Geskiedenis van Azerbeidjan - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hierdie antieke streek is beset deur 'n verskeidenheid mense, waaronder die inheemse nomadiese Azeri's, sowel as Perse, Moslems, Arabiere, Turke, Mongole en Russe. Vanweë sy geografiese ligging was die hoofstad Bakoe belangrik in die beheer van die Kaspiese See. Alhoewel die Perse, Ottomane en Russe in die 18de en 19de eeu met mekaar geworstel het vir hegemonie oor die gebied, was dit die Russe wat uiteindelik die oorhand gekry het deur die Turkmenchai -verdrag (1828), wat hulle die noordelike deel van die land. Persië het die suidelike helfte gekry. Die Russe het Azerbeidjan in 'n industriële sentrum verander. Dit het ook 'n revolusionêre sentrum geword. Alhoewel die eerste republiek wat in 1918 gestig is, in 1920 deur die Sowjet -Rooi Leër omvergewerp is, het 'n aparte Azerbeidjanse Sowjet -Sosialistiese Republiek wel ontstaan. Gedurende die tydperk onder Sowjet -oorheersing het die land industriële groei, kollektivisering van landbou en godsdiensvervolging ondergaan. In 1988 het Azerbeidjan oorlog gevoer teen die naburige Armenië oor die Naborno-Karabakh-streek (etnies Armeens, maar binne Azerbeidjan). Die daaropvolgende vyandelikhede duur voort. Met die val van die Sowjetunie het Azerbeidjan probleme ondervind met demokrasie, aangesien dit in 1995 en 1998 probeer het om vrye en eerlike verkiesings te hou. onreëlmatighede in die proses.
TemplateData is 'n manier om inligting oor sjabloonparameters (die beskrywing daarvan en die hele sjabloon) vir mense en masjiene op te slaan. Dit word gebruik deur VisualEditor en moontlik ander gereedskap soos Upload Wizard.
Op Wikimedia Commons word dit aanbeveel om <> met óf useTemplateData = 1 óf useTemplateData = slegs op die/doc -subbladsy en dit met <> in die sjabloon. & Ltnowiki & gt -tags kan, indien nodig, om die argumente gedraai word om te voorkom dat sjablone uitgebrei word.
Pasgemaakte sjabloondokumentasie en invoer
'N Ander opsie, veral vir ingevoerde sjablone, of vir gebruikers met JSON -ervaring, is om rou & lttemplatedata & gt -etikette in die Wikitext van die sjabloon te plaas, soos beskryf in verskillende Wikipediae.
Instellingsbladsy -sjabloon, bedoel vir gebruik in die 'instellings' -veld van <> en <> sjabloon om bykomende inligting en skakels te verskaf vir instellings van GLAM (galerye, biblioteke, argiewe en museums) wat die kunswerke besit. Kan ook met P1612 by Wikidata gevoeg word.
Hierdie sjabloon verkies inlynopmaak van parameters.
Stel op "ineenstorting" om die tafel standaard in te vou. Meer opsies kan in die toekoms kom
Die sjabloon is bedoel om in die volgende naamruimtes gebruik te word: alle naamruimtes
Die sjabloon is bedoel om deur die volgende gebruikersgroepe gebruik te word: alle gebruikers
Internasionaal op module: I18n/instelling, gedeeltelik met behulp van Wikidata -items.
Die oudste tekens van hominiede in Eurasië word in die Azykh -grot in Azerbeidjan aangetref. Gereedskap wat in die grot gevind word, is vermoedelik minstens 700 000 jaar oud.
'N Aantal beskawings en mense het die gebied wat tans in Azerbeidjan is, beïnvloed. Die geografiese ligging tussen Europa, Asië en die Midde -Ooste het daartoe gelei dat die gebied onderhewig was aan 'n aantal verskillende koninkryke en deur verskillende mense bevolk is.
In die 9de eeu vC. Kaukasiese Albanees (wat nie verband hou met vandag se Albanië nie) het na die gebied gekom. In die ou tyd was Azerbeidjan deel van die Media. Die gebied het omstreeks 600 vC deel van Persië geword, en Zoroastrianisme het die dominante godsdiens geword. Alexander die Grote verower Azerbeidjan in 330 vC. Later is die gebied die Atropate genoem na een van Alexander die Grote se satraps, wat na die koninkryksafdeling beland het. In 190 tot 428 vC. was dele van die gebied wat onderhewig was aan 'n Armeense koninkryk. In die 100ste eeu vC. het die Albanese koninkryk ontstaan, wat in die 300's na Christus 'n Christen geword het.
Die Arabiere het die gebied in die 6de eeu nC verlaat en Islam saamgebring. In die 13de eeu het die Mongole gekom. In die daaropvolgende eeue was Azerbeidjan deel van die Persiese Ryk, maar terselfdertyd 'n konflikgebied tussen Turkse, Persiese en uiteindelik Russiese invloed.
Die konflik met Armenië en die Armeense mense van Nagorno-Karabakh, wat sedert die 1980's aan die gang was, het gedurende die winter en lente van 1992 toegeneem. Die groot Armeense vordering het gelei tot die omverwerping, herinstelling en hermoord van president Ajaz Mutalibov. in Mei 1992. Die Azerbeidzjaanse volksfront het die mag oorgeneem en sy leier, Abulfas Elchibej, het president geword.
In die herfs van 1992 het Azerbeidjan militêre vooruitgang in Nagorno-Karabakh gehad. Die oorlog het in 1993 omgedraai, en dit het politieke gevolge gehad. Na 'n burgeroorlogagtige situasie in Mei-Junie, is Eltsjibej omvergewerp. Hejdar Alijev is aangestel as president. Aliyev was leier van die Azerbeidjanse Kommunistiese Party in 1969-1982 en die Politburo van die Sowjetunie Kommunistiese Party in 1976-1987. Nadat hy in 1987 ontslaan is, het hy 'n magsbasis in die outonome republiek Nakhichevan opgebou. In die presidentsverkiesing in Oktober 1993 het Alijev 98,8 persent van die stemme gekry, en is hy in 1998 herkies met net meer as 75 persent van die stemme. Voor die presidentsverkiesing in Oktober 2003 het Alijev sy kandidatuur teruggetrek ten gunste van sy seun Ilham Alijev, wat met byna 80 persent van die stemme as die wenner verklaar is. Die verkiesing het gewelddadige protesoptredes veroorsaak en is deur internasionale verkiesingswaarnemers gekritiseer vir uitgebreide bedrog en gewelddadige aanrandings.
In 1994 het Armenië en Azerbeidjan 'n skietstilstand aangegaan, maar die konflik in Nagorno-Karabakh het weer opgevlam in 1997. Tydens die verkiesingsveldtog van 2003 het Ilham Alijev gedreig om die weermag terug te stuur na die oorlog, as die gebied nie onder Azerbeidjan teruggekeer kan word nie. 8217's beheer deur middel van internasionale bemiddelingspogings.
Die gunstige geografiese en klimaatstoestande van Azerbeidjan het die voorkoms van die mensdom op sy grondgebied vanaf die oudheid bevorder. Die geskiedenis van Azerbeidjan begin in die paleolitiese era. In die noordweste van Azerbeidjan, op die Aveydag -berg en in die grotte van Azikh in Garabag, is klipwerktuie gevind. Afgesien hiervan is die onderkaak van een van die oudste vorme van die Neanderdal -mens in die Azikh -grot gevind. Oorblyfsels uit die Bronstydperk is gevind in Khojali, Gadabey, Dashkesan, Ganja, Mingechevir en Nakhchivan. Nie ver van Baku, in Gobustan, op die plek waar ou mense gevestig is nie, het houtsneewerk ongeveer 10 000 jaar oud bestaan. Hier is 'n rots met 'n opskrif in Latyn wat betrekking het op 'n ekspedisie van die hoofmanne van die Romeinse legioen in Gobustan in die 1ste eeu nC: & quot In die tyd van Domician Cesar August Germanic, Luciy Yulij Maxim en Centurion XII van die Legioen van Blitzkrieg & quot.
In die laat 3de - vroeë 2 e millennium nC is die voorwaardes vir die oorsprong van die beskawing gevorm. Die ontstaan ​​van staatsvorming op die gebied van Azerbeidjan was die stamvakbonde van Manna en Media, en daarna het die Caduceus, Kaspiërs, Albans en ander ook die gebied van Azerbeidjan in die 1ste millennium nC bewoon In die 9de eeu v.C. ontstaan ​​die Manna -staat, en in die 7de eeu verskyn die ander groot ou staat, Media, wat sy mag baie vinnig oor 'n groot gebied versprei. Hierdie staat het sy grootste mag bereik onder die bewind van tsaar Kiaksar (625-584 nC), en het destyds die grootste ryk in die Ooste geword. In die middel van die 4de eeu nC het leierskap in Media oorgegaan in die hande van die Achaemenidiese dinastie. Die staat Achaemeniede val onder die aanval van Alexander die Grote se weermag, en aan die einde van die 4de eeu is 'n nuwe staat, Atropatena (The Country of the Fire Keepers), gevorm. Vuuraanbidding, of Zoroastrianisme, was die belangrikste godsdiens van Atropatena. Die huishoudelike en kulturele lewe in die land bereik 'n hoë vlak, die pekhlevy -skryftaal is gebruik: geldsirkulasie het 'n groter handwerk ontwikkel, en veral die vervaardiging van woldoeke was wyd bekend. In die 1ste eeu nC het die Albanese Kaukasiese staat gevorm. Aan die begin van die 4de eeu in Albanië is die Christendom aanvaar omdat die staatsgodsdiens tempels deur die hele land opgerig is, waarvan baie tot vandag toe bewaar gebly het. Aan die begin van die 5de eeu is 'n Albanese alfabet geskep, bestaande uit 52 karakters.
Gedurende sy geskiedenis was Azerbeidjan meer as een keer blootgestel aan die invalle van buitelandse aanvallers: aanvalle van nomadiese stamme, Huns en Khazars en ander het deur die Derbend -gang gebrul. In die middel van die 7de eeu het 'n Arabiese inval in Azerbeidjan begin. Tydens die opposisie het Javanshir, 'n Albanese bevelvoerder en leier van die feodale besit van Girdiman, beroemd geword. Aan die begin van die 8ste eeu het die Arabiese kalifaat Azerbeidjan ingeneem. Islam het die belangrikste godsdiens van Azerbeidjan geword. In die 9de eeu het 'n groot volksopstand plaasgevind wat onder leiding van Babek uitgegroei het tot 'n boereoorlog. Die oorlog het 'n groot gebied omvat, gelyk aan die gebiede van die moderne Europese state. Babek was 20 jaar lank die leier van 'n boerestaat danksy sy leierskap en organisatoriese talente. In die tweede helfte van die 9de en eerste helfte van die 10de eeu het 'n aantal feodale state gevorm en mag verkry. Onder hulle was die Shirvanshahs ', met die sentrum in die stad Shamakhi 'n besondere plek. Dit bestaan ​​tot in die 16de eeu en speel 'n groot rol in die geskiedenis van die Middeleeuse Azerbeidjan.
Deur baie eeue het die Azeri -mense, wetenskaplikes, digters en skrywers, argitekte en kunswerkers 'n hoë kultuur geskep wat hul bydrae gelewer het tot die skathuis van die wêreldbeskawing. 'N Uitstaande monument van die Azerbeidjanse volksliteratuur is die heroïese epos & quotKitabi Dede Gorgud & quot. In die 11de en 12de eeu het uitstaande wetenskaplikes Makki ibn Ahmed en Bahmanyar, digters en filosowe Khatib Tebrizi, Khagani, digter Mehseti Ganjevi en ander geleef en geskep. In Azerbeidjan word bewaar meesterwerke van argitektuur uit hierdie era: die mausoleums van Yusuf ibn Kuseyir en Momine-khatun in Nakhchivan en ander. Die hoogtepunt van die publiek en die kulturele idees van Azerbeidjan van hierdie tydperk was die kreatiwiteit van Nizami Ganjevi (1141-1209), wat tot die beste van die wêreldkultuur behoort. Die ekonomiese en kulturele opkoms van Azerbeidjan is in die 1320's en 1330's onderbreek deur die Mongoolse inval, en vanaf die einde van die 14de eeu het die indringings van Tamerlane se leërs Azerbeidjan oorgesteek.
Hierdie invalle het vertraag, maar het nie die ontwikkeling van die Azerbeidjanse kultuur gestuit nie. In die 13de-14de eeu het uitstaande digters Zulfugar Shirvani, Ahvedi Maragi en Izeddin Hasanoglu, wetenskaplike Nasreddin Tusi (stigter van die Maraga-sterrewag), filosoof Mahmud Shabustari, historici Fazlullah Rashidaddin, Muhammad Nakhchivani en ander die kennisbasis van die gebied uitgebrei. #39s kultuur.
Die belangrikste sentrums van die Azeri -kultuur in die 14de en 15de eeu was Tebriz en Shamakhi. In hierdie tydperk is die paleis van die Shirvanshahs in Bakoe opgerig - 'n meesterstuk van die Middeleeuse Azeri -argitektuur, en hulle het ook die Blou moskee in Tebriz en ander skatte gebou.
Aan die begin van die 16de eeu het die toestand van die Sefevids, met sy hoofstad in Tebriz, 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van Azerbeidjan. Die stigter van hierdie staat was die Shah Ismail I (1502-24). Vir die eerste keer is die hele Azerbeidjan verenig tot een soewereine staat.
Vanaf die middel van die 18de eeu, op die gebied van Azerbeidjan, het die vorming van onafhanklike state, of khanate, begin. Verskillende khanate was bekend vir verskillende soorte kunsvlyt. Sheki was die middelpunt van sydraai, in die Shirvan -khanaat is die vervaardiging van fyn gereedskap en wapens ontwikkel, in die vervaardiging van Gub -tapyt, ensovoorts. Die historiese toestande van die 17de -18de eeu was die basis vir die uitdrukking van die kultuur van Azerbeidjan. Een uitstaande monument van nasionale kreatiwiteit is die heroïese epos "Koroglu", vernoem na die nasionale held, die leier van die kleinboere wat optree teen buitelandse en plaaslike aanvallers. Die uitstaande monumente van die Azeri -poësie van die 17de -18de eeu sluit in die kreatiwiteit van die groot digter, Fuzuli.
In die eerste helfte van die 19de eeu, as gevolg van die Russies-Iraanse oorloë, verskyn die staat Azerbeidjan, in twee verdeel as gevolg van die Gulistan en Turkmenchay vredesverdragte van 1813 en 1828 tussen Rusland en Iran, die Carabag , Ganja, Shirvan, Sheki, Baku, Derbend, Kuba, Talish, Nakhchivan, Erivan khanates en ander gebiede het onder die heerskappy van Tsar -Rusland geval. In die daaropvolgende tydperk het die Russiese Ryk en petroleumbedryf 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van Azerbeidjan en sy hoofstad, Bakoe. Petroleum in Bakoe is van oudsher onttrek.
In die tweede helfte van die 19de eeu het die ongekende groei van olie -ekstraksie begin. Die eerste groot industriële ondernemings verskyn. Primitiewe petroleumputte is vervang met strome boorgate. Sedert 1873 is stoommotors begin gebruik om te boor. Hoë winste het plaaslike en buitelandse hoofstede in die petroleumbedryf van Bakoe getrek. In 1901 het ongeveer 50% van die wêreldwye olie -ontginning rondom Bakoe plaasgevind. In die middel van die 19de eeu het die Duitse firma Siemens twee koper-smeltfabrieke in Gadabey opgerig, wat 'n kwart van die koper-smelting in die keiserlike Rusland voltooi het. Op 28 Mei 1918 word die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek uitgeroep. Dit was die eerste republiek in die hele Moslem -Ooste. Die Republiek het amper 2 jaar bestaan ​​en is deur die Sowjetunie omvergewerp. Op 28 April 1920 betree die elfde Rooi Leër die hoofstad van Azerbeidjan. Volgens die Grondwet van 1936 het Azerbeidjan 'n geallieerde republiek geword in die struktuur van die USSR.
Na die verbrokkeling van die USSR het die Opperste Sowjet van Azerbeidjan die verklaring aanvaar "Op die herstel van die staatsonafhanklikheid van die Republiek Azerbeidjan" en die soewereine Azerbeidjanse republiek is uitgeroep. Azerbeidjan het sedert sy onafhanklikheid in 1991 'n aantal ernstige probleme ondervind, wat verband hou met die ekonomiese chaos wat die probleme met die oorgang na 'n markekonomie veroorsaak het. Die kontrak wat in September 1994 onderteken is met 'n konsortium van internasionale petroleummaatskappye, genaamd "The Contract of Century", het die land groot rykdom gebring.
Ten spyte van enige teëspoed, het die Azeri -mense altyd 'n groot vertroue in die toekoms en 'n groot optimisme. En vandag, as ons jong Republiek die weg van onafhanklike ontwikkeling volg, vertrou ons dat Azerbeidjan die plek in die wêreld sal inneem wat dit verdien, volgens sy verlede, hede en toekoms.
Oor talle millennia het die talente van baie mense in talle onskatbare werke die helder en veelsydige geskiedenis van Azerbeidjan beliggaam. Sertifikate van die eeue oue geskiedenis van Azerbeidjan is die monumente van geskiedenis en kultuur. In die land is die ruïnes van antieke en middeleeuse stede, verdediging - vestings en torings, pragtige monumente van argitektuur - tempels, moskees, khanegies, mausoleums, paleise, karavansera's en ander bewaar.
Klasse en kaste. Die stedelike handelaarsklas en industriële bourgeoisie van die voor-Sowjet-era het hul rykdom verloor onder die Sowjetunie. Die werkersklas in die stede het gewoonlik landelike verbindings behou. Die belangrikste maatstaf vir sosiale stratifikasie is 'n stedelike versus landelike agtergrond, hoewel die opvoedingsgeleenthede en beginsels van gelykheid wat in die Sowjet -tydperk ingestel is, hierdie patroon tot 'n mate verander het. Russe, Jode en Armeniërs was meestal stedelike witboordjiewerkers. Vir Azerbeidjanse,
Simbole van sosiale stratifikasie. Soos in die sosialistiese era, het Westerse kleredrag en stedelike maniere gewoonlik 'n hoër status as die landelike styl. Gedurende die Sowjet -tydperk is daar neergesien op diegene wat Russies met 'n Azeri -aksent gepraat het, aangesien dit gewoonlik impliseer dat hulle uit 'n landelike gebied kom of na 'n Azeri -skool gegaan het. Daarteenoor dra die vermoë om 'literêre' Azeri te praat vandag 'n hoë waarde, aangesien dit dui op 'n geleerde gesin wat nie sy Azeri -identiteit verloor het nie.
Volgens 'n moderne etimologie word die term Azerbeidjan spruit uit die van Atropate,   'n Persiese    satrap onder die Achaemenidiese Ryk, wat later heringestel is as die satrap van Media onder Alexander die Grote.   Die oorspronklike etimologie van hierdie naam het vermoedelik sy oorsprong in die eens dominante Zoroastrianisme. In die Avesta's Frawardin Yasht ("Gesang aan die beskermengele"), word daar melding gemaak van âterepâtahe ashaonô fravashîm ýazamaide, wat letterlik uit Avestan vertaal word as "ons aanbid die fravashi van die heilige Atropateen."  Die naam "Atropates" self is die Griekse transliterasie van 'n Ou Iraanse, waarskynlik Mediane, saamgestelde naam met die betekenis "Beskerm deur die (Heilige) Vuur" of "Die Land van die (Heilige) Vuur".  Die Griekse naam is genoem deur Diodorus Siculus en Strabo. Oor die tydperk van millennia het die naam ontwikkel tot Āturpātākān (Middelpersies), dan na Ādharbādhagān, Ādharbāyagān, Āzarbāydjān (Nuwe Persies) en tans Azerbeidjan. [ aanhaling nodig ]
Die naam Azerbeidjan is vir die eerste keer aangeneem vir die gebied van die huidige Republiek Azerbeidjan deur die regering van Musavat in 1918,  na die ineenstorting van die Russiese Ryk, toe die onafhanklike Azerbeidjanse Demokratiese Republiek tot stand gekom het. Tot dan is die benaming uitsluitlik gebruik om die aangrensende gebied van die hedendaagse noordwestelike Iran,     te identifiseer, terwyl die gebied van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek voorheen na verwys is as Arran en Shirvan.  Op grond hiervan protesteer Iran teen die nuut aangeneemde landnaam. 
Tydens die Sowjet -bewind is die land ook in Latyn gespel uit die Russiese transliterasie as Azerbaydzhan (Russies: Азербайджа́н).  ​​Die naam van die land is ook van 1940 tot 1991 in die Cyrilliese skrif gespel as "Азәрбајҹан".
Die vroegste bewyse van menslike vestiging op die gebied van Azerbeidjan dateer uit die laat Steentydperk en hou verband met die Guruchay -kultuur van die Azykh -grot. 
Die vroeë nedersettings het die Skithiërs gedurende die 9de eeu vC ingesluit.  Na aanleiding van die Skithe, het Iraanse Mede die gebied suid van die Arasrivier oorheers.  Die Mede het 'n uitgestrekte ryk gevorm tussen 900 en 700 vC, wat omstreeks 550 vC in die Achaemenidiese Ryk geïntegreer is.  Die gebied is verower deur die Achaemenids wat gelei het tot die verspreiding van Zoroastrianisme. 
Van die Sasanid -tydperk tot die Safavid -tydperk
Die Sasaniese Ryk het die Kaukasiese Albanië in 252 in 'n vasalstaat verander, terwyl koning Urnayr die Christendom amptelik as die staatsgodsdiens in die 4de eeu aangeneem het.  Ten spyte van die Sassanid -bewind, bly Albanië 'n entiteit in die streek tot in die 9de eeu, terwyl dit volledig ondergeskik was aan Sassanid Iran, en sy monargie behou het. Ondanks die feit dat hy een van die belangrikste vasale van die Sasaniese keiser was, het die Albanese koning slegs 'n skyn van gesag gehad, en die Sasaniese marzban (militêre goewerneur) het die meeste burgerlike, godsdienstige en militêre gesag gehad. 
In die eerste helfte van die 7de eeu het Kaukasiese Albanië as 'n vasaal van die Sasaniërs onder die nominale Moslemheerskappy gekom as gevolg van die Moslem -verowering van Persië. Die Umayyad -kalifaat het beide die Sasaniërs en Bisantyne uit Transkaukasië afgeweer en die Kaukasiese Albanië in 'n vasalstaat verander nadat die Christelike verset onder leiding van koning Javanshir in 667 onderdruk is. soos die Sallarids, Sajids en Shaddadids. Aan die begin van die 11de eeu is die gebied geleidelik in beslag geneem deur die golwe van Oghuz -Turke uit Sentraal -Asië, wat destyds 'n Turkoman -etnoniem aangeneem het.  Die eerste van hierdie Turkse dinastieë wat gestig is, was die Seljuk -ryk, wat teen 1067 die gebied binnegekom het wat nou as Azerbeidzjan bekend staan. 
Die voor-Turkse bevolking wat op die gebied van die moderne Azerbeidjan gewoon het, het verskeie Indo-Europese en Kaukasiese tale gepraat, waaronder Armeens      en 'n Iraanse taal, Old Azeri, wat geleidelik vervang deur 'n Turkse taal, die vroeë voorloper van die Azerbeidzjaanse taal van vandag.  Sommige taalkundiges het ook gesê dat die Tati -dialekte van Iraanse Azerbeidjan en die Republiek van Azerbeidjan, soos dié wat deur die Tats gepraat word, afkomstig is van Oud -Azeri.   Plaaslik is die besittings van die daaropvolgende Seljuk -ryk beheer deur Eldiguzids, tegnies vasale van die Seljuk -sultans, maar soms de facto regeerders self. Onder die Seljuks het plaaslike digters soos Nizami Ganjavi en Khaqani aanleiding gegee tot 'n opbloei van Persiese literatuur op die gebied van die huidige Azerbeidjan.  
Die plaaslike dinastie van die Shirvanshahs het 'n vasale staat van Timur se Ryk geword en hom bygestaan ​​in sy oorlog met die heerser van die Golden Horde Tokhtamysh. Na Timur se dood het twee onafhanklike en mededingende state ontstaan: Kara Koyunlu en Aq Qoyunlu. Die Shirvanshahs het teruggekeer, terwyl hulle 'n hoë mate van outonomie behou het as plaaslike heersers en vasale, soos hulle sedert 861 gedoen het. In 1501 het die Safavid -dinastie van Iran die Shirvanshahs onderwerp en sy besittings verkry. In die loop van die volgende eeu het die Safavids die voorheen Soennitiese bevolking tot Shia-Islam bekeer,   , net soos met die bevolking in die hedendaagse Iran.  Die Safavids het die Shirvanshahs toegelaat om onder die heerskappy van die Safavid aan bewind te bly, tot 1538, toe die Safavid -koning Tahmasp I (r. 1524–1576) hulle heeltemal afgesit het en die gebied in die Safavid -provinsie Shirvan binnegedring het. Die Soennitiese Ottomane het kortliks daarin geslaag om dele van die huidige Azerbeidjan te beset as gevolg van die Ottomaanse-Safavid-oorlog van 1578-1590 teen die vroeë 17de eeu; hulle is deur die Safavid-Iraanse heerser Abbas I (r. 1588-1629) verdryf. Na die afsterwe van die Safavid-ryk is Bakoe en sy omgewing kortliks deur die Russe beset as gevolg van die Russies-Persiese oorlog van 1722–1723. Ondanks kort onderbrekings soos hierdie deur die naburige mededingers van Safavid Iran, het die land van wat vandag Azerbeidjan is, onder Iraanse bewind gebly vanaf die vroegste koms van die Safavids tot in die loop van die 19de eeu.  
Na die Safavids is die gebied beheer deur die Iraanse Afsharid -dinastie. Na die dood van Nader Shah (1736–1747), het baie van sy voormalige onderdane voordeel getrek uit die uitbarsting van onstabiliteit. Talle selfregerende khanate met verskillende vorme van outonomie      het in die gebied na vore gekom. Die heersers van hierdie khanate was direk verwant aan die regerende dinastieë van Iran en was vasale en onderdane van die Iraanse shah.  Die khanate het beheer oor hul sake uitgeoefen via internasionale handelsroetes tussen Sentraal -Asië en die Weste. 
Daarna was die gebied onder die opeenvolgende heerskappy van die Iraanse Zands en Qajars.  Vanaf die laat 18de eeu het die keiserlike Rusland oorgegaan na 'n meer aggressiewe geo-politieke houding teenoor sy twee bure en teenstanders in die suide, naamlik Iran en die Ottomaanse Ryk.  Rusland het nou aktief probeer om die Kaukasus -gebied in besit te neem, wat grotendeels in die hande van Iran was.  In 1804 het die Russe die Iraanse stad Ganja binnegeval en afgedank, wat die Russies-Persiese oorlog van 1804–1813 veroorsaak het.  Die militêr meerderwaardige Russe het die Russies-Persiese Oorlog van 1804–1813 met 'n oorwinning beëindig. 
Na die verlies van Qajar Iran tydens die oorlog tussen 1804 en 1813, moes hy volgens die Verdrag van Gulistan die heerskappy oor die meeste khanate toegee, saam met Georgië en Dagestan. 
Die gebied ten noorde van die rivier Aras, waaronder die hedendaagse Republiek Azerbeidjan geleë is, was Iraanse gebied totdat Rusland dit in die 19de eeu beset het.       Ongeveer 'n dekade later, in stryd met die Gulistan -verdrag, het die Russe Iran se Erivan Khanate binnegeval.   Dit het gelei tot die laaste oorlog van vyandighede tussen die twee, die Russies-Persiese oorlog van 1826–1828. Die gevolglike Verdrag van Turkmenchay het Qajar Iran gedwing om soewereiniteit af te staan ​​oor die Erivan Khanate, die Nakhchivan Khanate en die res van die Lankaran Khanate,  wat bestaan ​​uit die laaste dele van die grond van die hedendaagse Azerbeidjanse Republiek wat nog in Iraanse hande was. Na die inlywing van alle Kaukasiese gebiede van Iran in Rusland, is die nuwe grens tussen die twee vasgestel aan die Arasrivier, wat, na die verbrokkeling van die Sowjetunie, later deel geword het van die grens tussen Iran en die Azerbeidjanse Republiek. 
Qajar Iran moes in die 19de eeu sy Kaukasiese gebiede aan Rusland afstaan, wat dus die gebied van die hedendaagse Azerbeidjanse republiek insluit, terwyl die Azerbeidzjaanse etniese groep as gevolg van hierdie sessie deesdae tussen twee nasies verdeel is: Iran en Azerbeidjan.  Tog is die aantal etniese Azerbeidjanse in Iran baie groter as die in die naburige Azerbeidjan. 
Ten spyte van die Russiese verowering, was die beheptheid met die Iraanse kultuur, letterkunde en taal gedurende die hele 19de eeu wydverspreid onder Shia en Sunni-intellektuele in die stede Baku, Ganja en Tiflis (Tbilisi, nou Georgia).  Na die ineenstorting van die Russiese Ryk tydens die Eerste Wêreldoorlog, is die kortstondige Transkaukasiese Demokratiese Federatiewe Republiek verklaar, wat die huidige republieke van Azerbeidjan, Georgië en Armenië uitmaak. Dit is gevolg deur die Maartdae -slagtings   wat tussen 30 Maart en 2 April 1918 in die stad Baku en aangrensende gebiede van die Gouvernement Baku van die Russiese Ryk plaasgevind het.  Toe die republiek in Mei 1918 ontbind, verklaar die toonaangewende Musavat -party onafhanklikheid as die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek (ADR), met die naam "Azerbeidjan" vir die nuwe republiek 'n naam wat voor die afkondiging van die ADR uitsluitlik gebruik is om te verwys na die aangrensende noordwestelike streek van die hedendaagse Iran.    Die ADR was die eerste moderne parlementêre republiek in die Moslemwêreld.    Onder die belangrike prestasies van die parlement was die uitbreiding van stemreg tot vroue, wat Azerbeidjan die eerste Moslem -nasie was wat vroue gelyke politieke regte met mans verleen het.  'n Ander belangrike prestasie van ADR was die stigting van die Baku State University, wat die eerste moderne universiteit was wat in die Moslem-Ooste gestig is. 
Teen Maart 1920 was dit duidelik dat Sowjet -Rusland Bakoe sou aanval. Vladimir Lenin het gesê dat die inval geregverdig was, aangesien Sowjet -Rusland nie sonder Bakoe se olie kon oorleef nie.   Onafhanklike Azerbeidjan het slegs 23 dae geduur totdat die Bolsjewistiese 11de Sowjetse Rooi Leër dit binnegeval het en die Azerbeidjanse SSR op 28 April 1920 tot stand gebring het. pas in Karabakh uitgebreek, het Azerbeidjanse nie hul kort onafhanklikheid van 1918–20 vinnig of maklik oorgegee nie. Sowat 20 000 Azerbeidzjaanse soldate het gesterf teen die feit dat dit eintlik 'n Russiese herowering was. 
Op 13 Oktober 1921 het die Sowjetrepublieke Rusland, Armenië, Azerbeidjan en Georgië 'n ooreenkoms met Turkye onderteken wat bekend staan ​​as die Verdrag van Kars. Die voorheen onafhanklike Republiek Aras sou ook deur die verdrag van Kars die Outonome Sosialistiese Sowjetrepubliek van Nakhchivan word binne die Azerbeidjanse SSR. Aan die ander kant het Armenië die streek Zangezur ontvang en Turkye het ingestem om Gyumri (destyds bekend as Alexandropol) terug te keer. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Azerbeidjan 'n deurslaggewende rol gespeel in die strategiese energiebeleid van die Sowjetunie, met 80 persent van die olie van die Sowjetunie aan die Oosfront wat deur Bakoe voorsien is. By die besluit van die Opperste Sowjet van die USSR in Februarie 1942 is die verbintenis van meer as 500 werkers en werknemers van die oliebedryf van Azerbeidjan toegeken. Operasie Edelweiss wat deur die Duitse Wehrmacht uitgevoer is, was op Bakoe gerig vanweë die belangrikheid daarvan as die energie (petroleum) dinamo van die USSR.  'n Vyfde van alle Azerbeidjanse het in die Tweede Wêreldoorlog van 1941 tot 1945 geveg. Ongeveer 681,000 mense, met meer as 100,000 van hulle vroue, het na die front gegaan, terwyl die totale bevolking van Azerbeidjan destyds 3,4 miljoen was.  Ongeveer 250 000 mense uit Azerbeidjan is op die voorkant dood. Meer as 130 Azerbeidjanse is die Helde van die Sowjetunie. Die Azerbeidzjaanse generaal-majoor Azi Aslanov is twee keer bekroon as die held van die Sowjetunie. 
Na aanleiding van die politiek van glasnost, geïnisieer deur Mikhail Gorbatsjof, het burgerlike onrus en etniese twis gegroei in verskillende streke van die Sowjetunie, waaronder Nagorno-Karabakh, , 'n outonome gebied van die Azerbeidjanse SSR. Die versteurings in Azerbeidjan, in reaksie op die onverskilligheid van Moskou teen 'n reeds hewige konflik, het gelei tot oproepe tot onafhanklikheid en afskeiding, wat uitgeloop het op die Black January -gebeure in Bakoe.  Later in 1990 het die Hoogste Raad van die Azerbeidjanse SSR die woorde "Sowjet -Sosialisties" uit die titel laat val, die "Soewereiniteitsverklaring van die Azerbeidjanse Republiek" aangeneem en die vlag van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek as staatsvlag herstel.  As gevolg van die mislukte staatsgreep wat op 18 Oktober 1991 in Moskou plaasgevind het, het die Hoogste Raad van Azerbeidjan 'n onafhanklikheidsverklaring aangeneem wat in Desember 1991 deur 'n landwye referendum bevestig is, terwyl die Sowjetunie amptelik opgehou het om bestaan ​​op 26 Desember 1991.  Die land vier nou sy onafhanklikheidsdag op 18 Oktober. 
Die eerste jare van onafhanklikheid is oorskadu deur die Eerste Nagorno-Karabakh-oorlog met die etniese Armeense meerderheid Nagorno-Karabakh wat deur Armenië gesteun word.  Teen die einde van die vyandelikhede in 1994 beheer Armeniërs tot 14-16 persent van die Azerbeidzjaanse gebied, insluitend Nagorno-Karabakh self.   Tydens die oorlog is baie gruweldade gepleeg, waaronder die bloedbad in Malibeyli en Gushchular, die Garadaghly -bloedbad en die Khojaly -slagtings.   Verder is na raming 30 000 mense dood en meer as 'n miljoen mense is verplaas, meer as 800,000 Azerbeidjanse en 300,000 Armeniërs.  Vier resolusies van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad (822, 853, 874 en 884) eis "onmiddellike onttrekking van alle Armeense magte uit alle besette gebiede van Azerbeidjan."  Baie Russe en Armeniërs het as vlugtelinge gedurende die negentigerjare as vlugtelinge uit Azerbeidjan vertrek en gevlug.  Volgens die sensus van 1970 was daar 510.000 etniese Russe en 484.000 Armeniërs in Azerbeidjan. 
In 1993 word die demokraties verkose president Abulfaz Elchibey omvergewerp deur 'n militêre opstand onder leiding van kolonel Surat Huseynov, wat gelei het tot die bewind van die voormalige leier van die Sowjet -Azerbeidjan, Heydar Aliyev.  In 1994 het Surat Huseynov, teen daardie tyd die eerste minister, nog 'n militêre staatsgreep teen Heydar Aliyev probeer, maar hy is gearresteer en aangekla van verraad.  'n Jaar later, in 1995, is nog 'n staatsgreep teen Aliyev probeer, hierdie keer deur die bevelvoerder van die spesiale eenheid OMON, Rovshan Javadov. Die staatsgreep is afgeweer, wat daartoe lei dat laasgenoemde vermoor is en die OMON -eenhede van Azerbeidjan ontbind is.   Terselfdertyd is die land geteister deur hewige korrupsie in die regerende burokrasie.  In Oktober 1998 is Aliyev vir 'n tweede termyn herkies. Ondanks die baie verbeterde ekonomie, veral met die ontginning van die Azeri-Chirag-Guneshli-olieveld en die gasveld Shah Deniz, is Aliyev se presidentskap gekritiseer weens vermoedelike verkiesingsbedrog, hoë vlakke van ekonomiese ongelykheid en binnelandse korrupsie. 
Ilham Aliyev, die seun van Heydar Aliyev, het voorsitter geword van die New Azerbaijan Party sowel as president van Azerbeidjan toe sy pa in 2003 oorlede is. Hy is herverkies vir 'n derde termyn as president in Oktober 2013.  Op 27 September 2020 kom nuwe botsings in die onopgeloste Nagorno-Karabakh-konflik hervat langs die Nagorno-Karabakh-kontaklyn. Beide die gewapende magte van Azerbeidjan en Armenië het militêre en burgerlike ongevalle aangemeld.  Die Nagorno-Karabakh-skietstilstandooreenkoms en die einde van die ses weke lange oorlog tussen Azerbeidjan en Armenië word as 'n oorwinning beskou en word wyd gevier in Azerbeidjan. 
Geografies is Azerbeidjan geleë in die Suid -Kaukasus -streek van Eurasië, oor Wes -Asië en Oos -Europa. Dit lê tussen breedtegrade 38 ° en 42 ° N, en lengtes 44 ° en 51 ° E. Die totale lengte van Azerbeidjan se landgrense is 2648 km (1,645 myl), waarvan 1,007 kilometer met Armenië, 756 kilometer met Iran, 480 kilometer met Georgië, 390 kilometer met Rusland en 15 kilometer met Turkye.  Die kuslyn strek 800 km (497 myl), en die lengte van die grootste gebied van die Azerbeidjanse gedeelte van die Kaspiese See is 456 km (283 myl).  Die gebied van Azerbeidjan strek 400 km (249 myl) van noord na suid, en 500 km (311 myl) van wes na oos.
Drie fisiese kenmerke oorheers Azerbeidjan: die Kaspiese See, waarvan die kus 'n natuurlike grens in die ooste vorm aan die Groter Kaukasus -bergreeks in die noorde en die uitgebreide platteland in die middel van die land. Daar is ook drie bergreekse, die Groter en Klein Kaukasus, en die Talyshberge, wat saam ongeveer 40% van die land beslaan.  Die hoogste piek van Azerbeidjan is die berg Bazardüzü (4.466 m), terwyl die laagste punt in die Kaspiese See (−28 m) lê. Byna die helfte van alle moddervulkane op aarde is in Azerbeidjan gekonsentreer; hierdie vulkane was ook onder die genomineerdes vir die New7Wonders of Nature. 
Die belangrikste waterbronne is oppervlakwater. Slegs 24 van die 8 350 riviere is meer as 100 km lank.  Al die riviere loop uit in die Kaspiese See in die ooste van die land.  Die grootste meer is Sarysu (67 km2), en die langste rivier is Kur (1 515 km), wat oorgrensend met Armenië is. Azerbeidjan het verskeie eilande langs die Kaspiese see, meestal geleë in die Bakoe -argipel.
Sedert die onafhanklikheid van Azerbeidjan in 1991, het die Azerbeidzjaanse regering maatreëls getref om die omgewing van Azerbeidjan te bewaar. Die nasionale beskerming van die omgewing het na 2001 versnel toe die staatsbegroting toegeneem het as gevolg van nuwe inkomste uit die Baku-Tbilisi-Ceyhan-pypleiding. Binne vier jaar het beskermde gebiede verdubbel en vorm dit nou agt persent van die land se gebied. Sedert 2001 het die regering sewe groot reserwes opgerig en die sektor van die begroting wat vir omgewingsbeskerming bestem is, byna verdubbel. 
Azerbeidjan bied 'n wye verskeidenheid landskappe. Meer as die helfte van die landmassa van Azerbeidjan bestaan ​​uit berggange, kruine, hooglande en plato's wat op sommige plekke tot by hypsometriese vlakke van 400–1000 meter (insluitend die middel- en onderste laaglande) styg (Talis, Jeyranchol-Ajinohur en Langabiz-Alat) ) tot 100–120 meter, en ander van 0–50 meter en hoër (Qobustan, Absheron). Die res van Azerbeidjan se terrein bestaan ​​uit vlaktes en laaglande. Hipsometriese merke in die Kaukasus -gebied wissel van ongeveer −28 meter by die Kaspiese See tot 4,466 meter (Bazardüzü -piek). 
Die klimaatvorming in Azerbeidjan word veral beïnvloed deur koue arktiese lugmassas van Skandinawiese antisikloon, gematigde lugmassas van Siberiese antisikloon en Sentraal -Asiatiese antisikloon.  Die uiteenlopende landskap van Azerbeidjan beïnvloed die manier waarop lugmassas die land binnekom.  Die Groter Kaukasus beskerm die land teen direkte invloede van koue lugmassas uit die noorde. Dit lei tot die vorming van 'n subtropiese klimaat op die meeste voetheuwels en vlaktes van die land. Intussen word vlaktes en voetheuwels gekenmerk deur hoë sonstralingsyfers. 
9 uit 11 bestaande klimaatgebiede is in Azerbeidjan.  Beide die absolute minimum temperatuur (−33 ° C of −27.4 ° F) en die absolute maksimum temperatuur (46 ° C of 114.8 ° F) is waargeneem in Julfa en Ordubad - streke van die Nakhchivan Outonome Republiek.  Die maksimum jaarlikse neerslag val in Lankaran (1.600 tot 1.800 mm of 63 tot 71 in) en die minimum in Absheron (200 tot 350 mm of 7.9 tot 13.8 in). 
Riviere en mere vorm die belangrikste deel van die waterstelsels van Azerbeidjan, hulle is oor 'n lang geologiese tydperk gevorm en het gedurende hierdie tydperk aansienlik verander. Dit word veral bewys deur oorblyfsels van oeroue riviere wat deur die hele land aangetref word. Die waterstelsels van die land verander voortdurend onder die invloed van natuurkragte en industriële aktiwiteite wat deur mense ingebring word. Kunsmatige riviere (kanale) en damme is deel van die waterstelsels van Azerbeidjan.Wat watervoorsiening betref, is Azerbeidjan onder die gemiddelde in die wêreld met ongeveer 100,000 kubieke meter (3,531,467 kubieke voet) per jaar water per vierkante kilometer.  Alle groot waterreservoirs is op Kur gebou. Die hidrografie van Azerbeidjan behoort basies tot die Kaspiese See.
Die Kura en Aras is die belangrikste riviere in Azerbeidjan. Hulle loop deur die Kura-Aras Laeveld. Die riviere wat direk in die Kaspiese See vloei, is hoofsaaklik afkomstig van die noordoostelike helling van die Groot-Kaukasus en Talysh-gebergte en loop langs die Samur – Devechi en Lankaran laaglande. 
Yanar Dag, vertaal as 'brandende berg', is 'n aardgasvuur wat voortdurend op 'n heuwel op die Absheron -skiereiland aan die Kaspiese See naby Baku brand, wat self bekend staan ​​as die 'land van vuur'. Vlamme straal uit die lug uit 'n dun, poreuse sandsteenlaag. Dit is 'n toeriste -aantreklikheid vir besoekers aan die Bakoe -omgewing. 
Die eerste verslae oor die rykdom en diversiteit van dierelewe in Azerbeidjan kan gevind word in reisnotas van Oos -reisigers. Dierekerfwerk op argitektoniese monumente, ou rotse en klippe het tot vandag toe oorleef. Die eerste inligting oor die flora en fauna van Azerbeidjan is versamel tydens die besoeke van natuurkundiges aan Azerbeidjan in die 17de eeu. 
Daar is 106 spesies soogdiere, 97 vissoorte, 363 voëlspesies, 10 spesies amfibieë en 52 spesies reptiele wat in Azerbeidjan aangeteken en geklassifiseer is.  Die nasionale dier van Azerbeidjan is die Karabakh-perd, 'n berg-steppe-ren- en ryperd wat endemies in Azerbeidjan is. Die Karabakh -perd het 'n reputasie vir sy goeie humeur, spoed, elegansie en intelligensie. Dit is een van die oudste rasse, met afkoms uit die antieke wêreld, maar vandag is die perd 'n bedreigde spesie. 
Die flora van Azerbeidjan bestaan ​​uit meer as 4500 spesies hoër plante. As gevolg van die unieke klimaat in Azerbeidjan, is die flora baie ryker in die aantal spesies as die flora van die ander republieke van die Suid -Kaukasus. 66 persent van die spesies wat in die hele Kaukasus groei, kan in Azerbeidjan gevind word.  Die land lê in vier ekoregio's: Kaspiese Hyrcaanse gemengde woude, gemengde woude in die Kaukasus, Oos -Anatoliese bergsteppe, en Azerbeidjanse struikwoestyn en steppe.  Azerbeidjan het 'n gemiddelde telling van 6,55/10 van die Forest Landscape Integrity Index in 2018, en dit was wêreldwyd 72ste uit 172 lande. 
Die strukturele vorming van die politieke stelsel van Azerbeidjan is voltooi deur die aanneming van die nuwe Grondwet op 12 November 1995. Volgens artikel 23 van die Grondwet is die staatsimbole van die Azerbeidjan die vlag, die wapen en die volkslied. Die staatsmag in Azerbeidjan is slegs deur die wet beperk vir interne aangeleenthede, maar internasionale aangeleenthede word ook beperk deur die bepalings van internasionale ooreenkomste. 
Die Grondwet van Azerbeidjan verklaar dat dit 'n presidensiële republiek is met drie magsvertakkings - uitvoerend, wetgewend en geregtelik. Die wetgewende bevoegdheid word beklee deur die Nasionale Eenvergadering en die Opperste Nasionale Vergadering in die Nakhchivan Outonome Republiek. Die parlement van Azerbeidjan, genaamd Milli Majlis, bestaan ​​uit 125 afgevaardigdes wat verkies is op grond van meerderheidstemme, met 'n termyn van 5 jaar vir elke verkose lid. Die verkiesings word elke vyf jaar gehou, op die eerste Sondag van November. Die parlement is nie verantwoordelik vir die vorming van die regering nie, maar die Grondwet vereis die goedkeuring van die kabinet deur Milli Majlis.  Die Nuwe Azerbeidjanse Party, en onafhanklikes wat lojaal is aan die regerende regering, het tans byna al die 125 setels van die Parlement. Tydens die parlementsverkiesing van 2010 het die opposisiepartye, Musavat en die Azerbeidjanse volksfrontparty, nie 'n enkele setel gekry nie. Europese waarnemers het talle onreëlmatighede gevind in die aanloop tot die verkiesing en op die verkiesingsdag. 
Die uitvoerende gesag word beklee deur die president, wat deur direkte verkiesings vir 'n termyn van sewe jaar verkies word, en die premier. Die president is gemagtig om die kabinet te vorm, 'n kollektiewe uitvoerende liggaam wat verantwoordelik is vir die president en die nasionale vergadering.  Die kabinet van Azerbeidjan bestaan ​​hoofsaaklik uit die premier, sy afgevaardigdes en ministers. Die president het nie die reg om die Nasionale Vergadering te ontbind nie, maar het die reg om veto te maak teen sy besluite. Om die presidensiële veto te ignoreer, moet die parlement 'n meerderheid van 95 stemme hê. Die regterlike gesag berus by die konstitusionele hof, hooggeregshof en die ekonomiese hof. Die president benoem die regters in hierdie howe. Die verslag van die Europese Kommissie vir die Doeltreffendheid van Geregtigheid (CEPEJ) verwys na die Azerbeidzjaanse justisie -model oor die keuse van nuwe regters as beste praktyk, wat die besondere kenmerke en die verloop van ontwikkeling weerspieël om die onafhanklikheid en kwaliteit van die regbank in 'n nuwe demokrasie te verseker .  
Azerbeidjan se bestuurstelsel kan nominaal tweeledig genoem word. Die hoogste of hoogste vlak van die regering is die uitvoerende mag onder leiding van president. Die president stel die kabinet van ministers en ander hooggeplaaste amptenare aan. Die plaaslike uitvoerende gesag is bloot 'n voortsetting van die uitvoerende gesag. Die bepaling bepaal die wetlike status van die plaaslike staatsadministrasie in Azerbeidjan op die plaaslike uitvoerende gesag (Yerli Icra Hakimiyati), aangeneem 16 Junie 1999. In Junie 2012 keur die president die nuwe regulasie goed, wat bykomende bevoegdhede verleen aan plaaslike uitvoerende owerhede, wat hul dominante posisie in Azerbeidjan se plaaslike aangeleenthede versterk  Hoofstuk 9 van die Grondwet van die Azerbeidjanse Republiek spreek groot kwessies aan van plaaslike selfbestuur, soos die regstatus van munisipaliteite, tipes plaaslike selfregeringsliggame, hul basiese bevoegdhede en verhoudings met ander amptelike entiteite. Die ander nominale bestuursvlak is munisipaliteite (Bələdiyə), en lede van munisipaliteite word elke vyf jaar verkies deur 'n algemene stemming in munisipale verkiesings. Tans is daar 1 607 munisipaliteite regoor die land. Die Wet op Munisipale Verkiesings en die Wet op die Status van Munisipaliteite was die eerste wat op die gebied van plaaslike regering aanvaar is (2 Julie 1999). Die Wet op Munisipale Diens reguleer die aktiwiteite van munisipale werknemers, hul regte, pligte, arbeidsvoorwaardes en sosiale voordele en gee 'n uiteensetting van die struktuur van die uitvoerende apparaat en die organisasie van munisipale diens. Die Wet op die Status van Munisipaliteite reguleer die rol en struktuur van munisipale liggame en gee 'n uiteensetting van staatswaarborge vir regs- en finansiële outonomie. Die wet gee spesiale aandag aan die aanvaarding en uitvoering van munisipale programme rakende sosiale beskerming, sosiale en ekonomiese ontwikkeling en die plaaslike omgewing. [ aanhaling nodig ]
Die Veiligheidsraad is die beraadslagende liggaam onder die president, en hy organiseer dit volgens die Grondwet. Dit is gestig op 10 April 1997. Die administratiewe afdeling is nie deel van die president se kantoor nie, maar bestuur die finansiële, tegniese en geldelike aktiwiteite van die president sowel as sy kantoor. 
Alhoewel Azerbeidjan verskeie verkiesings gehou het sedert sy onafhanklikheid herwin het en dit baie van die formele demokrasie -instellings het, word dit steeds deur Freedom House as 'nie vry' (op die grens met 'gedeeltelik vry') geklassifiseer.   In onlangse jare is 'n groot aantal Azerbeidjaanse joernaliste, bloggers, prokureurs en menseregte -aktiviste afgerond en gevange geneem vir hul kritiek op president Aliyev en regeringsowerhede.  'n Resolusie wat deur die Europese Parlement in September 2015 aangeneem is, beskryf Azerbeidjan as 'die grootste afname in demokratiese regering in die hele Eurasië' die afgelope tien jaar, 'en merk ook op dat sy dialoog met die land oor menseregte' het geen noemenswaardige vordering gemaak nie. "  Op 17 Maart 2016 onderteken die president van Azerbeidjan 'n dekreet waarin meer as 'n dosyn van die persone wat deur sommige NRO's as politieke gevangenes beskou word, vergewe word.  Hierdie besluit is deur die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake as 'n positiewe stap verwelkom.  Op 16 Maart 2017 is 'n ander vergifnisbesluit onderteken, wat gelei het tot die vrylating van bykomende persone wat as politieke gevangenes beskou word. 
Azerbeidjan is hewig gekritiseer omdat hy buitelandse amptenare en diplomate omgekoop het om sy oorsake in die buiteland te bevorder en sy verkiesings tuis te legitimeer, 'n praktyk wat Kaviaar -diplomasie genoem word.     Op 6 Maart 2017 het ESISC (European Strategic Intelligence and Security Center) egter 'n verslag met die naam "The Armenian Connection" gepubliseer waarin dit menseregte -nie -regeringsorganisasies en navorsingsorganisasies wat mense kritiseer, aanval. skending van regte en korrupsie in Azerbeidjan. ESISC het in die verslag beweer dat die "Kaviaar Diplomasie" -verslag wat deur ESI opgestel is, daarop gemik was om 'n klimaat van agterdog te skep op grond van laster om 'n netwerk van LP's te vorm wat 'n politieke oorlog teen Azerbeidjan sou voer en dat die netwerk, bestaande uit Europese PM's, Armeense amptenare en sommige nie -regeringsorganisasies (Human Rights Watch, Amnesty International, "Human Rights House Foundation", "Open Dialog, European Stability Initiative en Helsinki Committee for Human Rights) is deur die Soros -stigting gefinansier.   aan Robert Coalson (Radio Free Europe), ESISC is deel van Baku se pogings om die gebruik van voorste dinkskrums uit te brei om die publieke opinie te verander.  Freedom Files Analytical Center het gesê dat "die verslag geskryf is in die ergste tradisies van outoritêre propaganda ". 
Die kortstondige Azerbeidjanse Demokratiese Republiek het daarin geslaag om diplomatieke betrekkinge met ses lande te vestig en diplomatieke verteenwoordigers na Duitsland en Finland te stuur.  Die proses van internasionale erkenning van Azerbeidjan se onafhanklikheid van die ineenstortende Sowjetunie het ongeveer een jaar geduur. Die mees onlangse land wat Azerbeidjan erken het, was Bahrein, op 6 November 1996.  Volledige diplomatieke betrekkinge, insluitend onderlinge uitruil van missies, is eers met Turkye, Pakistan, die Verenigde State, Iran  en Israel aangegaan.  Azerbeidjan het veral klem gelê op sy 'spesiale verhouding' met Turkye.  
Azerbeidjan het tot dusver diplomatieke betrekkinge met 158 ​​lande en het lidmaatskap van 38 internasionale organisasies.  Dit het waarnemerstatus in die Non-Aligned Movement and World Trade Organization en is 'n korrespondent by die International Telecommunication Union.  Op 9 Mei 2006 is Azerbeidjan deur die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies tot lidmaatskap van die nuutgestigte Menseregteraad verkies. Die ampstermyn het op 19 Junie 2006 begin.  Azerbeidjan is vir die eerste keer in 2011 verkies met die steun van 155 lande as 'n nie-permanente lid van die VN se Veiligheidsraad.
Buitelandse beleidsprioriteite van Azerbeidjan sluit eerstens die herstel van sy territoriale integriteit uit, die uitskakeling van die gevolge van die besetting van Nagorno-Karabakh en sewe ander streke van Azerbeidjan rondom Nagorno-Karabakh   integrasie in Europese en Euro-Atlantiese Oseaan struktuur bydrae tot internasionale veiligheid samewerking met internasionale organisasies streeksamewerking en bilaterale betrekkinge versterking van verdedigingsvermoë bevordering van veiligheid deur binnelandse beleid beteken versterking van demokrasie behoud van etniese en godsdienstige verdraagsaamheid wetenskaplike, opvoedkundige en kulturele beleid en behoud van morele waardes ekonomiese en sosiale ontwikkeling verbetering van die interne en grensveiligheid en migrasie-, energie- en vervoersveiligheidsbeleid. 
Azerbeidjan is 'n aktiewe lid van internasionale koalisies wat internasionale terrorisme beveg. Azerbeidjan was een van die eerste lande wat ondersteuning gebied het ná die aanvalle van 11 September.  Die land dra by tot pogings tot vredesbewaring in Kosovo, Afghanistan en Irak. Azerbeidjan is 'n aktiewe lid van die NAVO -program Partnership for Peace. Dit handhaaf ook goeie betrekkinge met die Europese Unie en kan moontlik eendag om lidmaatskap aansoek doen. 
Azerbeidjan is verdeel in 10 ekonomiese streke, 66 rayon (rayonlar, enkelvoud rayon) en 77 stede (şəhərlər, enkelvoud şəhər) waarvan 12 onder die direkte gesag van die republiek is.  Boonop sluit Azerbeidjan die outonome republiek in (muxtar respublika) van Nakhchivan.  Die president van Azerbeidjan stel die goewerneurs van hierdie eenhede aan, terwyl die regering van Nakhchivan verkies en goedgekeur word deur die parlement van die Nakhchivan Outonome Republiek.
(Ağcabədi) (Ağdaş) (Bərdə) (Beyləqan) (Biləsuvar) (Göyçay) (Hacıqabul) (İmişli) (Kürdəmir) (Neftçala) (Saatlı) (Sabirabad) (Salyan) (Ucar) (Yevlax) (Zərd)
Opmerking: die stede onder die direkte gesag van die republiek kursief.
Die geskiedenis van die moderne Azerbeidjanse leër dateer uit die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek in 1918 toe die Nasionale Weermag van die nuutgestigte Azerbeidjanse Demokratiese Republiek op 26 Junie 1918 geskep is.   Toe Azerbeidjan onafhanklikheid verkry het na die ontbinding van die Sowjetunie , is die gewapende magte van die Republiek van Azerbeidjan geskep volgens die Wet op die Gewapende Magte van 9 Oktober 1991.  Die oorspronklike datum van die stigting van die kortstondige Nasionale Weermag word gevier as Weermagdag (26 Junie) in vandag se Azerbeidjan.  Vanaf 2021 het Azerbeidjan 126,000 aktiewe personeel in sy gewapende magte. Daar is ook 17 000 paramilitêre troepe en 330,00 reserwe -personeel.  Die gewapende magte het drie takke: die landmagte, die lugmag en die vloot. Boonop omhels die gewapende magte verskeie militêre subgroepe wat, indien nodig, by staatsverdediging betrokke kan wees. Dit is die interne troepe van die ministerie van binnelandse sake en die staatsgrensdiens, wat ook die kuswag insluit.  Die Azerbeidjanse nasionale garde is 'n verdere paramilitêre mag. Dit werk as 'n semi-onafhanklike entiteit van die spesiale staatsbeskermingsdiens, 'n agentskap ondergeskik aan die president. 
Azerbeidjan hou by die Verdrag oor Konvensionele Gewapende Magte in Europa en het al die groot internasionale wapen- en wapenverdragte onderteken. Azerbeidjan werk nou saam met die NAVO in programme soos Partnership for Peace en Individual Partnership Action Plan/pfp en ipa. Azerbeidjan het 151 van sy vredesmagte in Irak en nog 184 in Afghanistan ontplooi. 
Die verdedigingsbegroting van Azerbeidjan vir 2011 was 3,1 miljard dollar.  ​​Daarbenewens was $ 1,36 miljard beplan om gebruik te word vir die behoeftes van die verdedigingsbedryf, wat die totale militêre begroting op 4,6 miljard beloop.  ​​ Azerbeidzjaanse president, Ilham Aliyev, het op 26 Junie 2011 gesê dat die verdedigingsbesteding daardie jaar $ 3,3 miljard beloop. 
Azerbeidjan se verdedigingsbegroting vir 2013 beloop $ 3,7 miljard.  
Die Azerbeidzjaanse verdedigingsbedryf vervaardig handwapens, artilleriestelsels, tenks, pantsers en noctovision -toestelle, lugbomme, UAV's/onbemande vliegtuie, verskillende militêre voertuie en militêre vliegtuie en helikopters.    
Nadat hy in 1991 onafhanklikheid verkry het, het Azerbeidjan lid geword van die Internasionale Monetêre Fonds, die Wêreldbank, die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling, die Islamitiese Ontwikkelingsbank en die Asiatiese Ontwikkelingsbank.  Die bankstelsel van Azerbeidjan bestaan ​​uit die Sentrale Bank van Azerbeidjan, handelsbanke en nie-bank kredietorganisasies. Die Nasionale (nou Sentrale) Bank is in 1992 gestig op grond van die Azerbeidjanse Spaarbank, 'n filiaal van die voormalige Spaarbank van die USSR. Die Sentrale Bank dien as die sentrale bank van Azerbeidjan, gemagtig om die nasionale geldeenheid, die Azerbeidzjaanse manat, uit te reik en om toesig te hou oor alle handelsbanke. Twee groot handelsbanke is UniBank en die staatsbeheerde Internasionale Bank van Azerbeidjan, bestuur deur Abbas Ibrahimov. 
Opgestoot deur besteding en vraaggroei, bereik die inflasiekoers van 2007 in die eerste kwartaal 16,6%.  Nominale inkomste en maandelikse lone het onderskeidelik met 29% en 25% gestyg teenoor hierdie syfer, maar prysstygings in die nie-oliebedryf het inflasie aangemoedig.  Azerbeidjan toon 'n paar tekens van die sogenaamde 'Nederlandse siekte' vanweë die vinnig groeiende energiesektor, wat inflasie veroorsaak en die uitvoer van nie-energie duurder maak. 
In die vroeë 2000's is chroniese hoë inflasie onder beheer gebring. Dit het gelei tot die bekendstelling van 'n nuwe geldeenheid, die nuwe Azerbeidjaanse manat, op 1 Januarie 2006 om die ekonomiese hervormings te versterk en die spore van 'n onstabiele ekonomie uit te wis.  
In 2008 word Azerbeidjan aangewys as een van die top 10 hervormers deur die Wereldbank se Doing Business Report. 
Azerbeidjan het die wêreld as die beste hervormer in 2007/08 aangeneem, met verbeterings op sewe uit tien aanwysers van regulatoriese hervorming. Azerbeidjan het in Januarie 2008 'n eenstopwinkel begin bedryf wat die tyd, koste en aantal prosedures om 'n onderneming te begin, gehalveer het. Sake -registrasies het in die eerste ses maande met 40% toegeneem. Azerbeidjan het ook die minimum afsny van lening van $ 1,100 uitgeskakel, meer as verdubbel die aantal leners wat deur die kredietregister gedek word. Belastingbetalers kan ook nou vorms indien en hul belasting aanlyn betaal. Die uitgebreide hervormings van Azerbeidjan het dit ver gevorder, van 97 tot 33 in die algehele gemak van sake doen.
Azerbeidjan is ook die 57ste plek in die Global Competitiveness Report vir 2010–2011, bo ander GOS -lande.  Teen 2012 het die BBP van Azerbeidjan 20-maal toegeneem van sy 1995-vlak. 
Volgens die Wêreldbank se Doing Business -verslag van 2019 het Azerbeidjan sy posisie in die gemak van sake -posisie van 57 na 25 verbeter.    As gevolg van die implementering van 'n rekordgetal hervormings wat hoofsaaklik institusionele veranderinge onder die tien topverbeteraars behels, het dit makliker geword om sake te doen in Azerbeidjan, soos tyd en koste om die boupermit te verminder aansienlik (tyd met 80 dae en koste met 12,563 AZN), die proses om die elektrisiteitsnetwerk aan te sluit, gerasionaliseer, asook om krediet te vereenvoudig. 
Twee derdes van Azerbeidjan is ryk aan olie en aardgas. 
Die geskiedenis van die oliebedryf van Azerbeidjan strek uit die antieke tydperk. Die Arabiese historikus en reisiger Ahmed Al-Belaruri het die ekonomie van die Absheron-skiereiland in die oudheid bespreek en veral die olie daarvan genoem.  Daar is baie pypleidings in Azerbeidjan. Die doel van die Southern Gas Corridor, wat die reuse -gasveld Shah Deniz in Azerbeidjan met Europa verbind , is om die afhanklikheid van die Europese Unie van Russiese gas te verminder. 
Die gebied van die Klein -Kaukasus beslaan die grootste deel van die land se goud, silwer, yster, koper, titaan, chroom, mangaan, kobalt, molibdeen, komplekse erts en antimoon.  In September 1994 is 'n kontrak van 30 jaar onderteken tussen die State Oil Company of Azerbaijan Republic (SOCAR) en 13 oliemaatskappye, waaronder Amoco, BP, ExxonMobil, Lukoil en Equinor.  Aangesien Westerse oliemaatskappye in staat is om diepwater -olievelde te benut wat onaangeraak is deur die Sowjet -uitbuiting, word Azerbeidjan beskou as een van die belangrikste plekke ter wêreld vir die eksplorasie en ontwikkeling van olie.  Intussen is die State Oil Fund van Azerbeidjan gestig as 'n ekstra-begrotingsfonds om makro-ekonomiese stabiliteit, deursigtigheid in die bestuur van olie-inkomste en die beskerming van hulpbronne vir toekomstige geslagte te verseker.
Toegang tot biokapasiteit in Azerbeidjan is minder as die wêreldgemiddelde. In 2016 het Azerbeidjan 0,8 globale hektaar  biokapasiteit per persoon op sy grondgebied gehad, die helfte van die wêreldgemiddelde van 1,6 wêreldwye hektaar per persoon.  In 2016 gebruik Azerbeidjan 2,1 globale hektaar biokapasiteit per persoon - hul ekologiese voetspoor van verbruik. Dit beteken dat hulle meer biokapasiteit gebruik as wat Azerbeidjan bevat. As gevolg hiervan het Azerbaijan 'n tekort aan biokapasiteit. 
Azeriqaz, 'n ondermaatskappy van SOCAR, is van voorneme om die land teen 2021 ten volle te vergas.  Azerbeidjan is een van die borge van die oost-weste en noord-suid-energievervoerkorridors. Die spoorlyn Baku – Tbilisi – Kars verbind die Kaspiese streek met Turkye, wat na verwagting in Julie 2017 voltooi sal wees. gas na Turkye en Europa. 
Azerbeidjan het die ooreenkoms oor die ontwikkeling van ACG tot 2050 verleng volgens die gewysigde PSA wat op 14 September 2017 onderteken is deur SOCAR en mede-ondernemings (BP, Chevron, Inpex, Equinor, ExxonMobil, TP, ITOCHU en ONGC Videsh). 
Azerbeidjan het die grootste landboukom in die streek. Ongeveer 54,9 persent van Azerbeidjan is landbougrond.  Aan die begin van 2007 was daar 4,755,100 hektaar benutte landbougrond.  In dieselfde jaar het die totale houtbronne 136 miljoen m 3 getel.  Azerbeidjan se landbounetenskaplike navorsingsinstitute fokus op weide en weidings, tuinbou en subtropiese gewasse, groen groente, wingerdbou en wynmaak, katoenverbouing en medisinale plante.  In sommige gebiede is dit winsgewend om graan, aartappels, suikerbiet, katoen  en tabak te verbou. Vee, suiwelprodukte en wyn en sterk drank is ook belangrike plaasprodukte. Die Kaspiese visserybedryf konsentreer op die kwynende voorrade steur en beluga. In 2002 het die Azerbeidjaanse koopvaardier 54 skepe gehad. 
Sommige produkte wat voorheen uit die buiteland ingevoer is, het plaaslik begin vervaardig. Onder hulle is Coca-Cola van Coca-Cola Bottlers LTD., Bier van Baki-Kastel, parket deur Nehir en oliepype deur EUPEC Pipe Coating Azerbaijan. 
Toerisme is 'n belangrike deel van die ekonomie van Azerbeidjan. Die land was in die 1980's 'n bekende toeristeplek. Die val van die Sowjetunie, en die Eerste Nagorno-Karabakh-oorlog gedurende die negentigerjare, het die toeristebedryf en die beeld van Azerbeidjan as toeristebestemming benadeel. 
Eers in die 2000's het die toerismebedryf begin herstel, en die land het sedertdien 'n groot toename in die aantal toeristebesoeke en oornag ondervind.  In die afgelope jaar het Azerbeidjan ook 'n gewilde bestemming geword vir toerisme vir godsdienstige, spa- en gesondheidsorg.  Gedurende die winter bied die Shahdag Mountain Resort ski's met die nuutste geriewe. 
Die regering van Azerbeidjan het die ontwikkeling van Azerbeidjan as 'n elite -toeristebestemming as 'n topprioriteit gestel. Dit is 'n nasionale strategie om toerisme 'n belangrike, indien nie die grootste bydraer tot die Azerbeidzjaanse ekonomie te maak nie.  Hierdie aktiwiteite word gereguleer deur die Ministerie van Kultuur en Toerisme van Azerbeidjan. Daar is 63 lande wat 'n visumvrye telling het.  E-visum -vir 'n besoek van buitelanders van visumvereiste lande aan die Republiek van Azerbeidjan.
Volgens die Travel and Tourism Competitiveness Report 2015 van die World Economic Forum, beklee Azerbeidjan die 84ste plek. 
Volgens 'n verslag van die World Travel and Tourism Council was Azerbeidjan een van die tien top-lande wat die sterkste groei in besoekersuitvoer tussen 2010 en 2016 toon,  Boonop het Azerbeidjan die eerste plek (46,1%) onder die lande met die vinnigste- die ontwikkeling van reis- en toerisme -ekonomieë, met sterk aanwysers vir inkomende internasionale besoekersbesteding verlede jaar. 
Die gerieflike ligging van Azerbeidjan op die kruispad van groot internasionale verkeersare, soos die Silk Road en die suid -noord gang, beklemtoon die strategiese belangrikheid van die vervoersektor vir die land se ekonomie.  Die vervoersektor in die land bevat paaie, spoorweë, lugvaart en seevaart.
Azerbeidjan is ook 'n belangrike ekonomiese spilpunt vir die vervoer van grondstowwe. Die pypleiding Baku - Tbilisi - Ceyhan (BTC) het in Mei 2006 in werking getree en strek meer as 1 774 kilometer deur die gebiede van Azerbeidjan, Georgië en Turkye. Die BTC is ontwerp om jaarliks ​​tot 50 miljoen ton ru -olie te vervoer en vervoer olie van die Kaspiese See -olievelde na wêreldmarkte.  Die Suid -Kaukasus -pypleiding, wat ook deur die gebied van Azerbeidjan, Georgië en Turkye strek, het aan die einde van 2006 in werking getree en bied ekstra gasvoorrade aan die Europese mark vanaf die Shah Deniz -gasveld. Na verwagting sal Shah Deniz tot 296 miljard kubieke meter aardgas per jaar produseer.  Azerbeidjan speel ook 'n groot rol in die deur die EU geborgde sypadprojek. 
In 2002 het die Azerbeidzjaanse regering die ministerie van vervoer ingestel met 'n wye reeks beleids- en regulatoriese funksies. In dieselfde jaar het die land lid geword van die Weense Konvensie oor Padverkeer.  Prioriteite is die opgradering van die vervoernetwerk en die verbetering van vervoerdienste om die ontwikkeling van ander sektore van die ekonomie beter te vergemaklik. [ aanhaling nodig ]
Die konstruksie van die Kars -Tbilisi -Baku -spoorlyn in 2012 was bedoel om die vervoer tussen Asië en Europa te verbeter deur die spoorweë van China en Kazakstan in die ooste met die Europese spoorwegstelsel in die weste via Turkye te verbind. In 2010 het breedspoorweë en geëlektrifiseerde spoorweë onderskeidelik 2,918 km (1,813 myl) en 1,278 km (794 myl) gestrek. Teen 2010 was daar 35 lughawens en een heliport. 
In die 21ste eeu het 'n nuwe oplewing in olie en gas gehelp om die situasie in Azerbeidjan se wetenskap- en tegnologiesektore te verbeter. Die regering het 'n veldtog geloods wat gemik is op modernisering en innovasie. Die regering beraam dat die wins uit die inligtingstegnologie- en kommunikasiebedryf sal groei en vergelykbaar sal wees met die uit olieproduksie. 
Azerbeidjan het 'n groot en steeds groeiende internetsektor, wat meestal nie beïnvloed word deur die finansiële krisis van 2007-2008 nie, en nog vyf jaar word 'n vinnige groei voorspel. 
Die land het ook vordering gemaak met die ontwikkeling van sy telekomsektor. Die ministerie van kommunikasie en inligtingstegnologieë (MCIT) en 'n operateur deur sy rol in Aztelekom is beleidmakers en reguleerders. Openbare telefoontelefone is beskikbaar vir plaaslike oproepe en vereis die aankoop van 'n teken by die telefoonstasie of by sommige winkels en kiosks. Tokens laat 'n oproep van onbepaalde tyd toe. Vanaf 2009 [opdatering] was daar 1,397,000 hooftelefoonlyne  en 1,485,000 internetgebruikers.  Daar is vier GSM -verskaffers: Azercell, Bakcell, Azerfon (Nar Mobile), Nakhtel -mobiele netwerkoperateurs en een CDMA.
In die 21ste eeu het 'n aantal prominente Azerbeidzjaanse geodinamika en geotektoniese wetenskaplikes, geïnspireer deur die fundamentele werke van Elchin Khalilov en ander, honderde aardbewingsvoorspellingsstasies en aardbewingbestande geboue ontwerp wat nou die grootste deel uitmaak van The Republican Center of Seismic Service.   
Die Azerbaijan National Aerospace Agency het op 7 Februarie 2013 sy eerste satelliet AzerSat 1 in 'n wentelbaan gelanseer vanuit die Guiana -ruimtesentrum in Frans -Guyana op wentelposisies 46 ° Oos.    Die satelliet dek Europa en 'n aansienlike deel van Asië en Afrika en bedien die oordrag van TV- en radiouitsendings sowel as die internet.  Die lansering van 'n satelliet in 'n wentelbaan is die eerste stap in Azerbeidjan om sy doel te bereik om 'n nasie te word met 'n eie ruimtebedryf, wat in die toekoms meer projekte suksesvol kan implementeer.  
Vanaf Januarie 2019 is 52,8% van Azerbaijan se totale bevolking van 9 981 457 stedelik, terwyl die oorblywende 47,2% landelik is. 50,1% van die totale bevolking is vroulik. Die geslagsverhouding in dieselfde jaar was 0,99 mans per vrou. 
Die bevolkingsgroeikoers van 2011 was 0,85%, vergeleke met 1,09% wêreldwyd.  'n Beduidende faktor wat die bevolkingsgroei beperk, is 'n hoë vlak van migrasie. In 2011 het Azerbeidjan 'n migrasie van -1,14/1 000 mense behaal. 
Die Azerbeidjaanse diaspora word in 42 lande aangetref  en op sy beurt is daar baie sentrums vir etniese minderhede in Azerbeidjan, waaronder die Duitse kultuurgenootskap "Karelhaus", Slawiese kultuursentrum, Azerbeidjan-Israeliese gemeenskap, Koerdiese kultuursentrum, International Talysh Association, Lezgin nasionale sentrum "Samur", Azerbeidjan-Tataarse gemeenskap, Krim-Tatarsvereniging, ens. 
Die etniese samestelling van die bevolking volgens die bevolkingsensus van 2009: 91,6% Azerbaijanis, 2,0% Lezgins, 1,4% Armeniërs (byna alle Armeniërs woon in die wegbreekstreek Nagorno-Karabakh), 1,3% Russe, 1,3% Talysh, 0,6 % Avars, 0.4% Turke, 0.3% Tatars, 0.3% Tats, 0.2% Oekraïners, 0.1% Tsakhurs, 0.1% Georgiërs, 0.1% Jode, 0.1% Koerde, ander 0.2%. 
In totaal het Azerbeidjan 78 stede, 63 stadsdistrikte en een stad met spesiale status. 261 stedelike nedersettings en 4248 dorpe volg hierop. 
Die amptelike taal is Azerbeidjaans, wat 'n Turkse taal is. Azerbeidjan word deur ongeveer 92% van die bevolking as moedertaal gepraat.  Russies en Armeens (slegs in Nagorno-Karabakh) word ook gepraat, en elkeen is onderskeidelik die moedertaal van ongeveer 1,5% van die bevolking.  Daar is 'n dosyn ander minderheidstale wat inheems in die land gepraat word.  Avar, Budukh,  Georgian, Juhuri,  Khinalug,  Kryts,  Lezgin, Rutul,  Talysh, Tat,  Tsakhur,  en Udi [253 ] word almal deur klein minderhede gepraat. Sommige van hierdie taalgemeenskappe is baie klein en hul getalle neem af.  Armeens was die meerderheidstaal in Nagorno-Karabakh met ongeveer 76% in 1989.  Na die eerste Nagorno-Karabach-oorlog is die bevolking bykans uitsluitlik Armeens met ongeveer 95%. 
Azerbeidjan word beskou as die mees sekulêre land van Moslem-meerderheid.  Ongeveer 97% van die bevolking is Moslems.  85% van die Moslems is Sjiïete en 15% Soenniete  die Republiek van Azerbeidjan het die tweede hoogste deel van die Sjiïtiese Moslems van enige land ter wêreld.  Ander gelowe word deur die verskillende etniese groepe van die land beoefen. Ingevolge artikel 48 van sy Grondwet is Azerbeidjan 'n sekulêre staat en verseker dit godsdiensvryheid. In 'n Gallup -peiling van 2006-2008 het slegs 21% van die respondente uit Azerbeidjan gesê dat godsdiens 'n belangrike deel van hul daaglikse lewe is. 
Van die land se godsdienstige minderhede is die geskatte 280 000 Christene (3,1%)  meestal Russies en Georgies-Ortodoks en Armeens Apostolies (byna alle Armeniërs woon in die wegbreekstreek Nagorno-Karabakh).  In 2003 was daar 250 Rooms -Katolieke.  Ander Christelike denominasies vanaf 2002 sluit in Lutherane, Baptiste en Molokane.  Daar is ook 'n klein Protestantse gemeenskap.   Azerbeidjan het ook 'n antieke Joodse bevolking met 'n geskiedenis van 2 000 jaar wat Joodse organisasies beraam dat 12 000 Jode in Azerbeidjan bly.     Azerbeidjan is ook die tuiste van lede van die Bahá'í-, Hare Krishna- en Jehovah se Getuies -gemeenskappe, sowel as aanhangers van die ander godsdienstige gemeenskappe.  Sommige godsdiensgemeenskappe is nie -amptelik van godsdiensvryheid beperk. 'N Verslag van die Amerikaanse ministerie oor die aangeleentheid noem die aanhouding van lede van sekere Moslem- en Christelike groepe, en baie groepe sukkel om by die SCWRA aan te meld. 
'N Betreklik hoë persentasie Azerbeidjanse het een of ander vorm van hoër onderwys verwerf, veral in wetenskaplike en tegniese vakke.  In die Sowjet-era het geletterdheid en gemiddelde opvoedingsvlakke dramaties gestyg vanaf hul baie lae beginpunt, ondanks twee veranderinge in die standaardalfabet, van Perso-Arabiese skrif tot Latyn in die 1920's en van Romeins tot Cyrillies in die 1930's. Volgens Sowjet-gegewens was 100 persent van die mans en vroue (nege tot nege-en-veertig) in 1970 geletterd.  Volgens die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogramverslag 2009 is die geletterdheidsyfer in Azerbeidjan 99,5 persent. 
Sedert onafhanklikheid was een van die eerste wette wat die parlement van Azerbeidjan aangeneem het om hom van die Sowjetunie te distansieer, 'n aangepaste Latynse alfabet om Cyrillies te vervang.  Anders as dit, het die Azerbeidzjaanse stelsel min strukturele verandering ondergaan. Aanvanklike veranderings sluit in die heropbou van godsdiensonderrig (verbied gedurende die Sowjet -tydperk) en kurrikulumveranderinge wat die gebruik van die Azerbeidjaanse taal weer beklemtoon het en ideologiese inhoud uit die weg geruim het. Benewens laerskole bevat die onderwysinstellings duisende voorskoolse, algemene sekondêre skole en beroepskole, insluitend gespesialiseerde sekondêre skole en tegniese skole. Onderrig tot en met die negende graad is verpligtend. 
Die kultuur van Azerbeidjan het ontwikkel as gevolg van baie invloede, daarom is Azerbeidjanse op baie maniere tweekultureel. Vandag word nasionale tradisies goed bewaar in die land ondanks Westerse invloede, insluitend geglobaliseerde verbruikerskultuur. Sommige van die belangrikste elemente van die Azerbeidjanse kultuur is: musiek, letterkunde, volksdanse en kuns, kombuis, argitektuur, kinematografie en Novruz Bayram. Laasgenoemde is afgelei van die tradisionele viering van die nuwe jaar in die antieke Iraanse godsdiens van die Zoroastrianisme. Novruz is 'n gesinsvakansie. 
Die profiel van die bevolking van Azerbeidjan bestaan, soos hierbo genoem, uit Azerbeidjanse, sowel as ander nasionaliteite of etniese groepe, wat kompak in verskillende gebiede van die land woon. Azerbeidjanse nasionale en tradisionele rokke is die Chokha en Papakhi. Daar is radio -uitsendings in die Russiese, Georgiese, Koerdiese, Lezgiese en Talysh -tale, wat uit die staatsbegroting gefinansier word.  Sommige plaaslike radiostasies in Balakan en Khachmaz organiseer uitsendings in Avar en Tat.  In Bakoe word verskeie koerante in Russies, Koerdies gepubliseer (Dengi Koerd), Lezgian (Samur) en Talysh -tale.  Die Joodse samelewing "Sokhnut" gee die koerant uit Aziz. 
Musiek en volksdanse
Musiek van Azerbeidjan bou voort op volks tradisies wat byna duisend jaar terug kan strek.  Azerbeidzjaanse musiek het eeue lank ontwikkel onder die kenteken van monodie en ritmies uiteenlopende melodieë opgelewer.  Azerbeidzjaanse musiek het 'n vertakkingstelsel, waar chromatisering van majeur en mineur toonleer van groot belang is.  Onder die nasionale musiekinstrumente is daar 14 snaarinstrumente, agt slaginstrumente en ses blaasinstrumente.  Volgens The Grove Dictionary of Music and Musicians, "wat etnisiteit, kultuur en godsdiens betref, is die Azerbeidzjaans musikaal baie nader aan Iran as Turkye." 
Mugham-, meykhana- en ashiq -kuns is een van die vele musikale tradisies van Azerbeidjan. Mugham is gewoonlik 'n suite met poësie en instrumentale tussenposes. By die uitvoering van mugham moet die sangers hul emosies verander in sang en musiek. In teenstelling met die mugham-tradisies van Sentraal-Asiatiese lande, is die Azerbeidzjaanse mugham meer vryvormig en minder styf; dit word dikwels vergelyk met die geïmproviseerde jazzgebied.  UNESCO verklaar die Azerbeidzjaanse mugham -tradisie op 7 November 2003 tot 'n meesterstuk van die mondelinge en ontasbare erfenis van die mensdom. Meykhana is 'n soort tradisionele Azerbeidjaanse, unieke, onbegeleide volkslied, wat gewoonlik uitgevoer word deur verskeie mense wat oor 'n spesifieke onderwerp improviseer. 
Ashiq kombineer poësie, storievertelling, dans en vokale en instrumentale musiek tot 'n tradisionele uitvoerende kuns wat 'n simbool van die Azerbeidzjaanse kultuur is. Dit is 'n mistieke troubadour of reisende bard wat die saz sing en speel. Hierdie tradisie het sy oorsprong in die sjamanistiese oortuigings van antieke Turkse mense.  Ashiqs se liedjies word semi-geïmproviseer rondom algemene basisse. Azerbeidjan se ashiq -kuns is op 30 September 2009 op die lys van immateriële kulturele erfenis opgeneem. 
Sedert die middel van die sestigerjare het Azerbeidzjaanse popmusiek wat deur Westers beïnvloed word, in sy verskillende vorme al hoe meer gewild geword in Azerbeidjan, terwyl genres soos rock en hiphop wyd geproduseer en geniet word. Azerbeidjanse pop en Azerbeidjaanse volksmusiek het ontstaan ​​met die internasionale gewildheid van kunstenaars soos Alim Qasimov, Rashid Behbudov, Vagif Mustafazadeh, Muslim Magomayev, Shovkat Alakbarova en Rubaba Muradova.  Azerbeidjan is 'n entoesiastiese deelnemer aan die Eurovision Song Contest. Azerbeidjan het sy debuut by die Eurovision Song Contest in 2008 gemaak.Die land se toetrede het in 2009 die derde plek behaal en die daaropvolgende jaar vyfde.  Ell en Nikki het die eerste plek tydens die Eurovision Song Contest 2011 verower met die liedjie "Running Scared", wat Azerbeidjan toegelaat het om die wedstryd in 2012 in Bakoe aan te bied.   Hulle het tot en met die 2018 -uitgawe van die wedstryd gekwalifiseer vir elke groot finale, met X My Heart deur die sanger Aisel. 
Daar is tientalle Azerbeidjaanse volksdanse. Hulle word opgevoer tydens formele vieringe en die dansers dra nasionale klere soos die Chokha, wat goed bewaar word in die nasionale danse. Die meeste danse het 'n baie vinnige ritme. 
Onder die Middeleeuse skrywers wat binne die territoriale grense van die moderne Azerbeidzjaanse Republiek gebore is, was die Persiese digter en filosoof Nizami, genaamd Ganjavi na sy geboorteplek, Ganja, die skrywer van die Khamseh ("The Quintuplet"), saamgestel uit vyf romantiese gedigte, insluitend "The Treasure of Mysteries", "Khosrow and Shīrīn" en "Leyli and Mejnūn." 
Die vroegste bekende figuur in die Azerbeidjanse literatuur was Izzeddin Hasanoglu, wat 'n divaan saamgestel het uit Persiese en Turkse ghazals.   In Persiese ghazals gebruik hy sy pseudoniem, terwyl sy Turkse ghazals saamgestel is onder sy eie naam Hasanoghlu. 
Klassieke literatuur in Azerbeidjan is in die 14de eeu gevorm op grond van die verskillende vroeë Middeleeuse dialekte van Tabriz en Shirvan. Onder die digters van hierdie tydperk was Gazi Burhanaddin, Haqiqi (pseudoniem van Jahan-shah Qara Qoyunlu) en Habibi.  Die einde van die 14de eeu was ook die tydperk waarin die literêre aktiwiteite begin van Imadaddin Nasimi,  een van die grootste Turkse    Hurufi -mistieke digters van die laat 14de en vroeë 15de eeu [ 300] en een van die mees prominente vroeë divanmeesters in die Turkse literatuurgeskiedenis,  wat ook poësie in Persies   en Arabies gekomponeer het.  Die divan- en ghazal-style is verder ontwikkel deur digters Qasem-e Anvar, Fuzuli en Khatai (pennaam van Safavid Shah Ismail I).
Die Boek van Dede Korkut bestaan ​​uit twee manuskripte wat in die 16de eeu gekopieer is,  en nie vroeër as die 15de eeu geskryf is nie.   Dit is 'n versameling van 12 verhale wat die mondelinge tradisie van Oghuz -nomades weerspieël.  Die 16de-eeuse digter, Muhammed Fuzuli, lewer sy tydlose filosofiese en liriese Qazals in Arabies, Persies en Azerbeidzjaans. Deur baie voordeel te trek uit die fyn literêre tradisies van sy omgewing en voort te bou op die erfenis van sy voorgangers, was Fuzuli bestem om die leidende literêre figuur van sy samelewing te word. Sy belangrikste werke sluit in Die Divan van Ghazals en Die Qasidas. In dieselfde eeu floreer die Azerbeidzjaanse letterkunde verder met die ontwikkeling van Ashik (Azerbeidjan: Aşıq) poëtiese genre van bards. Gedurende dieselfde tydperk, onder die pseudoniem van Khatāī (Arabies: خطائی vir sondaar) Shah Ismail Ek het ongeveer 1400 verse in Azerbeidjan geskryf,  wat later as syne gepubliseer is Divan. 'N Unieke literêre styl bekend as qoshma (Azerbeidjan: bedoel vir improvisasie) is in hierdie tydperk bekendgestel en ontwikkel deur Shah Ismail en later deur sy seun en opvolger, Shah Tahmasp I. 
In die 17de en 18de eeu is die unieke genres van Fuzuli sowel as die Ashik -poësie opgeneem deur prominente digters en skrywers soos Qovsi van Tabriz, Shah Abbas Sani, Agha Mesih Shirvani, Nishat, Molla Vali Vidadi, Molla Panah Vagif, Amani , Zafar en ander. Saam met Turke, Turkmeens en Oezbeeks vier Azerbeidjanse ook die Epos van Koroglu (uit Azerbeidjan: kor oğlu vir blinde man se seun), 'n legendariese volksheld.  Verskeie gedokumenteerde weergawes van Koroglu -epos bly by die Institute for Manuscripts van die National Academy of Sciences of Azerbaijan. 
Moderne literatuur in Azerbeidjan is hoofsaaklik gebaseer op die Shirvani -dialek, terwyl dit in Iran gebaseer is op die Tabrizi -dialek. Die eerste koerant in Azerbeidjan, Akinchi is in 1875 gepubliseer.  In die middel van die 19de eeu is dit onderrig in die skole Baku, Ganja, Shaki, Tbilisi en Jerevan. Sedert 1845 is dit ook onderrig aan die Universiteit van Sint Petersburg in Rusland. [ aanhaling nodig ]
Azerbeidjanse het 'n ryk en kenmerkende kultuur, waarvan 'n groot deel dekoratiewe en toegepaste kuns is. Hierdie kunsvorm word verteenwoordig deur 'n wye verskeidenheid handwerk, soos jaag, juweliersware, gravure in metaal, houtsnywerk, klip, been, tapytmaak, las, patroonweef en drukwerk, en brei en borduurwerk. Elkeen van hierdie soorte dekoratiewe kuns, 'n bewys van die skenkings van die Azerbeidjanse volk, is hier ten gunste. Baie interessante feite oor die ontwikkeling van kuns en kunsvlyt in Azerbeidjan is gerapporteer deur talle handelaars, reisigers en diplomate wat hierdie plekke op verskillende tye besoek het. 
Die Azerbeidzjaanse tapyt is 'n tradisionele handgemaakte tekstiel van verskillende groottes, met 'n digte tekstuur en 'n stapel- of paallose oppervlak, waarvan die patrone kenmerkend is van die vele tapytmaakstreke van Azerbeidjan. In November 2010 word die Azerbeidzjaanse tapyt deur UNESCO tot 'n meesterstuk van immateriële erfenis uitgeroep.  
Azerbeidjan is sedert antieke tye bekend as 'n sentrum van 'n groot verskeidenheid kunsvlyt. Die argeologiese opgrawings op die gebied van Azerbeidjan getuig van die goed ontwikkelde landbou, veeteelt, metaalbewerking, aardewerk, keramiek en tapytweefwerk wat dateer so ver as in die 2de millennium vC. Argeologiese terreine in Dashbulaq, Hasansu, Zayamchai en Tovuzchai wat uit die BTC -pyplyn ontbloot is, het artefakte uit die vroeë Ystertydperk onthul. 
Azerbeidzjaanse matte kan onder verskillende groot groepe en 'n menigte subgroepe ingedeel word. Wetenskaplike navorsing oor die Azerbeidjaanse tapyt hou verband met die naam Latif Karimov, 'n prominente wetenskaplike en kunstenaar. Dit was sy klassifikasie wat die vier groot groepe matte verband hou met die vier geografiese gebiede van Azerbeidjan, Guba-Shirvan, Ganja-Kazakh, Karabakh en Tabriz. 
Die tradisionele kombuis is bekend vir 'n oorvloed groente en groente wat seisoenaal in die geregte gebruik word. Vars kruie, insluitend kruisement, koljander (koljander), dille, basiliekruid, pietersielie, dragon, preie, grasuie, tiemie, marjolein, groen ui en waterblommetjies, is baie gewild en vergesel dikwels hoofgeregte op die tafel. Klimaatverskeidenheid en vrugbaarheid van die land word weerspieël in die nasionale geregte, wat gebaseer is op vis uit die Kaspiese See, plaaslike vleis (hoofsaaklik skaap- en beesvleis) en 'n oorvloed seisoenale groente en groente. Saffraan-rysplov is die vlagskipvoedsel in Azerbeidjan, en swart tee is die nasionale drank.  Azerbeidjanse gebruik dikwels tradisionele armudu (peervormige) glas, aangesien dit 'n baie sterk teekultuur het.   Gewilde tradisionele geregte sluit in bozbash (lamsop wat in verskillende streeksoorte voorkom, met die toevoeging van verskillende groente), qutab (gebraaide omset met groente of gehakt) en dushbara (soort kluitjies deeg gevul) met gemaalde vleis en geur).
Azerbeidjanse argitektuur kombineer tipies elemente van Oos en Wes.  Azerbeidzjaanse argitektuur het 'n groot invloed uit die Persiese argitektuur. Baie antieke argitektoniese skatte soos die Maiden Tower en Palace of the Shirvanshahs in die ommuurde stad Baku oorleef in die moderne Azerbeidjan. Inskrywings wat op die voorlopige lys van die UNESCO -wêrelderfenis ingedien is, sluit in die Ateshgah van Bakoe, Momine Khatun Mausoleum, Hirkan Nasionale Park, Binagadi asfaltmeer, Lökbatan moddervulkaan, Shusha State Historical and Architectural Reserve, Baku Stage Mountain, Caspian Shore Defensive Constructions, Ordubad National Reserve en die paleis van Shaki Khans.  
Onder ander argitektoniese skatte is die vierhoekige kasteel in Mardakan, Parigala in Yukhary Chardaglar, 'n aantal brûe wat oor die Arasrivier strek en verskeie mausoleums. In die 19de en vroeë 20ste eeu is min monumentale argitektuur geskep, maar kenmerkende koshuise is in Bakoe en elders gebou. Onder die mees onlangse argitektoniese monumente is die Baku -metro's bekend vir hul weelderige dekor. 
Die moderne Azerbeidzjaanse argitektuur het 'n uiteenlopende toepassing van moderne estetika, die soeke na 'n argitek se eie artistieke styl en die insluiting van die bestaande histories-kulturele omgewing. Groot projekte soos Heydar Aliyev Cultural Center, Flame Towers, Baku Crystal Hall, Baku White City en SOCAR Tower het die land se skyline verander en die hedendaagse identiteit bevorder.  
Azerbeidzjaanse kuns bevat een van die oudste kunsvoorwerpe ter wêreld, wat ontdek is toe Gamigaya -rotstekeninge op die gebied van die Ordubad -distrik dateer uit die 1ste tot 4de eeu vC. Ongeveer 1500 rotskilderye wat losgemaak en gekerf is met beelde van takbokke, bokke, bulle, honde, slange, voëls, fantastiese wesens en mense, waens en verskillende simbole, is op basaltgesteentes gevind.  Noorse etnograaf en avonturier Thor Heyerdahl was daarvan oortuig dat mense uit die omgewing in ongeveer 100 na Christus na Skandinawië gegaan het, hul vaardighede in bootbou saamgeneem en in die Vikingbote in Noord -Europa oorgeplaas het.  
Deur die eeue heen het die Azerbeidzjaanse kuns baie stilistiese veranderinge ondergaan. Azerbeidjanse skildery word tradisioneel gekenmerk deur 'n warmte van kleur en lig, soos geïllustreer in die werke van Azim Azimzade en Bahruz Kangarli, en 'n beheptheid met godsdienstige figure en kulturele motiewe.  Azerbeidzjaanse skilderkuns geniet honderde jare lank voorrang in die Kaukasus, vanaf die Romaanse en Ottomaanse tydperke, tot en met die Sowjet- en barokperiode, waarvan laasgenoemde twee in Azerbeidjan gedien het. Ander noemenswaardige kunstenaars wat binne hierdie tydperke val, sluit in Sattar Bahlulzade, Togrul Narimanbekov, Tahir Salahov, Alakbar Rezaguliyev, Mirza Gadim Iravani, Mikayil Abdullayev en Boyukagha Mirzazade. 
Onbekende Azerbeidzjaanse skilder  (1479) - Khosrow lyk en bont Shirin
(Azerbeidjanse miniatuur uit Nizami Ganjavi se Khosrow en Shirin, Nizami Museum van Azerbeidjanse letterkunde)
Die filmbedryf in Azerbeidjan strek uit 1898. Trouens, Azerbeidjan was een van die eerste lande wat by kinematografie betrokke was.  Daarom is dit nie verbasend dat hierdie apparaat spoedig in Bakoe verskyn het nie - aan die begin van die 20ste eeu lewer hierdie baai aan die Kaspiese See meer as 50 persent van die wêreld se voorraad olie. Net soos vandag het die oliebedryf buitelanders gelok wat gretig was om te belê en te werk.  In 1919, tydens die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek, 'n dokumentêr Die viering van die herdenking van die onafhanklikheid van Azerbeidzjan is verfilm op die eerste herdenking van Azerbeidjan se onafhanklikheid van Rusland, 27 Mei, en het in Junie 1919 die première in verskeie teaters in Bakoe.  Nadat die Sowjet -mag in 1920 tot stand gekom het, onderteken Nariman Narimanov, voorsitter van die Revolusionêre Komitee van Azerbeidjan, 'n dekreet wat die bioskoop van Azerbeidzjan nasionaliseer. Dit het ook die skepping van Azerbeidjaanse animasie beïnvloed. 
In 1991, nadat Azerbeidjan sy onafhanklikheid van die Sowjetunie verkry het, is die eerste Baku Internasionale Filmfees Oos-Wes in Bakoe gehou. In Desember 2000 het die voormalige president van Azerbeidjan, Heydar Aliyev, 'n dekreet onderteken wat 2 Augustus verklaar as die professionele vakansie van filmmakers van Azerbeidjan. Vandag het Azerbeidzjaanse filmmakers weer te doen met kwessies wat soortgelyk is aan die wat filmmakers teëgekom het voor die stigting van die Sowjetunie in 1920. Opnuut word die keuse van die inhoud sowel as die borgskap van films grootliks oorgelaat aan die inisiatief van die filmmaker. 
Daar is drie staats-televisiekanale: AzTV, Idman TV en Medeniyyet TV. Daar is een openbare kanaal en 6 privaat kanale: İctimai Television, Space TV, Lider TV, Azad Azerbaijan TV, Xazar TV, Real TV en ARB. 
Menseregte in Azerbeidjan
Die Grondwet van Azerbeidjan beweer dat dit vryheid van spraak waarborg, maar dit word in die praktyk ontken. Na 'n paar jaar van agteruitgang in pers- en mediavryheid, het die media -omgewing in Azerbeidjan in 2014 vinnig agteruitgegaan tydens 'n regeringsveldtog om enige opposisie en kritiek te stil, selfs terwyl die land die komitee van ministers van die Raad van Europa gelei het (Mei -November 2014). Woedende regsklagte en straffeloosheid in geweld teen joernaliste bly die norm.  Alle buitelandse uitsendings is in die land verbied. 
Volgens die 2013 Freedom House Freedom of the Press -verslag is Azerbeidjan se persvryheidstatus "nie gratis nie", en Azerbeidjan is die 177ste plek uit 196 lande. 
Die Christendom word amptelik erken. Alle godsdienstige gemeenskappe moet registreer om te vergader, onder die risiko van gevangenisstraf. Hierdie registrasie word dikwels geweier. "Rassediskriminasie dra by tot die gebrek aan godsdiensvryheid in die land, aangesien baie van die Christene etnies Armeens of Russies is, eerder as Azeri -Moslems."  
Radio Free Europe/Radio Liberty en Voice of America is verbied in Azerbeidjan.  Diskriminasie teenoor LGBT -mense in Azerbeidjan is wydverspreid.  
Gedurende die afgelope paar jaar [ wanneer? ] drie joernaliste is dood en verskeie vervolg in verhore wat deur internasionale menseregte -organisasies as onregverdig beskryf is. Volgens die Komitee vir Beskerming van Joernaliste het Azerbeidjan die grootste aantal joernaliste in Europa in 2015 opgesluit, en is dit die 5de mees gesensureerde land ter wêreld, voor Iran en China.  Sommige kritieke joernaliste is gearresteer weens hul dekking oor die COVID-19-pandemie in Azerbeidjan.  
'N Verslag van 'n navorser van Amnesty International in Oktober 2015 dui op'. die ernstige agteruitgang van menseregte in Azerbeidjan die afgelope paar jaar. Ongelukkig is Azerbeidjan toegelaat om weg te kom met ongekende vlakke van onderdrukking en in die proses sy burgerlike samelewing amper uit te wis '.  Amnesty se 2015/16 jaarverslag  oor die land verklaar '. vervolging van politieke onenigheid het voortgegaan. Menseregte -organisasies kon steeds nie hul werk hervat nie. Minstens 18 gewetensgevangenes het aan die einde van die jaar in aanhouding gebly. Vergelding teen onafhanklike joernaliste en aktiviste het in die land en in die buiteland voortgeduur, terwyl hul familielede ook geteister en gearresteer word. Internasionale menseregte -monitors is belet en uit die land gesit. Berigte oor marteling en ander mishandeling het voortgeduur. [ aanhaling nodig ]
Die voog het in April 2017 berig dat "die heersende elite van Azerbeidjan 'n geheime skema van $ 2,9 miljard (£ 2,2 miljard) bedryf het om prominente Europeërs te betaal, luukse goedere te koop en geld te was deur 'n netwerk van ondeursigtige Britse maatskappye. Uitgelekte data toon dat die Azerbeidzjaanse leierskap, beskuldig van reeks skending van menseregte, sistemiese korrupsie en verkiesing van verkiesings, het meer as 16 000 bedekte betalings van 2012 tot 2014 gemaak. Van hierdie geld het politici en joernaliste deurgegaan, as deel van 'n internasionale staatsoperasie om kritiek op die president van Azerbeidjan, Ilham Aliyev, af te weer 'n positiewe beeld van sy olieryke land te bevorder. " Daar was geen suggestie dat alle ontvangers bewus was van die bron van die geld toe dit via 'n vermomde roete aangekom het nie. 
Vryslagstoei word tradisioneel beskou as die nasionale sport van Azerbeidjan, waarin Azerbeidjan tot veertien medaljes verower het, waaronder vier goues sedert hy by die Internasionale Olimpiese Komitee aangesluit het. Tans is die gewildste sportsoorte sokker en stoei. 
Voetbal is die gewildste sport in Azerbeidjan, en die Vereniging van Voetbalfederasies van Azerbeidjan met 9122 geregistreerde spelers, is die grootste sportvereniging in die land.   Die nasionale sokkerspan van Azerbeidjan toon 'n relatiewe lae prestasie op die internasionale arena in vergelyking met die nasionale sokkerklubs. Die suksesvolste Azerbeidjanse sokkerklubs is Neftchi Baku, Qarabağ en Gabala. In 2012 word Neftchi Baku die eerste Azerbeidzjaanse span wat deurdring na die groepfase van 'n Europese kompetisie, en verslaan APOEL van Ciprus saam met 4-2 in die uitspeelronde van die UEFA Europa League 2012-13.   In 2014 word Qarabağ die tweede Azerbeidzjaanse klub wat deurdring na die groepfase van die UEFA Europa League. In 2017, nadat hy Kopenhagen met 2–2 (a) geklop het in die uitspeelronde van die UEFA Champions League, het Qarabağ die eerste klub in Azerbeidjan geword wat die groepfase bereik het.  Futsal is nog 'n gewilde sport in Azerbeidjan. Die nasionale futsal -span van Azerbeidjan het die vierde plek in die UEFA Futsal -kampioenskap in 2010 behaal, terwyl die plaaslike klub Araz Naxçivan bronsmedaljes ingepalm het tydens die UEFA Futsalbeker van 2009–10 en die UEFA Futsalbeker 2013–14.  Azerbeidjan was die hoofborg van die Spaanse sokkerklub Atlético de Madrid gedurende seisoene 2013/2014 en 2014/2015, 'n vennootskap wat die klub beskryf het, 'die beeld van Azerbeidjan in die wêreld moet bevorder'. 
Azerbeidjan is een van die tradisionele kragpunte van wêreldskaak,  wat talle internasionale skaaktoernooie en kompetisies aangebied het en in 2009, 2013 en 2017 die Europese spanskaakkampioenskapwenners geword het.    Bekende skaakspelers uit die land skaakskole wat 'n groot impak op die spel in die wêreld gehad het, sluit in Teimour Radjabov, Shahriyar Mammadyarov, Vladimir Makogonov, Vugar Gashimov en die voormalige wêreldskaakkampioen Garry Kasparov. Sedert 2014 [update], die tuiste van Shamkir Chess in die land, 'n kategorie 22 -byeenkoms en een van die hoogste toernooie ooit.  Backgammon speel ook 'n groot rol in die Azerbeidzjaanse kultuur.  Die spel is baie gewild in Azerbeidjan en word wyd gespeel onder die plaaslike publiek.  Daar is ook verskillende variasies van backgammon wat deur Azerbeidzjaanse kundiges ontwikkel en ontleed is. 
Azerbaijan Women's Volleyball Super League is een van die sterkste vroueligas ter wêreld. Sy vrouespan het op die 2005 Europese kampioenskap vierde gekom.  Die afgelope jare het klubs soos Rabita Baku en Azerrail Baku groot sukses behaal tydens Europese bekers.  Azerbeidjaanse vlugbalspelers sluit in Valeriya Korotenko, Oksana Parkhomenko, Inessa Korkmaz, Natalya Mammadova en Alla Hasanova.
Azerbeidjan het 'n Formule Een-renbaan, gemaak in Junie 2012,  en die land het sy eerste Formule Een Grand Prix op 19 Junie 2016  en die Azerbeidjanse Grand Prix aangebied in 2017, 2018, 2019 en 2021. Ander jaarlikse sportbyeenkomste wat in die land gehou word, is die Baku Cup -tennistoernooi en die Tour d'Azerbaïdjan -fietswedren.
Middeleeuse geskiedenis van Azerbeidjan
Die periode van III-XVIII eeue dek die geskiedenis van die Middeleeue van Azerbeidjan.Gedurende hierdie tydperk het beduidende veranderinge plaasgevind in die godsdienstige, kulturele lewe, in die praktyk van die staatskaping van Azerbeidzjan. Die Turkse taal het 'n belangrike kommunikasiemiddel geword, die etniese minderhede het dit as kommunikasiemiddel tussen hulle begin gebruik. Sommige van die Turke het in God geglo, maar die meerderheid het geloof in die vuuraanbidding.
Albanese staat, wat gedeeltelik gedurende sekere periodes die onderwerp was van die Sassanid -staat, maar wat sy eie onafhanklike beleid gevoer het, het in die sewende eeu bestaan. Om belangrike geriewe van die land te beskerm teen vyande in Albanië aan die kus van die rivier Alazan Torpaggala, is in Agdam Govurgala 'n kasteel van Javanshir in die Ismayilli -streek gebou.
Die suidelike lande van Azerbeidjan en die noorde van die Islamitiese Republiek van Iran het heeltemal deel geword van die Sassanid -staat. Alhoewel die godsdiens van die Zoroastrianisme gedurende hierdie tydperk op die gebied van Azerbeidjan bestaan ​​het, het die Christendom vanaf die vierde eeu begin versprei. As voorbeeld kan Ateshgah in Bakoe genoem word onder die monumente van daardie tydperk. Die woord Ateshgah beteken 'n plek vir mense wat die vuur aanbid ". Azerbeidjanse Turkse mense het as 'n nasie begin vorm in die moderne gebiede van Azerbeidjan wat hierdie periodes dek. Ons mense het die basis begin vorm van die Oguz -groep Turke. Met die aanvang van die Arabiese verowerings in die eerste helfte van die sewende eeu, is die gebied van Azerbeidjan opgeneem in die Arabiese kalifaat. Ons mense het die godsdiens van Islam aanvaar. State of Shirvan is in 861 gestig en het 'n belangrike rol gespeel in die lewe van nabye, Midde -Ooste en Azerbeidjan tot 1538. Tydens die opmars na westelike lande en die Ottomaanse Ryk deur Tamerlan was die staat Shirvan met hom verbonde. Daarbenewens het die gebiede van Azerbeidjan in die tweede helfte van die elfde eeu onder die invloed van Seljuk -Turke geval, maar na die verswakking van die Seljuk -Turke, is die staat Azerbeidjan Atabeys in die westelike en suidelike gebiede van die deelstaat Azerbeidjan gevestig. Op verskillende tye was die hoofstad van die staat Ganja, Tabriz en Nakhchivan. Die gebied van hierdie land het die noordelike gebiede van die Republiek Irak beslaan. Met die aankoms van Seljuks na Azerbeidjan, is die vormingsproses van moderne Azerbeidzjaanse mense voltooi.
Onder die historiese monumente van daardie tydperk kan genoem word as voorbeeld Bakoe, Shirvanshahlar -paleis, Maiden Tower, Mardakan -vestings, Khudaferin -brug en ander. Die tydperk na 1501 jaar van die geskiedenis van Azerbeidjan is nou gekoppel aan die vestiging, ontwikkeling en agteruitgang van die Azerbeidjanse Safavid -staat. Die Azerbeidzjaanse Safavid -staat speel 'n spesiale rol in die vorming van die gebied van die moderne Azerbeidjanse Republiek. Die gebied wat deur Safavi in ​​die ooste beheer word tot by die grense van Afghanistan, in die weste van Turkye en in die suide tot by die Iran -golf, het die Noord -Kaukasiese span gestrek. Azerbeidjanse taal was die amptelike taal van die Safavids. Onder die argitektoniese monumente van hierdie tydperk kan as voorbeeld genoem word, die mausoleum van Sheikh Junaid is in 1544 in die Hazra -dorp in die Gusar -streek gebou, en die oostelike hekke van Baku.
Boonop kan Ateshgah in Baku as voorbeeld geneem word wat die vuuraanbidding van Azerbeidjanse voor Islam voorstel en deur die Indiese reisigers gebou het. Na die ineenstorting van die Safavis -staat is die noordelike en suidelike gebiede van Azerbeidjan in onafhanklike khans verdeel.
Azerbeidjan - Geskiedenis en kultuur
Die naam van Azerbeidjan beteken letterlik 'Guardians of Fire' wat afgelei is van die Persiese 'Azar', wat 'vuur' en 'Baijan', 'beskermer of voog' beteken. Die ryk en kleurryke geskiedenis van die land word beïnvloed deur die ligging in die Kaukasus -gebied, gebind aan die Kaspiese See, Georgië, Turkye, Armenië, Iran en Daghestan. Dit is die tuiste van verskeie etnisiteite uit die omliggende gebiede, waarvan die meerderheid bekend staan ​​as 'Azerbeidjan'. Die land is 80 jaar lank deur die Russiese Ryk gekoloniseer totdat die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek in 1918 gestig is. Die Sowjette het die land in 1920 binnegeval, en Azerbeidjan het onder sy bewind gebly tot 1991, toe die Sowjetunie uiteindelik in duie gestort het.
Daar is bewyse dat die beskawing in Azerbeidjan reeds in die laat steentydperk begin het uit bewyse wat in die Azykh -grot gevind is wat die bestaan ​​van die Guruchay -kultuur bewys. Die grotte van Zar, Damcili en Tagilar het ook bewys gelewer van nedersettings uit die laat Bronstydperk en die paleolitiese era. Die Skithiërs was vermoedelik die vroegste mense wat in die 9de eeu vC in Azerbeidjan geleef het, maar daarna het Iraanse Mede die gebied oorheers en 'n ryk gestig tussen 900 en 700 v.C. Uiteindelik het hulle in 550 vC met die Achaemenids saamgesmelt en die Zoroastrianisme versprei. 'N Paar jaar later word die gebied deur Alexander die Grote geëis en word dit deel van sy ryk. Die oorspronklike burgers van die gebied was Kaukasiese Albanezen, wat in die 4de eeu vC hul eie onafhanklike koninkryk gevorm het.
Die feodale era het begin toe die Kaukasiese Albanië -koninkryk in 252 nC deur die Sassaniede in 'n vasalstaat verander is. Teen die 4de eeu het koning Urnayr die Christendom tot die amptelike godsdiens van die staat verklaar. Alhoewel die Bisantyne en Sassaniede verskeie verowerings geloods het, bly Albanië kenmerkend tot in die 9de eeu. Teen daardie tyd het die Umayyad -kalifaat, 'n Islamitiese groep, die Bisantyne en Sassaniede uit die streek verdryf en die koninkryk in 'n ondergeskikte verander na prins Javanshir se Christelike verset, wat in 667 gestaak is. insluitend die Sajids, Sallarids, Buyids, Rawadids en Shaddadids. Aan die begin van die 11de eeu is die gebied geleidelik deur die Turkse Oghuz -stamme in Sentraal -Asië oorgeneem. Die Ghaznavids was die eerste van die dinastieë wat gestig is toe hulle in 1030 aankom, op die land wat nou as Azerbeidjan bekend staan. Voor die Turkse Azerbeidzjaanse tydperk het die inboorlinge Ou Azari -taal gepraat, afkomstig van Iraans. Toe die Turkse Oghuz -stamme kom, was daar 'n verskuiwing na die Turkse taal, maar dit het teen die 16de eeu uitgesterf.
Atabegs regeer die besittings van die Seljuq -ryk, dien as die seljoq -sultans se vasale en beskou as de facto heersers. Persiese literatuur was gedurende hierdie tydperk oorheersend as gevolg van digters soos Khagani Shirvani en Nizami Ganjavi. Later wen Timur die Jalayirids -staat, terwyl die plaaslike Shirvanshahs die vasaal vir sy ryk word. Na sy dood is twee mededingende, maar onafhanklike state gevorm: Ak Koyunlu en Kara Koyunlu. Uiteindelik het die Shirvanshahs teruggekom en outonoom geword deur plaaslike heersers te kies tussen 861 en 1539. Toe hulle deur die Safavids vervolg is, het die finale dinastie die Sjia -Islam gedwing na die Soennitiese bevolking waar hulle teen die Ottomaanse Ryk geveg het. Die Iraniërs van Zand en Afhsar het die gebied beheer na die Safavids, terwyl die Qajars kort beheer oor Azerbeidjan geneem het. Toe die Zand -dinastie in duie stort, het de facto -khanate in die gebied begin aankom en duideliker geword.
Die verdrag van Gulistan het die heerskappy van die Khanates beëindig, maar hulle het beheer oor sake oor internasionale handelsroetes na Wes- en Sentraal -Asië behou. Uiteindelik in 1813 het die khanate deel geword van die Russiese Ryk. Rusland het die gebied beset, veral die gebied noord van die rivier die Aras. Persië het die soewereiniteit van Rusland oor die Nakhchivan, Lankaran en Erivan Khanates erken deur die Verdrag van Turkmenchay. Die Russiese Ryk het in die Eerste Wêreldoorlog in duie gestort, en Azerbeidjan is oorgeplaas na 'n deel van die Transkaukasiese Demokratiese Federatiewe Republiek, wat in Mei 1918 geëindig het, wat daartoe gelei het dat hulle uiteindelik die onafhanklike Demokratiese Republiek van Azerbeidjan geword het.
Die parlement van Azerbeidjan was die eerste om vrouestemreg te erken. Hulle stig ook die Baku State University, die eerste moderne Moslemkollege. Na die ineenstorting van die Sowjetunie in 1991, het Azerbeidjan 'n republiek geword en weer die vlag van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek gewaai. Ten spyte van die oorloë wat die eerste jare van onafhanklikheid oorskadu het, het Azerbeidjan steeds ekonomies verbeter. Vandag is hulle een van die mees progressiewe regerings met 'n buitelandse beleid gebaseer op wedersydse belangstelling en gelykheid.
Die kultuur van Azerbeidjan word sterk beïnvloed deur Europa en Islam met Russiese, Turkse en Iraanse erfenis. Die Azerbeidjanse van vandag het die gebruike en gebruike van verskillende antieke beskawings geërf, soos die Iraanse Skytiese stam, die inheemse Kaukasiese Albanezen, die Oghuz -Turke en die Alane, terwyl die westerse invloed steeds deurdring.
Azerbeidjan is die tuiste van baie etnisiteite, waarvan die meeste tot die Azeri -groep behoort. Azerbeidjanse is goed gemanierde en gereserveerde mense wat hul ouderlinge en vroue met die grootste respek behandel. Dit is onbeleefd om jou neus te blaas of tande te kies tydens etes, iemand aan te raak sonder hul toestemming, kougom in die openbaar te kou of om jou voete op te sit terwyl jy sit. Dit is ook onbeskof om iemand op die rug te slaan, 'n beer te druk, in die openbaar te vloek of op 'n openbare plek te skree, dus onthou om respekvol te wees en op te tree.
Somer 2002 (10.2)
Azerbaijan se oliegeskiedenis
'N Kronologie wat gelei het tot die Sowjet -era
Azerbeidjan is al eeue lank verbind met olie, selfs vir millennia. Reisigers van die Middeleeue na die streek merk op die groot hoeveelheid olie wat daarop dui dat hierdie bron 'n integrale deel van die daaglikse lewe daar is.
Teen die 19de eeu was Azerbeidjan verreweg die voorloper in die wêreld se olie- en gasbedryf. In 1846 - meer as 'n dekade voordat die Amerikaners hul beroemde ontdekking van olie in Pennsylvania gemaak het - het Azerbeidjan sy eerste olieput in Bibi -Heybat geboor. Aan die begin van die 20ste eeu produseer Azerbeidjan meer as die helfte van die wêreld se voorraad olie.
Tydens sy vroeë Oil Boom, tussen 1885 en 1920, het Azerbeidjan groot baat gevind by die kundigheid van bekende chemici en geoloë uit Europa en Rusland. Baku se ryk oliebaronne het die beste advies ingewin wat die wetenskaplike wêreld kon bied, en het aanbevelings gekry van belangrike figure soos die Duitse chemikus Carl Engler en die Russiese chemikus Dmitry Mendeleyev. As gevolg hiervan is innoverende nuwe tegnieke soos roterende boor en gaslift vir die eerste keer in Azerbeidjan getoets.
Bo: Die Nobel Brothers se olieputte in Balakhani, 'n voorstad van Bakoe. Die ritte was so naby aan mekaar, wat die risiko van brand uitstekend gemaak het en die geraasvlak verskriklik was. Foto: Asbrink -versameling.
In 1920, toe die Bolsjewiste Azerbeidjan verower het, is alle private eiendom - insluitend olieputte en fabrieke - gekonfiskeer. Daarna is die hele oliebedryf van die Republiek gerig op die doeleindes van die Sowjetunie, insluitend 'n geweldige hoeveelheid olie vir die Tweede Wêreldoorlog.
Links: met die hand gegrawe putte in Azerbeidjan. Regs: Studente van Baku Technical College (nou die Oil Academy) langs die vliegtuig wat hulle in 1910 gebou het. Foto: Azerbaijan National Archives.
Hier identifiseer die Azerbeidzjaanse professor in chemie Mir-Yusif Mir-Babayev die mylpale van die vinnige olie-ontwikkeling van Azerbeidjan tot 1920. Met inagneming van die vordering wat destyds met rasse skrede gemaak is, moet 'n mens wonder: hoe sou Azerbeidjan se oliebedryf vandag wees as die Het die bolsjewiste nie hul momentum onderbreek nie?
Die Arabiese reisiger Baladzori (Al Belazuri Ahmad, sterf ongeveer 892) het geskryf dat die politieke en ekonomiese lewe op Absheron lankal met olie verbind is.
Bo: Olieputte in die omgewing van Bakoe wat meer as 100 jaar gelede olie in reservoirmeer pomp. Die ekologiese ramp teister steeds die streek. Foto: Azerbeidjan se nasionale argief.
Die Arabiese historikus Masudi-Abdul-Hussein (9de eeu-957) het twee hoofbronne van swart olie en wit olie (parafien) op Absheron geïdentifiseer.
Die Arabiese historikus Istahri-Abu Iskhak het beskryf hoe die mense in Bakoe grond wat in olie geweek is, as brandstof gebruik het.
Na 'n besoek aan Absheron, het die Arabiese historikus Muhammad Bekran geskryf oor die ontginning van olie in Balakhani (vandag, 'n voorstad van Bakoe).
Regs: kameelwaens in die laat 1800's in Bakoe. Oil Baron Taghiyev het die eerste motor na Azerbeidjan ingevoer. Teen 1911 het Baku 11 motors gehad. Foto: Azerbeidjan se nasionale argief.
In "The Travels of Marco Polo", het die wêreldbekende Venesiaanse reisiger Marco Polo (1254-1324) aangedui dat olie uit Bakoe na lande in die Ooste uitgevoer word. Hy beskryf ook die gebruik van olie as 'n ongemak wat gebruik word in terapeutiese genesing.
'N Inskripsie in 'n put van 35 meter diep in Balakhani dui die boudatum aan en die naam van die bouer - Allah Yar Mammad Nuroghlu.
Die Duitse diplomaat en reisiger Adam Oleari (1603-1671) beskryf Baku se 30 olieputte en sê dat olie met 'n magtige krag daaruit spoel. Hy identifiseer beide bruin en wit olie en skryf dat daar 'n groter hoeveelheid bruin is.
Die Turkse reisiger Evliya Chelebi het na Bakoe gereis om die olievelde te bestudeer en te beskryf. Hy het opgemerk dat die politieke en ekonomiese lewe in hierdie streek van ouds af nou verband hou met olie.
Die natuurkundige en reisiger Engelbert Kaempfer (1651-1716), sekretaris van die ambassade van Swede in Persië, het Bakoe besoek en 'n gedetailleerde beskrywing van die oliebronne van Absheron gegee. Hy het geskryf dat olie via wynsakke op vierwielmotors na Shamakhi en Baku vervoer is. Van Shamakhi af is dit op kamele deur die land geneem. Vanaf Bakoe is dit per see na die Oesbekiese en Tsjerkassiese streke geneem en na Dagestan.
Bo: Trein gereed vir vertrek in Bakoe. Ludvig Nobel het die tenkwaens gebou en in Riga, Rusland, laat vervaardig. Foto: Asbrink -versameling.
Tsaar Petrus die Grote (1672-1725) het wette uitgevaardig wat verband hou met olie-ontginning. In sy brief aan generaal Mikhail Matyushkin, wat Bakoe beset het, eis die tsaar & quot1.000 peule witolie of soveel as moontlik, en die soektog na 'n spesialis in olie -konsultante. & Quot ['n Poedel is 'n Russiese gewigseenheid gelyk aan 16.38 kg.]
Bo: Vroeë aansig van Bakoe wat ontwikkel het tydens die Oil Boom, laat 1800's. Uitsig vanaf Bibi-Heybat-streek. Foto: Azerbeidjan se nasionale argief.
Dokter Ioann Lerkh, werknemer van die Russiese ambassade in Persië, het Bakoe besoek en die olievelde van Absheron in detail beskryf en bevestig dat olie sedert die vroegste tye in Baku onttrek is.
Gebaseer op materiaal van die beroemde hidrograaf Fedor Soymonov (1692-1780), die akademikus V.I. Veitbrecht het 'n artikel gepubliseer, "Oor olie", wat aansienlike inligting oor olie op Absheron bevat het. Die artikel is gepubliseer in die wetenskaplike tydskrif & quot; Notes on List & quot;
Ioanas Hanvei, direkteur van die Engels-Russiese handelsonderneming, ondersoek die olievelde in Bakoe en publiseer sy "historiese opstel oor Engelse handel in die Kaspiese See" in 1754 in Londen.
Bo: Die Rooi Leër (met hul gepantserde trein) het op 27 April 1920 Bakoe binnegegaan en geëis dat die parlement van die Azerbeidjanse Demokratiese Republiek (ADR) bedank en effektief die beheer van Azerbeidjan oor sy eie oliebronne beëindig. Die meeste van die oliebaronne het na Iran, Turkye of Europa gevlug. Foto: Azerbeidjan se nasionale argief.
Na 'n besoek aan Bakoe, bevestig die akademikus Samuel Gmelin dat daar in Surakhani (vandag 'n voorstad van Bakoe) 'n stof was wat bekend staan ​​as 'wit olie' wat gedistilleer word om petroleum te produseer. Hy beskryf ook die tegniek van putolie -ekstraksie.
Terwyl hy op pad was na 'n ekspedisie na die Kaspiese See, ontdek die Russiese graaf Voynovich olie- en gasopbrengste uit die bodem van die see naby die eiland Chilov.
Gasimbey Mansurbeyov uit Bakoe het begin om olie te onttrek uit twee putte in die Bibi-Heybatbaai, op 'n afstand van 18m en 30m van die see af.
In Balakhani, naby die Khalafi -put, is 'n inskripsie gevind wat lui: "Hierdie put is 200 jaar gelede herbou."
Nikolay Voskoboynikov, direkteur van die Baku -olievelde, het 'n spesiale distilleermasjien uitgevind wat keroseen van swart en wit olie vervaardig het.
Die eerste olie-distilleerdery op die Absheron-skiereiland het in Balakhani begin werk.
Op voorstel van V.N. Semyonov, 'n lid van die hoofbestuur van die Kaukasus, is 'n put van 21 m in Bibi-Heybat geboor vir olie-eksplorasie. Hierdie gebeurtenis was die eerste keer in die wêreldgeskiedenis dat 'n olieput suksesvol geboor is. Meer as 'n dekade later, op 27 Augustus 1859, het & quotColonel & quot; Edwin L. Drake (1819-1880) vir die eerste keer olie op Amerikaanse grond geslaan, in Titusville, Pennsylvania.
Vasily Kokarev, Peter Gubonin en die Duitse baron N.E. Tornow het die eerste fabriek in Surakhani, naby die Fire Worshipers 'Temple, gebou. Die fabriek is gebruik om petroleum te vervaardig uit & quotkir & quot, 'n asfaltagtige stof.
N.I. Vitte, 'n apteker uit Tiflis [Tbilisi], het die tweede paraffienproduserende fabriek op die eiland Pirallahi gebou.
Javad Malikov het 'n olie-distilleerdery in Bakoe gebou vir die vervaardiging van petroleum uit ru-olie.
Dmitri Mendeleyev (1834-1907), die chemikus wat die periodieke tabel van chemiese elemente ontwikkel het, het Baku vir die eerste keer besoek om by die fabriek van Kokarev te werk (September 1863). Mendeleyev sou nog drie keer Bakoe besoek - Mei 1880, Mei 1886 en Augustus 1886.
Azerbeidjan se eerste reservoir vir olieopberging, voorraadopname en vrystelling is naby Boyuk-Shor-meer gebou.
Vladimir Markovnikov (1838-1904) het groot werk gedoen aan die ondersoek na Absheron-olie, wat gelei het tot die ontdekking van 'n nuwe klas koolwaterstowwe genaamd & quotnaphthenes & quot. Hy ontvang later die professor Pavel Ilyenkov -prys asook 'n goue medalje van die Internasionale Oliekongres vir die ondersoek van die olie van die Kaukasus.
In Februarie is 'n nuwe wet uitgevaardig op & quotThe Rules for Oil Fields and Excise from Photogen Production. & Quot Die wet maak 'n einde aan die uitkoopstelsel in die oliebedryf van Azerbeidjan.
Die Haji Zeynalabdin Taghiyev Oil Trade Company is gestig. Taghiyev (1823-1924 of miskien 1838-1924) was vereer as die grootste filantroop van al die oliebaronne in Bakoe.
Hierdie jaar was die begin van die boor van olieputte op groot skaal.
In Julie het die eerste groot oliegosser - Vermishevsky - in Balakhani uitgebars. Binne drie maande het dit 90 miljoen peule [1,5 miljard kg] olie geproduseer.
Robert Nobel, die oudste broer in die Nobel -gesin, het Absheron vir die eerste keer besoek.
Die broers Artemyev, handelaars uit Astrakhan (nou deel van Rusland), het die eerste mariene vervoer van olie vanaf Bakoe na Astrakhan gereël.
Baku se oliefabriekstreek het begin bou met wat Gara Shahar (Black City) genoem is en steeds is.
Vasily Kokarev (1817-1889) en Peter Gubonin stig die Baku Oil Society Company.
Die Nobel -broers (Ludvig en Robert, met Alfred van die Nobelprys -roem as vennoot) het hul aktiwiteite in die oliebedryf van Azerbeidjan begin.
Olievelde het begin ontwikkel in Absheron - spesifiek in Sabunchi, Zabrat en Romani ('n naam wat die Romeine gegee het toe hulle in Sumgayit was).
Konon Lisenko, voorsitter van chemie by die Sint Petersburg Mining Institute, het Bakoe besoek om die redes vir die oliekrisis in 1875 wat in die Russiese Ryk plaasgevind het, te bestudeer. In 1878 publiseer hy 'n monografie in St. Petersburg met die naam & quotOil Production, according to the Latest Data. & Quot Die monografie was een van die eerste oorspronklike olieverwante publikasies wat ooit geskryf is.
Ludvig Nobel (1831-1888) verhuis van St. Petersburg na Bakoe.
Die Nobel-broers het die wêreld se eerste oliedraende stoomskip gebou en die naam "Zoroaster" genoem na Zoroaster (628-551 v.C.), 'n groot godsdienstige hervormer en die stigter van die Zoroastrianisme, wat die Islam in die streek voorafgegaan het.
Die bou van die oliepypleiding is voltooi tussen die velde in Sabunchi en Black City.
Bibi-Heybat het sy eerste oliegas gehad. Vladimir Shukhov (1853-1939) het toesig gehou oor die projek om die eerste pypleiding van Balakhani na die Swart Stad te bou.
Op 24 Maart is die Bakoe -afdeling van die Royal Russian Technical Society (in Russies - BO IRTO) gestig. Die Genootskap het 'n sleutelrol gespeel in die ontwikkeling van die oliebedryf in Azerbeidjan.
Op 18 Mei het die Oil Production Fellowship van die Nobel Brothers die Nobel Frere Petroleum Company gestig.
Balakhani se eerste kragstasie, gebou deur die Kaukasus en Mercury Joint Stock Company, het begin werk.
Alexander Letniy, 'n beroemde chemikus en tegnoloog, sowel as die ontdekker en navorser van die proses van pirolise, het na Bakoe gekom. In 1880-1882 ontwerp en bou hy die eerste groot aanleg wat benseen en antrasien uit oliereste via pyrolise vervaardig.
Die fabrieke van die Nobel-broers het 24-uur-olie begin distilleer, gebaseer op 'n idee wat Dmitry Mendeleyev voorgestel het.
Die Nobel -broers het 'n privaat woning met die naam Villa Petrolea gebou saam met 'n wonderlike park (nou Nizami Park) vir hul ingenieurs- en tegniese werkers. Die park is in Bakoe geleë tussen wat bekend gestaan ​​het as die "Black City" (die olie -industriële afdeling) en die "White City" (die woonbuurt). Die beroemde tuinkenner E. Bekle van Pole is as konsultant vir die terrein aangestel. [British Petroleum noem hul huidige kantoor "Petrolea II" na die Nobel -woning. Dit is aan die ander kant van die stad geleë vanaf die Nobel Residence in Bayil.]
Engelse reisiger en skrywer Charles Marvin het die olievelde van Bakoe besoek. Tussen 1883 en 1886 skryf hy "The Russians at Marv and Herat", "The Region of Eternal Fire", "Petrolum Region of the Caspian", "Baku is the Petroleum of Europe" en "Russian's Power of Attacking India." Al hierdie boeke was toegewy aan die ontwikkeling van die oliebedryf in Absheron en die Transkaukasus.
Die bou van die Kaukasus -spoorlyn is voltooi. Hierdie 514-verst ('n verst is 'n Russiese afstandseenheid wat gelyk is aan 1.067km), verbind Baku en Batum.
Op 16 Mei het die Rothschild -broers die Kaspiese en Swartsee -oliebedryf en handelsvereniging gestig.
Minister van Staatseiendom Michael Ostrovsky het in September saam met sy broer, die beroemde dramaturg Alexander Ostrovsky (1818-1883), in Baku aangekom om olieprobleme te bespreek.
Movsumbey Khanlarov was die eerste Azerbeidjan wat sy Ph.D. proefskrif oor chemie aan die Duitse Straatsburgse Universiteit. Binne 'n jaar keer hy terug na Bakoe en begin werk in die Bakoe -afdeling van die Royal Russian Technical Society (in Russies - BO IRTO), volgens die aanbeveling van Mendeleyev.
In Bakoe is 'n spesiale organisasie van entrepreneurs genaamd die Council of Baku Oil Industrialists gestig. Die groep was tot 1888 onder leiding van Ludvig Nobel.
Sidor Shibayev het die Shibayev Sidor Oil Industry -genootskap gestig.
Die Duitse chemikus Carl Engler het Bakoe besoek om die aard en oorsprong van Absheron -olies te bestudeer.
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die oliebedryf het ingenieur G.V. Alekseyev het 'n masjien in Bakoe gebou wat petroleum vervaardig het deur petroleumasfalt te kraak.
Op 11 Januarie het Haji Zeynalabdin Taghiyev 'n toespraak gehou by die Departement Baku van die Royal Russian Technical Society (in Russies - BO IRTO) getiteld & quotHow to get out of the Oil Industry Crisis? & Quot Daarin het hy 'n duidelike plan vir die uitvoer voorgelê van die kerosine van Bakoe. Die verslag was so prakties dat dit gedruk en aan alle lede van die vereniging en olievervaardigers gestuur is.
In Junie vervoer die Svet -olietenkskip vir die eerste keer in die wêreldgeskiedenis Baku se kerosine van Bakoe na Londen via Batum.
Dmitry Mendeleyev se boek & quotBaku Oil Industry in 1886 & quot is gepubliseer, waarin die resultate van sy olieverwante ondersoeke van die 1860's tot 1886 opgesom is.
Mendelejev het 'n toespraak gehou tydens 'n vergadering van die Bakoe -departement van die Royal Russian Technical Society met die titel: "Oor die maatreëls wat sal bydra tot die verdere ontwikkeling van die olie -industrie in Bakoe."
In Januarie verskyn 'n nuwe publikasie genaamd & quotThe Works of BO IRTO & quot. Dit was die eerste tydskrif oor kwessies rakende die Russiese oliebedryf in Bakoe.
Verskeie oliebedrywe en handelsondernemings is gestig, waaronder die oliemaatskappy van Musa Naghiyev (1849-1919), die Kaspiese genootskap en die Russian Standard.
Op 8 en 9 Desember was die Russiese tsaar Alexander III (1845-1894) saam met sy gesin in Bakoe. Hy besoek die Nobel Brothers-fabriek in Baku's "Black City" (Gara Shahar in Azeri) en die oliebedrywe van Rothschild's Caspian-Black Sea Society in Balakhani en Sabunchi.
In Sint Petersburg is 'n Russiese Nobelprys gestig en vernoem na Ludvig Nobel. Die toekenning is toegeken aan die persoon wat daarin geslaag het om die beste ondersoekwerk op die gebied van die metallurgie- en oliebedryf te doen. Die prys, bepaal deur IRTO, beloop 1,200 goue roebels. Drie toekennings is toegeken - in 1896, 1898 en 1905.
Die apteker en ingenieur Konstantin Kharichkov (1865-1921) het na Bakoe gegaan om die samestelling en chemiese eienskappe van Bakoe-olies te bestudeer. Kharichkov het meer as 100 oorspronklike wetenskaplike werke geskryf wat verband hou met chemie, die oorsprong van olie en die verwerking daarvan.
Oliebedryfsorganisasies soos die oliemaatskappy in besit van Shamsi Asadullayev (1840-1913) en die Russies-Kaukasiese Olievereniging is gestig.
Die Unie van Bakoe Kerosine Producers is in Sint Petersburg gestig om 'n monopolie op uitvoerhandel te verkry.
In Maart word die ingenieur-tegnoloog Alexey I. Stepanov die eerste laureaat van die Russiese Ludvig Nobelprys vir sy ondersoek na "The Basics of Lamp Burning."
Die oliebedryf en handelsondernemings I.A. Akhverdov en die Kaukasus gestig.
Die wêreld se grootste petroleumpypleiding (829 verst, of 885 km lank) is tussen Bakoe en Batum gebou. Die pyplyn behoort aan die Transcaucasus Railroad.
Die broers Rothschild het die Mazut Transportation Society gestig. Teen 1912 het dit reeds 13 groot tenkwaens in die Kaspiese See gehad, plus ander hulpskepe.
Op 10 Januarie verskyn 'n nuwe tweeweeklikse publikasie genaamd "The Oil Business".
Twee nuwe olie- en handelsverenigings is gestig: die Souchastniki (Collaborators) en die Absheron Oil Society.
Die Nobel Brothers Company, die grootste oliemaatskappy in Bakoe, het 93,2 miljoen olie (1,5 miljard kg) olie onttrek, wat 17,7 persent van Rusland se totale produksie en 8,6 persent van die wêreld se totale olie -ontginning uitmaak.
Die oliebedryf in Bakoe was die eerste plek ter wêreld wat die totale olie -ontginning betref, met 'n totaal van 11,5 miljoen ton per jaar. Destyds vervaardig die Verenigde State slegs 9,1 miljoen ton.
Die Alexander Benkendorf Oil and Trade Company is in Bakoe gestig.
Die Eerste Internasionale Nobelpryse is toegeken. Die toekenning het internasionaal geëer as die mees gesogte toekenning ter wêreld en is ingestel na die dood van Alfred Nobel (1833-1896) deur die uitvoering van sy testament. Die rykdom van Alfred word op 31 miljoen Swede gekroon uit sy verdienste uit sy uitvinding van dinamiet en uit sy voorraad in voorraad - ongeveer 12 persent van die Nobel Brothers Petroleum Company in Baku. Die Sweedse historikus E. Brarbengren, wat toegang tot die Nobel -familie -argief gehad het, dring daarop aan dat dit die besluit was om Alfred se geld in Bakoe te onttrek, wat die belangrikste faktor was om die Nobelpryse vas te stel. & Quot
Die eerste jaar is die Nobelpryse toegeken aan die Duitsers Wilhelm Conrad Roentgen (Fisika), Hollandse Jacobus Henricus van Hoff (Chemie), Duitsland se Emil Adolf von Behring (Fisiologie of Geneeskunde), Frankryk se Sully Prudhomme (Letterkunde) en Switserland Jean Henri Dunant ( Vrede).
Konstantin Kharichkov, Nikolay Zelinsky (1861-1953), Alexander Butlerov (1828-1886) en Movsumbey Khanlarov ontwikkel die industriële klassifikasie en metodes vir die suiwering van Absheron-olies.
Konstantin Kharichkov publiseer sy fundamentele werk, "Oor die samestelling en chemiese eienskappe van Russiese olie -deposito's" (in Bakoe).
In Augustus het die Nobelbroers die eerste vervoer van Bakoe -kerosine na Afghanistan geïmplementeer.
Die geoloog en oliespesialis Dmitry Golubyatnikov het met 'n stelselmatige ondersoek na Absheron begin en die beskikbaarheid van olie -afsettings in Surakhani voorspel.
Konstantin Kharichkov publiseer sy monografie, "Koue fraksionering van olie" (in Bakoe).
Die tenkwaens "Vandal" en "Sarmat" is onder leiding van Immanuel Nobel (die seun van Ludvig Nobel) gebou.
In Bakoe is 'n Russiese Nobelprys gestig en vernoem na Immanuel Nobel. Die prys is toegeken vir die beste werke en uitvindings in die oliebedryf. Die prys, bepaal deur BO IRTO, was ter waarde van 1 000 goue roebels.
Die beginsels van oliekompressie was die eerste in die wêreld se oliebedryf en is toegepas op die putte in Balakhani.
Die eerste "wit olie" gusher verskyn in Surakhani.
Die Nobel Brothers het vir die eerste keer in Bakoe 'n Vaseline-tipe stof van hoë gehalte gemaak uit Cheleken-olie (wit en geel).
Baku -petrochemikus Victor Herr, voorsitter van die Chemical Lab by BO IRTO, het die eerste laureaat van die Russiese Emmanuel Nobelprys geword.
Die Bibi-Heybatbaai is vol aarde, 'n proses wat in 1932 onder leiding van die ingenieur Pavel Pototsky voltooi is. Hierdie proses was bedoel om die boor na olie te vergemaklik, aangesien boorwerk op die oomblik nie moontlik geag is nie.
In Surakhani het ingenieur Von Gaber daarin geslaag om die eerste put met roterende boorwerk te voltooi.
Die Mukhtarov Joint Stock Company is in Bakoe gestig.
Ivan Gubkin (1871-1939), wat later bekend geword het as die stigter van oliegeologie, het olie in Absheron begin studeer.
Tolueen, wat soortgelyk is aan benseen, word vervaardig weens militêre eise. Produksie is georganiseer in drie Baku -fabrieke - die & quotNeftegaz & quot Joint Stock Company, die Benkendorf en die Militêre Nywerheidskomitee.
Professore Nikolay Zelinsky en SA Vishetravsky het Bakoe besoek en toesprake gelewer oor "Tolueen" en "Die praktiese produksie van benseen en tolueen uit olie en steenkool."
Die proses van gaslifting is vir die eerste keer getoets, aangesien diep pompe in die Romani -olievelde op Absheron ondergedompel is.
In Maart is pogroms teen Azerbeidjanse uitgevoer deur Armeniërs en Bolsjewiste in Bakoe. Die Ismailiyya -paleis was een van die vele geboue wat verbrand en verwoes is tydens die ramp, wat na raming 12 000 burgerlikes dood gelaat het. Die paleis is gebou deur Musa Naghiyev, wat as die rykste van alle oliebaronne in Bakoe erken is.
Op 28 April het die bolsjewiste die mag in Bakoe oorgeneem. Dit het gelei tot die stigting van die Sowjet -owerheid, wat langer as 70 jaar geduur het tot Desember 1991, toe Azerbeidjan sy onafhanklikheid verkry het. Daar is beslag gelê op alle private eiendom, die meeste oliebaronne het uit Baku gevlug vir ander lande, die meeste van die weelderige koshuise wat deur die oliebaronne in die middel van die stad gebou is, is gekonfiskeer en omskep in veelvuldige woonstelle vir verskeie gesinne.
In Mei is die naam van die tydskrif "The Oil Business" verander na "Azerbeidjanse oliebedryf."
Op 14 November is die Baku Polytechnic Institute gestig en word dit die eerste instituut in Europa en Asië wat ingenieurs op alle gebiede van die oliebedryf opgelei het. Later het dit bekend geword as die Azerbeidjanse Instituut vir Olie en Chemie vernoem na Mashadi Azizbeyov. Nadat Azerbeidjan sy onafhanklikheid in 1991 verkry het, het die instituut bekend gestaan ​​as die Azerbeidzjan State Oil Academy.
Aantekeninge van IRTO [IRTO - RRTS (Royal Russian Technical Society), gestig in 1866], 1876-1905
Transaksies van BO IRTO [BO IRTO-BD RRTS (Bakoe-afdeling van die Royal Russian Technical Society), gestig op 24 Maart 1879], 1898-1911
Kyk die video: Craziest Fastest Dance In The World!! Unbelievable Speed of the Azeri Dance! Must See (November 2021).