Selfbeeld - ontwikkeling, diagnose, tipes, verhoog selfbeeld - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
selfkonsep - dit is 'n verskynsel wat 'n waarde toegeskryf word aan homself as 'n persoon en aan sy eie optrede deur individue wat drie kernfunksies verrig: regulering, ontwikkeling en beskerming. Die reguleringsfunksie is verantwoordelik vir die neem van besluite van persoonlike oriëntasie. Die beskermingsfunksie verseker persoonlike stabiliteit en onafhanklikheid. Die ontwikkelingsfunksie is 'n soort impulsmeganisme wat die individu lei tot persoonlike ontwikkeling. Stelsels van betekenisse en nie betekenisse van vakke is die maatstaf van eie evaluering nie. 'N belangrike rol in die vorming van 'n voldoende of oorskat (onderskat) vlak van selfbeeld lê in die assessering van die omliggende persoonlikheid van die individu en sy prestasies.
Selfbeeld word beskou as een van die belangrikste en belangrikste eienskappe in die lewe van 'n individu. Selfagting begin in die vroeë kinderjare ouderdom gelê word en beïnvloed die hele toekoms van die individu. Dit is as gevolg daarvan dat menslike sukses dikwels bepaal word, of nie sukses in die samelewing nie, die bereiking van die gewenste, harmonieuse ontwikkeling. Daarom is sy rol in die ontwikkeling van persoonlikheid byna onmoontlik om te oorskat.
Selfevaluering, in die sielkundige wetenskap, verwys na die produk van 'n individu wat 'n mens se eie meriete en gebreke, gedrag en optrede beoordeel, die persoonlike rol en betekenis in die samelewing bepaal en self bepaal. Ten einde die vakke duideliker en korrek te karakteriseer, is sekere tipes selfbeeld van die persoonlikheid ontwikkel.
Daar is 'n normale selfbeeld, dit is voldoende, laag en oorskat, dit is onvoldoende. Hierdie tipe selfbeeld is die belangrikste en deurslaggewende. Dit hang immers van die vlak van selfbeeld af, hoeveel 'n mens sy eie sterkpunte, eienskappe, dade, dade, sinvol sal evalueer.
Die vlak van selfbeeld bestaan ​​daarin om oormatige belangrikheid vir jouself te gee, jou eie meriete en gebreke, of andersom - onbeduidendheid. Baie mense glo verkeerdelik dat 'n oorskatte vlak van selfbeeld nie sleg is nie. Hierdie mening is egter nie heeltemal korrek nie. Afwykings van selfbeeld in een of ander rigting dra eerder selde by tot die vrugbare ontwikkeling van persoonlikheid.
'N Lae mate van selfbeeld kan slegs vasberadenheid, selfvertroue en oorskat - verseker die individu dat hy altyd reg is en alles reg doen.
Individue met 'n groter mate van selfbeeld is geneig om hul eie werklike potensiaal te oorskat. Dikwels dink sulke individue dat die mense rondom hulle hulle sonder rede onderskat, gevolglik behandel hulle die mense rondom hulle heeltemal onvriendelik, dikwels arrogant en arrogant, en soms redelik aggressief. Vakke met 'n verhoogde mate van selfbeeld word voortdurend probeer om aan ander te bewys dat hulle die beste is, terwyl ander erger is as hulle. Ons is seker dat hulle beter is as ander individue in alles, en eis erkenning van hul eie superioriteit. Die gevolg is dat ander geneig is om te voorkom dat hulle met hulle kommunikeer.
'N Persoon met 'n lae mate van selfbeeld word gekenmerk deur oormatige self-twyfel, onverskilligheid, oormatige skaamte, skaamte, vrees om sy eie oordele uit te druk en voel dikwels onskuldige skuld. Sulke mense is redelik maklik geïnspireer, hulle volg altyd die menings van ander vakke, vrees kritiek, afkeuring, veroordeling, afkeuring van omliggende kollegas, kamerade en ander vakke. Dikwels sien hulle hulself as verloorders, hulle merk nie op nie, en gevolglik kan hulle nie hul beste eienskappe evalueer nie. Lae selfbeeld, as 'n reël, word in die kinderjare gevorm, maar kan gereeld getransformeer word as gevolg van gereelde vergelyking met ander vakke.
Selfbeeld word ook in swaai en stabiel verdeel. Die tipe hang af van die bui van die individu of sy sukses in 'n sekere tydperk van sy lewe. Selfbeeld bly steeds algemeen, privaat en spesifiek situasioneel, met ander woorde dui die omvang van selfbeeld aan. Byvoorbeeld, individue kan hulleself afsonderlik assesseer deur fisiese parameters of intellektuele data in 'n sekere area, soos besigheid, persoonlike lewe, ens.
Hierdie tipe selfbeeld word as fundamenteel in die sielkundige wetenskap beskou. Hulle kan geïnterpreteer word as 'n wysiging van die gedrag van vakke vanuit die area van 'n absoluut onpersoonlike begin tot 'n individuele persoonlike sekerheid.
Selfbeeld en selfvertroue
Evaluering van aksies, kwaliteite, optrede kom vanaf 'n vroeë ouderdom. Dit is moontlik om twee komponente daarin te onderskei: 'n beoordeling van eie optrede en die eienskappe van ander en 'n vergelyking van die bereikte persoonlike doelwitte met die resultate van ander. In die proses van bewustheid van hul eie aksies, leer aktiwiteite, doelwitte, gedragsreaksies, potensiaal (intellektueel en fisies), analise van houdings teenoor ander en persoonlike houdings teenoor hulle, leer die individu sy eie positiewe eienskappe en negatiewe eienskappe te evalueer, met ander woorde hy leer voldoende selfbeeld. So 'n "leerproses" kan vir baie jare vertraag word. Maar dit is moontlik om selfbeeld te verhoog en om selfvertroue in jou eie potensiaal en sterkte te voel, moet jy na 'n kort rukkie as jy so 'n doel stel of daar 'n behoefte is om van onsekerheid ontslae te raak.
Vertroue in persoonlike potensiaal en voldoende selfbeeld is juis die twee hoofkomponente van sukses. Ons kan die kenmerkende eienskappe van vakke onderskei wat selfversekerd voel.
- Druk altyd hul eerste wense en versoeke van die eerste persoon uit;
- hulle is maklik om te verstaan;
- hulle positief beoordeel hul eie persoonlike potensiaal, definieer vir hulleself die doelwitte wat moeilik is om te bereik en hulle besef bereik;
- hul eie prestasies te erken;
- hulle neem die uitdrukking van hul eie gedagtes, begeer ernstig sowel as met ander se woorde, begeertes, hulle soek gesamentlike maniere om gemeenskaplike behoeftes te ontmoet;
- oorweeg die behaalde doelwitte as sukses. In gevalle waar dit nie moontlik is om die verlangde te bereik nie, definieer hulle meer realistiese doelwitte vir hulself, leer 'n les uit die werk wat gedoen word. Dit is hierdie houding teenoor sukses en mislukking wat nuwe geleenthede bied, gee krag vir daaropvolgende aksies met die doel om nuwe doelwitte te stel;
- Alle aksies word geïmplementeer as dit nodig is, maar nie uitgestel nie.
Voldoende selfbeeld maak 'n individu 'n selfversekerde persoon. Die toeval van idees oor hul eie potensiaal en hul werklike vermoëns word voldoende selfbeeld genoem. Die vorming van 'n voldoende mate van selfbeeld sal nie onmoontlik wees sonder om aksies te begaan nie en daaropvolgende analise van die vrugte van sulke aksies. 'N Vak wat 'n voldoende mate van selfbeeld het, voel soos 'n goeie mens en begin dus in sy eie sukses glo. Hy definieer baie doelwitte voor hom en kies voldoende middele om dit te bereik. Geloof in sukses help om nie aandag te gee aan verbygaande mislukkings en foute nie.
Diagnose van selfbeeld
Vandag word die toenemende rol gespeel deur die probleme van die vorming van regulatoriese funksies wat 'n individu help om 'n werklike onderwerp te word van hul eie persoonlike gedrag en aktiwiteite, ongeag die impak van die samelewing, om die vooruitsigte vir hul toekomstige ontwikkeling, aanwysings en gereedskap vir hul implementering te bepaal. Die belangrikste plek onder die redes vir die vorming van selfreguleringsmeganismes behoort aan selfassessering, wat die rigting en mate van aktiwiteit van individue bepaal, die vorming van hul waardeoriëntering, persoonlike doelwitte en die grense van sy prestasies.
Onlangs het 'n moderne wetenskaplike samelewing toenemend vrae gebring wat verband hou met die bestudering van persoonlike oriëntasie, die selfbeeld, die selfbeeld, die konstantheid van die individu, na vore. Aangesien sulke verskynsels vir wetenskaplike kennis kompleksiteit en dubbelsinnigheid het, hang die sukses van die studie meestal af van die vlak van perfeksie van die navorsingsmetodes wat gebruik word. Vakbelangstelling in die studie van die karakteristieke eienskappe van die individu, soos temperament, selfbeeld, intelligensie, ens. - behels die ontwikkeling van 'n verskeidenheid metodes vir die uitvoer van persoonlikheidsnavorsing.
Metodes van selfassessering vandag kan in al hul diversiteit oorweeg word, aangesien baie verskillende tegnieke en metodes ontwikkel is, wat die selfbeeld van die individu kan analiseer, gebaseer op verskillende aanwysers. Daarom het die sielkunde in sy arsenaal 'n aantal eksperimentele metodes vir die opsporing van 'n individu se selfassessering, sy kwantitatiewe assessering en kwalitatiewe eienskappe.
Byvoorbeeld, met behulp van die waarde van die rangverhouding, kan 'n mens die vak se idee vergelyk van watter persoonlikheidseienskappe hy in die eerste (ek is perfek) wil hê en watter eienskappe eintlik het (ek is tans). 'N Betekenisvolle faktor in hierdie metode is dat die individu, in die proses van die verrigting van die navorsing, onafhanklik die nodige berekeninge uitvoer volgens die bestaande formule en nie die navorser inlig oor sy eie huidige en ideale "I" nie. Die koëffisiënte verkry uit die studie van selfassessering, laat jou toe om die selfbeeld in sy kwantitatiewe terme te sien.
Die volgende is die gewildste metodes vir die diagnose van selfbeeld.
Die metode van Dembo-Rubinstein, genoem na die outeurs, help om drie sleutelparameters van selfbeeld te bepaal: hoogte, realisme en stabiliteit. In die loop van die studie moet in ag geneem word absoluut al die kommentaar van die deelnemer proses, gesê in verhouding tot die skale, pale en die plek op die skale. Sielkundiges is daarvan oortuig dat 'n deeglike analise van die gesprek bydra tot meer akkurate en volledige gevolgtrekkings oor die selfbeeld van die individu as die gewone analise van die plek van punte op die skale.
Die metode om persoonlike selfbeeld volgens Budassi te ontleed, maak dit moontlik om 'n kwantitatiewe analise van selfbeeld uit te voer, asook om sy graad en toereikendheid te openbaar, om die verhouding van sy ideale "I" en die eienskappe wat in werklikheid bestaan, te vind. Die stimulusmateriaal word verteenwoordig deur 'n stel wat bestaan ​​uit 48 persoonlikheidseienskappe, soos byvoorbeeld dagdroom, bedagsaamheid, swaggerigheid en ander. Die rangbeginsel vorm die basis van hierdie tegniek. Die doel is om die verhoudings tussen die rangevaluasies van persoonlike eienskappe wat in die werklike en ideale selfbeeld beoordeel word, te bepaal tydens die verwerking van die resultate. Die mate van verbinding word bepaal deur die grootte van die rangkorrelasie.
Die metode van studie van Budassi is gebaseer op die selfevaluering van die individu, wat op twee maniere gedoen kan word. Die eerste is om ons eie idees te vergelyk met werklike, objektiewe prestasie-aanwysers. Die tweede is 'n vergelyking van jou eie persoon met ander mense.
Die Cattell-toets is feitlik die mees algemene vraelysmetode vir die evaluering van individuele sielkundige persoonlikheidseienskappe. Die vraelys poog om 'n relatief onafhanklike sestien persoonlikheidsfaktore te identifiseer. Elk van hierdie faktore vorm verskeie oppervlak eienskappe wat rondom een ​​sleutel funksie verbind word. Die MD-faktor (selfassessering) is 'n addisionele faktor. Die gemiddelde syfers van hierdie faktor sal die teenwoordigheid van voldoende selfbeeld, sy sekere volwassenheid, beteken.
Metodologie V.Shchur genaamd "Ladder" help om die stelsel van kinders se idees te identifiseer oor hoe hulle hul eie eienskappe assesseer, hoe hulle deur ander geëvalueer word en hoe sulke oordele met mekaar verband hou. Hierdie tegniek het twee toepassingsmetodes: groep en individu. Die groep opsie laat jou toe om die mate van selfbeeld in verskeie kinders op dieselfde tyd vinnig te identifiseer. 'N Individuele gedragstyl maak dit moontlik om 'n oorsaak te vind wat die vorming van onvoldoende selfbeeld beïnvloed. Die stimulusmateriaal in hierdie tegniek is die sogenaamde leer wat bestaan ​​uit 7 stappe. Die kind moet sy eie plek op hierdie leer bepaal, en die "beste kinders" is op die eerste stap en die 7de onderskeidelik die "ergste". Om hierdie tegniek uit te voer, lê daar groot klem op die skep van 'n vriendelike omgewing, 'n atmosfeer van vertroue, welwillendheid en openheid.
U kan ook selfvertroue in kinders ondersoek deur gebruik te maak van die volgende tegnieke, soos die tegniek wat deur A. Zakharova ontwikkel is om die vlak van emosionele selfbeeld te bepaal en D. Lampen se selfevalueringsmetode genaamd "Tree", aangepas deur L. Ponomarenko. Hierdie tegnieke fokus op die bepaling van die mate van selfbeeld van kinders.
Die toets, wat deur T.Liry voorgestel is, is ontwerp om selfbeeld te identifiseer deur die gedrag van individue, naby mense te evalueer, om die ideale beeld van "I" te beskryf. Deur hierdie metode te gebruik, word dit moontlik om die heersende tipe houding teenoor ander in selfevaluering en onderlinge evaluering te identifiseer. Die vraelys bevat 128 waarde-oordele, wat deur agt tipes verhoudings verteenwoordig word, wat in 16 punte verenig, wat deur stygende intensiteit bestel word. Die metode is so gestruktureer dat oordele wat op die definisie van enige tipe verhouding fokus, nie in 'n ry gereël word nie, maar word in 4 tipes ingedeel en word herhaal deur 'n gelyke aantal definisies.
Die metode van diagnose van selfbeeld van geestelike toestande, ontwikkel deur G. Ayzank, word gebruik om die selfbeeld van sulke geestestoestande soos frustrasie, rigiditeit, angs, aggressiwiteit te bepaal. Stimulusmateriaal is 'n lys van geestestoestande, eienaardig of nie eie aan die vak nie. In die proses om die resultate te interpreteer, word die ernsvlak van die bestudeerde state wat kenmerkend is vir die vak, bepaal.
Die metodes van selfassesseringsanalise sluit ook in:
- die metode van A. Lipkina genoem "Drie assesserings", met behulp waarvan die vlak van selfbeeld, sy stabiliteit of onstabiliteit, die selfassesseringsargumentasie gediagnoseer word;
- 'n toets genaamd "Evalueer jouself", wat jou toelaat om die tipes selfbeeld van die persoon te bepaal (onderskat, oorwaardeer, ens.);
- 'n tegniek genaamd "Cope or Not", gefokus op die bepaling van die geskatte posisie.
In algemene sin is diagnostiese metodes gefokus op die bepaling van die mate van selfbeeld, die toereikendheid daarvan, die studie van algemene en spesifieke selfbeeld, oor die identifisering van die verhouding van werklike en ideale "I" beelde.
Die vorming van verskeie aspekte van selfbeeld lei tot verskillende leeftydperke. In elke afsonderlike tydperk van die lewe van 'n individu skryf 'n samelewing of fisiese ontwikkeling vir hom die ontwikkeling van die mees belangrike faktore van selfbeeld op die oomblik voor. Dit volg dat die vorming van persoonlike selfbeeld deur sekere stadiums van ontwikkeling van selfbeeld plaasvind. Spesifieke faktore van selfassessering moet in die geskikste tydperk hiervoor gevorm word. Dus, vir die ontwikkeling van selfbeeld word die mees belangrike tydperk as vroeë kinderjare beskou. Dit is immers in die kinderjare dat 'n mens fundamentele kennis en oordele oor sy eie persoon, wêreld en mense verkry. Baie in die vorming van 'n voldoende vlak van selfbeeld hang af van die ouers, hul opvoeding, geletterdheid van gedrag teenoor die kind, die mate van hul aanvaarding van die kind. Aangesien dit die gesin is wat die eerste samelewing vir die klein individu is, en die proses om die norme van gedrag te bestudeer, word sosialisering die moraliteit wat in hierdie samelewing aangeneem word, bemeester. Die kind in die familie vergelyk sy gedrag, homself met belangrike volwassenes, naboots hulle. Vir kinders is dit belangrik om vroeg in die kinderjare volwasse goedkeuring te kry. Selfrespek wat deur ouers gegee word, word deur die kind geassimileer.
In die voorskoolse ouderdom probeer ouers in kinders se basiese gedragsnorme, soos korrektheid, beleefdheid, netheid, sosibiliteit, beskeidenheid, ens. In te voer. In hierdie stadium is dit onmoontlik om sonder patrone en stereotipes in gedrag te doen. So word byvoorbeeld die vroulike deel van die bevolking uit die kinderjare ingestel dat hulle sag, gehoorsaam en netjies moet wees, en die seuns - dat hulle hul emosies onder beheer moet hou, omdat mans nie huil nie. As gevolg van hierdie stereotipe voorstel, evalueer kinders verder kinders vir die regte eienskappe van hul eweknieë. Negatiewe sal sulke ramings wees of positief hang af van die redelikheid van die ouers.
In die vroeë skoolgaande ouderdom begin die prioriteite om te verander. Op hierdie stadium kom skoolprestasie, ywer, die reëls van skoolgedrag en kommunikasie in die klaskamer voor. Теперь к семье прибавляется еще один социальный институт под названием школа. Дети в этом периоде начинают сравнивать себя со сверстниками, они желают быть такими как все или даже лучше, тянутся к кумиру и за идеалом.Hierdie tydperk word gekenmerk deur die etikettering van kinders wat nog nie geleer het om onafhanklike gevolgtrekkings te trek nie. Byvoorbeeld, 'n rustelose, aktiewe kind wat dit moeilik vind om rustig op te tree en nie op een kan sit nie, word 'n hooligan genoem, en 'n kind wat skaars die skoolkurrikulum leer, is onkundig of lui. Aangesien die kinders in hierdie ouderdomsperiode nog steeds nie weet hoe om iemand anders se opinie krities te behandel nie, sal die mening van 'n beduidende volwassene gesaghebbend wees, en as gevolg daarvan sal hulle dit op geloof neem en die kind sal dit in berekening bring in die proses van selfevaluering.
By die oorgangsouderdom word die oorheersende posisie aan natuurlike ontwikkeling gegee, die kind word meer onafhanklik, word geestelik verander en verander fisies, begin veg vir sy eie plek in die eweknie-hiërargie. Nou vir hom is die belangrikste kritici eweknieë. Hierdie stadium word gekenmerk deur die vorming van idees oor hul eie voorkoms en sukses in die samelewing. Terselfdertyd leer adolessente hulself eers aan ander en eers na 'n rukkie self. Die gevolg hiervan is die bekende wreedheid van adolessente individue, wat in die loop van vurige mededinging in die eweknie-hiërargie voorkom, wanneer adolessente alreeds alreeds kan veroordeel, maar hulself nie voldoende kan assesseer nie. Slegs teen die ouderdom van 14, individue is in staat om ander onafhanklik te assesseer. Op hierdie ouderdom is kinders geneig om hulleself te ken, selfbeeld te bewerkstellig om selfbeeld te vorm. Belangrik in hierdie stadium is die gevoel om aan 'n groep van hul eie soort te behoort.
Die individu streef altyd daarna om goed in sy eie oë te wees. Dus, as 'n tiener nie in 'n skoolomgewing van eweknieë aanvaar word nie, word dit nie in die familie verstaan ​​nie, hy sal na geskikte vriende soek in 'n ander omgewing, dikwels in die sogenaamde slegte maatskappy.
Die volgende fase van selfbeeldontwikkeling begin na aflegging en toelating tot 'n hoër onderwysinstelling of nie. Nou is die individu omring deur 'n nuwe omgewing. Hierdie stadium word gekenmerk deur die rypwording van gister se tieners. Daarom sal die fondasie in hierdie tydperk belangrik wees, bestaande uit assesserings, patrone, stereotipes, wat vroeër geskep is onder die invloed van ouers, eweknieë, beduidende volwassenes en ander omgewing van die kind. Op hierdie stadium word een van die kerninstallasies gewoonlik ontwikkel, wat die persepsie van 'n self met 'n plus- of minusteken verteenwoordig. Met ander woorde, 'n individu betree hierdie stadium met 'n goeie of negatiewe houding teenoor sy eie persoon.
Installasie is 'n soort individuele gereedheid om op 'n sekere manier optrede uit te voer, dit wil sê dat dit voorafgaan met enige aktiwiteit, gedragsreaksies en selfs gedagtes.
'N Vak met 'n negatiewe houding oor homself sal enige kwaliteit of oorwinning uit 'n benadeelde posisie vir homself interpreteer. In die geval van sy oorwinnings, sal hy oorweeg dat hy net gelukkig was dat die oorwinning nie die gevolg van sy werk is nie. So 'n individu is eenvoudig nie in staat om sy eie positiewe eienskappe en eienskappe op te spoor nie, wat lei tot 'n skending van aanpassing in die samelewing. Aangesien die samelewing die individu volgens sy gedrag assesseer, en nie net in ooreenstemming met sy dade en dade nie.
'N Individu met 'n positiewe gesindheid sal hoë selfbeeld gewees het. Enige sodanige mislukkings so 'n vak sal as 'n taktiese toevlug beskou word.
Ten slotte moet daarop gelet word dat die sleutelstadiums in die ontwikkeling van selfbeeld, volgens baie sielkundiges, die individu in die kinders se ouderdom verbygaan, dus speel die gesin en die gevestigde verhoudings daarin 'n fundamentele rol in die vorming van 'n voldoende vlak van selfbeeld. Individue wie se gesinne op wedersydse begrip en ondersteuning in die lewe gebaseer is, word meer suksesvol, voldoende, onafhanklik, suksesvol en doelgerig. Daarbenewens benodig die vorming van 'n voldoende vlak van selfbeeld behoorlike toestande, waaronder verhoudings in die skoolspan en onder eweknieë, sukses in die universiteitslewe, ens. Ook speel die oorerflikheid van die individu 'n belangrike rol in die vorming van selfbeeld.
Die rol van selfbeeld in die ontwikkeling van persoonlikheid is feitlik die fundamentele faktor vir die verdere suksesvolle implementering van die lewe. Want so dikwels in die lewe kan jy werklik talentvolle mense ontmoet, maar wie het nie geslaag nie weens gebrek aan vertroue in hul eie potensiaal, talent en sterkte. Daarom moet die ontwikkeling van 'n voldoende vlak van selfbeeld spesiale aandag kry. Selfbeeld kan voldoende en onvoldoende wees. Die korrespondensie van 'n individu se mening oor sy eie potensiaal tot sy werklike vermoëns word beskou as die hoofkriterium vir die evaluering van hierdie parameter. Met die onbereikbaarheid van die doelwitte en planne van die individu, is daar sprake van onvoldoende selfbeeld, asook met 'n oormatige onderskat beoordeling van die potensiaal. Dit volg dat die toereikendheid van selfbeeld slegs in die praktyk bevestig word, wanneer 'n individu in staat is om die take wat vir homself gestel is of die menings van bekende kundiges in 'n geskikte vakgebied te hanteer, te hanteer.
Voldoende selfbeeld van die individu is 'n realistiese assessering deur die individu van sy eie persoonlikheid, eienskappe, potensiaal, vermoëns, aksies, ens. Voldoende vlak van selfbeeld help die vak om sy eie persoon krities te behandel, sy eie krag korrek te korreleer met doelwitte van verskillende grade van erns en met die behoeftes van ander. Daar is 'n aantal faktore wat die ontwikkeling van 'n voldoende vlak van selfevaluering beïnvloed: die eie gedagtes en persepsiestruktuur, die reaksie van ander, die ervaring van kommunikatiewe interaksie op skool, onder eweknieë en familie, verskeie siektes, fisiese gebreke, beserings, die vlak van familiekultuur, die omgewing en die individu, godsdiens, sosiale rolle, professionele besef en status.
Voldoende selfbeeld gee die individu 'n gevoel van innerlike harmonie en stabiliteit. Hy voel selfversekerd, waardeur hy in staat is om positiewe verhoudings met ander te bou.
Voldoende selfbeeld dra by tot die manifestasie van die individu se eie meriete en terselfdertyd verberg of vergoed vir die gebreke. Oor die algemeen lei voldoende selfbeeld tot sukses in die professionele sfeer, samelewing en interpersoonlike verhoudings, openheid vir terugvoering, wat lei tot die verkryging van positiewe lewensvaardighede en ervaring.
Gewoonlik word dit algemeen aanvaar deur gewone mense dat die teenwoordigheid van 'n hoë vlak van selfbeeld vooraf lei tot 'n gelukkige lewe en implementering in die professionele sfeer. Hierdie uitspraak is egter ongelukkig ver van die waarheid. Voldoende selfbeeld van die individu is nie sinoniem met 'n hoë vlak van selfbeeld nie. Sielkundiges sê dat hoë selfbeeld die persoonlikheid skend, nie minder as 'n lae selfbeeld nie. 'N Persoon met hoë selfbeeld is eenvoudig nie in staat om met ander se menings, houdings, houdings teenoor die waardestelsel van ander te aanvaar en te reken nie. Hoë selfbeeld kan negatiewe vorms van manifestasie verkry, uitgedruk in woede en mondelinge verdediging.
Vakke met onstabiele hoë selfbeeld is geneig om 'n verdedigingsposisie te neem as gevolg van die vergesogte oordrywing van die bedreiging wat hulle selfbeeld, hul vlak van selfvertroue en hul trots kan seermaak. Daarom is sulke individue in 'n gespanne en versigtige staat voortdurend. Hierdie versterkte defensiewe posisie dui op 'n onvoldoende persepsie van die omliggende individue en die omgewing, geestelike disharmonie en 'n lae mate van selfvertroue. Persone met volgehoue ​​selfbeeld, aan die ander kant, is geneig om hulself te sien met alle gebreke en tekortkominge. Hulle voel as 'n reël veilig, waardeur hulle nie geneig is om ander te blameer deur verbale verdedigingsmeganismes te gebruik om hulself te regverdig as gevolg van foute en mislukkings in die verlede nie. Twee tekens van gevaarlike hoë selfbeeld kan onderskei word: onredelik hoë oordele oor jouself en 'n verhoogde narcissisme.
Oor die algemeen, as 'n individu 'n konsekwent hoë vlak van selfbeeld het, is dit nie so erg nie. Dikwels dra die ouers self, sonder om hulself hieroor verslag te doen, tot die vorming van 'n opgeblase vlak van selfbeeld in die kind. Terselfdertyd verstaan ​​hulle nie dat as die ontwikkelde hoë selfbeeld van die kind nie deur werklike vermoëns ondersteun word nie, dit sal lei tot 'n afname in die kind se selfvertroue en 'n onvoldoende vlak van selfbeeld tot 'n afname.
Verhoging van selfbeeld
Dit is die aard van die menslike natuur, dat elke individu teen sy wil sy eie persoonlikheid aan ander blootstel. In hierdie geval kan die kriteria vir so 'n vergelyking baie anders wees, wat wissel van inkomstevlak en eindig met geestelike ewewig.
Voldoende selfbeeld van die individu kan voortspruit uit individue wat rasioneel met hulself kan verhoud. Hulle besef dat dit eenvoudig onmoontlik is om altyd beter te wees as ander, en daarom beywer hulle dit nie, waardeur hulle van teleurstelling beskerm word as gevolg van gefrustreerde hoop. Individue met 'n normale vlak van selfbeeld kommunikeer met ander van 'n posisie van "gelyk", sonder onnodige vleiery of arrogansie. Sulke mense is egter min. Volgens navorsing het meer as 80% van die tydgenote 'n lae selfbeeld. Sulke individue is seker dat hulle erger is as ander. Persone met 'n lae selfbeeld word gekenmerk deur konstante selfkritiek, oormatige emosionele stres, voortdurende skuldgevoelens en die begeerte van almal om daarvan te hou, konstante klagtes oor hul eie lewens, hartseer gesigsuitdrukkings en gebroke postuur.
Die verhoging van selfbeeld word beskou as 'n redelik effektiewe metode van sukses in die interpersoonlike verhoudings van die professionele en sosiale sfere. Na alles, 'n vak wat met homself tevrede is en blydskap in die lewe is, is baie aantrekliker as 'n voortdurend kermende kuier wat aktief probeer om te bedrieg en te bedrieg. U moet egter verstaan ​​dat toenemende selfbeeld nie in een oomblik voorkom nie. Hier volg 'n paar wenke om die selfbeeld te normaliseer.
Dit is nodig om een ​​belangrike reël te onthou, nooit en onder geen omstandighede moet jy jouself blootstel aan vergelyking met ander persone nie. Daar is immers altyd omring deur vakke wat in sommige opsigte erger of beter as ander sal wees. Dit is nodig om in ag te neem dat elke persoon individueel is en slegs haar inherente stel eienskappe en eienskappe besit. Konstante vergelyking kan slegs die individu in 'n afgeleë hoek dryf, wat lei tot 'n verlies aan vertroue. Jy moet in jouself die voordele, positiewe eienskappe, neigings vind en hulle voldoende gebruik om dit te doen.
Om selfbeeld te verhoog, is dit belangrik om doelwitte en doelwitte te stel en dit te implementeer. Daarom moet jy 'n lys van doelwitte en kwaliteite skryf met 'n plusteken wat bydra tot die bereiking van sulke doelwitte. Terselfdertyd is dit nodig om 'n lys van eienskappe te skryf wat die bereiking van doelwitte belemmer. Dit sal die individu laat verstaan ​​dat alle mislukkings die gevolg is van sy dade en dade, en die persoonlikheid self beïnvloed dit nie.
Die volgende stap in die verhoging van selfbeeld is om op te hou om foute in jouself te soek. Trouens, foute is nie 'n tragedie nie, maar slegs die verkryging van 'n leerervaring gebaseer op ons foute.
Komplimente van ander moet waardeer word. Daarom moet jy "dankie" antwoord in plaas van "nie die moeite werd nie." So 'n reaksie dra by tot die persepsie deur die sielkunde van die individu van 'n positiewe beoordeling van sy eie persoonlikheid, en in die toekoms word dit sy permanente eienskap.
Die volgende punt is om die omgewing te verander. Dit het immers 'n belangrike impak op die vlak van selfbeeld. Persone van positiewe aard kan die gedrag, vermoëns van ander, opbouende en voldoende assesseer, wat help om vertroue te verhoog. Sulke mense moet in die omgewing heers. Daarom moet ons voortdurend probeer om die kring van kommunikatiewe interaksie uit te brei, om nuwe mense te ontmoet.
Individue met 'n voldoende vlak van selfbeeld leef volgens hul eie begeertes, drome en doelwitte. Dit is onmoontlik om 'n normale selfbeeld te hê, as jy voortdurend doen wat ander verwag.