Kunskritiek en betrokkenheid - Die versamelings
Kunskritiek en betrokkenheid
Titel: Portret van Félix Fénéon.
Afmetings: Hoogte 45 - Breedte 31
Tegniek en ander aanduidings: Olie op karton.
Prentverwysing: 03-015341 / RF1980-189
Portret van Félix Fénéon.
Die kunskritikus is vandag 'n bekende kulturele akteur. As Diderot as die eerste kunskritikus in die moderne sin beskou kan word, was dit eers in die XIXe eeu dat sy rol as arbiter van smaak en / of reputasievervaardiger gekonsolideer is. Parys, veral danksy die prestige van sy akademiese stelsel, het in die XIX geworde eeu die wêreldhoofstad van die kunste, wat alles wat kunstenaars in Frankryk en in die buiteland het, uitput. Terselfdertyd toon die onderneming 'n groeiende belangstelling in kuns, wat oorgedra word deur die ontwikkeling van reproduksiemiddele (litografie, fotografie, lettertipes, ens.), Die rol van die kunskritikus en dié van sterker word: dit val hulle toe "die moeilike taak om die reputasie van 'n kunstenaar in so 'n spesifieke kring van kunsliefhebbers te vestig" (Ibid., bl. 100).
In 1901 skilder die skilder Maximilien Luce (1858-1941) 'n portret van die kunskritikus Félix Fénéon (1861-1944) op 'n klein karton: vinnig uitgevoer, die portret is die omtrek van 'n meer bekwame werk (1903) nou in die Nevers-museum bewaar, maar ook 'n getuienis van vriendskap. Die raaiselagtige dandy, baie onkonvensioneel, dit wil sê Fénéon, word vermoedelik aangegryp terwyl hy deur 'n werkswinkel gaan, kan herken word aan sy puntige bokbaard, sy jas, sy hoed en sy kruik. Luce is aan die einde van die 1880's deur Fénéon opgemerk en ondersteun deur die werkersklas-oorsprong, selfonderrig en naby die neo-impressionistiese groep. Die kritikus organiseer die skilder se eerste persoonlike uitstalling in die klein boekwinkel van Die Onafhanklike Oorsig waarvan hy die redakteur was. Luce was Fénéon dankbaar vir hierdie ondersteuning. Die soberheid van die portret dui op die groot intellektuele integriteit van die model, wat haar betrokkenheid by kunstenaars as 'n vorm van apostolaat beskou. Japannese afdrukke aan die muur herinner aan die kritiek se passie vir hierdie kunsvorm waarop hy van plan was om 'n boek te skryf.
Sommige verbintenisse van Fénéon
Net soos Luce, is Fénéon van nederige oorsprong. Sy werk as redakteur by die Oorlogsbediening stel hom in staat om te lewe. Maar die meeste van sy aktiwiteite is gewy aan betrokkenheid: kunstig, literêr, polities. Belê in die belangrikste kuns- en literatuuroorsigte van die eeuwending, het hy die saak vir Seurat opgeneem en ontdek 'N Swem, Asnières, in die Salon des Indépendants in 1884. Die brosjure daarvan Die Impressioniste is 'n poging om die neo-impressionistiese skilderkuns te verklaar. Fénéon se styl, indringend, direk en tegnies, is daarop gemik om die benadering van die kunstenaars wat hy verdedig, getrou en presies aan die leser te verduidelik. Rémy de Gourmont het van hom gesê dat hy 'al die eienskappe van 'n kunskritikus het: die oog, die analitiese verstand, die styl wat wys wat die oog gesien het en verstaan ​​wat die verstand verstaan ​​het. "(Joan U. Halperin, Feneon, p.124). "Bonnard, baie Japannees": dit was met hierdie bondige, maar uiters verhelderende formule dat Fénéon in 1892 die skilder se Nabi-periode gekenmerk het.
Fénéon is 'n katalisator wat kunstenaars en skrywers verdedig. Hy redigeer sodoende die werke van Tristan Corbière, wat in 1875 onbekend gesterf het, transkribeer die manuskripte van Jules Laforgue (oorlede in 1887), sluit aan by die regisseur Antoine, word die gereelde kritikus van die Théâtre-Libre, maar hy probeer gaan verder as die grense tussen dissiplines en verseker die sigbaarheid van die kunstenaars wat hy verdedig: in die voorportaal van Théâtre-Libre organiseer Fénéon 'n klein galery met skilderye (waar werke van Seurat en Signac aangebied word).
Net soos sy vriend Luce (in 1894 aangekla omdat hy skilderye voorgestel het wat werkers voorstel en litografieë vir anargistiese publikasies geskenk het), was Fénéon 'n vurige anargis en het hy die tyd gevind om saam te werk aan die belangrikste libertariese resensies. Terwyl hy bekommerd is oor 'n anargistiese aanval, sal Mallarmé ter verdediging van hom sê dat sy artikels die beste ontstekers is. Fénéon dra by tot The White Review, waarvan hy die redaksiesekretaris was van 1895 tot 1903, 'n Dreyfus-huis, terwyl hy in 1900 die eerste retrospektiewe tentoonstelling van Seurat in sy kantore gereël het. Bewus van die rol van die handelaar, het Fénéon betrokke geraak by die Bernheim-Jeune-galery, waarvan hy vanaf 1906 die artistieke direkteur van die afdeling moderne kuns was. Danksy sy netwerke en sy verkoopstalente het baie kunstenaars (Cross, Signac, Matisse, Van Dongen ...) sukses en ... fortuin behaal.
Jean-Paul BOUILLON, Antoinette EHRARD, Nicole DUBREUIL-BLONDIN en Constance NAUBERT-RISER, (tekste versamel en aangebied deur), La Promenade du critique influent: Bloemlesing van kunskritiek in Frankryk (1850-1900), Parys, Hazan, 1990. Joan Ungersma HALPERIN, Felix Fénéon, Parys, Gallimard, 1991. Harison C. en Cynthia A. White, Die loopbaan van skilders in die 19de eeu, Parys, Flammarion, 1991 [Amerikaanse uitgawe 1965].