Hierdie skryfsel is nie ‘n akademiese verslag van die een of ander aard nie. Dis ‘n skryfsel oor die droom van ‘n man wat sy familie – sy susters en kinders en swaers – by hom wou hê vir ‘n dag of drie. Ongelukkig kan ek nie namens die ander wat daar was, skryf nie. Ek skryf soos ek dit ervaar het. En ek probeer om, waar die woorde my ontbreek, dit aan te vul met foto’s…prentjies van mens, dier en die natuur. Probeer om nie vir my punte te gee vir die fotografie nie – ek is nie ‘n fotograaf nie, ek is ‘n dokumenteerder van dit wat ek waarneem. Ek het ook skaamteloos van die geleentheid gebruik gemaak om die wat nie meer met ons is nie, aan boord te bring. Jy kan nie net oor hul grond loop of verby hulle loop sonder om notisie te neem nie. They cry out to me: “please,tell them our story!” En dis wat ek sal doen. Binnekort. Die Laubschers, die Therons, die de Beers en die Bassons. Maar vir nou, hier is my storie. Van die Sandveld, van Sandberg, van Donkieskraal, van die man en sy droom.
Nou is ons reg vir die res van die pad en Andre sit voet in die hoek. Mens kon sien hy is haastig om by die geheimsinnige plek te kom en Shrek is duidelik nie lui nie. Opdraende en afdraende is vir hom een en dieselfde ding. Hy slurp daardie witstrepe op!
Ons staan nader waar Corrie vir ons inwag in ‘n ander groter huis, die Lodge. Dis eintlik die kantoor van Donkieskraal, luuks toegerus met alles wat mens nodig het vir jou verblyf daar in die berge.
Ek, en ek glo ook die ander, voel dadelik welkom met die groetslag en kyk hoe Corrie die finale afronding aan die geregte op die massiewe eiland toonbank doen. Kompleet soos wat jy sou kry in ‘n vyfster hotel. Alles lyk en ruik heerlik en na ‘n drankie of twee kan ons ook die lekkerte hier voor ons proe. Uit die boonste gestoeltes! Ons gesels, vra uit oor die kinders, heel later oor die gesondheid, want niemand lyk darem so dat jy nou al so vroeg in die gesprekke moet verneem na enige nuwe kwale nie. Ons word deur Andre en Corrie rondgeneem op die terrein en mens kan maar net jou loop en verwonder aan die pragtige natuur om elke hoek en draai.
Die rotse is oorweldigend en dwarsdeur die kamp vorm dit deel van die natuurlike dekor maar sonder dat dit intimiderend is. Daar is die konferensiesaal, ook ‘n plek waar huweliksonthale gehou word. ‘n Nuwe kroeg is in aanbou met ‘n houtdek wat uitkyk oor die hele vallei. Ek merk dadelik op aan Andre dat die dek se massiewe oppervlakte eintlik ‘n bietjies te klein is. Ek kry net die gevoel dat daardie plek so gewild gaan raak en dat almal op die dek gaan kuier eerder as binne die kroeg weens hierdie pragtige uitsig.
Aanstons sou die son sy lê loop kry in die weste en ek volg dit met die kamera. En jy besef ‘n sonsondergang soos hierdie kan jy nie in die stad sien nie terwyl jy hier maar net jou kop by die deur hoef uit te steek. Dis ‘n prentjie wat wag om geskilder te word. Die ondergaan huiwer lank, asof dit die diere ‘n kans wil gee om hulself reg te kry vir die nag wat voorlê. En wanneer die verdwyning van die dag finaal word, raak die doodse stilte baie intens. Dis slegs wanneer jy nader na die vuur beweeg dat jy die geknetter van die wegspattende stukkies hout hoor. En ek kan sweer dat ons ses stuks sagter praat as gewoonlik.
Die skaaptjops en wors wat op die kole beland, is van die plaas via die afgelope kerkbasaar en Renier braai dit tot sappige stukke wat smelt in jou mond. Die bykosse rond die gastronomiese skepping af.
Langs die plaaspad kry ons vir Pieter Laubscher, die eienaar van die plaas. Hy stel homself voor en ons gesels so bietjie. Ek kom agter dat hy ‘n baie aangename mens is. Lees hier meer oor die Sandveld se aartappels http://www.potatoes.co.za/regional-services/regional-map/sandveld.aspx
Daarna vat ons die pad na Lambertsbaai al langs die Jakkalsrivier waaroor die Saldanha Sishen spoorlyn ook sy lê kry. Om ystererts in kilometer lange trokke by die hawe te kry. Lambertsbaai, uitgespreek as Lammertsbaai deur die plaaslike bevolking, sal ek weens verskeie redes nie vergeet nie. Maar die grootste sal seker wees as gevolg van die slegte reuk wat oor die dorp hang. Die ergste sou nog kom. Dis toe ons aanstap na die Voëleiland met sy tienduisende seevoëls en tonne voël-ghwano dat my ontbyt dreig om na die oppervlakte te kom. En daar loop ek met ‘n sakdoek oor my gesig en haal dit slegs af as ek ‘n foto wil neem. Volgende keer neem ek ‘n properse masker saam! Belowe ek myself. Die stank is genoeg om jou geheue uit te wis.
Die eiland is ’n goeie leerskool vir almal wat iets meer wil weet van die seelewe. Baie moeite is gedoen om dit toeristevriendelik te maak en is deur en deur ‘n besoek werd.
Uiteindelik kan ons vertrek uit die onwelriekende dorp na ‘n meer aangename plek – die Muisbosskerm. Die volgende verrassing. Mens hou dadelik daarvan. Suid-Afrika se eerste opelug restaurant. Al die kos word sommer daar in die opelug in die gaste se teenwoordigheid voorberei. Ek het redelik baie gehoor en gelees van die plek maar dit was my eerste besoek. Lees meer oor die Muisbosskerm hier: http://www.muisbosskerm.co.za/
Ons keer donker terug na die kampplek. Die vure brand hoog en daar word gebraai maar die Muisboskerm se kos is nog te sterk in die geheue. Ons gesels weer, maar hierdie keer gaan slaap die vrouens nóg vroeër. Die dag het sy tol geëis.
Met die breek van die dag kan ek sien dat hierdie dag die vorige twee gaan oortref. Nie ‘n wolkie in die lug nie. Matige hitte. Ek stort en loop tussen die chalets en tente deur na die sogenaamde sirkel en konferensie geriewe. Ek merk op hoeveel water met die nagdou versamel is in die rotspoele en ander plekke. Een so ‘n poeletjie sal genoeg wees om een mens se dors te les vir die hele dag. Dit moet net opgeskep word voordat dit verdamp. Presies wat die Boesman ook gedoen het toe hulle nog daar gewoon het. Ja, die bewys is daar – teen die rotswande van grotte op die plaas. Hierdie tekeninge is grafies opgeneem in die logo van Donkieskraal. ‘n Ongelooflike deel van die geskiedenis van hierdie Sandveldplase. Lees meer oor Donkieskraal hier: www.donkieskraal.co.za