In die lig van die beginsels van gemeentebou behoort daar voorts wegbeweeg te word van 'n blote demokratiese proses waar die meerderheidstem deur 'n gewone stemmery nagejaag word. Hierdie wen-verloor situasie dra weinig by tot geestelike groei binne die gemeente. Beide moontlikhede van die uiteindelike aanvaarding of verwerping van Belhar moet die resultaat wees van 'n proses waar aan al die dimensies van Rusch se definisie reg laat geskied is.
Die NGK het 'n onvermoë gehad om die lyding van die sogenaamde dogterkerke te verstaan en het ook nie die kairos-aard van die tydsgewrig begryp nie. Naudé (1997) sien dit veral in die 1990-besluit van die NGK wat lui:
Naudé (1997:236, 2010:144) se ietwat siniese konklusie is dat Marcionisme, Arianisme, Epikurisme en Pelagianisme vir die NGK met sy Europees-gesentreerde teologie veel belangriker is. Belangriker is egter sy konklusie op voetspoor van Barth (1956:630) dat as daar by 'n belydenis nie 'n duidelike 'Nee' is nie, is die 'Ja' wesenlik 'n kragtelose 'Ja'. In soverre as wat die NGK nie die 'Nee' grondig verstaan nie, met ander woorde in gebreke bly om die lyding te begryp, sal hierdie disposisie 'n struikelblok bly in die weg na volle resepsie. Konkrete blootstelling en 'n deurleefde ervaring van kerklike verskeurdheid, onversoenbaarheid en ongeregtigheid is 'n voorvereiste vir die 'Ja' van Belhar se drieledige fokus van kerkeenheid, versoening en geregtigheid.