Dodelike portrette – Kouevuur
Dodelike portrette	April 16, 2010 Son	Hierdie is raar, maar waar:
In 1907 was André Marcellin ‘n baie bekende kunstenaar in Parys, Frankryk. Hy het pragtige landskappe geskilder, maar nooit sy hand gewaag aan die skilder van enigiemand se portret nie. Wanneer hy ookal navrae gehad het van iemand wat hul portret geskilder wou hê, het hy altyd geweier. “Ek weet nie werklik hoekom nie,” sou hy dan antwoord, “maar vir een of ander rede het ek ‘n aardige gevoel oor die skilder van iemand se portret.”
‘n Paryse bankier was egter vasbeslote dat Marcellin sy portret moes skilder. Hy het aangehou en aangehou karring aan Marcellin totdat die kunstenaar uiteindelik teensinnig ingestem het. Baie trots en in sy skik met homself, het die bankier vir dae lank doodstil gesit terwyl Marcellin sy portret skilder. Uiteindelik was die portret klaar. Twee dae later sterf die bankier.
Marcellin was met afgryse vervul. Vir ses maande daarna het hy niks anders as landskappe geskilder nie. Toe, op ‘n dag, kry hy hierdie onverklaarbare drang om weer ‘n portret te skilder, hierdie keer van ‘n jong dame. Weereens, twee dae nadat die portret voltooi is, sterf die jong dame.
Marcellin se vriende het hom verseker dat die twee persone se dood bloot toevallig was en om dit aan hom te bewys, het hulle aangedring dat hy een van hulle se portret skilder.
Na die voltooiing van sy portret, was Marcellin se vriend heel in sy noppies met die eindproduk. Hy het Marcellin betaal vir die portret en dit huis toe geneem.
Twee dae later was die vriend nog springlewendig en Marcellin het begin ontspan. Op die oggend van die derde dag moes hy egter die tragiese nuus aanhoor: sy vriend is daardie oggend skielik en onverwags oorlede.
Marcellin het besluit sy portrette is vervloek en het gesweer dat hy nooit, ooit weer ‘n portret sou skilder nie.
In 1913 ontmoet André Marcellin ‘n pragtige vrou, Francois Noel. Kort voor lank raak die twee verloof en begin hul troue beplan. Francois was egter ‘n baie ydel dametjie en wou haar jeugdige skoonheid laat verewig. Sy het haar verloofde gesmeek om haar portret te skilder.
Marcellin het botweg geweier. Hy wou nie die noodlot tart nie en het haar vertel van die vloek op sy portrette. Sy het hom egter uitgelag en gesê sy vrese is belaglik. Hy het bly weier totdat sy hom uiteindelik voor ‘n keuse gestel het – óf hy skilder haar portret óf sy kanselleer hulle troue.
Marcellin wou haar nie verloor nie en het uiteindelik ingegee en ‘n pragtige portret van sy geliefde geskilder. ‘n Week later was die skone Francois Noel dood.
Vir weke aaneen het Marcellin net gesit en treur, verpletter deur skuldgevoelens en wanhoop. Hy het in sy ateljee weggekruip, maar nie aan ‘n verfkwas geraak nie. Toe, op ‘n dag, het hy weer begin skilder. Sy nuwe werk was… ‘n selfportret.
‘n Paar dae nadat hy dit voltooi het, is André Marcellin oorlede.
Previous Post Net ‘n paar gevleuelde woordeNext Post In die aand van die lewe
11 thoughts on “Dodelike portrette”
anne-marie sê:	April 19, 2010 om 1:10 nm	PJ en Harry – careful what you wish for 😆
Antwoord	demoerin sê:	April 19, 2010 om 4:42 nm	Ooo, miskien meot ek probeer om vir Julius te verf… ek kan mos darem so bietjie paint, in waterverf ja, ek wil nie die duur olie mors nie! 😆
Antwoord	Xena Phoenix sê:	April 19, 2010 om 11:05 vm	Freaky!! Baie freaky!!!
Wys net, ‘n mens moet na daardie stemmetjie luister. Ek wonder nogal wat die wetenskaplike of is dit nou toevallige verduideliking daarvoor sal wees.
Antwoord	anne-marie sê:	April 19, 2010 om 1:08 nm	Xena – die wetenskaplikes sal natuurlik sê dis onsin – but truth still remains stranger than fiction!
Antwoord	demoerin sê:	April 19, 2010 om 8:28 vm	Dis bietjie freaky! Ek wens egter ek en my kamera kon dieselle vermag…
Antwoord	Twilight sê:	April 19, 2010 om 12:55 vm	Is self nogal bygelowig oor “images” van mense. Kry rillings wanneer ek ‘n foto om welke rede ook al moet uitvee.
Antwoord	anne-marie sê:	April 19, 2010 om 1:09 nm	Ek voel ook so. Ek laat my ook nie sommer afneem nie.
Antwoord	Olga sê:	April 18, 2010 om 10:04 nm	dodelike inderdaad.
Antwoord	Harry sê:	April 17, 2010 om 7:16 vm	Wil hy nie maar vir Julius ook paint nie?
Antwoord	PlaasJuppie sê:	April 16, 2010 om 4:14 nm	Is eintlik half jammer die ou is dood. Ek kan aan ‘n hele paar mense dink vir wie ek sou wou selfportrette as geskenk gee 👿
Antwoord	ekisanna sê:	April 16, 2010 om 3:40 nm	Oh my soul, dit is scary. Dankie tog dat die kamera ontwerp is.