My lief. Jou verlede is nie jou toekoms nie. Wat aán jou gedoen maak jou nie só nie. Die herhaling in jou kop is om sin daaruit te probeer maak, te verwerk, te oorbrug. Ons moet ons voorvaders se foute erken en in ons self genees. Onder die mat in vee is wat meer pyn in die toekoms in stuur. Stories word van geslag tot geslag herhaal, omdat elke nuwe geslag probeer genees, sonder om te verstaan hoekom hulle die patroon herhaal. Net soos brand slagoffers oor en oor dieselfde storie vertel. Herkenning en erkenning van die pyn en foute van die verlede, gewilligheid om die pyn in die oë te kyk en te verwerk, verbrokkel die houvas oor jou tot niks.
Die werklike jy is die een met die grootste soetste drome vir ‘n mooi toekoms. God het jou drome daar gesit om jou te herinner aan wie jy WÉRKLIK is. Gooi af jou kettings, die boeie is oop.
God het ons saam op hierdie pad gebring vir ‘n rede. Vat jou tyd, ek wag vir jou. Ek kan jou nie genees nie, maar ek kan daar wees terwyl God en jy julle werk doen.
Hoe kan ek aan jou verduidelik hoeveel respek en liefde ek vir jou het? Jou eerlikheid met my, jou sagtheid, braafheid, durf en deursettingsvermoë, die sukses wat jy van jou lewe gemaak het.
Ek en my ma is op ons min of meer weeklikse gesamentlike inkopietog en soos gewoonlik bederf ons ons self met ‘n capuccinotjie. Of ons nou die maand arm of ryk voel, koffie by Wimpy is altyd in die begroting.
Ek voel aan dat iemand vir my kyk. ‘n Klein seuntjie van so vier/vyf met rooiblonde hare en mooi ogies, staan teen die ruit en staar vir my. Die ogies is strak en vraend en kyk van my ma na my ma toe, asof hy probeer uitwerk of ons vriend of vyand is. Ek glimlag en trek my gesig vir hom, maar hy kyk net vir ‘n oomblik diep en peinsend in my oë, draai dan om en speel verder. Ek voel skoon ongemaklik met die kind se starery en die dat hy geen reaksie toon nie. Dink vir ‘n oomblik by myself hoe hartseer dit is dat ‘n klein kind van vier/vyf al klaar so wantrouig en ingetoë voorkom, die oë wat lyk asof hulle klaar te veel van die lewe gesien en gehoor het. Voor ek verder kan praat hoor ek hoe hy aan die ruit klop.
Ernstig en groot oog vorm hy klanklose woorde deur die ruit. Iets van vir tannie iets wys en popcorn. Hy wys na my ma toe en wink met ‘n krom vingertjie binne toe, ‘n vinnige, versigtige glimlag op sy gesig. Ek glimlag vir hom, skud my kop en praat verder maar hy is duidelike ‘n vasberade mannetjie. Toe ek weer sien is hy uit by die deur en besig om woordeloos vir my ma te beduie om in die speelpen in te kom. Hierdie keer skud my ma haar kop, beduie ons kan nie en glimlag gerusstellend vir wie ons aanneem die ouma is aan die anderkant van die muurtjie. ‘n Mens is maar versigtig om in vandag se lewe nie te eie met vreemde kinders te wees nie en probeer mense gerusstel dat jy nie een of ander boef is nie . Ouma glimlag nie terug nie, kom skud net ‘n benerige vinger in die outjie se gesig wat dit duidelik maak hy het nou ‘n vreeslike sonde begaan en vat hom terug speelpen toe. Ek kan verstaan hoe versigtig ‘n mens deesdae moet wees vir jou kinders en kleinkinders, maar dit maak my hartseer dat ek nie maar gaan kyk het wat hy vir ons wou wys nie, al is ek skriks vir die ouma.
Ons raak besig met ons gesprek en koffie tot ‘n stem my aandag trek. “He took my spoon, he took my spoon” lag die loslit tannie hard. Die kelnerin en die skuldige kelner by die kombuisdeur lag verleë. Kelnerin bring vir haar ‘n nuwe lepel in ruil vir die een wat haar kollega ontvoer het. Volgende oomblik is loslit tannie op van die tafel af en tel die bal op wat by die speelpen se deur uitgebons kom. Sy gee vir die kind die bal, praat vriendelik vir ‘n oomblik met hom. Sy glimlag vir die nors ouma, gaan sit weer en drink ongeërg verder aan haar blou melkskommel. Later sien ons haar in die supermark. Beduie wild met haar hande om te verduidelik waarna sy soek. Voete ferm op die grond, vriendelik, in beheer, nie bekommerd om uit te staan en gesien te word nie, nie bekommer om vrae te vra nie. Jy voel aan dat hierdie vrou deur baie dinge is, maar sy laat haar nie sommer onderkry nie.
Soos onkruid, wil ek altyd weer op kom, maak nie saak hoeveel keer die lewe my platslaan nie. Want ek is daar vir myself en dis alwat ek nodig het. Die res is alles ‘n bonus.