Plante kan herstel nadat hulle verbrand is, en waarom kan sommige soorte in die Amazone plaaslik uitwis? - Klimaatsimpaknuus
Buttongrass oorleef en hergroei vinnig na 'n brand. Tasmanië, Australië. Tim Rudman / Flickr, CC BY-SA
Deur op een plek gewortel te wees, gee plante die stabiliteit wat nodig is om te groei en te floreer. Maar soos die Amazon-brande wys, kan dit vinnig tot 'n dodelike nadeel verander. Sonder enige manier om te ontsnap, wil dit voorkom asof plante magteloos is teen die naderende vlamme. Maar hoewel hulle nie met vuur kan hardloop nie, beteken dit nie noodwendig sekere dood nie.
Dit is moeilik om te glo as u die nasleep van 'n veldbrand ondersoek, maar plante kan eintlik herstel. Lote kan opgroei van dele van die plant wat beskerm is teen die vuur, soos knoppe begrawe onder dik bas of onder 'n laag isolerende grond. Plante wat kan oorleef en selfs ná 'n brand kan floreer, kom algemeen voor in ekosisteme soos tropiese savanne, waar grasse van lote onder die grond opgroei, selfs al is alle plantegroei op die oppervlak verbrand.
Nie net kan plante brand oorleef nie, hulle kan ook die ervaring van verbranding gebruik om hulself voor te berei op toekomstige brande. In 'n onlangse studie het ons dit gevind savanna grasse met ervaring van vuur was dit anders as wat nog nooit voorheen gebrand is nie. Vuurgewende grasse het meer van hul lewende weefsel, of biomassa, onder die grond belê nadat hulle 'n brand oorleef het - waar dit beskerm sou word teen die hitte van enige daaropvolgende brande - en meer hulpbronne in die voortplanting van die blomme kon produseer.
Hierdie verskille kan meebring dat brandagtige plante groter hoeveelhede gestoorde hulpbronne het om na die brand te hergroei en meer saad te produseer vir die volgende generasie om in enige leemtes wat deur die vuur oopgemaak word, te produseer, in vergelyking met plante wat nie naïef is nie. Hierdie langdurige fisieke verskille kan beskou word as herinneringe aan die vuur in die wyse plante wat hulle help om beter voorbereid te wees die volgende keer as hul omgewing brand.
Geheue by diere is 'n produk van hul bewussyn - die gebeure wat hulle ervaar word gestoor en kan deur die brein herroep word. Plante het geen vergelykbare anatomie nie, maar hulle kan reageer op skielike veranderinge in hul omgewing soos veldbrande deur te verander hoe hulle groei, om te verseker dat hulle beter voorbereid is, sou dieselfde ding in die toekoms weer gebeur. Op dieselfde manier wat wilde diere leer om mense te vermy na gewelddadige ontmoetings, word plante oorgeplaas na die berging van meer as hul massa onder die geheue van die vuur wat hulle nou oorleef het.
Hoop op verskroeide aarde?
Brand en stresvolle gebeure veroorsaak veranderinge aan plante wat nie permanent binne hul genetiese kode vasgevang is nie, en kan dus beskou word as 'n produk van hul korttermyngeheue. Die gebeurtenis sal waarskynlik opgeneem word in tydelike veranderinge aan die genoom van die plant wat nie die DNA-volgorde self verander nie.
Die fisiese verskille tussen 'n naïef en 'n brandagtige plant ontstaan ​​omdat plante hul struktuur en voorkoms kan verander om buigsaam te bly in 'n veranderende omgewing. Deur in wese vas te hou by korttermynherinneringe aan brande, kan plante hul oorlewing maksimeer in die skielike chaos van 'n brand en die nasleep daarvan en meer permanente veranderinge in hul struktuur vermy wat kan help as die omgewing weer verander - byvoorbeeld as brande word deur mense permanent in 'n gebied voorkom.
Grasse blyk 'n geruime tyd 'brand' te onthou. Die verskille tussen voorheen verbrande en ontbrande plante het minstens 'n jaar bestaan, en dit is hoe lank ons ​​dit bestudeer het, maar hierdie verskille sal waarskynlik nog lank duur. Dieselfde patroon kan gesien word by plante wat reageer op ander stresvolle gebeure, soos droogtes or vloede. Jong koringplante wat die eerste keer met water aangeteken is, het steeds groter geword en hoër opbrengste gelewer toe hulle in die toekoms weer met water geplant is.
Menslike aktiwiteite - soos streep en brandreën - en klimaatsverandering het gekombineer om die land te verhoog frekwensie, intensiteit en omvang van veldbrande. Aangesien sommige plante hulself kan voorberei op toekomstige brande, kan plantgemeenskappe mettertyd meer bestand wees teen hierdie gebeure.
Dit is in elk geval die hoop, maar baie plantsoorte kan nie van die vuur herstel nie en word deur vlamme doodgemaak. Die vermoë om brande te oorleef, word dikwels aangetref in plante wat ontwikkel het in brandgevoelige omgewings, soos grasvelde, savanne en heide. Daar is egter baie ekosisteme wat selde brand, soos tropiese reënwoude, waar plante min tot geen verdediging teen vuur het nie, en dit nog nooit in hul evolusionêre geskiedenis ervaar het nie.
Sulke spesies kan plaaslik uitgesterf word, tensy hul sade die hoë temperatuur kan weerstaan. Die flora van die Amasone is beslis nie aangepas om hierdie uitdaging te oorleef nie - die brande daar kan verwoestende gevolge op die langtermyn hê.