Reekse - SKROP
As jou eie pa jou ŉ “doedelsak vol kranksinnigheid” noem ná ŉ loopbaan van meer as drie dekades as die VSA se gewildste kinderprogramster, moet jy twee keer dink. Maar Mr Pickles, oftewel Jeff Piccirillo (Jim Carrey) skop vas: “Nee, dít is eerlikheid.” Die skrywer Dave Holstein, vervaardiger van Weeds, het ŉ tragikomedie geskep waarin die dood die hoofkarakter is en in die skadu’s sluimer van Mr Pickles én die span wat hom in die kollig hou. Met die regisseur Michel Gondry (wat Carrey vir sy baanbrekersprent Eternal Sunshine of the Spotless Mind ŉ hoofrol gegee het) aan sy sy, lewer Carrey ŉ allerverruklike vertolking in Kidding, waaraan die Amerikaners maar bra traag gebyt het. Dis nie rubbergesig Carrey hierdie nie en die humor rinkink tussen absurde, surrealistiese en magies-realistiese momente en onthutsende lewenswyshede. Die skokdood van ŉ geliefde dompel Jeff in ŉ doolhof vol afbeeldings van homself. “I know who everyone else is, except who I am.” Sy suster (Catherine Keener) is die kinderreeks se poppemaker en skep die geliefde TV-karakters uit die “essensie” van wat sy in mense rondom haar sien, tog vind Jeff nie eens die waarheid in homself nie. Hy ontspoor in volkleur, op kamera, en sy arme pa, die Mr Pickles-reeksvervaardiger Seb (Frank Langella), moet oornag “nuwe Jeffs” vind. Intussen dans die dood en verlies met die lewendes en hap onophoudelik aan Jeff se hakskene. Gondry se visie en visuele waagmoed straal uit elke episode – selfs dié waarvan hy nie die regie behartig het nie. Die absurditeite sorg vir prettige kinkels wat aan Breaking Bad herinner, sonder die strakheid van die kultusreeks Six Feet Under. Kinders is die goue draad en Holstein mymer oor die las wat die bloedjies moet dra. Waarom moet kinders hul ouers se probleme systap en ŉ “beter lewe” ly as die volwassenes nie eens die kleinste aanslae van die lewe kan afweer nie? Jeff (as Mr Pickles) probeer mettertyd sy roukleed afskud deur sy kinderkykers met ŉ reënboog van gevoelens en ŉ ontboesemende eerlikheid aan te spreek. Sy reputasie en die hele Mr Pickles-koninkryk hang aan ŉ garedraadjie. Nes sy eie lewe. Kidding is ligjare verwyder van die geykte TV-komediereeks en ŉ verhaal wat sonder skroom die vinger op menige rou senuwee kom lê. Diegene wat wil smulkyk vir ontsnapping moet liefs verby hou. As die kyker verby Kidding se broeiende ongemak kan kom, is dit ŉ hoogs terapeutiese TV-reeks wat ŉ mens laat wonder hoeveel weergawes van jouself daar is en wanneer die ware jy die dag sy verskyning sal maak? Kobus Burger
Die toekoms is nou. Anders gestel: die toekoms lyk soos die hede. Wel byna, met hier en daar ŉ aardskuddende verstelling. Maar ons kan reeds die voortekens sien van wat sal of kan wees. Hou maar net die nuus dop. In Years and Years, ŉ Britse minireeks van ses episodes, storm die toekoms op ’n middelklas gesin van Manchester af. Die familiesage begin in die herkenbare hede en volg karakters se wel en weë oor die jare en dekades na ŉ steeds herkenbare toekoms. Die vervaardigers loer in die kristalbal en verstout hulle om ŉ logiese draad te span tussen die tydsgewrigte. Sake in die nabye toekoms lyk allermins rooskleurig: vooruitgang op tegnologiese gebied word oordonder deur agteruitgang op politieke vlak. Natuurlik is dit volstoom post-Brexit met ŉ fascistiese aanslag; emigrante word gedeporteer en in verregse Europa vervolg. Stel jou die volgende aardigheid voor: Emma Thompson as sakevrou en charismatiese politikus Vivienne Rook (met ŉ blonde kuifkop) wat haar rassistiese en xenofobiese uitsprake geur met die f-woord. Sy noem haar party die ****-party oftewel the Four Star Party (die sterre verteenwoordig haar geliefde vloekwoord). Rook (let op die roofvoëlbenaming) is blatant ŉ kruising tussen Donald Trump, Boris Johnson en Marine Le Pen. Die immer formidabele Thompson maak ŉ maaltyd van sulke karikature, dis net jammer dié TV-dierasie is so eendimensioneel. Groot Suster seëvier in die een verkiesing na die ander en dompel Brittanje met haar regressiewe beleide in ŉ nuwe donker era, kompleet met Orwelliaanse propaganda en gepantserde polisiemag. Hieruit kan jy aflei die genre is satire, uit en gedaan! Plek vir subtiliteit in tema en dialoog is daar nie. Die familie word meegesleur en verskeur deur die politiekery. Die finansiële adviseur (Rory Kinnear) verloor ŉ fortuin tydens markskommelinge. Sy oudste dogter Bethany (Lydia West) verkies om in die digitale werklikheid te leef, een van die mees bisarre sub-intriges. Die sterkste storielyn volg die stryd van behuisingsamptenaar Daniel (Russell Tovey) om sy minnaar Viktor (Maxim Baldry), ‘n Oekrainse immigrant, uit die kloue van die owerhede te hou – met tragiese gevolge. Die reeks skop af met ŉ enorme knal – ‘n kernontploffing wat blykbaar die einde inlui. Tog is dit net die next normal, ŉ wêreld van wanorde en onsekerheid waar mense steeds hunker na liefde, vastigheid en beheer oor hul lotgevalle. Years and Years is nooit vervelig nie en selde voorspelbaar. Alles beweeg flink en elke denkbare morele kwessie word ingeryg – vals nuus, die oorname van fanatiese nasionalisme, gendervloeibare kinders, die ondergang van demokrasie, die kruipende invloed van kunsmatige intelligensie. Dit reën behoorlik kippe in die bos, en daar’s beslis iets om elke kyker op te stook of aanstoot te gee. Dit sou interessant wees om dié minireeks weer oor ŉ dekade te bekyk om te sien hoeveel van die voorspellings waar geword het. Troos jouself daaraan, die toekoms laat haar nie sommer voorskryf nie. Schalk Schoombie
Obsessie bied vrugbare grond vir karakterstudies en geil maatskaplike kommentaar. Dit is presies die tektoniese verskuiwings in die sosiale orde – veral hoe skerms en sosiale media deur toenemend gevorderde tegnologie ons lewens oorneem – wat elkeen van ons tot ŉ mate uitlewer aan die gevare van ŉ wêreld waar ŉ paar klieks iemand se verlede, finansiële status, vorige en huidige verhoudings en verwantskappe, assosiasies en belangstellings blootlê. Die internet maak dit moontlik om iemand se digitale voetstappe te volg, soveel so dat dit ŉ ope vraag is of totale privaatheid nog enigsins bestaan. Die afgelope dekade het dit duidelik gemaak presies hoe banaal en betekenisloos ŉ skynbaar groot deel van die samelewing se lewens is, met die skep en instandhou van illusies wat aktief nagejaag word. Is enigeen in staat om in die huidige klimaat van sosiale vervlakking en vervreemding, die groter afhanklikheid van tegnologie, ons mees outentieke self te wees, sonder om ooit voor te gee, by te las, of blatant te lieg? You, ŉ uiters vermaaklike, skerp reeks, wat diepgang tot ŉ mate verruil vir skokwaarde in die tweede helfte, is intelligent genoeg om tergende vrae te stel oor hoe ons tans lewe, en dit te verpak in ŉ melodrama oor die obsessiewe verhouding tussen die boekhandelaar Joe en die beeldskone digkuns-student, Beck. Waar You heelwat regmerkies verdien, is vernaam in die eerste helfte van die reeks waar daar gefokus word op die obsessiewe gedrag van Joe, soos hy Beck bemin, letterlik jag op haar maak (op sy manier, want dis mos ware liefde, onthou) en dit regkry om in ŉ verhouding met haar te wees. You beeld nie Joe bloot oppervlakkig as sosiopaat/psigopaat uit nie. Eerder word die kyker in sy skoene geplaas, en maak ons Joe se rasionale vir sy optrede mee, tesame met ŉ oortuigende blik op die instansies waar Beck ŉ dubbele lewe lei. Op verskeie vlakke gee sy voor, terwyl daar uit sy perspektief gekyk word na sy eie (welwillende) aksies. Dis geen toeval dat Beck se naam Guinevere is nie; Joe is ŉ ridder, maar waarlik ook ŉ perd van ŉ ander kleur. Kort voor lank moet Joe begin bontstaan soos die druk uit verskeie oorde toeneem. Wat het in sy verlede gebeur? Wat het gebeur met sy eks-meisie, wat hom in sy drome besoek? En waar trek ŉ mens die streep tussen gesonde belangstelling en gevaarlike obsessie? Die ontginning van grys areas is wat You die kyk werd maak, tesame met die indrukwekkende spel en meestal skerp dialoog. Ongelukkig word die tweede helfte gekenmerk deur ŉ steurende klemverskuiwing: van indringende, kritiese kommentaar op die idee van mense en hul aktiwiteite as handelsmerke, na ŉ soms dolle, letterlike gejaag na wind, namate Joe se greep op sy verhouding met Beck en sy eie geestesgesondheid in gedrang kom. Nietemin beloof die tweede reeks om ons verder in Joe se troebel verlede te verdiep. Jonatham Amid
Daar is iets aan eindes wat die mensdom eindeloos fassineer. Wat presies is ŉ einde? Wat behels dit? Hoe werk dit? Hoekom gebeur dit? Maak die (sterk) moontlikheid dat iets tot ŉ einde sal kom iets meer belowend, opwindend, betekenisvol, of intens? Hoe kan ons seker wees dat iets wel tot ŉ einde gekom het? Die dood, in amper elke opsig denkbaar, is die soort einde wat meeste van ons slapelose nagte gee, of nog sal gee. Die slapende hond wat eendag vir ons elkeen wakker gemaak sal word; die kanse skraal dat ons sal weet op watter dag. Hoe sal ons reageer op hierdie fenomeen, wat per abuis ŉ einde aan ons bewussyn van ons ondermaanse tyd maak? Russian Doll is ŉ reeks van agt kort episodes wat jy in ŉ agtermiddag of aand kan kyk, mits jy die stamina het vir ŉ reeks wat aanvanklik min toegewings maak in terme van sy protagonis, Nadia. Ons opvattings oor tyd, en wat werklik saak maak, word uitgedaag. Sekerhede word onthoof. Nie almal op Nadia se pad wil haar help nie, en nie almal hou van haar nie. Sy is egosentries, kortsigtig en stoot mense weg, want dis makliker om so te funksioneer. Tot ŉ punt. Op die aand van haar 36ste verjaarsdag kom haar lewe tot ŉ uiters onverwagse einde. Die kinkel in haar kabel? Nadia gaan in (amper) elk van die reeks se episodes dood, op verskillende en soms hoogs amusante, kreatiewe wyses. Sy vind haarself telkemale weer in die badkamer by dieselfde partytjie waar sy die aand van haar (eerste) dood was. Vergesog? Absoluut? Kom die verhaal mooi uit die verf? Beslis. Surrealisties, vlymskerp, fassinerend om verskeie redes en nooit herhalend nie – ten spyte van die gegewens wat op ŉ tipe loop berus – is Russian Doll ŉ aweregse, pynlik humoristiese reeks, met groeiende deernis vir die hoofkarakter, en ŉ wêreldwyse tragikomiese refrein van medemenslikheid wat soos mos op jou kom groei. Nadia, wonderlik gespeel deur Natasha Lyonne, beleef die tipe eksistensiële krisis in stereo. Soos sy telkemale terugkeer van die dood om oor haar lewe en haar lewenskeuses te besin, kom die obsessief-kompulsiewe Alan oor haar pad. Nes Nadia is Alan ook besig om ŉ ietwat ongewone lewenstrajek te beleef; moet hy eie destruktiewe impulsiewe konfronteer, en sin maak van ŉ bestaan wat berus op die ontkenning van dele van homself. Karakters wat tot verhaal kom, rekenskap van hul verledes moet gee en uiteindelik vrede of verlossing van hul interne konflik ervaar mag soms cliché-agtig voordoen, maar Russian Doll eksperimenteer op visuele en narratiewe vlakke. Soms oorrompelend mooi, soms strak en skokkend, met die kentekens van kunstenaarskap en vernuwing, vernaam deur die wyses waarop voorgestelde idees telkens ondermyn en ironiseer word. Skilpoppe word ŉ gepaste metafoor vir die voortdurende stryd om die beste weergawes van onsself te wees, saam met, eerder as in stryd, met ander. JA
Daar is sommige akteurs wat daarvan droom om ŉ sluipskutter te speel. Barry is ŉ afgetrede weermagsluipskutter wat graag ŉ akteur wil wees. Dis sy passie en erns. Dié guitige omkering sorg nie net vir heelwat bloedsport nie, dit lei ook tot talle sielkundige kinkels en volop galgehumor in dié aweregse komediereeks, die breinkind van Alec Berg en komediant Bill Hader (wat die titelrol vertolk). Veral akteurs sal die milieu van selfbehepte Method-toneelspel geniet, terwyl gewone kykers heelwat onheilige pret uit die storie sal put – juis met die voorkennis van die anti-held se verskuilde vaardighede. Klugtige situasies spruit voortdurend uit die byna-ontmaskering van Barry, terwyl die dodetal ooreenkomstig styg. Twee uiters bedenklike mentors stry om Barrie se siel: Monroe Fuchs (Stephan Root as ŉ opperste vabont), ‘n familievriend wat Barry in die onderwêreld inlyf, en Gene Cousineau (Henry Winkler) as ŉ vitterige toneel-afrigter. Grapjas Bill Hader, ŉ nabootser van formaat op Saturday Live (SNL), skep hier ŉ skreeusnaakse personasie van ŉ verwilderde oorlogveteraan wat ontdek hy kan sy onverwerkte trauma in legitieme uitbarstings voor ŉ gehoor (of kamera) kanaliseer. Ondanks sy lompheid en onkunde verstom hy sy klasmaats met die intensiteit van sy “spel”. Die lagwekkendste van verskeie koddige newekarakters is NoHo Hank (Anthony Carrigan), die kaalkop-leier van die Tjeggiese mafia met ŉ humoristiese en positiewe uitkyk en ŉ voorliefde vir die Kaliforniese leefstyl. Barry is ŉ hoofkarakter wat jou voortdurend verras, beslis nie jou alledaagse reeksmoordenaar nie; om die beurt weerloos en broos, emosioneel of gevoelloos, kinderlik onskuldig én dodelik gevaarlik, impulsief, romanties, doelgerig en immer aanpasbaar. In twee seisoene leer jy vele kante van hom ken en begin selfs dink jy weet waartoe hy in staat is … Daar word subtiel die draak gesteek met die draadwerk van Hollywood en die Amerikaanse glansdroom, die ewige kringloop van pretensieuse meesterklasse en afbrekende oudisies, die dromers en kansvatters, die aartsgierige agente en opgeblase vervaardigers, al die wannabes en players wat so bitter skerp deur Robert Altman in sy satiriese fliek The Player (1992) aan die kaak gestel is. Verdere pluspunte is die kortformaat van ŉ halfuur of minder, en die geslypte tekste, elk met ŉ uitklophou van ŉ cliffhanger wat jou lus maak vir méér. G’n wonder Barry word met toekennings oorlaai nie. SS
Was TV-reekse al ooit so gereeld so opwindend, so broeiend en donker, so bereid om risiko’s te neem? Dink aan The Handmaid’s Tale, Catch-22, American Gods, The Following, American Horror Story, Sharp Objects en Twin Peaks: the return. David Lynch se terugkeer na Twin Peaks na meer as twee dekades, na ŉ reeks en karakters wat in vele opsigte televisie vir altyd verander het, is dalk die naaste aan ŉ bondgenoot vir die Deense regisseur Nicolas Winding Refn se nuwe reeks, Too old to die young. Die wat Winding Refn ken, val hoofsaaklik in twee kampe: die wat Drive gekyk – en weer gekyk het – maar niks anders gesien het nie, en die soos ek, wat bereid is om hierdie auteur se visie en unieke styl te omarm. Soos David Lynch, auteur extraordinaire, is Winding Refn ŉ polariserende figuur, ŉ love him or hate him tipe filmmaker wat bitter min toegewings maak vir sy gehore. Hoe minder jy weet van die plot van Too old to die young, hoe beter. Hoewel daar speurders, dwelmbase, low lifes, allerhande vrot velle en misdadigers is – van die mees afskuwelike karakters wat die afgelope dekade in enige reeks doenig was – gaan dit hier veel minder oor die wat, en veel meer oor die hoe. Hoe word ontnugterdes, sielsiekes, moorddadiges, swernote en skeppende siele byeengebring in ŉ reeks wat die regisseur self beskryf as ŉ fliek van dertien uur? Daar is tien episodes, meeste meer as ŉ uur lank, en ek wil my verstout om te sê dat daar ŉ magiese, kinetiese energie en noodwendigheid aan die verhaal is wat gereeld verstom. Cormac Mccarthy se Blood Meridian, No Country for Old Men en The Counselor, en Winding Refn se eie Drive, Only God Forgives en The Neon Demon, eggo elk in hierdie neo-noir. As jy sukkel om aanklank te vind by ŉ pessimistiese wêreldbeskouing wat die mens as spesie weeg en heeltemal te lig bevind, bly liewer ver weg. Soos Twin Peaks: the return is Too old to die young asembenewend mooi verfilm, met hiper-surrealistiese beelde, lang, stadige tonele, vele slo-mo shots, ŉ klankbaan wat wissel tussen krapperige, kriewelrige agtergrond, Cliff Martinez se hipnotiese elektroniese mood music, en beeldskone opera, ŉ vertelling wat doelbewus moeisaam en uitdagend is, en karakters wat nie sommer maklik as bloot goed of totaal boos geklassifiseer kan word nie. Ellipties is dalk ŉ goeie beskrywing… Nes met Lynch is die klem op uiters beeldryke, donker sensuele, met tye uitmergelend brutale besinnings oor ŉ wêreld waar primordiale waarhede oor die mens se geneigdheid tot geweld, magsug, hebsug en spirituele vervreemding en isolasie hoogty vier. Refn span kragte saam met die legendariese strokiesprentkunstenaar en skrywer Ed Brubaker vir ŉ verhaal waar begin en einde, skuld en boetedoening, onskuld en onsedelikheid uiteindelik amper onmoontlik onderskeibaar is. Vergeet van grys areas: hier het ons te make met Grand Guignol, en met die taal van bloed. Wat ŉ alfabet, wat ŉ reeks. Jonathan Amid
Met ŉ falanks reekse oor vampiere, zombies, monsters, spoke en demone in omloop, wonder jy of die gruwelgenre nog kan skrikmaak en skok, en of radikale afstomping en verveling nie alle TV-bingers se voorland is nie. Hoe boender jy ŉ oorversadigde rusbankslaaf uit sy gemaksone? Eenvoudig: kyk die superskokkende, hipergrillerige Britse minireeks Chernobyl. Niks soos die werklikheid om onwerklikhede op te blaas nie. Die sleutelwoord is “opblaas” – dis waarmee die titel sinoniem geword het; ŉ kernreaktorramp. Die nagmerrie-scenario wat op April 1986 in die Oekraïne plaasgevind het, stuur steeds skokgolwe om die aardbol en dien as dringende waarskuwing van wat weer kan gebeur. Ja, dis ŉ geskiedkundige dokkie wat die ramp en karakters fiksionaliseer en kondenseer, terwyl die gegewe van wat kort voor, gedurende en ná die ongeluk met ŉ gemeenskap en die omgewing gebeur het, berus op sulke afgryslike feite en so skrikwekkend uitgebeeld word dat dit as gruwelreeks kan kwalifiseer. Die zombies is hier die gedoemde eerste mense op die toneel, brandweermanne en reaktorwerkers wat letterlik én lewendig deur die radioaktiewe uitskot ‘gebraai’ word; hulle smelt tot onherkenbare wesens van slymerige rooivleis. Die impak van bestraling op die mens – ironies weens sy eie ingrypende manipulasie van natuurlike elemente, is onbeskryflik grusaam (body horror). Die ongelukstoneel is so gevaarlik dat weermaghelikopters wat dit te naby waag, neerstort. Die onbeholpenheid, onkunde en onverskilligheid van die Sowjet-owerhede om die uitdyende krisis hok te slaan en die inwoners van omringende buurte te ontruim, laat die kyker wriemel van woede en magteloosheid – op sigself ŉ plofbare evokasie en aanklag van hoe kommunistiese rompslomp tot die grudood van duisende landsburgers gelei het. Sekere episodes is moeilik om enduit te kyk; die Moskouse hospitaal waar slagoffers van bestraling in geheimhouding en ekstreme lyding die gees gee; die span verdelgers wat deur verlate woongebiede moet kam om agtergeblewe troeteldiere van kant te maak. Die palet is grys, die stemming loodswaar. Die klankbaan kraak met radioaktiewe dood. Daar is hoegenaamd niks om oor te glimlag nie – so lyk die einde van die wêreld. Tog is dit nie ŉ sensasionele uitbeelding nie. Regisseur Johan Renck laat die spanning nooit skiet gee nie, die feite word toeganklik oorgedra, en drie hoofspelers lewer uithalerspel: Jared Harris as die hooggeplaaste wetenskaplike Valery Legasov. wat die leiding moet neem met die opruiming, Stellan Skarsgard as die konserwatiewe minister Boris Skcherbina, en Emily Watson as kernfisikus Ulana Khomyuk. Valery en Ulana verteenwoordig die sosiale gewete in ŉ kil, gewetenlose verhaal, terwyl Boris geleidelik sy amptelike oogklappe afskud en bykom. Al verg dit durf en konsentrasie om deur elke aflewering te sit, is hierdie moet-sien-kykstof wat onder die allerbeste TV-drama van die jaar tel. SS
In ŉ vooruitflits aan die begin van die minireeks Catch-22 pluk bombardierkaptein John Yossarian (Christopher Abbott) sy uniform uit en paradeer poeldelnakend deur die kamp – blykbaar van sy sinne beroof. Hoe het hy so geraak? Is hy werklik mal? Vir die antwoorde moet jy die skitterende en dikwels skokkende reeks enduit kyk. Voor die verskyning in 1961 van Joseph Heller se satiriese roman oor jong bombardiers in Italië tydens die Tweede Wêreldoorlog, het min mense geweet wat dié begrip beteken. Sedertdien het dit posgevat as ŉ postmoderne gesegde wat verwys na ŉ burokratiese paradoks, deurdrenk met sinisme en ironie – weliswaar die soort absurditeit wat Kafka se goedkeuring sou wegdra. Streng gesproke is ŉ “Catch-22” ŉ probleem waar die enigste moontlike oplossing in die probleem opgesluit is en dit noodwendig uitsluit. (As jy na jou bril soek om beter te kan sien, maar jy kan nie sien om die bril op te spoor nie.) John se hoofdoel is om die oorlog te oorleef, en hy vrees sy bevelvoerders meer as die Duitse lugkannone. Sodra die bombardiers hul kwota aanvalsvlugte afhandel, word die kwota opnuut deur die veglustige kolonel Cathcart (Kyle Chandler) verhoog. Christopher Abbott se John Yossarian is die soort innemende antiheld wat jy van lafhartigheid verdink, maar jy verstaan ook presies hoekom hy so gefnuik en desperaat voel. Sy taktieke om sy diensplig af te sluit loop telkens uit op niks. George Clooney, hoofvervaardiger van die reeks, vertolk die rol van die fanatiese generaal Scheisskopf (letterlik “Shithead”) wat ŉ persoonlike vendetta teen John voer; sy diktatoriese gedrag herinner aan drilsersant Hartman (Lee Ermey) in Stanley Kubrick se Full Metal Jacket. Die bekkige entrepreneur Milo, wat uit elke verskuiwende alliansie en oorlogsituasie munt kan slaan, word met skalkse sjarme deur Daniel David Stewart vertolk; hy blaas nuwe lewe in die stereotiepe Amerikaner wat die “Art of the Deal” bemeester en oral ŉ wen-wen-geleentheid najaag. Die minireeks het nie die eksperimentele flair van Mike Nichols se 1970-fliek (met Alan Arkin as die jong bombardier) nie, maar handhaaf ŉ knetterende spanningslyn en eweneens geloofbare balans tussen skaterlag en skok. Die manewales van soldate wat in die see ontspan, kan in ŉ oogwink omslaan na afgryse. Dié Catch-22 is ŉ waardige opvolger van oorlogkomedies soos Richard Attenborough se Oh, What a Lovely War (1968) en Robert Altman se Mash (1970), wat aan die kant bly van die jong soldate wat net heel anderkant wil uitkom. Sterk aanbeveel. SS
Twintig goeie redes waarom dié skouspelagtige tweede reeks van Planet Earth (2016) jou steeds na jou asem laat snak: 1. Die vlug van die goue arend in die hoogste sneeupieke van die Alpe. 2. Die baba-likkewaantjie wat wydsbeen laat spaander onder die gebroedsel jaagslange uit. 3. Die vulkaniese eiland se swart lawavlaktes waar plate pikkewyne lyk of hulle enige oomblik gaan begin klopdans. 4. Die onlangs ontdekte spesie van rivierdolfyne, blind van die donker modderwaters, wat sku bly vir die menseoog. 5. Die ratse bergbokke wat soos balletdansers op nou riwwe in die klipperige hoogtes balanseer en verspring. 6. Die gevlerkte woudgekko wat soos ŉ wafferse drakie seil van boom tot boom. 7. Die eensame sneeuluiperd wat doekvoet teen onherbergsame hange snuffel en miaau soos ŉ kat. 8. Die albatros wat geduldig wag op sy maat. 9. Die logge Komodo-drake wat mekaar takel met slymerige kake en kragtige sterte wat soos kanonskote klap. 10. Die deursigtige glaspadda (groot soos ŉ duimnael) wat sy kosbare broeisel eiers teen ŉ swerm giftige perdebye verdedig. 11. Die stompstertkat wat siervol hoog opskiet voor hy snoet eerste diep in die sagte sneeu agter ŉ muis aan plons. 12. Die jaguar wat die kaaiman (ŉ soort krokodil) moeiteloos uit die troebel water ruk en sy skedel kraak. 13. Sir David Attenborough se afgemete, alwyse kommentaar. 14. Die kameelperd wat die lokval van die honger leeus ontwyk. 15. Diep in die reënwoud, die sampioene wat snags soos lampies gloei om motte te lok. 16. Die transformasie wat die dor woestyn ná goeie reën, hoe dit skielik in ŉ groen oase vol blomme en insekte ontpop. 17. Die goue mol wat onder die sand seil en bekend staan as die woestynhaai. 18. Verbysterende fotografie met afstandbeheerde, versteekte kameras en supersterk lense wat jou digby die skaamste diere smokkel. 19. Hans Zimmer se opruiende temamusiek en die immer gepaste klankbaanmusiek wat deur Jacob Shea en Jasha Klebe vir elke episode gekomponeer is. 20. Die dagboeksekwense aan die einde van elke episode wat die uitdagings, avonture en ontberings van die produksiespan dokumenteer. As jy nog nie Planet Earth 2 beleef het nie, is daar veel meer as dubbel soveel redes om dadelik hierdie verstommende dokumentêre reeks deel van jou videoteek te maak. SS
Dink aan ŉ danser in sexy swart kleefdrag en bolkeil, en Bob Fosse maak sy buiging. Sy ikoniese passies, vingerklappe en sensuele gebare is afgeloer deur almal van Michael Jackson tot Madonna. Die veelbekroonde regisseur van Sweet Charity, Cabaret en Chicago word allerweë beskou as die mees invloedryke choreograaf op Broadway, waar hy saam met die legendariese danser Gwen Verdon in vele produksies die vonke laat spat het. In die kortreeks van agt episodes, Fosse/Verdon, word hul stormagtige huwelik en kreatiewe samewerking verken in die styl van Fosse se musiekspele en flieks. Daar word veral rojaal geleen by All That Jazz, Fosse se outobiografiese musiekfliek. Die herskeppende, nabootsende aanslag van Fosse/Verdon ontlok ŉ knaende gevoel van deja vu by die kyker: Ja, dit het ek al gesien, helaas beter uitgevoer. Nabootsing kan irriterend wees, en kom ons wees eerlik, dis baie moeilik om puik dansers na te boots. Die bykomende uitdaging, om hulle te laat leef as volbloed mense en wispelturige kunstenaars, kan ŉ vertolking maak of breek. Sam Rockwell (kompleet met oorkam-bles) lyk en klink soos Fosse, ŉ klein mannetjie met ŉ groot talent, groter ego en ŉ onversadigbare libido. Rockwell se kortstondige danspogings is heel skaflik, maar kan nooit so tegnies skerp soos die ware Jakob s’n wees nie. Sewe uit tien op die geloofbaarheidskaal. Michelle Williams, ŉ talentvole speler wat redelik gevaar het met haar voorstelling van Marilyn Monroe in My Two Weeks with Marilyn (2011), haal egter nie die paal as Verdon nie. Al is sy fyn en klein, oortuig sy nie as ŉ persfeksionistiese, hoogs energieke danser nie. Haar sang is eweneens wisselvallig, en haar poging om Verdon se steminfleksies oor te dra raak temerig. Wanneer die kyker begin luister na spraakritmes eerder as die inhoud van tonele, is die stryd verlore. Drie uit tien op die geloofbaarheidskaal. Die vertelling spring soos ŉ beseerde danser tussen hede en verlede. Intieme tonele en gereelde vloermoere duisel op die randjie van melodrama. Ondanks sulke gebreke is daar genotvolle tonele van glans en skouspel, maar dié reeks is by uitstek vir Fosse-fanatici wat vertroud is met sy werk en nuuskierig oor sy kreatiewe proses en die intriges agter die skerms. Met die stempel van goedkeuring van medevervaardiger Nicole Fosse, Bob en Gwen se enigste dogter, moet jy verlief neem dis ŉ taamlik akkurate voorstelling van die ewige stryd om erkenning en onblusbare passie van die kreatiewe egpaar. ŉ Paar Youtube-video’s van die regte Fosse en Verdon bevestig egter dadelik dat hul gelyke nie agter elke bos uitgeskop word nie. Sewe uit tien op die geloofbaarheidskaal. SS
Ek het die aangrypende Amerikaanse dramareeks, Rectify, wat die topposisie op my lys van beste TV-vermaak vir 2018 gehaal het, taamlik laat ontdek. Hoekom weet so min mense hiervan? Dalk omdat die verhaal nie sensasioneel deurdrenk is met eksplisiete geweld en wellus nie, maar die verhoudings tussen mense met intelligensie, subtiliteit en nuanse verken. Ons gesin was van meet af aan vasgenael en uitgeboul. Oor etlike maande het ons al vier seisoene deurgedraf, en ons was jammer om van die geliefde karakters afskeid te neem. Rectify handel oor die impak van ŉ valse aanklag van misdaad op ŉ gewone middelklas-gesin in ŉ klein dorpie. Die oudste seun, Daniel Holden, is as tiener skuldig bevind vir die verkragting en moord op ŉ jong meisie. Dekades later word die volwasse Daniel (Aden Young) op grond van nuwe DNS-toetse vrygelaat. Hy keer terug na sy tuisdorp, waar sy ma, suster, kleinboet, stiefpa en stiefbroer hul bes doen om hom te laat aanpas by ŉ normale lewe, terwyl die konserwatiewe dorpenaars gemengde gevoelens koester. Nie almal aanvaar dat hy onskuldig was nie; hy het immers destyds skuld erken. Daar is raaisels om uit te pluis, en die grootste hiervan is Daniel. Sy kinderlike Rip van Winkle-verwondering oor die veranderinge in die buitewêreld kan jou hart breek. Maar daar is ook ŉ donker kant aan sy karakter: hy word geteister deur nagmerries en herinneringe van sy tyd agter tralies, en daar is ŉ korrupte senator wat hom van voor af wil vervolg. Kan dit wees dat hy dalk wel skuldig was? Die karaktergedrewe intriges en vele wendings bly verras en jy ontdek nuwe dieptes in mense, selfs in die kleinste kamees (die wulpse kelnerin by die diner). Dié reis deur die lewe van ŉ gebroke man se lewe kan net as hartverskeurend beskryf word. Tog is dit geensins ŉ tranedal nie, daar is hope humor. Young se alles-of-niks vertolking van Daniel is so sielvol en hartstogtelik dog ingetoë-verward dat jy hom wil leer ken, bevriend en help. Min spelers kan jou tot sulke innige identifikasie roer. Die nugter, gebalanseerde uitbeelding van Christene, soos van sy stiefbroer se diep gelowige vrou, Tawney (Adelaide Clemens), verskil hemelsbreed van Hollywood se dikwels eensydige gehekel met gelowiges. Die intieme tonele en skitterende dialoog van skepper Ray McKinnon laat jou voel jy loer ŉ huishoudelike kookpot van spyt, selfverwyt en jaloesie af. Clayne Crawford as die swartskaap-stiefbroer Teddy, wat rasend afgunstig is op Daniel, wek om die beurt simpatie en afkeer; hy is ŉ verwikkelde antagonis wat weet Daniel en Tawney is tot mekaar aangetrokke, maar al sy pogings om sy huwelik te red is gedoem. Een van die lieflike motiewe in die finale seisoen is dat kuns en letterkunde ŉ oud-gevangene kan rehabiliteer. Oorkoepelend is dit die tema van regstelling en genesing binne gesins- en gemeenskapsopset (en vir al die hoofkarakters) wat jou met ŉ sin van hoop en medemenslikheid laat. Sterk aanbeveel. Schalk Schoombie
Skuif reg vir dié nuwe reekse: