Toe God die mens na sy beeld geskape het, is vryheid aan die mens gegee, want vryheid is die voorwaarde vir liefde. God skep die mens nie alleen in ware geregtigheid en heiligheid nie, maar ook met die doel om God, sy Skepper, reg te kan ken, Hom van harte te kan liefhê en saam met Hom in die ewige saligheid te kan lewe om Hom te loof en te prys. Ons is vry in elke dimensie van ons bestaan, maar ons vryheid is ook 'n dodelike vryheid (Miskotte 1947:42), want in vryheid word ons slawe van die sonde. Die skepping van die mens na die beeld van God beteken volgens die Kategismus nie alleen dat die mens sekere eienskappe (geregtigheid en heiligheid) ontvang nie, maar veral ook dat God die mens skep met die doel om Hom te ken, lief te hê en Hom te prys. Haitjema (1962:31) en Veldkamp (1975:33) bring die drievoudige lewensdoel van die mens in verband met sy amp as profeet, priester en koning. Met die skematisering wat hulle vanuit die Christologie oordra, vind hulle egter op 'n vindingryke wyse sake in die teks wat nie direk daarin ter sprake kom nie. Om terug te keer na die saak waaroor dit hier gaan, te wete die skepping van die mens na God se beeld, tree God nie alleen in 'n verhouding met die mens nie, maar Hy bepaal ook hoe hierdie verhouding behoort te funksioneer. Deur na die beeld van God geskape te word, ontvang die mens 'n bepaalde opdrag van God en God ken ook waarde aan sy lewe toe. God het die mens geskape om tot sy eer te lewe.
Die tema imago Dei het tradisioneel veral beslag gekry aan die hand van die interpretasie van Genesis 1:26-27. Die vroeë kerklike eksegese van hierdie teks het die teologiese besinning oor die tema imago Dei in 'n bepaalde rigting laat ontwikkel. Elke keer wanneer 'n nuwe koers met die beredenering van die tema ingeslaan is, het dit hand aan hand gegaan met 'n veranderde interpretasie van hierdie teks. Dit is daarom ook nie verrassend dat die histories-kritiese eksegese van die teks in veral die vorige eeu, nuwe momentum gegee het aan die dogmatiese beredenering van die tema nie. Aan laasgenoemde saak word nou aandag gegee met die doel dat hierdie deel as verbinding sal dien tussen die bespreking van die Kategismus se hantering van die tema en die eietydse teologie se hantering daarvan.
Die mens word deur God as sy stadhouer op aarde geplaas. Die beeld van God is dus nie in die eerste plek 'n ding nie, maar 'n taak. Die mens is tot heerskappy geroepe: tot leiding en koördinering, tot die onderkenning van 'n doel en die keuse van 'n weg.
Van Selms plaas nie in sy Genesiskommentaar sy bronne op die tafel nie. Dit is egter duidelik dat hy deeglik bewus moes gewees het van die komplekse debat wat in die Ou-Testamentiese Wetenskap ontwikkel het oor die moontlike betekenisse van die woord tselem - 'n debat wat tot vandag toe nog nie afgesluit is nie. In sy kommentaar vind hy aansluiting by 'n standpunt wat Delitzsch reeds in 1886 ingeneem het (vgl. in hierdie verband Jenni & Westermann 1979:556-557). Wildberger oordeel in die gesaghebbende Theologisches Handwöterbuch zum Alten Testament (Jenni & Westermann 1979:557) dat die etimologiese verklaring van Delitzsch hoogs onwaarskynlik (wenig wahrscheinlich) is. Loader (2011) skryf soos volg oor Van Selms se spekulatiewe standpunt:
Hy gebruik 'n etimologisme (afleiding uit die vermeende herkoms van 'n woord om 'n stelling oor 'n ander woordvorm te maak). Selfs al sou Van Selms gelyk hê met sy afleiding van tselem uit 'n verwante stam ts+l+m ('skaduwee'), dan sou dit nog onbruikbaar wees, want dié stam word altyd negatief in die sin van 'donkerte', 'duisternis' en selfs 'onheil' gebruik. Dan sou mens die tegniek van afgeleide betekenis moet laat vaar of toegee dat daar 'n betekenis-verskuiwing plaasgevind het, waardeur die 'grondbetekenis' vanself verval. Daarteenoor word die woord in 1 Samuel 6:5 gebruik vir 'n afbeelding in die sin van 'n namaaksel van iets anders. Dit is die hele sin van 'n beeld, naamlik om iets anders af te beeld. (bl. 3-4)
Wat die woorde 'beeld' en 'gelykenis' ookal beteken, God het die mens so gemaak sodat hy/sy kan heers. Die doel van die hele onderneming is om die mens 'n besondere status in vergelyking met die res van die skepping te gee. Hierdie status is nie deur die mens verdien nie, maar as 'n besondere gawe geskenk en behels heerskappy oor die skepping ... (bl. 3)
Dit is 'n bekende voorstelling in die ou Nabye Ooste, waar 'n groot koning dikwels ondergeskikte vorste (vasalkonings) met spesifieke opdragte en spesifieke volmagte aangestel het. So 'n onderkoning word die mens vir God, die Grootkoning. (bl. 3)
'n Mens vind soortgelyke interpretasies van die beeld van God in die mens deesdae ook in die dogmatiek. Van den Brink & Van der Kooi (2012) skryf byvoorbeeld dat dit