In die eerste hoofstukke word vertel hoe dié vrugbare grond en weivelde rondom die Kleine-rivier reeds sedert die 18de eeu prominente koloniale boere gelok het. ’n Sekere Jan Hartog (ook soms Har­toch gespel), die hooftuinier van die VOC aan die Kaap, meld dit reeds in sy joernaal van 1707.
Stanford is daarna deur die koloniale gemeenskap geboikot, en sodoende het hy sy plaas en alle ander eiendom verloor.
In hoofstuk 5 van die boek word vertel watter impak die gedwonge verskuiwings in die apartheidsjare op die dorp en sy mense gehad het. Tevore het hulle in harmonie saamgewoon en kon almal van die baie vrugtebome op die dorp pluk en die vrugte na willekeur en behoefte gebruik.
Blaai ’n mens egter verder deur die treffende foto’s van hierdie boek, word jy bewus van ’n ánder werklikheid: Skouer aan skouer, in hul vreugde en hul pyn, word ál die mense van Stanford en die omgewing nou op dié glansblaaie uitgebeeld.
En kyk jy lank genoeg daarna, is dit asof elke foto ’n eie lewe verkry; voel dit weldra asof jy hierdie mense ken, asof jul pad al tevore gekruis het.
“Ek wou foto’s neem wat as ’n historiese dokument kon dien van ál die mense wat op Stanford geleef het in sy 150ste bestaansjaar. Dit moes verteenwoordigend wees. Ook wou ek daarmee aan die mense sê: Kyk ’n slag nuut na mekaar. Kyk met nuwe oë na jouself en na ander. Julle is mooi. Julle is kosbaar.
Annalize het geen flitsligte en driepote vir die neem van die foto’s gebruik nie, want sy wou nie die mense afskrik nie. Baie van hulle het nog nooit vantevore ’n kamera gesien nie. Sy wou ook so natuurlik moontlik met hulle in interaksie wees.