Vriendskap is vir my 'n vergelykbare, onmeetlike seën,
en 'n lewensbron - nie metafories nie, maar letterlik.
Ongeveer agt jaar gelede het ek saam met 'n dierbare vriend wat ek al meer as 40 jaar geken het, gaan ete. Dit was die laaste keer dat ons mekaar sou sien en teen die einde van die aand was ek diep geskud. Maar meer blywend en meer ontstellend as hierdie was die gevoel van verlies sonder sy vriendskap. Dit was 'n skielike einde, maar dit was ook 'n einde wat vir my ver gegaan het verder as daardie aand. Ek is sedertdien bekommerd oor watter soort vriend ek vir my vriende is, en waarom 'n vriendskap skielik selfvernietigend kan wees terwyl ander so onverwags kan bloei.
Ek en my vriend was gewoond daaraan om saam te gaan eet, hoewel dit 'n al hoe moeiliker saak vir ons geword het. Ons het mekaar selde gesien, en ons gesprekke was geneig tot herhaling. Ek het nog steeds sy passie vir praat geniet, sy bereidwilligheid om verwonderd te wees oor die lewensgebeurtenisse, ons komiese groeiende lys van minder kwale toe ons sestigerjare betree het, en die ou verhale waarop hy teruggeval het - gewoonlik verhale van sy geringe oorwinnings, soos die tyd sy motor het uitgebars, is deur die versekering as afskrywing verklaar en beland in 'n veilingshuis waar hy dit teruggekoop het met 'n deel van die uitbetaling van die versekering en slegs geringe herstelwerk gedoen moes word. Daar was verhale van sy tyd as kroegman in een van die grofste kroeë in Melbourne. Ek dink in baie langdurige vriendskappe is dit hierdie herhaalde verhale uit die verlede wat die hede so ryklik kan vul.
Wat doen ons as 'n vriendskap van 40 jaar eindig? Tim Foster / Unsplash
Nietemin, dit lyk asof sowel sy opinies as myne te voorspelbaar geword het. Selfs sy begeerte om met die mees onvoorspelbare standpunt oor enige probleem te kom, was 'n roetine wat ek van hom verwag het. Elkeen van ons het die swakhede in die ander se denke geken, en ons het geleer om nie te ver te gaan met sommige onderwerpe wat natuurlik die interessantste en belangrikste was nie.
Hy het geweet hoe polities korrek ek kon wees, en hy het skugter genoeg tyd gehad vir my selfgeregtigheid, die voorspelbaarheid van my sienings oor geslag, ras en klimaat. Ek het dit verstaan. Hy het ook geweet dat sy vurig onafhanklike denke dikwels net die gewone teenstand teen greenies of lefties was. Iets het in ons vriendskap begin misluk, maar ek kon dit nie goed raaksien of daarvan praat nie.
Ons was 'n kontrasterende paar. Hy was 'n groot man met 'n aggressiewe voorsprong op sy gierige aard, terwyl ek maer, kort en liggaamlik effens langs hom was, 'n baie meer gereserveerde persoon. Ek het van sy grootte gehou omdat groot mans in my lewe beskermende figure was. Soms as ek bedreig gevoel het, sal ek hom vra om saam met my na 'n vergadering of 'n transaksie te gaan, en net langs my staan ​​op sy groot manier. Gedurende een lang periode van probleme met ons bure sou hy besoek het toe die spanning groot was om sy formidabele teenwoordigheid en sy solidariteit met ons te toon.
Ek het altyd gelees en geweet hoe om boeke te praat, terwyl hy te rusteloos was om veel te lees. Hy het geweet hoe om te sing, en soms met sang saamgebars. Hy was nie in staat om professioneel te werk sedert 'n fisieke en geestelike ineenstorting nie. Daarenteen het ek bestendig gewerk, nooit so vry met my tyd soos hy nie.
Byna twee jaar voor ons laaste ete saam het sy vrou hom skielik verlaat. Toe dit blyk, beplan sy haar vertrek al 'n geruime tyd, maar toe sy gaan, is hy verbaas. Ek het 'n meer deurmekaar en broos kant van hom gesien gedurende daardie maande toe ons sou vergader en gesels oor hoe hy hul beradingsessies hanteer, en dan hoe die onderhandelinge verloop het oor besittings en uiteindelik die gesin. Hy het geleer om vir die eerste keer alleen te leef sedert hy 'n jong man was, en ondersoek hoe dit kan lyk om nuwe verhoudings op te soek.
Ons het ontmoet toe ek 'n eerstejaar universiteitstudent was wat by my ouma se huis in 'n voorstad van Melbourne oornag. Ek studeer 'n Baccalaureus Artium, het die nagte gebly, literatuur, musiek, geskiedenis, drinkwyn, dop, meisies en idees ontdek.
Hy het in 'n woonstel 'n paar deure weg in 'n straat agter my ouma se woonplek gewoon, en ek onthou dat dit die plaaslike jeuggroep van die gemeente, of die oorblyfsels van een, wat in sy woonstel ontmoet het. In die woonstel van my vriend sou ons om die vloer lê, 'n half dosyn van ons drink, flirt, stry oor godsdiens of politiek totdat die nag in ons koppe was, styf en dun en trillend van moontlikhede. Ek was mal oor daardie skielike intieme en intellektueel ryke kontak met mense op my eie ouderdom.
Ek en my vriend het 'n koffiesitkamer in 'n ou winkelhuis waar 'n ontmoetingsplek vir jeugdiges opgerig is, opgerig. Ek was die een wat in die chaotiese lewe van die plek gedompel is toe studente, musikante, misfits, hoopvolle digters en klein kriminele deur die winkel gesweef het, terwyl my vriend sy oog gehou het oor die breër prentjie van makelaars, plaaslike rade, voorraad koffie, inkomste en uitgawes.
Miskien het die ervaring help om my eie volwassenheid te vertraag, wat my die geleentheid gegee het om 'n boheemse, gemeenskaplike alternatiewe lewenstyl te beproef wat vir sommige van ons so belangrik was in die vroeë 1970's. My vriend was egter gou getroud. Dit was asof hy 'n parallelle lewe buite ons vriendskap, buite die jeuggroep, koffiewinkel, kruikorkes, dwelms en verkeerde ervarings van ons projek gehad het.
Dit het ons nie verbreek nie, en hy het in werklikheid na sy huwelik 'n ander soort vriend geword. Ek sukkel soms om 'n bestendige gevoel van myself te kry. Soms sou ek in daardie jare nie kon praat of selfs naby ander was nie, en ek onthou een keer toe ek so gevoel het, het ek na my pasgetroude vriend se huis gegaan en gevra of ek op die vloer in die hoek van hul sitkamer kan lê. kamer vir 'n paar dae totdat ek beter voel.
Hulle het my toegejuig. Ek het gevoel dat dit hierdie toevlugsoord was wat my toe gered het, wat my die tyd gegee het om te herstel en my die gevoel gegee het dat ek êrens heen kon gaan waar die wêreld veilig en neutraal was.
Vriendskap kan 'n plek skep om veilig te voel. Thiago Barletta / Unsplash
Mettertyd, en meer onstuimig en onseker as my vriend, was ek saam met 'n maat wat 'n gesin grootmaak. Hy was gereeld betrokke by verjaarsdae van ons kinders, ander vieringe, huisbeweeg en het net gesinsmaaltye binnegedring. Dit het vir ons gewerk. Ek kan onthou hoe hy ons gietyster-houtstoof op sy plek opgelig het in ons eerste opgeknapte huis in Brunswick. Hy het in 'n meer besige huis naby die bosveld aan die rand van Melbourne gewoon, so een van my plesier het die lang fietsry-uitstappies geword om hom te sien.
Ek en my maat is deur die plaaslike gemeenskap omhels danksy die kindersorgsentrum, kinders, skole en sport. Blywende vriendskappe (vir ons en vir ons kinders) het gegroei in die tentatiewe, oop en effe blindelings gevoel van vriendskappe. Gedurende hierdie anderhalf dekade het die besonderse vriendskap met my vriendelike vriendin bestaan, miskien tot ons verbasing.
'Baie verdraagsaam vir die beste bedoelings'
In sy deeglike smaak 1993 boek oor vriendskap, het die politieke wetenskaplike Graham Little geskryf onder die helder lig van geskrifte deur Aristoteles en Freud, dat die suiwerste soort vriendskap “verwelkom die verskillende maniere waarop mense lewendig is en baie verdra in 'n vriend ter wille van die beste bedoelings”.
Dit is miskien die naaste wat ek aan 'n definisie van vriendskap op sy beste gesien het: 'n houding met simpatie, belangstelling en opgewondenheid gerig op 'n ander ondanks alles wat anders blyk dat ons gebrekkige en gevaarlike wesens is.
Die aand, die aand van die laaste keer dat ons saam gaan eet het, het ek my vriend in die rigting van een van die onderwerpe gestoot wat ons gewoonlik vermy het. Ek wou hê dat hy erkenning moet gee en selfs om verskoning vra vir sy gedrag teenoor jong vroue met wie hy gepraat het, het ek gedink, skelm en beledigend, byna 'n jaar tevore in my huis op 'n partytjie.
Die vrouens en diegene van ons wat getuie van sy gedrag gehad het, voel voortdurend spanning oor sy weiering om die feit te bespreek dat hy so beledigend met hulle wou praat en dit dan in ons huis voor ons gedoen het. Vir my was daar een of ander element van verraad, nie net in die manier waarop hy hom gedra het nie, maar in sy voortdurende weiering om te bespreek wat gebeur het.
Die vrouens was dronk, het hy gesê, net soos hy die laaste keer gesê het ek probeer om met hom hieroor te praat. Hulle het amper niks gedra nie, het hy gesê, en wat hy vir hulle gesê het, was nie meer as wat hulle verwag het nie. Ek en my vriend het in 'n gewilde Thaise restaurant op Sydneyweg gesit: metaalstoele, plastiektafels, betonvloer. Dit was lawaaierig, propvol studente, jong paartjies en groepe vir 'n goedkoop en lekker ete. 'N Kelnerin het spyskaarte, water en bier op ons tafel gesit terwyl sy gewag het dat ons oor ons maaltye besluit. Ek wou hom uiteindelik verby hierdie dooie punt laat stoot, en het hom daarop gewys dat die vrouens hom nie beledig het nie, hy het hulle beledig.
As dit is soos jy dit wil hê, antwoord hy en plaas sy hande aan weerskante van die tafel, gooi dit in die lug en stap uit die restaurant, terwyl tafel, bottels, glase, water en bier rondom my klap en ruk. . Die hele restaurant het stil geword. Ek kon vir 'n geruime tyd nie beweeg nie. Die kelnerin begin om die vloer rondom my spring. Iemand het uitgeroep: 'Haai, gaan dit goed met jou?'
Dit was die laaste keer dat ek van hom gesien of gehoor het. Baie maande lank het ek elke dag aan hom gedink, dan het ek stadig maar seker minder aan hom gedink, tot nou toe kan ek min of meer aan hom dink as ek wil, en myself nie skaam kry oor die manier waarop ek vir hom gegaan het in 'n gesprek waar ek moes miskien lewendiger gewees het vir alles wat hom pla.
Ek voel 'n paar jaar daarna dat ek moet leer hoe om myself sonder hom te wees. Ek het sedertdien artikels en opstelle gelees oor hoe jammerlik mans by vriendskap kan wees. Ons is blykbaar te mededingend; ons baseer ons vriendskappe op gemeenskaplike aktiwiteite, wat beteken dat ons kan vermy om openlik oor ons gevoelens en gedagtes te praat. Ek weet nie van hierdie 'manlike tekortmodel' nie, soos sommige sosioloë dit noem, maar ek weet wel dat die verlies aan hierdie vriendskap 'n groot deel van my gedeelde persoonlike geskiedenis op daardie tydstip meegebring het. Dit het my vertroue ingedoen om hierdie man ooit goed te ken of ons vriendskap te verstaan, of om te weet hoe veilig enige vriendskap kan wees.
Ek was daarop ingestel om Michel se Montaigne se sagmoedige en vreemde uiterste te lees en te lees opstel oor vriendskap waar hy so seker was dat hy met perfekheid geweet het wat sy vriend sou dink en sê en waardeer. Hy het van sy vriend Etienne de Boëtie geskryf, "Ek het nie net sy gedagtes geken nie, ook omdat ek my eie kennis ken, maar ek sou hom met groter sekerheid as aan myself toevertrou het."
Teen hierdie volmaaktheid van begrip tussen vriende, is daar die vreemde uitstappie van George Eliot na wetenskapfiksie in haar 1859-roman, Die ligte sluier. Haar verteller, Latimer, vind dat hy die gedagtes van al die mense rondom hom volkome kan waarneem. Hy word gewalg en diep versteur deur die klein eiebelang wat hy blykbaar binne almal ontdek.
Na 40 jaar van gedeelde geskiedenis, was daar nie die walging wat Eliot van skryf nie, en ook nie die perfekte vereniging van gees en vertroue tussen Montaigne en my vriend nie, maar daar was, dink ek, 'n fondament van kennis waardeur ons mekaar se verskille in onsself, sowel as ons algemene geskiedenis van die kafee wat ons bedryf het, en terwyl dit ons algemene bediening van tyd in semi-klooster-seminare gebeur het, voor ek ontmoet het - verskille en ooreenkomste wat ons gedink het, maniere om in te wees simpatie met mekaar terwyl ons mekaar toelaat.
Montaigne se liefste vriend, Etienne, is oorlede, en sy opstel het ewe veel oor die betekenis van hierdie verlies gegaan as oor vriendskap. Sy groot idee was lojaliteit, en ek dink ek verstaan ​​dit, hoewel nie op die absolute manier wat Montaigne daarvan geskryf het nie.
Lojaliteit is slegs werklik as dit voortdurend hernu word. Ek is bekommerd dat ek nie genoeg gewerk het aan sommige vriendskappe wat in my lewe gekom het nie, maar dat hulle meer passief laat gebeur het as die vrouens wat ek ken, en sulke ingewikkelde tyd spandeer om vriendskappe te ondersoek en te toets. Die skielike verdwyning van my vriend het my bewus gemaak van hoe saamgevoeg, hoe geïmproviseer, lomp en voorlopig selfs die veiligste voorkoms van vriendskap kan wees.
Toe die filosoof en briljante essayis, Simone Weil geskryf het kort voordat sy in 1943 gesterf het,
Ek kan op enige oomblik verloor deur die speel van omstandighede waaroor ek geen beheer het nie, enigiets wat ek besit, insluitend dinge wat so intiem is dat ek dit as myself beskou. Daar is niks wat ek dalk nie sal verloor nie. Dit kan op enige oomblik gebeur….
dit lyk asof sy die moeilike waarheid raak dat ons baie geluk en hoop en kans het. Waarom het ek nie harder gewerk aan vriendskappe as ek weet dat dit die ware betekenis in my lewe bied nie?
'N Paar jaar gelede, toe ek deur 'n mediese spesialis meegedeel is dat ek 'n 30% -kans het om kanker te hê, terwyl ek gewag het op die resultate van 'n biopsie, onthou ek dat ek, na aanleiding van hierdie onheilspellende kans, nie wou terugkeer na werk, geen begeerte om selfs te lees nie - al wat ek wou doen, was om tyd saam met vriende deur te bring.
Binnewêrelde het verlore geraak
Dit is 'n geskenk om te weet waarvoor ons omgee. Dit moet eenvoudig wees om dit te weet en dit in ons lewens aan te hou, maar dit kan moeilik wees. As die leser wat ek is, het ek altyd na literatuur en fiksie gewend vir antwoorde of insigte in die vrae wat blykbaar nodig is om te beantwoord.
'N Ruk ná die einde van my vriendskap besef ek dat ek romans gelees het wat handel oor vriendskap, en was nie eens seker hoe bewustelik ek dit gekies het nie.
Ek lees byvoorbeeld Die boek vreemde dinge deur Michel Faber, 'n roman oor 'n Christelike prediker, Peter Leigh, wat gestuur is om vreemdelinge te bekeer in 'n sterrestelsel belaglik ver van die aarde op 'n planeet met 'n ewe onwaarskynlike atmosfeer wat goed is vir die menslike koloniseerders.
Dit is 'n roman oor die vraag of Leigh 'n voldoende vriend kan wees vir sy vrou wat op die aarde agterbly, en of sy nuwe gevoelens vir hierdie vreemdelinge op vriendskap neerkom. Alhoewel my skorsing van ongeloof onseker was, het ek gevind dat ek omgee vir hierdie karakters en hul verhoudings, selfs die groteske vormlose vreemdelinge. Gedeeltelik het ek omgegee vir hulle, want die boek het soos 'n opstel gelees waarin idees van vriendskap en lojaliteit getoets word wat vir die skrywer belangrik en dringend was.
Ek het ook destyds Haruki Murakami se roman gelees, Kleurlose Tsukuru Tazaki en sy jare van pelgrimstog, 'n boek met 'n bietjie speletjies gekleurde kaarte en plakkers, en ek het gevind dat ek ook omgee vir Tsukuru Tazaki, want ek het heeltyd gevoel dat die karakter van Murakami 'n dun en aangename vermomming vir homself was (wat 'n mooi woord is dit tog, "af-Dearing").
Die roman fokus op verlore vriendskappe. Ek het 'n toon in sy stem gehoor wat die vreemde plat, aanhoudende, kwesbare en opregte soeke van 'n man vir verbinding met ander was. As Murakami se roman 'n voorstel het, wil hy toets, sou dit wees dat ons net onsself ken in watter beelde van onsself ons van ons vriende ontvang. Sonder ons vriende raak ons ​​onsigbaar, verlore.
In albei hierdie romans val die vriendskappe stadig in stukke voor die hulpelose oë van die leser. Ek wou die karakters skud, sê dat hulle moet stop en nadink oor wat hulle doen, maar terselfdertyd sien ek spieëls van myself en my ervarings.
I lees ook John Berger, op pad kyk 'n mens oor 'n afgrond van onbegrip wanneer hy na 'n ander dier kyk. Alhoewel taal ons wel verbind, kan dit wees dat taal ons ook aflei van die werklike afgrond van onkunde en vrees tussen ons almal as ons oorkant mekaar kyk. In sy boek oor die wrede geesLévi-Strauss haal 'n studie aan van die Kanadese draersindiërs wat aan die Bulkleyrivier woon wat die afgrond tussen spesies kon kruis en glo dat hulle weet wat diere doen en wat hul behoeftes was omdat hul mans met die salm, die bewer en die beer.
Ek het gelees opstelle van Robin Dunbar oor die evolusionêre grense tot ons kringe van intimiteit, waar hy voorstel dat daar vir die meeste van ons drie of miskien vyf egte vriende moet wees. Dit is hulle waarna ons met sagtheid neig en ons met eindelose nuuskierigheid oopmaak - diegene in wie ons net die goeie soek.
My maat kan vinnig vier vriendinne noem wat vir haar kwalifiseer as deel van hierdie noodsaaklike kring. Ek vind dat ek twee kan noem (en sy is een daarvan), dan 'n konstellasie van individuele vriende wie se nabyheid ek nie maklik kan meet nie. Dit is hierdie konstellasie wat my onderhou.
Onlangs was ek drie maande weg van die huis af. Na twee weke weg het ek 'n lys agter in my dagboek geskryf van die vriende wat ek vermis het. 'N Bietjie meer as 'n dosyn hiervan was die vriende, mans en vrouens, met wie ek kontak nodig het, en met wie gesprekke altyd oop is, verrassend, intellektueel stimulerend, soms intiem en dikwels lekker is. Met elkeen van hulle ondersoek ek 'n effens ander maar altyd noodsaaklike weergawe van myself. Graham Little het geskryf dat “ideale sielsgenote vriende is wat ten volle bewus is dat elkeen homself as sy belangrikste lewensprojek het”.
Om dit uit te leef, verg 'n bietjie moeite van verbeelding, en die aand saam met my vriend tydens die ete sou ek in myself geweier het om hierdie poging aan te wend.
Daar is ook by my vriende wat as paartjies gekom het, en ek en my maat tyd as paartjies deel. Dit is self 'n ander manifestasie van vriendskap, een wat oorgaan in gemeenskap, stam en familie - en nie minder kosbaar as die individuele intimiteit van 'n persoonlike vriendskap nie. Om redes wat ek nie goed kan begaan nie, het die belangrikheid van hierdie soort tyd met gekoppelde vriende verdiep namate ek deur die dekades van my vyftigs en sestiger jare gegroei het.
Miskien is dit dat die dans van gesprekvoering en idees soveel meer ingewikkeld en aangenaam is as daar vier of meer bydraes lewer. Dit kan ook so wees dat ek vrygestel word van die verantwoordelikheid om regtig aan hierdie vriendskappe te werk, soos ons moet wanneer ons twee is. Of dit kan die knou en stimulus wees van die wete dat geleenthede om saam te wees brutaal afneem namate ons ouer word.
Maar om 'n individuele vriend uit die naaste kring te verloor, is om groot dele van 'n mens se innerlike wêreld vir 'n tyd te vermorsel. My gevoelens aan die einde van hierdie spesifieke vriendskap was 'n soort smart gemeng met verwarring.
Dit was nie dat die vriendskap nodig was vir my bestaan ​​nie, maar dat dit miskien deur gewoonte en simpatie 'n vaste deel van my identiteit geword het. Robin Dunbar sou sê dat ek van hierdie vriendskap af weggegaan het om plek te maak vir iemand anders om by my vriendelike intieme vriendinne in te kom, maar is dit nie die punt van sulke vriendinne dat hulle in 'n sekere sin onvervangbaar is nie? Dit is die bron van baie van ons benoudheid wanneer sulke vriendskappe eindig.
Toe ek mense vertel wat in die restaurant in die nag gebeur het, sou hulle redelik gesê het: "Waarom pleeg u nie dinge nie en hervat u vriendskap nie?"
Toe ek my voorstel hoe 'n gesprek sou verloop as ek weer my vriend ontmoet, het ek besef dat ek 'n terg vir hom was. Ek het opgehou om die vriend te wees wat hy nodig het, wou of verbeel my.
Wat hy gedoen het, was dramaties. Hy het dit miskien bloot dramaties genoem. Ek het dit as bedreigend gevoel. Alhoewel ek nie anders kan as om te dink dat ek hom uitgelok het nie. En as ons 'n vriendskap saamgevoeg het, op wie se voorwaardes sou dit dan gevoer gewees het? Sou dit altyd wees dat ek sal moet instem om hom nie op vrae te stel nie, wat kan lei dat hy weer 'n tafel tussen ons gaan gooi?
Of, erger nog, sou ek moes sien dat hy verskoning vra, hom self vergewe en hom op die beste manier aanwend vir die res van ons vriendskap?
Nie een van hierdie uitkomste sou veel saamgevoeg het nie. Ek het ook seergemaak oor wat ek gesien het as 'n gebrek aan bereidwilligheid of belangstelling om die situasie uit my oogpunt te verstaan. En dit het binne-in my ingegaan terwyl die tafel en die water en die bier en die glase om my neerstort. Ek was op 'n manier getroud met my vriend, selfs al was hy 'n salm of 'n beer - 'n wese oor 'n afgrond van my af. Miskien was dit die enigste uitweg uit die huwelik. Miskien het hy hom op hierdie oomblik meer bewustelik voorberei op (op pad na?) Dan wat ek was.
Die einde van hierdie vriendskap, dit is duidelik, het my laat soek na die verhaal. Dit was asof daar deurgaans 'n vertelling was met 'n baan wat ons in hierdie rigting dra. 'N Storie is natuurlik 'n manier om te toets of 'n ervaring 'n vorm kan aanneem. Die romans van Murakami en Faber is nie selfverhale nie, want daar is byna geen intrige of vorm vir hul struikelende episodiese strukture nie, en vreemd genoeg in albei boeke kan die liefhebbers van self-twyfel nie miskien 'n noue gemeenskap met 'n ander êrens vind nie ver buite die laaste bladsy van elke roman.
Hierdie romans kom rondom 'n reeks vrae eerder as gebeure: wat weet ons en wat kan ons van ander weet, wat is die aard van die afstand wat een persoon van 'n ander skei, hoe voorlopig is dit om iemand in elk geval te ken, en wat beteken dit om vir iemand om te gee, selfs iemand wat 'n karakter in 'n roman is?
As 'n Indiër sê dat hy met 'n salm getroud is, kan dit nie vreemd wees as ek sê dat ek 'n paar weke op 'n vogtige planeet in 'n ander sterrestelsel deurgebring het met 'n ruimtevaarder wat 'n Christen-prediker en 'n onbehoorlike man was nie, of dat ek gisteraand deurgebring het in Tokio saam met 'n ingenieur wat spoorwegstasies bou en glo dat hy kleurloos is, hoewel ten minste twee vroue vir hom gesê het hy is vol kleur. Maar gaan ek na hierdie verhaalvorming om my ervarings minder persoonlik en meer serebraal te hou?
Toe ek die aand agt jaar gelede die aand by die huis kom, het ek by my kombuistafel gesit, bewe, myself omhels en met my volwasse kinders gesels oor wat gebeur het. Dit was die praatwerk wat gehelp het - 'n vertelling wat vorm aanneem.
Dunbar, soos ek, soos ons almal, is bekommerd oor die vraag wat die lewe so ryk aan ons bied, en waarom dit lyk asof vriendskappe die kern vorm van hierdie betekenis. Hy ondersoek Amerikaners al 'n paar dekades met vrae oor vriendskap, en hy kom tot die gevolgtrekking dat die klein kringetjie intieme vriendskappe wat ons ervaar vir baie van ons verminder.
Ons is blykbaar nou gelukkig, as daar twee mense in ons lewens is, kan ons met sagtheid en nuuskierigheid nader, met die aanname dat die tyd nie saak sal maak nie, terwyl ons op 'n lae, murmende, korf-warm manier met 'n goeie vriend praat. .
My vriend kan nie vervang word nie, en dit kan wees dat ons mekaar uiteindelik nie ten volle of noukeurig genoeg voorgestel het toe ons die laaste ontmoeting benader het nie. Ek weet nie presies wat ons mislukking was nie. Die skok van wat gebeur het en die skok van die vriendskap se einde, is sedert die ete 'n deel van my geskiedenis waarin ek onthou dat ek hartseer gevoel het, maar nie meer deurmekaar woede of skuldgevoelens daaroor is nie. Die verhaal daarvan sou dalk nie geëindig het nie, maar dit het bedaar.
Miskien is ons in alle vriendskappe nie net op ons beste daartoe instem om die unieke en eindelose absorberende teenwoordigheid van 'n ander persoon te ontmoet nie, maar leer ons iets oor hoe ons die volgende vriendskap in ons lewens kan benader. Daar is iets komies en aanlokliks aan die moontlikheid dat 'n mens nog kan leer hoe om 'n vriend te wees tot aan die einde van die lewe.
Kevin John Brophy, Emeritus-professor in kreatiewe skryfwerk, Universiteit van Melbourne