Courtesan: definisie en beroemde courtisane - Interessant - 2022
Geen ! A hoflikheid is nie 'n vrou van die hof aan wie 'n mens 'n verhaal vertel nie! Sy is 'n prostituut vir wie die Franse taal respek het (die koninklike gunstelinge geniet 'n spesiale status). Cocottes, demi-mondaines of "horisontaal", hulle ontsnap aan die onwelvoeglikheid van terme wat vir gewone hoere gereserveer word. Maar hoe verskil hulle van laasgenoemde? Wat weet ons van hulle? Ryk en beroemd, bevry van die manlike juk, het hulle op hul eie manier bygedra tot vroulike emansipasie?
Kwaliteite en waardes van 'n hofmeester
Die woord courtisane, wat die minste oneerlike sinoniem met hoer is, het sy oorsprong aan die hof van Rome, naamlik die eerste toegewyde mense wat die voorlopers van Rome meer en meer gereeld besoek het. Hierdie situasie, wat prostitusie, toewyding en die hofwêreld verbind, is die bron van 'n skandaal wat minder op venaliteit gebaseer is as op die openbare en gereelde aard van hierdie betrekkinge.
Die groot hofdienaars is in werklikheid slegs prostitute wat hulself verryk deur hierdie beroep en aanspraak maak op die vryheid om hul liggame te gebruik soos hulle goeddink. Hul kleredrag, wat met oordadigheid en oorspronklikheid uitgestal word, inspireer modelle van elegante vroue uit alle vlakke van die samelewing. Dat hul ander eienskappe - intelligensie - kultuur - gees - sakesin - hulle gehelp het om by die skare uit te kom, is onmiskenbaar, wat hul skoonheid alleen nie kan waarborg nie.
In teenstelling met die prostituut wat van die samelewing afgestoot is, steek die hofmeester huishoudelike en sosiale hindernisse oor deur 'n skouspel op te stel in die mees gelukkige kringe, wat beteken dat sy 'n minimum van opvoeding en kennis. Dans, musiek en teater (wat die belangrikste toegangsbronne tot die beroep is) stel hom in staat om die plesier van die bed op te skerp met dié van gesprekke en soms selfs 'n sitkamer te hê. Hulle ambisie is om die elite van die samelewing te integreer (soms deur 'n pragtige huwelik), maar die plekke is duur! Die meerderheid van hulle val terug in armoede of klassieke prostitusie.
In Indië is hofdienaars professionele sangers en dansers. Dit is noodsaaklike figure van prins en aristokratiese vermaak. In die Kama Sutra van Vatsyayana (verhandeling oor begeerte en erotiese plesier) is musiek en dans die voorvereiste vir plesier. Erotiek wat as eerste kuns opgerig is, is gebaseer op die bemeestering van die liggaam, maar ook op vier en sestig ander talente, insluitend statistieke en kennis van die woordeboek! Die toestand van hierdie verfynde vroue in die kulturele, sosiale en godsdienstige konteks van Indië verskil baie van dié van hul Westerse eweknieë, omdat hul beroep van moeder na dogter oorgedra word.
Die verbode van die kerk
Gedurende die Hoë Middeleeue het die keisers van die Ooste en die Weste hulle tot die Christendom bekeer, (veral Justinien en later Karel die Grote), probeer om prostitusie uit te roei deur opdragte, maatreëls en boetes, ballingskap teen pimps. Die kerk streef daarna om die groot sondaars in sy kudde terug te bring en hulle aan te spoor tot die opsluiting in die sel of in die klooster. Maar ten spyte van beroemde gevalle van berouvolle vroue, bevestig die wegdrywing van die Christelike moraliteit die magteloosheid van die kerk om hierdie foute te onderdruk, veral omdat die onheil selfs in die pousdom woed!
Die plaag van prostitusie versprei in alle kringe, wat daartoe lei dat Christenheersers dit as 'n noodsaaklike euwel verdra (Saint Louis magtig prostitute om leërs in die kruistogte te volg).
In die 19de eeu verower die hofdienaars hul 'adelbriewe' en heers oor 'n samelewing wat die aristokrasie altyd van geboorte af as model het, maar wat hoofsaaklik bestaan ​​uit 'n burgerlike elite wat uit die rewolusie gebore is. Van die monargie in Julie haal hierdie dames die nuus met hul wêreldse bekwaamheid en hul skandalige lewenswyse.
La Païva is die luidrugtigste en vorm saam met Marie Duplessis en Céleste Modagor 'n flambojante trio wat die goue era van groot kasserolle met ligte maniere van die Tweede Ryk aankondig. 'N Losbandigheid van luuksheid, 'n ongekende uitstalling, duiselingwekkende beklimmings en skouspelagtige valle versprei na die vier uithoeke van Europa deur die ontploffing van die pers en danksy die wonderlike ontwikkeling van fotografie ontwikkel. En wat van literatuur! Die romanskrywers van die XIXde eeu -Honoré de Balzac met '' Splendeurs et Misères des courtesanes '', Alexandre Dumas films '' La Dame aux Camélias '', Emile Zola met '' Nana '', om maar 'n paar te noem, weerspieël deur hul geskrifte is die sedes van die tyd net soveel as wat hulle dit aan die kaak stel.
In die Belle Epoque skitter die Belle Otero, Liane de Pougy, Emilienne d'Alençon (asook Lola Montès en Cora Pearl aan die begin van die eeu) in die uitspansel van die "haute Bicherie" wat skuilname vertoon met brullende deeltjies wat soms grens aan bespotting. .
Marion de Lorme en Ninon de Lenclos is die enigste hofdienaars uit die 17de eeu wie se name deur die nageslag behou is. Dit is een van die seldsame gevalle van hierdie soort wat volkome vryheid opeis deur te weier om te trou, maar behalwe vir die eienaardigheid, skei alles hulle: hul agtergrond, hul fortuin, hul opleiding, hul ambisie, hul loopbaan.
Tog is hulle in die negentiende eeu onafskeidbaar in die Memoirs of men of letters en musici omdat hulle vir hulle (met Aspasie, Phriné en Laïs, ander onvergeetlike figure van hofdienaars) onuitputlike bronne van inspirasie en onbetwiste verwysings na 'n dapperheid wat in groot kuns grootgemaak word. Hierdie lotgevalle van vroue, so kenmerkend van die klassieke tydperk, wissel tussen waardigheid en lisensie, onsedelikheid en toewyding.
Die invloed van hofdienaars
Net so beroemd, sou tientalle ander hofdienaars genoem kon word. maar sommige het 'n prominente plek in die Franse samelewing van hul tyd beklee, danksy die afdruk wat hulle daar gelaat het, die fantasieë wat hulle gewek het, die geskrifte en die kunswerke wat hulle geïnspireer het, of 'hulle self het hul invloed op mores geskep, veral op verhoudings tussen mans en vroue. Kan ons as sodanig praat van kulturele evolusie en seksuele vryheid?
Hierdie groot hofmakerye, horisontale, kokottes en ander leeuwyfies verpersoonlik tussen model en teenmodel, die verwerping van hiërargieë en vooroordele, waagmoed, uitspattigheid en finansiële outonomie. Hulle is nie net 'n ongebreidelde erotiek of 'n kollektiewe feminisme nie, maar het elkeen op hul eie manier 'n ander manier uitgevind om 'almal dieselfde' in die wêreld te wees, in die vroulike, om daarheen uit te straal en soms ook daarvan afstand te doen. ....