Virginia Woolf se volledige verhale - Inligting
Virginia Woolf se volledige verhale
Titel: Volledige verhale
skrywer: Virginia Woolf
uitgawe: Redaksionele alliansie (2006)
vertaling: Catalina MartínezMuñoz
Geleerdes wat die werk van Virginia Woolf wil verdiep, moet die volledige verhale deurgaan, aangesien dit die hele literêre loopbaan van die skrywer dek. En deur dit chronologies te lees, soos dit aan ons aangebied word deur die jongste uitgawes waarin die ongepubliseerde verhale reeds opgeneem is, kan ons die ongelooflike evolusie van die skrywer sowel as haar groot talent ken. Soos ons reeds daarop gewys het, was sy begeerte om "die roman te vernuwe en 'n magdom dinge vas te vang in die verganklikheid van die hede, om die geheel te omring en oneindige vreemde vorme te modelleer," het hy in een van sy briewe gesê. In 'n ander lewer hy kommentaar op "hoe verskriklik lomp en oorweldigend" die huidige roman was, en beklemtoon hy dit weer: "Ek waag dit om 'n heeltemal nuwe vorm uit te vind. In elk geval is dit baie lekker om dit met kort stukke te probeer." En omdat hy met verskillende verteltegnieke geëksperimenteer het, is sy kortverhale so uiteenlopend. Sommige is kortverhale; ander, dagdrome; ander, verhale sonder slot ens. Maar in die geheel beskou ons 'n skrywer met 'n narratiewe kapasiteit wat weet hoe om die mees ekspressiewe gewaarwordinge in taal uit te druk wat ontstaan ​​uit die mees onmiddellike hede, die verloop van tyd, die verlange na vryheid en die begeerte om die ou en uitgediende te transformeer. , in moderniteit.
"Phillis en Rosamond" (1906), die eerste verhaal wat aan haar bekend is, is 'n verhaal waarin sy enersyds die wêreld beskryf wat sy wil vernuwe - die burgerlike gesin met huwelike dogters soos Jane Austen dit stel " Trots en vooroordeel ", byvoorbeeld, met die hele netwerk van norme en sosiale konvensies - voor die samelewing wat hulle ontdek in die huis van 'n paar vriende juis in die omgewing van Bloomsbury, vol opregtheid, vryheid en nie baie stereotipiese maniere nie. Twyfel kom in die gedagtes van die twee susters, wat smag na die oorgang na nuwe lewenswyses, maar Phillis, die meer sensitiewe, sal huis toe kom met die vreemde gevoel dat iets verkeerd geloop het in haar opleiding, maar dat sy so hulpeloos is om verander hierdie toedrag van sake, wat aanvaar dat sy tragiese bestemming aanvaar deur die vooraf-gevestigde: "ten minste so sou ek nie hoef te dink nie; en die partytjies was lekker op die rivier."
"Die vreemde saak van Juffrou V." dit is 'n soort literêre oefening, 'n flits, 'n baie kort, maar baie goed opgeloste "paletreiniging". Die skrywer identifiseer mej V, met die alledaagse, 'n skaduwee gelykstaande aan 'n meubelstuk of op enige tyd van die dag, iets wat 'n mens mis sodra dit verdwyn uit die gewone omgewing. En die skrywer is bekommerd oor so 'n afwesigheid. Hier word ons betrap deur die besinning wat V.Woolf omgeslaan het oor eensaamheid en vergetelheid. Juffrou V. is oorlede, "en ek het begin wonder," sê die skrywer, "of skaduwees kan doodgaan en hoe hulle hulle sou begrawe."
Ons vind Woolf in 'The Diary of Joan Martín' wat in die eerste persoon praat en oorgedra is in Rosamond Merridew, vyf-en-veertig jaar oud, wat die moontlikheid van 'n man, kinders en huis verruil het vir 'n beroep: die studie van die verblyfstelsel grond gedurende die 13de, 14de en 15de eeu in Engeland, en op soek na boekrolle, dokumente, ou boeke op plase en dorpe, omdat sy glo dat hierdie antieke spore die verhaal regtig belig. Dit is die waarheid van die verlede. Op sy wandeling deur weelderige groen weivelde van die Engelse platteland, kom hy op 'n plaashuis wat oud en afgeleef lyk, maar tog die oorblyfsels van antieke grootsheid bewaar. Die getroude paartjie wat die herehuis bewoon, ontvang haar met groot vriendelikheid en tydens haar besoek ontdek Merridew bowenal die dagboek van 'n voorouer wat haar die manier van dink en leef van die ou mense, wat die leser identifiseer, wys dadelik met daardie dekadente samelewing wat V. Woolf so verag. Die jong vrou uit die koerant onthul hartseer dat dit, ondanks die feit dat sy legendes van ridder en dames hartstogtelik verlief is, nie die werklikheid is nie, en dat sy met die welgestelde en bejaarde man wat haar ouers vir haar veiligheid gekies het, sal trou. En "hoewel daar min tyd oor sal wees vir prinses en prinsesse in die getroude lewe," was dit op daardie oomblik "asof die lug gevul was met dames en here wat voor ons lewens paradeer het." 'Maar dit sal moeilik wees om tussen soveel kalmte en soveel vrede in te asem,' sê die jong Joan van die koerant. 'En sy dink terwyl sy loop dat sy die koerant by haar ouerhuis sal verlaat, en dat sy nooit weer oor Norfolk of oor haarself sal skryf nie, maar oor dames en here en avonture in verre lande. Selfs die wolke op daardie verre middag was soos helder helms. 'N Halo nostalgie hou die leser vas
V. Wolf wys hier aandringend op die noodsaaklikheid om getuienis te verlaat. 'N Heerlike verhaal waarin die retoriese styl van die 19de-eeuse romans reeds verweef is met die lewendige en moderne prosa van die skrywer van die 20ste eeu.
Die verhaal "Mevrou Dalloway in Bondstraat" verskyn in 1923, 'n stuk wat 'n belangrike fase in die evolusie van V Wolf gemerk het, want hier het hy 'n manier gevind om die verteller in die gedagte van die karakter en hiervan te plaas manier om die moontlikheid te toon om te wys wat jy dink en voel terwyl dinge gebeur. Dit is wat 'die innerlike monoloog' genoem word. En alhoewel ons dit aan die begin van Joyce se "Ulysses" vind, verskyn dit ook in sommige van ons skrywersverhale, soos "The mark on the wall" en "The unwritten roman" This Clarissa Dalloway wat die strate van die middestad kruis Londen om wit handskoene bokant die elmboog te koop, met pêrelknoppies, natuurlik Frans, gee ons die aangenaamste, mees diepgaande, skilderagtige en digterlike berig van enige oggend. Hierdie kort maar meesterlike verhaal verdien hom 'n paspoort tot onsterflikheid. In haar volgende en langste voorkoms, "het mev. Dalloway gesê dat sy self sal sorg om die blomme te koop"
Virginia Woolf dra by tot die ontstaan ​​van die moderne roman ... sy bereik die tegniek waarmee die innerlike monoloog oorgedra word ... die sielkundige effekte word bewerkstellig deur beelde, metafore, simbole ... sy delf in die dimensie van tyd ...
Maar lees dit beter en geniet so 'n stroom tot die uiterste. In hierdie geval, laat die disseksie aan die chirurge oor.