In die gedeelte wat ons saam gelees het, het hy die stam van Juda gaan waarsku dat die Here Jerusalem gaan verwoes as die mense nie tot bekering kom nie.
Dadelik het Pashur, die hoofopsigter oor die tempel, Jeremia laat vang en hom geslaan en in ’n blok gesit.
Kyk ook na die absolute onbeskoftheid wat daar in die Satan se optrede sit – hy laat Jeremia by die tempel slaan en in ’n blok gesit word.
Dit moet jou so vasvang dat jy liewer kies vir jou huidige voordeel – en daardeur veroorsaak dat jy jou verste en rykste voordeel in die koninkryk van God moet prysgee.
Wat belangrik is, is dat Jeremia deur al hierdie dinge getrou gebly het aan sy roeping teenoor die Here.
Die arme man wat die boodskap van sy geboorte versprei het, moet sommer soos Sodom en Gomorra deur vuur en swael verwoes word.
Dit alles net sodat hy wat Jeremia is nooit in ’n posisie sou kom om tot eer van die Here te preek en te ly nie.
Dan gaan jy net swaarkry sien. Dan kan dit gebeur dat jy soos Jeremia sommer ander mense vervloek wat met jou lewe niks verkeerds gedoen het nie.
Dis presies wat Jeremia oorgekom het. Hy het so balans verloor dat hy die lewe vir homself opgeëis het, in plaas daarvan dat hy besef het dat hy net tot beskikking van die Here moet wees sodat die Here se raad vervul word.
Die Here doen dit omdat Hy ons wat agternakom wil leer dat sy genade so wyd is dat Hy ons nie straf wanneer ons perspektief verloor nie.
Let op dat Jeremia nie die bestaan van die Here ontken het in sy verbittering nie. Hy het juis die bestaan van die Here erken, en ook dat die Here jou roeping op jou lê.
Die engel wat aan die skaapwagters verskyn het, het ook gesê dat hy ’n tyding van groot blydskap bring. Daardie dag is die Saligmaker wat Christus die Here is, gebore.
Net soos wat Jeremia se pa die tyding van blydskap gehoor het dat daar ’n kind gebore is, het die wêreld dit gehoor in hierdie engel se woorde en in die engelesang wat daarop gevolg het.
Jesus is aan die kruis gekonfronteer met die oordeel van God oor baie mense wat teen God gesondig het.
Sy lyding het deur die toorn van die Here en deur die graf gegaan. Ons sou in ons idioom kon sê dat Jesus die dood kaal hande aangepak het.
Alle dinge wat op hierdie lyn lê (en wat almal familielede van die dood is) soos eensaamheid, siekte, pyn, spanning/stres, moedeloosheid en wat nog, het ’n streep waar dit nie kan oorgaan nie.
En in hierdie lewe is daar ook nog grense daarop gelê wat maak dat hulle nie bo enige mens se kragte oor hom heen kan loop nie.
In hierdie donker oomblikke wat Jeremia deurworstel het, het ons ’n voorbeeld van hoe groot die Here se genade is:
Hy beskryf in sy Woord hierdie geloofsheld Jeremia in die oomblikke toe hy arm was in sy moed en toe hy in sy menslike sondigheid erg moedeloos geword het.
Maar ook in daardie oomblikke was hy nog steeds ryk in die genade wat die Here aan hom bewys het, want die Here kon hom toe verdelg het, maar Hy het nie. Hy het hom weer krag gegee dat hy uit sy menslike verbittering kon opstaan en met sy werk kon aangaan.
Die troos van ’n gedeelte soos hierdie is dat dit aan ons openbaar dat die Here nie volmaakte mense in sy diens gebruik nie.