Hou op om mekaar die skuld te gee vir die klimaatskrisis - Coronavirus wys wat ons saam kan bereik - Klimaatsimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
'N Klimaataksie-optog in Februarie 2020 in Londen voor die aanvang van die sluiting. JessicaGirvan1 / Shutter
Hoe kan ek my koolstofvoetspoor verminder? As navorsers oor volhoubaarheid doen ons hierdie vrae gereeld van vriende en familie, maar ook van joernaliste. Die antwoord is eenvoudig: verminder die vlieg, ry en eet van diereprodukte. Google is vol met die dieselfde advies en die wetenskap steun dit.
Natuurlik is daar veranderinge in ons dieet, reis en lewenstyl heeltemal nodig om klimaatsverlies te voorkom. Dit is die nodigste in lande met 'n hoë inkomste, gegewe hulle buite verhouding vir kweekhuisgasvrystellings.
Die VN se Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC) sal uiteindelik - vir die eerste keer sedert die eerste verslag in 1990 - 'n hele hoofstuk toewy aan vraagkant oplossings in die komende sesde assesseringsverslag. Die Britse regering se advieskomitee vir klimaatsverandering erken dat die samelewing fundamenteel sal moet verander vir die Verenigde Koninkryk voldoen aan netto nul-emissies teen 2050. En elke individu kan hierdie poging help.
As u in 'n ontwikkelde land woon, kan u jaarlikse koolstofvrystellings nie verminder deur een langafstand per jaar te neem nie met tot die helfte. Gaan veganiese blik verminder u voedselverwante uitstoot met meer as 70%. En oorskakel na 'n verskaffer van hernubare energie kan 'n ander een klop aansienlike stuk van u koolstofvoetspoor af. Maar ons is nog steeds skepties oor die vraag of hierdie veranderinge regtig kan opskaal volgens wat nodig is.
Om vegan te word, kan u koolstofvoetspoor drasties verlaag, maar dit is onwaarskynlik dat die meeste mense diereprodukte sal prysgee. Antonina Vlasova / Shutterstock
Om 'n betekenisvolle impak te hê, moet almal dit aanvaar om maatreëls om koolstofvoetspore te verminder, te gebruik. Maar selfs onder die mense wat die meeste ingelig is, is daar min bewyse van positiewe omgewingsgedrag. Bewaarders het, ondanks hul akute bewustheid van die ekologiese en klimaatskrisis omgewingspore wat byvoorbeeld nie laer is as hul kollegas in medisyne of ekonomie nie.
Selfs al neem almal 'n lewenstyl met 'n lae koolstofinhoud, kan ons net hoop om die helfte van die emissies wat met menslike aktiwiteite verband hou te beïnvloed, met die res daarvan toegesluit in infrastruktuur, soos paaie, lughawens en geboue. A onlangse studie het bevind dat met 'n redelike vlak van aanneming, kan groenverbruikersaksies die EU se koolstofvoetspoor met 25% verminder. Maar die aksies wat gereeld gedoen word om koolstofvoetspore te verminder - herwinning, hergebruik van sakke en gloeilampe - het min effek.
In plaas daarvan om ons individuele koolstofvoetspoor te obsesseer, moet ons ons kollektiewe krag besef. Die COVID-19-pandemie het dit pragtig geïllustreer. Op baie plekke, mense het hul eie regerings verras deur die beperkinge van die sluiting in die algemeen te gehoorsaam en hul uitbreiding te ondersteun.
Mense wat gesond is en vir wie die virus geen risiko inhou nie, isoleer om die kwesbaarste in hul gemeenskap te beskerm. En dit werk. Hierdie individuele aksies help om die oordrag van die virus en verminder die aantal nuwe sake. Dit wys hoe ons individuele optrede kan optel wanneer hulle in solidariteit met ander geneem word.
Sosiale distansie het die idee gebring dat individue te selfsugtig is om tot die kollektiewe voordeel op te tree. Fatmawati achmad zaenuri / Shutterstock
Bou kollektiewe krag
Die werklike skuldiges aan die klimaatnood is verduister deur skuld en skuld. As ons die energie belê wat ons tans doen om mekaar se groen geloofsbriewe uit te daag om uit te roep hoe regerings en besighede ontspoor het in plaas daarvan, sal ons miskien nog verder wees.
In 'n onlangse verslag is bevind dat 134 lande die volgende dekade verpligtinge het om uitstoot te verminder onvoldoende vir die beperking van aardverwarming tot ver onder 2 ° C, soos uiteengesit in die internasionale ooreenkoms Parys oor klimaatsverandering. Die bou van die bewegings om hierdie situasie uit te daag en uiteindelik te verander, sal diepgaande wees. Net optree is eenvoudig nie 'n opsie nie.
Reeds voor die pandemie het die onlangse geskiedenis kollektiewe optrede deur gewone mense bevestig. Bewegings soos Uitwissing Rebellie en die Greta Thunberg-geïnspireerde Vrydae vir Toekoms die omgewing geplaas het voor en sentrum in politieke debatte. Verkiesingskommissie winste vir groen partye illustreer 'n nuwe aptyt vir oplossings vir omgewingsprobleme.
Grassroots-veldtogte het onder druk gekom regerings en korporasies om hul verbintenisse rakende klimaatsverandering na te kom. Regsaksie het daartoe bygedra dat die idee dat 'n veilige klimaat 'n fundamentele mensereg is, wat in die wet nagekom moet word. Oproepe vir die verkoop van fossielbrandstof het gelei universiteite, pensioenskemas en hele lande om beleggings in fossielbrandstofondernemings te laat vaar.
Klimaatsverandering het 'n derde van die Britse voëlspesies beïnvloed '
Direkte optrede, soos protesoptogte ontwrig lughawe-uitbreiding, het die openbare steun ontketen vir die afskaling van belangrike infrastruktuurbesluite wat klimaatsverandering sou versnel. Blackrock, die grootste batebestuurder ter wêreld, ná wêreldwye betogings aangekondig dat dit sou stop om te belê in maatskappye wat die omgewing bedreig, soos steenkoolproduksie.
Individuele optrede sal die besigheid slegs soos gewoonlik ontwrig sodra ons besef dat ons nie een is nie, maar baie. Terwyl ons desperaat probeer om die koronavirus-kromme af te plat, moet ons nadink oor hoe ons deur samewerking dieselfde kan doen vir klimaatsverandering.
Oliver Taherzadeh, PhD-kandidaat in geografie, Universiteit van Cambridge en Benedict Probst, Felllow, by die Cambridge-sentrum vir omgewings-, energie- en natuurlike hulpbronbestuur, Universiteit van Cambridge