Hoe werk kreatiwiteit? - Artikels - 2021
Hoe kreatiwiteit werk, is daar 'n anekdote van Sir Ernest Rutherford, president van die British Royal Society en Nobelprys vir chemie in 1908, vertel die volgende:
Ek het 'n geruime tyd gelede 'n oproep van 'n kollega gekry. Hy was op die punt om 'n student te nul vir die antwoord wat hy in 'n fisika-probleem gegee het, selfs al het hy vasgestel dat sy antwoord absoluut korrek was.
Onderwysers en studente het ingestem om arbitrasie van iemand onpartydig aan te vra, en ek is verkies.
Ek het die eksamenvraag gelees en gesê:
Toon aan hoe dit met behulp van 'n barometer die hoogte van 'n gebou kan bepaal.
Die student het geantwoord: die barometer word na die gebou se dak geneem en 'n baie lang tou is aangebring. Dit word na die basis van die gebou gelig, die tou word gemerk as die barometer die grond bereik en gemeet word. Die lengte van die tou is gelyk aan die lengte van die gebou.
Die student het in werklikheid 'n ernstige probleem met die oplossing van die oefening opgedoen, omdat hy die vraag korrek en volledig beantwoord het.
Aan die ander kant, as hy die maksimum punt behaal het, kan hy die gemiddelde van sy studiejaar verander: as hy 'n hoë graad behaal het, sou dit sy hoë vlak in fisika bevestig, maar die antwoord bevestig nie dat die student daardie vlak gehad het nie.
Ek het voorgestel dat die student 'n ander geleentheid kry. Ek het hom ses minute gegee om dieselfde vraag te beantwoord, maar hierdie keer met die waarskuwing dat hy sy kennis van fisika in die antwoord moet demonstreer.
Vyf minute het verloop en die student het niks geskryf nie. Ek het hom gevra of hy wil gaan, maar hy het gesê dat hy baie antwoorde op die probleem het. Sy probleme was om die beste van almal te kies.
Ek het myself verskoon dat ek hom onderbreek en gesmeek het om voort te gaan.
Op die oomblik toe hy weg is, skryf hy die volgende antwoord: Die barometer word geneem en van die gebou se dak af op die grond gegooi, die valtyd word met 'n stophorlosie bereken. Dan word die formule h = 2gt2 toegepas, dus kry ons die hoogte van die gebou.
Op hierdie stadium het ek my kollega gevra of die student kan onttrek. Hy het die hoogste graad gegee.
Nadat ek die kantoor verlaat het, het ek die student weer ontmoet en hom gevra om sy ander antwoorde op die vraag te vertel.
Wel, antwoord hy, daar is baie maniere, byvoorbeeld, jy neem die barometer op 'n sonnige dag en meet die hoogte van die barometer en die lengte van sy skaduwee. As ons dan die lengte van die skaduwee van die gebou meet en 'n eenvoudige verhouding toepas, kry ons ook die hoogte van die gebou.
Perfek, het ek gesê, en op 'n ander manier?
Ja, ek antwoord: dit is 'n baie basiese prosedure om die hoogte van 'n gebou te meet, maar dit werk ook. In hierdie metode word die barometer geneem en op die trappe van die gebou op die grondvloer geplaas. As u met die trappe opgaan, word die hoogte van die barometer gemerk en die aantal merke op die dak getel. By aankoms word die hoogte van die barometer vermenigvuldig met die aantal punte en hierdie resultaat is die hoogte. Dit is 'n baie direkte metode.
Natuurlik, as wat u wil hê, is 'n meer gesofistikeerde prosedure, kan u die barometer aan 'n tou vasbind en dit skuif asof dit 'n slinger is. As ons bereken dat wanneer die barometer op die hoogte van die dak is, die swaartekrag nul is en as ons die maatstaf van die versnelling van die swaartekrag in ag neem wanneer die barometer in 'n sirkelbaan afdaal as ons deur die loodregte van die gebou gaan, dan is die verskil hiervan met behulp van 'n eenvoudige trigonometriese formule, sou ons die hoogte van die gebou sonder twyfel kon bereken.
In dieselfde stelselstyl bind jy die barometer aan 'n tou en tel dit van die dak af op na die straat. Deur dit as 'n slinger te gebruik, kan u die hoogte bereken deur die voorgangsperiode daarvan te meet.
Hoe dit ook al sy, ek kom tot die gevolgtrekking dat daar baie ander maniere is. Dit is waarskynlik die beste om die barometer te neem en die deur van die opsigter se huis daarmee te klop. As jy oopmaak, sê: Meneer Concierge, hier het ek 'n lekker barometer. As u my die hoogte van hierdie gebou vertel, gee ek dit aan u.
Op hierdie tydstip in die gesprek het ek hom gevra of hy nie die konvensionele antwoord op die probleem ken nie (die drukverskil wat op twee verskillende plekke deur 'n barometer gemerk is, gee ons die hoogteverskil tussen albei plekke), blykbaar het hy gesê dat hy haar ken, maar dat dit tydens sy studies het sy onderwysers probeer leer om te dink.
Die student se naam was Niels Bor, Deense fisikus, Nobelprys vir fisika in 1922, veral bekend as die eerste om die atoommodel voor te stel met protone en neutrone en die elektrone wat dit omring. Hy was basies 'n innoveerder van die kwantumteorie.