Ek skaam my, want enige ordentlike mens behoort gepla te voel oor die vreeslike goed wat die Bybel sê is God se wil. Hoe is ek altyd daarby verby? Kon ek regtig soveel deelneem aan die mob-mentaliteit, daardie kulkuns van die Nazis waar jy weet jy kan nie protesteer nie, en dan maar maniere vind om nie daaroor te dink nie.
Ek was beslis nie lus vir ‘n gesprek met een van die omies nie. In my verbeelte sou ek nie weet wat om te sê nie, terwyk die dominee of een van die ouderlinge my vreeslik jammer kry en aanhou praat, maak nie saak wat ek saamstem om hulle te laat stop nie.
Ek kon nie in daardie nanosekonde aan iets dink om daaroor te sê nie. Vir jare daarna het ek steeds nie geweet wat om te sê nie. Die feit is: sonder die Bybel is daar geen rede om te dink God, as hy bestaan, is die Christen-god nie.
Ek het nie vir enigiemand vertel nie. Dit het net geleidelik okay geword vir my om te dink dat God nie bestaan nie. Ek het nie kwaad gevoel nie. Ek was nie hartseer nie, al het ek ‘n leemte verwag.
Dit was bevryend om te weet my gedagtes is my eie. Dit was makliker om mense te leer ken as jy nooit voel jy hoef hulle te veroordeel nie. Vir ‘n ruk het ek weggekruip en gelieg sodat ek nie daaroor hoef te praat nie.
Nou wil ek daaroor praat. Ek wil seker maak dat ander mense wat vrae vra en nie antwoorde in die Bybel vind nie, kan weet hulle is nie alleen nie. Nie in die wêreld nie, en nie onder Afrikaanssprekendes nie.
Ek ken nie my Bybel nie, maar wat my laat twyfel is waar daar beweer word gay mense sondig is. Ek glo dit is in die DNA. Jy word so gebore en niemand gaan my oortuig van die teendeel nie.
Maatjiema, jy glo ook seker daar is 61 geslagte en dat jou geslag bepaal deur die samelewing rondom jou?
Dankie dat jy jou storie hier gedeel het. Om uit die bubble te kom help baie: as jy eers ‘n bietjie perspektief het is ‘n kwessie van eerlikheid. Ek is bly dat jy bevry voel en bereid is om jou idees krities te bekyk. Die wêreld het kritiese denkers nodig.