REЁN! REЁN! REЁN!
'n Storie oor Noag en die Ark Text Version | English | Italian
"Reën! Reën! Reën! Dit het vir drie dae aanmekaar gereën! Sal dit ooit ophou reën?" het Sherri gekla.
"Ek weet jy is teleurgesteld omdat jy nie kon buite speel nie," het haar ma gesê, "maar dit was net vir drie dae. Kan jy jou voorstel hoe dit moes gewees het om te kyk hoe dit reën vir VEERTIG dae?"
"VEERTIG dae?" het Sherri met groot oë van verbasing gevra.
"Ja, veertig dae," het haar ma herhaal. "Kom . . . laat ek jou die storie vertel van die langste reënstorm."
Aan die begin van tyd, toe God eerste die wêreld en alles daarin geskep het, was alles volmaak. God het na Sy werk gekyk en gesê dat dit alles goed was.
Alles het verander toe Adam en Eva gesondig het. Natuurlik was God 'n liefdevolle God en het hulle vergewe, sodat hulle kon aanhou leef op die aarde en die seëninge van God geniet, maar dit het nie die sonde uitgewis nie. Mense het meer en meer boos geword. God het afgekyk na die wêreld en was jammer oor al die bose dinge wat mense gedoen het. Trouens, Hy was selfs jammer dat Hy die mens gemaak het!
Daar was egter EEN man wat God liefgehad het en regverdig was. Sy naam was Noag.
God het met Noag gepraat en hom vertel wat Hy van plan was om te doen. Hy het Noag vertel om met almal te praat en hulle te waarsku dat Hy die aarde met alles daarop gaan vernietig. Hy het ook vir Noag beveel om 'n ark te begin bou. Dit is 'n ander naam vir 'n groot boot. Hierdie ark sou so groot wees dat daar genoeg plek sou wees vir twee van elke soort dier in die HELE WÊRELD en sewe van sekere soorte diere.
Noag en sy drie seuns, Sem, Gam en Jafet, het begin bou. Hulle moes bome afkap en gladde planke maak. Hulle moes die planke stuk vir stuk aanmekaarsit, volgens die instruksies wat God vir hulle gegee het. Hulle moes pik maak om die ark te smeer sodat dit waterdig kon wees.
Die hele tyd wat hulle gewerk het, het Noag ook vir die mense gepreek. Hy het hulle gewaarsku om terug te keer na God, anders sou hulle ALMAL vernietig word. Hy het hulle vertel dat dit sou begin reën en dit sou vir VEERTIG dae aanhou...
...maar NIEMAND het hom geglo nie.
In plaas van om na God terug te keer, het hulle Noag begin spot. Hulle het gedink hy was mal om so 'n groot ark te bou. Buitendien het die mense nog nooit reën gesien nie omdat, tot daardie tyd toe, was die aarde natgemaak deur dou wat op die grond gevorm het gedurende die aand. Hulle het vir Noag GELAG en GELAG oor die vreemde dinge waarvan hy gepraat het. Hulle het net nie geglo dat enigiets met hulle sou gebeur nie. Hulle het aangehou sondig.
Net nadat Noag en sy seuns die laaste spyker ingeslaan het en seker gemaak het dat die ark goed geseël en behoorlik waterdig gemaak is, het die Here met Noag gepraat.
"Neem sewe van elke soort rein dier en twee van elke soort onrein dier binne-in die ark in. Neem dan jou vrou, jou seuns en hulle vrouens binne-in die ark in."
So dit was PRESIES wat Noag gedoen het.
In die ark het daar ingegaan sewe koeie, sewe skape, sewe bokke, sewe hoenders, sewe eende, sewe kalkoene, twee leeus, twee bere, twee olifante, twee kameelperde, twee sebra's, twee honde, twee katte, twee akkedisse, twee spinnekoppe, twee klein besies, en.... Wel, ek dink jy kry die idee!
Die mense buite het in verwondering gestaan het kyk. "Daardie ou Noag moet MAL wees!" het iemand uitgeroep. "Hy is VERSEKER! Ek kan net nie verstaan waarom hy in daardie groot boot wil bly saam met al daardie STINKENDE diere nie!" het iemand anders opgemerk.
Noag het hartseer na die mense gekyk. Hy het geweet daar was niks wat hy kon doen om hulle te laat glo dat God bedoel het wat Hy gesê het nie, maar hy het almal wat wou, vriendelik genooi om by hom en sy familie in die ark aan te sluit, sodat hulle veilig kon wees. Soos hy verwag het, het hulle STEEDS nie geglo nie en hulle het net HARDER gelag en gegiggel.
Noag en sy familie en al die diere het hulle eerste nag in die ark deurgebring. Toe hulle die volgende oggend wakker word, het hulle die mense buite gehoor spot met hulle. "Haai Noag! Ek dog jy het gesê dit gaan reën," het hulle geskimp. "Wel, dit HET NIE! Jy was VERKEERD!"
Hulle het die tweede dag wakker geword . . .
en die derde dag . . .
en die vierde dag . . .
en steeds was daar geen reën nie.
Die mense buite het nog HARDER gekoggel en geskree. Maar Noag het kalm gebly en voortgegaan om hulle in die ark in te nooi, sodat hulle veilig kon wees.
Die vyfde dag en die sesde dag was NIE anders nie; daar was geen reën nie en die uitjouery van die skare het nie opgehou nie, maar Noag het voortgegaan om die mense te waarsku en hulle in die ark in te nooi.
Die sewende dag het dieselfde begin as die ander, maar, toe, DOEF! God het die deur van die ark toegemaak. Noag het iemand hoor roep, "HAAI! Wat was DIT? Ek dog ek voel 'n druppel water!" Toe het iemand anders dit gevoel en nog een, en nog een . . . en dit het aangehou reën . . . en gereën . . . en gereën . . .
Die water het hoër en hoër gestyg en dit was nie lank voor die ark begin dryf het nie.
10 dae . . .
11 dae . . .
12 dae . . .
"Ag . . . Haai, Pa . . . HOE LANK het Pa gesê dit gaan reën?"
"Veertig," het Noag geantwoord.
Hulle het by die venster uitgekyk, maar al wat hulle kon sien, was WATER . . . en NOG REЁN.
Arme Mevrou Noag! Sy was dankbaar dat God hulle deur hierdie hele nagmerrie bewaar het en sy wou nie kla nie, maar sy het nie gedink sy kon NOG EEN DAG langer hiervan oorleef nie! Die kamele het REGTIG begin STINK! Die olifant het dit geniet om sy kop by die venster uit te steek en dan almal met water nat te spuit! Die katte het oral hare verloor, en die ape het in ALLES geklim! "Nog net twee dae," het sy gedink.
Op die veertigste dag, net soos God gesê het, het die reën (breek hier vir beklemtoning) OPGEHOU. Almal was so bly om by die venster te kon uitkyk en nie reën te sien nie! Maar hulle kon nog nie die ark verlaat nie. So ver as wat hulle kon sien, het water ALLES bedek. Selfs die bergtoppe was met water bedek en kon nie gesien word nie.
Stadig het die water begin sak en riviere en mere het oral begin verskyn. Eendag het hulle by die venster uitgekyk en kon die top van 'n berg sien. ST......AAAAMP! "Wat was dit?" Hulle het opgemerk dat die ark opgehou het om te dryf.
"Ons moes geland het!" het hulle besluit. Hulle HET geland. Bo-op die top van Berg Ararat.
Noag wou sien of dit tyd was om uit die ark uit te kom en daarom het hy 'n venster oopgemaak en een van die kraaie laat uitvlieg. Hy het gekyk hoe die kraai rondvlieg. Toe het hy 'n duif uitgestuur. Hy het gekyk hoe die duif probeer het om 'n plek te kry om te rus. Omdat hy nie 'n goeie plek kon kry om 'n nes te bou nie, het hy terug gevlieg na die ark en Noag het geweet dat daar nog steeds te veel water op die grond was.
Nadat 'n week verby gegaan het, het Noag die duif weer uitgestuur. Hierdie keer het hy gekyk hoe die duif vlieg en toe terugkeer met 'n olyftakkie. Noag het geweet dat die water gesak het en plante begin groei het.
Hy het nog 'n week gewag, die venster oopgemaak en weer een keer die duif laat uitgaan. Hierdie keer het die duif weg gevlieg en het nie teruggekeer nie. Noag het die deksel van die ark verwyder en oor die droë grond uitgekyk. Wat 'n wonderlike gesig!
God het Noag verseker dat dit veilig was vir sy familie en al die diere om die ark te verlaat. HOE OPGEWONDE was almal om weer op droë grond te kon loop!
Die eerste ding wat Noag gedoen het, was om 'n altaar te bou en God te aanbid. Hy was so dankbaar dat die Here hom en sy familie beskerm het. Hy het in die lug opgekyk en 'n pragtige reënboog gesien en die stem van God gehoor wat met hom praat. God het vir Noag vertel dat die reënboog 'n belofte was dat Hy NOOIT WEER die hele aarde sou vernietig met 'n vloed nie.