Culture Hopping: Life is the Essential ingredient - Interessant
Soos 'n gebraaide peper, is jy klaar: goed gekook, verkool aan die buitekant, verbrand, spandeer. Maar aan die binnekant, weggesteek in die sluier van die brandweer van die lewe, is jy sag en gereed om te wag vir meer.
Dit kom egter nie so maklik nie. Na die maande, weke, of dikwels net die reisdae, keer u terug na die gewoontes wat een keer agterbly, en daar, met 'n nuwe bagasie opgestapel wat u gedink het dat u gereed is om uit te pak, is u oorlaai met 'n nuwe begin.
En ondanks hoeveel keer u hieruit probeer ontsnap en die vryheid wat op die oop pad ontdek word, op soek is na die oop kultuur, vermeng in die wêreld se uitgestrekte kulture - verlaat, terugkeer, vertrek, terugkeer - word u keer op keer hiermee ontmoet lang kronkelende pad terug huis toe. Dit staar na jou. Dit lok jou.
Nadat hulle teruggekeer het, het affektiewe emosies sodra die oppervlak uitgewis is (hulle vee nooit uit nie, slegs transformeer). Om hierdie weg te neem, weet u dat u hierdie nuwe reis met u nuwe sakke moet begin; hou aan reis, hou aan met vragmotors om u verkoolde oppervlaklae af te skil om daardie kern te bereik waarna u aanvanklik gesoek en voorberei het.
U moet te voorskyn kom uit die kulture van die antieke tyd van opelugbrande en klip- en baksteenovens om 'n moderne kompleksiteit van steel en chroom te openbaar. Die tyd wat toegestaan ​​word, is die vordering wat gemaak is, en tot dan sal die kern nie blootgestel word nie. In plaas daarvan, sal die brande voortgaan om te char, en char, en char, wat u terugbring na die begin van daardie kronkelende paadjie, deur en deur. Roep dit kultuurhopping.
Of dit nou Afrika, Asië, Suidoos-Asië, Europa, Suid-Amerika, Noord-Amerika is, of 'n kardinaal-tropiese trop wat ver van die flanke van 'n gewoontes se kultuur vertoon is, die reisiger is 'n ontdekkingsreisiger in die miasmiese lae, kleure en speserye van die wêreld se kulture. Om daardie begeerte na smaak, voorbereiding en kreatiewe gebraai te hê, is om die aanvanklike belangstelling te kry om 'n ander lewenstyl te ontdek as wat jy eie is.
Dit is 'n hunkering na ervaring, na kennis, na 'n opeenhoping van rykdom wat nooit gekoop kan word nie, wat nooit in boeke geleer of gesoek kan word nie: dit is die potensiële groei van die siel wat gepaard gaan met gewilligheid, toewyding en 'n bewustheid gegewe die tyd en ruimte om gesaai te word in die gronde van 'n mens se bewussyn.
Deur die reis verder, 'n epiese verhaal van loslaat en daardie brande op hul eie toelaat om te karwei, word ervaring wysheid. Dit word daardie saad wat verryk is met waardering vir die lewe, 'n lewe wat 'n voortdurende verkenning van man, vrou, die natuur en hul interessante verweefde dinamika behels. Alleen, hierdie pad verbou en ontbloot 'n mens se bewusmakendheid, sodat die peper blom en die vure kook.
Vir so 'n reisiger is die lewe die belangrikste bestanddeel. Binne gees, liggaam en siel bevat daar alle komponente en word dit net gevoer as die reisiger homself in hierdie baie onbekende werp. Dit is hier waar die lewe self draai.
Sekere karakters is nodig vir die reisiger om hierdie vure aan te pak en aan te pak as hy gereed is: So iemand hou van die onbekende.
Hy of sy hou daarvan om dit op die lot te neem soos 'n parasiet wat in die vlees gevang is. Dit is 'n noodsaaklikheid: 'n kunsmis wat uit die diepste grond gesuig word, waar die sintuie tot by die verste wortelpunte bly; strek, uitstrek, verder groei en uitreik na die waardering van die lewe, die skoonheid daarvan en die verskeidenheid wat floreer. Hierdie menslike kulture definieer die lewensonderhoud, en sonder hul eerstehandse ervaring sou die reisiger nie die moeite werd wees in die omliggende lewe nie.
Vir so 'n reisiger is die lewe die belangrikste bestanddeel. Dit is hier waar die lewe self draai.
En dus, met 'n vaste greep op 'n avontuurlike aard, 'n karakter wat bereid is om dit alles sonder enige toekoms te laat gaan, gooi die reisiger in my hierdie gees, liggaam en siel in die diep grond van die aarde. Saad geplant, voeding gevoer met my peper van verskillende lae, kleure en speserye. Die brand was reeds voorsien. Ek het begin met my kultuur.
Kulture onthul, die kultuur getransformeer
Ek het na die buiteland gegaan, die kulture van eilande, ontwikkeling en rykdom, armoede verken en mense wat getref is met die wanhoop van onregverdige behandeling van hul basiese menseregte. Ek het oorsee gegaan en onstuimige markte gevind in teenstelling met my kruidenierswinkel. Ek was binne-in hulle opgeneem soos 'n vlieg wat vasgevang is in 'n web waar ek my draad met hulle s'n gewikkel het, rustig en oplettend met die mense van Afrika, Asië, suid-noord-oos-wes en verder. Ek het meer gespin en 'n onskuldige vertroue in my omgewing gesit.
Verder het ek geïsoleerde sakke bos gevind, tropies met malariamuskiete en ape. Ek het fauna en flora van die verbeelding gesien, en ek het my eie laat dwaal om my gedagtes met die geur in te kleur.
Dinge het my sintuie gevul. Die lewe het my binnegedring. Van die een kultuur na die volgende het ek laat gaan, dieper ingegaan in die onbekende. Ek laat nog 'n keer los.
Letterlik het dit my verteer, en soos die klein saadjie, 'n spons onder die vloeiende kraan, het ek daarin geweek. Ek was vry. Ek was die reisiger. Ek het hierdie vloeiende mense, gedagtes, situasies en omstandighede, buitelandse politiek, kombuise en hul verhemelte, lewensstyle en maniere opgeneem. Hulle het 'n deel geword van wie ek was en wie ek probeer word.
Van een individu na die volgende, van dorp tot dorp, stad tot stad, via fiets, riksja, tuk-tuk, taxi, bus, trein, boot of te voet - ek het kultuur gehop. Ek het hierdie lewe beleef wat ek geken het en nooit geken het nie. Dit is van my teruggetrek waar ek 'n bewustheid toegelaat het om die pad vorentoe te manifesteer. En op elke tree begin die reis opnuut, terwyl die vlamme aangevuur word en die brande warmer word.
Uiteindelik was ek klaar.
Die peper: swart, verkool, aan die buitekant verbrand. Werk was nou nodig om die lae af te skil, en die reisiger het dus teruggekeer na die kultuur wat agterbly. Daar, nadat die een verskynsel na die volgende gekonfronteer is, spring kultuur op sy beste uit
(die peper goed gedoen, die vlieg ingegrawe, 'n spons wat die lewensonderhoud uitspoel), verkennings het kursusse verander en roetes het teruggegaan na die bekende lewenstyl. Maar deur elke interlope en kultuurwisseling was daar die reünie wat deur hierdie sogenaamde beïnvloed is hopping.
Dit was 'n herkoms met die ou selfie van die reisiger, tasse gereed om uit te pak voordat hy agterkom dat daar nog sakke moes dra.
Reis nog steeds
Dikwels is dit onverwags; ding agtergelaat wat nou teenwoordig is; rondom jou, binne familie en vriende, en gebruike en roetines. Dit is die reisiger van die verlede; die reisiger voor die reisiger was ooit 'n 'reisiger'. In wese is dit die gees, liggaam en siel waarin almal geweet het en alles verwag het ondanks die verandering.
Toe ek van Suidoos-Asië na Suid-Kalifornië teruggekeer het, het my selfvertroue en die vertroue in my eie self en die rigting waarheen ek op pad was, teen 'n gestaalde muur getref. Alle geluk verdwyn.
Maar nou, onverwags, word die nuwe reisiger wat die ou reisiger in die gesig staar voordat die reisiger ooit 'n reisiger was, verlam. Hy of sy is oorweldig deur die kultuur van die verlede wat neerkom op die nuwe kulture wat aangeneem is. Dit word ook 'kultuurschok' genoem, en daar is geen keer terug nie.
Die ou wyses sê: "Maklik is die keuse om te begin of nie, maar as u eers begin het, moet u beter afwerk."
En soos 'n foie gras tot 'n vegetariese bewussyn, soos 'n Russiese bad vir Hawaiian, gooi die kultuurskok jou in 'n kloof waar die ligte gedemp is om slegs die vaal silhoeëtte te sien. Daar is niks agter nie. U moet voortgaan en 'n verantwoordelikheid aanvaar, want hierdie skok is die uitwerking van u kultuurhopping. Dit verdoof, maak hartseer en meer beduidend - verlam die sintuie en enige gevoel van gesentreerdheid.
Vrae ontstaan ​​weer, kwellende emosies roer soos berou 'n simfonie van walging, wanhoop en pyn saamstel voordat die volgende laag peper verkool word. Daar is nooit die kans om die geleentheid te hê om die sagte soet vlees te leef nie. Dit is die geval met 'n heropkoms in die Westerse samelewing.
Toe ek van Suidoos-Asië na Suid-Kalifornië teruggekeer het, het my selfvertroue en die vertroue in my eie self en die rigting waarheen ek op pad was, teen 'n gestaalde muur getref. Alle geluk verdwyn. Wat ek die meeste onthou van die terugkeer in die buiteland, was dat hy die "superswinkel" van Ralph op Colorado Boulevard in Pasadena binnegekom het.
Kultuurskok soos brode met sakke, onderteken, verseël en afgelewer, geskud met 'n verbruiker se woede. Dit was soos 'n voorbeeldige boemel; waens met gargantuanse monde, oop en bedraad tot by die tande. Dit kan vol gestop wees en tot tien sakke beslaan as dit wil. Daar was vleis, diere om meer spesifiek te wees, wat nou die vorm van skyfie na skyf, skenkel en biefstuk en dy en bors gekry het - of waarom nie heel nie? My oë was getuie van die groot glorie wat 'n Newari-gesin in die Nepalese Himalajas kan sien: Ek is in die hemel!
Nee. Ek het die armes in Indië, Afrika en Asië beleef; nadat ek die berge en strande geloop het waar 'n gesin as gelukkig beskou is as 'n portier daarin geslaag het om te bring wat hulle gevra het, het hierdie massaproduksie van diere, geneties gemodifiseerde vrugte en groente, en gangetjies op gangetjies met suikerbolletjies genaamd Ding-Dongs en Twinkies my onder getref. buik met 'n ystervark.
Kaas en yoghurt gefermenteer buite hul vervaldatum. Brandende bottels Coca-Cola en Tab het hul toppe geblaas. Bottels water het vuil geword.
Wat het van die mark geword? Tot moraliteit? Wat het geword van globalisering en ons omgee vir ander se welstand?
Nee, het ek afgesluit, daar was nooit 'n morele besorgdheid oor die lewe nie. En daar sal nooit wees nie. Wat de hel doen ek hier? Ek was kultuur geskok.
'N Welkom Tuis
Dit is die moeilikste stuk van die reis; om terug te keer na familie en vriende, na die roetine-tot-die-lewe soos u dit ooit geken het - en al die lesse in reis suksesvol aan te wend. Mense kyk na jou soos in die verlede, maar jy sê: jy staan ​​op vir jouself: Nee, ek het verander.
Die wêreld draai.
U sien die nuus. U het die luukshede wat u eens vergeet het en inderdaad voordeel getrek het uit die verlede. Die daaglikse lewe veroorsaak spanning. Woede, verwarring en al die ander emosies begroet u met 'n klap in die gesig, glimlaggend soos nog nooit tevore gedoen nie. Selfs daardie kosborde wat u eetkamertafel versier, is 'n seën - waarlik, maar niemand anders sien dit raak nie.
Net so begin jy self sukkel. Met u stille gebede, keer u gewete terug na u sentrum en bedank u die lewensgehalte voor u en u gesin. U bedank die Heelal vir hierdie lewe in vergelyking met ander wat ver gesien is, 'n waarneming wat u begin vergeet.
U bedank die Heelal vir hierdie lewe in vergelyking met ander wat ver gesien is, 'n waarneming wat u begin vergeet.
Soos met die meeste, is die eerste terugkeer en die aanpassing daarvan die moeilikste. U hanteer dit, hanteer dit en neem hopelik lesse vir u groei in. Die tweede en derde word makliker as gevolg van ervaring, en met die gepaste plasing van die lesse wat u onthou, word u lewe, of u nou reis of tuis in u eie kultuur, 'n voortdurende reis na kultuurhopping.
Jy is die reisiger en jy voed dit deur jouself te versorg met die praktyk van jou ervarings op plekke waar jy gewees het. Dit is u nuwe kultuur waarin u leef en groei. Maar hoe slaag u met die aanvanklike terugkeer, en die tweede en die derde?
Oor my reise het 'n onbekende aanhaling aan 'n godsdienstige individu my aan krag en moed herinner: 'God troos die versteurde en steur die gemaklikes.' Dit is 'n boodskap wat geïnterpreteer word omdat daar altyd meer groei is - nooit die top nie.
Begroet met die uitbarsting van gewoontes en roetines uit die verlede, het ek die reis onderneem om die lewe wat ek agtergelaat het weer in te voer as 'n nuwe geleentheid om verder te ontwikkel tot daardie oneindige doel. En wat my deur die loop van die proses op die regte pad hou, is die herinnering aan die reis wat ek deurgemaak het en hoe dit steeds in my geheel is.
Daarom word ek na die hede gebring, die interne reisiger wat wakker geword het om die reisiger van die huidige oomblik te word, ongeag op watter pad ek kan gaan. Ek sien familie en vriende; hulle kan my verkeerd doen as iemand van die verlede.
Sure, ek is nog steeds daardie persoon, maar nou is ek daardie persoon, insluitend hierdie nuwe reisiger.
Ek sien rakke van oorvloed in 'n kultuur wat onbewus van die res van die mensdom se swakhede lyk, en ek word dankbaar dat ek bewus is van die hulpbronne in my lewe, hul kosbare seëninge en hoe die meeste mense regoor die wêreld nie so 'n luukse soos die basiese noodsaaklikheid van skuiling vir borde om van te eet of om familie te oorleef en 'n netwerk van vriende.
Ek kan onthou hoe ek dinge vanselfsprekend as vanselfsprekend aanvaar het, ook as 'n seun wat die suiker, die Twinkie, geklop het. Dit is dus nie nodig om dit te verag nie, maar waardeer die opsies en laat dit oor aan ander wat belangstelling kan hê. En ek is dankbaar vir die diversiteit van die wêreld en die kulture daar buite om te verken.
Wat egter die belangrikste bly, miskenning van die avontuur van eksterne ontdekking, is die omvang van 'n voortgesette interne verkenning. Dit is 'n toepassing van 'n mens se nuwe begrip en geloof in die hoofstroomlewe wat hierdie sikloon van die self laat verdwyn.
Hindernisse word ontdek, ontleed en dan omvergewerp; deurgegaan om verder in die bewuste Self te vorder.
Elke stap bied die geleentheid om geestelik, emosioneel en geestelik te groei, en met die volgehoue ​​beoefening van 'n mens se leefstyl in die nuwe omgewing van die huis, verskyn hindernisse in die daaglikse lewe nie meer soos vroeër nie. In plaas daarvan neem hulle die vorm van die vlam aan en lek die kante van die vel om 'n werktuig te bied om die buitenste lae af te skil om sodoende die kern daarvan te bereik. Daardie vuur is van liefde en vrede, en net soos die praktyk, die mense en plekke - net soos dié wat vroeër 'hindernisse' genoem is.
En dus, om te hop
Daar is vandag meer van Asië, Wes-Afrika, Europa en meer Sentraal-Amerika, insluitend my eie kultuur, binne my.
As 'n reisiger met 'n voortdurende hunkering na groei deur 'n ervaring van kultuurspring en 'n verminderde kultuurskok, het ek 'n duidelike persepsie onder die loep geneem en die verskille en ooreenkomste tussen elke land en sy mense erken. Ek het hierdie kulturele hindernisse aanvaar as 'n deel van hierdie fisiese wêreld, wat in die geheel tot stand gebring is vir ons groei. Buiten hierdie hindernisse, ontbind hulle, en ek sien 'n lewe met die eenheid van alle volke. My hart gaan oop as ek myself herinner en erkenning neem. Geluk keer terug.
Ja, ek is nog steeds op reis.
Die lewe bly sukkel, en as 'n stukkie in die bredie - dit speserye - soos 'n borrel in 'n kokende pot, het ons net so lank voordat ons vertrek en transformeer voordat ons deur ons eie skepping geëet word.
Om hierdie plig met die beste te kan vervul, moet die vure ten doel hê om dieper te grawe, om dieper te laat vaar. Dit is die handeling om die onderliggende verband tussen mense en hul kulture te bevestig. Dit is die subtiele voortgesette vestiging binne die gedagte dat hulle hierdie lewe gegrond het en dat ons hier saam is om dit te deel. Deur hierdie besef, om myself te dra en elke vlugtige oomblik uit die slaap te ontwaak, bedaar die kwellende emosies verbonde aan die weg en die terugkeer in die daaglikse lewe.
'N Gebraaide peper, verkoolde vel wat geskil is, en ek is nou gereed om voort te gaan met die bestanddele van hierdie oneindige bredie kultuur en dieper in die lewensfees te reis. Kultuurhopping is my keuse.
Ambisieus en gedrewe, Cameron Karsten Op 19-jarige ouderdom vertrek hy na SE Asië, alleen met sy dagboek, kamera, klere en 'n paar foto's om hom te herinner aan waar hy begin het. Hy het vertrek om 'n droom te volg. En wat hom daarvandaan gelei het, was die gefluister van sy eie hart en die stoot en trek van die lewensstroom. Besoek sy persoonlike webwerf by www.travelblog.org/Bloggers/cam2yogi