Die Middeleeue se omgang met die Ou Testament is selfs roerend. Vir hulle (soos vir die vroeë kerk) is alles op die Skrif gebou. Moeite is gedoen om ‘n standaardteks saam te flans, elke aspek daarvan te ondersoek en dan daaroor te skryf. Alhoewel nie alles bewaar is nie, is daar ongelooflik baie geskryf. Veral kommentare. En dit nogal voor die boekdrukkuns ontdek is. Tydens die Middeleeue was die klooster, die klein kloostersel en kloosterskole die plek waar dinge gebeur het.
Een so ‘n kloosterskool aan die oewer van die Seinrivier in Parys is Sinte Victor genoem. In die twaalfde eeu het dié skool ‘n belangrike geleerde gehad wat diep oor teks en geskiedenis nagedink het; wat krities teenoor die uitwasse van die allegorie gestaan het en wat erns met die eerste eksegetiese stap van die Middeleeuse eksege gemaak het. Sy naam was Hugo en is mettertyd Hugo van Sinte Viktor genoem. Hy het nie oud geword nie, maar destyds het mense ook nie lank geleef nie. Gebore tussen 1097 en 1099 en gesterf in 1141. Soos so baie ander het Hugo egter baie lewensin binne die vier mure van die klooster ervaar en het hy in die eensame klein kloostersel die groot wêreld van die Bybel en die teologie te ontdek.
Hugo het iets soos ‘n ‘inleiding tot die Ou Testament’ geskryf. Daarin het hy name verklaar, Bybelkarakters toegelig, die skrywers van die verskillende boeke en elke Bybelboek se indeling toegelig. Verder is verwysings na die apokriewe, die besluite van belangrike konsilies en sinodes gemaak en is die belangrikste insigte oor die kerkvaders se insigte gemaak, en het hy die kanonvorming aan die hand van die kerkgeskiedenis verduidelik. Alles hulpmiddels om die historiese lees van die Ou Testament te vergemaklik.