Michelangelo Buonarroti High Renaissance Sculpture - Realistiese Kunstenaar - 2021
Michelangelo, ten volle Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni (gebore 6 Maart 1475, Caprese, Republiek van Florence [Italië] - Gedateer 18 Februarie 1564, Rome, Pouslike State) Italiaanse Renaissance beeldhouer, skilder, argitek en digter wat 'n ongeëwenaarde invloed uitgeoefen het op die ontwikkeling van die Westerse kuns. Michelangelo is beskou as die grootste lewende kunstenaar in sy leeftyd en sedertdien is hy beskou as een van die grootste kunstenaars van almal tyd. 'N Aantal van sy werke in skilderkuns, beeldhoukuns en argitektuur staan ​​onder die bekendste in die bestaan. Alhoewel die fresco's op die plafon van die Sixtynse Kapel (Vatikaan; sien onder) is waarskynlik die bekendste van sy werke vandag, die kunstenaar het hoofsaaklik as beeldhouer aan hom gedink. Sy praktyk van verskeie kunste was egter nie ongewoon in sy tyd nie, toe almal van hulle gedink word as gebaseer op ontwerp of tekening. Michelangelo het al sy lewe en in die ander kunste slegs gedurende sekere tydperke in marmerbeeldhouwerk gewerk. Die hoë agting vir die Sistine Plafon ® is deels 'n weerspieëling van die groter aandag aan skilderkuns in die 20ste eeu, en deels ook omdat baie van die kunstenaars se werke in ander media onvoltooid bly.
'N newe-effek van Michelangelo se bekendheid in sy leeftyd was dat sy loopbaan meer volledig gedokumenteer is as dié van enige kunstenaar van die tyd of vroeër. Hy was die eerste Westerse kunstenaar wie se biografie gepubliseer is terwyl hy in die lewe was. Daar was eintlik twee mededingende biografieë. Die eerste was die laaste hoofstuk in die reeks kunstenaars se lewens (1550) deur die skilder en argitek Giorgio Vasari🎨. Dit was die enigste hoofstuk oor 'n lewende kunstenaar en het Michelangelo se werke eksplisiet aangebied as die hoogtepunt van volmaaktheid van kuns, wat die pogings van almal voor hom oortref. Ten spyte van so 'n encomium was Michelangelo nie heeltemal tevrede nie en het sy assistent Ascanio Condivi gereël om 'n kort afsonderlike boek te skryf (1553); waarskynlik gegrond op die kunstenaar se eie gesproke kommentaar, wys hierdie rekening hom soos hy wou verskyn. Na Michelangelo se dood, Vasari🎨 in 'n tweede uitgawe (1568) het 'n weerlegging aangebied. Terwyl geleerdes dikwels die gesag van Condivi, Vasari se lewendige skryfwerk verkies het, het die belangrikheid van sy boek as geheel en sy gereelde herdruk in baie tale die mees algemene basis van populêre idees oor Michelangelo en ander Renaissance kunstenaars gemaak. Michelangelo se bekendheid het ook gelei tot die behoud van tallose herinneringe, waaronder honderde briewe, sketse en gedigte, weer meer as enige kontemporêre. Ten spyte van die enorme voordeel wat daaruit voortgekom het, is dit in omstrede aangeleenthede dikwels net Michelangelo se kant van 'n argument bekend.
Vroeë lewe en werke
Michelangelo Buonarroti is gebore aan 'n familie wat vir verskeie geslagte tot minderjarige adel in Florence behoort het, maar teen die tyd dat die kunstenaar gebore is, sy patrimonium en status verloor het. Sy pa het slegs staatsgeleenthede gehad, en in die tyd van Michelangelo se geboorte was hy administrateur van die klein afhanklike dorpie Caprese. 'N Paar maande later het die familie egter teruggekeer na sy permanente verblyf in Florence. Dit was iets van 'n afwaartse sosiale stap om kunstenaar te word, en Michelangelo het 'n leerling geword, relatief laat, om 13, miskien nadat sy pa se besware oorwin is.
Hy was 'n leerling van die stad se mees prominente skilder, Domenico Ghirlandaio, vir 'n tydperk van drie jaar, maar hy het na een jaar geloop nadat hy (Condivi vertel) niks meer om te leer nie. Verskeie tekeninge, afskrifte van figure deur Ghirlandaio en ouer groot skilders van Florence, Giotto🎨 en Masaccio, oorleef vanaf hierdie stadium; sulke kopiëring was standaard vir leerlinge, maar min voorbeelde is bekend om te oorleef. Duidelik talentvol, is hy onder die vleuel van die liniaal van die stad, Lorenzo de 'Medici, bekend as die Magnificent. Lorenzo omring hom met digters en intellektuele, en Michelangelo is ingesluit.
Belangriker, hy het toegang gehad tot die Medici-kunsversameling, wat oorheers is deur fragmente van antieke Romeinse beeldbeelde. (Lorenzo was nie so 'n beskermheer van kontemporêre kuns soos die legende hom gemaak het nie; So 'n moderne kuns as wat hy besit, was om sy huis te versier of om politieke verklarings te maak). Die bronsbeeldhouer Bertoldo di Giovanni, 'n Medici-vriend wat in beheer was van die versameling, was die naaste wat hy 'n beeldhouer van beeldhouwerk gehad het, maar Michelangelo het nie sy medium of op enige groot manier sy benadering gevolg nie. Tog, een van die twee marmerwerke wat oorleef van die kunstenaar se eerste jare, is 'n variasie op die samestelling van 'n antieke Romeinse sarkofag, en Bertoldo het 'n soortgelyke soort in brons vervaardig. Hierdie samestelling is die Slag van die Centaurs (c. 1492). Die optrede en krag van die figure voorspel die kunstenaar se latere belange veel meer as wat die Madonna of the Stairs (c. 1491), 'n delikate lae verligting wat weerspieël onlangse modes onder sulke Florentynse beeldhouers as Desiderio da Settignano.
Florence is op hierdie stadium beskou as die voorste kunssentrum, wat die beste skilders en beeldhouers in Europa vervaardig, en die kompetisie tussen kunstenaars het gestimuleer. Die stad was egter minder in staat om groter kommissies te bied, en voorheen Florentine-gebore kunstenaars, soos Leonardo da Vinci en Leonardo se onderwyser, Andrea del Verrocchio, het weggeruk vir beter geleenthede in ander stede. Die Medici is in 1494 omvergewerp en selfs voor die einde van die politieke onrus het Michelangelo gelaat. In Bologna is hy gehuur om 'n onlangse oorlede beeldhouer te slaag en die laaste klein figure wat nodig is om 'n groot projek, die graf en heiligdom van St . Dominikus (1494-95). Die drie marmer figure is oorspronklik en ekspressief. Hy het van sy voorganger se skouspelagtige behendigheid afgedwaal. Hy het ernstig op sy beelde opgelê deur 'n kompakte vorm wat baie aan die Klassieke Oudheid verskuldig was en aan die Florentynse tradisie van Giotto. Hierdie klem op erns word ook weerspieël in sy keuse van marmer as sy medium, terwyl die gepaardgaande vereenvoudiging van massas in teenstelling is met die destyds meer algemene neiging om vertoë so volledig as moontlik te laat pas by die tekstuur en detail van menslike liggame. Om seker te wees , hoewel dit konstante eienskappe in Michelangelo se kuns is, word hulle dikwels tydelik verlate of verander as gevolg van ander faktore, soos die spesifieke funksies van werke of die stimulerende skeppings van ander kunstenaars. Dit is die geval met Michelangelo se eerste oorlewende groot beeld, die Bacchus, wat in Rome vervaardig is (1496-97) na 'n kort terugkeer na Florence. ('N Houtkruisbeeld wat onlangs ontdek is deur sommige geleerdes aan Michelangelo en nou in die Casa Buonarroti in Florence gehuisves is, is ook voorgestel as die voorganger van die Bacchus in ontwerp deur diegene wat dit as kunstenaar se werk erken).
Michelangelo | Bacchus 1496-1497 Die Bacchus🎨 staatmaak op die ou Romeinse naakfigure as vertrekpunt, maar dit is baie meer mobiel en meer kompleks in die skets. Die bewuste onstabiliteit roep die god van wyn op en Dionysiaus ontlok met buitengewone virtuositeit. Gemaak vir 'n tuin, dit is ook uniek onder Michelangelo se werke, en vra vir alle tye van waarneming eerder as hoofsaaklik van voor. Die Bacchus het dadelik na die kommissie gelei (1498) vir die Pietà, nou in St Peter's Basilica. Die naam verwys nie na hierdie spesifieke werk nie, maar dikwels na 'n gemeenskaplike tradisionele soort toewydingbeeld. Hierdie werk is vandag die bekendste voorbeeld. Uit die verhalende skilderye van die klaaglied na Christus se dood is die gekonsentreerde groep van twee ontwerp om die waarnemer se berouvolle gebede op te roep vir sondes wat Christus se offerdood vereis het. Die beskermheer was 'n Franse kardinaal, en die soort was vroeër meer algemeen in Noord-Europa as in Italië. Die komplekse probleem vir die ontwerper was om twee figure uit een marmerblok te onttrek, 'n ongewone onderneming in alle periodes. Michelangelo behandel die groep as een digte en kompakte massa soos voorheen, sodat dit 'n imposante impak het, maar hy het die baie kontraste van die manlike en vroulike, vertikale en horisontale, geklee en naak, dood en lewend, onderstreep om die twee komponente te verduidelik . Die kunstenaar se prominensie, wat deur hierdie werk gestig is, is onmiddellik deur die kommissie versterk (1501) van die Dawid vir die katedraal van Florence. Vir hierdie groot beeld, 'n besonder groot kommissie in daardie stad, het Michelangelo ongeveer 40 jaar voorheen 'n blok onvoltooid oorgebly. Die modellering is veral naby aan die formules van die klassieke oudheid, met 'n vereenvoudigde meetkunde wat geskik is vir die grootskaalse skaal, maar met 'n ligte bewering van die organiese lewe in sy asimmetrie. Dit het voortgegaan om te dien as die eerste stelling van die Renaissance-ideaal van volmaakte mensdom. Alhoewel die beeldhouwerk oorspronklik bedoel was vir die kermis van die katedraal, het die wonderwerk van die voltooide werk Michelangelo se tydgenote oortuig om dit op 'n meer prominente plek te installeer, wat bepaal word deur 'n kommissie wat gevorm word deur kunstenaars en prominente burgers. Hulle het besluit dat die Dawid geïnstalleer sou word voor die ingang van die Palazzo dei Priori (nou genoem Palazzo Vecchio) as simbool van die Florentynse Republiek. Aan die kant wat Michelangelo in dieselfde jare vervaardig het (1501-04) verskeie Madonnas vir privaat huise, die stapelvoedsel van kunstenaars se werk destyds. Dit sluit in 'n klein beeldjie, twee sirkel reliëfs wat soortgelyk is aan skilderye om verskillende vlakke van ruimtelike diepte aan te dui, en die kunstenaar se enigste skilderkuns. Terwyl die standbeeld (Madonna en Kind) is blokkerig en onbeweeglik, die skildery (Heilige Familie) en een van die reliëfs (Madonna en kind met die baba St John) is vol beweging; hulle wys arms en bene van figure wat in bewegings verweef wat die beweging deur die tyd impliseer. Die vorms dra simboliese verwysings na Christus se toekomstige dood, algemeen in beelde van die Christ-kind op daardie tydstip; hulle verraai ook die kunstenaar se fassinasie met die werk van Leonardo. Michelangelo het gereeld ontken dat enigiemand hom beïnvloed het en sy stellings is gewoonlik sonder verval aanvaar. Maar Leonardo se terugkeer na Florence in 1500 na byna 20 jaar was opwindend vir jonger kunstenaars daar, en die laat 20ste eeuse geleerdes het algemeen saamgestem dat Michelangelo onder diegene was wat geraak het. Leonardo se werke was waarskynlik die mees kragtige en blywende buite-invloed om sy werk te verander, en hy kon die kunstenaar se vermoëns om oombliklike prosesse met sy eie te wys om gewig en krag te wys sonder om enige van laasgenoemde gehalte te verloor. Die gevolglike beelde, van massiewe liggame in gewelddadige aksie, is daardie spesiale skeppings wat die grootste deel van sy mees bewonderde groot werke uitmaak. Die Heilige Familie, waarskynlik opdrag gegee vir die geboorte van die eerste kind van Agnolo en Maddalena Doni, was 'n besonder innoverende verf wat later invloedryk sal wees in die ontwikkeling van vroeë Florentynse Mannerisme. Die spiraalvormige samestelling en die koue, briljante kleurskema onderstreep die beeldhoubare intensiteit van die figure en skep 'n dinamiese en ekspressiewe effek. Die ikonografiese interpretasie het talle wetenskaplike debatte veroorsaak, wat tot vandag toe nog nie heeltemal opgelos is nie.
Na die sukses van die David in 1504 het Michelangelo se werk amper uitsluitlik uit groot projekte bestaan. Hy was aangetrokke tot hierdie ambisieuse take terwyl hy terselfdertyd die gebruik van assistente verwerp het, sodat die meeste van hierdie projekte onprakties was en onvoltooid gebly het. In 1504 het hy ingestem om 'n groot fresco te verf vir die Sala del Gran Consiglio van die stadsaal van Florence om 'n paar te vorm met 'n ander wat net deur Leonardo da Vinci beg begin is. Beide muurskilderye het militêre oorwinnings deur die stad aangeteken (Michelangelo's was die Slag van Cascina), maar elkeen het ook getuig van die spesiale vaardighede van die stad se baie gewaardeerde kunstenaars. Leonardo se ontwerp toon galopende perde, Michelangelo se aktiewe naak-soldate hou op om te swem en uit 'n rivier klim om 'n alarm te beantwoord. Albei werke oorleef slegs in afskrifte en gedeeltelike voorbereidende sketse. In 1505 het die kunstenaar begin met 'n beplande stel van 12 marmer Apostels vir die katedraal van Florence, waarvan slegs een, die St Matthew, selfs begin is. Die verwoestende ekstase-beweging toon die volle versnit van Leonardo se vloeibare organiese beweging met Michelangelo se eie monumentale krag. Dit is ook die eerste van Michelangelo se onvoltooide werke wat later waarnemers gefassineer het. Sy figure blyk te stel dat hulle veg om uit die klip uit te kom. Dit sou beteken dat hul onvolledige staat opsetlik was, maar hy wou ongetwyfeld al die beelde voltooi. Hy het egter 'n sonnet geskryf oor hoe moeilik dit is vir die beeldhouer om die perfekte figuur uit die blok te bring waarin dit moontlik teenwoordig is. Alhoewel die werke onvoltooid gebly het weens gebrek aan tyd en ander eksterne redes, weerspieël hul toestand egter die kunstenaar se intense gevoel van die spanning wat inherent in die kreatiewe proses is. Pope Julius II se oproep om Michelangelo te kom na Rome het 'n Beëindig aan albei hierdie Florentynse projekte. Die pous het 'n graf gesoek waarna Michelangelo 40 groot beelde geskenk het. Onlangse grafte het toenemend groot geword, insluitende dié van twee pouse deur die Florentynse beeldhouer Antonio Pollaiuolo, dié van die Doges van Venesië en die een toe in die werk vir die Heilige Romeinse Keiser Maximilian I. Pous Julius het 'n ambisieuse verbeelding gehad, parallel met Michelangelo se, maar as gevolg van ander projekte, soos die nuwe gebou van St Peter's en sy militêre veldtogte, het hy klaarblyklik gou deur die koste versteur. Michelangelo het geglo dat Bramante, die ewe gesogte argitek by St Peter's, die pous beïnvloed het om sy fondse af te sny. Hy het Rome verlaat, maar die pous het druk op die stadsowerhede van Florence geplaas om hom terug te stuur. Hy is aan die werk op 'n kolossale bronsbeeld van die pous in sy nuwe verowerde stad Bolognawat die burgers binnekort afgetrek het toe hulle die pouslike weermag uitgetrek het) en dan op die goedkoper projek om die plafon van die Sixtynse Kapel te skilder (1508-1512). Michelangelo | La Cappella Sistina | La Volta / Die Plafon, 1508-1512🎨Die Sistynse Kapel het 'n groot simboliese betekenis gehad vir die pousdom as die hoof-geheime ruimte in die Vatikaan, wat gebruik word vir groot seremonies soos die verkiesing en inhuldiging van nuwe pouse. Dit bevat reeds onderskeide muurskilderye, en Michelangelo🎨 is gevra om werke vir die relatief onbelangrike plafon by te voeg. Die Twaalf Apostels is beplan aangesien die tema-plafonne gewoonlik net individuele figure vertoon, nie dramatiese tonele nie. Spore van hierdie projek word gesien in die 12 groot figure wat Michelangelo geproduseer het: sewe profete en vyf sibiele, of vroulike profete in klassieke mites. Die insluiting van vroulike figure was baie ongewoon, maar nie heeltemal ongekende nie. Michelangelo het hierdie figure rondom die rande van die plafon geplaas en die sentrale ruggraat van die lang geboë oppervlak gevul met nege tonele van Genesis: drie van hulle het die skepping van die wêreld, drie die verhale van Adam en Eva, en drie die verhale van Noag . Dit volg natuurlik, onder die profete en sibiele, deur klein figure van die 40 geslagte van Christus se voorvaders, wat begin met Abraham. Die groot projek is in minder as vier jaar voltooi; Daar was 'n onderbreking van 'n jaar in 1510-11 toe geen betaling gemaak is nie. Michelangelo het die Noag-tonele oor die ingangsdeur geskilder en na die altaar beweeg in die teenoorgestelde rigting van die volgorde van die stories. Die eerste figure en tonele toon natuurlik dat die kunstenaar toestelle van sy vroeëre werke, soos die Pietà, hergebruik het, aangesien hy op so 'n ambisieuse werk in 'n onbekende medium begin het. Hierdie eerste figure is relatief stabiel, en die skerms is op 'n relatief klein skaal. Soos hy voortgegaan het, het hy vinnig in vertroue gegroei. Inderdaad, onlangse ondersoeke na die tegniese prosesse wat gebruik word, toon dat hy vinniger en vinniger gewerk het, wat sulke voorbereidende hulpmiddels verminder en uiteindelik uitskakel as volledige tekeninge en insnydings op die pleisteroppervlak. Dieselfde groeiende vrymoedigheid kom voor in die vrye, komplekse bewegings van die figure en in hul komplekse ekspressiwiteit. Terwyl hulle steeds imposante en monumentale bly, word hulle meer en meer beywer met voorstelle van stres en hartseer. Dit kan in 'n figuur soos die profeet Esegiël halfpad gesien word. Hierdie figuur kombineer kolossale krag en gewig met beweging en gesigsuitdrukking wat daarop dui dat dit 'n doelwit is wat onseker is van sukses. So 'n beeld van die ontoereikendheid van selfs groot mag is 'n voorstelling van heldhaftige en tragiese mensdom en is sentraal in wat Michelangelo beteken na die nageslag. Naby die toneel van die skepping van Eva, toon sy met God en Adam, wat binne 'n te klein plek vir hul grootsheid saamgeperste is. Hierdie spanning is geïnterpreteer as 'n teken van 'n beweging wat weg van die Renaissance afkomstig is. Harmonie betref die weg vir 'n jonger generasie kunstenaars, soos Jacopo da Pontormo🎨, wat dikwels Mannerists genoem word. Michelangelo se werk op die plafon is onderbreek, miskien net nadat hierdie syfers voltooi is. Toe hy die tweede helfte geverf het, was hy blykbaar dieselfde evolusie van stille stabiliteit tot ingewikkeldheid en stres. So het hy sy weg gewerk van die stil monumentale en harmonieuse toneel van die skepping van Adam tot die akute, gedraaide druk van die profeet Jona. Tog wys hy in hierdie tweede fase groter innerlike uitdrukking, en gee 'n meer meditatiewe selfbeheersing aan die vroeëre suiwer fisiese massa. Die komplekse en ongewone ikonografie van die Sixtynse plafon is deur sommige geleerdes verklaar as 'n neoplatoniese interpretasie van die Bybel. Dit verteenwoordig die noodsaaklike fases van die geestelike ontwikkeling van die mensdom, gesien deur 'n baie dramatiese verhouding tussen man en God. Sien ook Sidebar: Die herstel van die Sistynse Kapel. Ander projekte. Sodra die plafon klaar was, het Michelangelo teruggekeer na sy voorkeurtaak, die graf van Pous Julius. In ongeveer 1513-15 het hy die Moses gesny, wat beskou kan word as die besef in beeldhoukuns van die benadering tot groot figure wat vir die profete op die Sixtynse plafon gebruik word. Die beheer van kubieke digtheid in klip roep groot reserwes van krag op; Daar is ryker oppervlakdetail en modellering as voorheen, met uitsteekprojeksies skerp gesny. Die oppervlakteksture het ook meer verskeidenheid as die vroeëre beeldhouwerke, en die kunstenaar het nou gevind hoe om detail te verryk sonder om massiviteit te offer. Van ongeveer dieselfde datum is twee beelde van gebonde gevangenes of slawe, ook deel van die grafprojek, maar nooit daarvoor gebruik nie, aangesien hulle in 'n latere hersiene ontwerp van die verkeerde skaal was. Michelangelo het hulle tot op ouderdom gehou, toe hy hulle aan 'n gesin gegee het wat hom tydens 'n siekte gehelp het; hulle is nou in die Louvre. Hier het hy weer besef, in klip, tipes wat in baie variante op die plafon geverf is, soos die pare naak wat kranse bo die profete se trone hou. Die kompleksiteit van hul standpunte, ekspressiewe van sterk gevoel, was ongekende in die monumentale marmerbeeld van die Renaissance. Die enigste vroeëre werke van hierdie aard was uit die Hellenistiese tydperk van die Klassieke Oudheid, bekend aan Michelangelo deur die ontdekking van die Laocoön-groep in 1506. Die ou man en sy twee adolessente seuns wat die groep gevorm het, het ook die drie beelde deur Michelangelo gestimuleer soos die verwante syfers op die plafon. Tog was die eerste van die plafon syfers in 1508 nie so geraak nie; Michelangelo het die Hellenistiese wendings en komplikasies slegs gebruik toe hy gereed was vir hulle, en hy het in hierdie rigting beweeg, selfs voor die Laocoön gevind is, soos blyk uit die St. Matthew van 1505.Julius II se dood in 1513 sny uit die meeste van die fondse vir sy graf. Pous Leo X, sy opvolger, 'n seun van Lorenzo the Magnificent, het Michelangelo sedert hul jeugdiges geken. Hy het Michelangelo in Florence hoofsaaklik in diens geneem van projekte wat verband hou met die glorie van die Medici-familie, eerder as van die pousdom. Die stad was onder die heerskappy van Leo se neef Kardinaal Giulio de 'Medici, wat vanaf 1523 tot 1534 Pope Clement VII sou wees. Michelangelo het in beide heerskappe saam met hom gewerk. Die kardinaal het aktief belang gestel in Michelangelo se werke. Hy het gedetailleerde voorstelle gemaak, maar hy het ook die kunstenaar baie ruimte vir besluit gegee. Michelangelo was besig om in argitektoniese ontwerp te beweeg met 'n klein herbouprojek by die Medici-huis en 'n groot een in hul gemeente San Lorenzo. Die groter projek het nooit gerealiseer nie, maar Michelangelo en die kardinale het beter met 'n beskeie verwante poging aangewend, die nuwe kapel wat aan dieselfde kerk geheg is vir grafte van die Medici-familie.
Die onmiddellike geleentheid vir die kapel was die dood van die twee jong familie erfgename (genaamd Giuliano en Lorenzo na hul voorvaders) in 1516 en 1519. Michelangelo het tot 1527 sy hoof aandag gegee aan die marmerbinne van hierdie kapel, sowel die oorspronklike muurontwerp as die gesnede figure op die grafte; laasgenoemde is 'n uitbreiding in organiese vorm van die dinamiese vorms van die muur besonderhede. Die resultaat is die volledigste bestaande voorstelling van Michelangelo se voornemens. Vensters, kroonlyne en dies meer het vreemde verhoudings en diktes, wat 'n irrasionele, opsetlike hersiening van tradisionele klassieke vorms in geboue voorstel. Met hierdie aktiewe oppervlaktes is die twee grafte op die teenoorgestelde mure van die vertrek ook baie oorspronklik, begin met hul geboë toppe . 'N Manlike en 'n vroulike figuur sit op elk van hierdie geboë basisse; Dit is personifikasies van, op een graf, Dag en Nag, volgens die kunstenaar se eie stelling, en aan die ander kant, Dawn and Dusk, volgens vroeë verslae. Sulke tipes het nog nooit voorheen op grafte verskyn nie, en hulle verwys weer volgens na Michelangelo, na die onvermydelike tydsbeweging wat sirkelvormig is en tot die dood lei. Die figure is een van die kunstenaars se beroemdste en bekroonde skeppings. Die ongelooflike massiewe Dag en Skemer is relatief rustig in hul bergagtige grootsheid, hoewel Day dalk innerlike vuur beteken. Albei vroulike figure het die lang, skraal verhoudings en klein voete wat as pragtig beskou word, maar andersins vorm hulle 'n kontras: Dawn, 'n maagdige figuur, stam opwaarts langs haar kromme asof dit in die lewe kom; Nag is aan die slaap, maar in 'n postuur wat stresvolle drome voorstel. Hierdie vier figure word natuurlik meer onmiddellik opgemerk as die beelde van die twee Medici wat daar begrawe is, hoër en verder terug in muurnisse. Hierdie effigies, wat meer algemeen in uitvoering is, vorm ook 'n kontras; Hulle word tradisioneel beskryf as aktief en bedagsaam. Hulle word as standaard tipes jong soldate beskou, hulle is op een of ander manier beskou as portrette, maar as geïdealiseerde superieure wesens, beide as gevolg van hul hoë rang en omdat hulle siele buite die graf is. Albei draai na dieselfde kant van die kamer. Dit is natuurlik gedink dat hulle fokus op die Madonna, wat Michelangelo gekerf het en wat tussen die twee heiliges in die middel van hierdie sywand is. Die hoofde van die twee beelde is egter in verskillende grade gedraai, en hulle gemeenskaplike fokus is op 'n hoek van die kapel by die ingangsdeur van die kerk. Op hierdie derde muur met die Madonna is die argitektoniese behandeling nooit uitgevoer nie.
Die Laurentiaanse Biblioteek en fortifikasies
In dieselfde jare het Michelangelo 'n ander aanhangsel aan die kerk ontwerp, die Laurentiaanse Biblioteek, wat nodig was om die boeke wat deur pous Leo bemaak is, te ontvang. Dit was tradisioneel in Florence en elders dat biblioteke in kloue gehuisves is. Die ontwerp vir hierdie een was beperk deur die bestaande geboue, en dit is gebou bo-op ouer strukture. 'N Klein beskikbare area op die tweede verdieping is as ingangsportaal gebruik en bevat 'n trap wat na die groter biblioteekkamer op 'n nuwe derde vloer lei. Die trappie, bekend as die ricetto, bevat Michelangelo se bekendste en oorspronklike muurontwerpe. Die vet en gratis herrangskikking van tradisionele boukomponente gaan verder, byvoorbeeld om kolomme wat agter 'n muurvlak ingebou is, eerder as voor dit te plaas. Dit het daartoe gelei dat die werk gereeld as die eerste en 'n hoofsaak van Mannerisme genoem word as 'n argitektoniese styl, wanneer dit gedefinieer word as 'n werk wat opsetlik die Klassieke en die harmonieuse, bevoordelende uitdrukking en oorspronklikheid begryp, of as een wat beklemtoon die faktore van styl vir hul eie onthalwe. In teenstelling hiermee is die lang biblioteekkamer baie meer beperk, met tradisionele rye tafels wat netjies verband hou met die ritme van die vensters en klein dekoratiewe detail in die vloer en plafon. Dit herinner aan Michelangelo was nie altyd swaar en vet nie, maar het sy benadering aangepas met betrekking tot die spesifieke geval, hier tot 'n sagter, stil effek. Om dié rede is die biblioteekkamer dikwels minder opgemerk in die studie van sy werk. Aan die ander kant van die lang kamer, oorkant die trappe, het 'n ander deur gelei na 'n ruimte wat bedoel was om die skaarsste skatte van die biblioteek te hou. Dit was 'n driehoekige kamer, 'n hoogtepunt van die lang gange-benadering, maar hierdie deel is nooit uitgevoer op die kunstenaar se plan nie. Die sak van Rome het in 1527 Pous Clement ontnugter in vlug getref en Florence het teen die Medici opgerig. die tradisionele republiek. Dit is spoedig beleër en verslaan, en in 1530 word die Medici-reël permanent herinstalleer. Michelangelo was tydens die beleg as die ontwerper van fortifikasies. Hy het begrip van moderne defensiewe strukture wat vinnig gebou is van eenvoudige materiale in komplekse profiele wat minimum kwesbaarheid vir aanvallers en maksimum weerstand teen kanon en ander artillerie bied. Hierdie nuwe wapen, wat in die middel van die 14de eeu in gebruik geneem is, het in die oorlog groter mag gegee aan die misdryf. Dus, in plaas van die hoë kastele wat goed gedien het vir verdediging in die Middeleeue, was laer en dikker massas meer prakties. Die uitsteekpunte, wat ook teenaanval gehelp het, was dikwels van onreëlmatige groottes in aanpassing aan spesifieke heuwelagtige terreine. Michelangelo se tekeninge met 'n vinnige lewendige uitvoering wat hierdie buigsame nuwe patroon weerspieël, is baie bewonder, dikwels in terme van suiwer vorm.
Ander projekte en skryfwerk
Toe die Medici in 1530 teruggekeer het, het Michelangelo teruggekeer na hul familiegrafte. Sy politieke toewyding was waarskynlik meer aan sy stad as sodanig as aan enige spesifieke regeringsvorm. Twee afsonderlike projekte van standbeelde van hierdie datum is die Apollo of Dawid (sy identiteit is problematies), gebruik as 'n geskenk aan 'n nuwe kragtige politieke figuur, en die oorwinning, 'n figuur wat op 'n verslaan vyand, 'n ou man vertrap. Dit was waarskynlik bedoel vir die onvergeetlike graf van Pous Julius, want die motief was in die planne vir daardie graf teenwoordig. Victor en verloorder het albei intens gekompliseerde posisies; die verloorder lyk in 'n blok verpak, die oorwinnaar-soos die Apollo-vorm 'n lichte spiraal. Die Victory-groep het 'n gunsteling model geword vir jonger beeldhouers van die Maniere-groep, wat die formule vir baie allegoriese vakke toegepas het. In 1534 het Michelangelo vir die laaste keer verlaat, maar hy het altyd gehoop om terug te keer om die projekte wat hy onvolledig gelaat het, te voltooi. Hy het die res van sy lewe in Rome geslaag, in sommige gevalle aan projekte gewerk, maar ook in die meeste gevalle van baie nuwe soorte. Van hierdie tyd af is 'n groot aantal van sy briewe aan sy familie in Florence bewaar; baie van hulle het gekonsentreer op planne vir sy neef se huwelik, wat noodsaaklik is om die familienaam te behou. Michelangelo se pa het in 1531 gesterf en sy gunsteling broer is omtrent dieselfde tyd; Hy het self toenemende angs oor sy ouderdom en dood getoon. Dit was net in hierdie tyd dat die amper 60-jarige kunstenaar skryf briewe wat sterk gevoelens van aanhegting aan jong mans uitdruk, veral aan die talentvolle aristokratiese Tommaso Cavalieri, wat later in Romeinse burgerlike sake aktief was. Dit is natuurlik geïnterpreteer as aanduidings dat Michelangelo homoseksueel was, maar hierdie interpretasie lyk onredelik as 'n mens van mening is dat geen soortgelyke aanduidings na vore gekom het toe die kunstenaar jonger was nie. Die korrelasie van hierdie briewe met ander gebeure lyk in ooreenstemming met die siening dat hy 'n surrogaatseun soek, en kies vir die doel 'n jonger man wat op alle maniere bewonderenswaardig was en sal die rol verwelkom. Michelangelo se poësie word ook in hierdie hoeveelheid bewaar. tyd. Hy het glo kort gedigte geskryf op 'n manier wat onder die professies in die tydperk as 'n elegante soort brief voorkom, maar op 'n meer oorspronklike en ekspressiewe manier ontwikkel. Onder sowat 300 bewaar gedigte, met uitsondering van fragmente van 'n lyn of twee, is daar sowat 75 voltooide sononne en ongeveer 95 voltooide madrigale, gedigte van ongeveer dieselfde lengte as sonnette, maar van 'n loser formele struktuur. In Engelssprekende lande is mense geneig om te praat van "Michelangelo se sonnette"asof al sy gedigte in daardie vorm geskryf is, deels omdat die sonnette wyd versprei is in Engelse vertalings uit die Victoriaanse tydperk en deels omdat die madrigal onbekend is in Engelse digkuns.Dit is nie die soort liedjie wat in Elisabethse musiek bekend is nie, maar 'n gedig met onreëlmatige rymskema, lynlengte en aantal lyne..) Maar die feit dat Michelangelo 'n groot aantal sonnette verlaat het, maar net baie min madrigale onvoltooide, dui daarop dat hy laasgenoemde vorm verkies het. Diegene wat tot ongeveer 1545 geskryf word, het temas gebaseer op die tradisie van Petrarch se liefdesgedigte en 'n filosofie gebaseer op die Neoplatonisme wat Michelangelo as 'n seun by Lorenzo the Magnificent's hof geabsorbeer het. Hulle gee uitdrukking aan die tema dat liefde die mens help om in die moeilike poging te styg tot die goddelike. Michelangelo | Giudizio Universale (1535-1541) 🎨In 1534 het Michelangelo na 'n kwartier teruggekeer na die skilderkuns wat vir die nuwe pous, Paul III, die groot Laaste Oordeel vir die eindmuur van die Sixtynse Kapel uitgevoer het. Hierdie tema was 'n begunstigde o