Volgens klein Joe kon sy vader feitlik alle musiekinstrumente bespeel, maar het veral uitgeblink met die konsertina, orrel, klavier, banjo en viool. Hy het glo nie in 'n mondfluitjie belanggestel nie. Hy het 'n duet-konsertina gehad met twee en vyftig klawers aan elke kant. Dit is daarom nie 'n wonder dat hy so 'n hoogstaande virtuoos was nie!
Oom Joe het baie van gewere en jag gehou, maar het altyd sy musiek eerste gestel. Hy het al in 1920 'n orkes op die been gebring en gou bekendheid verwerf. Hierdie orkes was van die eerstes wat plate gemaak het. Inligting is verkry dat hulle nie eintlik op danse en ander gesellighede as 'n orkes opgetree het nie. Hulle het slegs saamgespeel wanneer hulle plaatopnames gemaak het. Die twee musikante wat Oom Joe begelei het, was van uitstaande gehalte. Hulle kan vandag nog met ons bestes vergelyk word. Dan Scholtz het altyd 'n tenoor Vegaphone banjo gebruik en Rupert Meyer het wonderbaarlik aangepas by die styl van Oom Joe. Hulle pragtige korrekte akkoorde is 'n plesier om na te luister. Baie van ons hedendaagse spelers beskou hierdie groepie as van ons beste musikante van weleer. Baie van hulle nommers word vandag nog gehoor en sal vir die ware liefhebber
Uit die volgende staaltjie blyk dit duidelik hoe goed Oom Joe eintlik gespeel het. Hy het eendag stoksielsaligalleen met sy konsertina by 'n hotel in Warmbad opgetree. 'n Ou dame wat aandagtig na hom geluister het, het later in ekstase uitgeroep: "Dis dan 'n hele 'band' wat speel!"
Ek was baie gelukkig om Dan Scholtz se vrou, Vera, op te spoor. Sy kon baie inligting oor hom verskaf. Daniël Francois Scholtz is op 16 April 1910, op Vrede in die OVS gebore. Hy is later saam met sy ouers na Oos-Afrika, nou Kenia, waar hy skoolgegaan het. Sy ouers het na 'n tyd teruggekeer na Vrede en Frank, soos hy destyds bekend was, in Kenia agtergelaat om sy skoolopleiding te voltooi. Hy en twee vriende - hulle was almal in matriek - het egter besluit om na Suid-Afrika toe weg te loop. Hulle ouers was baie ontsteld. Een van die drie het gelukkig na sy ouerhuis gegaan en toe het die soektog na Frank en sy maat begin. Hulle is in Durban op 'n skip opgespoor waar hulle besig was om die vloere te skrop! Hulle was van voornemens om op die skip te werk om sodoende romantiese plekke in die buiteland te gaan besigtig. Hulle is summier huis toe geneem en Frank is na Boshof se hoërskool gestuur wat in daardie tyd bekend was vir die streng dissipline wat daar gehandhaaf is. Hy het die matriekeksamen geslaag en sy vader het hom Wits toe gestuur waar hy hom as 'n ingenieur sou bekwaam. Na ses maande het hy egter aan sy vader gese dat hy niks daar geleer het nie behalwe hoe om die ukulele te bespeel! Sy vader het hom toe in sy winkel laat werk en gou het hy 'n groepie bymekaargemaak en hulle het musiek in die dorp verskaf. Hy het ook byklanke verskaf in die plaaslike bioskoop. Hy was baie musikaal en het die banjo maklik bemeester en daarna het hy die klavier begin speel.
Vroeg in die dertigerjare - as gevolg van die depressie - het hy 'n betrekking by die Landbank in Pretoria aanvaar. Hy was nog gedurig doenig met die banjo en hier het hy ook vir Hooneberg en Meyer ontmoet. Hulle het toe pragtige plate gemaak.
Vera se dat hulle 'n ou foto van die Baanbrekers gehad het wat by 'n ossewa gesit het, maar dat sy ongelukkig die foto nêrens kan opspoor nie.