Dankbaar? Regtig? | MaanKind
Soms as mens skielik 'n eenvoudige konsep bevraagteken wat maar altyd deel van jou woordeskat was, kry dit heeltemal 'n ander soort diepte as jy werklik daaroor dink. So het ek vandag teenoor iemand genoem dat ek geen rede het om te kla oor my lewe nie, maar my seëninge moet tel. En dankbaar moet wees. Dankbaar teenoor wie? Is dankbaarheid nie maar 'n oorblyfsel van Calvinistiese indoktrinasie nie?
Elke persoon is tog in beheer van sy eie besluite? As kind is jy uitgelewer, maar as grootmens het jy tog keuses? Deesdae is daar die tydskrifartikels, selfhelp boekies en mooi meme's, pseudo-intellektuele goedjies, popsielkunde en filosofiese gedagtetjies wat erger indoktrinasie is as die Calvinistiese tipe.
Het ons nie geleer om onsself kunsmatig te laat paai deur daardie "dankbaarheidsopdrag" nie? Skuldig voel wanneer ons ontevrede of onvergenoegd voel met 'n aspek van ons lewens nie? Sou dit nie beter wees as ons eerder mekaar aanmoedig om ons lewens realisties te bedink en aktief te wees in die proses en bereid wees om te werk en aanpassings te maak nie? Dit sou ook help om voldoende aftstand te kry van jouself, sodat jy jou motiewe en gedrag meer onbjektief kan bekyk, die emosie skei van die realiteit.
Is dankbaarheid nie 'n maklike manier om verantwoordelikheid vir jou eie beluite te ontkom op 'n manier nie? Of is dit 'n gelate aanvaarding van jou omstandighede, sonder om werklik eienaarskap van jou lewe te neem?
Iemand het my vandag met een magtige sin 'n enorme guns gedoen. En dis hoegenaamd nie 'n geval van skielike ondankbaarheid of ontevredenheid met my lewe nie, eerder die teenoorgestelde, van wakkerskud om self verantwoordelikheid te neem vir my eie gemoed. Al weet ek hoé goed dat niemand anders verantwoordelik is vir my geluk of gemoed nie, het hierdie nou net bietjie geskuif aan my eie perspektief.
Ek het steeds 'n baie diepe waardering vir, en bewustheid van my eie omstandighede, en leef die gevolge van my keuses oor die jare.
Is dit nie wonderlik hoe dit 'n mens se gemoed kan kalmeer as jy deur 'n skielike insig dit regkry om anders te begin dink oor iets nie? Sonder dat 'n enkele ander ding werklik verander het.
9 thoughts on "Dankbaar? Regtig?"
11 Februarie, 2016 om 6:21 nm
n Vriendin se altyd : Sy word so geseen en is so dankbaar. dit maak my ongemaklik voel. Wanneer doen ek dan verkeerd . Nou bedoel ek materiel geseen.
11 Februarie, 2016 om 6:18 nm
Verduidelik bietjie meer???????
10 Februarie, 2016 om 8:09 vm
O ja, ek is beslis verantwoordelik vir my keuses, om my lewe in te kleur, om self dinge te laat gebeur in plaas van om handjies gevou te sit en wag vir ander om my lewe te laat gebeur.
Tog is ek dankbaar vir God vir elke geleentheid wat oor my pad kom, dat Hy my die verstand en vermoë gee om te doen wat ek doen. In die boerdery weet ek dat jy ALLES reg kan doen, maar as die natuur en soveel ander faktore nie saamspeel nie, jy STEEDS in tamatiestraat kan beland. Daarom is ek dankbaar, dankbaar, dankbaar vir my lewe.
Maar saam met die dankbaarheid ook die verantwoordelikheid om my bes, my deel te doen, aan myself te werk, en wat nog als.
9 Februarie, 2016 om 4:35 nm
Ek het gekyk na Republiek van Zoid-Afrika toe Juanita du Plessis 'n gas was. "Net genade" antwoord sy oor hoekom sy so goed doen. En toe seg Karen Zoid dat die Here dan seker liewer is vir Juanita as vir haar. Dit het nogal vir my uitgelig dat mens maklik sekere terme gebruik, maar dat daar groot seerkry in hulle opgrsluit kan wees vir sommige ander mense. Ek dink tog mens mag maar dankbaar wees. Maar jy kan nie jou dankbaarheid soos 'n nat vadoek deur 'n ander ou se gesig vee nie. En as jy self iets kan doen aan dit waaroor jy ontevrede is, help dit nie om handjies gevou te sit nie.
9 Februarie, 2016 om 7:17 nm
"En toe seg Karen Zoid dat die Here dan seker liewer is vir Juanita as vir haar." Presies! Wat dan van mense vir wie die dice bloot sleg geval het?
9 Februarie, 2016 om 3:16 nm
My ma het altyd gesê God help dié wat hulself help. Ek dink daarmee het sy bedoel mens is verantwoordelik vir jou eie heil, of onheil. Maar sommige van ons bly soms "prisoners of birth". Wat se kans het party kinders in plakkerskampe WERKLIK in hierdie lewe? En hulle het geen hand in hul eie omstandighede gehad nie. Dis wanneer dankbaarheid vir my in kom. Dankbaarheid dat ek en my kinders se hand redelik okay in hierdie lewe uitgedeel is. En nie altyd uit verdienste nie.
9 Februarie, 2016 om 11:48 vm
Ek dink mens kan wel beheer hê oor die besluite wat jy neem, en natuurlik moet jy die gevolge dra. Maar ek dink nie mens het altyd beheer oor die uitkoms daarvan nie, daar is te veel veranderlikes. Asalles goed uitwerk, "slaak ek sug van verligting en dankbaarheid". Ek dink dit kom vanself, seker gebore in mens se opvoeding, ja.