Robbeneiland is meestal bekend as die plek waar die voormalige Suid-Afrikaanse president, Nelson Mandela, 18 van sy 27 jaar tronkstraf onder die apartheidsregering moes uitgedien het. Daar is min bekend oor die eiland se vroeëre geskiedenis aan die algemene Suid-Afrikaanse publiek, behalwe miskien vir diegene wat op die eiland gewoon en gewerk het, soos vir die kunstenaar Morné Visagie wat sy vroeë kinderjare (1990-1995) op Robbeneiland deurgebring het. Dit was uiteraard ’n tydperk waarin die eiland sy politieke vorm verander het. “Hierdie jare op die eiland het ’n konstante onderhandeling tussen land en see geword: om die eiland te verlaat, om op ’n boot te klim en die see oor te steek, om in Kaapstad te land. In my werk ondersoek ek hierdie verhouding tussen land en see, ek kyk na die eiland as ’n ontmoetingsplek vir Rijkhaart en Claas. So word die eiland ’n tryst, ’n ontmoeting tussen die twee,” vertel Morné.
“Met my huidige werk ondersoek ek die geskiedenis van Robbeneiland as ’n plek van ontwrigting en verlies vir diegene wat teen gediskrimineer is (verban en daar opgesluit), sowel as die see, in hierdie geval die Atlantiese Oseaan, as ’n oorgangsone tussen lewe en dood.” Robbeneiland het ’n herhalende metafoor in Morné se verbeelding geword, met die dat die kleur blou die afgelope agt jaar die primêre medium in sy werk was; ’n persoonlike simbool van dood, verlies, nostalgie, geheue, godsdiens, seksualiteit, ballingskap en afstand. “Die onderliggende geweld in my werk handel subtiel met hierdie begrip van die dood in opwindende en sensuele maniere. Deur idees af te breek na abstrakte vorms en kleur, strip ek die werk visueel van die historiese, psigologiese en konseptuele gewig wat dit dra; deur om iets te skep wat ervaar kan word deur om jouself te doop in ’n plek van wonder en resonansie wat verwys na die subteks van geweld, maar verstaan word deur skoonheid.