Een van die grootste ontwaakings wat ek onlangs gehad het, was dat die vrees wat ek die strengste gehou het, die vrees om verlate en alleen te wees, uiteindelik gebreek het. Dit is wat gebeur as ons ons vrese wegskakel in plaas daarvan om hulle te sien soos hulle kom. Uiteindelik bars dit soos 'n siste wat jare lank versteur, en wanneer dit wel gebeur, is dit gewoonlik morsig en grof.
My hele lewe het ek gevrees om verlaat te word, want ek was nie goed genoeg nie. Ek het hard gewerk om die beste by alles te wees en om almal te behaag wat ek kon, sodat hulle my lief sou hê. Ek het die masker van vegter godin gesit en dit goed gedra. Ek het so 'n vinnige swaard so swaar gedra, dat mense bang was vir my toorn.
Buite het ek sterk en vreesloos vertoon, terwyl ek innerlik 'n koeiende kind was. Die gedagte monsters wat ek beweer het, was boos en dreigend, en om my vrees te bedek het ek ander hard geag vir hul swakhede. Ek het selde gehuil, ek het myself nooit toegelaat om pyn te voel nie, en toe dit soveel seergemaak het ek dit nie kon hanteer nie, het ek onbeheerbaar uitgejaag. Toe het ek myself selfs meer gehaat vir my swak gevoel, gehaat dat ek bang was vir enigiets.
Watter fliek speel jou brein?
Hoe dikwels het jy in jou lewe vermy om iets te doen as gevolg van die verskriklike storie wat jy in jou kop gekonfronteer het? Miskien vermy jy of swem in die oseaan (wonderlik hoe die fi lm Jaws het baie van ons terug na die strand gedwing).
Ons brein is baie oortuigend; ons het geleer om die storie van vrees so goed te vertel. Ons brein ken nie eens die verskil tussen wat buite ons gebeur nie en die wilde verhale wat ons alles op ons eie bedink het. Die brein lig dieselfde en die liggaam reageer in sleep asof dit 'eintlik' is.
Sodra geloof ingestel is en die gewoonte gevorm word, word ons liggame veroordeel - hulle kan dit nie verander nie. Ek het telling verloor van hoeveel keer ek 'n scenario in my kop gespeel het en kyk hoe my lyf begin sweet word en my maag vasbind in knope. Alles as gevolg van 'n fliek in my kop wat niks met die werklikheid te doen het nie.
Woon vir die volgende Adrenalien Rush?
Ek kan erken dat ek soms met die verdediging van die gedagte monsters vorentoe gegaan het, alhoewel ek geweet het ek het dit gedoen. Ons begin om ons vrese te hou, en ons ego-stappe word om hulle weg te steek, hulle te beskerm soos kinders, sodat ons hulle nie moet in die gesig staar en hulle kan verloor nie. Ons begin veilig voel met ons vrese omdat ons liggaam aan hulle gewoond is.
Is die definisie van waansin nie dieselfde ding oor en oor nie, terwyl verskillende resultate verwag word? Ek bedoel dit is absurd as jy daaraan dink. Dit is logiese logika, en tog doen ons dit steeds oor en oor.
Ons mense met ons wilde verbeelding kan 'n molshelling vat en dit in 'n nanosekonde in 'n berg verander. Haai, ons hou van die chemikalieë wat ons vrese vrylaat, en daar is geen rasionele rede aan ons gegee om iets te verander wat so goed lyk nie. Wie stop iets wat goed voel, reg? Ek weet dit goed, ek gaan daardie tweede hulp van roomys spyt maak, maar ek neem dit.
Die Peanut Gallery in jou kop
Ons skep slim maniere om ons vrese te verberg, en ons gee aanleiding tot 'n kakofonie van stemme wat al die redes waarom ons moet wegkruip, versterk, waarom ons bang moet wees, sodat ons dit nie vergeet nie. Binnekort word ons deur die grondboontjiesgalery in ons kop beheer.
Hulle is die klein stemme wat jou eis as jy na die vrieskas gaan om die karamel-pecan-ys te gryp vir 'n "snack", wat 'n meesterlike stel regverdighede skep waarom drie scoops nie sleg gaan wees nie - Ek gaan môre klas toe, jy het dit nodig, jy is in 'n pittige stemming, hy het nie gebel nie, en hoekom moet jy dit in elk geval nie werd wees nie, natuurlik, jy het nie die werk gekry nie, Wees nie regtig goed genoeg daarvoor nie, so gaan haal die roomys. Dit sal jou beter laat voel.
Al die tyd is daar 'n ander stem in ons koppe, die regter, en hoewel ons dink dit is aan ons kant, is dit regtig nie. Die regter is soortgelyk aan 'n slang se tong - in die mond en uitstryk. Oordeel ons en beoordeel alles buite ons wat nie in lyn kom nie.
Die storie aan die binnekant en die een aan die buitekant
Ons leef een verhaal aan die binnekant en 'n ander aan die buitekant. Aan die binnekant wil ons net die roomys hê, want ons het onsself (met die hulp van die grondboontjiegalery) gesê dit is die enigste ding wat ons sal laat voel. Ons regter staan ​​ons terug en spot die selluliet op ons dye en die blink feit dat ons nie die werk kon kry nie, want ons het nie 'n kollege-graad nie.
Dieselfde regter is die eerste om ander rondom jou te oordeel wat sommige van die vrese kan uitwys wat jy so desperaat probeer wegsteek, 'n regter en jurie wat almal in een toegedraai is. Gee hulle 'n vinnige wit en skerp tong en jy is gevaarlik. Die regter kan jou op jou kak noem, maar niemand anders kan nie.
As jy grootgeword het met broers en susters, sal jy onthou hoe jou broers en susters jou in die maag kan stamp. As iemand buite die familie jou egter met 'n koue knokkel toebroodjie gedreig het, was jou broers en susters die eerste om in te spring en daardie buitestaander te squash soos 'n mier op 'n piekniek tafel. Ek kan met my broer rommel, maar jy kan nie. Ja, dis ons regter.
Om die Regter & Jury & Veroordeelde te wees
Ons vrese strewe na ons oortuigings. Niemand sal my liefhê nie, want ek is nie liefdevol nie. Vrees dat hulle nie geliefd is nie, beteken 'n uiterlike voorkoms wat nie liefde hoef te hê nie, wat op sy beurt 'n waarskuwing aan die regter en jurie in ons koppe stuur om 'n uitspraak oor iemand of iets te gee wat darem 'n vinger opduik om ons eie vrese te bevestig.
Gesig dit: dit is baie makliker om ander te oordeel as om onsself te kyk. En wanneer ons finaal kyk, draai die regter ons op met 'n wraak en herinner ons hoekom ons onwaardig is van liefde, so ons besluit eerder om dit nie weer te doen nie. Soos 'n kind wat deur 'n stoof gebrand word, word ons geskroei deur die ontstellende hitte van die selfhaat wat ons op onsself stel.
Dit lyk dalk bo-aan. Jy mag dalk dink, "Ek haat myself nie." Nou is ek niks as dit nie dramaties is nie, maar ek kan eerlik erken dat ek myself gehaat het. Nadat ek dit aan ander toegee het, het ek gevind dat baie van ons daardie haat op een of ander punt gevoel het.
Selfgeregtigheid: Hou aan tot geloof van reg en verkeerd
Oké, so jy hoef nie haat te erken nie, maar vra jouself af hoe sterk jy jou regte en verkeerde oortuigings hou; vra jouself af hoe gereeld jy diegene oordeel wat nie met jou saamstem nie of die vermoë het om regdeur jou te sien na waar jou vrese wegkruip.
Daar is niks meer bevredigend vir ons regter en jurie as selfgeregtigheid nie. Ek het oordeel geword van mense wat nie oordeel oor hulleself het nie, miskien omdat ek wil hê almal moet soos ek wees. Dit sal my beter laat voel. . . waarskynlik. Maar ek wil gewillig wees om die luidste in die kamer te betree om te skree: "Ek is lief vir myself!" Lê waarskynlik.
Vrees is 'n gedagtemonster wat ons uit vals oortuigings getuig het, omdat ons nie beter geweet het nie, en oordeel is die wapen wat ons gebruik om onsself en ander te gebruik om ons vrese te beskerm.
© 2014 Betsy Chasse. Herdruk met toestemming
Dik Heilige Koeie: Die Verheffende Story van Gemorste Melk En Vind Jou Eie Geestelike Pad In 'n Hektiese Wêreld - Deur Betsy Chasse
Bekroonde vervaardiger van die slaapplek Wat die Bleep We Know !? Betsy Chasse het gedink sy het dit alles uitgevind ... totdat sy besef het sy het nie. Sy het niks van geluk, liefde, spiritualiteit of haarself geweet nie ... niks, nada, zilch. Sy ontleed die brose oortuigings wat ons almal so lief hou.
Betsy Chasse is 'n internasionaal bekende skrywer, rolprentmaker en spreker. Sy is die mede-skepper (skrywer, regisseur, produsent) van die film "What The Bleep We Know ?!" en die skrywer van verskeie boeke insluitend Tipping Sacred Cows, Metanoia - 'n Transformatiewe Verandering van die Hart en die metgesel boek na BLEEP, Ontdek die eindelose moontlikhede om jou daaglikse werklikheid te verander. Sy geniet ook om te blog vir Huff Post, Intent.com, Modern Mom en ander webwerwe. Chasse maak steeds provokerende films.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Vrees is 'n gedagtemonster wat die Peanut Gallery in jou kop rig