Die gorgosourus het in welige plantegroei aan die rand van ’n binnesee voorgekom. Hy was aan die bopunt van sy voedselketting en het geleef van seratopsides en hadrosourusse. In sommige gebiede het hy saam met ’n ander tirannosouride, Daspletosaurus, voorgekom, maar dit lyk of elk in sy eie nisse gehou het. Gorgosaurus is die tirannosouride waarvan die meeste fossiele voorkom.
Sodra die paraffienwas gestol het, is die weefsel gereed om gesny te word. Die snitte, wat in dikte van 3 tot 10 ʮ = (1ʮ = 'n duisendste van ŉ millimeter (1 mikron)) kan wissel, word met behulp van 'n kwassie op 'n glasplaatjie gemonteer. In spesiale gevalle word die snitte sonder kleuring bestudeer, maar in die meeste gevalle word die snitte gekleur omdat die kontras tussen die verskillende selle en selonderdele gewoonlik baie klein is. Die kleurstowwe wat in die kleuringsproses gebruik word, sal bepaal word deur die aard van die weefselondersoek.
Basiese kleurstowwe soos hematoksilien werk veral in op die suur bestanddele in die selkern. Deur suur kleurstowwe, soos eosien, word die basiese eiwitte in die protoplasma sigbaar. Na kleuring word die plaatjie in ŉ vloeistof met omtrent dieselfde brekingsindeks as glas gedompel. Die snit word met 'n dekglasie bedek en kan nou onder die mikroskoop ondersoek word. Sulke snitte kan bewaar word deur die dekglasies met behulp van 'n deursigtige kleefstof (in die meeste gevalle Kanada-balsem of Entellan) oor die snit te monteer. Hierdie middel voorkom uitdroging en beskadiging van die snit.
'n Glasmes is 'n stuk glas wat op 'n bepaalde manier gebreek word en waarvan die breukvlak as snyvlak funksioneer. Die snitte word in water opgevang en dan geplaas op koperplaatjies wat van baie klein openinge voorsien is. Die koperplaatjies is met 'n lagie Formvar-plastiek of koolstof bedek en die snit rus hierop. Met die elektronmikroskoop kan baie meer detail waargeneem word as met die gewone ligmikroskoop. Kleur kan egter nie met die elektronmikroskoop waargeneem word nie en daarom is dit onnodig dat die snitte gekleur word. Die term kleuring word egter wel in elektronmikroskopie gebruik om aan te dui dat meer kontras in die beeld verkry kan word deur dit in agentia soos osmiumtetroksied, loodsitraat en uranielasetaat te dompel. Die osmiumtetroksied word gewoonlik as 'n bykomende fikseermiddel gebruik en verseker daarbenewens voldoende kontras.
Benewens bogenoemde ondersoeke word baie navorsing ook gedoen om die ligging van stowwe wat vir lewende selle noodsaaklik is, soos nukleïensure en ensieme, in die weefsel te bepaal. Navorsing op hierdie gebied, wat as histochemie bekend staan, word sowel onder die ligmikroskoop as onder die elektronmikroskoop gedoen. Een tegniek is om die snit met spesifieke chemiese middels te laat reageer, waardeur die ligging van ŉ bepaalde verbinding afgelei kan word van 'n gekleurde vlek op die snit. Nog 'n metode wat gebruik word, is outoradiografie. Die stof wat in die sel opgespoor moet word, word eers deur middel van 'n radioaktiewe opspoormiddel "gemerk" en die snit word dan met 'n radiosensitiewe emulsie bedek. Die ligging van die gemerkte stof kan so opgespoor word.