Om aan hierdie tweeledige doel te beantwoord blyk een, of 'n kombinasie van die volgende die beste te wees :-
Die gebruik van genotipes as genetiese kontrole is gewoonlik lomp en onprakties in diereteling (behalwe in die geval van pluimvee). Die gebruik van gamete kan egter baie maklik toegepas word, veral by beeste waar semen vir lang periodes gevries kan word. By skare moet egter tans nog 'n gameetbank in die vorm van 'n lewende kontrolekudde gebruik gemaak word. Die beginsel is egter dieselfde. Die effek van die sperme van die kontrole word met die van die huidige gebruiksvaars van die toetskudde op die basis van hulle fenotipiese uitdrukking onder dieselfde omgewingstoestande vergelyk. Die verskil tussen die nageslag van die kontrolekudde en die toetskudde verteenwoordig een helfte van die genetiese verskil. Dit is egter slegs die additiewe komponent van die totale genetiese verskil tussen die twee kuddes wat sonder sydigheid so beraam kan word.
Hoe groter die aantal effektiewe ouers (Ne) in die kudde, hoe kleiner is die waarskynlikheid van inteelt en hoe geringer is die kanse dat 'n toevallige genetiese verskuiwing mag plaasvind.
Omdat daar by plaasdiere minder manlike as vroulike teelouers gebruik word, kan dit van hierdie vergelykings afgelei word dat veral die aantal manlike ouers 'n beperking plaas op die effektiewe kuddegrootte en derhalwe ook die grootste bydrae maak tot die toe name in inteelt.
Die effek van natuurlike seleksie sal afhang van die betrokke populasies. In 'n populasie wat in genetiese ewewig is, mag dit baie klein wees. In 'n populasie wat aan seleksie onderwerp was en waarin seleksie gestaak is, is die waarskynlikheid van natuurlike seleksie natuurlik baie groter. Dit volg dus dat kuddes waarin seleksieprogramme oënskynlik ondoeltreffend was, beter materiaal vir die stigting van kontrolekuddes sal wees.
Aan genotipe x omgewingsinteraksies kan natuurlik nie veel gedoen word nie. Dit kan egter genoem word dat daar veral aan die begin van 'n seleksieprogram nog min genetiese verskille tussen die geselekteerde en die kontrolegroepe sal bestaan, sodat G x E-interaksies miskien van minder belang sal wees. In die praktyk waar kontrolekuddes gebruik word om die relatiewe genetiese posisie van verskillende kuddes te bepaal, mag sulke interaksies 'n rol speel. Hoe groot hierdie invloed sal wees, sal waarskynlik nie bepaal kan word nie. As algemene reël egter, kan dit gestel word dat hoe hoër die oorerflikhede van die kenmerke onder seleksie, hoe kleiner sal die invloed van G x E-interaksies waarskynlik wees. Dit sal waarskynlik ook voordele inhou om 'n kontrolegroep in dieselfde tipe omgewing aan te hou as die kuddes wat getoets moet word, sodat nie beide die genotipes en die omgewings groot verskille toon nie.
'n Kontrolekudde bestaande uit 200 ooie word voorgestel. Onder goeie bestuur kan so 'n kudde maklik 160 nageslag (ramme en ooie) vir observasie lewer. Die metingsvariansie vir enige kenmerk word bereken as: