‘Los die strooihalms, Afrikaners, as die saak reg is’Nairobi met dagbreek. Foto: Wikipedia. Dit was ŉ warm dag in Nairobi. Ten spyte van die stories oor Kenia wat ek voor my besoek gehoor het, was ek stomgeslaan deur die land se skoonheid en die mense se gasvryheid. My besoek aan die Verenigde Nasies se werkswinkel oor die “prohibition of the incitement of national, racial and religious hatred” was die moeite werd – gedeeltelik oor die geleentheid om te gesels oor wat in Suid-Afrika aan die gang is, maar merendeels oor dit wat die besoek my oor Afrikanerskap geleer het. Oorkant die restauranttafel het ŉ afgevaardigde, wie se naam ek liefs nie sal noem nie, gesit. Sy is ŉ gesiene persoon by die VN in haar hoedanigheid as raadgewer vir die VN se Special Rapporteurs oor die beskerming van minderhede en die voorkoming van volksmoord. Ek het gevlei gevoel dat sy die een was wat die afspraak versoek het. “Ons weet van AfriForum en ons weet van julle hofsaak,” het sy my verseker voordat sy weggespring het met ŉ reeks vrae oor plaasmoorde, haatspraak, minderheidskwessies en Afrikanerskap. Ek was verbaas dat daar mense in die buiteland is wat werklik belangstel in wat in Suid-Afrika gebeur. Sy het ŉ idee gehad van wat aangaan, maar haar prentjie het meestal uit buitelyne bestaan en het inkleurwerk benodig. Ons het lekker gesels, maar die gesprek het vasgehaak toe ek die Solidariteit Beweging vir haar verduidelik – dis nou Solidariteit, AfriForum, Solidariteit Helpende Hand en ander organisasies wat by Solidariteit geaffilieer is. “Het die Solidariteit Beweging meer lede as die AWB?” wou sy weet, waarop ek gelag het. Sy het gefrons. Ek het verduidelik dat daar baie nuanses onder Afrikaners bestaan en dat daar uiteenlopende benaderings is. Ek het verder verduidelik daar is ongelukkig ŉ paar groepies wat daarin spesialiseer om ‘warmwind-vergaderings’ te hou (die vergaderings waar iemand vir ŉ uur lank oor ŉ mikrofoon bulder, waarna die aanwesiges huis toe gaan onder die illusie dat hulle teenwoordigheid by die vergadering bygedra het tot die volk se toekoms), maar wat nie oor die vermoë beskik om steun te werf of konstruktief op te tree nie. Uit die gesprek het ek egter geleer dat daar in die buiteland steeds ŉ negatiewe persepsie oor Afrikaners bestaan. Daar is ŉ valse persepsie dat as jy wit is en Afrikaans praat, jy waarskynlik ŉ lid van die AWB is en ŉ behoefte het om ander te onderdruk. Die ANC werk hard daaraan om sy internasionale geloofwaardigheid te vernietig deur te argumenteer dat sy hele erfenis daarom wentel om te sê dat wit mense honde is wat geskiet moet word. Die afname in die ANC se geloofwaardigheid beteken egter nie dat Afrikaners se geloofwaardigheid in die proses outomaties opgehef word nie. Vir daardie opheffing sal ons self moet werk. “Ons kry gereeld e-posse van mense wat vir ons sê dat hulle ons namens Afrikaners kontak,” het sy vertel. Die probleem met die e-posse is dat dit só deurspek is met goedkoop propaganda dat dit van alle geloofwaardigheid gestroop is. Dit sluit gefabriseerde feite, foto’s van gemartelde lyke (wat sonder die goedkeuring van die oorledene se naasbestaandes gebruik word), rassistiese kommentaar en soms selfs rasgebaseerde geloofsoortuigings in. “Ons kan mos nie sulke goed ernstig opneem nie,” het sy vir my gesê. Al wat dit doen is om Afrikaners se geloofwaardigheid af te breek en ŉ valse persepsie te skep dat Afrikaners geen behoefte het om in vreedsame naasbestaan met ander saam te leef nie. As gevolg van die ontwikkeling van tegnologie en, in besonder, die sosiale media is die nuwe tendens regoor die wêreld dat mense nie meer primêr geëvalueer word op wát hulle sê nie, maar hóé hulle iets sê. Hierdie beginsel geld veral vir mense wat oor politieke kwessies kommunikeer. Dit maak nie saak hoe goed jou feite is nie, as jy dit op die verkeerde manier oordra, sal jy nie ŉ impak maak nie. Die opkoms van politici soos Barack Obama, Tony Blair en David Cameron is bewys hiervan – die meeste navorsing oor hulle verkiesingsveldtogte dui daarop dat hulle sukses behaal het omdat mense aangetrokke gevoel het tot die beeld wat hulle van hulself gevestig het, voordat daar na hul beleide of standpunte gekyk is. Met Afrikaners is die uitdaging groter. Die negatiewe persepsies moet gebreek word deur te let op die manier hoe daar oor ons behoeftes gekommunikeer word. Afgesien van die “hoe” is daar ook die probleem van “wat” gesê word. Dit is nie nodig om feite te fabriseer of argumente op ras te baseer nie. Dit help byvoorbeeld nie om samesweringsteorieë as die waarheid te verkondig as jy geen bewyse daarvoor kan lewer nie. Net so help dit nie om die ou landsvlag op jou briefhoof te sit as jy weet die persoon aan wie jou brief gerig is dit met die eerste oogopslag in die vullismandjie sal gooi nie. Of om vir die beskerming van jou kultuur te baklei, maar terselfdertyd weier om respek aan ander se kulture te betoon. As jou saak reg is, is dit nie nodig om aan strooihalms vas te klou nie. Regoor die wêreld word erkenning gegee aan die diversiteit van kulturele groepe en die belang van die beskerming van minderheidsgroepe. Al wat nodig is, is om goed beredeneerde argumente wat op feite gebaseer is, te gebruik en dit op ŉ dinamiese manier te kommunikeer. Die era van warmwind-vergaderings, waar die trefkrag van jou boodskap aan die volume van jou stem gemeet word, is verby. Die era van sosiale media en persoonlike kommunikasie, waar die trefkrag van jou boodskap aan die akkuraatheid en verpakking daarvan gemeet word, het aangebreek. Mense evalueer jou boodskap aan hoe dit hulle laat voel en aan die geloofwaardigheid daarvan. As jou boodskap nie geloofwaardig is nie, verloor jy. As jou boodskap nie reg verpak is nie, verloor jy ook. Die beskerming van minderheidsgroepe is op die internasionale agenda. Die tafel is dus reeds gedek vir diegene wat internasionale steun wil werf. As Afrikaners is ons groot uitdaging om dit wat ons sê, te sê op ŉ manier wat nie die valse persepsies bevestig nie, maar afbreek. Die wonderlike nuus is dat hierdie uitdaging redelik eenvoudig is. Met gewone feite en eerlike argumente is die stryd so te sê reeds gewonne.