Gatiep hoor ‘n stem – Quotes and Jokes
Hy stop en ’n vrag bakstene val reg voor hom.
Gatiep dink sy imagination speel tricks met hom en hy loop verder, maar weer hoor hy die stem: “Stop net daar!”
Die stem sê aan Gatiep: “Ek is jou beskermengel en ek sal jou waarsku voordat ’n slegte ding met jou kan gebeur.
Meraai gooi Gatiep van 'n gebou af
Hemel toe gaan met 'n drank asem
Tags: Gatiep hoor 'n stem
Previous Gatiep verkoop ‘n haantjie
Next Waar is Gatiep gebore? PressReader - Sarie: 2018-04-01 - Jul­le sê
Sarie - 2018-04-01 - Inhoud -
WED­LOOP VAN DIE LE­WE
Dis die jaar 1959. ’n Kaal­voet Ka­roo-seun draf uit in die We­st­bour­ne O­val-sta­di­on in Port E­li­za­beth. Mi­nu­te la­ter sou hy die ska­re aan sy voe­te hê …
Gis­ter be­vind ek my in die ein­ste sta­di­on. Die laas­te keer. Vir ja­re het ek in die so­mer van sta­di­on na sta­di­on ge­gaan. Na­el­byt-oom­blik­ke be­leef. Su­per­trots tye, maar ook hart­seer tye. Te­leur­stel­ling. Na­tuur­lik staan die trots uit bo al­les. En kos­ba­re her­in­ne­rin­ge. Ek dink aan my oud­ste dog­ter se klein ly­fie wat eers op gras begin het, soms grond. Toe die groot tar­tan­baan waar ons net op ’n af­stand kon kyk. Al­tyd ’n kop kor­ter as al­mal. Maar sy het al­tyd pro­beer en die vrug­te ge­pluk.
Dis die laas­te sko­le­by­een­koms, want ou­sus is nou ’n ma­tri­ku­lant. En my ge­dag­tes draai na die sto­rie waar­mee ek el­ke jaar my sei­soen as net­bal­af­rig­ter begin het.
As jong seun het my pa ’n re­kord in die “myl” op­ge­stel en Op-kleu­re ge­kry. Hy moes 200 km reis om hier te kom deel­neem. Kan jy dink hoe groot moes die stad vir ’n Ka­roo-seun ge­voel het? Daar is nou baie gro­ter sta­di­ons, maar des­tyds moes hier­die be­ton­reus ’n ba­ken ge­wees het.
My pa ver­tel dat hy ’n ge­leent­heid ge­kry het met ’n skaap­lor­rie. So daag hy op vir die myl, stok­al­leen. ’n Jong­man met ’n goeie self­beeld, want hy is die plat­te­land se re­kord­hou­er. Mis­kien het hy ook ge­lyk soos ’n U­sain Bolt? Al was dit net in sy kop . . . Toe hul­le weg­spring, het hy vin­nig ag­ter­ge­kom dat hy nie die e­nig­ste re­kord­hou­er is nie en gou is al­mal on­der hom uit.
Al­mal was al klaar, toe het hy nog meer as ’n rond­te oor. Maar hy het aan­ge­hou. Kop om­hoog, bors uit, het hy die laas­te rond­te aan­ge­durf. Toe hy om die laas­te draai in die pyl­vak kom, het die he­le pa­vil­joen op­ge­staan en hom aan­ge­moe­dig. In die laas­te plek het hy as “wen­ner” oor die eind­streep ge­hard­loop.
Deur sy le­we was dit ’n les, ook vir ons. Van­dag weet ek ons elk­een hard­loop ’n wed­loop. Dis jou keu­se waar jy wil s­top, uit­draai of dalk op­gee. En dis eers by die wen­streep waar jy jou oor­win­ning sal be­haal.
LYNETTE S­TRY­DOM, PORT E­LI­ZA­BETH