Die verowering van Algerië - Nuut
Die neem van die smalah van Abd-El-Kader na Taguin. 16 Mei 1843.
Bestryding van die Habrah.
In Junie 1830 is die inname van Algiers wat deur Charles X besluit is 'n gesogte operasie wat vir binnelandse politieke doeleindes uitgevoer is. Met die erfenis van hierdie omslagtige verowering aarsel Louis-Philippe tussen die ontruiming van die troepe (aangevra deur Engeland en die Liberale) en die instandhouding daarvan (verlang deur 'n patriotiese openbare mening). Die anneksasie van Algerië word uiteindelik in 1834 uitgeroep. Afwisselende nederlae en oorwinnings het die Afrika-leër tot 1837 aan 'n kusbesetting gehou en die res van die land onder beheer van Emir Abd gelaat. el-Kader. Maar vanaf 1840 neem Frankryk die verowering van die hele land aan, voer 'n paar jaar 'n genadelose oorlog teen die emir, verswak na die skouspelagtige verowering van sy smala  in 1843, en finaal verslaan. in 1847.
Glorie en epaulet
Vir die Versailles-museum bestel Louis-Philippe baie doeke van Horace Vernet wat bedoel is om die belangrikste oorwinnings van die Algerynse veldtog te illustreer.
Hierdie skilderye volg die gewone reëls vir die voorstelling van gevegte: skilderye vol geraas en woede, digte samestelling van figure, tonele, soms verdrink in rook, wapens deurmekaar, vegters en perde. Op die land herinner die slagoffers hulle aan die harde verbintenisse. Dit gaan nie oor die maak van allegorieë van die oorwinning nie, maar om die gevegte in hul ontvouing aan te bied. Deur die prestasie en die held te prys, verhoog ons die smaak van die epos. Hierdie fiksie van aksie wat ter plaatse vasgelê word, belet nie die opstel van prosedures wat van die een skildery na die ander terugkeer nie.
Te midde van die vele anonieme Franse soldate (en met wie elke toeskouer moet kan identifiseer), poog die skilder om die hoofoffisiere te verteenwoordig - diegene wat toe die "Afrikane" met aansien genoem word. Die Sickak geveg beklemtoon dus generaal Bugeaud, aangestel as goewerneur van Algerië in 1840; dit is ook 'n kwessie van rehabilitasie van die baie ongewilde generaal, aangesien hy die slagting van die rue Transnonain tydens die Paryse opstand van 1834 beveel het. Vernet sorg ook daarvoor dat die koninklike vorste 'n paar louere in die Algerynse gevegte versamel: net soos by die Hertog van Aumale is die Neem die smalah van Abd el-Kader, het ons die hertog van Orleans op 'n wit perd in die laer opgeslaan Slag van die Habrah.
Ons sal op die regte agtergrond van die Slag van die Habrah sommige dromedarisse en Afrikane wat die gewonde Franse help. Dit is 'spahi's', ryers wat onder die inboorlinge gewerf word.
Algerynse vegters word dapper en fel getoon: erkenning van hul militêre meriete is 'n manier om die Franse leër te verheerlik, maar toon ook ware respek vir Algeriërs.
Ten slotte sal ons kennis neem van die skilder se toepassing om Algerynse landskappe en hul flora weer te gee, sy aandag aan detail in die ontwerp van kostuums, haarstyle, dromedarisse of Arabierperde. Dit hou nie verband met die fassinasie met die Ooste wat die Romantiese era gekenmerk het nie.
Die verowering van Algerië is 'n moeilike en duur veldtog wat bydra tot die vergiftiging van die Frans-Britse betrekkinge. Maar die Franse offisiere het begin droom van louere en vinnige loopbane dat die stabiele situasie in Europa min hoop gegee het, en die sukses van die Afrika-leër het 'n patriotiese openbare mening gevlei, verneder deur die nederlae van 1815 en nie baie tevrede nie. van die Europese vredesbeleid gelei deur die koning. Vernet se doeke getuig van die begeerte om 'n skilderagtige opvoering te maak van die militêre prestasies van die koloniale verowering. Dit is 'n kwessie van die verbetering van die dinastiese aansien en die oorkom van politieke kontroversies oor kolonisasie met 'n eenparige en nasionalistiese viering van die oorwinnende leër. Aan die einde van die roete vanaf die Galerie des Batailles na die Musée de Versailles, word die skilderye beëindig deur die voorstelling van die Algerynse oorwinnings, wat die militêre glorie van die land voorstel, sodat die monargie in Julie homself kan meet aan die geheue van die Napoleoniese epos.
Charles-Robert AGERON Geskiedenis van die hedendaagse Algerië Parys, PUF, 1979.D. DIE MOND Geskiedenis van die Franse kolonisasie , t.2, Vloed en eb, 1815-1952 Paris Fayard, 1991.A. CORVISIER (reg.) Militêre geskiedenis van Frankryk , t. 2, 1715-1871 Parys, PUF, 1992.J. MARTIN Die Renaissance-ryk, 1789-1871 Parys, Denoël, 1987.J. MEYER, J. TARRADE, A. REY-GOLDZEIGUER Koloniale geskiedenis van Frankryk, t.1, Die verowering Parys, Armand Colin, coll. "Agora Pocket", 1991.