Ek dink wel hierdie debat is belangrik, omdat dit verskillende benaderings na vore bring. ‘n Mens hoef nie van Freud te hou nie – hy het egter wel die siening van die self verander en selfs feministiese lesers soos Juliet Mitchell en Jane Gallop (The daughter’s seduction) wys hierop. Boekstaaf het ’n melankoliese ondertoon en verlies en verganklikheid staan inderdaad, soos Ullyatt opmerk, sentraal in die bundel. Reeds in die openingsgedig met die hoed as sentrale beeld (p.2), word die digter se besinning oor die verganklikheid geaktiveer. Dié gedig sluit soos volg af: Die Here Jesus het die volgende belofte aan ’n nie-Joodse gemeente in Klein Asië gemaak (in die huidige Turkye): “Wie oorwin, Ek sal hom ’n pilaar in die tempel van my God maak, en hy sal daar nooit weer uitgaan nie; en Ek sal op hom die Naam van my God skrywe en die naam van die stad van my God, van die nuwe Jerusalem, wat uit die hemel van my God neerdaal, en my nuwe Naam” (Op. 3:12).