September | 2012 | Binne die Glashuis
Soek julle my pa? Nee, ons soek jou vrou!
Daar is baie voordele om met ’n bekende pa groot te word en dit is daardie voordele wat my gebring het tot waar ek nou is. Maar seker die grootste nadeel is die gevoel van om in iemand anderste se skaduwee te wees.
Toe ek begin het om ook rond te toer en te preek, was dit ’n konstante herinnering vir my dat ek in iemand groter se skaduwee staan. Elke keer wanneer iemand my bel om my te bespreek vir ’n praatjie, moet ek eers vra: “Soek julle my pa?” (Ek het gevoel die bietjie vernedering oor die foon is beter as die groot verleentheid om by ’n plek op te daag waar hulle verbaas is om my daar te sien.)
Die meeste van mense wat my gebel het, was opsoek na my. Maar wanneer ek daar aankom moet ek hoor hoe baie hulle van my pa hou en hoe opgewonde hulle is om sy seun te hoor. Ek het ook elke van my preke begin met die sin: “Wie van julle het al my pa, Gary Kieswetter gehoor preek? Wel, die appel van nie vêr van die boom nie.”
Selfs noudat ek seks praatjies aanbied begin ek ook my speech met: “Wie van julle het al my pa, Gary Kieswetter gehoor preek? Wel, hy weet wat ek doen en is steeds trots op my.”
Ek werk tans aan ’n nuwe opening line vir my seks praatjies: “Ons gaan vandag praat oor seks, maar moenie worry nie ek is ’n professional. Julle kan maar net rustig wees, ek sal julle nie embarrass nie. So net voordat ons begin, kan al die mense wat ’n voet fetish het aan hierdie kant sit en die ander aan my linker kant.”
Ek moet sê die meeste fun wat ek het, is wanneer iemand laat in stap by een van my praatjies.
As iemand laat in stap dan stop ek waarmee ek besig is en sê: “Welkom, julle het darem nie veel gemis nie. Ons het nou net klaargemaak waar almal in hulle beurt vertel het van hulle sekslewe. Nou is dit julle beurt.”
Vandat ek seksuologie begin studeer het, was daar baie minder mix-ups tussen wie die mense wou nooi, my of my pa. Uiteindelik ek is nie meer in my pa se skaduwee nie. (Dit het ’n professie soos seksuologie gekos om daaruit te beweeg, maar ek is nou my eie mense, met my eie bediening.)
Wel, dit was nie lank nie, toe het die Gesonde Seks gogga ook vir my vrou Janet gebyt en sy het begin praatjies aanbied. Ek was in die begin baie opstanding daaroor, want ek het geweet dat die samelewing eerder na ’n vrou oor seks sal wil luister as ’n man. Maak nie saak of dit die man is met die seksuologie graad nie, dit is altyd die vrou wat genooi word om oor seks te kom praat. (Ek sal dalk in ’n ander blog post vertel van die droom wat ek gehad het van dié ander vrou wat oor seks praat en oor als genooi word.)
Ek kan dit seker verstaan. Die man is immer die antagonis in die hele seks storie en daar is in elk geval nie ’n manier hoe ’n man die vrou-spesie kan verstaan nie.
Maar nou eers terug na my eie vrou.
Janet se seks praatjies het so gewild geraak dat almal begin vra het vir haar. En dit was nou onlangs waar ek nou weer moes begin screening question gee vir iemand wat my wil bespreek vir ’n praatjie.
“Is julle opsoek na my pa?”
“Nee, ons is opsoek na jou vrou!”
‘n Kerk of nie-Kerk boodskap?
My Gesonde Seks bediening het begin goed lyk. My Facebook groep het meer as 5000 lede toe gehad en mense het na my advies begin luister. Ek het nog nie regtig geweet hoe ek ’n inkomste van hierdie kan maak nie of hoe my Gesonde Seks Bediening in die kerk gaan inpas nie. Al wat ek geweet het, is dat ek geniet wat ek doen en dat ek vrede het in my hart om voort te gaan daarmee.
Tydens ’n breakfast met een van my mentors word ek gekonfronteer met ’n toekoms besluit wat ek binnekort sou moes maak. “Timothy, jou boodskap is baie uniek en nodig. Dit is ook baie radikaal. Watse audience probeer jy voor cater?”
Dit was ’n maklike antwoord. Hierdie was nie ’n vraag wat ek nog nie alreeds baie oor bepeins het nie. Selfs in my motiverings brief aan die Akademie vir Seksuologie om daar te studeer het ek geskryf: “Ek het ’n hart vir alle mense. En met my graad wil ek die konserwatiewe persoon vertel van die plesiere van seks en ek wil vir die liberale persoon vertel van die commitment van ware liefde.”
Met ander woorde ek wil met my boodskap beide die kerk en die nie-kerk mense bereik.
Wat ek nie verwag het nie, was wat my mentor vir my toe gesê het. “Jy gaan nie al twee gelukkig kan hou met jou boodskap nie. Jy gaan moet kies.”
Ek het terug geskuif in my stoel. Ek was nie lus om te kies nie. Al wat ek ken is die kerk, maar tog is daar iets daar buite wat my trek. Nee, ek gaan nie hoef te kies nie. Ek is goed genoeg om al twee gelukkig te hou.
Hy het vir my gesê ek hoef nie nou ’n antwoord vir hom te gee nie, maar hy voorspel in die nie te naby toekoms gaan ek my boodskap in ’n meer spesifieke rigting moet inneem, wat een van hierdie twee groepe ongelukkig gaan maak.
Ek het in die volgende maand, agtergekom, dat hy reg was. Ek gaan moet kies en die keuse wat ek moes maak sou bitter-soet wees.
Vrees vir ‘n seuntjie van my eie
Ek was nog altyd meer van ‘n dogtertjies-tiepe-pappa. (Wat ook al dit beteken!) Selfs toe ek op skool was het ek geweet dat my oudste ‘n dogtertjie gaan wees. Dit was so sterk tydens ons eerste swangerskap, hierdie wete, dat enige iets of iemand wat die teendeel stry, ‘n baie streng en hard woord van my sou kry.
Opgewonde oupas en oumas, wie hulle eerste kleinkind verwag, het reg gestaan met drome, baba name en blou-bul baba kleure. (Dit was in die dae toe die blou bulle nog blou was!) Almal het ‘n seuntjie verwag.
Selfs die vreemde, ek neem aan Christen-broeder in die plaaslike Christelike boekwinkel wat opstap na my vrou toe en sy hand op haar maag sit en sê: “Die Here het groot planne met hierdie mannetjie.”
“Ek hoop nie so nie, want hierdie is ‘n meisiekind.”
En dan soos enige goeie charismatiese gevulde kennis-oor-die Gees Christen, het hierdie dierbare broeder net aangegaan met sy eie goddelike gevoel. “Dokters, scanners, toetse, moderne wetenskap, dit kan alles verkeerd wees, maar hierdie (g)od is nooit verkeerd nie.”
Die dude was baie naby om die ander wang te draai, want ek was goed op pad om hom by te kom.
My vrees/angs/onsekerheid vir ‘n seuntjie van my eie was so groot gewees toe die dokter ons eerste kind uithaal en haar vir my wys, het ek getwyfel. Ek het lank gestaar na die geslagsdeel van hierdie baba in die dokter se hande, maar dit wou nie in my kop registreer watse geslag nie. Ek weet nou as seksuoloog, is die vrou se geslagsdeel baie opgeswel by geboorte en kan soos ‘n skrotum lyk, maar daar is een ander deel van die man se geslag wat gekoppel moet wees aan daardie skrotum, wat net nie daar was op my oudste nie. Die dokter moes gesien het ek weet nie waarna ek kyk nie, en sy het sag kuns genoem: “Gelukkig pappa en mamma, julle het ‘n pragtige dogtertjie.”
Die onderliggende vrees vir ‘n seuntjie van my eie het weer gaan hiberneer, net totdat die piepie-stokkie weer twee lyntjies getoon het. Die dokter het met die eerste sonar beweer dit mag dalk ‘n bulletjie wees, die keer!
Ek droom toe daardie aand, dat al die vooraf mediese-toetse en geestelike-gevoelens almal ooreenstem. Dit is ‘n seuntjie. Maar nadat hulle die kind uithaal is die geslagsdeel onontwikkeld en die dokter sê vir my dit is my besluit watse geslag hy of sy gaan uitdraai. (Gelukkig was dit net ‘n droom, maar duidelik was die onderliggende vrees vir ‘n seuntjie van my eie nog steeds iets wat by my psige gespook het.)
Ek is nie iemand wat dinge net los nie. Ek probeer dit uitpluis. Ek soek antwoorde. Ek wil verstaan. En met dié het ek ‘n paar moontlike redes vir my vrees vir ‘n seuntjie van my eie, mee vorendag gekom.
Ek is bang my seun gaan dieselfde seks vs. gees stryd hê as ek.
Dat ek nie so goeie pa sal kan wees as wat my pa vir my was nie.
Maar nie een van hierdie redes het my onderliggende vrees vir ‘n seuntjie van my eie versadig nie. Dit was nie totdat ek met een van my ooms in berading gesit het nie (ek was die persoon wie die berading ontvang het), dat hierdie vraatsugtige siels-dier tot ruste kon kom nie.
“Timothy ek dink nie dit het te doen met enige van hierdie redes wat jy wil voorgee dit is nie. Ek dink dit het baie eerder te doen met jou eie kinderjare en wat met jou gebeur het toe jy nog ‘n seuntjie was.”
In een oomblik, totale ontnugtering. Helderheid. Duidelikheid. Selfs genesing. (wel tot ‘n mate), maar genoeg só dat ek nou uitsien met die hoop dat nou met Janet se derde swangerskap dit ‘n seuntjie van my eie sal wees.