Hoe om narratiewe opstelle met behulp van tonele te skryf - Diverse
STERK NARRATIEWE OPSTELLE beweeg altyd. Hulle begin met aksie - die verteller wat met die Aspen Ski-patrollie snowboard, byvoorbeeld, verdiep dan die toneel met beskrywings - die droë poeier, die steil bakkies, die laat Januarie-lug.
Dan beweeg hulle vinnig na agtergrondinligting - aspekte van die ski-patrollie, hoe hulle reageer op oproepe - en fiets dan weer en weer.
As die skrywer dit goed doen, beweeg die leser ook aan. Inligting wat die leser anders kan vertraag (byvoorbeeld besonderhede oor die opleiding en sertifisering wat nodig is om op die ski-patrollie te kom) word baie belangrik en relevant as dit gekombineer word tussen dramatiese tonele van patrollielede om 'n oproep te maak en dan te help om te help die slagoffer.
U vermoë om momentum deur 'n opstel te behou en te beheer hang af van die manier waarop u tonele vorm.
Hoe om u opstel in tonele te verdeel
. 'n toneel is 'n drama drama.
Die maklikste manier om tonele te skep is om te besluit oor 'n eenvoudige en enkele 'gebeurtenis' om as narratiewe raamwerk te gebruik. Dit is die voortdurende 'storielyn' waarby u die feite, idees en inligting wat u wil oordra, sal byvoeg.
Die mees voor die hand liggende gebeure het reeds 'n soort inherente dramatiese struktuur ingebou, soos om 'n berg te klim of op 'n afspraak te gaan. Of bloot die chronologie van 'n dag ('n dag in die lewe ') of 'n nag, na die ure, die ligging van die son / maan en ander omgewingsfaktore, kan 'n maklike en natuurlike manier wees om tonele te skep, veral vir begin skrywers.
Ongeag wat u as u gebeurtenis kies, dit is die beweging tussen die tonele en die herinnerings, gedagtes en watter inligting ook al aangebied word. Dit moet dinamies wees.
Dit is egter belangrik om daarop te let dat die gebeurtenis nie noodwendig op sigself dramaties hoef te wees nie.
In een van my gunsteling opstelle, ysreën deur Coleman Barks, alles wat 'gebeur', is dat die verteller in sy kajuit in die Noord-Georgië-berge vassteek en die nag die tesis deurbring van 'n student wat oorlede is. In hierdie geval kom die beweging deur die herinneringe en verbeelding van die vertellers.
Ongeag wat u as u geleentheid kies, dit is die belangrikste beweging tussen die tonele en die herinnerings, gedagtes en watter inligting ook al aangebied word. Dit moet dinamies wees.
'N Voorbeeld van weeftonele / -inligting
Sodra u op 'n geleentheid besluit het, en u 'n algemene idee het oor die inligting wat u wil bespreek, begin die tonele gewoonlik natuurlik na vore kom.
Gestel jy woon in Las Vegas en wil 'n verhalende opstel daaroor skryf. U wil ekonomiese faktore agter die negatiefhede, die huidige situasie, historiese konteks en vooruitsigte vir die toekoms bespreek. U spandeer 'n dag rond en kyk na afgeslote huise en praat met verskillende mense daaroor.
Hier is 'n moontlike uiteensetting van tonele gevolg deur watter inligting. bespreek word
Toneel 1: rondlê in voorstedelike gebiede >>> info 1: feite oor die huidige negatiewe situasie in Vegas
Toneel 2: stop en praat met huiseienaar >>> info 2: oorsig van ekonomiese faktore wat negatiefes veroorsaak
Toneel 3: middagete by die restaurant stop, casino daarna besoek> >>> 3: historiese konteks van residensiële ontwikkeling in gebied in kontras met onlangse neigings
Toneel 4: ry na die omliggende berge vir 'n beeld van die stad >>> info 4. toekomsvooruitsigte
Om tonele en inligting saam te vleg, moet die leser vinnig in en uit die verhaal maak. Dit kan desoriënterend en ontwrigtend wees, tensy u alles met mekaar verbind deur gladde oorgange te gebruik.
In die volgende voorbeeld vertel Hal Amen 'n staptog op die Chacaltaya-gletser in Bolivia.
Aan die een kant beskryf hy die klim, maar terselfdertyd skryf hy regtig 'n opstel oor Bolivia, die plaaslike gemeenskap en die gevolge van wêreldwye klimaatsverandering.
Hy open die verhaal deur die leser net daar op die berg te plaas, in die aksie:
Ek struikel, stap nie. 'N Bietjie lighoofdigheid is alles. Miskien moes ek meer geëet het vir ontbyt.
Dan gebruik hy 'n eenvoudige, maar effektiewe oorgang, en beweeg direk na 'n bietjie agtergrondinligting oor die gebied:
Ligte duiseligheid opsy, top is 'n kakewalk. Mynwerkers doen dit; die boonste plato's is besaai met erts emmers, en klein damme is bloedrooi van yster en groen van koper.
Die-harde skiërs doen dit. Chacaltaya het sedert 1939 die rekord van die wêreld se hoogste ski-oord gehad, toe Club Andino Boliviano 'n toegangspad, 'n klein lodge en 'n tou-sleep-hysbak opgerig het.
Die verteller gee nog 'n paar paragrawe met inligting oor die geskiedenis van die gebied, en gebruik dan 'n aanhaling uit die gids om die leser weer in die 'verhaal' terug te bring:
'Dit is hul enigste bron van water,' vertel Juan my terwyl ek ril by die top en die rookagtige El Alto op die Altiplano ver onder inry.
As dit goed gedoen word, lei hierdie beweging van agtergrondinligting na toneel nie net die leser op nie, maar skep dit ook die effek van tyd wat in die verhaal verbygaan. Dit wil voorkom asof die verteller, terwyl hy dinge oor die berg verduidelik, eintlik besig was om te klim.
Dit is die doel: om inligting of idees oor te dra en terselfdertyd 'n gevoel van voorwaartse beweging te skep. Dink aan 'n rivier, draai, draai, beweeg deur verskillende soorte terrein, maar druk altyd stroomaf.