Kan die stryd teen Isis gewen word?Argieffoto. Suid-Afrikaners, wat lank aan ’n rebellie en terreuroorlog blootgestel was, is terdeë bewus dat so ’n stryd hoofsaaklik in die harte en gedagtes van mense woed en nie soseer op die oorlogsfront nie. Die radikale Isis het egter van die patroon van vele Moslem-gebaseerde terreurgroepe voor hom, soos die Swart September en ander Palestynse groepe asook die latere Al Kaïda, geneem wat min aandag geskenk het aan die oorneem van grondgebied, wat dan verdedig en bestuur moes word. Soos Isis sy kalifaat beset het, het Hamas die Gasa-strook beset, wat later met verkiesings en ’n ooreenkoms effektief sy eie geword het. Onmiddellik het Hamas ’n blok aan die been gehad. Die oomblik wat ’n vuurpyl vanuit die Gasa-strook op Israel afgevuur word, is die mense en infrastruktuur in die gebied aan weerwraakaanvalle blootgestel. Die Palestyne het die internasionale gemeenskap probeer opvorder om die Israeli’s se hande af te kap, maar hieraan het Israel hom, te midde van internasionale verdoeming, min gesteur. Isis, wat nie so in die internasionale oog was nie, het so amper ongemerk ’n reuse-gebied in Sirië en Irak onder sy beheer gekry. Die omvang daarvan is eintlik misleidend, want dis grootliks onbewoonde woestyngebied en is nie effektief beset nie, maar het groot stede ingesluit, soos Mossul in Irak, en Rakka in Sirië – stede wat albei op die een of ander manier hoofstadstatus geniet het. Met teenoffensiewe is Isis in albei stede nou onder druk, al word die laaste vestings verbete verdedig. Maar terwyl dié aanslag teen Isis stoom opgebou het, is eers Frankryk en toe Brittanje met meer klassieke terreuraanvalle geteister – dié soort operasies wat nie ’n eie grondgebied vereis nie en waarin enigiets tot ’n kombuismes ’n wapen is. Met dié dat selfmoord nie ’n probleem vir die aanvallers is nie, word die vermoë om burgerlike ongevalle te voorkom heelwat bemoeilik. Waarnemers wys egter daarop dat Isis, terwyl hy op grondvlak opgerol word, sy tentakels na verskillende wêrelddele uitgebrei het. In sommige gevalle het hy bestaande organisasies oorgeneem en hoewel die ou naam steeds gebruik word, onder die Isis-vaandel laat vaar. In Nigerië het Boko Haram in effek geskeur omdat ’n deel Isis se vaandel aanvaar het. In die Filippyne is die Abu Sayyaf effektief deur Isis oorgeneem, en skielik het die regering ná jare van lae-intensiteit-oorlogvoering, te kampe met ’n organisasie wat op ’n heel ander skaal opereer. So word tussen 500 en 1 000 mense as gyselaars aangehou. Ook in Afganistan en Pakistan waar die Taliban jare lank die stryd gevoer het, is daar nou ’n Isis-teenwoordigheid. Ook in die Russiese republieke van Tsjetsnië en Dagestan het die tentakels ingedring. Dan moet lande soos Algerië en Libië nie vergeet word nie. Dit blyk werklik dat hoe meer Isis op die fronte waar hy as strydmag probeer manifesteer slae kry, hy elders steun en daarmee gepaard ’n operasionele vermoë kry. Hoe meer die Weste hom na ander wêrelddele wegstu, hoe meer kom nestel Isis aan die bors van die Weste. Sekere oorloë word eerder met die kop en hart as wapens gewen.