Wanneer die leser die teks resepteer teen die agtergrond van die inleiding, is dit met spesifieke aandag aan die oorvloedige ironiese verwysings na die “beskaafdheid” van die Britse magte en die “onbeskaafdheid” van die Boere wat deur pyn en ontbering “gekorrigeer” moes word. Die vraag ontstaan wel by my of hierdie tema reeds in die oorspronklike manuskrip teenwoordig was en dus net in die parateks uitgelig is, en of dit moontlik later – gelyktydig met die inleiding – ingebring is. Ongeag watter opsie korrek is, word die leser se prosessering van die teks wel in ’n groot mate deur die “instruksie” in die parateks gerig; word die leser as’t ware beheer en gemanipuleer om dieselfde ironies-bitter perspektief as die skrywer aan te neem. Dit is moontlik dat die leser se weerstand teen hierdie poging tot manipulasie vir die vervreemdingseffek verantwoordelik is. Jacob Grimm skryf in dié verband aan Brentano se medewerker, Arnim: “… my hele navorsing berus daarop om te leer en aan te toon hoe ‘n groot epiese letterkunde oor die hele wêreld heen geleef en gefunksioneer het, hoe dit al hoe meer deur die mens vergeet en verloor is, of indien dit nog nie heeltemal verlore is nie, hoe die mens steeds daarvan leef en daarop teer. (…) Soos die paradys verlore gegaan het, so is ook die tuin van die ou letterkunde vir ons toegesluit, alhoewel elkeen nog ‘n klein stukkie paradys in sy binneste ronddra.”