Die Reinheitsgebot (letterlik reinheidsgebod) is 'n regulasie wat sy oorsprong het in die stad Ingolstadt in die graafskap van Beiere in 1516 en gemoeid is met die standaarde vir die verkoop en samestelling van bier. Daar word gereken dat dit waarskynlik die oudste regulasie oor voedselhigiëne is wat nog steeds in gebruik is.
In die oorspronklike teks is die enigste bestanddele wat gebruik kon word in die vervaardiging van bier, water, gars en hops. Die wet het ook die prys van bier vasgestel teen 1-2 Pfennig per Maß. Die Reinheitsgebot is nie meer deel van Duitse wetgewing nie en is vervang deur die Voorlopige Duitse Bierwet (Vorläufiges deutsches Biergesetz) wat voorsiening maak vir bestanddele wat deur die Reinheitsgebot verbied word soos onder andere moutgraan en rietsuiker, maar laat nie meer ongemoute gars toe nie.
Neem kennis dat gis nie in die oorspronklike teks genoem word nie. Louis Pasteur het eers die rol van mikro-organismes in die gistingsproses in die 1800's ontdek en daarom was die noodsaaklike rol van gis as bierbestanddeel nie bekend nie. Brouers het tipies sediment van die vorige gisting geneem en dit by die volgende gevoeg. Die sediment was dan die bron van die organismes wat nodig was vir gisting. As niks beskikbaar was nie, sou hulle net die vate voorberei het en gewoonlik het die gis “vanself” sy opwagting gemaak.
Die straf vir die maak van 'n onsuiwer bier is ook in die Reinheitsgebot uiteengesit: 'n brouer wat enige ander bestanddele gebruik het in sy bier se voorraad, sou gekonfiskeer word sonder enige vergoeding.
Die Reinheitsgebot is ook in Griekeland afgedwing van die vroeë 19de eeu tot en met die vervanging daarvan deur EU-wetgewing, deur die toedoen van die eerste Griekse koning Otto (oorspronklik 'n Beierse prins).