Op reis na stories van hoop - Christian Literature Fund
Die verwoestende droogte wat wyd oor Suid-Afrika strek, raak elkeen van ons – direk of indirek. En êrens by 'n braaivleisvuur, koffie-afspraak of kantoorgesprek waar mense saamkom, is daar bykans altyd gesprekke oor ons land, politiek – maar in die laaste paar jaar veral ook die droogte.
Onmenslike verhale van verliese, sterwende diere, boere wat opgee, oppak, oorgee aan die loop van 'n vuurwapen, die lus van 'n tou … dié verhale word deel van ons gesprekke. Maar, daar is ook verhale van hoop … mense wat in 'n gebroke wêreld begin uitreik na mekaar, konvooie voer wat aangery word van dele wat wel goeie reëns gehad het, iemand wat R10 afknyp om 'n droogtehulpfonds te ondersteun – want vele tien rande maak dat daar brandstof is vir 'n vragmotor om 'n vrag geskenkte voer weg te neem. Verhale van hoop van mense wat te midde van hierdie uitmergelende droogte steeds vasklou aan die belofte van 'n God groter as enige menslike begrip – dat Hy ons nooit sal versaak nie…
Dit is hierdie verhale wat ons wil gaan haal – by dié mense wat droogte ken … hetsy fisiese droogte van boere wat nie weet waar die volgende voer vir hulle diere vandaan kom nie. Waar eens bossie-wêreld nou verdor het tot semi-woestyn … waar plante so doodgebrand is en hulle glo dat geen hoeveelheid reën eers meer die wortels kan laat herleef nie.
En verhale van harts-droogtes – mense wat geliefdes aan die dood afgestaan het, mense wat in situasies beland het waar dit na 'n hooplose toekoms gelyk het … mense wat verswelg is deur depressie, mense se verhale van vashou aan 'n Hoop ver bo verstand … verhale van gehoorsaamheid waar 'n hooplose situasie van selfmoord die ontstaan van 'n droogtehulpfonds tot gevolg gehad het wat reeds duisende mense direk en indirek gehelp het. Die verhaal van Burre Burger dien as groot inspirasie tot die ontstaan van die publikasie.
Een goeie "reënval" breek nie die droogte nie … dit is 'n daaglikse stryd van veg, val, opstaan.
Dit is hierdie stories wat ons in die publikasie Net voor die droogte my breek gaan opteken … verhale wat selfs lank na dié wat se stories vertel is nie meer hier is nie, hoop aan ander kan bring – wat ook al hul "droogte" is …
Anoeschka von Meck gaan deur Suid-Afrika reis om hierdie verhale op te teken. Ons volg haar reis op hierdie blad en op ons Facebookblad. Ons is dankbaar vir ons Skepper wat ons as uitgewer in staat stel om hierdie projek aan te pak met borge en belangstellendes wat 'n bydrae op watter manier ook al maak. Ons gee graag aan hulle erkenning.
Kom saam met ons op hierdie reis.
'n Dierbare tannie in Jansenville kom loer met haar kleindogter na die vreemdeling wat in die 'droogtehulp' -voertuig ry. "Hartjie, wil jy nie in kom vir 'n koppie tee nie? Tannie wil net dankie sê vir wat julle vir ons boere doen."
Dessie, die Jack Russell, ry oral saam met Gertjie van Rensburg rond wanneer hy gaan seker maak of daar nie verswakte lammertjies tussen hul oorlewende kuddes bokke en skape is nie.
Riaan Arends is deel van 'n groep nuwe boere in die Klipplaatdistrik wat ook nou intensief met Angora-bokke boer. "Daar was 'n stadium hier in die droogte wat ek myself gevra het: Riaan het jy die regte besluit gemaak om te wil boer? Maar met die mentorskap van gevestigde boere soos Justin Krige wat ons in die Boerevereniging ingebring het, sien ek uit om 'n sukses hiervan te maak."
Lorraine Meyer van Lorraine's Guesthouse op Jansenville is een van daai hartlike mense met wie jy sommer onmiddellik vriende maak. Sy het gesorg vir 'n reuse ontbyt wat by jou kamer bedien word - nogal met vars gedrukte lemoensap! Hier is sy saam met Poekie, wat dadelik haar intrek by my geneem het.
Oom Panie Dolf is al 'n ouhand met boerdery en het sy eie grond met kampe buite Klipplaat. "Met die laaste skeer het ek van 270 bokke afgekom na so 180 toe. Dis nou van die droogte. Daarom is ek so dankbaar oor al die hulp wat ons gekry het. Ons boere werk maar saam. Die aarde sal weer vet word."
Gertjie en Pietie van Rensburg (Aberdeendistrik) praat aanvanklik nie maklik oor watter stryd dit vir hulle om tans in die voortslepende droogte kop bo water te hou nie, dog is hul wange gereeld nat. "Ons boer so klein dat jy moet letterlik besluit laat jy jou aftrekorders hop of voer jy die bietjie diere wat jy nog oor het?
Juan Human van Oslaagte boer grootskaal met Angora-bokke en erken hy was voorheen 'n 'rowwe Jack'. "Die droogte is tough. Ek moes al 'n pêl se vuurwapens gaan haal en vir hom sê ek gee dit terug wanneer jou kop weer reg is. Dinge gaan weer beter word. Ons bly dit vir onsself ook sê."
Anton Scheffer en sy vrou se emosie sit vlak in die keel wanneer hulle oor die impak van die droogte op hul lewens gevra word. "Die heel moeilikste is om ons kinders se skool- en koshuisfooie by te bring nie. Ons kinders is ver en jy weet nie of die mense aan die anderkant verstaan as ons eenvoudig net nie die geld kan bybring nie."
Justin en Lana Krige van Blaauwboschkuil, Klipplaat, getuig van wonderwerke in die droogte wat hom nou nog emosioneel stem. "In this drought I have learned to trust God for miracles and He has come through in the most unexpected ways."
Die aand wat 'n jong koedoebul net-net voor my voertuig verby draf, stop ek vir oulaas by 'Oom' Patrick Johnson en sy vrou op Klipplaat om net weer dankie te sê dat hy my gehelp het toe ek tussen die plaaspaadjies verdwaal het. Dit voel goed om vir hulle elkeen 'n Bybel van CLF te skenk.
Op pad na my eerste boer in die Klipplaat-distrik ontdek ek tot my ontnugtering dat self Google soms sy rigting kwyt raak in die plat dorre stuk aarde duskant Aberdeen. Gelukkig besluit 'Oom' Patrick Johnson hy sal hom oor die verdwaalde blondine ontferm en vyf plaashekke vooruit ry.
Hierdie muur na links in die Sondagsrivier net buite Jansenville, is om watervlakke mee te meet. Na die droogte is dit moeilik om jou voor te stel hoe hierdie rivier ooit genoeg water in gehad het om daardie hoogtes te bereik!
Op pad na Tosca doer in die noorde stop ek eers vir die nag in Kuruman oor waar ek by my getroue gebedsvriende, Rudie en Annatjie Roos, oornag. Hier is Rudie, wat eens 'n geharde polisieman was, met sy kleinkind. Vandat die Here Rudie verander het, is hy een van die liefdevolste omgee-mense wat ek ken.
Besigheidsman en skenker, Nico van der Berg van Middelburg, wys die vertrek van die vloot rooi trokke wat wyd oral reaksie met hul verbygaan uitgelok het. "Oral wou mense net vir die bestuurders bederf en kospakkies gee. Ander voertuie en selfs mense op straat het vir hulle gewaai en getoet! Dit was indrukwekkend en die reaksie oorweldigend."
Koos du Plessis is die jongman op Tosca wat die plaaslike slaghuis besit. Hy is ook bekend as die ou wat hom oor die boere in die distrik ontferm en gereeld uitry om te kyk 'of die ooms nog okei is.' Hier is Koos voor sy slaghuis met die Bybels wat CLF as geskenkies vir die boere saam gestuur het.
Kobus Cloete is uitgeteer weens die gordelroos en spanning oor wat van sy plaas gaan word. Hy wys saadjies wat hy van sy bome bymekaar maak. Al het dit gereën teen die tyd wat ek hom besoek het, het meeste van sy vee reeds gevrek. Net weke tevore het sy plaas nog 'rooi gelê' soos die Kalahari met geen weiding of water nie. Dog bly hy steeds glo God gaan 'n uitkoms gee.
Frans Jacobs van Vanderbijlpark is die algemene bestuurder by Inttrac Trading Pty Ltd, maar boer ook self in die Vrystaat. Hy is 'n meesterkundige op die gebied van plaastoerusting, maar het ook in die besonder 'n hart vir sy medeboere. Sodoende was hy bemoeid met die hengse logistieke taak om verskeie konvooie skenkersvoer van regoor Suid-Afrika te organiseer. Dit het deel van Burre Burger se Droogtehulpprojek uitgemaak. Op die foto wys Frans trots een van sy versameling mini-stropers.
Brand se oupa het vir hom as jongman al gesê "Jy moet nou nie kom neuk en wil terugkom plaas toe nie," toe hy as student oor sy toekoms moes besluit. Sy oupa het gemeen dit is 'n harde lewe as dit sy keuse gaan wees om ook te kom boer.
Kobus Cloete van Tosca wys vir my en Koos du Plessis die ou skilpadwyfie wat hy 'Oumatjie' gedoop het, wat op sy plaas kom water soek het. "Wanneer sy hier aankom om onder die tenk 'n lafenissie te soek, dan reën dit gewoonlik binne dae. Sy l bring altyd vir my goeie tyding," vertel Kobus.
In hierdie kontrei het byna almal byname wat hulle uitken en verwarring tussen families met dieselfde stamname help vermy. Dus is Oom Gert Engelbrecht en sy kroos almal 'Sarrisamers' wat verwys na die plaas waar hul familie al vir dekades boer om hulle van ander Engelbrechts te onderskei.
Brand du Toit van die Willistondistrik - by hom het Anoeschka volgende gestop.
Louis Maarman by n vulstasie in Springbok help gou dat ek darem die huis op Calvinia kan haal
Amper daar ... dit is uitgestrekte wêreld hierdie... en 'n afdraai beteken nie noodwendig jy is naby jou bestemming nie! So 'n ent weg op die Hondeklipbaaipad draai mens skerp links op die Soutfonteinpad en merk jy onmiddellik nou word die wêreld meer sanderig en afgesonder.
NOG 'n hek! Toe hekke gee beslis oefening!
Saam gekuier en geëet, saam gehuil. Ek groet die Van Dyk's tot n volgende besoek.
Die droogte is oral sigbaar ... maar kyk jy met hartsoë sien jy steeds die mooi van ons land ... op pad na Gert Sarrisam
Tannie Hestelle 'Sarrisam' het musiek in haar bloed en een van haar gelukkigste plekke op die plaas is voor haar klavier.
Carel en Anita van Dyk van Gamoep het al n paar vragte sout in hul lewe saam opgeëet, dog bly hulle steunpillare in die Boesmanlandgemeenskap.