Daar is niks natuurlik oor geld nie. Daar is geen verband met 'n skaars noodsaaklike vorm van geld wat 'n beperking op sy skepping stel nie. Dit kan bestaan ​​uit basiese metaal-, papier- of elektroniese data. Nie een hiervan is in gebreke nie. Net so - ondanks wat jy dalk gehoor het oor die behoefte aan soberheid en 'n gebrek aan sekere kontantgenererende bome - is daar geen "natuurlike" vlak van openbare uitgawes nie. Die omvang en omvang van die openbare sektor is 'n kwessie van politieke keuse.
Wat die soberheid, die uitdunning van uitgawes in die openbare ekonomie, onder sekere vrae stel. Vir sommige lande, soos Griekeland, die impak van soberheid is verwoestend. Beterheidsbeleid bly steeds ondanks talle studies met die argument dat hulle heeltemal misverstaan ​​was, gegrond op politieke keuse eerder as ekonomiese logika. Maar die ekonomiese saak vir soberheid is ewe verkeerd: dit is gegrond op wat die beste beskryf kan word as sprokie-ekonomie.
So, wat was die regverdigings? Brittanje het byvoorbeeld sedert 2010 onder 'n soberheidsbestuur geleef toe die regering van die Tory-Liberaal-demokratiese regering die Arbeidsbeleid omgekeer het om die vlak van openbare uitgawes te verhoog in reaksie op die finansiële krisis 2007-8. Die krisis het 'n perfekte storm geskep: bankredding vereis hoë vlakke van openbare besteding, terwyl ekonomiese inkrimping belastinginkomste verminder. Die saak vir soberheid was dat die hoër vlak van openbare uitgawes nie deur die belastingpligtige kon bekostig nie. Dit is ondersteun deur "handsak ekonomie", Wat die analogie van state as huishoudings aanvaar, afhangende van 'n (private sektor) broodwinner.
Onder handsak-ekonomie moet state hul uitgawes beperk tot wat die belastingpligtige geag word te kan bekostig. State moet nie probeer om hul uitgawes te verhoog deur te leen uit die (private) finansiële sektor of deur die druk van geld nie (alhoewel die banke gered is deur dit deur 'n ander naam te doen) kwantitatiewe verligting, die skepping van elektroniese geld).
Die ideologie van handsak-ekonomie beweer dat geld slegs deur markaktiwiteite gegenereer moet word en dat dit altyd 'n tekort is. Versoek om verhoogde owerheidsbesteding word amper onvermydelik beantwoord met die reaksie "waar kom die geld vandaan?" Toe die Britse premier Theresa May gekonfronteer word met lae loon in die NHS, het hy gesê: "Daar is geen magiese geldboom nie."
.@Theresa_May vertel 'n verpleegster wat sê sy verdien dieselfde as wat hulle in 2009 gedoen het. Ongelukkig is daar nie 'n magiese geldboom nie ' #bbcqt pic.twitter.com/yuUpFtTM8f - BBC Vrae Tyd (@bbcquestiontime) Junie 2, 2017
Waar kom vandaan vandaan? en wat is geld in elk geval?
Tot die laaste 50 jaar of so was die antwoord voor die hand liggend: geld is verteenwoordig deur kontant (aantekeninge en muntstukke). Toe geld tasbaar was, was daar geen sprake van sy oorsprong, of die waarde daarvan nie. Muntstukke is gemunt, banknote is gedruk. Beide is gemagtig deur regerings of sentrale banke. Maar wat is geld vandag? In ryker ekonomieë is die gebruik van kontant vinnig afneem. Die meeste monetêre transaksies is gebaseer op oordragte tussen rekeninge: geen fisiese geld is betrokke nie.
In die aanloop tot die finansiële krisis was die staat se rol in verband met geld wat in bankrekeninge gehou is, dubbelsinnig. Bankdienste was 'n gemonitor en gelisensieerde aktiwiteit met 'n mate van staatswaarborg van bankdeposito's, maar die werklike daad van die skep van bankrekeninge was en word gesien as 'n privaat aangeleentheid. Daar mag regulasies en beperkings wees, maar daar is geen gedetailleerde ondersoek nie van bankrekeninge en banklenings.
Nogtans, soos die 2007-8 finansiële krisis het getoon, toe bankrekeninge bedreig word, soos banke op die rand van bankrotskap getref het, moes state en sentrale banke binnegaan en waarborg die sekuriteit van alle deposito rekeninge. Die lewensvatbaarheid van geld in nie-beleggingsbankrekeninge is getoon om soveel as 'n openbare verantwoordelikheid as kontant te wees.
Die magiese geldboom. © Kate Mc, skrywer met dien verstande
Dit bring fundamentele vrae oor geld as 'n sosiale instelling. Is dit reg dat geld gegenereer kan word deur 'n private keuse om skuld op te neem, wat dan 'n las van die staat word om in 'n krisis te waarborg?
Maar verreweg om geld as 'n openbare hulpbron te sien, onder neoliberale handsak-ekonomie, is geldskepping en sirkulasie toenemend gesien as 'n funksie van die mark. Geld word slegs in die private sektor gemaak. Openbare uitgawes word beskou as 'n drein op daardie geld, wat die soberheid regverdig om die openbare sektor so klein moontlik te maak.
Hierdie houding is egter gegrond op 'n volledige misverstand van die aard van geld, wat deur 'n reeks diep ingebedde mites onderhou word.
Mites oor geld
Neoliberale handsak ekonomie is afgelei van twee sleutelmites oor die oorsprong en aard van geld. Die eerste is dat geld voortspruit uit 'n vorige markekonomie gebaseer op ruilhandel. Die tweede is dat geld oorspronklik van edelmetaal gemaak is.
Dit word geëis dat die ruilhandel baie ondoeltreffend was aangesien elke koperverkoper 'n ander persoon moes kry wat presies aan hul vereistes voldoen het. 'N Hoedmaker kan 'n hoed ruil vir sommige skoene wat sy nodig het - maar wat as die skoenmaker nie hoed hoef te hê nie? Die oplossing vir hierdie probleem, so die storie gaan, was om een ​​kommoditeit te kies wat almal wou hê, om as 'n ruilmiddel te dien. Edelmetaal (goud en silwer) was die ooglopende keuse want dit het sy eie waarde gehad en kan maklik verdeel en gedra word. Hierdie siening van die oorsprong van geld gaan terug na ten minste die 18-eeu: die tyd van ekonoom Adam Smith.
Die 'vader van kapitalisme' Adam Smith, 1723-1790. Matt Ledwinka / Shutterstock.com
Hierdie mites het tot twee aannames gelei oor geld wat vandag nog vandag is. Eerstens, daardie geld is in wese verbind met en gegenereer deur die mark. Tweedens, dat die moderne geld, soos sy oorspronklike en ideale vorm, altyd 'n tekort is. Vandaar die neoliberale eis dat openbare uitgawes 'n drein is oor die welvaartskeppende kapasiteit van die mark en dat openbare uitgawes altyd so beperk as moontlik moet wees. Geld word beskou as 'n kommersiële instrument, wat 'n basiese, mark-, tegniese, transaksionele funksie met geen sosiale of politieke mag bedien nie.
Maar die ware verhaal van geld is baie anders. Bewyse uit antropologie en geskiedenis toon dat daar nie wydverspreide ruil was voordat markte gegrond op geld ontwikkel is nie, en edelmetaalmuntstukke lank voor markekonomieë verskyn. Daar is ook baie vorme van geld anders as edelmetaalmunte.
Geld as gewoonte
Iets wat geld as geld het bestaan ​​in die meeste, indien nie almal, menslike samelewings nie. Stene, skulpe, krale, doeke, koperstawe en baie ander vorme was die middel om vergelykende waarde te vergelyk en te erken. Maar dit is selde in 'n markkonteks gebruik. Die meeste vroeë menslike gemeenskappe het direk vanaf die land gewoon - jag, visvang, versamel en tuinmaak. Die gebruiklike geld in sulke gemeenskappe is hoofsaaklik gebruik om gunstige sosiale geleenthede te vier of as 'n manier om sosiale konflik op te los.
Byvoorbeeld, die Lele-mense, wat in die huidige Demokratiese Republiek van die Kongo in die 1950'e gewoon het, bereken die waarde in geweefde raffia doeke. Die aantal doeke wat vir verskillende geleenthede benodig word, is vasgestel volgens gebruik. Twintig lakens moet aan 'n pa gegee word deur 'n seun op die bereiking van volwassenheid en 'n soortgelyke bedrag wat aan 'n vrou gegee word by die geboorte van 'n kind. Die antropoloog Mary Douglas, wat die Lele bestudeer het, gevind Hulle was bestand teen die gebruik van die doeke in transaksies met buitestaanders, wat daarop dui dat die doeke 'n spesifieke kulturele relevansie gehad het.
Selfs vreemdeling is die groot klipgeld van die Yap-mense van Mikronesië. Groot ronde skyfies van klip kan weeg tot vier metrieke ton. Nie iets om in jou sak te sit vir 'n reis na die winkels nie.
Probeer dit op die mark slaan. Evenfh / Shutterstock.com
Daar is baie ander antropologiese bewyse soos hierdie regoor die wêreld, wat daarop wys dat geld in sy vroegste vorm 'n sosiale eerder as markgebaseerde doel gedien het.
Vir die meeste tradisionele samelewings is die oorsprong van die betrokke geldvorm verlore gegaan. Maar die ontstaan ​​en aanneming van geld as 'n instelling het baie meer duidelik geword met die opkoms van state. Geld het nie ontstaan ​​as kostelike metaalmyn met die ontwikkeling van markte nie. Trouens, die nuwe uitvinding van edelmetaal muntstukke rondom 600BC is aangeneem en beheer deur keiserlike heersers om hul ryke te bou deur oorlog te voer.
Die belangrikste was Alexander die Grote, wat uit 336-323BC regeer het. Hy het gesê dat hy gebruik het 'n halwe ton silwer 'n dag om sy grootliks huursoldaat te befonds eerder as 'n deel van die buit (die tradisionele betaling). Hy het meer as 20-muntstukke gehad wat muntstukke vervaardig, wat beelde van gode en helde en die woord gehad het Alexandrou (van Alexander). Sedertdien het nuwe regeringsregimes geneig om hul aankoms te herhaal deur 'n nuwe muntstuk.
Meer as 'n duisend jaar na die uitvinding van muntstukke het die Heilige Romeinse Keiser Karel die Grote (742-814), wat die meeste van Wes- en Sentraal-Europa regeer het, ontwikkel wat die basis van die Britse pre-desimale geldstelsel geword het: pond, sjielings en pennies . Charlemagne stel 'n geldeenheidstelsel op wat gebaseer is op 240-pennies wat uit 'n pond silwer gemunt is. Die pennies is gestig as die ontkenning in Frankryk, die pfennig in Duitsland, die dinero in Spanje, die denari in Italië en die pennie in Brittanje.
So die ware verhaal van geld as munt was nie een van ruilhandelaars en handelaars nie: dit het in plaas van 'n lang geskiedenis van politiek, oorlog en konflik ontstaan. Geld was 'n aktiewe agent in staats- en empire-gebou, nie 'n passiewe voorstelling van prys in die mark nie. Beheer van die geldvoorraad was 'n groot mag van heersers: 'n soewereine mag. Geld is geskep en deur die heersers óf direk óf Alexander, óf deur belasting of beslaglegging op private besit van edelmetaal, in die verkeer gebring.
Ook was vroeë geld nie noodwendig gebaseer op edelmetaal nie. Trouens, edelmetaal was relatief nutteloos vir die bou van ryke, want dit was te min. Selfs in die Romeinse era is basismetaal gebruik, en Karel die Grote se nuwe geld het uiteindelik ontwrig. In China het goud en silwer nie verskyn nie en papiergeld is reeds in die 9e eeu gebruik.
'N muntstuk van die tyd van Karel die Grote, 768-814 AD. Klassieke Numismatiese Groep, CC BY-SA
Wat die markekonomie ingestel het, was 'n nuwe vorm van geld: geld as skuld.
Geld as skuld
As jy na 'n £ 20-biljet kyk, sal jy sien dit lui: "Ek belowe om die draer op aanvraag die som van twintig pond te betaal." Dit is 'n belofte wat oorspronklik deur die Bank van Engeland gemaak is om notas vir die soewereine geldeenheid te ruil. Die biljet was 'n nuwe vorm van geld. Anders as soewereine geld was dit nie 'n waardeverklaring nie, maar 'n belofte van waarde. 'N Muntstuk, al is dit van metaal gemaak, was in sy eie reg uitruilbaar: dit het nie 'n ander, beter, vorm van geld verteenwoordig nie. Maar toe banknote eers uitgevind is, het hulle dit gedoen.
Die nuwe uitvinding van promesse het ontstaan ​​deur die behoeftes van handel in die 16 en 17 eeue. Beleggingsnotas is gebruik om ontvangs van lenings of beleggings te erken en die verpligting om dit terug te betaal deur die vrugte van toekomstige transaksies. 'N Belangrike taak van die opkomende professie van bankwese was om al hierdie beloftes teen mekaar op 'n gereelde basis te stel en te sien wie skuldig was aan wat aan wie. Hierdie proses van "skoonmaak" het beteken dat 'n groot hoeveelheid papierverpligtinge verminder is tot relatief minder werklike oordrag van geld. Finale vereffening was óf deur betaling met soewereine geld (munte) of 'n ander promesse (bankbiljet).
Uiteindelik het die banknote so vertrou dat hulle as geld in hul eie reg behandel is. In Brittanje word hulle gelyk aan die muntstuk, veral wanneer hulle verenig is onder die vaandel van die Bank van Engeland. Vandag, as jy 'n biljet aan die Bank van Engeland geneem het, sal dit net jou notule ruil vir een wat presies dieselfde is. Banknote is nie meer beloftes nie, hulle is die geldeenheid. Daar is geen ander "regte" geld agter hulle nie.
Watter promesse het geword. Wara1982 / Shutterstock.com
Wat moderne geld behou, is sy verband met skuld. Anders as soewereine geld, wat geskep en direk in omloop gebring is, word moderne geld grotendeels deur die banksisteem in omloop geleen. Hierdie proses skuil agter 'n ander mite, dat banke bloot as skakel tussen spaarders en leners optree. Trouens, banke skep geld. En dit is eers die afgelope dekade dat hierdie magtige mite uiteindelik deur die bank- en monetêre owerhede tot rus gekom het.
Dit is nou erken deur monetêre owerhede soos die IMF, die Amerikaanse Federale Reserweraad en die Bank van Engeland, skep banke nuwe geld wanneer hulle lenings maak. Hulle leen nie die geld van ander rekeninghouers aan diegene wat wil leen nie.
Banklenings bestaan ​​uit geld wat uit die lug versprei is, waardeur nuwe geld aan die lenerrekening gekrediteer word met die ooreenkoms dat die bedrag uiteindelik met rente terugbetaal sal word.
Die beleidsimplikasies van die openbare geldeenheid wat uit nêrens geskep word en aan leners op 'n suiwer kommersiële basis geleen word, is nog nie aan boord geneem nie. Ook nie 'n openbare geldeenheid op skuld gebaseer nie, in teenstelling met die soewereine mag om geld vry van skuld te skep en direk te sirkuleer.
Die gevolg is dat, eerder as om hul eie soewereine mag oor geldskepping te gebruik, soos Alexander die Grote gedoen het, het lande leners van die private sektor geword. Waar daar tekorte in die owerheidsbesteding is of die behoefte aan grootskaalse toekomstige uitgawes, is daar 'n verwagting dat die staat die geld sal leen of belasting verhoog, eerder as om die geld self te skep.
Skeppers van kontant. Creative Lab / Shutterstock.com
Dilemas van skuld
Maar om 'n geldvoorraad op skuld te baseer, is ekologies, sosiaal en ekonomies problematies.
Ekologies is daar 'n probleem omdat die behoefte om skuld af te betaal, potensieel kan ry skadelike groei: geldskepping gebaseer op die terugbetaling van skuld met rente moet 'n konstante groei in die geldvoorraad impliseer. As dit bereik word deur toenemende produktiewe kapasiteit, sal daar onvermydelik druk op natuurlike hulpbronne wees.
Om die geldvoorraad op skuld te baseer, is ook sosiaal diskriminerend omdat nie alle burgers in staat is om skuld op te neem nie. Die patroon van die geldvoorraad sal geneig wees om die reeds ryk of die mees spekulatiewe risiko-taker te bevoordeel. Onlangse dekades het byvoorbeeld 'n groot hoeveelheid lenings deur die finansiële sektor om hul beleggings te verbeter.
Die ekonomiese probleem is dat die geldvoorraad afhang van die kapasiteit van die verskillende elemente van die ekonomie (publiek en privaat) om meer skuld op te neem. En sodra lande meer afhanklik geword het van bankgemaakte geld, het skuldborrels en kredietkrisisse al meer gereeld geword.
Dit is omdat handtakkie-ekonomie 'n onmoontlike taak vir die private sektor skep. Dit moet alle nuwe geld deur middel van bank uitgereikte skuld skep en alles met rente terugbetaal. Dit moet die openbare sektor heeltemal befonds en 'n wins vir beleggers genereer.
Maar wanneer die geprivatiseerde bankgeleide geld vloere verskaf, kom die geldskeppende magte van die staat terug in duidelike fokus. Dit was veral duidelik in die 2007-8-krisis, toe sentrale banke nuwe geld in die proses bekend as kwantitatiewe verslapping geskep het. Sentrale banke het die soewereine mag gebruik om geld vry van skuld te skep om direk in die ekonomie te spandeer (deur byvoorbeeld bestaande staatskuld en ander finansiële bates op te koop).
Die vraag word dan: as die staat soos verteenwoordig deur die sentrale bank geld uit die lug kan skep om die banke te red - waarom kan dit nie geld skep om die mense te red nie?
Dit is 'n fout om aan die staat te dink as 'n piggybank of handsak. ColorMaker / Shutterstock.com
Geld vir die mense
Die mites oor geld het ons gelei om na die openbare besteding en belasting op die verkeerde manier te kyk. Belasting en besteding, soos banklenings en terugbetaling, is in 'n konstante vloei. Handtakkie-ekonomie aanvaar dat dit belasting (van die privaatsektor) is wat die geld verhoog om die openbare sektor te befonds. Daardie belasting betaal geld uit die belastingbetaler se sak.
Maar die lang politieke geskiedenis van soewereine mag oor geld dui daarop dat die vloei van geld in die teenoorgestelde rigting kan wees. Net so kan banke geld uit die lug lug maak om lenings te maak. State kan geld uit die lug lug om die owerheidsbesteding te finansier. Banke skep geld deur bankrekeninge op te stel, state skep geld deur begrotings toe te ken.
Wanneer regerings begrotings stel, sien hulle nie hoeveel geld hulle in 'n bestaande belastingpiggybank het nie. Die begroting ken verbintenisverbintenisse toe wat dalk of nie, ooreenstem met die hoeveelheid geld wat deur belasting ingesamel word. Deur sy rekeninge in die tesourie en die sentrale bank spandeer die staat voortdurend uit en neem geld in. As dit meer geld spandeer as wat dit inneem, laat dit meer geld in mense se sakke. Dit skep 'n begrotingstekort en wat is effektief 'n oortrokke bankrekening by die sentrale bank.
Is dit 'n probleem? Ja, as die staat behandel word asof dit 'n ander bankrekeninghouer is - die afhanklike huishouding van handsak-ekonomie. Nee, as dit gesien word as 'n onafhanklike bron van geld. State hoef nie te wag vir handouts uit die kommersiële sektor nie. State is die gesag agter die geldstelsel. Die mag wat deur die banke uitgeoefen word om die openbare geldeenheid uit die lug te skep, is 'n soewereine mag.
Dit is nie meer nodig om muntstukke soos Alexander te ontgin nie, maar geld kan geskep word deur toetsaanslagen. Daar is geen rede waarom dit deur die banksektor monopoliseer moet word om nuwe openbare geld as skuld te skep nie. Om openbare uitgawes te beskou as ekwivalent aan banklenings ontken die publiek, die soewereine mense in 'n demokrasie, die reg om hul eie geld sonder skuld te bekom.
Geld moet ontwerp word vir die baie, nie die min nie. Varavin88 / Shutterstock.com
Herbepaling van geld
Hierdie verval in die historiese en antropologiese stories oor geld toon dat langtermyn-konsepte - die geld het ontstaan ​​uit 'n vorige markekonomie gebaseer op ruilhandel, en dat dit oorspronklik van edelmetaal gemaak is - is sprokies. Ons moet dit erken. En ons moet kapitaliseer op die openbare vermoë om geld te skep.
Maar dit is ook belangrik om te erken dat die soewereine mag om geld te skep, nie 'n oplossing op sigself is nie. Beide die staat en bankkapasiteit om geld te skep het voordele en nadele. Albei kan misbruik word. Die roekelose uitleen van die banksektor het byvoorbeeld gelei tot die feit dat die Amerikaanse en Europese monetêre en finansiële stelsel ineengestort het. Aan die ander kant, waar lande nie 'n ontwikkelde banksektor het nie, bly die geldvoorraad in die hande van die staat, met groot ruimte vir korrupsie en wanbestuur.
Die antwoord moet wees om beide vorme van geldskepping - bank en staat - te onderwerp aan demokratiese aanspreeklikheid. Verreweg nie 'n tegniese, kommersiële instrument nie, kan geld gesien word as 'n sosiale en politieke konstruksie wat 'n enorme radikale potensiaal het. Ons vermoë om dit te benut, word belemmer as ons dit nie verstaan ​​nie watter geld is en hoe dit werk. Geld moet ons dienaar word, eerder as ons meester.
Mary Mellor, Emeritus Professor, Universiteit van Northumbria, Newcastle
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Neoliberalisme het ons mislei om 'n sprokie te glo oor waar geld vandaan kom