Glimlag – fotonegatief
Shirley E van der Merwe
Die'tjie en Datjies (8)
Januarie 2018 (4)
Bly op hoogte via e-pos
Woorde, Stories, kiekies
Bietjie geluk is al wat mens nodig het
soos spekko rice
it goes a long way
(een koppie glimlag – vier koppies geluk)
Met die hartseer wat saam met die blomme dié jaar bloei in die nuus, het ek en my een vriendin (Nadia) 'n nuwe gebaar ingestel – om om seweuur elke aand vir mekaar 'n boodskap te stuur oor 'n oomblik in die dag wat ons laat glimlag het.
En al klink hierdie taak so eenvoudig soos die konstruksie van 'n stokmannetjie met vetkryt – kry ek my meeste aande vir 'n kwartuur lank en wonder en besin oor wat dit presies daardie dag was; en soms kan ek bloot net nie onthou nie. Ek kan boekdele skryf oor die antitese van hierdie oefening terwyl die mooi my dikwels ontgaan.
Miskien is dit omdat ek dink dat wat ook al dit is of was moet vreeslik goed op papier (of altans) skerm klink of lyk. So asof die oomblik perfek gecurate moet wees dat die ander persoon dit vir hulself kan indink. Asof ek die oomblik afwater tot niks as ek dit herhaal in my gedagtes en dit eweskielik so doodgewoon klink – so asof ek bang is dat dit nie genoeg van 'n oomblik was om 'n glimlag te regverdig nie. Asof die glimlag moet wees oor weeldige laventel lane in plaas van kleine madeliefies wat tussen die onkruid dans. Asof dit nie kan afspeel teen 'n vibrecrete muur in plaas van teater-gordyn nie.
Met die koms van die son, het 'n nuwe seisoen kom loseer in my gedagtes. Sonder vorm soos ons ken, of met geslag gebrandmerk – bloot geken aan die naam – wyshede uit die oude doos, sit ons twee toe een dag en praat oor 'n koppie koffie. En net daar in 'n oomblik van suisende stilte, soos daai oomblik voor die uitpaas, besef ek – dat dit is juis dit – die mooi skuil in die klein goedjies – elke glimlag verdoesel en toegedraai soos 'n papawer wat wag om gebore te word en die steeksel-kappie af te gooi.
Ek was nog nooit een vir dassie te veel stert kry nie (gesê van iemand wat eweskielik hoogmoedig raak) – dit nou oor toekennings of sulke dinge. Partykeer as ek iets behaal en mense my versmoor in gelukwensings is ek dikwels die een wat 'n glimlag in waterverf op my gesig drapeer – gelukkig – maar dit voel net soos nog 'n oomblik, terwyl ander mense besig is om namens my olieverf werke gestalte te gee – dakkuns daarvan te maak (dit opsig self is baie mooi – dat mense so bly vir ander kan wees). En dan is ek dikwels skaam om te erken dat my koffie wat vanoggend perfek gerooster is, of die feit dat ek my hande op die heel laaste vegan millionaire gekry het (van Thankgoodness Foods – ek is verslaaf om die minste te sê) of dat my nuweling digbundel nog na die drukkers ruik; my eintlik gelukkiger gemaak het, wel altans van oor tot oor laat glimlag het. Of soos die gevoel van 'n ontwikkelde spoel terugkry, of as woorde net langs mekaar wil staan as mens 'n gedig aanmekaar weef. Of as iemand vir jou iets bak. Of as Cooper sy gesig trek so asof hy gekookte eier ruik en dan soos 'n mens nies. Of as 'n drukkie van iemand die arms van angs om jou borskas verlos – as al hierdie dinge in isolasie jou meer laat glimlag as 'n konstelasie goeie punte, sertifikate – bly ek maar stil en oorreed myself dat dit hoegenaamd nie die rede kan wees vir Maandagoggend se glimlag nie.
Ek is in die proses om myself te leer om nie vooropgestelde idees te hê oor wat my gelukkig maak nie. Ek is besig om myself te leer dat al klink wat ook al dit was wat my laat glimlag het hoe banaal vir my, dat dit vir Shirley gelukkig gemaak het. Want dikwels staan ons buite ons liggame en kyk onsself deur van kop tot tone en kritiseer onsself van top tot tone en beskuldig dan ander dat hulle die heeltyd vir ons kyk – terwyl dit eintlik ons is – ons kyk vir ons en ons sê vir ons waarvan ons mag hou en waarvoor ons mag en nie mag lag nie.
Maar op die ou einde van die dag is dit die bestanddeel wat in die kleinste hoeveelheid in die baksel ingegooi word, wat die koek laat rys.
En daarom kan ons (ek) dikwels nie onthou wat ons (my) laat glimlag het nie – aangesien dit dikwels soos Wally tussen alles anders skuil. Maar met oefening – oefening sonder kompetisie (bygesê), kan mens jouself leer om atent daarop te wees as jy wel lag – dat jy stil staan en werklik voel hoe dit voel om jou mond te trek. Hoe die wêreld lyk deur glinserende oë wat soos 'n brekende brander oor jou gemoed kom en gaan.
Vind jou bakpoeier vir elke dag. Glimlag.
Ns. Dit is seker dus heel gepas dan om te deel wat vandag my laat glimlag het – dit was ek – ek het myself laat glimlag want ek het gedans in die stort as 'n special addition tot my gewone net-sang.
Gister was dit Pistacchio gelato.
Eergister – die pienkvygies wat die paadjie na die lesingslokaal omsoom en my herinner het aan die warmer weer.
Versprei my pos:
Posted on Oktober 6, 2018 April 7, 2019 by fotonegatief	This entry was posted in Woorde and tagged #glimlag #geluk #klein #petit #wyshedeuitdieoudedoos #lag #vreugde #diemooivandielewe. Bookmark the permalink.