulêre heersers hul direkte beheer oor daardie kerklike ampte en die eiendom wat daaraan verbonde was, gevestig, insluitend kerke, katedrale, kloosters, kloosters en alle verwante boedels. Die keurings- en aanstellingsprosesse van leke -belegging wat deur die Ottoniese en Saliaanse dinastieë onderhou is, het die reg van pouse en aartsbiskoppe vervang om dieselfde te doen, wat die superioriteit van sekulêre heersers bo die kerk en pous versterk.
Die Heilige Romeinse keiser Hendrik III, die tweede Saliese keiser, was veral bekend vir sy openbare vertoon van godsdienstigheid en vroomheid, sowel as sy ingryping in kerksake. Veral in 1046 het hy die biskoppe van Aquileia, Milaan en Ravenna in Italië in hul posisies aangestel en op die Sinode van Sutri 'n pouslike geskil tussen drie mededingende pouslike eisers beëindig deur hulle af te sit en biskop Suidger van Bamberg te kies om geïnstalleer te word as pous Clemens II (r. 1046-1047). Die drie opeenvolgende opvolgers van Clemens II - Damasus II, Leo IX en Victor II - is ook deur Henry III uit 'n poel getroue Duitse biskoppe gekies en was die hoofde van die kerk tot 1057. Teen die tyd dat Henry III in 1056 sterf, de facto die oppergesag van die Heilige Romeinse Ryk oor die kerk en pousdom was onmiskenbaar as gevolg van die sekulêre invloed van die hoogste amp van die kerk.
11de-eeuse pouslike hervorming
In die vroeë 11de eeu het 'n geestelike en monastiese hervormingsbeweging binne die kerk ontstaan. Onder leiding van die pousdom en ondersteun deur prominente kerkfigure, waaronder Peter Damian, Hugh van Cluny en Anselm van Lucca, was die hervormingsbeleid gefokus op die idee van kerklike onafhanklikheid van sekulêre inmenging en pouslike superioriteit bo lekeheersers. Die pouslike aansprake van sekulêre gesag oor monarge en here is deels afgelei van die bedrieglike Donasie van Konstantyn, 'n vervalste dokument wat beweer dat dit die 4de-eeuse toekenning van alle Wes-Romeinse Ryk-gronde en besittings deur die Romeinse keiser Konstantyn I (306-337 nC) aanteken. Volgens die hervormers word die kerk en sy aanhangers sedert die tyd van Konstantyn onderdruk deur die Duitse konings en keisers toe hulle hul beheer oor kerklike eiendom en ampte geïnstitusionaliseer het.
Kerkhervormers het gerig op belegging en verwante sekulêre inmengings. Die praktyk van simonie en die huwelik van die geestelikes was belangrike kwessies.
Kerkhervormers het gerig op belegging en verwante sekulêre inmengings. In die besonder is die praktyk van simonie en die huwelik van die geestelikes, wat reeds deur die kerklike kanon verbied is, beskou as die belangrikste kwessies wat opgelos moet word. Sowel die kerklike huwelik as die simonie, die verkoop van kerklike posisies, is gekritiseer as oorsake van onsedelikheid binne die kerk. Simony was 'n algemene praktyk in die Middeleeuse Europese feodalisme waarin nuut belê kerklike amptenare hul appointer vir die pos terugbetaal het. Die transaksie het verder gegaan as die aanstellingsprosedure wat deur die kerkreg bepaal is. As gevolg van hierdie ondergang, is simony in die middel van die 11de eeu sterk teenstaan ​​deur Clement II en Leo IX (r. 1049-1054) as die belangrikste oorsaak van sekulêre korrupsie van die kerk.
Die 11de-eeuse pouse, insluitend dié wat deur Henry III aangestel is, het die hervormingsbeweging rondom onafhanklikheid gestruktureer en hul doelwitte ondersteun deur die kerk se kerkreg te ontwikkel. Benewens die veldtogte teen simonie en kerklike huwelike, het pous Leo IX aktief gelei tot die kodifikasie van die kerkreg, pouslike dekrete en die Skrif. Hy het die pousdom as die enigste beoordelaar oor die Christelike leer en ritueel aangestel in die strewe na universalisme en die Romeinse oorheersing van die Christendom. Hierdie optrede het spanning vererger met die Bisantynse Ryk en deels die Christelike Oos-Wes-skeuring van 1054 tot gevolg gehad, wat die Romeinse en Bisantynse kerke in onafhanklike instellings geskei het. In reaksie op Henry III se installering van pouse tydens sy keiserlike regering, het pous Nicholas II (r. 1058-1061), 'n ander vurige hervormer, in 1059 'n pouslike bul uitgereik, wat sekulêre inmenging in die aanstelling van pouse verbied deur die gesag van pouslike keuring toe te ken uitsluitlik aan 'n verkiesingsvergadering van sewe biskoppe, wat later die College of Cardinals geword het.
Gregorius VII en Henry IV
Die pouslike hervormingsbeweging het toegeneem na die installering van Hildebrand van Sovana as pous Gregorius VII. Gregory, 'n vurige verdediger van die kerklike gesag oor sekulêre magte, het sy lewe lank voortgegaan met sy strewe na hervorming en pouslike superioriteit as die leier van die kerk. Sy beleid, wat bekend gestaan ​​het as die gelyknamige Gregoriaanse hervormings, spruit voort uit dié van sy hervormingsgesinde voorgangers en word ondersteun deur lede van die geestelikes sowel as die leke wat die "oorheersing van die kerk deur leke en die betrokkenheid van die kerk by feodale teenstand teenstaan" verpligtinge "(Cantor, 244).
Gregory en sy ondersteuners was veral bekommerd oor leke-beleggings, en hul uitdagings vir die praktyk daarvan het die pous-keiserlike spanning verhoog. In 1074 beweer Gregorius VII, kompromisloos in sy bewerings van kerkoorheersing oor die sekulêre wêreld, dat kerkamptenare slegs deur die pous geïnstalleer kan word en eis dat sekulêre heersers hierdie beleid gehoorsaam. Die volgende jaar skryf Gregory syne Dictatus Papae, 'n lys van 27 stellings wat die magte van die pousdom definieer. Peter Wilson het Gregory se verklarings bondig saamgevat: die kerk se "onsterflike siel was beter as die sterflike liggaam van die staat. Die pous was oppermagtig bo albei, geregtig om biskoppe en konings te verwerp as hulle nie geskik was nie" (55).
Gregory se bewerings van pouslike superioriteit is deur Henry IV, die jong erfgenaam van Henry III, geïgnoreer. Nadat sy regentskap in 1065 ontbind is, staar Henry IV voortdurende uitdagings en plaaslike opstand in die gesig, veral in Sakse en Noord -Italië, teen sy pogings om 'n sterker gesentraliseerde monargie te skep. Henry was 'n algemene praktisyn van belegging, simonie en politieke beskerming, en het die pous-keiserlike spanning aangesteek toe hy in 1075 nuwe aartsbiskoppe in Fermo, Milaan en Spoleto installeer, waarop Gregory reageer deur te dreig met ekskommunikasie. Ongetwyfeld en vertroud met die uitdagings van sy koningskap, vergader Henry biskoppe en geestelikes wat by die keiser ondersteun het, in Januarie 1076. Daar het Henry en die vergadering afstand gedoen van hul trou aan pous Gregorius VII en gevra om sy abdikasie.
In reaksie hiervan het Gregory Henry verban en die eed van lojaliteit en getrouheid deur Henry se onderdane en vasale tot niet gemaak. Christene in Europa is verbied om die Duitse koning te gehoorsaam, en baie van sy ondersteuners het hul trou aan hom teruggetrek by ontvangs van die proklamasie. Henry se politieke krisis het toegeneem toe 'n groep invloedryke here van die keiserlike gebied hom 'n ultimatum stel wat eis dat Henry hom aan die pous moet onderwerp of sy troon moet afsien. In die daaropvolgende maande het Henry te kampe gehad met aansienlike teenstand vanuit sy koninkryk. Hy het sy politiek en openbare optredes gemanoeuvreer om homself as die vooraanstaande mag in Europa voor te stel, terwyl Gregory die ultimatum en die bedreigde verkiesing, eerder as oorerflike opvolging, van 'n nuwe koning ondersteun.
In Januarie 1077 reis Henry na Noord-Italië en ontmoet Gregory op die kasteel van Canossa, die voorvader van die invloedryke Matilda van Toskane (1046-1115), om te pleit vir die oplossing van sy ekskommunikasie. Henry se aankoms by kasteelmure en die daaropvolgende gebeure bo -op die winterse Apennyn -rif het onsterflik geword as die Walk to Canossa. Die Duitse koning het inderdaad sy absolusie ontvang in ruil vir sy openbare berou buite die kasteel en sy onderwerping aan die pous, maar hierdie optrede het die ewewig van die Middeleeuse politiek verskuif. Deur hom aan Gregory te onderwerp, erken Henry die reg van die pous om sekulêre monarge af te sit en per ongeluk die Gregory se bewering van kerklike superioriteit bo sekulêre magte te staaf.
Ten spyte van Henry se voorlegging het die anti-imperialistiese opposisie die Duitse koning veroordeel en Rudolf van Rheinfelden, die hertog van Swabia, as Henry se plaasvervanger verkies, en 'n burgeroorlog begin wat bekend staan ​​as die Great Saxon Revolt (1077-1088). Henry het geleidelik weer steun onder Duitse adellikes en biskoppe gekry ondanks die teenstrydigheid van sy onderwerping aan Gregory en is weer uitgeskakel in 1080. Kort daarna sterf Rudolf van Rheinfelden, en Henry se leër begin 'n lang beleg van Rome. Terwyl Rome stadig aan die Duitsers geval het, het Henry Gregorius VII as pous afgesit deur Wibert van Ravenna te installeer as pous Clemens III (r. 1080-1100) en daarna deur sy nuwe pous as Heilige Romeinse keiser bevestig. Die beleg van Rome slaag in 1083 en Gregorius VII is vir die daaropvolgende jaar gevange gehou totdat Robert Guiscard (ongeveer 1015-1085), die Normandiese hertog van Apulië, Calabrië en Sicilië, Henry se leër noordwaarts gedwing het, die stad in 1084 afgedank het, bevryding van die pous. Gregory bly afgeset en vlug in ballingskap in die suide van Italië, waar hy in 1085 sterf.
Henry het in sy hele koninkryk voortgegaan om leke en simonie te beoefen toe sy beheer oor die keiserlike gebied herstel het, hoewel die opstandige heersers van onder meer Beiere, Sakse en Toskane hul opposisie behou het. Henry val in 1090 weer Noord-Italië binne om 'n opstand deur 'n anti-imperialistiese koalisie onder leiding van Matilda van Toskane, Welf IV van Beiere (ongeveer 1035/1040-1101) en die Gregoriaanse opvolger Pous Urban II (r. 1088-) te onderdruk. 1099). Hulle leërs het die inval afgeweer en in 1093 het die opstand van Henry se oudste seun Conrad gehelp. Die huwelik van Matilda en Welf V, erfgenaam van Beiere, is in 1095 ontbind, wat Henry die geleentheid gebied het om sy verskille met Welf IV te versoen. Conrad se opstand stort in 1096 in, en Henry herwin sy invloed in die daaropvolgende jare, maar hy het uiteindelik sy keiserlike troon in 1105 laat vaar na die verraad van sy jonger seun en gekose erfgenaam, Henry V.
Resolusie en nalatenskap
By die styging na die keiserlike troon na die abdikasie van sy vader, ontvang Henry V die steun van die Duitse hoër adel en hervormingsgesinde heersers binne die ryk, maar die pouslik-imperiale verhouding het feitlik onveranderd gebly. Pous Paschal II (r. 1099-1118) het, net soos sy hervormingsvoorgangers, die onafhanklikheid van die kerk van sekulêre inmenging nagestreef en Henry se beleggingsregte verwerp. In 1111, na 'n mislukte kompromie oor lekbesit, laat Henry Paschal ontvoer en eis dat die pous sy beleggingsregte erken en hom as Heilige Romeinse keiser bekroon. Paschal se voorlegging aan Henry is op grond van sy gevangenisstraf ongeldig verklaar nadat hy deur 'n kerkraad vrygelaat is. Henry se optrede het die voorheen ondersteunende Duitse biskoppe en geestelikes teen hom gedraai en sekulêre heersers, meestal in Sakse, 'n rede gegee om beswaar te maak teen Henry se keiserlike beheer van hul lande. Die meningsverskil oor belegging en die spanning tussen die Heilige Romeinse Ryk en die pousdom het voortgegaan, selfs toe die pous soortgelyke konflikte met die Franse en Engelse monargieë besleg het.
Resolusies oor die beleggingskonflik wat gedurende die dekades van konflik voorgestel is, hang af van die skeiding tussen die geestelike en sekulêre rolle van biskoppe. Onderhandelinge tussen die twee faksies het in 1121 veld gewen, en die kompromie wat uiteindelik bekend staan ​​as die Concordat of Worms, is in 1122 afgehandel. gekies volgens die kanonieke wet en vry van simony "(Wilson, 60) en kon slegs geïnstalleer word deur" die betrokke aartsbiskop vergesel van twee ander biskoppe "(Whaley, 43). Die keiser het die gesag gehandhaaf om biskoppe met sekulêre gesag en eiendom te belê, wat hulle tot vasale van die lekeheersers gemaak het, maar die feodale aflewering het geen godsdienstige betekenis gehad nie en het die keuse van biskoppe aan die kerklike owerhede oorgelaat. Die keiser se belegging in biskoppe was suiwer binne sekulêre jurisdiksies, terwyl geestelike gesag slegs van die regte kerkamptenare afkomstig was.
Terwyl die keiser magtig was ná die Concordat, was sy invloed op kerksake aansienlik beperk. Die biskoppe het vasale geword van plaaslike hertogte en konings, eerder as direkte aanstellings van die keiser. As gevolg hiervan het kerklike eiendom binne die ryk gebind aan die feodale stelsel en die onderskeie streekheersers in plaas van die keiserlike troon. Hierdie verandering was tot voordeel van die vele hertogte en here, wat die kerklike eiendom opgedoen het binne hul koninkryk wat ooit deur die keiser besit was. Die keiserlike adel en feodale vorste het ook verantwoordelik geword om toekomstige keisers by die bepalings van die ooreenkoms te hou.
Die bepalings van belegging en bestuur wat in die Concordat of Worms ooreengekom is, het die verhouding tussen kerk en staat verander. Hedendaagse historici is dit gewoonlik eens dat die Investiture Controversy die struktuur van die Europese politiek verskuif het. Wilson het opgemerk dat die resolusie "wyd geïnterpreteer is as 'n epogale verskuiwing van die vroeë na die hoë Middeleeue en die begin van sekularisering" (60). Cantor beskou die Investiture Controversy as 'die keerpunt in die Middeleeuse beskawing', en verduidelik verder:
[Die konflik] was die vervulling van die vroeë Middeleeue, want daarin het die aanvaarding van die Christelike godsdiens deur die Germaanse volke 'n finale en beslissende stadium bereik. Aan die ander kant het die patroon van die godsdienstige en politieke stelsel van die hoë Middeleeue na vore gekom uit die gebeure en idees van die kontroversiële belegging. (246)
Alhoewel die verantwoordelikhede en vermoëns van alle partye verander is, het die konflik oor sekulêre en godsdienstige gesag al eeue lank bestaan ​​voor die geskil oor belegging, en dit het die Europese samelewing nog eeue lank beïnvloed.
► Julie (16)
► Junie (20)
► Julie (32)
► Junie (12)
► Januarie (19)
► Julie (15)
Belegging (Lat. vestitura, investitura Ds. beleggings Kiem. Lehnung ) is 'n seremonie wat bestaan ​​uit die simboliese oorgawe van die leeu deur die heer aan sy vasaal. Die effek daarvan was om die vasaal in besit te neem van sy leeu (sien feodalisme). Die Libri feudorum (2.2, voorwaarde) noem beleggings in die streng sin besit of besit neem, dit wil sê die fisiese aanname van eienaarskap van die erf (vgl. beleggings in die sin van possessio in Leges Langobardorum
2.52.17). Die Libri oorweeg die gebruik van die woord beleggings, as 'n simboliese oordrag van die reg op die erf, as 'n ontoelaatbare uitbreiding van die betekenis. Maar hierdie tweede sin van die woord is die meer gebruiklike in die Middeleeue.
Belegging moet onderskei word van huldeblyk (homagium, hominium ), waardeur die vasal homself verklaar het as die 'man' van sy heer. Daardeur aanvaar hy die verantwoordelikheid om die dienste aan hom te verskaf, veral militêre en hofdienste, wat ontstaan ​​as gevolg van die eienaarskap van 'n erfenis. Hulde, soos getrouheid (fidelitas ), maar het op 'n strenger manier 'n persoonlike band tussen vasaal en heer geskep. Belegging het te make met die 'materiële' aspek van die feodale kontrak, maar daar was duidelik 'n noue band tussen die twee begrippe, en daar word gedebatteer of die persoonlike verhouding (huldeblyk) voorrang geniet bo die materiële verhouding (vrye kontrak) of andersom .
Belegging volg gewoonlik op die eerbetoon (behalwe in Italië, vgl. Libri feudorum, 2.4), aangesien die feodale heer die erf nie oorgegee het totdat die vasal erken het dat hy sy man is nie. Oorspronklik was die persoonlike verbintenis (huldeblyk) en die oorhandiging van die erf (verband) nie verbind nie. Daar was vasale sonder 'n leeu en leuns wat toegeken is aan mans wat nie vasale was nie. Maar teen die 13de eeu was die band tussen hulde en belegging normaal, en hulde gesweer om 'n erfenis te verkry ( É tablissements de Saint Louis, red. Viollet 2:19).
Die oorsprong van die beleggingsritueel moet gesoek word in die prosedures vir die oordrag van goedere wat in die Frankiese tydperk beoefen is. Die nuwe eienaar is in besit geneem deur 'n voorwerp wat simbolies is van die eiendom wat oorgedra moet word, in sy hande te plaas ('n klomp grond, 'n tak van 'n boom, 'n greintjie, 'n mes, 'n staf of 'n handskoen). Die simbole wat vir beleggings gebruik word, was baie uiteenlopend (C. Du Cange, Glossarium ad scriptores mediae et infimae latinitatis, red. L. Favre, 4: 410 – 18, s.v. beleggings, toon 98 daarvan in die handveste van die 11de en 12de eeu). Die mees algemene was die staaf of staf, die handskoen, die ring, die swaard en die oriflamme (M. Bloch, op. cit., 1: 267 en bord V). Vir kerklike leuens het feodale here die kruis en ring gebruik, simbole van biskoplike of abbatiese gesag, die gebruik van hierdie simbole het tot gewelddadige konflikte gelei (sien beleggingstryd).
Daar is ondersoek ingestel in die teenwoordigheid van twee getuies wat meestal uit die eweknieë van die nuwe vasaal getrek is. Dit het gepaard gegaan met die betaling van 'n fooi aan die suzerain: die seisin -fooi, of die kamerherengeld wat aan die kamerheer betaal is as die suzerain 'n groot feodale heer was [vgl. sy beperking deur Philip the Bold in die Ordonnansie van Aug. 1272 (Isambert, Recueil des anciennes lois 2: 648 Loysel, Institute coutumi è res, 4:3, 11)].
Die nuwe vasal kon nie sy erfbesit in besit neem voor hy 'n ondersoek ingestel het oor pyn van verbeuring nie (Beaumanoir, Coutumes de Beauvaisis, red. Salmon, nrs. 861 en 1398). Na die beleggingseremonie is 'n amptelike dokument opgestel wat bekend staan ​​as 'n enoffoffment of 'n instrument van enfeoffment. Hierdie dokument is aan die vasaal gegee en dien as bewys van besit. Mettertyd het die opstel en oorhandiging van hierdie dokument die simboliese belegging vervang.
Bibliografie: m. bloch, Feodale Vereniging, tr. l. a. manyon (Chicago 1961). c. e. perrin, "La Soci é t é f é odale," Revue historique 194 (1944) 23 – 41, 114 – 131. f. l. ganshof, Qu ' est-ce que la f é odalit é (3d ed. Brussel 1957) Feodalisme, tr. bl. grierson (New York 1952). h. mitte, Lehnrecht und Staatsgewalt (Weimar 1933 nuwe uitg. Darmstadt 1958). r. boutruche, Seigneurie et f é odalit é (Parys 1959 –). Vir meer bibliografie, sien beleggingstryd.
Die konkordaat van wurms en die betekenis daarvan
Na vyftig jaar van gevegte het die Concordat of Worms 'n blywende kompromie gebied toe dit op 23 September 1122 onderteken is. Die keiser het afstand gedoen van die reg om kerklikes te belê met ring en crosier, die simbole van hul geestelike krag, en gewaarborgde verkiesing deur die kanons van die katedraal of abdij en gratis toewyding.
Die Concordat of Worms het 'n einde gebring aan die eerste fase van die magstryd tussen die pousdom en die Heilige Romeinse keisers, en dit is geïnterpreteer dat dit die kiem van nasie-gebaseerde soewereiniteit bevat wat eendag in die Verdrag van Westfalen bevestig sou word (1648). Dit was deels 'n onvoorsiene gevolg van strategiese maneuver tussen die kerk en die Europese soewereine oor politieke beheer binne hul domeine.
Terwyl die monargie in die geskil met die kerk gewikkel was, het dit aan bewind afgeneem en uitmekaargebreek. Plaaslike reg op heerskappy oor boere het gegroei. Dit het verskeie effekte tot gevolg gehad:
Verhoogde diensbaarheid wat die menseregte vir die meerderheid verminder het
Verhoogde belasting en heffings wat die koninklike kassie afgeneem het
Gelokaliseerde reg op geregtigheid waar howe nie koninklike gesag hoef te beantwoord nie.
Op die lang termyn sou die agteruitgang van die imperiale mag Duitsland tot in die 19de eeu verdeel. Op dieselfde manier het die Investiture Controversy in Italië die gesag van die keiser verswak en die plaaslike separatistiese magte versterk. Die pousdom het egter sterker geword uit die twis. By monde van 'n openbare mening het leke mense betrokke geraak in godsdienstige aangeleenthede wat die godsvrug toeneem, wat die weg gebaan het vir die kruistogte en die groot godsdienstige lewenskrag van die 12de eeu.
Die konflik het nie geëindig met die Concordat of Worms nie. Toekomstige geskille tussen pouse en Heilige Romeinse keisers duur voort totdat Noord -Italië heeltemal vir die ryk verlore gegaan het. Die kerk sou onder die kruisvaart van die Heilige Romeinse Ryk onder Frederik II.
Na die agteruitgang van die Wes -Romeinse Ryk is belegging deur lede van die heersende adel uitgevoer (en staan ​​bekend as belê) ten spyte daarvan dat dit teoreties 'n taak van die kerk is.  Baie biskoppe en abte was self gewoonlik deel van die heersende adel. Aangesien die meeste lede van die Europese adel primogemeente beoefen het en hul adellike titels aan die oudste oorlewende manlike erfgenaam toegewys het, het surplus manlike broers en susters dikwels loopbane gesoek in die boonste vlakke van die kerkhiërargie. Dit was veral waar waar die gesin moontlik 'n eie kerk of abdij op hul landgoed gestig het. [ aanhaling nodig ] Aangesien 'n aansienlike hoeveelheid rykdom en grond gewoonlik verband hou met die amp van 'n biskop of abt, was die verkoop van kerkkantore - 'n gebruik wat 'simony' genoem word - 'n belangrike bron van inkomste vir leiers onder die adel, wat self die eienaar was die grond en deur liefdadigheid het die bou van kerke toegelaat. [ aanhaling nodig ] Keisers het sterk vertrou op biskoppe vir hul sekulêre administrasie, aangesien hulle nie oorerflik of kwasi-oorerflik was met gesinsbelange nie. [ aanhaling nodig ] Hulle het hul mag geregverdig deur die teorie van die goddelike reg van konings.
Baie van die pouslike keuses voor 1059 is polities en militêr beïnvloed deur Europese moondhede, dikwels met 'n koning of keiser wat 'n keuse aankondig wat deur kerkverkiesers gestempel sou word. Die Heilige Romeinse keisers van die Ottoniese dinastie het geglo dat hulle die mag moet hê om die pous aan te stel. Sedert die opkoms van die eerste van daardie lyn, Otto die Grote (936–72), was die biskoppe vorste van die ryk, het hulle baie voorregte verkry en in groot mate feodale heersers geword oor groot distrikte van die keiserlike gebied. Die beheer van hierdie groot eenhede van ekonomiese en militêre mag was vir die koning 'n primêre kwessie vanweë die uitwerking daarvan op keiserlike gesag.  Dit was noodsaaklik vir 'n heerser of edelman om iemand aan te stel (of die amp te verkoop) aan iemand wat lojaal sou bly. 
Probleme met simonie het veral ongewild geraak omdat pous Benedictus IX daarvan beskuldig word dat hy die pousdom in 1045 verkoop het. Hendrik III, die keiser van die Heilige Romein, regeer van 1046 tot 1056, het die pouslike skeuring besleg en verskeie pouse genoem, die laaste keiser wat die keuringsproses suksesvol oorheers het . Die sesjarige Henry IV word in 1056 koning van die Duitsers.
Benedictus X is verkies onder die invloed van die graaf van Tusculum, na bewering deur die kiesers om te koop. Verskillende kardinale verkies pous Nicholas II in 1058 in Siena. Nicholas II het suksesvol oorlog gevoer teen Benedictus X en weer beheer oor die Vatikaan gekry. Nikolaas II het tydens Paasfees in 1059 'n sinode in die Lateraan byeengeroep. Die resultate is in die pouslike bul gekodifiseer In nominasie Domini. Dit verklaar dat leiers van die adel geen rol sal speel in die keuse van pouse nie (alhoewel die Heilige Romeinse keiser die keuse kan bevestig) en dat die keurders kardinale sal wees (wat later in die kollege van kardinale sou ontwikkel) wat in Rome vergader het. Die bul het ook leke -beleggings verbied. In reaksie hierop vergader al die biskoppe in Duitsland (wat die keiser ondersteun het) in 1061 en verklaar al die bevele van Nicolas II nietig. Nietemin het die verkiesing van pous Alexander II en pous Gregorius VII volgens kerkreëls verloop, sonder die betrokkenheid van die keiser.
In 1075 het pous Gregorius VII die Dictatus papaeAlhoewel dit nie destyds gepubliseer is nie, is die beginsels van sy Gregoriaanse hervormings gekatalogiseer. Een klousule beweer dat die afdanking van 'n keiser onder die uitsluitlike mag van die pous was.  Dit verklaar dat die Roomse kerk deur God alleen gestig is - dat die pouslike mag (die auctoritas van pous Gelasius) was veral die enigste universele mag, 'n raad wat van 24 tot 28 Februarie dieselfde jaar in die Lateraanpaleis gehou is, het bepaal dat die pous alleen kerkmanne kon aanstel of afsit of hulle van sien tot sien kon skuif.  Teen hierdie tyd was Henry IV nie meer 'n kind nie, en hy het sy eie biskoppe aangestel.  Hy reageer op hierdie verklaring deur Gregory VII 'n brief te stuur waarin hy sy keiserlike steun aan Gregorius as pous onttrek het: die brief het die opskrif "Henry, koning nie deur onsurpasie nie, maar deur die heilige ordening van God, na Hildebrand, tans nie pous nie, maar vals monnik ".  Dit het die verkiesing van 'n nuwe pous gevra. Sy brief eindig: 'Ek, Henry, koning deur die genade van God, met al my biskoppe, sê vir u: kom af, kom af!', En word gereeld aangehaal met 'en word deur die eeue verdoem', wat is 'n latere toevoeging. 
Die situasie is nog erger gemaak toe Henry IV sy kapelaan, Tedald, 'n Milanese priester, as biskop van Milaan installeer, toe 'n ander priester van Milaan, Atto, reeds in Rome deur die pous gekies is vir kandidatuur.  In 1076 reageer Gregory deur Henry te verban en stel hom af as Duitse koning,  om alle Christene van hul eed van trou te bevry. 
Die afdwinging van hierdie verklarings was 'n ander saak, maar die voordeel het geleidelik aan die kant van Gregorius VII gekom. Duitse vorste en die aristokrasie was bly om te hoor van die koning se afsetting. Hulle het godsdienstige redes gebruik om die rebellie wat tydens die Eerste Slag van Langensalza in 1075 begin het, voort te sit en om koninklike besittings in beslag te neem. Aristokrate het plaaslike heerskappy oor boere en eiendom opgeëis, forte gebou, wat voorheen verbied was, en gelokaliseerde leërs opgebou om hul outonomie van die ryk te beveilig. 
As gevolg van hierdie samesmeltende faktore, het Henry IV dus geen ander keuse gehad as om terug te staan ​​nie, en het hy tyd nodig gehad om sy magte op te los om die opstand te beveg. In 1077 reis hy na Canossa in Noord -Italië, waar die pous in die kasteel van gravin Matilda gebly het, om persoonlik om verskoning te vra.  Die pous was agterdogtig oor Henry se motiewe en het nie geglo dat hy werklik berouvol was nie. [ aanhaling nodig ] As boete vir sy sondes, en in ooreenstemming met sy eie straf teen die Sakse na die Eerste Slag van Langensalza, het hy 'n haarhemp gedra en kaalvoet in die sneeu gestaan ​​in wat bekend gestaan ​​het as die Walk to Canossa. Gregory het die ekskommunikasie opgehef, maar die Duitse aristokrate, wie se opstand bekend geword het as die Groot -Saksiese opstand, was nie so bereid om hul kans op te gee nie en het 'n mededingende koning, Rudolf von Rheinfeld, verkies. Drie jaar later het pous Gregorius sy steun vir von Rheinfeld verklaar en toe op die Lenten -sinode van 7 Maart 1080 Henry IV weer uitgesluit.  Op sy beurt het Henry 'n raad van biskoppe in Brixen ontbied wat Gregory onwettig verklaar het.  Die interne opstand teen Henry eindig egter in dieselfde jaar, toe Rudolf von Rheinfeld sterf. [ aanhaling nodig ]
Henry IV noem Guibert van Ravenna (wat hy as biskop van Ravenna belê het) as pous, met verwysing na Clement III (wat deur die Katolieke Kerk bekend staan ​​as Antipope Clement III) as "ons pous". In 1081 val Henry Rome aan en beleër die stad met die doel Gregorius VII met geweld te verwyder en Clement III te installeer. Die stad Rome het die beleg weerstaan, maar die Vatikaan en die Sint -Petrus val in 1083. Aan die buitewyke van die stad kry Henry dertien kardinale wat lojaal aan sy saak geword het. Die volgende jaar het die stad Rome oorgegee en Henry het die stad triomfantelik binnegegaan. Op Palmsondag, 1084, troon Hendrik IV op Paasdag Clement plegtig in die Sint -Pietersbasiliek, Clement gee die guns terug en kroon Henry IV as keiser van die Heilige Romeinse Ryk.
Gregorius VII verset intussen nog 'n paar honderd meter van die basiliek in die Castel Sant'Angelo, destyds bekend as die huis van Cencius.  Gregory roep sy bondgenote om hulp aan, en Robert Guiscard (die Normandiese heerser van Sicilië, Apulië en Calabrië) reageer en tree op 27 Mei 1084 in Rome.  Die Normanders het van krag geword en met so 'n sterk aanval aangeval dat Henry en sy leër het gevlug. Gregorius VII is gered, maar die wreedheid van die aanval het uiteindelik gelei tot die plundering van Rome, waarvoor die burgers van Rome Gregory VII die skuld gegee het. As gevolg hiervan is Gregorius VII gedwing om Rome te verlaat onder die beskerming van die Normandiërs. Gregorius VII is deur die Noormanne na Salerno geneem waar hy siek geword en gesterf het op 25 Mei 1085.  Die laaste woorde wat hy uitgespreek het, was: "Ek het geregtigheid liefgehad en ongeregtigheid gehaat, en daarom sterf ek in ballingskap." 
By die dood van Gregorius verkies die kardinale 'n nuwe pous, pous Victor III. Hy het sy invloed te danke aan die invloed van die Normanders. Antipous Clement III het nog steeds die Sint -Petrus beset. Toe Victor III sterf, het die kardinale Pous Urbanus II (1088–99) verkies. Hy was een van drie mans wat Gregory VII as sy opvolger voorgestel het. Urban II verkondig die Eerste Kruistog, wat Wes -Europa verenig het, en nog belangriker, die meerderheid biskoppe wat Gregorius VII verlaat het, versoen. 
Die bewind van Henry IV toon die swakheid van die Duitse monargie. Die heerser was afhanklik van die goeie wil van die grootmanne, die adel van sy land. Dit was tegnies koninklike amptenare en oorerflike prinse. Hy was ook afhanklik van die hulpbronne van die kerke. Hendrik IV het die Kerk van Rome en baie van die grootmagte in sy eie koninkryk vervreem. Baie hiervan het jare in oop of subversiewe rebellie deurgebring. Henry het nie 'n behoorlike burokrasie geskep om sy ongehoorsame vasale te vervang nie. Die magnate het toenemend onafhanklik geword, en die kerk het steun onttrek. Henry IV het die laaste jare van sy lewe desperaat gegryp om sy troon te behou. Dit was 'n sterk verminderde koninkryk. 
Die kontroversie oor belegging duur etlike dekades voort terwyl elke opeenvolgende pous probeer het om die keiserlike mag te verminder deur opstand in Duitsland aan te wakker. Hierdie opstande was geleidelik suksesvol. Die bewind van Henry IV eindig met 'n verminderde koninkryk en kwynende mag. Baie van sy eienaars was al jare in konstante of afbrekende opstand. Henry IV se aandrang dat Antipope Clement III die ware pous was, was aanvanklik gewild onder sommige van die edeles, en selfs by baie van die biskoppe van Duitsland. Maar met verloop van jare is hierdie steun stadig teruggetrek. Die idee dat die Duitse koning die pous kan en moet noem, word toenemend gediskrediteer en beskou as 'n anachronisme uit 'n vervloë era. Die Ryk van die Ottos het feitlik verlore gegaan weens Henry IV. [ aanhaling nodig ]
Op 31 Desember 1105 word Henry IV genoodsaak om afstand te doen van sy seun Henry V, wat in opstand gekom het teen sy vader ten gunste van die pousdom, en wat sy vader laat afstand doen het van die wettigheid van sy antipope voordat hy sterf. Nietemin het Henry V 'n ander teenpous gekies, Gregorius VIII.
Henry V besef vinnig optrede en 'n verandering in sy pa se beleid is nodig. Pous Paschal II bestraf Henry V omdat hy biskoppe in Duitsland aangestel het. Die koning het die Alpe met 'n leër in 1111 oorgesteek. Die pous, wat swak was en min ondersteuners gehad het, moes 'n kompromie voorstel, die abortiewe Konkordaat van 1111. Die eenvoudige en radikale oplossing  van die Investiture Controversy tussen die prerogatiewe van regnum en sacredoium het voorgestel dat Duitse kerkmanne hul grond en sekulêre ampte aan die keiser sou oorgee en 'n suiwer geestelike kerk sou vorm. Henry verkry groter beheer oor die lande van sy koninkryk, veral dié wat in die hande van die kerk was, maar met die betwiste titel. Hy sou nie inmeng met kerklike aangeleenthede nie en kerkmanne sou sekulêre dienste vermy. Die kerk sou outonomie kry en aan Henry V sou groot dele van sy ryk wat sy vader verloor het, herstel word. Hendrik V is deur pous Paschal II as die wettige Heilige Romeinse keiser gekroon. Toe die toegewings van die grond in St. Peters gelees word, het die skare in opstand gekom.Henry het die pous en kardinale gyselaar geneem totdat die pous vir Henry V die reg op belegging verleen het. Daarna keer hy terug na Duitsland - gekroon as keiser en oënskynlike oorwinnaar oor die pousdom. 
Die oorwinning was net so kortstondig as dié van sy vader, Henry IV, oor Gregorius VII. Die geestelikes het Paschal aangemoedig om sy ooreenkoms, wat hy in 1112 aangegaan het, te herroep. Die rusie volg die voorspelbare weg: Henry V kom in opstand en word uitgesluit. Onluste het in Duitsland uitgebreek, 'n nuwe Antipope Gregory VIII is deur die Duitse koning aangestel, edeles wat lojaal aan Rome was, het van Henry afgeskei. Die burgeroorlog het voortgegaan, net soos onder Henry IV. Dit het nog tien jaar aangegaan. Net soos sy pa voor hom, het Henry V 'n afnemende krag gehad. Hy het geen ander keuse gehad as om afstand te doen van belegging en die ou reg om die pous te noem nie. Die Konkordaat van Wurms was die gevolg. Na die Concordat het die Duitse konings nooit dieselfde beheer oor die Kerk gehad as in die tyd van die Ottoniese dinastie nie.  Henry V is weer in die nagmaal ontvang en is gevolglik erken as wettige keiser.
Henry V sterf sonder erfgename in 1125, drie jaar na die Concordat. Hy het sy neef, Frederick von Staufen, hertog van Swabia, ook bekend as Frederick II, hertog van Swabia, as sy opvolger aangewys. In plaas daarvan het kerkmanne Lothair II verkies. 'N Lang burgeroorlog het uitgebreek tussen die Staufen, ook bekend as Hohenstaufen -ondersteuners en die erfgename van Lothar III. Die gevolg was die Hohenstaufen Frederick I 1152–1190 wat aan bewind gekom het. 
Ten tyde van Henry IV se dood was Henry I van Engeland en die Gregoriaanse pousdom ook in 'n geskil oor belegging betrokke, en die oplossing daarvan was 'n model vir die uiteindelike oplossing van die probleem in die ryk.
Willem die Veroweraar het 'n pouslike vaandel aanvaar en die verre seën van pous Alexander II by sy inval, maar het die pous se bewering na die suksesvolle uitslag weerlê, dat hy na Rome moet kom en hulde moet bring aan sy erf, onder die algemene bepalings van die skenking van Konstantyn.
Die verbod op leke -belegging in Dictatus papae het die lojaliteit van William se biskoppe en abte nie geskud nie. In die bewind van Henry I het die hitte van uitruilings tussen Westminster en Rome Anselm, aartsbiskop van Canterbury, laat ophou om te bemiddel en terug te keer na 'n abdij. Robert van Meulan, een van Henry se hoofadviseurs, is uitgesluit, maar die dreigement om die koning te ekskommunikeer, bly ongespeel. Die pousdom het die ondersteuning van die Engelse Henry nodig gehad terwyl die Duitse Henry nog steeds ononderbroke was. 'N Geprojekteerde kruistog het ook Engelse ondersteuning vereis.
Henry I het die aartsbiskop van York die opdrag gegee om al die relevante tradisies van gesalfde koningskap te versamel en voor te hou. Oor hierdie onderwerp sou die historikus Norman Cantor let op: 'Die gevolglike' Anonymous of York'-verdragte is 'n plesier vir studente uit die vroeë Middeleeuse politieke teorie, maar dit kenmerk geensins die vooruitsig van die Anglo-Normandiese monargie wat vervang is nie die veilige grondslag van administratiewe en regsburokrasie vir verouderde godsdienstige ideologie. " 
Die Concordat van Londen, wat in 1107 ooreengekom is, was 'n voorloper van 'n kompromie wat later in die Concordat of Worms opgeneem is. In Engeland, net soos in Duitsland, het die koningskanselaar begin onderskei tussen die sekulêre en kerklike magte van die prelate. Henry I van Engeland, wat hom tot die politieke werklikheid wend en hierdie onderskeid gebruik, het sy reg opgegee om sy biskoppe en abde te belê, terwyl hy die gewoonte voorbehou het om te vereer dat hulle hulde bring aan die 'tydelikhede' (die landgoed wat aan die biskop gekoppel is) direk van sy met die hand, nadat die biskop tydens die lofplegtigheid hulde en feodale vasalage gesweer het (commendatio), soos enige sekulêre vasaal.  Die stelsel van vassalage is nie soos in Frankryk onder groot plaaslike here in Engeland verdeel nie, aangesien die koning in beheer was van die verowering.
Latere ontwikkelings in Engeland Redigeer
Henry I van Engeland ondervind 'n gevaar om kloostergeleerdes in sy kanselary te plaas en wend hom toenemend tot sekulêre klerke, van wie sommige minderjarige posisies in die kerk beklee. Hy het hierdie manne dikwels beloon met die titels biskop en abt. Henry I het die stelsel van ondersoek uitgebrei om die afhanklikheid van die monargie van ridders uit kerklande te verminder. Anders as die situasie in Duitsland, gebruik Henry I van Engeland die Investiture Controversy om die sekulêre mag van die koning te versterk. Dit sal aanhou kook onder die oppervlak. Die twis sou na vore kom in die Thomas Becket -aangeleentheid onder Henry II van Engeland, die Groot Handves van 1217, die Statutes of Mortmain en die gevegte oor Dit kan gebruik word onder Henry VII van Engeland, en uiteindelik tot 'n kop kom onder Henry VIII van Engeland.
Die Europese vasteland het ongeveer 50 jaar lank geveg, met pogings van Lamberto Scannabecchi, die toekomstige pous Honorius II en die 1121 -dieet van Würzburg om die konflik te beëindig. Op 23 September 1122, naby die Duitse stad Worms, het pous Callixtus II en Heilige Romeinse keiser Henry V 'n ooreenkoms aangegaan, nou bekend as die Konkordaat van wurms, wat die kontroversie van belegging effektief beëindig het. Dit het leke -beleggings uitgeskakel, terwyl sekulêre leiers ruimte gebied het vir nie -amptelike, maar beduidende invloed in die aanstellingsproses.
Volgens die bepalings van die ooreenkoms sou die verkiesing van biskoppe en abte in Duitsland plaasvind in die teenwoordigheid van die keiser (of sy legaat) as regter ("sonder geweld") tussen potensieel betwisende partye, vry van omkoopgeld, en sodoende by die keiser bly 'n deurslaggewende rol in die keuse van hierdie groot territoriale grootmagte van die Ryk. Maar afwesig van 'n geskil, sou die kanonne van die katedraal die biskop kies, monnike sou die abt kies. Buite die grense van Duitsland, in Bourgondië en Italië, sou die kerk die keuring sonder imperiale inmenging hanteer. [ aanhaling nodig ]
Callixtus se verwysing na die feodale hulde wat die keiser by aanstelling toekom, word bewaak: "sal u dit doen wat hy met reg sou doen", was die bewoording van die voorreg toegestaan ​​deur Callixtus. Die keiser se reg op 'n aansienlike inbetaling (betaling) by die verkiesing van 'n biskop of abt ​​is spesifiek geweier.
Die keiser het afstand gedoen van die reg om kerklikes te belê met ring en kroeg, [ aanhaling nodig ] die simbole van hul geestelike krag, en gewaarborgde verkiesing deur die kanons van die katedraal of abdij en gratis toewyding. Om dit op te maak en die wêrelds gesag van die biskop wat die pous altyd erken het dat hy van die keiser afkomstig was, is 'n ander simbool, die septer, uitgevind wat deur die koning (of sy legaat) oorhandig sou word. [ aanhaling nodig ]
Die twee het geëindig deur wedersydse hulp te belowe op versoek en deur mekaar vrede te gee. Die Concordat is in 1123 deur die Eerste Raad van die Lateraan bevestig.
In die moderne terminologie is 'n konkordaat 'n internasionale konvensie, spesifiek 'n ooreenkoms wat gesluit is tussen die Heilige Stoel en die burgerlike mag van 'n land om die verhouding tussen die Katolieke Kerk en die staat te definieer in sake waaroor beide betrokke is. Konkordate het begin tydens die einde van die Eerste Kruistog in 1098. 
Die konkordaat van wurms (Latyn: Concordatum Wormatiense)  word soms die Pactum Callixtinum deur pouslike historici, aangesien die term "konkordaat" eers by Nicolas van Cusa gebruik is De concordantia catholica van 1434. [a]
Plaaslike owerheid Wysig
Op die lang termyn sou die agteruitgang van die imperiale mag Duitsland tot in die 19de eeu verdeel. Op dieselfde manier het die kontroversie oor belegging in Italië die gesag van die keiser verswak en plaaslike separatiste versterk. 
Terwyl die monargie in die geskil met die Kerk gewikkel was, het die mag daarvan afgeneem en die gelokaliseerde reg op heerskappy oor kleinboere het toegeneem, wat uiteindelik gelei het tot: [ aanhaling nodig ]
Verhoogde diensbaarheid wat die regte vir die meerderheid verminder
Plaaslike belasting en heffings het toegeneem, terwyl die koninklike kassie afgeneem het
Plaaslike geregtigheidsregte waar howe nie koninklike gesag hoef te beantwoord nie
Keuring van leiers Redigeer
Die pousdom het sterker geword. Die oproep om publieke opinie het leke in godsdienstige aangeleenthede betrek, wat die vrome toeneem, wat die weg gebaan het vir die kruistogte en die groot godsdienstige lewenskrag van die 12de eeu. [ aanhaling nodig ]
Duitse konings het steeds de facto invloed gehad op die keuse van Duitse biskoppe, maar mettertyd het Duitse vorste invloed onder kerkverkiesers verkry. Die uitverkore biskop sou dan deur die keiser (of verteenwoordiger) belê met die septer en, later, deur sy kerklike meerdere met ring en staf. Die resolusie van die kontroversie het 'n beduidende verbetering in die karakter van mans wat tot die biskopskap gelei het, verbeter. Kings het nie meer so gereeld in hul verkiesing ingemeng nie, en toe hulle dit gedoen het, het hulle oor die algemeen meer waardige kandidate vir die amp aangewys. 
Die Concordat of Worms het nie die inmenging van Europese monarge by die keuse van die pous beëindig nie. Prakties gesproke het die Duitse koning [ watter? ] behou 'n beslissende stem in die keuse van die hiërargie. Alle konings ondersteun koning John van Engeland se uittarting van pous Innocentius III negentig jaar na die Concordat van Worms in die aangeleentheid rakende Stephen Langton. In teorie noem die pous sy biskoppe en kardinale. In werklikheid het Rome die geestelikes meer as nie ingewy nadat die konings in kennis gestel was wie die posbekleër sou wees nie. Onwilligheid deur Rome sou tot probleme in die koninkryk lei. Dit was meestal 'n nie-wen-situasie vir Rome. Hierin het die Concordat of Worms min verander. Die groei van die kerkreg in die Kerklike howe was gebaseer op die onderliggende Romeinse reg en het die sterkte van die Romeinse pous verhoog. 
Geskille tussen pouse en Heilige Romeinse keisers duur voort totdat Noord -Italië heeltemal verloor is vir die ryk, na die oorloë van die Guelphs en Ghibellines. Keiser Otto IV marsjeer na Rome en beveel pous Innocentius III om die Concordat van Worms te vernietig en die keiserlike kroon se reg te erken om nominasies te maak vir alle vakante voordele.  Die kerk sou onder die kruisvaart van die Heilige Romeinse Ryk onder Frederik II kruis. Soos geskiedskrywer Norman Cantor dit gestel het, het die kontroversie die vroeg-Middeleeuse ewewig verpletter en die interpenetrasie van ecclesia en mundus". Inderdaad, Middeleeuse keisers, wat" grotendeels die skepping van kerklike ideale en personeel was ", was genoodsaak om 'n sekulêre burokratiese staat te ontwikkel, waarvan die belangrikste komponente in die Anglo-Normandiese monargie voortduur. 
Konings het eeue lank probeer om óf die direkte leierskap van die kerk óf indirek deur politieke middele te beheer. Dit word die duidelikste gesien in die Avignon -pousdom toe die pouse van Rome na Avignon verhuis het. Die konflik in Duitsland en Noord -Italië het die kultuur waarskynlik ryp gelaat vir verskillende Protestantse sektes, soos die Katare, die Waldensiërs en uiteindelik Jan Hus en Martin Luther.
Gesag en hervorming Redigeer
Alhoewel die Heilige Romeinse keiser 'n mate van mag oor keiserlike kerke behou het, is sy mag onherstelbaar beskadig omdat hy die godsdienstige gesag verloor het wat voorheen aan die amp van die koning behoort het. In Frankryk, Engeland en die Christelike staat in Spanje kon die koning die rebellies van sy magnate oorkom en die mag van sy koninklike demesne vestig omdat hy kon staatmaak op die Kerk, wat hom etlike eeue lank 'n mistieke gesag verleen het. Af en toe kan opstandige en weerbarstige vorste van die Kerk afvallig raak. Dit kan geëkskommunikeer word, en na 'n gepaste tyd en openbare boete kan dit terug ontvang word in die nagmaal en goeie genade van die kerk. 
Van die drie hervormings wat Gregorius VII en sy voorgangers en opvolger -pouse probeer het, was dit die suksesvolste met betrekking tot die selibaat van die geestelikes. Simony is gedeeltelik nagegaan. Teen leke -belegging het hulle slegs 'n beperkte sukses behaal, en een wat minder indrukwekkend gelyk het met die jare. Gedurende die tyd wat volg op die Concordat van Worms, het die Kerk beide gestalte en mag gekry. 
Die bewoording van die Concordat of Worms was dubbelsinnig, het sekere kwessies omring en ander saam vermy. Dit het geleer dat sommige geleerdes tot die gevolgtrekking gekom het dat die skikking die rug op Gregory VII en Urban II se ware hoop op hervorming gedraai het. Die invloed van die keiser in die biskop word behou, en hy kan die geskil oor verkiesings beslis. As die kompromie 'n bestraffing was van die mees radikale visie van die vryheid van die Kerk, was die implikasie daarvan ten minste op een punt vas en onmiskenbaar: die koning, selfs 'n keiser, was 'n leek en sy mag was ten minste moreel beperk (vandaar , totalitarisme was onaanvaarbaar). Volgens die mening van W. Jordan is die goddelike reg van die konings 'n knou toegedien waaruit dit nooit heeltemal herstel het nie,  maar onbevange gesag en dat Caesaropapism nie iets was wat die latere Middeleeue en Vroeë Moderne onder die uitdrukking "by the grace" verstaan ​​het nie van God "(wat baie van hulle vurig verdedig het). As daar iets was, is 'n slag toegedien aan die onderbewuste oorblywende pre-Christelike Germaanse gevoelens van 'koninklike hael'. [ verduideliking nodig ]
Unifikasies van Duitsland en Italië Redigeer
Dit was die gevolg van hierdie lang episode dat 'n hele geslag in Duitsland en Noord -Italië grootgeword het in 'n atmosfeer van oorlog, twyfel en skeptisisme. Die pouslike ondersteuners was besig om argumente aan te voer om aan te toon dat die koninklike mag nie van goddelike oorsprong was nie. Hulle was so suksesvol dat die morele gesag van die keiser in die gedagtes van baie van sy onderdane ondermyn was. Ernstige verdeeldheid bestaan ​​uit hierdie stryd oor die Investiture Controversy, wat groot dele van die Heilige Romeinse Ryk in Duitsland en Italië gebreek het. Davis voer aan dat hierdie breuke so diep en blywend was dat nóg Duitsland nóg Italië tot in die 19de eeu 'n samehangende volkstaat kon vorm. 'N Soortgelyke situasie het ontstaan ​​as gevolg van die Franse revolusie, wat breuke in Frankryk veroorsaak het wat nog bestaan.  Die effek van Henry IV se ekskommunikasie, en sy daaropvolgende weiering om te bekeer, het 'n onstuimigheid in Sentraal -Europa gelaat wat gedurende die Middeleeue geduur het. Dit was moontlik kenmerkend van sekere Duitse gesindhede ten opsigte van godsdiens in die algemeen en die vermeende relevansie van die Duitse keiser in die universele plan van dinge. [ aanhaling nodig ]
Duitse kultuur Redigeer
Die katastrofiese politieke gevolge van die stryd tussen pous en keiser het ook tot 'n kulturele ramp gelei. Duitsland het intellektuele leierskap in Wes -Europa verloor. In 1050 was die Duitse kloosters 'n groot sentrum vir leer en kuns, en die Duitse teologie- en kerkreg was onoortreflik en waarskynlik oral in Europa ongeëwenaard. Die lang burgeroorlog oor belegging het die energie van beide Duitse kerkmanne en intellektuele ingehou. Hulle het agteruitgegaan met die vooruitgang in filosofie, regte, letterkunde en kuns wat in Frankryk en Italië plaasgevind het. Op baie maniere het Duitsland gedurende die res van die Middeleeue nooit ingehaal nie.  Universiteite is in die vroeë 13de eeu in Frankryk, Italië, Spanje en Engeland gestig. Opvallend is die Universiteit van Bologna, 1088, die Universiteit van Salamanca, 1134, die Universiteit van Parys, 1150, die Universiteit van Oxford, 1167 en die Universiteit van Cambridge, 1207. Die eerste Duitse universiteit, die Heidelberg Universiteit, is eers in 1386 gestig. Middeleeuse nominalisme en vroeë protestantisme.
Ontwikkeling van vryheid en voorspoed in Noord -Europa Wysig
Die politieke wetenskaplike Bruce Bueno de Mesquita voer aan dat die Concordat of Worms in sigself die kiem bevat van nasie-gebaseerde soewereiniteit wat eendag in die Vrede van Westfalen (1648) bevestig sou word. Die Concordat of Worms het 'n aansporingsstruktuur vir die heersers van die Katolieke dele van Europa geskep, sodat in die noordelike streke die plaaslike heersers gemotiveer is om die welvaart en vryheid van hul onderdane te verhoog, omdat sulke hervormings die heersers gehelp het om hul onafhanklikheid van die pous te beweer. 
Met die Concordat of Worms het die pous die de facto keurder van biskoppe, aangesien sy aanbevelings 'n kandidaat se benoeming verseker het. In plaas van talle plaaslike gebruike, het dit alles neergekom op onderhandelinge tussen die pous en die plaaslike sekulêre heerser. Daarom het die invloed van die pous in die streek die algemene beslissende faktor in die Katolieke dele van Europa geword.
As gevolg van die Concordat, as die plaaslike heerser die pous se genomineerde vir biskop verwerp, kan die heerser die inkomste van die bisdom vir homself behou, maar die pous kan op verskillende maniere vergeld, soos: die plaaslike priesters beveel om nie sekere prestasies uit te voer nie sakramente soos huwelike, wat die onderdane van die heerser sou irriteer deur ede wat die vasale aan die heerser afgelê het selfs te vergewe en selfs die heerser uit te skakel, en sodoende sy morele legitimiteit te ondermyn. Uiteindelik sou die heerser aan die pous moes toegee en 'n biskop aanvaar. Hoe langer 'n plaaslike heerser die pous kon uithou, hoe meer hefboom moes die heerser eis om 'n biskop wat by sy belange pas.
In 'n gebied waar die pous se invloed swak was, kon die plaaslike priesters in elk geval sakramente uitgevoer het, aangesien hulle bereken het dat dit nie so gevaarlik was om die pous te trotseer as om hul gemeentelede kwaad te maak nie, sou die heersers se vasale in elk geval hul eed kon eerbiedig omdat die pous hulle nie kon beskerm teen die toorn van hul heer en die onderdane het hul heerser nog steeds gerespekteer ondanks ekskommunikasie.
As die invloed van die pous in 'n bisdom swak was, kon die plaaslike heerser die pous dwing om te kies tussen die verkryging van belastinginkomste en die aanstelling van 'n lojale biskop. As die bisdom relatief arm was, sou die pous hardnekkig uithou totdat die plaaslike heerser die pous se keuse van biskop aanvaar het. Tydens hierdie stryd sou die pous geen geld uit die bisdom kry nie, maar dit was goed met hom omdat die bisdom in elk geval nie veel geld opgelewer het nie. Maar as die bisdom voorspoedig was, wou die pous die geskil vinniger oplos, sodat hy gou genoeg inkomste in sy kas kon kry, en daarom was hy meer geneig om die plaaslike heerser die biskop te laat kies.
'N Plaaslike sekulêre heerser kan die ekonomie van sy domein stimuleer en sodoende meer belastinginkomste insamel deur sy onderdane meer vryheid en meer deelname aan die politiek te gee. Die plaaslike heerser moet genoeg belastinginkomste inwin sodat hy genoeg belonings kan bied aan sy noodsaaklike ondersteuners om hul lojaliteit te verseker. Maar liberalisering en demokratisering sou ook sy onderdane meer selfgeldend maak, wat op sigself die mag van die heerser oor die mag minder veilig maak. Oor die algemeen moet 'n skrander heerser sy volk net die vryheid toelaat dat hy genoeg belastinginkomste kan verdien om sy noodsaaklike ondersteuners net genoeg belonings te gee om hulle lojaal te hou (sien keuringsteorie vir 'n deeglike verduideliking van hierdie afwykings). In hierdie spesifieke konteks moes die heerser van 'n bisdom ook oorweeg om bykomende geld in te samel deur liberalisering te waag, om die pous te oortuig om 'n kompromie te maak oor die keuse van biskop.
Onder hierdie aansporingstruktuur, sou die plaaslike heerser, as die invloed van die pous in 'n gebied sterk was, weinig nut het om sy staat te liberaliseer. Hy sou meer belastinginkomste oplewer, maar dit sou nie genoeg wees om onder die pous se duim te kom wat net te sterk was nie. Liberalisering sou sy mense meer selfgeldend maak en die pous sou hulle tot opstand aanhits. Die pous sou beide die geld en sy keuse van biskop kry. Die plaaslike heerser het dus besluit dat die onderdrukking van sy volk die meer optimale strategie vir politieke oorlewing is.
Aan die ander kant, as die invloed van die pous in die streek swak was, het die plaaslike heerser bereken dat die liberalisering van sy staat, waardeur dit meer welvarend sou wees, hom genoeg krag kon gee om sy keuse van biskop te kry. Die pous sou probeer om die mense aan te moedig tot opstand, maar tot 'n swak effek. Die plaaslike heerser kon dus langer teen die pous uithou, en die pous sou toegee. Die plaaslike heerser sou sy voorkeurbiskop kry, en die pous sou die geld kry.
In die Katolieke streke van Europa was die invloed van die pous swakker namate die gebied verder van Rome af was, omdat dit oor die algemeen moeilik is om krag oor lang afstande en oor moeilike terreine soos berge te projekteer. Bueno de Mesquita voer aan dat dit die rede is waarom die noordelike streke van Europa, soos Engeland en Nederland, welvarender en vryer geword het as die suidelike streke. Hy voer verder aan dat hierdie dinamika die Protestantse Hervorming moontlik gemaak het, wat meestal in Noord -Europa gebeur het. Die noordelike dele van Europa was so voorspoedig en die invloed van die pous daar was so swak dat hul plaaslike heersers die pous se biskoppe vir 'n onbepaalde tyd kon verwerp.
Die wetenskapfiksieskrywer Poul Anderson se roman Die skild van tyd (1980) beeld twee alternatiewe geskiedenisscenario's uit. In die een het die keiserlike mag die pousdom heeltemal en heeltemal verslaan, en in die ander het die pousdom as oorwinnaars uit die stryd getree met die keiserlike mag verneder en gemarginaliseer. Albei eindig met 'n hoogs outoritêre en onderdrukkende 20ste eeu wat heeltemal sonder demokrasie of burgerregte is. Die gevolgtrekking wat 'n protagonis stel, is dat die uitkoms in die werklike geskiedenis (nie een van die magte 'n duidelike oorwinning behaal het nie, met albei aanhou om mekaar te balanseer) die beste was vanuit die oogpunt van menslike vryheid.
Wat was die finale uitslag van die kontroversie oor belegging?
Die Beleggingskontroversie, ook bekend as die leek kontroversie oor belegging, was die belangrikste konflik tussen sekulêre en godsdienstige magte in die Middeleeuse Europa. Dit het begin as 'n geskil in die 11de eeu tussen die Heilige Romeinse keiser Hendrik IV en pous Gregorius VII.
Weet u ook, wie was die meeste gekant teen belegging? Pous Gregorius
Daarna kan 'n mens ook vra: wat het by Canossa gebeur?
Canossa (Reggiano: Can & ogravesa) is 'n dorp en kasteel in die provinsie Reggio Emilia, Emilia-Romagna, Noord-Italië. Dit is die plek waar die Heilige Romeinse keiser Hendrik IV boete gedoen het in 1077, drie dae kaalkop in die sneeu, om sy ekskommunikasie deur pous Gregorius VII om te keer.
Wat was die gevolg van die Concordat of Worms?
Konkordaat van wurms, kompromie wat in 1122 gereël is tussen pous Calixtus II (1119 & ndash24) en die Heilige Romeinse keiser Henry V (regeer 1106 & ndash25) wat die Investiture Controversy besleg, 'n stryd tussen die ryk en die pousdom oor die beheer van kerkkantore.
Voor die Investiture Controversy is die aanstelling van kerklike amptenare, terwyl dit teoreties 'n taak van die Kerk was, in die praktyk deur sekulêre owerhede uitgevoer. Die seremonie van belegging het bestaan ​​uit die nuut aangestelde biskop of abt ​​wat voor die sekulêre leier kom, wat dan die aanwyser die personeel (personeel) sou gee en as magsvoorwerpe sou bel.
Aangesien 'n aansienlike hoeveelheid rykdom en grond dikwels verband hou met die posisie van biskop of abt, was dit wesenlik voordelig vir 'n sekulêre heerser om iemand aan hom lojaal aan te stel. Biskoppe en abte was dikwels self deel van die sekulêre regerings, vanweë hul administratiewe vaardighede. Daarbenewens het die Heilige Romeinse keiser die spesiale vermoë om die pous aan te stel. Die pous sou op sy beurt die volgende Heilige Romeinse keiser aanstel en kroon, sodat 'n harmonieuse verhouding tussen die ampte belangrik was.
'N Krisis het ontstaan ​​toe 'n groep binne die kerk, lede van die Gregoriaanse Hervorming, besluit het om die kerk te bevry van die mag wat sekulêre leiers oor hulle gehou het deur die uitskakeling van die seremonie. Die Gregoriaanse hervormers het geweet dat dit nie moontlik sou wees nie, solank die keiser die vermoë behou om die pous aan te stel, dus was die eerste stap om die pousdom te bevry van beheer deur die keiser. 'N Geleentheid kom in die 1050's toe Henry IV op 'n jong ouderdom keiser word. Die hervormers het die geleentheid aangegryp om die pousdom te bevry terwyl hy nog 'n kind was en nie kon reageer nie. In 1059 verklaar 'n kerkraad in Rome dat sekulêre leiers geen rol sou speel in die verkiesing van pouse nie, en het die College of Cardinals, wat geheel en al uit kerklike amptenare bestaan, gestig. Die College of Cardinals bly tot vandag toe die metode wat gebruik is om pouse te kies.
Toe die pousdom beheer oor die verkiesing van die pous verkry het, was dit nou gereed om die praktyk van belegging op 'n breë front aan te val.
Die klooster van SS. Quattro Coronati (vroeë XIIIde eeu)
Robert Guiscard hou verband met een van die ergste sakke wat Rome gely het. Die Normanders het die stad geplunder wat die reaksie van die bevolking veroorsaak het: in die daaropvolgende gevegte het 'n brand ontstaan ​​wat 'n groot gebied tussen die Lateraan en Colosseo vernietig het: SS. Quattro Coronati en S. Clemente is ernstig beskadig: S. Clemente is bo die ou kerk herbou, terwyl SS. Quattro Coronati is in 1116 herstruktureer en dele van die ou Karolingiese kerk is opgeneem in 'n aangrensende klooster. Die hele kompleks is verander in 'n klein vesting wat pogings om die kerk te ontslaan kon weerstaan.
Die beeld wat as agtergrond vir hierdie bladsy gebruik word, toon 'n non in een van die binnehowe van SS. Quattro Coronati.
Pogings om 'n munisipale mag in Rome te stig
Die kontroversie oor belegging het nog 40 jaar tussen die opvolgers van pous Gregorius VII en dié van keiser Hendrik IV plaasgevind totdat 'n formele kompromie in 1122 in die Duitse stad Worms (Konkordaat van wurms). Die keiser het die reg erken om biskoppe met sekulêre gesag te belê in die gebiede wat hulle regeer, maar nie met heilige gesag nie. Die ooreenkoms het die spesifieke rusie opgelos, maar nie die onderliggende konflik tussen die pous en die keiser van wie beter was as wie nie.
Die kontroversie oor belegging het beide die gesag van die pouse en die van die keisers verswak: baie keer het keisers op pouslike ekskommunikasie gereageer deur die aanstelling van 'n nuwe pous te bevorder en 'n teenpous het byna 'n eeu lank die gesag van die kanonies verkose pous uitgedaag.
'N Nuwe politieke onderwerp het voordeel getrek uit hierdie dubbele swakheid: in Noord- en Sentraal -Italië het baie dorpe hulself beweer de facto onafhanklikheid van beide die keiser en die pous: volgens die voorwaardelike situasie en dikwels in teenstelling met ander nabygeleë dorpe ondersteun hulle die pous (Guelph dorpe, na die naam van gravin Matilda se tweede man) of die keiser (Ghibelline dorpe daarna Waiblingen, 'n woning van die Duitse keisers).
In Rome het paradoksaal genoeg 'n soort Ghibelline -siening geheers: keiser Henry IV is goed ontvang deur die Romeine wat later pous Gregorius VII die skuld vir die stad se skuld gegee het. Die invloed van die Normande op die pouse was woedend en terwyl die Duitse keiser ver was, was die Normandane byna by die hekke van Rome. Die ware doel van die belangrikste Romeinse gesinne was om die tydelike mag van die pous in te kort en 'n onafhanklike munisipale mag te vestig.
Die ander Italiaanse dorpe is beheer deur republikeinse instellings, dikwels gemanipuleer deur die rykste gesinne: die twee belangrikste gesinne in Rome, die Pierleoni (wat huise en torings naby die rivier gehad het en wat van Joodse oorsprong was) en die Frangipane (wat verander het die Colosseo in hul privaat vesting), terwyl hulle pouslike benoemings probeer beïnvloed het, was hulle ietwat verenig om die instellings van antieke Rome te laat herleef.
In 1143 het 'n Pierleoni, broer van 'n teenpous, die Comune di Roma, wat beheer sou word deur 'n senaat van lede wat die rioni, die distrikte van die middeleeuse stad, verteenwoordig. Die Campidoglio -heuwel is gekies as die simbool van die munisipaliteit. Die nuwe instelling het 'n baie antipapale standpunt ingeneem toe 'n priester, Arnold van Brescia, vir meer demokratiese regte gepreek het en die huidige pous (Eugenius III) gedwing het om uit Rome te vlug. Sy opvolger pous Adrianus IV (die eerste en enigste Engelse pous) het keiser Frederik I gevra om hom te help om die pouslike gesag oor die stad Rome terug te kry. Frederick marsjeer na Rome en vang Arnold, wat daarna gehang is en sy lyk verbrand is en die as in die rivier gegooi is. Dit was die einde van die munisipale owerheid van Rome, hoewel pogings om dit te laat herleef, in die XIVde eeu aangewend is. Die pouse het egter die les verstaan ​​en sommige magte wat verband hou met die burgerlike administrasie is aan een of meer senatore toevertrou, aangestel deur die pouse, maar nie aan die geestelikes nie en die Campidoglio bly 'n munisipale simbool, voorbehou vir spesiale seremonies, soos die kroning van 'n digter (vandag huisves dit die vergaderings van die stadsraad).
Henry kon nie in 'n slegter posisie gewees het nie - vyande tuis sou dit gebruik om te verseker dat hy van die mag verwyder word, en al wat hy kon doen, was om vergifnis by pous Gregory te vra. Hy bereik Gregory in Canossa, 'n vesting van die gravin van Toskane, terwyl hy reeds op pad was na Duitsland vir die verkiesing van 'n nuwe keiser. Geklee in die swak kleding van 'n boetvaardige, smeek Henry om vergifnis. Gregory was egter nie gereed om maklik oor te gee nie. Hy het Henry drie dae lank kaalvoet in die sneeu laat staan ​​totdat hy Henry toegelaat het om die pouslike ring binne te gaan en te soen.
Eintlik wou Gregory Henry langer laat wag en om vergifnis by die dieet in Duitsland vra - 'n daad wat nog meer openbaar en vernederend sou wees. Deur so berouvol te lyk, het Henry egter die regte ding gedoen omdat Gregory nie te onvergewensgesind was nie. Nietemin, deur Henry te dwing om enigsins om vergifnis te smeek, demonstreer hy effektief aan die wêreld wat godsdiensleiers gesag verleen het oor sekulêre leiers.
Beleggingskontroversie - Geskiedenis
Die Dictatus Papae is opgeneem in die register van pous in die jaar 1075. Sommige beweer dat dit deur pous Gregorius VII (r. 1073-1085) self geskryf is, ander voer aan dat dit 'n baie later ander oorsprong gehad het. In 1087 publiseer kardinaal Deusdedit 'n versameling van die wette van die kerk wat hy uit enige bronne put. Die Dictatus stem so duidelik en ten nouste saam met hierdie versameling dat sommige aangevoer het dat die Dictatus daarop moes gebaseer wees en dat dit later van 'n samestelling moes wees as 1087. Daar is min twyfel dat die hoofde hieronder wel die pous se prinsipale uitdruk.
Die diktate van die pous
Dat die Roomse kerk deur God alleen gestig is.
Dat die Romeinse pous alleen met reg universeel genoem kan word.
Dat hy alleen biskoppe kan afsit of herstel.
Dat sy legaat in 'n raad bo alles biskoppe is, selfs al is dit 'n laer graad, en dat hy 'n vonnis teen hulle kan uitspreek.
Dat die pous die afwesige mag afmaak.
Dat ons onder andere nie in dieselfde huis moet bly met diegene wat deur hom uitgesluit is nie.
Dit is alleen vir hom geoorloof om volgens die behoeftes van die tyd nuwe wette te maak, nuwe gemeentes byeen te bring, 'n abdij van 'n kerkhof te maak en aan die ander kant 'n ryk bisdom te verdeel en die armes te verenig. ene.
Dat hy alleen die keiserlike kentekens mag gebruik.
Die van die pous alleen sal alle vorste die voete soen.
Dat sy naam alleen in die kerke gespreek sal word.
Dat dit die enigste naam ter wêreld is.
Dat dit vir hom toegelaat word om keisers af te sit.
Dat hy toegelaat kan word om biskoppe oor te dra indien nodig.
Dat hy mag het om 'n klerk van elke kerk wat hy wil, te instel.
Dat hy wat deur hom verordineer is, 'n ander kerk kan voorsit, maar nie 'n ondergeskikte posisie mag beklee nie en dat so iemand nie 'n hoër graad van enige biskop mag ontvang nie.
Dat geen sinode 'n algemene een genoem kan word sonder sy bevel nie.
Dat geen hoofstuk en geen boek as kanoniek beskou sal word sonder sy gesag nie.
Dat 'n vonnis wat deur hom opgelê word, deur niemand teruggetrek mag word nie en dat hy dit alleen kan terugtrek.
Dat hyself deur niemand geoordeel mag word nie.
Dat niemand dit sal waag om iemand wat 'n beroep op die apostoliese stoel het, te veroordeel nie.
Die belangrikste sake van elke kerk moet na laasgenoemde verwys word.
Dat die Roomse kerk nog nooit gefouteer het nie en ook nie tot in alle ewigheid sal dwaal nie, terwyl die Skrif getuig.
Dat die Romeinse pous, as hy kanonies georden is, ongetwyfeld heilig gemaak word deur die verdienste van die heilige Petrus St. Ennodius, biskop van Pavia, wat getuig en dat baie heilige vaders met hom saamstem. Soos vervat in die dekrete van die Heilige Symmachus die pous.
Dat dit volgens sy opdrag en toestemming geoorloof is dat ondergeskiktes beskuldigings kan aanbring.
Dat hy biskoppe kan afsit en weer instel sonder om 'n sinode saam te stel.
Dat hy wat nie in vrede met die Roomse kerk is nie, nie as katoliek beskou sal word nie.
Dat hy onderdane van hul getrouheid aan goddelose mense kan onthef.
vertaal in Ernest F. Henderson, Select Historical Documents of the Middle Ages, (Londen: George Bell and Sons, 1910), pp. 366-367
Henry IV: Brief aan Gregorius VII, 24 Januarie 1076
Koning Henry IV van Duitsland (1056-1106) in Januarie 1076, veroordeel Gregory as 'n usurpator.
Brief aan Gregorius VII (24 Januarie 1076)
So 'n groet soos hierdie het u verdien deur u versteurings, aangesien daar geen graad in die kerk is wat u uitgelaat het om nie deel te neem aan eer nie, maar aan verwarring, nie aan genade nie, maar aan kwaadwilligheid. Want om maar min te noem, veral uit baie, het u nie net gevrees om die heersers van die heilige kerk, die gesalfdes van die Here, die aartsbiskoppe, naamlik biskoppe en priesters, die hande te lê nie, maar u het hulle onder getrap voet soos slawe wat nie weet wat hul meester doen nie. U het guns van die gewone kudde gewen deur hulle te vermorsel; u het op hulle almal gekyk as niks weet nie, en ook op u alleen, alles weet. Hierdie kennis het u egter nie gebruik om te bou nie, maar om dit te vernietig, sodat ons met rede glo dat die heilige Gregorius, wie se naam u vir uself gebruik het, oor u geprofeteer het toe hy gesê het: "Die trots van hom wat aan bewind is hoe meer, hoe groter die aantal persone wat aan hom onderwerp is, en hy dink dat hy self meer as almal kan doen. " En ons het dit alles inderdaad verduur, omdat ons gretig was om die eer van die apostel te bewaak, maar u het ons nederigheid as vrees verstaan, en daarom niet afgestaan ​​om op te staan ​​tegen de koninklijke mag van ons God, waag dit om te dreig om ons daarvan te skei. Asof ons ons koninkryk van u ontvang het! Asof die koninkryk en die ryk in u en nie in God se hand was nie! En dit, hoewel ons Here Jesus Christus ons wel na die koninkryk geroep het, maar het u nie tot die priesterskap geroep nie. Want u het opgevaar deur die volgende stappe. Deur bedrog, naamlik wat die professie van die monnik verafsku, het u geld met geld, guns deur die swaard, die troon van vrede behaal. En vanaf die troon van vrede het u die vrede versteur, in soverre u onderdane gewapen het teenoor die wat gesag oor hulle het, in soverre u, wat nie geroep is nie, geleer het dat ons biskoppe van God verag moet word, in soverre as wat u aangeval het leke en die bediening oor hulle priesters, sodat hulle diegene wat hulle self as leermeesters uit die hand van God ontvang het, kan afdank of veroordeel deur die oplegging van die hande van die biskoppe. Ook op my wat, hoewel dit onwaardig is om onder die gesalfdes te wees, tog tot die koninkryk gesalf is, u my die hand gegee het soos die tradisie van die heilige vaders leer en verklaar dat ek vir geen misdaad afgesit moet word nie, tensy, wat God vergewe, ek moes van die geloof-af weggedwaal het, onderhewig aan die oordeel van God alleen. Want die wysheid van die heilige vaders het selfs die afvallige Julianus nie aan hulleself toegewy nie, maar aan God alleen, om geoordeel te word en afgedank te word. Vir homself roep die ware pous, Petrus, ook uit: "Vrees God, eer die koning." Maar jy wat God nie vrees nie, oneer in my sy aangestelde. Daarom het die Heilige Paulus, as hy nie 'n engel van die hemel gespaar het as hy anders gepreek het nie, U behalwe U ook wat op aarde anders geleer het, onderrig. Want hy sê: "As iemand, ek of 'n engel uit die hemel, 'n ander evangelie sou verkondig as wat aan julle verkondig is, dan sal hy veroordeel word." U word dus verdoem deur hierdie vloek en deur die oordeel van al ons biskoppe en deur ons eie, en daal af van die apostoliese stoel wat u ingeneem het. Laat 'n ander die troon van Petrus bestyg, wat nie geweld onder die mantel van godsdiens sal beoefen nie, maar die gesonde leer van die heilige Petrus sal leer. Ek Henry, koning uit die genade van God, sê vir u, saam met al ons biskoppe: Daal, daal, om deur die eeue verdoem te word.
uit MG LL, folio II, pp. 47 ev vertaal deur Ernest F. Henderson, Select Historical Documents of the Middle Ages, (Londen: George Bell and Sons, 1910), pp. 372-372
Gregorius VII: Eerste afsetting en verbod op Hendrik IV (22 Februarie, 1076)
O Sint Petrus, hoof van die apostels, neig tot ons, u heilige ore, en luister na my u dienaar wat U van kleins af gevoed het, en wat U tot vandag toe uit die hand van die goddelose bevry het. wat my gehaat het en haat oor my trou aan U. U en my minnares, die moeder van God, en u broer, Paulus, is vir my getuies onder al die heiliges dat u heilige Roomse kerk my teen my wil aan sy roer getrek het, dat ek nie gedink het om met geweld na u stoel te klim nie, en dat ek my lewe eerder as 'n pelgrim sou beëindig as om op sekulêre wyse u troon te verower. ter wille van aardse heerlikheid. En daarom glo ek dat dit deur u genade en nie deur my eie dade dit behaag en u behaag dat die Christenvolk, wat veral aan u toegewy is, my gehoorsaam nie. En veral aan my, as u verteenwoordiger en deur u guns, is God die krag gegee om te bind en te verloor in die hemel en op aarde. Op grond van hierdie oortuiging trek ek, ter ere en veiligheid van u kerk, in die naam van die Almagtige God, Vader, Seun en Heilige Gees, u, deur u krag en gesag, terug van Henry die koning, seun van Henry the keiser wat teen u kerk opgestaan ​​het met ongehoorde vrymoedigheid, die heerskappy oor die hele koninkryk van die Duitsers en oor Italië. En ek onthef alle Christene van die eed wat hulle aan hom afgelê het of sal aflê, en ek verbied enigiemand om hom as koning te dien.Want dit is gepas dat hy wat daarna streef om die eer van u kerk te verminder, self die eer wat hom toekom, verloor. En omdat hy dit as 'n Christen verag het om te gehoorsaam en nie teruggekeer het na God vir wie hy 'n verlate gemeenskap gehad het met die uitgesloten praktiserende veelvuldige ongeregtighede wat my bevele verwerp wat ek, soos u getuig, aan hom uitgereik het vir sy eie heil homself uit u kerk en streef daarna om dit te skei-ek bind hom in u plek met die ketting van die anathema. En leunend op jou, bind ek hom so dat die mense kan weet en bewyse kan hê dat jy Petrus is, en bo jou rots het die Seun van die lewende God sy kerk gebou, en die poorte van die hel sal dit nie oorweldig nie.
van Gregorius VII, Reg. III, nr. 10 a, vertaal in Ernest F. Henderson, Select Historical Documents of the Middle Ages, (Londen: George Bell and Sons, 1910), 376-377
Die konkordaat van wurms 1122
Pachal II se kapitulasie aan Henry V duur nie. Die eerste fase van die pouslik-imperiale stryd van die Middeleeue het eers uiteindelik in 1122 tot 'n einde gekom met die Concordat of Worms. Die koning het die reg gehad om biskoppe met sekulêre gesag te belê, maar nie met heilige gesag nie. Die stryd sou egter voortduur.
Voorreg van pous Calixtus II
Edik van die keiser Henry V.
in MG LL folio II, pp. 75 ev, vertaal in Ernest F. Henderson, Select Historical Documents of the Middle Ages, (Londen: George Bell and Sons, 1910), 408-409
Hierdie teks is deel van die Internet Middeleeuse Bronboek. Die Bronboek is 'n versameling publieke domein en tekste wat toegelaat word vir kopiëring wat verband hou met die Middeleeuse en Bisantynse geskiedenis.
Tensy anders aangedui, is die elektroniese vorm van die dokument outeursreg. Toestemming word verleen vir elektroniese kopiëring, verspreiding in gedrukte vorm vir opvoedkundige doeleindes en vir persoonlike gebruik. Dui die bron aan as u die dokument wel herhaal. Geen toestemming word vir kommersiële gebruik verleen nie.