Alvin Bruinders: “Die Here is my 'business partner'” | SARIE
Alvin Bruinders: “Die Here is my ‘business partner’”
Vyf jaar gelede was Alvin Bruinders ’n besige man wat jy net nou en dan in sy dolle vaart sou kon laat stilstaan – en net vir ’n paar minute. Want Alvin was oral. Akteur, sanger, seremoniemeester, komediant … In ’n stadium het hy tot 30 vertonings per maand gelewer, hy was in TV-produksies soos Gautengeleng, Vetkoekpaleis en Stoute Boude, asook die aanbieder van Pitstop.
Boonop het hy in alle erns begin om sy promosie-maatskappy op te bou. Dit was asof sy fokus op dinge en plekke was, en beslis nie op menseverhoudinge nie. “Ek het net rondgejaag. My agent sou my byvoorbeeld bel om dringend ’n kontrak in Kempton Park te kom teken. Dan het ek ná my vertoning in Klerksdorp deurgery soontoe, hom twee-uur in die nag opgeklop, dit geteken, nog ’n storie geskryf vir die volgende dag en agtuur die oggend was ek weer op pad na ’n show in Bloemfontein. “Een groot geskarrel …en ek was nooit regtig ‘teenwoordig’ in my eie lewe nie.”
Maar baie kan gebeur om jou om te draai en anders na die wêreld, jouself en die mense om jou te laat kyk. Tyd het ’n manier om ’n mens te temper, sou jy gewillig wees. Alvin was in 2002 in ’n ernstige motorongeluk. Hy moes talle operasies ondergaan, onder meer is staalpenne in sy arm geplaas om die gebruik van een van sy hande te behou. (Die dag voor hierdie onderhoud het die hof gelas dat hy R240 000 aan derdeparty-vergoeding ontvang). Daarna was hy die slagoffer van ’n rooftog. Al sy musiek- en klanktoerusting is gesteel – meer as R160 000 se skade. En dit was nie verseker nie.
Te duur … ek dink eerder dat ons die bestaande weermag meer binne die landsgrense kan aanwend. Nie noodwendig in uniform nie, dit sal net weer herinnerings oproep van daardie tye toe die townships deur Casspirs versper was. Maar ek wil net graag veilig voel in my eie huis – veral noudat ek getroud is.” Hoewel Alvin sy dolle program afgeskaal het, ruim hy steeds tyd in vir toneel- en TV-optredes.
In ’n mate is dit soos Vetkoekpaleis – dit handel oor aktuele kwessies. Dis ’n komedie-drama wat die vele fasette van ons samelewing bekyk. Dit belig ons vreemdhede, maar op so ’n wyse dat jy ’n bietjie vir jouself moet lag. Elke karakter is ’n effense karikatuur van stereotipes in Suid-Afrika, maar met ’n kinkel.
Andries (Richard van der Westhuizen) is’n wit ou wat sy plaas verloor het. Hy is goed kwaad vir die regering. Hy word dan ’n plakker op ’n skoenlapper-reservaat, reg agter ’n Engelse tannie se huis, en sy soek hom nie daar nie. Die burgemeester is die nie-rassistiese leier van die dorp wat graag die tannie wil help, maar ook nie die plakker wil verwyder nie. Ek speel die rol van Sandy Hall, ’n konkelaar van die eerste water, en ’n swendelaar en afperser – ’n man met ’n plan. Hy doen hom voor as ’n tussenganger tussen Andries Plak en die benoude burgemeester, en voor jy “reënboognasie” kan sê, is hy die burgemeester se vertroueling. Kompleet met ’n kar, petrolkaart en ’n selfoon.
BOEK: Donald Trump – The art of the deal
Og, ek het van voor af respek vir die man! Hy kan darem met woorde werk, hoor. Maar wee die arme kêrel wat daai woorde moet instudeer – dis met ’n spesifieke ritme geskryf, en jy kan nie daaraan wil timmer nie. Koos Roets is die regisseur en hy is ongelooflik. Hy haal op een of ander manier net die beste uit jou.
Wat is jy eerste – akteur of sakeman?
Beslis ’n sakeman. Dán ’n akteur en vermaaklikheidster. Ek moet sê, ’n bekende gesig help baie in die sakewêreld. Daar is eenvoudig net die persepsie dat jy OK is. Betroubaar. In Suid-Afrika moet jy televisie gebruik as bemarkingskanaal – vir jouself ook. Ons bedryf is nie so sterk soos Hollywood waar jy werklik ’n reuselewe uit filmwerk kan maak nie. So, televisie is in ’n mate die ideale kanaal om eerste “gesien” te word. Wat jy daarna met jou sigbaarheid doen, is jou eie verantwoordelikheid. Maar ek wil meer tyd aan my vrou en my besigheid bestee.
My pa, Simon, skryf die tekste. Ek en hy voer dit dan op saam met twee ander akteurs – wat albei Sotho en Xhosa magtig is. Die huidige produksie handel oor veiligheid en gevare in die werkomgewing. Dit is die eenvoudigste dinge, soos om maskers te dra om die longe teen stof te beskerm en rede hoekom oorpluisies belangrik is. Dit help die maatskappy én die werkers. Dié tipe opvoeding werk baie beter as ’n klaskamer-situasie. Ons gebruik drama en humor om die boodskap van veiligheid oor te dra, en die resultate is sigbaar.
Ek is op George gebore. In 1980 is ons na Secunda – my pa het vir Sasol gewerk, en ons het daardie nywerheidsdorpe letterlik voor ons sien opskiet. My pa het skakelwerk tussen die werkers en die maatskappy gedoen – hy moes onder meer toesien dat kulturele bedrywighede onder die verskillende gemeenskappe gevestig word. In elke plek waar ons gekom het, het my pa heel eerste ’n toneelgroep gestig. Ek sal nooit vergeet nie … Elke week was ons sitkamer óf ’n garage óf ’n kroeg óf ’n hospitaalsaal, na gelang van die stuk wat die spelers instudeer.
En toe, in die tagtigs, het hy sy eerste hoofrol gekry in ’n stuk as ’n bruin speler – in Jans Rautenbach se Broer Matie. Hy het dadelik by Sasol bedank en dit gaan doen! Die stuk is later ook verfilm. My pa het omtrent drie keer in sy lewe sy werk gelos om toneel te speel, en dan maar weer aansoek gaan doen sodra die stuk verby was.
Ja, beslis. Maar ek het ook gesien dat dit ’n groot tol kan eis van jou familie – veral as die inkomste nie stabiel en gereeld is nie. Ek vermoed dít was my dryfveer in daardie jare toe ek so rondgejaag het … Ek wou so gou as moontlik en soveel as moontlik inryg om seker te maak dat ek nie later jare moet rondval vir ’n inkomste en rigting nie. Ek het geweet jy moet geleenthede skep, en ek het gesóék daarna. Ek het egter besef dat jy dit te genadeloos kan aanpak, te hard kan hardloop vir daardie einddoel … En dan gaan kosbare dinge verlore. Ek is nou op ’n baie, baie lekker plek.
Man, dit was ’n fees! Dit was een lang, familie- en vrienderyke fees. Blommemeisies, bruidegompoue, tafels en tafels vol blomme en kos, ’n band … dit was vir my soos ’n droom.
Kyk, sy is nou met een woord wonderlik. Ons het binne ’n jaar en agt maande ontmoet, verlief geraak, lief geraak en getrou. Sy is ’n verlengstuk van myself – en ek glo ek van haar ook. Anrika is 23 en ek 32, maar dit voel soms vir my of dit eerder andersom is. Sy is ’n groot versorger – ’n caretaker. Ons verstaan albei die bedryf – en mekaar. Ons troubelofte, ons verbond aan mekaar, is om positief te leef. Ons is twee mense en wil mekaar beskerm. En sy het ons huis so mooi gemaak, vreesloos. ’n Klomp mure uitgeslaan en so aan. Een dag kom ek terug toe is daar 20 m² nuwe geteëlde vloer! Ek dink daar iewers in haar skuil ’n binnehuisversierder.
Verduidelik? vra ek hom. Nee kyk, sê die mannetjie, dis soos met Job in die Bybel. God was so trots op hom en sy geloof en sê toe vir die duiwel, check hier. Hierdie ou is my sterkste kind. Jy kan met hom doen wat jy wil, en jy sal sien. En die duiwel het Job hard geslaan. Hy het al sy goed verloor, en sy gesondheid, en familie … Maar hy het aangehou met glo.
Die ander jongeling staan toe op en sê: Alvin, jy’t ’n fout gemaak. Jy’t vir die Here ’n 51%-partnership aangebied. Wat was dít?! Hy moet 100%-eienaarskap hê! Ek het daardie dag twee van my grootste lesse in my geloof geleer. Uit die monde van twee bloedjong seuns … So, ek kan nou in alle erns en reg sê: Die Here is my business partner.