Die Mont'e Prama Giants: 'n Massiewe argeologiese raaisel - Inligting
1974, Sinis -streek, Sardinië (Oristano): die ploeg van 'n boer wat deur 'n stuk klip versper is, was die begin van 'n reeks opgrawings in die omgewing van Mont'e Prama, naby die dorpie Cabras. Die man kon nie voortgaan om te ploeg nie, maar het van die trekker geklim en onrustig 'n klipstapel ondersoek. Hy grawe met sy hande en trek 'n groot kop uit die grond. Dit het dubbelgesnyde oë, iets wat hy nog nooit vantevore gesien het nie en wat niemand anders al eeue lank op die oog gehad het nie. So begin die raaisel van die Mont'e Prama Giants.
Wat onmiddellik aan die lig gekom het, was baie belangrik: in die ongeveer 50 meter (164 voet) wat die begraafplaas aanvanklik afgebaken het, was daar talle klipblaaie wat baie grafte bedek het met groot standbeelde wat oorspronklik daarbo was. Die datering, toe nog nie heeltemal seker nie, het die konstruksie aan die 9de eeu v.C. toegeskryf en word toegeskryf aan die families van plaaslike aristokrate. Dit was duidelik 'n heilige kompleks van groot belang. Nog nooit was so 'n indrukwekkende en uitgesproke kompleks gevind nie, met 'n beeldhouwerk so ongewoon en ouer as die Grieke.
Heropbou van 'n Mont'e Prama -graf. (DedaloNur/CC BY SA 3.0 )
Die beelde het spoedig begin bestudeer, ten spyte van die gebrek aan middele en geld destyds, en boksers, boogskutters en krygers is gou opgegrawe met modelle van nuraghe en betyle (uit die Hebreeus Beth-El, huis van God) - stene van heilige waarde wat in 'n afgeknotte keëlvorm verwerk is, soms met vierhoekige uitsparings.
'N Betyl. (Skrywer verskaf)
Mettertyd het 16 groot standbeelde van boksers na vore gekom, almal meer as twee meter lank en met 'n groot skild oor hul koppe en 'n handskoen gewapen met spykers op hul regterhand; ses krygers is gevind met 'n ronde skild en gewapen met 'n swaard, met lang, horinghelms; ses boogskutters kom ook uit die aarde met hul koker en 'n fyn versierde boog in hul linkerhande, asook 13 menhir-agtige betyle en nuraghe-modelle.
Die vondste is begin versamel en gekatalogiseer en 'n seleksie van die meer as 5000 fragmente is sedert 1980 in die museum van Cagliari uitgestal.
In Desember 1979 het die opgrawings gestaak. Die ry grafte toon plate wat aan die ente gesit is asof dit die einde van die begraafplaas aandui. Toetse wat beide in die rigting van Suid en Noord en loopgrawe na die Weste uitgevoer is, het negatiewe resultate gelewer.
Na 30 jaar is die talle blokke na die sentrum van Li Punti oorgeplaas, waar 'n analise- en intervensielaboratorium opgerig is om die standbeelde te herstel en te bestudeer met verskillende soorte wetenskaplike ondersoeke. Daar is bevind dat hulle realistiese versierings op die skilde, wapens en wapens het.
Sommige van die Mont'e Prama Giants. (Skrywer verskaf)
Ongeveer 30 jaar het verloop, waarin die reuse, soos hulle bekend geword het, in 'n paar uitstallings aangebied is en studies voortgegaan het. Maar dit was eers in 2014, danksy 'n navorsingsprojek van die Universiteit van Sardinië, tesame met die argeologiese toesig van Cagliari, dat opgrawings hervat is op die plek waar die Mont'e Prama Giants gevind is; dit het nuwe buitengewone vondste aan die lig gebring.
Daar is veral twee figure gevind, een nog met die kop aan die liggaam gekoppel, wat vermoedelik towenaars of priesters is. Hulle verskil van al die ander as gevolg van hul skoene - die ander standbeelde is meestal kaalvoet - en 'n besondere keëlvormige kopbedekking, eienaardig van dieselfde tipe as 'n bronsbeeldjie wat in 'n graf in Lazio (Vulci) gevind is, waar 'n Nuragic prinses en haar Etruskiese man begrawe. En dit lyk asof ander reuse ook wag dat hul beurt na die lig terugkeer.
Maar waarom is die Mont'e Prama -webwerf so belangrik?
Die buitengewoonste argeologiese ontdekking van die 21ste eeu
Die standbeelde wat by Mont'e Prama gevind word, is uniek, beide in voorkoms en ouderdom. En hulle dateer uit 'n paar eeue. Trouens, voor die ontdekking was daar geen nuus oor sulke indrukwekkende artistieke elemente voor die Griekse en Etruskiese beeldhouwerk wat aan die begin van die sewende eeu vC gedokumenteer is nie. Maar die reuse het alles verander en 'n beslissende slag toegedien vir die gewone opvatting wat klassieke argeologie aan die Nuragiese kultuur toegeken het (tweede helfte van die 2de millennium v.C.).
Mont'e Prama onthul 'n baie meer verfynde kultuur as wat voorheen gedink is. Dit toon 'n kultuur wat 'n indrukwekkende heilige kompleks en die oudste standbeelde van die Middellandse See en Europa kon produseer.
Bedini -opgrawing (1975) van Mont'e Prama, Sardinië, Italië.
Uit die bevindinge kan ons verstaan ​​dat die Ystertydperk in Sardinië, uit die 9de eeu vC, 'n uiters uiteenlopende en kultureel aktiewe tydperk was. Dit blyk duidelik dat die eiland in hierdie tyd 'n kruispad was van bevolkings, kulturele en artistieke invloede en idees; dit was letterlik die middelpunt van 'n gespesialiseerde netwerk van kuns- en handelspersoneel. Die Sardynse mense het hul goedere uit Andalusië uitgevoer na Marokko en dwarsdeur die Middellandse See -gebied in Noord -Afrika.
Sardinië het dus direk deelgeneem aan die handel en miskien geassimileerde konstruksietegnieke en stilistiese invloede, wat die eerste groot standbeelde in Europa geskep het. Die konstituerende eienaardighede van die Giants, die baie suggestiewe oë, die realistiese versierings van die panoply (volledige pantser), die groot skilde, die imposante posisies met die skild omhoog of die geboë arms wat die boog ondersteun, verklaar duidelik dat die skeppers van die Mont Die Prama-gebied het destyds toegang tot avant-garde-tegnieke gehad, en hul werk was baie verfynd.
Nie net dit nie, die unieke van die komplekse en indrukwekkende beeldhouwerk vertel ons dat daar aristokrasieë was wat so magtig en ryk was dat hulle hul kultuur wou oorgee deur 'n verfynde voorbeeld wat vir baie eeue sou duur. Die webwerf self, soos ontdek sal word deur 'n nuwe generasie geo-radar danksy die geofisikus prof. Gaetano Ranieri, is bekend as baie meer uitgebreid as wat vandag ontstaan ​​het, en dit getuig van die aansienlike konstruktiewe en artistieke vaardighede van die mense.
Dit is baie interessant dat hierdie nuwe visie van Sardinië wat Mont'e Prama bied, pas by wat in klassieke bronne aangebied word. Volgens Diodorus Siculus is die eiland bewoon deur die 50 seuns van Herakles, verwek saam met die dogters van Thespius, die Thespiades. Die held wou vermoedelik Sardinië vul voordat hy by die gode aangestel is en sy neef Iolaus gestuur om die Thespiades te lei om Sardinië te koloniseer.
Reuse: waarom ons dit nodig gehad het
Monte D'Accoddi: 'n Mesopotamiese Ziggurat op Sardinië?
'Dogters van Thespius' (1853) deur Gustave Moreau.
Die gevolg was 'n soort paradys waar die inwoners waardevolle argitektoniese werke, gimnasiums en howe vervaardig het - dit was die beeld van 'n gelukkige eiland. 'N Tradisie wat deur Pseudo gerapporteer is - Aristoteles voeg interessante aantekeninge by oor die gevorderde kultuur en kuns van die eiland, wat in antieke tye versprei sou gewees het met tempels van voortreflike vakmanskap en landerye wat met tegnologieë verbou was wat buitengewoon gevorderd was vir hul tyd.
Die Heroon van Mont'e Prama
Die webwerf word deur baie geleerdes beskou as 'n Reun, 'n monumentale heiligdom gewy aan 'n held (of voorbeeldige helde) wat mettertyd mities of mitologies geword het. Die gebied is ongeveer twee km (1,24 myl) van die dam van Cabras geleë en word in wese gevorm deur 'n reeks van 60 kajuitgrafte met 'n diepte van tussen 70 en 80 cm (27,56-31,50 duim), in lyn met 'n noord-suid-vektor, (ander sonder blaaie is verder oos geleë). Hulle loop langs 'n pad en baie is bedek met plate van ongeveer 20 cm (7.87 duim) dik, waarop ongeveer 5.000 beeldhouwerke van beelde, betyle en modelle van sandsteen -nuraghe versprei is.
Die betiele is gemaak met ander materiale as die beelde. Hulle is gemaak van sandsteen terwyl die standbeelde van kalksteen is. Sandsteen is 'n paar kilometer van Mont'e Prama af geleë, terwyl die kalksteen uit die steengroewe tussen S'Archittu en Santa Caterina (Cuglieri) gehaal is, wat nuwe vrae stel oor hoe die blokke vervoer word.
Daar is ook verskillende modelle van nuraghe gevind wat soms afwyk van die klassieke beeld; hulle is taamlik ingewikkeld: sommige van hulle het selfs agt torings (ons het egter geen voorbeelde van hierdie styl op Sardinië nie) van verskillende groottes wat deur terrasse verbind is tot 'n groter sentrale liggaam. Hulle is nogal ongewoon en lyk soos klein middeleeuse kastele.
'N Nuraghe gevind by die Mont'e Prama Giants. (DedaloNur/ CC BY SA 3.0 )
Die begin en einde van die begraafplaas word gekenmerk deur twee vertikale gesinkte klippe langs die eerste en laaste graf. Ongeveer 20 meter (65,62 voet) van hulle, na die weste, is die oorblyfsels van 'n Nuragiese hut.
By die opening was al die grafte sonder begrafnisstoerusting, behalwe nommer 25, wat 'n Egiptiese scarabee uit die 12de/ 11de eeu v.C. teruggebring het, hergebruik in 'n halssnoer.
Scarab en fibula gevind in graf 25. (DedaloNur/CC BY SA 3.0 )
Hoe lyk die Mont'e Prama Giants?
Die beelde, uit 'n enkele klipblok gesny, verteenwoordig hoofsaaklik boksers, boogskutters en krygers met ronde skilde, almal ongeveer 2,30 meter lank. Verskeie van hulle het helms met voorste horings, sigbare handskoene, 'n pet op die kop waaruit lang vlegsels daal, en groot skilde wat bo die kop gehou word.
Al die standbeelde wys voete wat rus op onreëlmatige vierkante met goed omlynde tone, goed gevormde gesigte en veral unieke oë, gekenmerk deur 'n dubbele konsentriese sirkel wat tot in die volmaaktheid uitgevoer is, en 'n pilaarneus.
Die geheimsinnige Nuragiese beskawing van Sardinië
Het 'n komeet die ou Sardinië vernietig?
Hoof van een van die Mont'e Prama Giants. ( spritz77 /Adobe Stock)
Die boksers is kaalbors en dra 'n soort romp met 'n driehoekige agterkant met waarneembare sluitveters, terwyl die boogskutters 'n tuniek dra. Die krygers dra ook wapens op hul tuniek. Boogskutters is afskrifte van Sardynse brons wat oral in Sardinië en Etruria voorkom. Ander elemente wat teenwoordig is, is die goed gevormde en sigbare grype (beenwagte), en in sommige gevalle 'n helm met twee horings. Koker en swaardskedes is duidelik sigbaar.
Links: Nuragic brons bokser vegter . (Shardan/ CC BY SA 3.0 ) Regs: Reus van die Mont'e Prama -boksvegter. (DedaloNur/ CC BY SA 3.0 )
'N Antropologiese ontleding wat op beenreste gevind is, toon dat dit aan jong mans behoort. Radioaktiewe koolstof (C-14) datering plaas die plek tussen 1100 en 800 vC.
Die uitgebreide argeologiese terrein
Sardynse argeologiese owerhede sê dat die begrafnisse en ander elemente op die terrein daarop dui dat dit 'n indrukwekkende kompleks was wat daarop gemik was om afgestorwe edeles of voorbeeldige voorouers te vier wat die beste eienskappe van die plaaslike beskawing pragtig verteenwoordig.
Die konstruksiemetodes identifiseer drie fases wat chronologies tussen die 9de en die einde van die 8ste eeu vC ingevoeg is: in die oudste is die grafte opgegrawe, in die tweede een is die omtrek afgebaken met 'n heining en klipblaaie bedek die grafte, en in die laaste fase is die beelde gemaak. Dit skep 'n gepaste monumentale versiering vir 'n plek van duidelike belang vir die Nuragiese beskawing.
Volgens die historikus Diodorus Siculus uit die 1ste eeu het krygsaristokrasieë tussen die 10de en 7de eeu vC in die gebied ontwikkel en hul mag op ander plaaslike mense afgedwing. Daar word algemeen geglo dat hierdie aristokrasieë die bou van die Heroon opdrag gegee het om hul sukses en hul rykdom te verheerlik.
Die nekropolis kan ook in sy kulturele plek omskep word deur die evaluering van die bevolkings wat in die omgewing aangetrek het. Die heuwel van die terrein is eintlik die tuiste van verskeie Nuragiese strukture. Ongelukkig weet ons nie die presiese datum van hierdie geboue nie en kan ons dit dus nie direk met die nekropolis verbind nie.
Ander nabygeleë Nuragic -terreine is egter beslis kontemporêr. Boonop was die Fenisiese kolonie Tharros ongeveer 10 km ver en is dit seker dat daar konstante kontak tussen die twee gebiede was as gevolg van die ontdekking van klein Nuragiese voorwerpe in Feniciese begraafplase naby Mont'e Prama. Dit kan dui op die moontlikheid dat die twee etniese groepe kan meng.
Ruïnes van die Fenisiese kolonie Tharros. (Skrywer verskaf)
Die opgrawings het ook 'n interessante laaste epiloog van die geskiedenis van die Mont'e Prama -gebied uiteengesit: die vernietiging van die standbeelde in duisende stukke. Hulle koppe is afgehaal en ooglyne is in 'n soort ewigheid uitgevee damnatio memoriae . Iemand het doelbewus die spore van die beskawing wat die Mont'e Prama -terrein opgelewer het, uitgewis. Maar wie? Wanneer? En die belangrikste hoekom?
Dit is moeilik om met sekerheid te sê, aangesien daar geen spesifieke gegewens oor die gebeurtenis is nie, behalwe 'n gedeeltelike datering op grond van die ontledings wat uitgevoer is. Die vernietiging van die standbeelde, betiele en alles wat die grafte omring het, het voor 300 vC plaasgevind. Op grond van hierdie gegewens is verskillende hipoteses gestel; alles is moontlike verklarings vir die vernietiging: 'n Kartago -ekspedisie, interne oorloë tussen die verskillende stamme of plaaslike mense om die gebied te verower, Fenisiese invalle van die nabygeleë kolonie Tharros, natuurlike agteruitgang van die klippe en die terrein wat as 'n stortingsterrein gebruik word.
Die ontdekking van 'n monumentale nekropolis in 'n indrukwekkende veld ver van warmwaterbronne en grondstowwe stel baie vrae, veral oor die werklike bedoeling daarvan. Was daar iets soos 'n beboude gebied of 'n heiligdom by Mont'e Prama wat die teenwoordigheid van 'n nekropolis kan regverdig? 'N Navorsingsprojek is opgestel met betrekking tot die twee universiteite van die eiland: aan die tegnologiese kant was die Universiteit van Cagliari, onder leiding van prof. G. Ranieri, en die argeologiese kant is gedek deur prof. Zucca se span van die Universiteit van Sassari.
In 2013 het die Cagliari -eenheid talle moontlike argeologiese strukture uitgelig. In die noorde en suide van die ou argeologiese gebied het hulle sirkelvormige (Nuragiese hutte?), Reghoekige (geboue?), Lineêre en plat (paaie?), Elliptiese (heinings?) En ry (grafte?) Afwykings gevind, en naby daar was belangrike verspreide afwykings (standbeelde?). Baie innoverende geofisiese metodes is gebruik (meerkanaals georadar, 3D elektriese tomografie, termiese tomografie, ARP, ens.) En die ondergrond van 7 hektaar rondom die ou argeologiese terrein is geskandeer en digitaal voorgestel tot drie meter diep .
Ranieri se mobiele georadar. (Prof. Ranieri)
In 2014 het multi-kanaal georadar onmiddellik belangrike afwykings getoon. Die span van prof. Zucca het saam met die departement van toesig die integriteit van die metode wat met hoë presisie (soms tot by die sentimeter) gebruik is, geverifieer en twee enorme kewers (2,35 x 60 cm) ontdek, gevoer met duisendjarige vore van ploeë en aan die rand van twee ander groepe van vier grafte elk geplaas.
Meer as 4000 vondste is aan die lig gebring - voetstukke, standbeeldkoppe, borsbeelde met koker, en baie modelle van nuraghe. Verdere geofisiese navorsing het twee ongewone standbeelde van ongewapende mense ontdek, waarvan een met die kop nog aan die liggaam geheg is. In 2015 het die geofisiese ondersoek van prof. Ranieri se eenheid gelei tot die vind van nog 8 hektaar met belangrike afwykings wat nog wag om geverifieer te word.
Die Coddu Vecchiu -grafte van reuse: Nuragiese begrafnisse en Sardynse geheime
Was die Anunnaki die argitekte van die torings en grafte van die reuse van Sardinië?
Bo: 'n Kaart van een hektaar op 'n diepte van 0,8 m noord van die argeologiese terrein. Ons kan 'n pad, 'n geplaveide vierkant, 'n reghoekige konstruksie en 'n Nuragiese hut sien. Onder: 'n oppervlakte van 1,2 hektaar wat op een dag op 0,8 m diepte verken is. Ons kan 'n ry grafte sien, 'n omheining omring deur 'n elliptiese grens vir begrafnisvieringe en 'n geplaveide konstruksie. (Skrywer verskaf)
In 2015 /2016 het die argeologiese toesig van Cagliari, met die deelname in 2017 van die Universiteit van Sassari, uitgebreide navorsing gedoen buite die gebied van die 1974-1979-bevindings, wat die argeologiese korrespondensie van die onreëlmatighede wat in 2014 deur die span van prof. Ranieri gevind is, geverifieer het. . Ander elemente ('n monumentale muur) wat deur die Superintendence in die N-NW-rigting opgegrawe is, stem ooreen met die afwykings wat die elektriese en Georadar-ondersoeke aan die lig gebring het.
Dit is duidelik dat daar 'n groot, verborge heelal onder die oppervlak is wat net wag om aan die lig gebring te word.
Die skynbare weerstandskaart van 'n gebied van twee hektaar op 'n diepte van 0,6 m word in slegs een uur en 22 minute ondersoek. Ons sien 'n reghoekige konstruksie ('n tempel?), Twee lyne grafte en 'n paar sirkelvormige afwykings wat waarskynlik Nuragiese hutte verteenwoordig. (Skrywer verskaf)
Die skrywer bedank prof. Ranieri en prof. Zucca opreg vir hul vriendelike hulp met die opstel van hierdie artikel.
Pierluigi Tombetti is die skrywer van Hitler's Occult Enigma - The Third Reich and the New World Order (in Italiaans). Besoek sy webwerf by www.pierluigitombetti.com.
voorgraadse anna Kushnir is die woord om jouself met die dood te vergroot [url = https: //hk.linkedin.com/in/chnlovepage] werklike of vals [/url], terwyl items van tandheelkundige laboratoriuminstrumente wat die meeste 'n kans het om te kou, syne.
bo-op kinders se verpleegster binne die nie so groot nie, kom Betsy Baumgartner oor die reëls vir dokters wat met gesondheid verband hou, in die lig, saam met gesprekke, uniforms verpleegsters vir foto's Boston Ma wat die hospitaal wys waarop die jong vrou gebeur.
Niks, maar op 'n stadium blyk daar 'n huiseienaar op die grond te wees, 'n grafiek en 'n kaart saam met die iPod op, sigbaar binne die TV's en radiostasies, terwyl 'n offerbaadjie gedra word tydens sy of haar scrubs, publiseer my vriend . " inligting oor hoe gebrekkig die kwaliteit kan wees,
ANDREW COLLINS: Hulle het hierdie baie vreemde, sirkelvormige oë.
JASON MARTELL: Hierdie piramide lyk amper soos 'n groot oprit bo -op 'n platform.
GIORGIO A. TSOUKALOS: Kyk na die grootte van hierdie blokke. Ek bedoel, die een daar is ten minste een ton.
VERTELLER: Maar is dit buiteaardse?
TIMOTHY ALBERINO: Daar was iets baie ongewoons aan die gebeur op hierdie eiland.
VERTELLER: Die skattejagter van Oak Island, Marty Lagina
MARTY LAGINA: Die poging om dit te skep is buitengewoon.
VERTELLER: sluit aan by die ou ruimtevaarder -teoretikus Giorgio Tsoukalos
LAGINA: Wat dink jy verteenwoordig dit?
TSOUKALOS: Dit kan 'n soort vlieënde vaartuig wees.
VERTELLER: vir 'n hemelhoog verkenning van een van die mees ongewone plekke op aarde.
DAVID KINDERS: Dit is moontlik dat Sardinië die episentrum van reuse in die antieke wêreld was.
VERTELLER: Sal Marty Giorgio help om 'n eeue oue raaisel op te los?
TSOUKALOS: Kyk hierna. Dit is 'n perfekte sirkel.
VERTELLER: En sal Marty terugkeer huis toe, oortuig dat vreemdelinge werklik bestaan?
LAGINA: Ek is letterlik verbaas hieroor. Iemand of sommige het buitengewone kennis gehad. ΐ]
Sardinië, Italië. 2 000 jaar gelede was Sardinië die tuiste van 'n geheimsinnige megalitiese kultuur genaamd die 'Nuragiese beskawing.' piramide. Giorgio Tsoukalos het in Mei 2018 na Sardinië gereis om 'n skatjagter van Oak Island, Marty Lagina, te ontmoet.
Giorgio en Marty besoek die Nasionale Argeologiese Museum in Cagliari. Daar word klipbeelde vertoon wat die Reuse van Mont'e Prama genoem word. sê die standbeelde is uitgekap deur die Nuragiese mense, wat die eiland 2000 jaar lank van 1800 vC tot 200 nC bewoon het. Die sirkelvormige skyf oë gee die standbeelde die voorkoms van robotte. Die beelde is gevind by Mont'e Prama, en is sewe en 'n half tot agt voet lank. Hulle is eers in 2000 in die museum vertoon. die eiland, wat iets ongewoons aandui.
Giorgio en Marty ontmoet die toergids Maria Paola Loi. Giorgio vergelyk die Giganti-beelde met die reuse-standbeelde in Tell Asmar uit antieke Sumeriese en Babiloniese tye. Argeoloë sê dat die Nuragiese mense waarskynlik uit Mesopotamië aangekom het, wat verband hou na die Anunnaki. Taalverbindings tussen Sardinië en Mesopotamië dui daarop dat die Sardiniërs uit Mesopotamië gekom het en tradisies van die Anunnaki gebring het. Muurreliëfs beeld die Anunnaki uit as groter wesens met 'n groter gestalte as ander Sumeriese mense. Die Sardynse reuse standbeelde kan die Anunnaki uitbeeld.
'Kyklopiese argitektuur' - slegs 'n Cyclops kon die massiewe rotsblokke op hul plek laat lig het
Die argitektuur van die eiland word 'siklopies' genoem omdat slegs 'n Cyclops dit kon gebou het. Die Griekse epos, The Odyssey vertel van 'n Cyclops genaamd Polyphemus, seun van Poseidon, die god van die see. Die Cyclops was 'n legendariese ras van eenoogreuse. Die massiewe torings in Griekeland en Sardinië word vermoedelik deur die Cyclops gebou, wat die enigste sterk genoeg was om die reuse-rotsblokke op hul plek te lig.
Sa Domu e S'orcu: 'n Graf van die reuse
Giorgio en Marty reis saam met gids Ivana Malu na die stad Siddi om Sa Domu e S'orcu te besoek: 'n Graf van die reuse. Daar is meer as 800 sulke strukture op die eiland. in Sa Domu e S'orcu gevind is, het baie ander van die grafte wel menslike oorskot bevat. Timothy Alberino sê dat die reuse onder die grafte begrawe is en dat die gebou hierbo opgerig is. In 1953 is twee meer as agt voet hoë geraamtes ontdek, asook ander artefakte.
Giorgio, Marty en Ivana gaan die graf binne, waar die grootste klip 12 ton is. , vaardigheid en mag. Die teoretici bespiegel oor die beplanning, motivering en moontlike buitenaardse oorsprong van reuse wat Sardinië bewoon het.
Daar is meer as 10 000 staande stene wat in Europa bekend staan ​​as menhirs, en honderde op Sardinië. Giorgio Tsoukalos, Marty Lagina en Ivana Malu ontmoet mekaar by die Menhir Museum in Laconi. gevleuelde wese of engel wat afgaan, moontlik "die kykers" uit die Bybel. Hoofstroom -argeologie interpreteer die spiesvorm onder die gevleuelde wese op die menhir as 'n dolk, maar Giorgio interpreteer dit as 'n vlieënde vaartuig.
Nephilim, the Mighty Ones of Old - Bybelse reuse mutante nageslag van die "kykers" en menslike vroue
Die kykers was engele wat deur God gestuur is om oor die mensdom te waak. Die wagte het gepaard gegaan met menslike vroue wat 'n ras reuse -mutante bekend maak, bekend as Nephilim, die "magtiges van ouds", wat verwoesting veroorsaak het en God die vloed laat bring het. Daar is ou legendes dat daar behalwe Noag en sy gesin ander mense was wat die vloed op ander plekke oorleef het. Sardinië was moontlik 'n toevlugsoord vir die Nephilim.
Die getrapte piramide bekend as Monte d'Accoddi
Giorgio en Marty neem 'n helikopter om die antieke strukture uit die lug te sien. Die trap -piramide bekend as Monte d'Accoddi is omstreeks 4000 vC gebou. Die trap -piramide lyk soos 'n ziggurat in Mesopotamië of die Kanariese eiland Tenerife . Monte d'Accoddi was omstreeks 2800 vC blootgestel aan vuur en bedek met aarde. Jason Martell bespiegel dat die struktuur as laaiplek vir ruimtetuie gebruik is. is gebou deur 'n ras van buitenaardse, of deur vroeë mense wat buiteruimtelike aktiwiteite naboots. Die antwoorde kan gevind word in 'n struktuur wat gebou is om hemelse gebeure op te spoor.
Steenwerk van die put van Santa Cristina lyk modern, maar is 3000 jaar oud.
Paulilatino, Sardinië, Mei 2018. Giorgio Tsoukalos, Marty Lagina en gids Ivana Malu ontmoet archeoastronomer Mauro Peppino Zeddato by die heilige put van Santa Cristina, wat omstreeks 1800 vC gebou is om 'n seldsame hemelse gebeurtenis op te spoor. Alhoewel die klippe perfek gesny is, wat die voorkoms van 'n moderne konstruksie gee, is die put 3000 jaar oud. Giorgio glo dat die put se steenwerk en die verband met hemelse gebeure daarop dui dat 'n ras van buitenaardse reuse die eiland bewoon het. & #160
Die groep gaan die put binne en let op die volmaaktheid van die konstruksie daarvan. "Die maanstilstand," is wanneer die maan op sy hoogste punt in die lug is. Dit is 'n raaisel hoe 'n antieke beskawing sonder wiskunde of geskrewe taal so 'n presiese metode kon beplan en bou om so 'n seldsame maansiklus op te spoor. . Giorgio en Marty is dit eens dat buitengewone kennis nodig was vir die bou van die struktuur. die legendes en standbeelde dui op iemand wat uit die lug daal.
Meer antwoorde kan gevind word in die Bybelse verhaal van die Nephilim, nakomelinge van engele en menslike vroue. Die Nephilim het sterrekunde, hemelse siklusse, argitektuur bestudeer. siklus, en die kennis kon na Sardinië gebring gewees het. Die Bybel sê dat die Nephilim in die vloed vernietig is, maar dat sommige dit oorleef het. antieke Nuragiese mense. Ander strukture in Sardinië dui op die oorsprong van die Nephilim.
Sardinië het duisende megalitiese torings, bekend as nuraghe, wat met kolossale klippe gebou is sonder die gebruik van mortel. Die konvensionele verhaal van die torings is dat dit as versterkings gebou is. kon 30 000 torings gebou het. Giorgio Tsoukalos, Marty Lagina, en gids Ivana Malu besoek die nuraghe van Santu Antine. Giorgio herinner aan die verbindings wat die nuraghe met die Pleiades -konstellasie voorstel.
Sewe Nuraghe korreleer met die sterre van die Pleiades.
Die Italiaanse argeoloog Augusto Mulas het geskryf dat die Pleiades -sterrebeeld 'n belangrike deel van die ou Babiloniese en ander godsdienste was. Ou ruimtevaarders stel te kenne 'n verband tussen die Pleiades -konstellasie en antieke Babiloniese verhale van die Anunnaki en die "kykers" in die Bybel . The Pleiades is 'n spesiale sterrebeeld vir die Maya's, die Cherokee en ander as die oorsprong van ons skeppers. Hulle glo dat wesens al duisende jare van en na die Pleiades gereis het. Teoretici bespiegel dat die Nuragiese mense moontlik kontak gehad het met wesens van die Pleiades. Nefilim, wat die Groot Vloed oorleef het.
Die verhale van reuse op Sardinië bestaan ​​al eeue lank met min fisiese bewyse. In 1979 is reuse -bene tydens opgrawings ontdek. geraamtes van reuse van nege tot 12 voet hoog. Die bene van die reuse het oornag verdwyn na hul ontdekking. Honderde ander opgegrawe bene van reuse is ook weggesteek. Giorgio en Marty is toegang belowe tot 'n reuse -been, maar die aanbod is herroep, wat sensuur impliseer.
Giorgio en Marty bespreek die reis
Marty bespreek die reis met Giorgio, wat oortuig is dat ons voorouers almal deur dieselfde leermeesters geleer is. Marty is ambivalent, maar geïnspireer deur die teorieë. Sardinië bevat moontlik nog die oorblyfsels van 'n ras van antieke reuse menslike-buitenaardse basters.
The Mont'e Prama Giants: A Massive Archaeological Mystery - History
Aan die begin van die Nuragiese beskawing, toon die Sinis 'n vreemde gebrek aan argaïese nuraghes en die megalitiese grafte wat daarmee verband hou.
Hierdie afwesigheid onderskei die Sinis van die Nuragiese distrikte Montiferru en Campidano. Soos deur geleerde Alessandro Usai gesê is, blyk dit dat die Sinis nie betrokke was by die ontwikkeling van die eerste Nuragiese monumente nie. Vir 'n goeie deel van die Middel -Bronstydperk het dit slegs klein verspreide nedersettings gehad, met 'n lae bevolking en beperkte druk op omgewingsbronne "(Usai 2014, bladsy 32).
Die Nuragiese tydperk
Tussen die Middel-Bronstydperk 3 en die Onlangse Bronstydperk, van die 16de tot die 13de eeu v.C., sien ons die massiewe verspreiding van klassieke nuraghes in twee gebiede van die Sinis-distrik: sentraal-noordelik, op die gebied van vandag se San Vero Milis en Riola Sardo, en sentraal-suidelik, op die gebied van Cabras.
Vanaf die vroegste argeologiese ondersoeke het die Sinis 'n hoë digtheid nuraghes onthul. Volgens 'n onlangse telling deur die geleerde Alessandro Usai, het sommige drie en negentig nuraghes is in hierdie gebied gevind: die minste frekwente tipe is die eenvoudige of enkel-toring-nuraghe van normale grootte. Daar is verskeie komplekse nuraghes, en uiteindelik 'n groot aantal klein nuraghes, bekend as nuracheddus.
Ongeveer een en sewentig Nuragiese nedersettings is ook ontdek: hulle het ontwikkel in die goue era van die Nuragiese vestings en word steeds bewoon na hul agteruitgang.
Die opvallendste is die nuraghes Sàrgara, Piscina Arrubia, Su Cadalanu, Leporada en Matta Tramontis in die suidelike gebied op die grondgebied van Cabras, en Su Cunventu, Spinarba, Nurache 'e Mesu en Dit is 'n Procus in die noordelike deel van San Vero Milis.
Hierdie gebied word dus besaai deur nuraghes en nedersettings wat oor die algemeen die top van heuwels en die grense van die hoogtes beslaan, wat 'n netwerk vorm wat die gebied kan beheer en bestuur. Die gebied toon ook 'n verrassende skaarsheid aan die klassieke Nuragic -kollektiewe begrafnisse, die 'grafte van die reuse': slegs drie is bekend, waarvan twee vernietig is en een (Su Cuccuru Mannu van Riola) wat nie gebou is nie, maar uit 'n sandsteenrug gegrawe is. Die godsdienstige strukture is ook min, óf vernietig óf in 'n baie swak toestand. The most notable ones are the sacred well of Cuccuru 'e is Arrius en die hypogeum of San Salvatore, dating from the Roman Imperial period, consisting of a round underground chamber and an access staircase. It recalls very closely the design of Nuragic holy wells and might have originated from one of them.
Hier is the sculptures of Mont'e Prama: archers, warriors and boxers carved in sandstone, two meters tall, and approximately 2,800 years old. They "lived" on the Sinis di Cabras peninsula, in Southwestern Sardinia.