Die probleem met die aanwesigheid van ’n titel as maatstaf vir outonomie kan dalk beter begryp word wanneer outonomie in ander genres oorweeg word. Verskeie gedigte het om verskillende redes nie titels nie, net soos vele visuele kunswerke wêreldwyd as Ongetiteld bekend staan. Shakespeare se sonnette is byvoorbeeld sonder titels gepubliseer. Die feit dat die sonnette slegs genommer is en nie van ’n titel voorsien is nie, veroorsaak egter nie dat die sonnette slegs saam as ’n totale, koherente teks gelees kan word nie – elke sonnet dra uiteraard op sigself betekenis en sou ook outonoom kon funksioneer, selfs al was dit nie genommer nie, omdat die struktuur van die sonnet dit ’n afgeronde eenheid maak en nie enige paratekstuele gegewe soos ‘n titel nie. Gardner (1966:190) noem dat titels vir korter tekste in ’n enkele volume eers met die ontwikkeling van die drukpers gevestig geraak het. Mulvihill (1998:204) toon aan dat titels wel baie vroeër reeds vir individuele gedigte gebruik is, maar stem saam met Gardner dat titels vir kort gedigte in ’n volume oorspronklik ingespan is met die oog op die leser, “as a primarily pragmatic innovation of pre-print commercial publication of collections of poems for a growing poem-consuming public”. ’n Ongetitelde teksgedeelte kan dus teoreties steeds al die ander eienskappe van ’n outonome teks vertoon (soos byvoorbeeld om ’n koherente kortverhaal te wees), terwyl ’n titel geen waarborg vir die outonomie van ’n teks is nie. Selfs al was titels nie vir enige van die outonome tekste in Die dag toe ek my hare losgemaak het verskaf nie, sou hierdie tekste steeds outonoom funksioneer. ’n Titel skep nie outonomie nie.
Hoewel ’n verskeidenheid genres in die kortverhaalsiklus aangetref kan word en hierdie tekste nie noodwendig ewe outonoom hoef te wees nie, behoort die meerderheid van die korter tekste ten minste outonoom te wees en duidelik op grond van die struktuur van die korter teks daardie outonomie te handhaaf. Met ander woorde: as die outonome teks ’n kortverhaal is, moet die kortverhaal op sigself verhaalmatigheid (die eienskap van die kortverhaal wat dit van ander kortprosatekste onderskei, aldus Botha 1992:236) illustreer sonder dat dit vir die leser nodig is om die res van die bundel te lees om daardie element te laat realiseer. As die teks ’n skets is, moet dit eweneens ’n afgeronde teks wees, sodat dit nie vir die leser nodig is om buite die grense van die afgeslote eenheid te beweeg om tot ’n interpretasie van die eenheid te kom nie.