February | 2014 | urbanboer
Soos ek altyd sê … “Mense is snaaks, in ‘n non LOL kinda way”.
Veral daai mense wat afkortings soos lol, lmfao, tgif en daai kinda short text kak as ‘n gewoonte gebruik. Mens moet dadelik let op hulle … want hulle het sommer kak maniertjies van die begin af en steek dit nie eens weg nie.
Eintlik dink ek meeste mense is kak. Hulle is of vol kak, hulle steek hulle kak weg, hulle fake kak, hulle maak of hulle nie kak is nie, hulle is deur die kak, in die kak, besig om ‘n kak storie te vertel en sommige van hulle het selfs vanne wat jou aan kak laat dink – soos ‘n drol wat “plomp” in die wit porselein troon …
Dis moeilik om regtig aan die begin te weet wie die drol in die drinkwater is … maar die waarheid kom altyd uit.
Mens moet meeste mense maar net tyd gee voor jy mense regtig begin trust, want hulle kak sal een of ander tyd kop uitsteek … soos ‘n drol wat net nie meer geknyp kan word nie.
Na my laaste 2 jaar se kak voel ek sommige dae soos ‘n lopende “loop magie” myself.
Dis soos die skuttery – kak op kak op kak …
Kry mens nog goeie kak?
Die enigste “good shit” waarvan ek meeste van die tyd hoor is daai boom wat my vriend Nardus elke dag rook …
Vanoggend het ek gaan breakfast eet saam met ‘n ou vriend. Dit het my weer remind aan die ‘goeie tiepes kak’.
Dis daai kak vriende wat jy nooit sien nie, maar as jy mekaar sien praat jy naturally weer kak soos in die ou (kak) dae. Ja … die kak hou al onophoudelik vir jare aan.
Daar sit ek en besef toe – ja kak vriend, jy judge my nie, jy luister na my kak, jy deel jou kak en ons praat oor kak mense en die dag toe ons letterlik en figuurlik onsself bekak het.
Jip – almal het kak. Elke liewe een van ons.
Ons het gelag soos in die ou dae en toe die breakfast klaar is en die twee Mega koffies hulle gatte gesien het, het ons opgestaan, ons kak agter ons gesit vir ‘n kortstondige oomblik en weg gestap tot volgende keer.
As jy gebless word met ‘n loop magie van kak soos ek, kan jy nie help as om te wonder waar jy in jou lewe kak aangejaag het nie.
Ek meen almal sê tog “karma is ‘n bitch” en “die wiel draai” en al daai … wait for it … kak!
Ek probeer uit figure waar in my lewe ek iemand so erg onreg aan gedoen het om my konstante loop magie te verdien.
Gewoonlik is chicks net te happy vir ‘n loop magie, want wie weet … miskien verloor jy ‘n kilo of twee.
Nie ek nie – die kak maak my duk!
Julle wat my kak lees (ek weet nie regtig hoekom iemand my kak lees nie of wie julle is nie, maar die Stats vertel my dat mense my kak lees) – doen my asseblief ‘n favour. Ek vra mooi!
May I have your attention please? Will the real Slim Shady please stand up!
As jy voel ek was al ooit kak met jou of het jou iets kak aan gedoen in my lewe, kak onregverdig was of sommer net ‘n kak mens was – comment asseblief, stuur vir my ‘n mail, Facebook my, bel my, sms my, stuur ‘n posduif … vertel my van my kak.
Ek wil my shit regmaak, want ek kan nie meer met die loop magie deur die lewe loop nie.
Wie weet – miskien vind ek weer my flymskerp sin vir humor tussen al die kak en dan deel ek miskien een van die dae met julle die storie van toe ek figuurlik myself bekak het … met ‘n loop magie, voor ‘n boyfriend. Jip … die kak volg my al van skooldae af. Maar vir nou wil ek NET my kak uitsort …
Soos George (die medisyne man) altyd gesê het … “Something’s gotta give”.
Ek WIL my kak regmaak, dinge regstel met die universe, die les leer wat ek suppose is om te leer in die lewe sodat die kak kan stop, want anders gaan ek een van die mooi dae my shit regtig loose.
Ek’s nou moeg vir my kak wegsteek agter ‘n skerm van smiles en waves en snaaks wees. (alhoewel snaakse kak vir kortstondige oomblikke help)
ENOUGH! The shit’s been REAL!
Ek’s moeg vir die kak!
Soms wil my oë ‘n paar trane kots en my mond ‘n paar woorde …
Ja, ek het ‘n Blog belowe, maar sukkel so bietjie met die uitvoer … so tussen die trane kotsery. Tenminste gebeur dit en dit is nie net ‘n leë belofte nie. Van daai het ek self ook al genoeg gehad … Ek weet anyway nie wie wil regtig na my stront luister nie … miskien is ek die enigste leser, maar tenminste kry ek die kak van my hart af.
Ek het die laaste 2 weke in die hoek gaan sit en gaan trane kots tot ek beter voel.
My maat Marise het eendag vir my gesê, my grootste downfall in die lewe is die feit dat ek dink almal is soos ek … en daarom word ek keer op keer teleurgestel. Almal is glo nie eerlik nie. Almal dra glo nie hulle harte op hulle mou nie. Almal is glo nie opreg nie. Meeste mense is basies skelms en dose.
My vraag is … wat de moer het geword van mense wat regtig omgee? Mense wat ‘n belofte maak en regtig kan produce? Mense wat kan gee en vat en nie net vat (en vat en vat en vat) nie?
Ek het die laaste week baie gedink oor krummels.
Krummels is daai stukkies kos wat oorbly na almal klaar genoeg gehad het.
Dis soos daai tiende van ‘n tiende wat mense Sondag by die kerk gaan ingooi. Dan vertel hulle vir die wêreld dat hulle elke maand hulle tiende vir die kerk gee … (Ek het ook ‘n recent vrees ontwikkel vir enige iemand wat my vertel en verkondig hulle gaan Sondae kerk toe, maar ek sal later meer daaroor vertel …)
Kak man! Daai was ‘n tiende van ‘n tiende. Daai krummels in jou beursie! Die pienk en blou krummels wat jy nie nodig het nie, maar graag wil gebruik om te verkondig van jou “good deeds”.
Ek wil nooit ‘n mens wees wat krummels gee nie. Nie by die kerk nie en nie in die lewe nie.
Ek kan deesdae nie eens sê dat hoe meer mense ek ontmoet, hoe meer verkies ek diere nie, want dis glad nie die geval nie.
Dis meer iets soos hoe meer mense ek ontmoet, hoe meer verkies ek myself!
‘n Liefdes Storie so duskant Valentynsdag
Op ‘n dag klim ‘n gewone Urban Boere-meisie op die rug van haar silver vos. (dis ‘n Polo om meer spesifiek te wees)
Sy het vir die eerste keer in haar lewe vryheid. Sy voel soos ‘n prinses en kan uiteindelik die prins van haar hart gaan ontmoet … of net happiness vind, soos enige prinses van droom.
Sy deurkruis daardie dag die streek op haar silwer vos van hoek tot kant en daar ontmoeting sy haar Eerste Wyse Man.
Hy is ‘n Medisyne Man. Wys en gaaf, praat oor die mens se binneste – nie die bloed en derms nie, maar die siel en die hart. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd gesels die meisie met iemand asof sy hulle haar hele lewe lank al ken. Hy het die mooiste maniere. Hy hou selfs die deur van sy goue koets (‘n goue Fortuner, oftewel ‘n unfortunate Fortuner) oop vir haar en laat haar weer soos ‘n baie spesiale mens voel. Sy besluit toe om nie eens verder te soek nie … die medisyne man bring dan alles wat perfek is vir ‘n prinses.
Hulle lewe happily saam vir een hele jaar. Die prinses se ogies blink … soos die toekoms wat sy sien met die medisyne man van haar hart.
Een oggend word sy wakker in haar sagte wit prinses bed en besef dat alhoewel sy aanvanklik gedink het hy is vors en sterk en lief het hy bewys dat hy naar en gemeen is. Hy vry met ander prinsesse in die streek en sy hart behoort nie aan haar nie. Haar hart was in stukke gebreek.
Sy klim toe weer op haar silwer vos en en vlieg na ‘n ander deel van die Koningkryk. (Snorcity om spesifiek te wees)
Die volgende oggend ontmoet sy die Tweede Wyse Man. Sy ken hierdie Wyse Man van lank gelede toe hy haar op ‘n stadium ‘onttroon’ het as jong dame van 16.
Hy neem haar uit vir ete (hy braai vir haar) en praat met haar oor allerhande dinge. Sy is so half ongemaklik oor die behandeling wat hy haar vroeër toegedien het toe sy 16 was, maar sy is ordentlik en benader hom met respek. Sy moet ordentlik wees, want hy is ‘n Christen mens en sit elke Sondag in die kerk op die heel voorste bankie.
Hy vertel haar hoe wonderlik sy is en hoe gelukkig sy eendag ‘n man gaan maak. (Fok, dis ‘n kak ding om te sê en ek sal nooit weer vir daai bok tos val nie!) In elk geval, sy moet hoor van sy aaklige gemene vorige Courtisane in sy lewe, sy probleme en watse goeie mens hy eintlik is en dit maak haar klaar seer net om te hoor dat iemand wat vreugde verdien ook seer kry. Haar hart is egter nie seer omdat sy op hom verlief is nie, maar omdat sy wens sy kan help, want hy is immers ‘n goeie Chrsiten man.
Net toe sy hom vertrou as vriend en mens (en miskien eendag as prins in haar lewe) ruk hy haar hart uit met wat voel soos ‘n houtkapper wat met ‘n byl groot stompe kap. Haar hart was in ieder geval al so baie keer opgekerf en teruggesit, maar dis ook baie klein vir ‘n menslike hart … en sy kry moerse seer.
Sy klim toe weer op haar silwer vos en gaan soek verder in dieselfde Koningkryk.
Een oggend van haar verblyf in die Snorstreek ontmoet sy die Derde Wyse man. Hy is sag en lief en hulle gesels oor boeke en mites van die Koningkryk. Hulle ontwerp selfs hulle eie tiepe #taal. Hy is afkomstig van ‘n ander Koningkryk ver weg van Snorcity af.
Sy wil al sy vrae beantwoord en hom allerhande dinge vertel, maar sy is nou versigtig. Iemand het onlangs vir haar gesê sy moet haar geheime vir haarself hou. Dit gaan so teen haar grein, maar sy luister maar en glimlag mooi, praat oor allerhande ander dinge en loop weg met haar geheime nog in plek, terwyl die Derde Wyse man terug gaan na sy Koningkryk ver oor die see.
Daardie aand bid sy vir geen Wyse Man in haar lewe ooit weer nie.
Niemand om haar lief te hê en te bemin nie.
Niemand om haar hart heel te maak en te koester nie.
Niemand om haar te beskerm nie.
En nog minder om vir haar kak stories te vertel nie, want teen die tyd ken sy die verskil tussen kak en wol … en sy wil nie ‘n trui brei nie.
Die lewe het haar al so deurmekaar gemaak dat sy net nie meer weet hoe om mense te vertrou nie, want klaarblyklik wat hulle sê en wat hulle doen is twee totaal teenoorgestelde goed en die wat ‘n bietjie potensiaal wys, bly inelkeval in ‘n ander Koningkryk.