Saartjie is 'n figuur van liminaliteit: op die grens tussen laerskool en hoërskool. Sy kan ander naboots en almal laat lag. (Wanneer sy sing, boep-boep sy soos Bing Crosby.) Haar bekendste eienskap is haar blokspringery en haar eie reël dat die toon nie aan 'n gleuf maak raak nie, kom sy streng na. Juffrou Minnaar, haar onderwyseres, ook bekend as ou Bolla, meen dat sy kinders ken en ons weet dat Saartjie uiters briljant is, en ten spyte van die kompetisie tussen haar en Matilda Nielsen, staan Saartjie weer eerste. Sy is dus 'n intellektuele ster en gewild by alle kinders, behalwe tydelik by Matilda, wat in kompetisie met haar is. Hierdie spanning word egter in die boek opgelos wanneer Saartjie by die fliek met die hulp van Galpil (Lodewyk) haar gesteelde geld terugkry.
Deur die jare het ek Alice Miller se sieninge oor kindwees in my psige geïntegreer.1 Daardie terugkeer na die jeug om pynlike ervarings van 'n displaced kind weer te besoek, het ek gedoen. Die lees van 'n Saartjie-boek neem my terug na die kind-wat-ek-was en wat wou ontvlug uit die harde werklikheid van onsekerheid oor my identiteit; die feit dat ons telkens verplaas is na nuwe ruimtes waar ek altyd die nuwe, vreemde kind was. Teenoor Saartjie wat in een ruimte vertoef, trek ons gereeld. Saartjie het in my kindgemoed iemand verteenwoordig wat alle teëstand of misverstand uit die weg kon ruim of oorwin. Sy is altyd geliefd en haar selfopgelegde blokspringery het my waarskynlik ook bekend gestel aan haar gedrewenheid. Alice Miller weet te vertel dat Picasso se Guernica oor meer handel as die Spaanse Burgeroorlog. Dit speel ook terug op 'n kinderherinnering, weliswaar traumaties, toe hy as jong kind 'n aardbewing beleef en steierende perde sien en ook die nag die geboorte ervaar van sy sussie. Buster Keaton se uitdrukkinglose gesig verraai hoe hy as kind sy pyn moes verdring toe sy ouers hom aangerand het. In beide se psiges is hierdie verwonding opgevang. Hieroor skryf sy in The untouched key wat in 1979 verskyn het.
Miller se werk het selfterapie behels en die leesaksie is 'n vorm van selfterapie na genesing of helderheid.2 Juis hoe jy geen stem as kind gehad het nie en uitgelewer is aan traumatiese of wisselvallige ervarings, kan jy dus ontsluit deur daarna terug te keer om te verhoed dat jy hierdie patrone op jou eie kinders (of studente) herhaal.3
Hierom is dié soektog immers vir Alice Miller die soeke na die ware self.4
—. 1997. The drama of the gifted child. The search for the true self. Londen: Virago.
—. 1997. The untouched key. Tracing childhood trauma in creativity and destructiveness. Londen: Virago.
Vir Alice Miller se lewensloop is die Wikipedia geraadpleeg: http://en.wikipedia.org/wiki/Alice_Miller_(psychologist). Afgetrek 29.8. 2011
(Uit Lot se vrou wat vroeg volgende jaar by Human & Rousseau verskyn.)
3. Vir kritiek op haar werk verwys ek die leser na hierdie artikel op die webruimte ("An analysis of the limits of Alice Miller"), 'n artikel wat paradoksaal juis haar besondere impak beken. Daniel Mackler is die outeur.
4. My dank aan my student in Kreatiewe Skryfwerk, Juanita Louw, wat my weer teruggeneem het na Alice Miller. By die skryf van hierdie essay het ek na die Nieu-Seelandse film gekyk: My father's den, waarin die komplekse terugkeer na die jeug verhelderend vertel word (2004, Brad McGann regisseur). Dit is die verhaal van 'n oorlogjoernalis wat terugkeer na sy huis om 'n begrafnis van sy vader by te woon. Hy raak bevriend met 'n jong skoolkind, 'n talentvolle skrywer wat wegraak. Die krag van die film is nie geleë in die speurtog nie, maar in die feit dat hy deur die jong meisie sy eie pyn met 'n moeilike jeug konfronteer.