Diabetiese neuropatie (poli-neuropatie) - Siektes - 2022
Diabetiese neuropatie of senuweeskade is 'n tipiese, chroniese sekondêre siekte van diabetes mellitus, waarin die senuweepad van die perifere senuweestelsel meestal beskadig word en geleidelik sterf. Die algemeenste vorm is diabetiese polienuropatie (perifere sensorimotoriese polneuropatie), wat aanvanklik herkenbaar is deur sensasies op die voete. Die gevreesde komplikasie wat met hierdie senuweeskade hand aan hand kan gaan, is die diabeetvoet. Aangesien die terapeutiese opsies beperk is en volledige genesing nie verwag kan word nie, is vroeë opsporing die belangrikste manier om die verloop van die siekte te vertraag en om verdere moontlike gevolgskade te voorkom.
Mense wat aan diabetes ly, moet veral versigtig wees met betrekking tot hul gesondheid, want diabetes is 'n verhoogde risiko vir 'n aantal komplikasies. Vroeë waarskuwingstekens moet ernstig opgeneem word en diegene wat geraak word, moet onmiddellik mediese hulp inwin. Daarna vind u eers 'n kort oorsig met die belangrikste inligting oor neuropatie voordat 'n gedetailleerde beskrywing van die simptome volg.
Vroeë waarskuwingseine is sensoriese versteurings en pyn, veral in die voete en bene:
Hierdie ernstige komplikasie toon dikwels 'n verhoogde korneavorming en velkrake aan die voetsool. As gevolg van sensoriese versteurings, word pynlike beserings aan die voete ongemerk en, weens swak sirkulasie, wonde wat sleg genees en ontsteek word. Diep lae weefsel word aangetas en die resultaat is die dood. In die ergste geval kan 'n amputasie voorkom.
Diabetiese makroangiopatie (skade aan die groot arteries) en mikroangiopatie (skade aan die klein bloedvate),
Diabetiese nefropatie (nierskade),
Diabetiese kardiomyopatie (hartsiektes),
Hoë bloeddruk met komplikasies soos beroerte of hartaanval,
Vetmetabolisme en wondgenesingsafwykings.
Die gesamentlike term diabetiese neuropatie omvat verskillende soorte senuweeskade, wat gewoonlik die perifere senuweestelsel beïnvloed (senuwees buite die brein en rugmurg) en word veroorsaak deur diabetes. Daar word 'n basiese onderskeid getref of slegs 'n enkele senuwee aangetas word (diabetiese mononeuropatie) of dat gelyktydig skade aan baie perifere senuwees voorkom. Laasgenoemde kenmerk ook die algemeenste manifestasie: sensorimotoriese diabetiese polyneuropatie. Van die verskillende simptome is daar veral gereeld sensasies en pyn op die voete en bene. Hierdie eienskap lei tipies tot 'n diabetiese voet in die verdere verloop.
Senuwees van die sogenaamde outonome (vegetatiewe) senuweestelsel word minder gereeld aangetas, in hierdie geval is daar sprake van 'n outonome diabetiese neuropatie.
Hierdie siektes, bekend as die laat effekte van diabetes mellitus, kom relatief gereeld voor. Byvoorbeeld, ongeveer tien tot twintig persent van mense met tipe 2-diabetes word baie vroeg met neuropatie gediagnoseer. Die sekondêre siektes kom ook voor by tipe 1-diabetes. Die voorkoms neem toe met die duur van diabetes en bereik byna die helfte van diegene wat na ongeveer 25 jaar geraak word.
'N Verskeidenheid simptome kan met diabetiese neuropatie geassosieer word, afhangend van watter senuweepad aangetas is. In die algemeenste vorm, sensorimotoriese polyneuropatie, is vroeë tekens sensasies, sensoriese versteurings en pyn meestal op die voete en bene of minder gereeld op die hande en arms:
Tinteling in die vel ('mier loop') en gevoelens van bont,
Sensitiwiteitsafwykings vir druk en temperatuur,
ernstige, brandpyn (dikwels snags).
Verbindings met Burning Feet Syndrome (Burning Feet) en Restless Bens Syndrome (Restless Bens) word ook gevestig. Daarbenewens is diabetiese voetsindroom 'n ernstige komplikasie wat dikwels voortspruit uit poli-neuropatie. Die eerste, dikwels onopgemerkte tekens, is verhoogde korneavorming en velkraak op die voetsool. Die rede hiervoor is verkeerde spanning wat veroorsaak word deur sensoriese afwykings aan die voet. 'N Verminderde gevoel van pyn beteken dikwels dat beserings aan die voete nie opgemerk word nie. Mees bevoordeel deur bestaande bloedsomloopstoornisse, is swak genesing en ontsteekte wonde ingryp in diep weefsellae en kan dit die dood veroorsaak. In die ergste geval is daar selfs 'n risiko vir amputasie.
In die gevorderde stadium van poli-neuropatie kan daar ook vervelige, krampagtige of permanente pyn in die bene en arms voorkom. Net soos gevoelens van gevoelloosheid of hipersensitiwiteit. Byvoorbeeld, selfs as u die bene met die duvet en matras aanraak, kan dit erge pyn veroorsaak wanneer u slaap. In die verdere kursus kan motorfoute selfs tot simptome van verlamming ontwikkel.
As die outonome senuweestelsel, wat die outonome funksies van die liggaam beheer, ook aangetas word, kan hartaritmieë, bloedsomloop, duiseligheid, naarheid, braking, inkontinensie, diarree of hardlywigheid geassosieer word met die siekte. Abnormale sweet en seksuele disfunksie is ook moontlik.
Die faktore wat diabetiese neuropatie veroorsaak, is nog nie duidelik ondersoek en bewys nie. Volgens kenners is daar egter 'n verband tussen bloedglukosevlakke wat nie optimaal aangepas word nie (verhoogde bloedglukosevlakke) en senuweeskade. Die sentrale risikofaktor blyk 'n hoë bloedsuikervlak oor 'n lang tydperk te wees (hiperglykemie).
Die verhoogde bloedsuikervlak kan lei tot die vorming en afsetting van agteruitgangsprodukte wat die funksies en metaboliese prosesse van senuweeselle benadeel. Dit kan ook lei tot die afsetting van suikermolekules ('sakkersvorming') op die liggaam se eie vette en proteïene (proteïene), wat 'n belangrike boustene vir die senuwees is. Verstopte bloedvate en verdikte vaatwande kom voor. As gevolg hiervan kan die bloed nie meer so maklik deur die smal kapillêre vloei nie, wat die toevoer na die senuwees belemmer. Die gevolglike tekort aan suurstof en voedingstowwe beskadig ook die senuwees. Die progressie van hierdie simptome lei geleidelik tot die dood van die senuweeweefsel.
Voorkoming en vroeë opsporing is veral belangrik vanweë die beperkte terapeutiese opsies vir 'n duidelike kliniese beeld van poli-neuropatie. Mense wat met diabetes gediagnoseer is, moet gereeld hul senuwees ondersoek, ongeag of daar reeds neuropatiese pyn of ander simptome bestaan. Dit word ook neuropatie-sifting genoem om komplikasies te voorkom of om dit vroeg te identifiseer. Mense met tipe 2-diabetes word aangeraai om sifting te doen tydens die diagnose. Mense met tipe 1-diabetes moet dit op die laatste na vyf jaar doen. As daar geen neuropatie gevind word nie, moet een maal per jaar ondersoek word.
Om 'n sensorimotoriese diabetiese poliëneuropatie te bepaal, sal 'n pasiëntopname (mediese geskiedenis) eers tydens 'n algemene of spesialisondersoek gedoen word om moontlike simptome, die mediese geskiedenis en die bestaande suikersiekte so noukeurig moontlik aan te teken. Vir verdere diagnose word beide bene en voete ondersoek en vergelyk, en skoene en kouse word oorweeg in verband met moontlike wanaanpassings van die voet. Die motoriese vaardighede en moontlike beperkings word nagegaan.
Daarbenewens sal neurologiese ondersoeke plaasvind, dikwels met behulp van baie eenvoudige metodes om die volgende sensasies en reflekse te toets:
Gevoel van druk en aanraking,
Gevoel van vibrasie,
Al die resultate moet saam inligting gee oor die moontlike bestaan ​​van poli-neuropatie en ook oor die huidige erns van bestaande senuweeskade. As die diagnose nie duidelik is nie, en daar 'n behoefte aan verdere toeligting is, kan ander spesiale prosedures gebruik word. In die meeste van hierdie gevalle vind 'n presiese neurologiese ondersoek na die senuwees plaas. Dit fokus meestal op pyndiagnose en spoed van die senuweegeleiding. Daarbenewens kan 'n uitgebreide bloedtoets verdere inligting en, in seldsame gevalle, 'n velbiopsie (weefselekstraksie) bied.
Dit is dikwels moeiliker om outonome diabetiese neuropatie te diagnoseer. Verskeie ondersoeke kan dan nodig wees om inligting te verskaf oor die pasiënt se mediese geskiedenis en moontlike klagtes. Dit fokus op moontlike disfunksies van die kardiovaskulêre stelsel, die spysverteringskanaal en die urien- en geslagskanale, aangesien daar dikwels gevolglike skade in hierdie gebiede voorkom.
'N Elektrokardiogram (EKG) kan gebruik word om onreëlmatighede in die hartslag te visualiseer. Bloeddrukmetings verskeie kere opeenvolgend terwyl u lê of staan, of selfs langer as 24 uur, moet bepaal of daar 'n skerp daling in bloeddruk en duiseligheid is wanneer u opstaan ​​in verband met neuropatie (neurogene ortostatiese hipotensie).
Outonome neuropatie, wat die spysverteringskanaal beïnvloed, is moeilik om vas te stel, want klagtes in die maag kan ook baie ander oorsake hê. Dit is dus belangrik om ander moontlike oorsake uit te sluit. Hier word ultraklank of ondersoeke met 'n endoskoop en verskillende funksionele toetse gebruik. As ander oorsake uitgesluit word, kan verdere leidrade help om diabetiese senuweeskade te diagnoseer, soos 'n langdurige suikersiekte met swak bloedsuikerbeheer en metaboliese skommelinge.
Dit kan nodig wees om urienvloei te meet tydens urinering en moontlike oorblywende urine. By mans word die prostaat ook geskandeer. In die geval van erektiele disfunksie word die testosteroonvlak en ander laboratoriumwaardes en toetsprosedures gebruik.
Daar is tot dusver geen manier om diabetiese neuropatie volledig te genees nie. Behandeling gaan dus hoofsaaklik daaroor om die vordering van die siekte te vertraag, die pyn te verlig en moontlike gevolglike skade te behandel. 'N Verskeidenheid behandelingsopsies is hiervoor beskikbaar.
Die belangrikste terapeutiese maatreël is die konstante en optimale instelling van die bloedsuikervlak. Die optimale bloedsuikervlak hang van baie faktore af en moet individueel vir elke pasiënt bepaal word. Boonop moet die waardes van bloedvet en bloeddruk ook goed gestel word.
Mense wat geraak word, word aangeraai om nie net hul eie bloedsuikervlak gereeld na te gaan nie, maar ook aandag te gee aan hul gewig en 'n gesonde leefstyl, met 'n gebalanseerde dieet en sportaktiwiteit. Oor die algemeen moet alkohol en rook ook vermy word, aangesien dit ekstra senuweeskade kan veroorsaak.
Pynterapie is daarop gemik om pynpersepsie te verminder. Dit kan bereik word deur farmaseutiese middels soos antiepileptika (anticonvulsants) en antidepressante. Vir baie erge pyn, ook opioïede gebruik. In elk geval, hierdie medisyne is slegs op voorskrif. Daar moet met behulp van 'n pynanalise besluit word, met inagneming van individuele faktore, of 'n inname sin maak. Die terapie benodig ook mediese monitering in die verdere kursus. Newe-effekte is moontlik met al die genoemde middele. In die geval van opioïede moet 'n waarskuwing gegee word veral oor die ontwikkeling van verdraagsaamheid en daaropvolgende dosisverhogings of afhanklikheid. Kommersiële analgetika (bv. Ibuprofen, diklofenak of asetielsalisielsuur) moet nie vir neuropatiese pyn gebruik word nie. Parasetamol word selde vir 'n beperkte tyd gebruik om terapie aan te wend.
Spesifieke terapeutiese maatreëls vir outonome neuropatie hang af van die tipe senuweeskade en die gepaardgaande simptome. Dit is raadsaam om mediese advies in te win op grond van die simptome.
Benewens die bogenoemde aandag aan 'n gesonde dieet en lewenstyl, wat onontbeerlik is vir elke naturopatiese behandeling, speel gereelde mediese pedikuur 'n belangrike rol. Dit kan veral die ontwikkeling van 'n diabeetvoet voorkom. Die voete moet ook breedvoerig ondersoek word na beserings, elke dag gebad en toegepaste room. Voldoende skoene is ook 'n voorkomende maatreël.
Verder kan verskeie maatreëls op die gebied van naturopatie sukses belowe, veral vir pynverligting. Naturopatiese behandelings kan gebruik word om konvensionele mediese terapie te ondersteun, of selfs alternatiewe behandelingsopsies te bied.
Verskeie fisiese behandelings kan gebruik word vir pynterapie vir poli-neuropatie, soos fisioterapie, koue en hittebehandelings, afwisselings- en oefenbaddens of elektriese behandelings vir verlamde spiere. Benewens pynverligting, beoog hierdie terapieë ook om bloedsirkulasie te verbeter, verswakte spiere te versterk en mobiliteit te verhoog en te behou.
'N Spesiale alternatiewe behandelingsmetode word aangebied deur elektroterapeutiese prosedures soos transkutane elektriese senuweestimulasie (TENS) of hoëfrekwensieterapie, waarin pyn met elektrisiteit bestry word. Elektrodes word vasgeplak op die pynlike velgebied van die pasiënt en die huidige impulse van 'n elektriese stimulator word na die liggaam of senuwees oorgedra. As gevolg van die stimulus wat gegenereer word, word die elektriese seine via die senuweepad na die rugmurg gelei, waar die werklike effek van die TENS plaasvind. As u hoë frekwensies gebruik (meer as 80 Hertz), word die oordrag van die sein na die brein en sodoende word die persepsie van die pyn belemmer of onderbreek. Op sy beurt is dit veronderstel dat lae frekwensies chemiese stowwe in die brein vrystel en sodoende lei tot verminderde pynpersepsie. Afwisselende elektriese velde in die frekwensiegebied van ongeveer 4 tot 30 kilohertz word gebruik vir hoë frekwensie-terapie. Daar word gesê dat dit die energie dieper in die weefsel binnedring, die selmetabolisme beïnvloed en sodoende tot 'n genesende effek en pynverligting lei. Die doeltreffendheid van hierdie metodes is egter nie betroubaar vasgestel nie.
Tradisionele Chinese medisyne (TCM)
In Chinese medisyne is 'n sogenaamde 'bruin' die belangrikste oorsaak van poli-neuropatie. Dit beteken stowwe wat nie meer uitgeskei kan word nie en dus ontsteking kan veroorsaak. Die medisinale terapie, wat individueel vir elke pasiënt aangepas is, moet hierdie stowwe kan oplos en uitskei. Daar word ook gesê dat akupunktuur 'n ondersteunende effek het.
Ander alternatiewe middels en metodes
Benewens medisinale pynterapie, bied verskillende alternatiewe aktiewe bestanddele uit naturopatie ander opsies om simptome te verlig. As die vel ongeskonde is, kan 'n chili-voorbereiding ekstern gebruik word om pyn te bekamp (gips of room, kapsaïcinsalf). Alfa-lipoïensuur beskerm teen skade aan die senuweevesels deur die antioksidant eienskappe. Aandblomolie, hennepolie en granaatappelolie is ook geskik vir behandeling, aangesien die ingeslote gamma-linoleensuur senuweefunksies kan verbeter. Ongelukkig kan hierdie middels onaangename newe-effekte hê, veral in die spysverteringstelsel. Daar is geen algemene terapie-aanbeveling vir die genoemde aktiewe stowwe nie.
Verdere maatstawwe van naturopatie, wat uit die ervaring geblyk het baie nuttig te wees wanneer simptome begin, is mikroskopie in donker veld, milieu-terapie en (klassieke) homeopatie. Suurstofterapie kan ook die bloedsomloop in die weefsel verbeter en gevolglike skade verminder. Die psige speel ook 'n belangrike rol in die hantering van pyn. Opleiding in psigoterapie of pynhantering kan ook diegene wat geraak word help om die simptome te verlig. (jvs, cs)
Duitse vereniging vir spiersiektes (DGM): Polyneuropatie (verkrygbaar: 10.07.2019), dgm.org
Helmholtz Zentrum München - Duitse navorsingsentrum vir gesondheid en die omgewing (GmbH): Diabetes en senuwees (verkrygbaar: 10.07.2019), diabetesinformationsdienst-muenchen.de
Ziegler, Dan / Keller, Jutta / Maier, Christoph / et al .: Diabetiese neuropatie, diabetologie en metabolisme, 2017, thieme-connect.com
Stracke, Hilmar: Diabetiese neuropatie - bevat vroeg senuweeskade, die huisarts 15/2018, aerztekammer-bw.de
German Pain League e.V .: Inligtingsbrosjure vir diabetiese polyneuropatie (verkrygbaar: 10.07.2019), painliga.de
Mayo Clinic: Diabetiese neuropatie (verkrygbaar: 10.07.2019), mayoclinic.org
Nasionale Instituut vir Diabetes en spysverterings- en niersiektes: Diabetiese neuropatie (verkrygbaar: 10.07.2019), iddk.nih.gov
National Health Service UK: Oorsig - Perifere neuropatie (verkrygbaar: 10.07.2019), nhs.uk
NVL-program van BÄK, KBV, AWMF: riglyne vir nasionale sorg vir neuropatie by volwasse diabetes, vanaf Julie 2016, gedetailleerde oorsig van riglyne
ICD-kodes vir hierdie siekte: G63, G99ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.
Video: Parkinsonismi e Neuropatie - Prof. Porta: GONDOLA ha fornito miglioramenti anche in questi casi (Julie 2022).