Le derrière | SARIE
Le derrière	deur André le Roux
Jy sê as sy so voor die spieël staan en sy kyk so oor haar skouer, ken jy klaar die vraag. Dit sal immers nie die eerste keer wees dat jy die vraag hoor nie, maar dis hopelik nou die laaste. Só …
"Boude is tog so 'n … benoude woord," sê sy. Jy sê vir jou is dit een van die sagste woorde in Afrikaans, so mooi vol in die mond, maar as sy wil, sal jy Frans praat.
Daardie wegstap van 'n vrou … die sagtheid in die rondheid, die subtiele sywaartse swaai. Dit kan statiese elektrisiteit opwek en 'n man skoon van rigting af gooi.
Dis ook hoekom 'n vrou altyd mooi regop moet sit, sodat haar rug effe induik en haar derrière uit. Dit beklemtoon haar vorm, hetsy gebou soos 'n appel of 'n peer, of dalk 'n saggekookte eier in sy dop, jy raak skoon lus vir ontbyt met vrugteslaai. Of ham, die heerlike herinneringe aan ham …
En wat van daardie vrou wat soos 'n opgestopte wors lyk? Daardie een vir wie hulle albei skuifdeure van 'n restaurant moet oopmaak – en dan moet sy steeds skuins draai om in te kom? Of die een wat lyk of sy op 'n sak mielies sit en as sy opstaan, kom jy agter sy't op haarself gesit?
Wel, daar's altyd iets te sê vir 'n goedgestopte wors of die heilsaamheid van mielies, sê jy. Niks verkeerd met daardie soort vrou se derrière nie – as hulle jou sou vra – dis net dat haar ma haar verkeerd aantrek, dis al.
"Ek meen mos," sê jy ter verdere verduideliking. "Selfs haar bene lyk soos die pootjies van 'n strykplank. Wat's daar om aan te vat?" Een ding van haar nuwe klerereeks – sy't nie baie materiaal nodig nie.