As Madri Victor vir jou sê die manuskrip gaan nie werk nie vra jy nie vrae nie, jy skryf jou verhaal oor! Want dié is die eindresultaat.” (Juliana Coetzer)
“Beseringstyd is gedompel in rugbykultuur. Jy kan die Deep Heat ruik. Jy maak jou somme en jy weet die mense wat hierdie roman bevolk, bestee omtrent jou jaar se salaris aan die was van klere. (Daar is) ’n aangrypende, boeiende verhaal, verskeie karakters wat meer as eendimensionele figurante word, ’n uitstekende aanvoeling vir die Pretoria-konteks van die grootste deel van die verhaal, en ’n baie lewendige voorstelling van die wêreld waarin die groot rugbydramas afspeel. Die grootste wins wat Labuschagne bring, is die uitbeelding van die groot weelde en rykdom waarmee sommige rugbyspelers omgeef is, en hoe swak hulle emosioneel toegerus is vir die volwasse wêreld.” (Kerneels Breytenbach in Die Burger)
“As voorspelbaarheid die grootste kritiek is wat ’n mens teen die boek kan inbring, is dit ook die roman se redding: almal ken iemand wat dieselfde stel as Stéfan afgetrap het en die karakters en intrige is besonder oortuigend. Sonde van Lusinda is ’n cliché, maar ’n cliché wat deur ’n knap skrywer boeiend tot lewe gebring word.” (JB Roux in Media24 Boekeblad)
“Ek het Madri Victor se kritiek ter harte geneem en die storie herskryf. Op die ou end was die geld wat ek haar betaal het oor en oor die moeite werd.” (Anton Schoombee)
“Jansen het ’n fyn aanvoeling vir en kennis van die psige. Sy bedien haar dikwels van pragtige poëtiese frases sonder om dit in sierskrywery te laat ontaard – dit is trouens die eenvoud daarvan wat so bekoor en dit vervoeg naatloos met die verhaal.” (Jeanette Ferreira)
“Wat Sandkasteel so besonders maak, is dat Goosen ook van Clocolan is, direkte familie van die Newberrys is én as kind gereeld in die mooi sandsteenkasteel op Prynnsberg gekuier en gespeel het. Hoewel sy die name van die karakters verander het, is elke woord in die boek en elke fyn beskrywing oor die mense, die gebeure en die gewoontes waar én weerlê sy die gerugte en stories. Sy het agt jaar lank navorsing vir die boek gedoen.” (Charles Smith in Beeld)
“Met haar eerste boek, Plaasmoord (2009), het Brynard ’n merkie gekerf aan die deurkosyn van die spanningsroman-genre, ’n merkie waaraan haar en ander skrywers se boeke in die vervolg gemeet sou word. Onse Vaders trek met ’n spoed weg wat die leser só aan die nek naderpluk dat daar nie tyd is vir neersit om ’n koppie koffie, of iets sterkers, saam met die karakters te drink nie … en lesers het daardie iets sterkers nodig! … Hierdie boek is ’n saamdra-in-die-kop boek, wat bevestig dat Brynard een van Afrikaans se meester-spanningsromanskrywers is.” (Deon Adriaanse op Litnet)
“Op die oog af is die gegewe in ­Quintus van der Merwe se tweede politieke riller so naby aan die waarheid dat ’n mens jou wil-wil verbeel jy lees dinge soos dié ­bykans daagliks in die koerant.” (Irna van Zyl in Die Burger)