Die 17de wysiging van die Amerikaanse Grondwet - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Grondwet van die Verenigde State het oorspronklik 'n beroep op individuele state gedoen om hul senatore in die Kongres aan te stel, in plaas daarvan dat die mense van elke staat vir hulle sal stem. Meer as 'n eeu later is die Grondwet gewysig om burgers die reg te gee om direk vir hul senatore te stem, eerder as om die staatsverteenwoordigers te kies wat die keuse sou maak. Vandag kyk ons ​​na die rasionaal vir die oorspronklike metode van die Grondwet, die debat wat tot die 17 gelei hetste Wysiging, en enkele huidige voorstelle om daardie wysiging terug te voer.
Terwyl die balans mettertyd verskuif het, was een van die sentrale idees wat tydens die Grondwetlike Konvensie bespreek is, die relatiewe mag van die state en die federale regering, die prinsipaal bekend as federalisme. Die opstellers wou nie 'n swak en ondoeltreffende federale regering skep soos hulle onder die mislukte statute van die Konfederasie was nie. Maar hulle het ook geweet dat hulle individuele state verteenwoordig, wat huiwerig was om te veel mag op te gee. Na alles wat hulle eers die Grondwet opgestel het, moet dit steeds deur elke individuele staatsregering goedgekeur word om bekragtig te word.
Die debat oor die federalisme is in elke artikel van die Grondwet afgespeel, maar miskien is daar niks meer as Artikel I ter stigting van die Kongres nie. Die kongres is verdeel in die Huis van Verteenwoordigers en die Senaat, wat elkeen 'n unieke karakter het. Terwyl die Huis bedoel is om vinnig te beweeg en die mense se wil nou te weerspieël, is die Senaat meer beraadslaag en is dit bedoel om die wetgewing te vertraag. Die senaat is veral bedoel om individuele state insette te lewer in die wetgewende proses. Elke staat het dieselfde aantal senatore, wat hulle dieselfde stemme gee as politieke eweknieë. Dit is in teenstelling met die Huis, waar die setels per bevolking in plaas van deur die staat toegeken word.
Soos in baie tweeledige stelsels, was die doel om 'n bo-huis te hê wat meer immuun teen gewilde wil sou wees. In vergelyking met hul senaat met die House of Lords, het die Amerikaanse stigters aangevoer dat hul gekose kiesstelsel sal verseker dat slegs die beste en waardigste politici in die senaat sou beland. Hier, soos elders in die Grondwet, was die stigters oppas vir te veel direkte invloed deur die mense of, meer bondig, te veel demokrasie. Dus, om meer mag vir staatsregerings te bewaar en die populistiese wil van die bevolking te ondermyn, het hulle staatswetgewers die mag gegee om senatore te verkies.
Dit was die oorspronklike argumente vir die oënskynlik ongemaklike metode van die Senatoriese verkiesing. Deur staatsregerings hul senatore te laat kies, maak die Grondwet die balans van die federalisme terug na die state, en bevat dit 'n teengewig vir die té demokratiese Huis.
Deur die loop van die 19ste eeu, terwyl die magsbalans in die federalistiese stelsel van die state na die federale regering verskuif het, het die rol van die senaatverkiesing verander. Toe meer mag op staatsvlak was, was die verkiesing in die Senaat slegs een van die vele kwessies wat die burgers oorweeg het toe hulle vir hul staatswetgewer gestem het. Namate die belangrikheid van die senatore egter groter geword het, het die kwessie van die senatore alle ander sake oorskadu. In plaas daarvan om op belangrike plaaslike kwessies te stem, bring die burgers nasionale politiek op die staat en op plaaslike vlak.
Terwyl hierdie politieke veranderinge plaasgevind het, het die Amerikaanse ekonomiese landskap ook 'n verskuiwing ondergaan wat deur die industriële rewolusie begin het. Meer mense het na stede verhuis, en meer politieke mag is opgebou deur die beroemde "politieke masjiene" wat die Amerikaanse politiek van die eeu laat draai. Dit het gelei tot 'n ander, meer praktiese probleem met die staatswetgewers.
In die meeste lande stem die wetgewer van die staat ooreen met die Kongres van die Verenigde State, met een tak volgens bevolking en een volgens aardrykskunde. Die stadspolitieke masjiene kon die gewilde takke beïnvloed, maar is in die boonste huise gestimuleer. Die resultaat: dooiepunt. Staatswetgewers kon meer as twintig keer nie saamstem oor 'n wetsontwerp wat 'n senator aan die Kongres benoem nie, en die setel het leeg gesit.
Dit alles lei tot 'n beduidende politieke momentum om die verkiesingsmetode in die Senaat te verander. Staatsregerings is aangespoor om op te tree omdat die nasionale verkiesing die staatspolitiek oorheers het, en die gewilde wil (veral deur die politieke masjiene) het agter die stap gesit. Die laaste hindernis was die Senaat self. Kongresoptrede is nodig om grondwetlike wysigings voor te stel, en verskeie wetsontwerpe om die Senaatverkiesing te verander, is in die vroeë 1900's in die Huis aangeneem net om in die Senaat te sterf.
Die 17de wysiging slaag
So 'n groot hoeveelheid politieke wil kan nie vir ewig ontken word nie. Alhoewel die Senatore huiwerig was om die verkiesingsmetodes te verander (en waarskynlik hul setels verloor), is hulle uiteindelik gedwing om te stem vir die maatreël wat die wysigingsproses begin het. Soos wat die grondwetlike wysigingsproses vereis, is dit na die maatreël van die Kongres na die individuele state oorgegaan. Binne 'n jaar (in 1914) het die nodige tweederdes van die state die volgende teks as die 17 goedgekeurste wysiging:
Die Senaat van die Verenigde State moet vir ses jaar bestaan ​​uit twee senatore van elke Staat, verkies deur die bevolking daarvan; en elke Senator het een stem.
Alhoewel die meeste Amerikaners nou die 17 neemste Wysiging en gewilde verkiesings as vanselfsprekend, daar is 'n klein maar groeiende politieke beweging om dit te herroep en terug te keer na die oorspronklike metode om Senators te kies. Voorstanders voer aan dat die wysiging gedeeltelik verantwoordelik is vir die groeiende mag van die federale regering, en dat 'n herroeping die regte van die state sal versterk en die invloed van populistiese politiek sal belemmer.
Terwyl die herroepingbeweging nog nie die nasionale politiek beïnvloed het nie, is dit die moeite werd om te bespreek. As 'n verteenwoordigende demokrasie probeer die Amerikaanse regering balans tussen die gee van burgers hul regverdige rol in die regering enersyds en die beperking van die mag van demagoges en populiste aan die ander kant. Die indirekte verkiesing van die Senaat was 'n belangrike manier om dit te bewerkstellig. Met die 17ste Wysiging, die land het die balans verander. Waar dink u moet die balans lê?