BESERINGS IN HONDE: KNEUSPLEKKE, BLOEDING, SPRAINS, FRAKTURE - OOR HONDE - 2020
Geen honde is verseker teen beserings nie. Hoe om jou troeteldier in 'n kritieke situasie te help, sal ons artikel vertel.
Enige hond kan beseer word, selfs 'n krummel, wat nooit die woonstel verlaat nie. Dikwels kry honde wonde in gevegte. In die stad is motors die oorsaak van baie beserings, van ligte tot dodelike diere. Ligamente en tendons ly dikwels in ysige toestande, veral by honde van groot en reuse rasse.
Klein dekoratiewe honde wat soms beseer is, is genoeg om van die rusbank af te spring of uit die hande van die eienaar te ontsnap. Daarom moet eienaars voor te berei vir onaangename verrassings en 'n noodhulpkissie kry wat toebehore, antiseptika, genesende middels en pynstillers bevat. Honde is aktiewe diere en kry dikwels verskeie beserings. Meestal is dit kneusplekke, spraine, wonde, beenbreuke, ontwrigting van gewrigte.
Twee derdes van alle beserings in honde kom op die ledemate voor. Eenvoudige beserings kan deur die eienaar self genees word vir komplekse beserings, professionele veeartsenykundige sorg word vereis. Maar vir enige skade moet die eienaar noodhulp aan sy troeteldier verskaf.
Wonde in honde
Wonde in honde word gesny, gesteek, geskeur, byt, ensovoorts. Hulle word gekenmerk deur 'n skending van die integriteit van die vel, spiere, bloedvate, wonde in honde word dikwels besmet met grond en speeksel. Dit is moontlik om selfstandige gevalle te hanteer, maar as die wond 'n groot grootte, swaar bloeding en ernstige besoedeling het, moet u, nadat u noodhulp ontvang het, so spoedig moontlik 'n veearts kontak.
Dit is nodig om die wond skoon te maak, die bloeding te stop, sy antiseptiese behandeling uit te voer en 'n verband te gebruik. Verwyder vreemde voorwerpe uit die wond: splinters, draad, glasfragmente, skuif of skeerwol aan die rande van die wond, met voorheen toegemaak met 'n tampon sodat die wol nie binnekom nie. Was dan die wond met waterstofperoksied of slaap, smeer die rande met 5% jodiumoplossing of 'n ander antiseptiese middel.
In geval van ernstige bloeding, kan 'n toediening toegedien word aan die beseerde ledemaat, maar nie meer as 30-60 minute nie. Hemostatiese preparate kan aan die troeteldier gegee word: etamzilat (1 tab 0,25 per 15 kg gewig) en vikasol (1 tab 0,03 per 30 kg).
Met 'n gemiddelde bloeding, plaas 'n stukkie hemostatiese spons onderaan die wond, en stryk dit styf met 'n tampon wat met waterstofperoksied of anderxone aan die bokant gevoeg word. In geval van swak bloeding is dit genoeg om 'n drukverband toe te pas, wat die wondrande so na as moontlik bring. Gebruik 'n verband vir toebehore, aangesien die gips nie aan die hond se jas voldoen nie.
Vir uitgebreide wonde na noodhulp word die hond dadelik na 'n veeartsenykundige instansie vir chirurgiese behandeling van die wond geneem.
Sprains en kneusplekke
Bundels ly die meeste tydens onsuksesvolle spronge of val. Die hond begin slap, die beseerde gesamentlike seer, swel soms. Die dier buig of buig dit nie aan die einde nie, dit beskerm die poot terwyl jy loop, maar soms word dit versigtig daarop gemik. Seerheid en kreupelheid is die meeste uitgespreek nadat hulle wakker geword het, dan loop die hond "rond."
Knippies kom voor wanneer stomp voorwerpe voorkom. Die beseerde plek seer, swel, rooi of bloeding is moontlik. Die hond kan loslê. Met sprains en kneusplekke in die meeste gevalle kan jy dit self doen. Op die eerste dag moet 'n koue vir 30 minute op die beskadigde area toegedien word, met 1-2 ure breek: 'n bottel koue water en ys, 'n warmwaterbottel met ys.
In die volgende paar dae word die beseerde plek warm met 'n blou lamp of 'n warm verwarmingsblokkie toegedien, 'n verband met verhitte sout of sand vir 20-30 minute 'n paar keer per dag. Bruising plekke kan twee keer per dag met troksevazin gesmeer word. Wanneer die gewrig uitgerek word, maak dit dit met 'n elastiese verband en maak seker dat die hond nie speel nie, spring nie en loop minder op die trappe. Indien nodig, gee in die eerste dae 'n pynstillende analgien (1 tab. 2 keer per dag).
Ontwrigtings en frakture
Met ontwrigtings beslaan die ledemate 'n onreëlmatige, onnatuurlike posisie, die bene strek uit die gewrig, maar die integriteit van die vel word nie versteur nie. Die gewrig swel op, dit maak seer, die hond rus nie op die beseerde poot nie. Om breuk van ligamente en beenfrakture te voorkom, moet slegs 'n veearts sproei verminder. Breuke van die bene is oop wanneer fragmente van bene uitkom en gesluit word.
Vir frakture met verplasing, word die beseerde ledemaat as 'n reël korter as gesond. Vir frakture en ontwrigtings, verhoog die hond die beseerde poot hoog en leun dit glad nie op as hy loop nie. Met die hulp van 'n band word die beseerde ledemaat versigtig vasgemaak, sonder om dit reg te maak of om beenfragmente te kombineer.
Jy kan die hond liggies op 'n plat oppervlak lê, soos 'n laag laaghout. Dien 'n verkoue na die plek van besering en gee die dier analgien as hy in ernstige pyn is. Die beseerde hond moet so gou as moontlik na 'n dokter geneem word.