Binneversiering is in die sielkunde, in die pedagogie, 'n voorbeeld van interieur - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
internalisering - Dit is die proses van vorming van strukture van die menslike psige deur die verkryging van lewenservaring. Die konsep kom van die Franse "intériorisation", wat vertaal beteken van buite na binne, en van die Latynse "binneland", wat intern beteken. Die term innerlikheid en sinonieme hiervoor is baie skaars. Hierdie is 'n spesifieke term, wat dikwels slegs in die onderskeie konteks gebruik word. Daarom, sinonieme vir die woord interieur, as sodanig, is afwesig en slegs in skaars gevalle word dit saam met die woord "oorgang" gebruik, wat onderskeidelik die oorgang van buite tot intern beteken.
Voordat 'n sekere komplekse aksie deur die menslike verstand geassimileer word, word dit van buite gerealiseer. Danksy die internalisering kan mense oor hulleself praat, hulself voorstel en wat baie belangrik is om oor hulleself te dink sonder om ander te versteur.
Sosiale interieurstelling beteken om die basiese kategorieë van individuele bewussyn uit openbare ervaring en idees te leen. Hierdie toestand word uitgedruk in die vermoë van die menslike psige om te werk met beelde van enige voorwerpe wat tans nie in sig is nie. Dit kan voorwerpe, voorwerpe, verskynsels, gebeurtenisse wees, waarmee 'n mens ooit interaksie gehad het, of hy kan iets voorstel wat hy nog nooit gesien het nie, gebeurtenisse wat mag voorkom, of eenkeer gebeur het. 'N Persoon kan verder gaan as die grense van 'n gegewe oomblik, gebeurtenisse kan in die verlede en toekoms, in tyd en ruimte, beweeg.
Die konsep van interieurstelling is slegs kenmerkend vir mense, diere het nie hierdie vermoë nie, hul brein het nie die vermoë om verder te gaan as die bestaande situasie nie. Die instrument van interieurstelling is die woord, en die middel van oorgang van situasie tot situasie is spraakaksie. Die woord identifiseer en herstel die belangrikste eienskappe van dinge en metodes wat deur die menslike praktyk ontwikkel is, wat inligting verrig. Menslike gedrag is buite die aksie van die eksterne situasie, wat voorheen die gedrag van die dier bepaal het. Die korrekte gebruik van woorde dra by tot die assimilasie van die betekenisvolle eienskappe van dinge, verskynsels en maniere om inligting te bestuur. Danksy die proses van interieurstelling kan 'n mens met behulp van woorde leer uit die ervaring van die hele mensdom, sowel as vorige geslagte, of die ervaring van onbekende mense, honderde of selfs duisende kilometers weg. In huishoudelike wetenskap is hierdie termyn eers deur Vygotsky bekendgestel. Hy het geglo dat alle funksies van die menslike psige gevorm word as eksterne, sosiale vorme van kommunikasie van mense in die vorm van arbeid of ander aktiwiteite.
Vygotsky het die konsep van interiasionalisering verstaan ​​as die transformasie van eksterne aksies in 'n persoon se interne bewuste plan. Die ontwikkeling van die psige begin van buite onder die invloed van sosiale faktore wat in die samelewing bestaan. Kollektiewe vorme van aktiwiteit word deur internalisering in die menslike bewussyn ingebed en word individueel. Na Vygotsky het Halperin hierdie verskynsel begin bestudeer en gelê op grond van 'n sistematiese geleidelike opleiding. Nietzsche het hierdie konsep op sy eie manier verstaan. Hy het gesê dat die instinkte wat nie buite gaan nie, steeds hulself manifesteer, maar van binne - dit is wat hy genoem het.
Binneversiering is in sielkunde
In die sielkunde is interieurstelling die transformasie van die struktuur van objektiewe aktiwiteit in die interne struktuur van persoonlikheid. Transformasie van interpsigologiese verhoudings in intrapsigologiese. Dit is, interpersoonlike verhoudings word selfgesentreerd.
Die konsep van interieurstelling is ook deur P. Halperin toegepas in die vorming van geestesaksies.
Binneversiering in sielkunde is die proses om die innerlike aard van die definisie-aksie te verstaan, as 'n afgeleide van praktiese aktiwiteit.
Wanneer internalisering baie veranderende aktiwiteite is, veral die operasionele deel daarvan.
Sosiale interieurstelling word uitgedruk in die kommunikasieproses, wanneer verstandelike prosesse onder sy invloed verander word, aangesien kommunikasie in 'n "latente" vorm in hierdie prosesse vervat is. Die struktuur van verstandelike funksies is soortgelyk aan die proses van kommunikasie. Dit is omdat die vorming van verstandelike funksies in vroeë ontogenese plaasvind tydens die internalisering van die kommunikasieproses.
In die proses van innerisering word diep, stabiele en sinkrone strukture in die menslike psige gevorm. Dit is 'n soort sosiale meganismes wat die aard van "oorliggende" verstandelike prosesse (emosioneel, kognitief) bepaal. Dit blyk dus dat interiasionalisering 'n sosiale meganisme van die psige is.
Die internalisering en persepsie van die individu, die oorgang na die innerlike plan van humanistiese waardes, die vorming van 'n mens se eie waarde-oriëntasie, is onmoontlik in implementering slegs op 'n bewuste vlak. Emosies speel 'n aktiewe rol in hierdie proses. Die emosionele kant van hierdie proses is ondersoek en bevestig deur talle studies, wat daarop dui dat sosiale waardes nie net deur bewussyn, intellektuele denke, maar ook gevoelens en emosionaliteit beskou kan word nie. Selfs as jy begrip van sosiale betekenis het, is dit nie maklik nie, soos dit was, vergesel, maar gevlek met sensualiteit. Die betrokkenheid van die sintuie kan die werklikheid van die aanvaarding van so 'n waarde deur die persoon self bepaal, en nie deur sy begrip in die algemeen nie. In die proses van die internalisering van universele menslike waardes word dit dus vereis om die dialektiese eenheid van sosiale en individuele, kognitiewe en sensuele, intellektuele en emosionele, rasionele en praktiese inagneming te neem. Sulke integriteit dui op 'n redelik hoë vlak van ontwikkeling van die waarde-oriëntasie van die individu. Dit maak dit weer moontlik om selektief verband te hou met verskynsels, omliggende voorwerpe, gebeure, om hulle te bevredig en te evalueer, sowel subjektiewe as objektiewe waarde te vestig en gelyktydig gelei te word in geestelike en materiële kultuur.
Die interieurstelling ewe sonder oorheersende houding teenoor 'n mentale proses (geheue, persepsie) bepaal die sosiale vorme van alle prosesse.
Binneling het resultate wat verband hou met die persepsie van sosiokulturele inligting (dit manifesteer hulle duidelikste), alles wat deur die mens waargeneem word (in die breë en noue sin van die konsep), word in sosiale vorms geneem. As gevolg hiervan word 'n aantal volgehoue ​​sosiale geestesstrukture gevorm wat bewustheid vorm. Ook, die resultaat is 'n vorming op grond van bewustelik bepaal in detail beskryf, interne aksies.
Vir die resultate van innerisering is daar 'n kenmerk van die strukture van verstandelike prosesse, wat verskil van die struktuur van dieselfde prosesse van diere. 'N Voorvereiste vir die proses van interieurstelling is 'n bewustelose innerlike plan wat kwalitatief in die proses verander, aangesien 'n bewussynsplan gevorm word. Aan die een kant vind interieurasie plaas in die kommunikasieproses, andersyds vind dit plaas tydens die vertaling van die aksie vanaf die eksterne vlak na die vlak van die interne, verstandelike.
Hierdie proses het 'n noue verhouding met kommunikasie. Tydens die geleidelike vorming van verstandelike optrede binne die raamwerk van kommunikasie tussen diegene wat vorm en diegene wat vorm, het innerlikheid 'n belangrike plek in hierdie vorming.
Uitsluitend in die proses van kommunikasie word geïnternaliseerde tekens geassimileer. Maar ontogenese bepaal steeds die struktuur, hierdie struktuur weerspieël hul oorsprong. 'N Situasie wat 'n geïndividualiseerde struktuur het, is kommunikasie, en sy struktuur het 'n ingevalde kommunikasie genoem dialoog.
Dialoog, wat die versteekte meganisme van geestelike funksies is, is van groot belang. Versteekte dialoog of kommunikasie word beskou as komponente in die diep geïndividualiseerde struktuur van die psige. Die betekenisfunksie dra verhoudings as 'n vakvak, dit wil sê, dit het 'n dialoogkundige struktuur.
Binneversiering word geassosieer met eksternalisering, die teenoorgestelde van haar konsep. Die buitenkant kom van die Franse "exteriorization", wat beteken die manifestasie van die Latynse "buite", wat eksterne, eksterne beteken. Eksterisasie is 'n proses waarin interne geestesaksies omskep word in eksterne ontvoude vaksensoriese aksies.
Binneling en eksternisasie speel 'n belangrike rol in ontwikkelingsielkunde. Om byvoorbeeld 'n sekere verstandelike optrede by 'n kind te ontwikkel, byvoorbeeld, moet dit eers as 'n eksterne aksie aan die kind getoon word, dit wil sê dat dit buite moet wees. Reeds in so 'n buitengewone vorm van eksterne aksie word dit gevorm. Eers dan word in die proses van die geleidelike transformasie 'n veralgemening van die spesifieke vermindering van die skakels geskep, die vlakke waarop dit uitgevoer word verander, die internalisering plaasvind, dit wil sê, dit word omskep in 'n interne aksie wat alreeds in die kind se verstand vloei.
Binne- en buiteverhouding in die sielkunde, in die aktiwiteitsbenadering, is die meganismes waardeur sosiale en historiese ondervinding verkry word. Op grond van die studie van hierdie ondervinding is die idee gebore uit die oorsprong van die internalisering van verstandelike prosesse, die aktiwiteit van menslike bewussyn van eksterne praktiese aktiwiteit. Enige soort menslike aktiwiteit (opvoedkunde, arbeid, toneelstuk) word geassosieer met die gebruik van gereedskap, gereedskap, arbeidsmiddel, met die skepping van maatskaplik belangrike produkte. Sosiale ervaring kan nie oorgedra word sonder om dit uit te druk in eksterne vorm, deur spraak of demonstrasie nie. Hiermee kan 'n persoon die ervaring van geslagte waarneem en oordra. Hierdie proses is nie 'n gewone beweging nie, wat buite aktiwiteite in die innerlike plan van 'n persoon kopieer. Dit is die vorming van bewussyn, gedeelde kennis, algemeen met die bewussyn van ander mense, geskei van hulle, wat deur die mens en ander in een sin beskou word.
Die proses van interieurstelling kom voort uit die feit dat hoër verstandelike funksies as eksterne vorme van aktiwiteit begin ontwikkel, en al in die proses van interiasie word hierdie funksies omskep in verstandelike prosesse.
Die fundamentele bepalings van die proses van interieurstelling kan in verskeie postulate beskryf word. Die struktuur van verstandelike funksies word slegs in die proses van genesis geopenbaar. Wanneer hulle reeds vorm aangeneem het, word die struktuur ononderskeibaar en gaan dit diep. Die vorming van verstandelike prosesse onthul die ware essensie van die verskynsel, wat nie oorspronklik was nie, maar in die proses van interiasionalisering, is dit geskep en begin ontwikkel. Die kern van die verskynsel wat homself begin manifesteer, kan nie deur fisiologiese prosesse of logiese skemas verklaar word nie, maar dit kan hom as 'n deurlopende proses verklaar, selfs nadat die gevolge van 'n verskynsel gestaak is en hierdie proses stop nie. Deur internalisering begin die transformasie van eksterne tekens in 'n interne plan van aktiwiteit. Hierdie proses vind nie in isolasie en onafhanklik plaas nie. Normale ontwikkeling van die psige is moontlik in die teenwoordigheid van kommunikasie met geliefdes. Danksy internalisering leer 'n mens geestelike planne op te bou om oplossings vir situasies te ontwikkel. So, 'n persoon verkry die vermoë om in abstrakte kategorieë te dink.
Binneversiering is in die pedagogie
Die konsep van interieurstelling Vygotsky het die meeste aktief ontwikkel in die rigting van opvoedkundige sielkunde. Hy het voorgestel dat die vorming van basiese sosiale strukture in die bewussyn van die individu tydens samekoms bereik word. In hierdie proses is die hoofpunt die gevormde simbolies-semiotiese geestelike funksie, waardeur die persoon in staat is om vatbaarheid van die wêreld om haar deur middel van 'n spesiale "kwasi-meting" - die stelsel van betekenisse en die semantiese veld. In die proses van interieurstelling word 'n simboliese-semiotiese funksie geskep.
Binneversiering leen hom tot 'n stel sosiale verbindings waarin dit uitgedruk word, in die vorm van die struktuur van kommunikasie tussen 'n volwassene en 'n kind. So 'n struktuur, wat uit tekens uitgedruk word, word in die psige van die kind geïnternaliseer. Die resultaat van hierdie proses word gemanifesteer in die feit dat die struktuur van die psige bemiddel word deur geïnternaliseerde tekens en die basiese strukture van bewussyn gevorm word.
Hierdie proses vind plaas tydens die vorming van die psige van die kind en het verskeie stadiums. In die eerste fase tree 'n volwassene mondelings op die kind en vra hom om 'n spesifieke aksie.
In die tweede stadium beheer die kind die manier om hom aan te spreek en poog om met behulp van woorde te beïnvloed.
In die derde fase kan die kind selfstandig met die woord optree. Die beskryf stadiums is goed gemanifesteer in die ontwikkeling van kinders se egosentriese spraak.
Die vorming van die persoonlike komponent behels die verkryging van 'n stelsel van humanistiese norme en waardes wat die basis vorm van 'n humanitêre kultuur. Die proses om hierdie waardes in die opvoedingsproses te plant, is van groot sosiale belang. 'N Moontlike perspektief hang daarvan af in die humanisering van onderwys, wat beteken dat 'n mens se bewuste keuse van geestelike waardes op hul basis moet voorsien om 'n volhoubare individuele stelsel van morele en humanistiese oriëntasies te vorm wat 'n persoon se motivering en aksiologiese houding kenmerk. Waarde kan 'n voorwerp van menslike behoefte word as die doelgerigte aktiwiteit van 'n organisasie gerealiseer word, die keuse van voorwerpe en die skep van toestande wat die behoefte aan sy bewussyn en persoonlikheidsassessering veroorsaak, word opgemerk. So kan onderwys beskou word as 'n georganiseerde sosiale proses van die interieurstelling van menslike waardes.
Deur die sielkundige meganisme van innerisering kan mens die eienaardighede van die dinamiese geestelike behoeftes van die individu verstaan. Tydens die aktiwiteite wat die persoon onder die gevestigde omstandighede verrig, word nuwe voorwerpe gevorm wat nuwe behoeftes veroorsaak. As daar sekere faktore in die onderwyser-student-pedagogiese stelsel ingestel is wat 'n student se inisiatief gestimuleer het, sou hy gewees het in omstandighede van 'n uitgebreide ontwikkeling van geestelike behoeftes.
'N Voorbeeld van interieurstelling. Die student voorspel sy aktiwiteit, en vergelyk sy eie aksies en toekomstige aksies ooreenkomstig maatskaplike vereistes en verwerk hulle in die interne toestand. Die geselekteerde voorwerp word omskep in 'n behoefte, dus die meganisme van hierdie proses werk.
Die individualisering van universele menslike waardes tydens studentevalueringsaktiwiteite help om nuwe aktiwiteite te ontwerp, in ooreenstemming met maatskaplike standaarde en take wat in die proses van selfopvoeding en selfopvoeding ontstaan, om dit in die praktyk te bring.
Wanneer nuwe voorwerpe van aktiwiteit oorgedra word en 'n nuwe behoefte van 'n persoon word, vind daar buitewerk plaas. 'N Kenmerkende kenmerk van hierdie proses is die manifestasie van die handeling van die wet van ontkenning wat in 'n vreemde vorm manifesteer, wanneer een behoefte ander kan beïnvloed en terselfdertyd dit op 'n hoër vlak verbind.
Daar is twee benaderings tot die organisasie van onderwys, met betrekking tot die doelgerigte proses van die interisering van universele humanistiese waardes. Die eerste benadering word uitgedruk in spontaan gevestigde en spesiaal georganiseerde toestande wat verskillende situasionele motiewe selektief aktualiseer en wat, onder invloed van sistematiese aktivering, stadig maar geleidelik sterker word en tot stabiele motiveringsstrukture kan verander. Die beskryf metode om die internalisering van universele waardes te organiseer, is gebaseer op 'n natuurlike toename in die motiewe wat as uitgangspunt dien. 'N Goeie voorbeeld is die belangstelling om 'n kind te lees.
Die tweede benadering in die organisasie van onderwys is die assimilasie van studente wat aangebied word met geformuleerde motiewe, doelwitte, ideale. Volgens die onderwyser moet hulle onder die leerlinge gevorm word, en word geleidelik van ekstern waargeneem tot intern verworwe en waarnemende. In hierdie geval is dit nodig om die betekenis van die gegenereerde motiewe en hul verhouding met ander te verduidelik. Dit sal die leerders help in hul innerlike werk van betekenis en red hulle van 'n willekeurige soeke, wat dikwels met baie foute geassosieer word.
'N Volwaardige behoorlike georganiseerde onderwys, aangesien die proses van interieurstelling die gebruik van twee benaderings vereis, aangesien beide van hulle beide voordele en nadele het. Если использовать только первый подход, то можно столкнуться с недостаточностью такого способа в том, что если воспитание будет хорошо организованное, согласно к психолого-педагогическим условиям, невозможно будет быть уверенным, что будут сформированы желаемые гуманистические побуждения.