2 Hier sluit Dwaalpoort weer aan by Toorberg, dié keer ten opsigte van gegewe wat kenmerkend is van die moderne plaasroman, naamlik die afwesigheid van 'n nageslag en die beëindiging van die Afrikaner se heerskappy op die plaas (Venter 1992:132).
3 Verteltegnies vind die roman aansluiting by die subgenre van die meervoudige ek-roman, waarvan die sistematisering en historiese ontwikkeling deeglik geboekstaaf is deur die Nederlandse letterkundige, Marcel Janssens. In Van Coller (1989:42) se omskrywing van die meervoudige ek-roman word die eienskappe daarvan goed opgesom: die verskillende ek-vertellers is newegeskik, hulleverwys na verskillende sprekers, daar moet 'n epiese (of narratiewe) situasie bestaan, waarbinne óf 'n vertellende óf 'n belewende ek dominant is, die ekke kan aangedui word óf nie en die afwesigheid van 'n ouktoriële verteller is noodsaaklik.
5 Terwyl menslike gesprekke bestaan uit 'n dialogiese situasie waarin die stemme dieselfde verbale oortuigingspotensie het, sien die "gesprek" in Dwaalpoort uiteraard anders daaruit. Dit het egter steeds die kenmerke van 'n konvensionele gesprek: onderwerp en deelnemers wat reageer op mekaar betreffende dié onderwerp. Word die onderwerp van die "gesprek" in hierdie roman beskou as die plek en rol van onderskeidelik die mens en die natuur in die groot geskape werklikheid, word stem gegee aan die natuur op duidelike wyses, soos in afdelings 3 en 4 gemotiveer sal word met verwysing na die aanvulling en relativering wat plaasvind van een stem deur die ander. In genoemde afdelings sal blyk hoe die natuur sy teenwoordigheid laat geld op wyses wat die menslike karakters waarneem en waarop hulle reageer (hetsy met optrede of in denke). In hierdie boeiende, onkonvensionele kom-munikasieproses kom die dialogiese aard wat enige gesprek kenmerk, duidelik te voorskyn.
7 Die dier synde 'n meer standhoudende element as die mens met bepaalde aansprake op "eiendomsreg" skep 'n parallel met D.J. Opperman se gedig "Edms. Bpk.". In hierdie gedig word die spreker se eienaarskap van 'n stukkie gekoopte grond progressief gerelativeer deur al sterker "proklamering" van besit uit die standhoudend teenwoordige diereryk. Ohlhoff (1999:156) vind in die gedig 'n duidelike boodskap van die mens se tydelikheid en sy ontnugtering ten opsigte van die relatiwiteit van sy lewe en eiendomsreg.