Portland's Ace Hotel: 'n uitstekende eetprogram - Nuutste resepte - 2022
Portland's Ace Hotel: 'n uitstekende eetprogram
Die Ace Hotel -ketting is tans een van die hipste hotelkettings in die land. Dis nuut Los Angeles die ligging het baie gons en Tyd tydskrif het selfs die maatskappy uitgeroep as deel van die 'volgende golf' van hoteliers. Nadat ek op die Portland -plek gebly het, kan ek net hoop dat die TydSe kristalbal is akkuraat.
Die Ace Hotel is in die middestad van Portland uitgelaat. Van die klassieke fietse wat u in die voorportaal kan huur (dit is immers Portland) tot die onmiskenbare hip-lobby met ou banke, 'n verslaan houttafel en selfs 'n vintage fotostand, u sal alles waardeer wat hierdie plek het om aan te bied. Ek was mal oor alles aan hierdie yl, maar weldeurdagte hotel. Geen detail is hier te klein nie. Die ligging daarvan is ook reg langs baie top -plekke - waaronder die Pearl District, die Wonder Ballroom en Powell's Bookstore - en ek was verheug daaroor om elke dag stadig buite my venster lewendig te word. '' In Portland is die voedselkultuur so sterk dat ons probeer om te bevorder wat reeds goed is en wat 'kan wees' en dan uit die weg kom van idees wat wonderlik is. '
Maar wat werklik indrukwekkend is oor hierdie hotel, is die fenomenale eetprogram. Ace is tans die tuiste van Stumptown Koffie, ondergrondse kroeg Blépé le Moko, en 'n restaurant met 'n volledige diens Clyde Common, natuurlik, elkeen met sy eie identiteit.
'Ons beskou hulle as deel van die hele hotelervaring', het die hoofbestuurder van die Ace Hotel Donald Kenney in 'n e -pos aan The Daily Meal gesê. 'Die idee met Clyde Common was eenvoudig, 'n gesellige bymekaarkomplek wat pretensieloos was en 'n uitstekende kroeg gehad het. Die belangrikste idee was in die wisselwerking tussen die openbare ruimtes van die restaurant/voorportaal/koffiewinkel - hulle voel verbind op 'n manier wat alle dele verhef, terwyl hulle steeds 'n gevoel van aparte omgewings behou. "
Die opvallende Stumptown -koffie van Portland is met die hotel verbind via 'n gang in die voorportaal waar hotelgaste en koffiewinkels gratis kan kuier. En man, hoe wens ek om 'n koppie te kry, was net so maklik soos om by die trap af te stap en by die voorportaal uit te kom. As u nie vertroud is met die in Portland gebaseerde onderneming nie, haal Stumptown onmoontlik gladde en heerlike mengsels uit en is dit 'n belangrike speler in die land se huidige derdegolf-koffiebeweging. U sal onmiddellik verlief raak op die winkel se latte, gewone koffie, en u sal ook die koffiemelk probeer - dit is soos sjokolademelk sonder die tipiese oorvloed suiker. Dit is opmerklik dat die barista's ook baie toegewyd is aan hul werk. Op die Pine Street-plek in Portland het een van hul werknemers vir my 'n latte gemaak en dan weer 'n ander een gemaak nadat hy gevoel het dat die espressokuns van die eerste beker wat hy geskep het, nie gelyk is nie. Die eerste koppie was goed, maar sulke klein besonderhede laat die koffieliefhebber in my binneste swem.
En die verhouding tussen Stumptown en die Aas is gebore uit wedersydse bewondering, sê Kenney.
'Toe [stigter van Stumptown Duane Sorenson] besig was om Stumptown uit te brei, het hy besef dat dit nodig is om sy onderneming se passie vir koffie op 'n groter skaal ten toon te stel, wat 'n beroep op kundige hotelreisigers kan vind, "het Kenney gesê. 'Die grootste ding daarvan is dat die oorspronklike bedoeling gedeeltelik was om hierdie wonderlike koffie aan 'n groter gehoor te wys, en dit versterk die gevoel van gemeenskap dat Ace sinoniem geword het met die ontwerp deur plaaslike inwoners na die hotel se lobby te bring. interaksie met gaste het. "
Maar vergeet 'n oomblik van die (werklik) uitstekende koffie. Die Ace is ook die tuiste van een ongelooflike restaurant. Clyde Common beïndruk met gemaklike tariewe wat goed uitgevoer en pragtig is. Ek is 'n liefhebber van seekos, en ek het die beste heilbot van my lewe in hierdie restaurant gehad. Die gladde, botterige vis was sag en iets waaraan ek seker nog jare sal dink. Ek het ook oor die kop geval oor die skerp en sagte soetkoekies. Die aspersies krapslaai, met mosterdkerrie, komkommer en skyfies, was heel moontlik een van die mooiste, lekkerste en tekstuur-gevulde geregte wat ek nog ooit geëet het. Soos met Stumptown, gaan die restaurant naadloos oor van die hotel via 'n gang, maar dit voel steeds soos 'n aparte plek. Gryp 'n plek aan die bokant waarna mense kyk, of gaan sit op die grondvlak en geniet die uitsig oor die stad.
As u nog 'n kamer oor het na Clyde Common, is dit die moeite werd om 'n drankie te drink by die letterlik ondergrondse Pépé le Moko. Dit is om die draai en teen 'n stel steil trappe in 'n oogwink-en-jy sal dit misloop, sodat die donker kroeg amper soos 'n geheime plek voel. Die atmosfeer is waaroor klante waarskynlik die meeste sal verlief raak. Dit is donker, knus en geheimsinnig. Die spyskaart is klein, maar smaaklike en spesiale cocktails oorheers. As roomys jou ding is, moenie weggaan sonder om The Grasshopper te probeer nie. Dit smaak soos 'n Girl Scout Thin Mint in vloeibare vorm met 'n bietjie drank. Slaan die nagereg by Clyde Common oor en kies dit eerder as u 'n aanddop verkies na u ete.
Met drie uitstekende, maar duidelik verskillende plekke, is die eetprogram in die Ace Hotel 'n wonderlike komponent van die lewendige kookkuns van Portland.
'In Portland is die voedselkultuur so sterk dat ons probeer om te bevorder wat reeds goed is en wat' kan wees 'en dan uit die weg kom van idees wat wonderlik is,' sê Kenney. 'Ons beskou onsself meer as 'n spilpunt waar dinge gebeur, eerder as 'n behoorlike restaurantgroep.'
Teresa Tobat is 'n reisskrywer uit die Washington, DC gebied. Kyk na haar webwerf by teresaktobat.com. Volg haar tweets @ttobat88.
Bekende restaurante waarin u nooit weer kan eet nie
Die restaurantbedryf het geweldige verliese gely as gevolg van die koronaviruspandemie. En ongelukkig, ongeag hoe bekend of geliefd hulle is, of hoe groot die sjefnaam daaraan geheg is, het sommige restaurante nie weer oopgemaak nadat die huis-en-huis-bestellings opgehef is nie. Hier is 'n blik op sommige van die gewildste restaurante in die Verenigde State wat permanent weens die pandemie gesluit is. (Verwant: 9 restaurantkettings wat hierdie somer honderde plekke gesluit het)
En daarna moet u aanmeld vir ons nuusbrief om die nuutste kosnuus direk in u inkassie te ontvang.
Tips4theTrip: laagwater in Baja
San Felipe, Baja California, sit aan die ooskus van die skiereiland, met die uitsig oor die Golf van Kalifornië.
As die gety langs die Baja -kus by San Felipe uitgaan, gaan dit regtig uit.
Die resultaat is 'n groot, breë strand, besaai met moddergebonde klein vissersbote en af ​​en toe kronkelende gelukkige paartjies. As u ook die laagwater vang as die son laag is, lyk die berge groter en voel die hele toneel 'n bietjie kragtiger.
Ek het dit in 2008 geskiet, nadat ek oor die grens gery het vir 'n verhaal waarin San Felipe (op die Baja -skiereiland, ongeveer 250 kilometer suidoos van San Diego) met sy neef op die vasteland oor die Golf van Kalifornië, Puerto Peñasco, vergelyk is. (Meer onlangs het ons nuus gekry oor pogings om die pap te bewaar in die omgewing.)
Lesse van die pad af. En die lug. En die see.
Gids Raymond Chee staan ​​op 'n bewolkte dag by die Upper Antelope Canyon, Ariz. Foto geneem in 2013.
Omdat panda's buitengewoon ondoeltreffende spysverteringstelsels het, eet hulle enorme hoeveelhede bamboes en elimineer ook enorme hoeveelhede. Foto geneem in 2013.
Grand Canyon van die Yellowstone, Yellowstone Nasionale Park. Foto geneem in Julie 2015.
Faneuil Hall, Boston. Foto geneem in Julie 2015.
Lake George, NY Foto geneem in Julie 2015.
Old Faithful Inn, Yellowstone National Park, Wyoming. Foto geneem in Julie 2015.
Yellowstone Nasionale Park, Wyoming.
Iewers in Arizona. Foto geneem in Julie 2015.
Yellowstone Nasionale Park. Foto geneem in Julie 2015.
Providence, R.I. Foto geneem in Julie 2015.
Wizard Island, Crater Lake, Oregon. Foto geneem in Mei 2015.
'N Alleen fietsryer trap langs Avenue of the Giants, Humboldt Redwoods State Park, naby Myers Flat.
Sonstrale laatmiddag in San Francisco-straat beklemtoon die tekstuur van die sentrum van Santa Fe se Adobe-styl argitektuur.
Surfboard House, 'n B&B in Hanalei, Kauai.
Dit is die plafon van die 16de eeuse Museo Ex Convento en Parroquia Nuestra Senora de la Natividad, Tepoztlan, Mexiko.
U kan die inwoners in Monument Valley vertel - dit is hulle wat hooi en water vir hul diere haal.
Dit is Mt. Rundle, gesien vanaf Vermilion Lakes, Banff National Park. Die foto is vroeg op 18 November 2014 geskiet.
Laagwater, San Felipe, Baja California.
Die uitsig vanaf die Encore Hotel, 2008, in Las Vegas.
Portland's Ace Hotel, wat in 2013 hier vertoon word, is in 2007 geopen.
U kan altyd op reis staatmaak om u iets te leer - maar wat? Travel is die plaasvervangende onderwyser wat nie die lesplan gekry het nie, die adjunk -dosent wat op Bukowski gaan, die graadassistent wat jou poësie mors, en dan rooi fluweelkoekies uitdeel. As u net 'n idee gehad het van wat kom, nie waar nie?
Ek bou hierdie galery uit nuwe en ou avonture in die Weste en die wêreld daarbuite. Die foto's is almal myne. Wat die poging tot wysheid betref, is dit alles ernstig, behalwe dit wat nie is nie.
Restaurante met geheime laatnag-spyskaarte wat u moet besoek
By April Bloomfield's restaurant The Breslin, geleë in die Ace Hotel in New York, is 'n geheim vir gaste wat met middernag eet. Van sluitingstyd tot 2 uur elke dag, is daar 'n spesiale spyskaart met voedsel wat vroeë voëls nooit sal sien nie, insluitend 'drie keer gaar skyfies' met komynmayo, 'n gegrilde broodjie met drie kaas, hamburgers, lamspek, en meer.
Om uit een van hierdie spyskure na die donker te eet, is om deel te wees van 'n spesiale klub-geen geheime klop of wagwoorde is nodig nie. Die enigste noodsaaklikheid is dat eters met 'n leë maag opdaag nadat gewone gaste huis toe is. In plaas daarvan om langs 'n tafel te sit en 'n afspraaknag te hê, kan bure in middernag sjefs, kroegmanne en ander werknemers in die bedryf insluit wat na 'n lang skof wil ontspan. Die beste spyskaarte beloon diegene wat wakker gebly het - met ramen van 'n restaurant wat dit andersins nie bedien nie, hamburgers wat elke aand tydens die ete opraak, troosvoedsel uit die kinderjare en ander verrassings.
As brunch, ontbyt en middagete almal afsonderlike spyskaarte kry, waarom sou die skare na middernag nie dieselfde hê nie? Vanaf 22:30. tot 01:00 of 02:00, slaan Duke's Grocery in Washington DC 'n spesiale Vietnamese gebraaide rys op met pikante peper, peanut, kruisement en meer. Die Revelry van Seattle bied 'n goeie ooreenkoms vir naguil-diners met 'n reeks laatnag wat dieselfde is as aandete-net goedkoper. Aangesien dit bekend is dat werkers in die restaurantbedryf 'n skofmaaltyd en 'n drankie geniet, is sommige restaurante, soos Tosca Café in San Francisco, gerieflik vir gemakskos met 'n 'pasta en 'n bier' -ooreenkoms en spesiale cocktails wat koffie en harde alkohol insluit. .
Die na-ure kaasburger met dikgesnyde spek by Marcel. Net die soort ding waarna u middernag smag.
Foto deur Mary Caroline Russell
Marcel is een van Atlanta se duurste restaurante. Die "filet madame" van 8 gram kos $ 47,95, 'n soet garnale-scampi-voorgereg is $ 16,95. Eienaar en restaurateur Ford Fry beskryf dit as ''n duur, swaarder steakhouse in Europese styl', kompleet met leerblou-bankette en 'n sierlike dekor. Marcel het in 2015 geopen - die agtste van Fry se restaurante - en hy het van die begin af geweet dat hy iets anders met die aanbod wou doen: terwyl hulle die gewone aandete -spyskaart van 17:00 tot 22:00 sou bedien. (en 11 in die naweke), op Vrydag- en Saterdagaande is daar ook 'n spesiale spyskaart "slegs laat in die nag".
Atlanta het nie veel van 'n naguil -eetplek nie, verduidelik Fry. 'Daar kom baie musikante na hul vertonings en hulle kon nêrens lekker eet nie.' Die werkers van die restaurantbedryf in die stad, van wie baie tot laat werk, kon ook nie werk nie. 'Ons werk die teenoorgestelde van die ure wat normale mense werk.'
Die items op die spyskaart kos nie meer as $ 10 nie, insluitend 'n steakfrites wat gewoonlik $ 29,95 vroeër die aand kos. 'Waarheen kan u nog 'n goeie steakfrites kry vir $ 10? Ons het gedink dat ons dit net sou doen, "sê Fry. Daar is gegrilde kase, hamburgers, 'n omelet - maar vir baie mense wat nie die normale pryse van Marcel kan bekostig nie, is dit 'n kans om in 'n spoggerige atmosfeer uit te eet sonder om die dollartekens te pas.
James Beard -toekenningsfinalis Hari Cameron het 'n laataand-spyskaart op sy Rehoboth Beach, Delaware, restaurant a (MUSE). 'Ons wou ons vriende in die bedryf huisves en mense wat later die aand op soek is na lekker kos.' In meer praktiese terme gee dit die restaurant ook 'n manier om geld te verdien terwyl u personeel bespaar. Cameron verduidelik dat hulle gewoonlik nog personeel op die vloer het terwyl die kokke die kombuis skoonmaak. 'Dit stel ons in staat om arbeid te optimaliseer en alkoholverkope te verhoog.'
Alhoewel die spyskaart gereeld verander, is die geregte altyd dinge wat 'maklik om te draai' is, sê Cameron. Daar is 'n "gebakte boontjies" -gereg wat nie u voorstedelik is nie, bedien met eendkonfyt, haas, spek en knoffelkrummels en 'n volwasse bologna-toebroodjie wat gebraai word met mortadella en 'n tuisgemaakte mosterd. Dit gee hulle ook die kans om te eksperimenteer met kosse wat nie geskik is vir aandete nie, soos hoendervlerkies.
Vlerke en hamburgers is nie die enigste manier om na 'n aand uit te geniet wat u kwel nie. As u 'n bakkie ramen uit die Takashi in New York, 'n Koreaans-Japannese restaurant met beesvleis-en baie daarvan-wil hê, moet u wag totdat die vroeë voëls huis toe is. Die enigste ramen wat hulle bedien, verskyn op hul laataand-spyskaart. Dit is 'n omami-oorlading van beesvleisbouillon, seewier, knapperige ingewande en 'n saggekookte eier. As dit nie genoeg is nie, kan diners ook ekstra toppings byvoeg, soos 'n "foie gras -sensasie."
Gepekelde mieliepannekoeke by Alden & Harlow.
Dit was belangrik vir sjef, toe hy grootgeword het in Portland, Oregon, waar daar 'n ongelooflike eettyd was Michael Scelfo van Cambridge, Massachusetts, restaurant Alden & Harlow om 'n spyskaart na die ete te maak wat meer as 'n nagedagte was. 'Ek wou bly wees om voluitgeregte geregte te bedien in plaas van net snacks,' sê hy. Een van die gewildste bestellings na-ure is die burger. Dit is 'n spesialiteit van die restaurant en verkoop gereeld teen 18:00. 'Ons maak die hamburgers om 11 uur op en dit trek mense in. Dit is 'n wonderlike klein geheim,' sê hy. Dit is die soort inligting wat mense spesiaal laat voel as hulle by die deur instap. Ek weet iets wat jy nie weet nie.
Dus, gaan bespreek 'n aandete vir 7 uur en lê voor middernag in die bed. Jy laat net meer kos vir die res van ons oor.
Tips4theTrip: In Portland, 'n kamer met 'n bietjie tude
Dit is gewoonlik 'n gesonde siklus. 'N Besige hotelier staan ​​op en wen volgelinge omdat sy plekke eienaardiger en lekkerder lyk as Hilton, Hyatt, Holiday Inn en die ander bekende groot korporatiewe handelsmerke, waarvan die meeste sterk afhang van sakereisigers.
Binnekort begin die maverick -hotelier 'n reeks van hierdie boetiekherberge bou, elkeen op sy eie manier. As hy of sy gelukkig is, groei die tou tot 'n klein ketting en begin dit baat by nasionale handelsmerk, skaalvoordele ensovoorts. Uiteindelik begin sakereisigers opdaag, en die handelsmerk begin vestig in die gevestigde verblyflandskap.
En dan verskyn daar natuurlik nog 'n bedrieglike hotelier, en die siklus begin weer van voor af. Oorweeg Kimpton Hotels en Joie de Vivre Hotels.
Is die Ace Hotels deel van hierdie kontinuum? Ons sal sien. Op die 2013 foto hierbo is die brutale, eienaardige Ace Hotel in Portland. (Die kamers het ook draaitafels en vintage vinyl.) Toe dit in 2007 geopen is, was dit die tweede eiendom vir 'n handelsmerk wat in 1999 in Seattle gebore is.
Onder die ondernemers agter die onderneming was Alex Calderwood, wat 'n blink figuur gesny het met sy gemaklike klere, harde partytjies en 'n dweil krullerige hare. (In sy twintigerjare het Calderwood 'n ketting modieuse kapperswinkels van Rudy gebou). Binnekort was Ace bekend daarvoor dat hy ou geboue op 'n uitstekende manier laat herleef het. Die hotelle het selfs geïnspireer vir 'n 'Portlandia' -episode - die een met 'n' Deuce Hotel 'wat tikmasjiene bied met sleutels.
Maar Calderwood sterf op 47 -jarige ouderdom in Londen in 2013, net toe die Ace -handelsmerk in verskeie nuwe markte versnel. Die tydskrif Fast Company het gesê dat die oorsaak van sy dood ''n dodelike kombinasie van alkohol en kokaïen' was. Brad Wilson is nou president van Ace Hotel Group.
Daar is nou Aces in die sentrum van Los Angeles (geopen 2014), Palm Springs, New York, Pittsburgh en Londen, met New Orleans wat in Maart geopen sal word. Die maatskappy bestuur ook die American Trade Hotel in Panama City. Die Ace -webwerf sê dat die hotelle ''n versameling individue is - veelvoudig en inklusief, wat deur 'n verwantskap vir die sielvolle mense bymekaar gehou word'.
U kan altyd op reis staatmaak om u iets te leer — maar wat? Travel is die plaasvervangende onderwyser wat nie die lesplan gekry het nie, die adjunk -dosent wat op Bukowski gaan, die graadassistent wat jou poësie mors, en dan rooi fluweelkoekies uitdeel. As u net 'n idee gehad het van wat kom, nie waar nie?
Help ons om meer verhale soos hierdie te finansier.
Dit is die ding: ons het heeltemal voordele en afslag om u aan te bied as u by ons lidmaatskapsprogram aansluit, maar die werklikheid is dat ons net u ondersteuning nodig het. Elke verhaal wat ons publiseer, verg 'n aansienlike hoeveelheid manure van ons bydraers en redakteurs, redaksionele hulpbronne en natuurlik begrotings. Ons is daarop gemik om u die beste voedseljoernalistiek te bied wat deurdagte, intellektueel en kultureel relevant is, omdat ons dink dat dit belangrik is om op die hoogte te bly en sin te maak van die wêreld om ons deur kos.
Ons wil hê dat ons joernalistiek lesersgerig en gefinansier moet word deur lesers, as 'n gemeenskap-nie deur banieradvertensies of clickbait nie. Ons lidmaatskapplanne beloop slegs $ 5 per maand of $ 50 per jaar - dit is minder as 17 sent per dag. U kan selfs enige tyd kanselleer.
Sluit by ons aan en laat ons 'n stem gee aan 'n bedryf wat ons voed.
Welkom by die mees omvattende gids vir die beste restaurante in Portland, en beklemtoon nuwe pogings terwyl u ou gunstelinge vier wat aan die bokant van hul spel bly.
Hierdie Murray Crossing Koreaanse restaurant is regtig twee in een. Die eerste, onder, hou gereelde ure en bedien 'n eenvoudige spyskaart met bibimbap, bulgogi en ander bekende Koreaanse geregte. Die tweede, op die boonste verdieping, het 'n aparte spyskaart en naam - Ddonggojib, wat grofweg vertaal word na 'hardkoppig' as 'n muil. 'Dit is die rede waarom u hier is. Die kos is soos 'n fantasie van 'n student van die Universiteit van Seoul, gebraaide hoender, suikermielies onder gebakte mozzarella en 'n militêre bredie SPAM, spek en ramennoedels, bedek met 'n paar stadig smeltende Amerikaanse kaasblokkies. Slaan die vlerke oor, wat 'n te pap kors het, maar bestel die bredie, wat genoeg umami het om u interne eetlusonderdrukker te kortsluit.
100: VEREERBARE KWANDAAR
As die 45-jarige Veritable Quandary hierdie herfs sluit en plek maak vir 'n nuwe hof in Multnomah County, verloor die stad meer as 'n aantreklike baksteengebou. Eienaar Dennis King het Veritable Quandary-die VQ vir gewone mense-in 1971 aan die westekant van die Hawthorne-brug geopen. Vier-en-'n-half dekades later bly die restaurant 'n hoeksteen van die eetplek van Portland, sy donker hout kroeg en art-deco eetkamer gevul met kantoorwerkers wat bedags sop drink, martini-drinkers wat snags aan konfyt-eendbroodjies peusel. Aandete agterop kan burrata insluit met geskeerde aspersies en venkel, gebraaide wilde sampioene, 'n stewige bistro-burger of die cioppino-agtige seekosstoofpot, wat u sal mis.
In 'n ryk gebou op tert tots en Captain Neon -burgers, staan ​​die restaurant by die McMenamins ' vlagskip Edgefield -hotel op as 'n goeie bistro uit die noordweste. The Black Rabbit is waarskynlik die beste restaurant in East County, met 'n eetkamer met hout en 'n kombuis wat die Belgiese afwyking van sy krullerige ken. 'N Onlangse maaltyd bevat lente -chinook met Engelse ertjies en aspersies in 'n saffraansous en gesoute albacore met bamboesgebraaide rys en pittige rooi miso. Die verrassend wêreldwye spyskaart bevat kalbi-ribbetjies in Koreaanse styl as 'n voorgereg en 'n ruk gekruide vark as hoofgereg. Daar is moontlik 'n halfdosyn ander veilige voorstedelike restaurante wat soos The Black Rabbit kan kook, maar dit is die enigste een wat sy eie bier, wyn en sterk drank maak, 'n eie klein boerdery het en waarmee u u na-Scotch Scotch kan neem saam met jou vir 'n wandeling op die terrein.
Hierdie rotisserie-hoenderplek in Mexiko-styl, wat eens geteister is deur uitverkopings in die nag en opdringerige skares, het sy kapasiteit uitgebrei en lyk nou ryp vir groei. Op die oomblik is die inwoners van Concordia en Cully die enigste gelukkiges, met sommige van Portland se gewildste afneem in hul agterplase. Hierdie jaar het Pollo Norte vrye hoenders van Scratch Farms in Canby begin gebruik, elke voël in lemmetjiesap, achiote, suiker en seesoutpekel geweek, dit in 'n drietal chilipoeier gevryf en op die ingevoerde rotisserie geskeer. Hoenders kom met vars tortilla's, sye (frijoles negros en die tamatierys is my huidige go-tos), 'n drietal neon-helder salsa's en kool wat in druppels gekook word, wat op die een of ander manier die beste op die spyskaart is.
Een van die beste bewaarde pizza-geheime in Portland, was Handsome Pizza verlede jaar kortliks 'n nomade nadat sy eerste huis gesluit is om plek te maak vir nuwe ontwikkeling. Handsome is heropen in die Little Beirut -gebou in die noordooste van Portland, en woon nou saam met Seastar, 'n bakkery wat spesialiseer in handwerkroosters en ou korrels. Die nuwe ruimte pas goed by Handsome. Dit word aangesteek deur komiese ligte en met 'n skaamgroen draak van die skepper Chris Walas. Hier, net 'n paar deure van die put van Podnah, eienaar en selfbeskrywe 'pizza-nerd', draai Will Fain pragtig geblaseerde pizza's wat stilisties val, iewers tussen New York en Napels. My bestelling is 'n gesplete tert, die helfte van Mikey Handsome (tamatiesous, mozzarella, paprika en varkwors), 'n halwe Rico Suave ('n wit tert met ricotta, mozzarella, oregano en gebreekte peper).
In my resensie verlede jaar het ek voorspel dat hierdie spin-off van Biwa 'n welkome plek sou neem op die groeiende lys van Portland ' Dit is presies wat gebeur het. Vandag is Noraneko dalk nie die beste bakkie ramen in die stad nie, maar dit sorg wel vir 'n uitstekende laataandbestemming. Die belangrikste onder sy plesier: knapperige gebraaide hoender-karaage, nagtelike Westerse-geïnspireerde spesiale aanbiedinge en die mees eksentrieke drankiespyskaart in die stad, wat alles bevat van vars sap tot sjokolade-shochu-balletjies. Die miso -bak het 'n plek in my gewone middagete, altyd met 'n kant van gekookte gyoza. Die beste van alles, Noraneko bly oop tot 02:00
Boriken, 'n turkoois- en mandarynrestaurant op Beaverton Southwest Canyon Road, bied die metro se enigste smaak aan Puerto Ricaanse kos. Begin met die rellenos de papa, twee groot, skerp balletjies romerige aartappel en beesvleis, of 'n paar tostones con mojo de ajo, gebraaide plantains met 'n knoffel aioli. Die kenmerkende mofongo's kom in 'n uitgeholde kokosnoot wat uitgevoer is met gebraaide en fyngedrukte plantain en gevul met hoender, konke of stukke gebraaide varkvleis in 'n dekadente, romerige sous. Natuurlik is daar arroz con pollo, carne frita en stomende bakke met mondongo, 'n stewige, oranje gekleurde stoofpot vol sagte wortelgroente en veerkragtige heuningkoek - dink daaraan as 'n sagte neef vir menudo. Maak nie saak hoeveel of hoe min ek bestel het nie, ek het altyd vol gestop.
In hierdie dekade-oue sushi-salon het kliënte die trappe langs die sjokoladewinkel Cacao in die middel van Portland geklim om nigiri te eet, lychee-cocktails te drink en te luister hoe DJ's draai. Maaltye hier sal moontlik nooit die opwinding van daardie bloeitydperk of die meer onlangse halcyon -era vasvang toe Nodoguro Ryan Roadhouse die vertoning aangebied het nie. Tog bly Masu een van die beter sushi -restaurante in Portland. Besoek 'n naweek, wanneer die eetkamer altyd neurie, gaan sit by die sushi -kroeg of 'n tafel by die venster en bestel nigiri na willekeur (die omakase is interessant, maar nie noodsaaklik nie). Salm is mollig en ryk. Kammossels is lewendig en ferm. Daar is dikwels Oregon albacore, salmkuit en seekoei, en alles is goed. O, en die ramen sluip op my lys van die Top 10 in die stad. Kan die beste hier nog kom?
Hierdie ryk is gebou op 'n enkele gereg - gestroopte hoender in Hainanese styl, soepel rys en 'n wonderlike gemmersous - wat algemeen in Singapoer voorkom, maar dit was amper onmoontlik om hier te vind voordat Nong Poonsukwattana haar gelyknamige kar oopgemaak het. As u nog nooit was nie, beveel ek steeds aan om met die oorspronklike kar in die middestad (1003 SW Alder St.) te begin. Maar vir gewone mense het die baksteenmortelwinkel ook 'n plek op hierdie lys gekry, al was dit net vir die soms wispelturige masjien by die toonbank wat die sagte porsie van kokos-suurlemoengras toedraai. Soos die wa naby Portland State University (411 SW College College), voeg die restaurant ook Coca-Cola-gesmoorde varkvleis en hoender en broccoli by met grondboontjiesous. Albei is goed - veral die varkvleis - maar jy is hier vir die khao man gai, verkieslik met 'n klein sak gebakte hoendervelle om bo -oor te strooi.
Ondanks die twee verskillende klimaatstoestande, het Portland en New Orleans baie gemeen, veral hul passies vir musiek en kos. Alhoewel daar dalk 'n wonderlike plaas-tot-tafel-restaurant in New Orleans is, het die Rose City nie veel om te bied as dit kom by kos in NOLA-styl nie. Met die verskoning aan die Oesters Rockefeller by The Parish (231 N.W. 11th Ave.) en die dromerige Crawfish Anh Luu in Tapalaya (28 N.E. 28th Ave.), was die beste Cajun/Creoolse maaltyd wat ek hierdie jaar geëet het, by Acadia. Die nuwe eienaar, Seamus Foran, bedien goeie crawfish-bisque, tuisgemaakte andouille en 'n emmerlys-waardige & quotbarbecue & quot-garnale in 'n botter- en witwynsous. Slaan rysgeregte oor (ons jambalaya en etouffee was sonder inspirasie) ten gunste van nagereg, onlangs sanguinaccio, 'n ou Italiaanse resep vir gekruide sjokolade en varkbloedgelato.
P.R.E.A.M., Portland 's Wu-Tang Clan-geïnspireerde pizzeria, het begin as 'n pop-up van Maandag by Ned Ludd en het gegroei tot 'n volwaardige pizzeria en kroeg met 75 sitplekke. As die kos sleg was, sou die plek soos 'n stunt voel. Maar daar is 'n lewendige kookkuns hier, van 'n rustieke lenteburrata-bord met aarbeie en radyse tot neo-neopolitaanse pizzas wat lekker verkool is in 'n 900 grade Gianni Acunto-oond. Die spyskaart, soos 'n liedjie, is sedert die pop-up-dae versterk, met nuwe slaaie, pasta's en knoffels met swart knoffel wat by 'n groter koor pizza's aansluit. Vroeër hierdie lente het ons 'n Caesar geëet, geklee met lekker gerookte karringmelk en gladde gebraaide hoendervelle in plaas van croutons, sowel as 'n lekker tert met soppressata en olywe. Die vertoning moet aangaan.
Gaan eet middagete by hierdie Hawaiiaanse plek met 'n teen-diens uit die vleisliefde trio agter Laurelhurst Market, en u sal waarskynlik 'n halfdosyn konstruksiewerkers in slordige borde kalua-vark, pittige hoendervlerkies of loco moco vind-hartig burgerpatties bedek met twee lekker gebakte eiers. Dit is nie 'n gesondheidskos nie. Weereens, as ons lus het vir bordmiddagete, beland ons gereeld by Ate-Oh-Ate. Die East Burnside-winkel het branderplankry, lugtige reggae-tunes en sappige ribbetjies, hard gebraai, in 'n soet kalbisous gegooi en bedek met mac-slaai en rys met twee lepels. Daar is bottermochi en Spam musubi, as dit jou ding is, en saimin, draai die eiland op ramen, hier met 'n donker sous, krullerige geel noedels en perfek gemaakte varkvleisblaaie. Almal pas goed met 'n ysige pina colada. As die komende Southeast Portland-ligging in Woodstock die aanbreek van 'n mini-Ate-Oh-Ate-ketting beteken, is ons opgewonde.
Bunk en Lardo, die toebroodjiekettings in Portland wat tans in 'n uitbreidingswapenwedloop toegesluit is, kon vinnig groei as gevolg van hul slim broodgebaseerde skeppings en nog beter uitvoering. Tog is Meat Cheese Bread die toebroodjiewinkel waarna ons die meeste terugkeer. Dit het klein gebly, met 'n enkele sjarmante winkel net langs die Revolution Hall. Die kenmerkende toebroodjie is waarskynlik die BLB, 'n BLT met skerp spek wat geroosterde beet vir tamatie laat sak, al kom en gaan dit selfs. Die ontbyt -items wat die hele dag bedien word, verdien ook u grootste aandag. Moenie die moordende ontbyt -burrito met eiers, hasjbruin en groen chili -salsa mis nie. Vir die gluten-afwykende kan enige toebroodjie hier as slaai bedien word.
Nie alle risotto's is gelyk geskep nie. By die meeste restaurante in Portland vind u waarskynlik iets nader aan gebraaide rys of harde pap as hierdie troosvoedsel wat op Mount Olympus waardig is.Maar Bar Mingo, 'n toevallige Italiaanse restaurant in Nob Hill tussen Caffe Mingo en Serratto, is anders. Dit is meestal omdat die risotto hier slegs een keer per week gemaak word en slegs twee tydgleuwe per dag beskikbaar is. Op Woensdae vind u die voormalige sjef van Genua, Jerry Huisinga, wat oor 'n groot pot staan ​​en aftreksel en botter by fyn karnaroli -rys roer. Daar is baie redes om Bar Mingo, die Bolognese lasagne te besoek, af en toe krapfeeste en toeganklike wynlys. Die risotto is miskien die beste.
Verlede jaar het Abyssinian Kitchen die voormalige huis van die Sok Sab Bai, die enigste restaurant in Portland, uitsluitlik vir Kambodjaanse kos oorgeneem, en die kleure van die eetkamer met warm geel en bruin afgemaak. Hierdie jaar het die restaurant, wat fokus op sowel Ethiopiese as Eritrese kos, ons gunsteling Oos -Afrikaanse restaurant in Portland geword. Die twee nasies het soortgelyke kookkuns, met sommige geregte wat in die een land meer geliefd is as in die ander. Maar die gemengde spyskaart maak die restaurant nie merkwaardig nie. Dit is die gestoofde geel lensies, sag, maar verrassend ingewikkeld, die sagte blokkies lamsvleis, gegewe 'n gesonde skop berbere speserye en die tuisgemaakte injera, die rolle spons wat gebruik word om groente te skep of sous op te sny., wat die skerp toon van goeie suurdeegbrood het.
Orde: Berbere-gekruide lamsvleis en die vegetariese beyaynetu-kombinasiebord, met gestoofde lensies, groenbone en ander groente.
Mucca Osteria, wat vyf jaar gelede geopen is, is 'n sak met 'n voorstedelike dekor met baksteenmure, sierlike spieëls en 'n sepia-getinte kaart van Italië, geleë in 'n sentrum van Portland, beter bekend vir dreunende MAX-treine en goedkoop Mexikaanse kos. Tog was dit die restaurant wat die afgelope jaar die beste restaurantgids as 'n toesig oor die afgelope jaar genoem is. Dat Mucca oorleef het, selfs floreer, is 'n bewys van sjef Simone Savaiano, 'n boorling van Rome wat restaurante in Italië agtergelaat het, na die Verenigde State verhuis en uiteindelik in Portland gevestig het. Dink maar aan sy caprese-slaai met leunende toring, of die skyfies dun skyfies lam-carpaccio. Tydens 'n onlangse besoek is Savaiano's Lombata di Maiale, 'n vetterige varkskouer met vye, vye, gebakte boerenkool, polenta en 'n balsamiese vermindering, amper perfek gekook en 'n rooskleurige blos behou. Later was daar die plesier van 'n espresso-ryk tiramisu en die laaste druppels van 'n goedkoop Chianti.
Gaan met die hysbak in The Nines na die hotel se 15de verdieping, hoog bo die voorportaal en Urban Farmer-steakhouse, vir hierdie Miami-atmosfeer van die kroeg/restaurant, klein bordjies wat deur Asië beïnvloed word en 'n kans om Gregory Gourdet, naaswenner, raak te sien Seisoen 12 van "Top Chef" en een van Portland se gewildste sjefs. Die vertrek-spyskaart bevat China (springrolle, siu mai, gebraaide rys) Japan (edamame, sashimi, kushiyaki) en Korea ('n goeie bibimbap, geroerde tafel). Later vanjaar sal Gourdet die afronding van 'n vertrek-afslag in Denver afrond. As u geïnteresseerd is in hierdie soort moderne Asiatiese samesmelting in Portland, kan dit beter wees by Smallwares, Expatriate of The American Local, waar die rekening aansienlik laer sal wees. Dan weer, so ook die uitsig.
As u goeie herinneringe het aan die kenmerkende porchetta-toebroodjie by die ou koswa van Cliff Allen, met sy sappige varkvleis en rucola in suurlemoen, wil u hierdie uitbreiding van baksteen nie misloop nie. Die People 's -vark, wat sedert 2014 gevind is in die skaars opgeknapte voormalige tuiste van Tropicana Bar Be Cue, is miskien nie 'n tradisionele of streekspesifieke braaiplek nie, maar die opvallende gereg (die pragtige gesnyde varkskouer) is een van die beste gerookte vleis in Portland. Byna net so goed is die knapperige gebraaide hoenderbroodjie, met pittige mayo, 'n klomp jalapeno-lekkernye en 'n byna spekagtige rokerigheid in die vleis. Allen het onlangs begin om dik, rokerige skywe brisket as 'n toebroodjie of 'n bord met sagte koeke en romerige slaai te bedien. Natuurlik is dit heerlik.
As Bamboo Sushi jou op 'n partytjie in 'n hoek gehou het, sou jy die uitgang soek. Voordat u u regte Kaliforniese brood of lychee martini kan bestel, bied die ketting met vier plekke bladsy na bladsy die restaurant se volhoubaarheid, omgewingsbewustheid en ander goeie dade. In 'n stad wat sy sushi goedkoop, vinnig en van 'n lopende band hou, bied Bamboo rou vis wat 'n sny bo die res is. Sit aan die kroeg en bestel chirashi, 'n groot bak rys en rou vis, of bring 'n afspraak en bestel 'n omakase -ete (sjef se keuse) by die sushi -toonbank. Laasgenoemde kan kwaliteit amberjack of albacore belly nigiri insluit, 'n vlug helder-oranje salm sashimi of perde makreel wat op die been bedien word, die skelet verwyder as jy klaar is en diep gebraai en knapperig teruggekeer het.
Om oor ramen in Portland te skryf, is gewoonlik 'n oefening in selektiewe lof. U waardeer die noedels terwyl u wens dat dit in 'n meer interessante sous kom. Of u ontdek 'n indrukwekkende tonkotsu, net om sy toppings skraal en droog te vind. Maar die ramen by Kizuki (voorheen Kukai) het nie regtig gebreke nie. Die noedels kom uit die warm vloeistof, stewig, taai en ferm. Die sous is ryk en robuust, en klou aan die noedels soos 'n stukkie olie. Die toppings is op die punt, insluitend geroosterde nori, sagte varkchashu en 'n perfek gekookte eier. Sodra dit deurboor is, lek die dik oranje eiergeel in die sous. Selfs die izakaya -geregte wat vreemd is, is goed. Ramenwinkels in Portland, u is op die hoogte gebring.
Die kenmerkende Joodse deli in die noordweste, Kenny en Zuke kook en bak sy eie bagels, pekelwater en rook sy eie pastrami en hou een van Portland se beste koeldrankversamelings - dink sarsaparilla en Cel -Ray. U kan flirt met die Cobb-slaai, die worsbroodjie of die welkome reeks gesonder toebroodjies, maar uiteindelik vind u die weg na die Reuben: sappige, dik gesnyde beesvleis op gegrilde, karwij-gevlekte rog met oorvloedige kraut en gesmelt Switserse. Kry dit saam met skyfies en 'n pasgemaakte vlot, en bring 'n vriend om dit te verdeel. Inwoners en laat-wakker Ace Hotel-gaste langsaan weet van die bagels, latkes, kaasblintjies, challah-Franse roosterbrood en gerookte salm-eiers wat Benedict soggens beskikbaar het. Deli -puriste kan dit doen (en doen dit gereeld). Dit is goed. Meer pastrami vir ons.
Pine Street Market is 'n antwoord van Portland op die hoë oplewing in die voedselhof in New York en Los Angeles, slegs met 'n Rose City-wending. Ja, daar is aantreklike kiosks van sommige van die bekendste sjefs in die stad, maar hier is elkeen gevra om iets nuuts te bedink. So het Olympia Provisions 'n stalletjie met 'n wit teël gebou vir sy sappige worsies. Salt & amp Straw gooi 'n syagtige porsie bedek met 'n swart framboosdop, en die bakker Ken Forkish draai pizza's in New York-styl, alles eerste. Hou 'n oog op gebottelde koue brouery van Barista, Euro-Asiatiese fusion Common Law, pittige ramen uit die Marukin-ketting in Tokio en gebakte hoenders en shakshuka, onderskeidelik, uit twee John Gorham-gesteunde projekte, Pollo Bravo en Shalom Y ɺll . Sterkte met die vind van 'n sitplek.
926 N.W. 10de Ave.
Moenie toelaat dat die vlammende, met foelie toegedraaide rolle u mislei nie: dit is 'n ernstige sushi-plek. Die Pearl District-restaurant word oorheers deur 'n indrukwekkende kroeg met 'n onthalwe, waaragter verskeie netjiese sjefs hul meswerk buig. Maak besprekings vir die omakase, of sjef se keuse -ete, verkieslik voor sjef Heemoon & quot; Scott & quot; Chae (hy is die langste). Afhangende van die opsie wat u kies, kan die vordering tonika, salm, makreel of geoduck insluit, alles onberispelik gesny en bedien met ongerepte rys. Verlede jaar het Yama 'n tweede plek in die voormalige Vindalho -ruimte in Suidoos -Portland geopen (2038 S.E. Clinton St.). Die sushi is nie so goed nie, maar die kombuis maak een van Portland se beste bakke ramen.
Die & quotfun & quot is meestal 'n paar klein gebruikte pooltafels in 'n oorloop-eetkamer wat mildelik versier is met Corona-produkte. Maar u is hier vir die kos, 'n lekker verskeidenheid Yucatecan-krammetjies, plus 'n wêreldwye burrito. As u alleen vlieg, bestel dan die burrito met carne asada. Die gebraaide biefstuk word lekker gekruid en in 'n tortilla gevul wat met kaas bedek is wat vooraf op die plaat gebak is. Ontdek van daar af die sjef Manuel Lopez se streekspesialiteite: panuchos, die gebraaide tacos met swart boontjies of frijol con puerco, dik stukke vark in 'n bak met soet swartbone. Die cochinita pibil - dink getrek vark geweek in tert lemoensap - is goed, maar ons is verlief op die pavo en relleno negro: gerasperde, super -sagte kalkoen en dik skywe van 'n springende, eiergeel -gesentreerde wors, wat almal in bad 'n hartige sous so donker soos inkvis.
Op die hoogte van Southeast 14th Avenue en Belmontstraat staan ​​groot vensters van Roost met eenvoudige, gerieflike disse wat amper so elementêr is as die dekor. Byna van dag een af ​​was die restaurant veral bekend vir sy brunch, met dekadente Kentucky Brown -toebroodjies en gesofistikeerde Bloody Marys. Die Americana-gevlekte aandete is 'n beter bewaarde geheim. Saans pronk die selfversekerde kombuis van Roost met geur en tekstuur, en die een aand bros courgette-patat met 'n dille-gevlekte jogurtdipper, gefrituurde salami of panko-gebakte varkvleis. Daar is gewoonlik 'n lekker gebraaide hoender of vis met seisoenale kante, en 'n burger met swart olyfolie-ansjovisbotter en uieringe wat goed genoeg is om te wens dat hierdie buurtrestaurant by u was.
Daar is geen guac aan die tafel en tortillaskyfies op die spyskaart nie, maar Nuestra Cocina het die gevoel van 'n restaurant in 'n gesinsstyl, met 'n lewendige atmosfeer, vars sitrus margaritas en af ​​en toe mariachi band (ten minste op Cinco de Mayo). Bestel ceviche, miskien rotsvis in 'n sitrusbad met lemoen en chili, en een van die groot, relatief goedkoop hoofgeregte. 'N Pos met varkskenkels met opgeblase hominy en 'n bondel kool wat in 'n ryk rooi sous swem, was goedkoper as 'n paar eenvoudige pasta net langs die pad, maar tog groot genoeg om die volgende oggend tacos te maak. Die spyskaart by hierdie dekade oue restaurant kan waarskynlik 'n bietjie opfris. En dan, wie is dapper genoeg om voor hierdie vinnige margarita -trein in te stap?
Vir sjef Aaron Barnett is La Moule 'n tuiskoms, 'n kans om terug te keer na die woonbuurt wat hy vroeër huis toe genoem het, net op die heuwel van die oorspronklike ligging van sy gewilde Franse restaurant St. Jack. Die newish -kroeg is 'n waardevolle toevoeging tot 'n laataand in 'n hoek van die suidoostelike Clintonstraat wat alreeds vol eet- en drinkplekke is, alhoewel La Moule se telefoonkaartjies - mossels en Belgiese bier - nie die interessantste dinge op die spyskaart is nie. Wat is? Wat van die handgesnyde steak-tartaar wat oor 'n geroosterde murgbeen gedrapeer is. Dit pas perfek saam met kroegman Tommy Klus ' Scotch Lodge, 'n gladde Rob Roy -variasie met 'n drama Bowmore Small Batch wat in die middel rook. Benodig meer? Probeer die botterblaarslaai, bekend van St. Jack of Barnett's poutine, of 'n kroegburger met skerp spek en drievoudige crème brie.
Orde: Steak tartare, botterblaarslaai, mossels met sous in Koreaanse styl, skemerkelkies.
Hierdie Pearl District-restaurant, met sy glansryke kroeg en patio met laai-hawe, ontbreek nie aan paniek nie. Irving Street Kitchen, wat besit word deur Stock & amp Bones, 'n groot restaurantgroep in San Francisco, het eens gelyk as die eerste buitepos van 'n nuwe stortvloed kontant in Kalifornië wat na die fynproewersmark in Portland stroom. Dit was sedertdien 'n uitblinker: 'n lekker restaurant met 'n kroegprogram vol goeie cocktails en wyne van die kraan, plus 'n spyskaart wat in die suide fokus, met dank aan sjef Sarah Schafer. Volle etes in die eetkamer het ons soms meer begeer. Ons het meer sukses in die kroeg gehad, aan 'n heerlike gin-tonic gedrink, aan lekker lekker hoendergebraaide oesters en ander klein bordjies gekuier, terwyl ons in 'n paar van die beste mense in Portland gekyk het.
Met sy derde spyskaart -opknapping in soveel jare, het Cafe Castagna sommige, maar nie almal nie, van die Midde -Oosterse afwerkings weggeneem wat dit verlede jaar aangeneem het ten gunste van 'n nuwe spyskaart van sjef Justin Woodward, wat die kombuis by Castagna voorsit, die kafee se groot suster langsaan. U kan nog steeds eksperimenteer met Cafe Castagna 's courgettebroodjies met labneh, maar die rolletjies pita van die kampvuur is weg en maak plek vir Ken 's Artisan Bakery -brood en botter. Bistro-geriewe is oorvloedig, waaronder gebakte penne, mozzarella-pizza, gebraaide hoender en 'n ordentlike tuisgemaakte salmstartyn met creme fraiche. Die beste geregte bly die klassieke: die burger, die skyfies friet, die botterblaarslaai waarvolgens alle ander botterblaarslaai beoordeel moet word. As ek in Ladd's Addition gewoon het, sou ek twee keer per maand hier gewees het.
Ses jaar nadat dit gesluit is, het Taqueria Nueve teruggekeer, opgewek in Southeast Sandy Boulevard se voormalige beker- en flesruimte. Baie bly dieselfde. Rondom die kamer word tafels gevul met vars margaritas, Caesar-slaaie versier met puntige tortillaskyfies, tostadas met guacamole-top en klassieke seekatte-cocktails. Die chili relleno begin met 'n vet poblano, gebraai, in beslag ingedraai en gebraai tot 'n sagte tempura, en dan in 'n dun poel glinsterende tamatiesous gelê. Deurboor, het dit 'n stormloop vloeibare kaas vrygestel. Tacos kan uitstekend wees, as die tortillas teenstrydig is op slegte dae, lyk dit soos goedkoop moo shu -pannekoeke. Tog is die knapperige, stadig-gesmoorde varkarnitas net so welkom soos altyd. En as daar 'n beter vis-taco in Baja-styl in Portland is, het ons dit nie gevind nie.
Lincoln het dalk eens gevoel dat hy die ontbrekende skakel was tussen die middel- en 2790's van Portland, die rewolusie van tafel tot tafel en die sjefgedrewe restaurant-landskap van vandag. Alhoewel die fokus steeds op die bestanddele van die noordweste bly, het die restaurant die afgelope jaar of twee stilweg in 'n ander rigting beweeg, of liewer aanwysings. Sommige van die kenmerkende geregte bly, insluitend die gebakte eiers met olywe en broodkrummels in room, die handboek gegrilde seekat (soos in, dit is 'n gereg wat aspirant -sjefs kan bestudeer). Maar vandag deel die spyskaart spasie met Italiaanse geregte wat beïnvloed word deur sjef Jenn Louis ' onlangse pastakookboek en 'n paar Midde-Oosterse geure (wortelhummus en labneh met bottergesnyde platbrood), 'n moontlike voorsmakie van haar komende Israeliese restaurant in Los Angeles. Dit kan 'n bietjie soos 'n afgeleide stokperdjie -motorhuis voel, al werk dit meestal, ten minste as Louis daar is.
Die beste tyd om hier te kom, is nie die middag as die 30-sitplek-Viëtnamese restaurant sy laaste bakkies uitstaande soep skep nie, maar baie vroeër, as die manne buite die motor-koffie drink en sigarette om 'n as rook. -gevulde Cafe du Monde -blik. Bestel 'n rustige ontbyt voordat die gesinne, eetlustiges en almal wat die Pok Pok -sjef Andy Ricker op Instagram volg, opdaag. Die sop verander daagliks, my gunsteling is op Sondag, wanneer 'n borriesop met garnale en varkvleis saamgevoeg word deur een van die beste bakkies pho in die stad. Groot eters moet 'n Chinese wors banh mi byvoeg. As u geslaap het, oorweeg Rose VL (6424 SE Powell Blvd.), 'n susterestaurant met 'n soortgelyke spyskaart en later ure.
Die lynchpin in die verrassend lewendige eetdistrik in Beaumont Village, Smallwares, is die geesteskind van die eenmalige sjef Johanna Ware, Momofuku Ssam Bar. Die eetkamer het moderne hoeke en rooi aksente, 'n skoon raam vir klein bordjies wat deur Asië beïnvloed word. Gekontroleerde funk is aan die orde van die dag - vars oesters of sint -jakobsschelpe kan in swem in vissous kom en die kimchi van die huis is lekker gefermenteer. Ware 's handtekening gebakte boerenkool het stukke versuikerde spek, terwyl die noedels (soms pho, soms ramen of somen) kreatief en lonend is. By Barwares, die susterkroeg, kan David Bowie op die stereo voorkom, terwyl Fritz Lang 's & quotM & quot stil op 'n projektorskerm speel en die meeste Smallwares '-spyskaarte, aangebied in 'n meer ontspanne omgewing.
Etes by die stylvolle toonbank op die plant, gebaseer op die sjef, begin met 'n verklaring van plaaslike voorneme: Oregon-seesout wat in Oregon-olyfolie dryf, deurdrenk deur 'n sagte, knapperige broodjie gemaak van Oregon-koring. En wat is meer lokaal in Portland, die stad Paul McCartney word beskou as die veganistiesste in die Verenigde State as 'n proe-spyskaart sonder vleis en suiwel? Farm Spirit, wat besit word deur die voormalige sjef van Portobello, Aaron Adams en uitsluitlik deur sjefs beman word, sommige getatoeëer, sommige met snor, is Farm Spirit die mees verfynde restaurant wat op groente gefokus is. Die maaltye begin met 'n gegiste sous, gaan oor na basiliekruidblommetjies en bolletjies courgette in Parys, en sluit nie een nie, maar twee aspersies in. In plaas van duur beesvleis, plaas Farm Spirit crescendos met 'n kas vol vleis en lewendige groen favas onder 'n kombers skuimende aartappel.
Hierdie ondergrondse izakaya naby die Doug Fir Lounge bedien Japannese-Koreaanse versnaperinge aan 'n klantegroep, wat wissel van in-die-bekende Portland-sjefs vroeg in die week tot indie-rockers soos die naweek naderkom. 'N Paar jaar gelede kyk ek van my ramen op om Modest Mouse by die tafel te sien sit. Moenie verstom raak nie. Begin eerder met tert-kimchi, helder sashimi of vetterige, verkoolde spiese van makriel, lam of hoenderdye van die rooster in yakitori-styl. As swart kabeljou op die spyskaart is, bestel dit. As 'n bediener 'n sake voorstel, drink dit. En as u na 22:00 hier is, spaar dan plek vir die laat -hamburger bedek met kimchi -mayo en chashu -varkvleis - die perfekte hartige nagereg.
Orde: Gebraaide hoender karaage, umeboshi onigiri (suur pruimrys driehoek), sashimi seleksie, kushiyaki (gebraaide spies), laataand burger.
Dit was 'n besige jaar vir die man-en-vrou-eienaars van The Country Cat, Adam en Jackie Sappington. Die egpaar het die debuut van hul Calico Room-geleentheidsruimte opgevolg met 'n satelliet Country Cat-ligging op die Portland Internasionale Lughawe en 'n kookboek met resepte wat deur die Midde-Weste geïnspireer is. Die Sappingtons ' Montavilla-restaurant staan ​​bekend as 'n vleisetvriendelike joint, met hoender wat in beesvleis sis, 'n volgelaaide hele varkbord en 'n slaghuis van hele diere in die huis. Maar die kombuis is net so behendig met slaaie, groente en vis. Begin met 'n paar eiers en in 'n pot Judy, die kenmerkende kaasstrooi van die restaurant, en voeg dan 'n mandjie karringmelkbeskuitjies of 'n bord ui -ringe by. Bespaar ruimte vir die hoender: gebraai, karringmelk geweek, gebraaide met pannekoek en dikwels bedien met superryke kapokaartappels.
Hierdie onvermoeibare bekoorlike middestad van Portland spandeer hom aan fika, die Sweedse neem die koffiepauze, terwyl hy 'n paar van die suksesvolste nageregte in Portland bied. Bedags is Maurice 'n ligte oase van stoele wat nie ooreenstem nie en vintage eetgerei. Werk kan wag terwyl jy aan jasmyntee aan roosmaryn-aalbessies peusel, of oesters of gravlax met rogskyfies eet terwyl jy aan 'n glinsterende roos drink. 'N Handgeskrewe spyskaart kan 'n sagte quiche, 'n heerlike risotto of 'n stapel lewendige pers blomkool bo-op die koeskoes ontsluit. Moenie droom om weg te gaan sonder die kenmerkende swartpeper-kaaskoek, die half gesmelte suurlemoenstaaf wat met poeiersuiker bestrooi is of wat die nuwe sjef Kristen Murray uitgevind het nie.
Die tweejarige Duitse restaurant Stammtisch in Noordoos-Portland, 'n suster van die immer gewilde Prost in Noord-Portland, voer die klassieke met selfvertroue en vaardigheid uit. Vurk deur maultaschen, die ravioli in portefeulje, geklee in botter en witwyn, of skep skerp, kussingsagte lewerfrikkadelle (leberknodel) uit 'n vlak poel beesvleisbouillon in die kleur gemoute gars. Knibbel aan riesling-gestoofde forel wat oor somerpampoentjies en kersietamaties gedrapeer is, of sny in die veel verbeterde schweinshaxe, 'n huldigte gebraaide hamhokkie toegedraai in sy eie knapperige vel, terwyl hy literstengels en tweeliter stewels van Duitse bier gooi. Dit sal moeilik wees om baie ander restaurante te vind wat Duitse kos voorberei, hierdie weldeurdagte buite Duitsland.
Dit is die gunsteling pizzeria van jou vriendin met die groot beddens en hoenders in die agterplaas, en sy is nie verkeerd nie. Mede -eienaar Sarah Minnick ' s natuurlik gesuurde pasteie word bedek met dieselfde bestanddele as wat u waarskynlik op 'n naweekboermark sal vind - stel u vir Ken 's Artisan Pizza na'n staptog deur die Oregon -woud. In die lente beteken dit pizza's bedek met die eerste van die seisoen morels, truffelde pecorino en vars opritte, of sappige venkelwors, taai kaas en bittergroente wat skerp in die oond geword het. Daar is gewoonlik ten minste een bestanddeel wat u moet opsoek (dit is waarskynlik 'n brassica). Die slaaie het 'n rustieke elegansie, en elke pizza kan met 'n eier of 'n bietjie vars Calabriese chili bedek word. Die roomys en sagte opdiening is dalk my gunsteling in die stad.
Hoe kan 'n restaurant wat bestuur word deur John Gorham, die suksesvolle sjef agter Toro Bravo, Tasty n Sons en sy suster, Tasty n Alder, onderskat word? Gorham se eerste toeval in Portland & Pearl District, Mediterranean Exploration Company (kort LUR), fokus op die uiteenlopende kombuis van Israel en die groter oostelike Middellandse See. Dit het oopgemaak met 'n handjievol wonderlike geregte, waaronder 'n skilferige filotaartjie wat op sy driehoekige punte gevul is met hartige chard, 'n olierige heel makreel en sagte skaaptjoppies wat in salsa verde gebraai en gedoop is. Maar daar was ook foute, insluitend 'n stywe hummus met een noot. By 'n onlangse besoek was die skemerkelkies goed gebalanseerd, die verkoolde skaaptjops so sappig soos altyd en die hummus het verbeter, veral die & quotUsul & quot-weergawe. Dit is gelaai met speserye en stukke hardgekookte eier, die perfekte bakkie vir MEC se pap, varsgebakte pita.
Dit het gelyk na 'n illusie wat 'n Las Vegas -verhoog werd is. In 2007 is die historiese Ladd Carriage House in die middestad van Portland opgekikker, op 'n plat bed geplaas en weggery. Die gebou van 500 000 pond het die volgende jaar teruggekeer en is stadig omskep in 'n restaurant sonder uitgawes met 'n uitstekende cocktailprogram en 'n vaag Britse spyskaart. Hierdie jaar het die huurpistool Daniel Mondok (Sel Gris, Paulee) die spyskaart verder gedruk na die soort Britse keukens wat die eienaar Lisa Mygrant se restaurant altyd gelyk het. Die hoenderlewerpatee word besmeer met ryk Kerrygold -botter, die beesvleis en Yorkshire -poeding is 'n bietjie verfynder, en die spyskaart bevat nog 'n paar riffs op die kombuis van voormalige Britse kolonies - & quotBombay -styl & quot -eend, 'n lam lam met saffraanrys .
Toe sjef Troy MacLarty in Berkeley gewoon het, het hy sy nagte by die plaas-tot-tafel-bestemming Chez Panisse gewerk en sy dae by die ewe bekende (in sommige kringe) Vik 's Chaat Corner geëet. Vandag trek sy weergawes van suidelike Indiese straatversnaperings lang rye by die oorspronklike winkel in die noordooste van Portland en 'n groter Bollywood -teater en 'n aangrensende mark in die hartjie van Southeast Division Street 's restaurant ry. Die spyskaarte op beide plekke is vir eers meestal dieselfde. Begin met skerp okra -skyfies en raita -dip, voeg dan die mollige, briljante Goan -garnale en 'n rondte van my nuutste crush, die gobi Manchurian, gebraaide blomkool in 'n soetsuur sous. Vir middagete of 'n vinnige aandete alleen, is die katirol, 'n olie-gevulde paratha-broodpapier gevul met eier, ingelegde ui, groen blatjang en beesvleis, net so vullend soos 'n burrito. Versier dit met 'n mango-lassi met roosstroop of 'n verfrissende Pimm 's Cup-skemerkelkie.
Moenie beveel dat Muscadine se gebakte baber moet gaan nie. Koringmeel korstig, sappig, elke stuk wat die beste geëet word op die hoogtepunt van hitte en knars, is 'n misdaad. By die sjef -eienaar Laura Rhoman se historiese Suid -restaurant is alles vars - selfs die huislike doekdoeke is met die hand gemaak - en die baber is miskien beter as die besonderse gebakte hoender. Soms beteken 'n besoek aan Muscadine 'n sitplek by die kroeg vir koffie, 'n mimosa, die Sondagkoerant en sagte ham onder koffiesous met eiers en mollige Anson Mills-korrels. Soms beteken dit dat u in die sonskerm in die agterste kamer moet ontspan en verwonderd is oor die Country Captain, 'n hoenderkerrie met 'n Indiese invloed uit die platteland met wortels in die 18de eeu.
Dit is my gunsteling Indiese restaurant in die metrogebied. Net oorkant die Hillsboro -grens, waar die grootste deel van die Indiese kos in Portland geleë is, beklemtoon Chennai Masala oënskynlik die suidelike Indiese kookkuns, soos blyk uit die lacy dosas, alhoewel die spyskaart deur Indië reis, met min misdade langs die pad. Die skerp samosas is gevul met aartappels en ertjies, die vel so skilferig soos 'n eierrolletjie. Hulle is die beste in die stad. Ditto vir die pakoras: skerwe kool, ui en rooi peper diep gebraai en bedien met 'n groen blatjang, 'n Indiese fritto misto. Die middagete -buffet is 'n lekker eetplek, maar as u aandete eet, vind u sagte biryani met 'n sweempie kruisement, sagte hoender in 'n vurige Chettinad -kerrie en channa poori - bolletjies vol koringbrood gedoop in 'n kikkererwtenkerrie .
Die eienaars beskryf hul spyskaart as 'New West Drinking Food', wat streeks -Americana beteken met Japannese, Thaise en af ​​en toe Mexikaanse geur. In die praktyk beteken dit delikate rou seekospreparate en lekker vleisspies - blokkies wagyu bedek met mierikswortelroom - gevul met hartige kol en rook. Die voortdurend veranderende spyskaart kan in die Amerikaanse suide voorkom, met gebraaide oesters, spekbeignets of geroosterde roosterbrood met pimentokaas, en dan na die Midde-Weste, met panko-gebakte stukke macaroni en kaas of 'n klassieke dubbelkaasburger en patat . Hou die skerp korrelkoeke dop met romerige salmstartaar en crème fraiche of die yakitori-spies, veral die taai ryskoeke wat in dun gesnyde guanciale toegedraai is. Cocktails is 'n aangename diens, warm en aandagtig, en die verskeidenheid kreatiewe groentegeregte maak The American Local 'n verbasend goeie keuse vir vegetariërs.
Daar is geen raaisel vir Podnah se put nie. Die forel is natuurlik skilferig, sag en soet, die gebraaide hoender is klam en bros en die Frito -tert - met skyfies en Texas -rooi chili in die sak - perfek om met 'n vriend te deel. Maar jy is regtig hier vir die heilige drie -eenheid: sappige varkvleis, vetterige varkribbetjies en sagte bors onder 'n swart bas. Miskien was u hierdie jaar beïndruk deur Matt 's BBQ (4709 N.E. Martin Luther King Jr. Blvd.), miskien genoeg beïndruk om te heroorweeg wie die beste brisket in die stad is. Maar Podnah's doen al die ander dinge nog steeds reg: hulpende ysbergskywe-slaaie wat deurdrenk is met bloukaasversiering, varkbroodjies met asyn, tertkool, vleisagtige pintobone, krummelrige mieliebrood, goeie piesangpoeding en nog beter pekanneut.
Die pizza by Apizza Scholls, 'n New York-meets-New Haven-baster, is die beste in Portland en is waarskynlik die beste in die Stille Oseaan. Eienaar Brian Spangler kook sy pasteie warm en vinnig in 'n elektriese oond en verander die mees basiese kaas- en tamatiepastei in argipelo's van gesmelte mozzarella, siedende see van lava-gekleurde tamatiesous en 'n goue kors wat krakerig en terselfdertyd opbrengs gee . Die spyskaart is eenvoudig en die dekor nog eenvoudiger. Die diens straal nie altyd warmte uit nie. Maar jy is nie hier vir praatjies nie. Jy is hier vir pizza. Gaan saam met vriende en bestel 'n paar olywe of antipasti, 'n fyn Caesar -slaai en 'n gesplete wors en soetrissies/Tartufo2 -tert, eersgenoemde begin met pittige paprika's van Mama Lil, en laasgenoemde beklemtoon goeie sampioene, truffelolie en seesout.
Ken 's Artisan Pizza, aan die suidpunt van die suidoostelike 28ste Laan se restaurantry, staan ​​moontlik bekend as een van die beste pizzeria's in Portland. Maar bakker Ken Forkish en sjef Alan Maniscalco het iets meer geskep. Ken 's vind u groot vensters wat oop is vir die somertjie -tafels wat gemaak is van herwonne hout uit 'n Jantzen Beach -achtbaan wat aan die gang is met gesprekslaai en gebraaide groente en goeie wyn. Die pizza's moet natuurlik nie geïgnoreer word nie. Hierdie mediumgrootte rondes veerkragtige deeg word bedek met warm tamatiesous, vars mozzarella, pittige salami of venkelwors en ui, in die groot houtoond in die middel van die kamer. Onder die vele onthullings hier is miskien 'n pragtig gesmoorde beesstert, ongelooflik sappig, bruin tydens 'n vinnige bad in die pizza -oond, gedrup met olyfolie, gereed om uitmekaar te val oor 'n tamatiesous en ryk polenta. As u dit op die spyskaart gesien het en besluit het om alleen by Ken's pizza te bly, doen u alles verkeerd.
Higgins, een van die invloedrykste restaurante in die noordweste van die Stille Oseaan, is die gelyknamige tuiste van sjef Greg Higgins, wat 20 jaar gelede 'n gevierde tydperk by The Heathman gelaat het, net teen die heuwel opgetrek het en langs die pad gehelp het om die plaas van Portland te lok. beweging na die tafel tot in die 21ste eeu. U kan in die kroeg gaan sit, waar u een van die beste vleisgeregte van Portland en 'n stewige bistroburger vind, plus 'n bierliefhebberslys met Noordwes -IPA's en Belgiese saisons. Die eetkamer, waar plaaslike makelaars en besoekende hooggeplaastes ontmoet en groet, volg 'n super-seisoenale benadering. As morele of opritte in die seisoen is, is Higgins die eerste plek waar hulle land. Bestel 'n oorvloedige slaai, 'n paar gebraaide skeermeslemmetjies, 'n bottel Oregon pinot noir en die meerjarige varkbord, 'n viering van varkvleis wat die een aand as Choucroute-garnie in die Elzas-styl kan verskyn, en die volgende een in Mexiko.
Met bykans twee dekades besigheid, is Nak Won die peetjie -restaurant van Beaverton se nie -amptelike Klein -Korea. Die besige kombuis word bestuur deur Tae Ok Lee, die eetkamer waaroor haar seun, Kon. Die spyskaart is lank en beloon eksperimentering, alhoewel dit moeilik is om te besoek sonder 'n bestelling van soondubu jjigae, 'n warm lava-rooi tofu-bredie met groente, seekos of vleis. Aan die kant, 'n rou eier wat jy in die sous kan kraak. Die meeste vertroostende Koreaanse geregte van Nak Won is die beste weergawes wat u in Portland sal vind. Die mandu (Koreaanse kluitjies) is gestoom en sag, die haemul pajeon ('n hartige seekospannekoek) het 'n vurige sojasous en die dolsot bibimbap (rys, groente en vleis in 'n rooiwarm bakkie) het 'n meer interessante rand geroosterde rys as die meeste Portland -paella's.
The Woodsman Tavern is 'n clubby, bourbon-geweekte ode vir vars seekos, blou lintham en stedelike geregte wat deur die suide gebuig word. Vier jaar later vestig die Woodsman hom in 'n nuwe groef, met 'n prettige, vleisliefde spyskaart wat bedien word in 'n houthakkerparadys van flanel en donker hout. Die huidige herstelwerk in die kombuis bevat liggies verhoogde duikbakkos: 'n vrygewige Dungeness Crab Louie, warm gebraaide hoender in Nashville, garnale wat in vleissous gegooi word. Afhangende van wanneer u besoek, kan daar vleisbrood, gebraaide ribbetjies, 'n massiewe droë rye oog of 'n ander troostende Americana wees. U kan altyd uitkyk op 'n seekostoring of 'n paar kosbare vingers van 'n ultra-seldsame bourbon, maar ons gunstelingbyt van 'n onlangse maaltyd was 'n nederige Parm, met dun pond vark, helderrooi tamatiesous, gesmelte mozzarella en 'n sopperse pers kool slaai.
Op baie maniere is B+T Oyster Bar 'n herlaai van die eerste restaurant van sjef Trent Pierce, Fin, wat onverwags op Valentynsdag 2011 gesluit is. van fettuccine gewikkel om knapperige grondboontjies bo 'n bottervis -ragu wat tintel van Szechuan -speserye. Daardie noedels is terug, nou saam met 'n verskeidenheid goeie oesters uit die noordweste, 'n deurweekte goeie seewier Caesar en 'n handgemaakte krab met 'n mayo-gesmeerde krap, wat salig gehou is uit die vorige inkarnasie van hierdie restaurant, Wafu. Inktvis meng met gemaalde bloedwors, radicchio, appel en romerige gesmelte Parmesaan, wat aardse, sout, bitter, soet en sag meng. Garnale, hul sappige sterte wat onder diepgebraaide koppe gekrul is in 'n rokerige, oranje-gekleurde sous, sou nie op hul plek wees by een van die nuwe gewasse van Asiatiese fusionrestaurante in Portland nie. Fin was sy tyd vooruit.
Die beste van die Szechuan-plekke in Bellevue in Washington om buiteposte in Portland oop te maak, het Taste of Sichuan 'n voormalige Marie Callender op Northwest Cornellweg oorgeneem, wat die dekor grootliks onveranderd gelaat het. Die spyskaart bevat 'n groot omvang en bevat streekspesifieke Chinese geregte, sowel as soet-gesoute Amerikaanse produkte. U ry nie hierheen vir die tuisgemaakte potstickers nie, alhoewel hulle redelik goed is, of die knapperige vleis wat met stroop bedek is, hoewel die lemoenhoender werklik lemoenskil het. Eksperimenteer eerder met 'The Wild Side', twee bladsye propvol ongewone bestanddele en gesigsmeltende borde. Dit is gebou rondom & quotma & quot en & quotla, & quot; die gevoelloosheid en speserye wat die pilare van die Sichuan -kombuis is. Avontuurlustige maaltye pluk die vrugte van varkore in chili-olie, pittige suur jellievis en The Other Parts of the Pig-varkvleis, geurige ingewande en gestolde varkbloed wat in 'n rooi-swart sous kook.
Orde: Sopkluitjies, gerasperde aartappel, handgeskeerde noedels, Swemvissvis of die ander dele van die vark.
As dit kom by die Italiaanse restaurante in Portland, is dit gewoonlik die nuutste, flitsvoller en suidoostelike plekke wat die gewildheid die hoof bied. Maar Firehouse het iets wat die ander soms sukkel om te pas: gasvryheid, gemak en warmte, plus 'n houtvuurkombuis wat by die res pas. Die sjef Matthew Busetto, gebou in 'n ou Woodlawn-vuurhuis, bedien Italiaanse versnaperinge, pragtig verkoolde Napolitaanse pizza's, stewige cocktails en af ​​en toe pasta in 'n baksteen-en-hout-ruimte met 'n pragtige patio. Begin met 'n Caesar-slaai, 'n bietjie arancini of die volop gebakte olywe. Die soppressata-pizza, met helder tamatiesous, vars mozzarella, chili-vlokkies en vet salami van Zoe's Meats, is 'n hartlike, verkleurde wonder. Sny en eet, net soos in Napels, met 'n vurk en mes.
Die tweede restaurant was onvermydelik. Daar was te veel idees wat deur Ataula, Cristina Baez en Jose Chesa 's tapasbar in die noordweste van Portland vloei, sodat een skraal papierspyskaart gehou kan word. Die resultaat is Chesa, 'n groot, geil restaurant in die noordooste van Broadway, oënskynlik gewy aan paella wat in 'n houtoond gestook is, maar eintlik net 'n tweede tuiste om te speel met die geure van Spanje, veral Barcelona, ​​waar Chesa gebore is. Begin met 'n handgemaakte jamon iberico, die skaars gestelde Spaanse tortilla ('n donsige aartappel-eieromelet) en 'n ronde soutkroketjies. As u etiek dit toelaat, is daar sjerrie-gemarineerde rolle foie gras wat in 'n toring gevorm word, drup van dennepitte, en groot, slordige cocktails wat in lang glase of 'n porron gebou is, wat die glaskruik gewoonlik gebruik om wyn in te hou.
Expatriate, die byna 3-jarige cocktail uit die noordooste van Portland van die kroegman Kyle Linden Webster en die sjef Naomi Pomeroy, lyk soos 'n vierster-opiumkuil, met 'n kroeg gerugsteun deur 'n rooi-en-goue boog uit die voormalige Hollywood-woonbuurt Chinese agtervolg The Pagoda. Dit skuil, verwikkeld en afwagtend, binne die bereik van Beast, Pomeroy se goeie eetplek, en bedien raaiselagtige cocktails en uitstekende, stonerige kos wat deur Suidoos-Asië beïnvloed word. Wat is die algemene draad op 'n spyskaart wat James Beard se onredelike heerlike botter-uie-toebroodjie bevat en 'n jalapeno popper gevul met gerookte mozzarella wat in 'n geswolle wit broodjie gestop is? Bestel die nr. 8, 'n mengsel van rog, konjak en kruie Genepy Des Alpes, en dit begin sin maak.
Verlede jaar het sjef Erik Van Kley die nes verlaat ná byna 10 jaar saam in Le Pigeon en sy suster in die middestad, Little Bird Bistro, om 'n eie restaurant in die industriële distrik van Central Eastside in Southeast Portland te open. Taylor Railworks put sy inspirasie en estetika uit die treine wat by die dig verseëlde vensters verbyloop, insluitend 'n spoorwegdraad wat as voetbank by die kroeg dien. Alle maaltye hier moet begin met The Boxer, vier perfekte skywe geelstert in avokado-olie gegooi en in golfagtige voue bo 'n vlak poel ponzusous gerangskik. Steelhead -gierstok en Thaise chiles voeg knars en speserye by. Voeg die foie gras by, oorspronklik bedien as noedelvrye & quotramen, & quot; nou in 'n hoenderdashi, plus 'n bestelling van die noedels & quotalla Johnny, & quot al dente eiernoedels opgerol met stringe pittige krap en sappige kersietamaties, bedek met 'n enkele gebraaide garnaal.
By Navarre kry u 'n Crayola -merker en 'n paar skraal papier -spyskaarte. Die een bevat 'n paar tientalle huisstandaarde, die ander bevat aanbiedinge uit 'n spesifieke streek op die vasteland van Europa, byvoorbeeld Suidwes-Frankryk of Toskane. U kan die standaarde afmerk soos by 'n sushi -gewrig, en dan 'n paar ekstras in die spesiale spyskaart inskryf en klein of groot spesifiseer (klein as u nie 'n pos het nie). Maar die beste opsie is om die spyskaarte te vergeet en die opsie 'Ons kies' te kyk. Terwyl u tafel gevul is met 10 geregte en kort skinkies meestal Europese wyn, sal u sien dat Navarre in eenvoud is. Die meeste maaltye begin met glinsterende radyse, gesoute botter en 'n piramide van knapperige brood. U kan sappige forel uit skerp perkamentpapier uitpak, konyn uit 'n sagte mosterdsous of deur 'n eenvoudige gegrilde rompsteak sny. As jy gelukkig is, is daar krapkoeke vol onwaarskynlike hoeveelheid krap.
Paley 's Place, sjef Vitaly Paley se oorspronklike restaurant, bied 'n klassieke Franse kos met snoet-tot-stert en boerdery-tot-tafel kinkels. Ondanks sy reputasie as 'n lekker toevlugsoord, is die rustige restaurant in 'n bekoorlike Noordwes-Portland Victoriaanse meer toeganklik as wat u dink. Daar is gereeld plek by die kroeg, en alle voorgeregte is as halwe porsies beskikbaar. Die ontwerp-jou-eie vleisbord is 'n goeie plek om te begin. Dit kan salo (fatback) wat oor roosterbrood gesmeer is, pastrami van beestong of pittige patee insluit. Chef de cuisine Luis Cabanas het bewonderenswaardig oorgeneem, soos blyk uit die skerp frites, die verkoolde Little Gem -blaarslaai met gebraaide murg -croutons en die mollige escargots in 'n statige bordelaise. Daar is selfs plek vir sommige van die Russiese geregte waarmee Paley geëksperimenteer het tydens sy DaNet-pop-up, insluitend fluweelagtige vareniki (kluitjies) in 'n ryk roomsous.
By Trifecta word knapperige stokbroodjies en donsige brioche-broodjies na groot rooi hutte aan die agterkant gedra, waar dit met vars botter en heuning gesmeer word of as 'n oorgekwalifiseerde basis vir 'n tuisgemaakte hambroodjie gebruik word. Toe Ken Forkish hierdie binneste Suidoos-Portland-restaurant oopmaak, was dit presies wat hy hom voorgestel het: sterk Manhattans en martini's roer agter 'n besige skemerkelkie en goedgesinde Portlanders wat rou oesters aanstoot, alles aangevuur deur varsgebakte brood uit die aangrensende bakkery. Die kombuis, onder leiding van die voormalige sjef van Higgins, Rich Meyer, het baie maniere om hout, vleis, groente en oesters te sien-op die halwe dop, gebraai of gebak met spek, preie en hollandaise. Trifecta kan u aandag trek vir 'n volledige maaltyd, maar daar is 'n sterk argument om aan die kroeg te eet, een wat begin en eindig met die sappige, dubbel-gestapelde pimento-kaasburger, bedien op Trifecta se gebraaide brioche.
Orde: Die burger, ham en oesterbord met pimento-bedekking, gegrilde garnale en korrels en 'n gebinde Manhattan.
Orde: Forel, óf koud gerook óf bros in die oond, vark- of lam, sjokoladekoekie.
Park Kitchen bedien al meer as 'n dekade lank sy kreatiewe, Noordwes-geïnspireerde prys uit 'n kompakte eetkamer in die North Park Blocks. In daardie tyd het Scott Dolich 's spot meer Portland -kombuis- en kroegtalente opgelewer as net 'n handjievol Portland -restaurante. Ondanks die neiging tot kookkuns, het die kombuis nog steeds die indruk om te beïndruk. 'N Onlangse maaltyd het begin met 'n dinamietslaai: dun skywe skywe, bloed -oranje segmente, poeiermelk en 'n basis crème fraiche wat ons aan kaaskoek herinner het. Sukkulente staalkop is swart gemaak met prei-as, die vel verwyder en met chicharron bestook. Saam met die susterestaurant The Bent Brick, berei Park Kitchen voor om oor te skakel na 'n nuwe diensstelsel wat posisies van voor en agter saamsmelt, terwyl kantels uitgeskakel word. Hier is die hoop dat die kwaliteit van die kookkuns onveranderd bly.
As bewys dat 'n hotelrestaurant passie, pop en persoonlikheid kan hê, het Vitaly Paley 's Imperial sedert sy debuut in 2012 geleidelik verbeter. Die spyskaart betree vandag 'n moeilike lyn tussen retro en gedateer, met hulde aan die kookkunsgeskiedenis van Oregon, met 'n reeks op Amerikaanse nostalgie. Die interessantste is dat sjef Doug Adams, 'n "Top Chef" -finalis, geregte voorgestel het wat uit sy suidelike kinderjare teruggekeer het: Texas rooi chili, pittige seekos tostadas, 'n reusagtige vleisrib.Daar is ook bevredigende opsies uit 'n snoet-tot-stert-speelboek-varkbloedpasta met mossels en eidooiers-en sappige vleis wat op die houtrooster gebrand word. As u net een ding bestel, maak dit gebraaide hoender van Adams, bedien met ingelegde jalapeno, warm sous en heuning uit die hotel se korwe op die dak. Vroeër vanjaar het Adams sy dreigende vertrek aangekondig. Ons moet wag om te sien hoe dit Imperial beïnvloed, hoewel Paley se rekord vir die vind van kombuistalent ongeëwenaard is.
Old Salt is net so 'n gemeenskapsbou-eksperiment as 'n restaurant. Die Concordia-Cully-buurtonderneming, wat deur die Grain & amp Gristle-span geopen is, het 'n lekkerny, 'n skemerkelkie, bakkery, kafee, opspringruimte in die agterkant en af ​​en toe boeremark by 'n kommersiële strook, beter bekend vir sy duikbars en rockin ' karaoke, gevoeg . Uitvoerende sjef Ben Schade beman die vuurherd in hierdie ruig gesnyde ruimte, 'n onvoltooide muur wat die vleismark en kroeg skei. Die kombuis bied 'n ambisieuse, suidelike ingeboude spyskaart, vol vleisagtige Americana. Dit beteken skilferkoekies, hartige vleispasteie, gebraaide sout kabeljoue, gerookte hoender en 'n paar ernstig droë beesvleis wat in die haard gebraai word. Mede-eienaar Alex Ganum bestuur ook Upright Brewery. Net soos die kos, is die bier hier volop en goed.
Clyde Common, wat langs die Ace Hotel in die middestad van Portland geleë is, is die eerste plek waar baie mense buite die stad eet. Vreemd genoeg is dit ook 'n restaurant wat in byna elke hip -stad in Amerika kan bestaan. Sjef Carlo Lamagna bied 'n heerlike esoteriese spyskaart gevul met minder algemene bestanddele en 'n paar interessante Filippynse aanraking. As u op soek is na basiese, soek elders. U kan eenvoudig genoeg begin met 'n bak gemarineerde olywe of gnocchi, hoewel laasgenoemde swart knoffel en morels kan insluit. Ek is altyd bly om te sien hoe die knapperige vark-shiitake-lumpia of varkwang-adobo opskiet met skerp varkore. Clyde Common was 'n vroeë aannemer van grootformaatgeregte (met ander woorde, voorrade wat groot genoeg is om te deel). Bring 'n paar vriende en werk deur 'n hele vis of 'n bord gebraaide ribbetjies met mieliebrood en selderybierkonfyt. Dit is kos wat opwindend genoeg is om saam met die as -kroegman Jeffrey Morgenthaler se cocktails te eet.
Xico, Southeast Division Street 's regionaal agnostiese Mexikaanse restaurant, ruik na warm masa, danksy die vars tortilla's wat van koring gemaak word, nixtamaliseer die restaurant in 'n agterste skuur. As dinge in hierdie heerlike persoonlike restaurant werk, kan die kos jou laat heroorweeg wat Mexikaanse kos kan wees, met sy diep verkennings van chili, moesies en kol. Onder sjef Kelly Myers ' moet-bestelgeregte is die queso fundido met chorizo ​​en papier-dun radyse, die deurmekaar-goeie totopos in chile de arbol salsa en die hele forelposole, miskien in 'n poel ancho-oranje sous. Groepe drie of groter moet op die briesende patio sit en die carnitas-aandete bestel, 'n skottel in 'n gesinsstyl met skerp, stadig gaar varkskouer met gebakte aartappels, avokado en 'n drietal huissalsas. Bespaar plek vir 'n aarbeipaleta, truffel met chili-afgestampte koejawel of Turkse lekkernye.
U kan die voortdurende opwekking van Portland tot drie jaar gelede dateer, toe sjef Will Preisch teruggekeer het van 'n 'afrondingsskool' deur 'n Europese kombuis. Preisch, wat die eerste keer op ons radar by The Bent Brick geblits het, het saam met die sjef Joel Stocks begin om Holdfast Dining, die veelbesproke aandete-klub, te begin wat ons geïnspireer het om 2014 die jaar van die pop-up te word. Standvastige geregte het 'n modernistiese neiging, maar hul kenmerk is ongewone geure en pragtige aanbiedings, wat nou met 'n bietjie meer atmosfeer bedien word by die voormalige Sauvage at Fausse Piste -ruimte in die binneste Suidoos -Portland. Hier maak Preisch en Stocks grappies (droog), gooi (droog) riesling en bedien sommige van Portland se mees voorwaartse voedsel. Op skottelgoed kry jy dalk swart knoffel, polenta met beenmurg, 'n heerlike gebakte culotte, gevulde bloukaas of vars Oregon-vlekgarnale met rou sterte en die koppe diep gebraai.
Verlede jaar het Gabriel Rucker, die tweemalige James Beard-bekroonde sjef by Le Pigeon, homself toegewy aan sy tweede restaurant, Little Bird. Hierdie bekoorlike bistro die hele dag in die middestad van Portland voel al lank soos die restaurant van my drome in die Paryse treinstasie. Die vleisbord, altyd 'n hoogtepunt, het 'n plesier vir karnaval geword. In die een hoek het tete de cochon (letterlik vark se kop) gevorm tot 'n stompe silinder, gehawend en diep gebraai tot 'n koringhond in die ander, snye sagte varkoorterrien, hul golwe lyk soos 'n geologiese deursnit, gestippel met 'n sagte kerrie -aioli. In plaas van 'n klassieke coq au vin, braai Little Bird hoenderdye tot 'n ligte skerp, en sit dit bo-op kaasaartappels in 'n pikswart roosmaryn-balsamiese jus. Selfs die burger is opgedateer. Dit is nou 'n dubbel -gestapelde skepping versmoor in romerige brie, hoewel ook 'n L ɺmericaine beskikbaar - met Amerikaanse kaas in plaas van Frans.
Iets nuuts roer by Beast, sjef Naomi Pomeroy se 9-jarige aandete-klub. Vaste maaltye word steeds twee keer per nag by gemeenskaplike tafels bedien (tans ses kursusse vir $ 102, fooi ingesluit). Die atmosfeer voel nog steeds soos 'n opgedateerde salon vir Portlanders wat 'n obsessie het met voedsel. Maar die spyskaart, wat meer gedateerd as tydloos begin voel het, is herleef. Die handtekeningbord met 'n heerlike happie hoenderlewermousse en varkvleisrillette wat op 'n analoog horlosie gerangskik is, is opgebreek. Beesvleis tartaar dien nou as 'n vroeë gereg, terwyl Pomeroy se beroemde foie gras bon bon, met sy giggelende soet soeternes gelee, nou as 'n nagereg dien. Tussendeur is daar die gewone fyn sop, onlangs 'n arugula vichyssoise, 'n slaai mosterdgroente met prosciutto en plaaslike kaas en heilbot met olyfolie en morels in 'n sjampanje-beurre blanc, die eerste keer dat ek Beast gesien het. vis as hoofgereg. Beast bly byna 'n dekade lank 'n noodsaaklike restaurant in Portland.
Net langs die Eastside -tramlyn in Portland se nuutste naglewe, is die eetkamer van Kachka lank en smal, met dekoratiewe vensterrame wat lyk soos 'n Russiese dacha en 'n massiewe vergulde spieël wat oor die kroeg hang. Die toneel kan jou beweeg om 'n bord bleek, ingelegde groen tamaties en 'n vlug wonderlike, toendrakoue wodka te bestel. En so moet jy. Die beste en goedkoopste manier om by Kachka te eet, is die & quotRuskie Zakuski Experience, & quot; 'n verskeidenheid koue voorgeregte, nog steeds slegs $ 25 per persoon. Hier vind u heerlike klein vissies en mayo op knapperige roosterbrood, heerlike voue bietgemakte Chinook en dik skywe vetrug met sout piekels en heuning met koriander. Moenie weggaan sonder die haas in 'n kleipot of Kachka -kluitjies nie, veral die Siberiese pelmeni, met hartige beesvleis, varkvleis en kalfsvleis wat binne -in seskantige omhulsels vasgesteek is, en dan gestoom word in ferm, sappige tikkies en bedien met Russiese suurroom.
In 2013 verlaat die veteraan-sjef Kevin Gibson die gesellige omgewing van Evoe, die toebroodjiewinkel en die klein bordjie wat aan die Southeast Hawthorne Boulevard 's Pastaworks geheg is, om te waag op 'n volwaardige restaurant in East Burnside Street. Die stap het baie vrugte afgewerp. Op 'n soel lente-aand hou Gibson en Davenport-vennoot/kroegman/sommelier/goeie handelaar Kurt Heilemann toesig oor 'n saggies verligte eetkamer, 'n plek waar die plaaslike bevolking vertoef oor gestoofde vleis, gebraaide groente en Dionysiese uitstaande wyn. Die versameling Euro-sentriese geregte in die restaurant kan willekeurig lyk, alhoewel daar 'n ware seisoenaliteit is. As ek 'n boer was, wou ek hê dat my produkte hier ten toon gestel word. Die spyskaart verander te gereeld sodat geregte wat u moet probeer, na vore kom. Hou die plaaslike oesters, fluweelsagte sop, geskroeide sint-jakobsschelpe, skaars teres major steak of die beste fritto misto in die stad dop. Dit blyk dat die klein bordjies van Gibson goed opskaal.
Orde: Na willekeur. Gibson se kookkuns en Heilemann's wynkeuses moet nog nie teleurstel nie.
Coquine, wat in Julie 2015 op die noordelike skouer van Mount Tabor geopen is, is 'n intieme restaurant wat toegewy is aan verfynde tegnieke sonder om lekker te eet. Die sjef Katy Millard, wat opgelei het by restaurante met 'n Michelin-ster in Frankryk en die baai, en Ksandek Podbielski, 'n wynprofessor wat die eetkamer by Roe onlangs bestuur het, bring 'n spieëlbeeldbenadering tot kook en diens: subtiel, bedagsaam, doeltreffend, maar nooit aanmatigend nie. Die naam is Frans, die spyskaart is maar vaagweg, met geregte met Oregon-produkte en geure uit Japan (kantige, tempura-gebraaide groenbone met 'n klam bruin botter dashi) en die Amerikaanse suide (mieliemeel-korstige groen tamaties met ansjovis en dille) ). Die net is eenvormig uitstekend. Daar is dikwels 'n triomfantlike pasta, onlangs mollige girella (so genoem omdat dit soos 'n kind se bokant lyk) met gebraaide vark-ragu onder 'n kombers van skerp sunchokes. Nageregte, hoekig en meetkundig, stoot tot teen die fyn eetlyn en val nooit om nie.
Renata het begin as die droom van Nick en Sandra Arnerich: 'n warm, vriendelike Italiaanse restaurant met uitstekende diens, fantastiese wyn en onverbeterlike pasta. Nou is die droom ons s'n. Sit op die sonnige patio of slanke kroeg, albei gehou vir instap, en delf in gevulde gebraaide olywe, lewendige pienk charcuterie of 'n kaasbord wat Ancient Heritage Dairy, die fynmakers langsaan, beklemtoon. Die kombuis, bestuur deur die sjef Matt Sigler, verander die spyskaart te gereeld om spesifieke aanbevelings te maak, alhoewel u op pasta wil fokus. Onlangs beteken dit bucatini, tagliatelle en 'n inktvis-verduisterde kitaar wat met Dungeness-krap en uni (see-egels), morels en tiemie of vark, favas en kruisement gegooi word. Die spyskaart is nie kieskeurig of moeilik nie, alhoewel u baie kreatiewe vonke sal vind - knapperige gebraaide skywe van Calabriese chili wat oor die trotterkroket -prosciutto gestrooi is, gevul in sagte agnolotti. Na die pasta, voeg 'n pizza uit die houtoond by en iets uit die haard - die kombuis het 'n manier met varkvleis. As nagereg is daar olyfoliekoek, semamel van karamel en Coava Coffee affogato.
Vanaf 2010 het St. Jack, die vlagskip van die Portlander Kurt Huffman 's ChefStable -restaurantgroep, die atmosfeer van 'n Lyonnaise -bouchon opgetower - 'n huwelik van gasvryheid en oormaat. Twee jaar gelede het sjef-eienaar Aaron Barnett en sy span die restaurant van sy oorspronklike Southeast Portland-huis oorkant die rivier verhuis en 'n luukse skemerkelkie en 'n onmiddellike patina by 'n nuwe huis in Northwest 23rd Avenue gevoeg. Die weelderige snoet-tot-stert-spyskaart het die beweging ongeskonde oorleef. U vind nog steeds escargot, hoenderlewer-mousse en tablier de sapeur, dun stukkies goudgebraaide koek. Bestel 'n slaai, miskien die met spek en gebraaide croutons, as 'n gesonde basis vir eend a l '-lemoen, 'n wonderlike steakfrites, of die heerlike vissermanstoofpot, met mollige kammossels, mossels en romerige, knoffel- sous gevul. As u plek het, is daar madeleines op bestelling in 'n keramiekbak-klein, sag en nog warm om aan te raak onder 'n stort poeiersuiker. Laat die voedselkoma begin.
Toe hy aan die einde van Amerika se middernagse liefdesverhouding met die tapa aankom, het Toro Bravo sy Spaanse geïnspireerde tydgenote oortref deur groter, sterker en net beter te wees. Moenie hierheen kom om die wonderlike seekospaella te herskep waaroor u in Valencia vertoef het nie. Die enigste egtheid wat u vind, is getrou aan die passie, atmosfeer en aansteeklike energie van 'n besige tapasbar in Barcelona of Madrid. Tog vind u baie dinge om te geniet tussen die bloedrooi mure van Toro Bravo. Net soos met sjef John Gorham en ander Portland -restaurante, is dit te maklik om hier in 'n gelukkige groef vas te loop. My persoonlike stokpunte sluit in die patatas bravas, die beesstertkrokette, die geskilde kammossels met romesco en die geroosterde & quotmoorish & quot lammetjops. 'N Relatiewe nuwe drang? Manchego -kussings: skerp pakkies vol gesmelte kaas. En altyd, sonder versuim, die soet-sout knars van spek-toegedraaide dadels, die pitte verruil vir marcona-amandels, bedruip in pimenton-heuning.
Met sy intieme beligting, swaar deur en mure van kastaiingbruin en goud, voel eet by Roe 'n bietjie soos omring in amber. Dit is luuks, wat sinvol is, aangesien hierdie eetkamer agter in Southeast Division Street B+T Oyster Bar toevallig die beste seekosrestaurant in die stad is. Die sjefs Trent Pierce en Patrick Schultz buig die koppe oor hul werk in 'n kombuis in 'n wetenskaplike laboratorium en maak 'n spyskaart wat elke week verander, maar altyd vindingryk, toegeeflik en verfynd is. As u dit besoek, kan daar 'n enkele oester, 'n stadig gekookte heilbot of voue rou geoduck in 'n nagereg-asyn wees. Bottervisse kan oorlaai word met geskeer bevrore foie gras terwyl vlekgarnale in 'n soet-pittige Thaise chili-sous week. Maine kreef en Dungeness krap kom voor, elk gekombineer met 'n sorgvuldig gekose wyn, dikwels 'n koel Duitse wit.
Orde: Roe bied twee spyskaarte: 'n sjef-keuse, sewe-gangs ekstravaganza vir $ 125 (besprekings word sterk aanbeveel, voeg $ 65 by vir wynbyeenkomste) en 'n viergangs-keuse vir gaste ($ 75 $ 45). Twee mense kan agt verskillende geregte, ongeveer twee derdes van die spyskaart, met laasgenoemde opsie probeer.
As dit kom by restaurante wat 'n hoë kombuisrisiko kombineer met 'n groter kliëntbeloning, het Aviary, die eklektiese, dikwels elektriese restaurant in die noordooste van Albertastraat, min mededingers. Soos 'n klein oes van ander bestemmings in Portland - kom Le Pigeon in gedagte - die voëlsjef Sarah Pliner en haar span is bereid om met ongewone bestanddele en geurkombinasies te trou, maar nooit ten koste van goeie smaak nie. Die spyskaart verander gereeld genoeg om dinge interessant te hou. Tydens 'n onlangse besoek sit daar plek -garnale langs krulle vars klapper, cara cara -lemoene en taro -skyfies in 'n groen sous met tikkies sitroengras. Tog het 'n paar standaarde ontwikkel: 'n soort dik bolletjie, voorheen 'n foie gras bao, nou met gesmoorde beeswang, 'n plat ystersteak wat oor Douglas-spar gerook word, bedek met 'n skerp varkoor van beenmurg met klapperrys, avokado en Chinese wors onder 'n warboel groen. (As u deur 'n maaltyd kan klaarkom sonder om die varkore te bestel, is u gemaak van sterker goed as ek.)
Begin met die rooster, feitlik oorspronklik, en skiet witwarm vonke verby kokke met 'n rooi gesig wat stilstaan, hul wenkbroue afvee en lang slurpe uit waterkanne neem. Kom uit na die eetkamer, warm en uitnodigend, kerse op tafels, paartjies wat elke happie geniet. Dit is Ox, ons restaurant van die jaar in 2013. Bou jou maaltyd rondom die rooster, wat 'n pragtige heilbot, aardse bloedwors en sappige lamsvleis produseer wat met 'n rok takkie roosmaryn opdaag. Daar is dalk te veel geregte wat u moet bestel in hierdie spyskaart wat deur Argentinië geïnspireer is, alhoewel die ultra-ryk gebraaide beenmurg-mosselkop en die gerookte beestong en vinagreta met peperwortel en gebakte soetbrood en quotcroutons & quot opkom. Nageregte, veral die kenmerkende hazelnootbruin bottertort met delikate kamille-roomys en stok-tot-jou-tande en 'n suiwer suikergoed, is beter as wat jy verwag in 'n vleisgerigte restaurant.
Orde: Die & quot; Asado Argentino & quot; met gegrilde kort rib, rompsteak, chorizo, bloedwors en sye, plus 'n bruin bottertortel met haselneute.
Twee jaar later bly Langbaan die moeilikste kaartjie in die stad. Eienaar Earl Ninsom, sjef Rassamee Ruaysuntia en hul span bied maandeliks proe-spyskaarte aan wat die talle kookkuns van Thailand aandui, elke maaltyd met gebakte sjalot en sitroengras, sagte klapper en limoen, welige vrugte en pittige pepers. In die praktyk beteken dit moontlik meer varkvleis in die Noord -Thaise spyskaart, meer seekos in die suide. Maar die vordering bly dieselfde: ongeveer 12 geregte, begin met 'n paar klein peuselhappies, 'n slaai, 'n sop, dan 'n vinnige parade van borde, gewoonlik crudites, kerrie, vleis en 'n bak gewone rys, alles afgewerk met 'n paar nageregte op basis van klapper. Daar is net een probleem, en dit is 'n groot probleem: Langbaan se besprekings word ses maande vooruit bespreek. Verlede jaar het Ninsom personeel en 'n ekstra diensdag op Sondae bygevoeg, maar die besprekings - nou $ 75 per persoon - is net so vinnig opgegooi.
Daar is 'n rede waarom hierdie genadige restaurant in die suidooste van Portland 'n muur vol lof het, insluitend 'n halfdosyn James Beard-toekennings en The Oregonian's Restaurant of the Year 2006-eerbewys. Sjef Cathy Whims en haar span bedien fyngemaakte slaaie, pragtig geblase Napolitaanse pizza's, houtverkoelde steaks en getroue Italiaanse pasta geïnspireer deur Whims ' mentor, die laat Italiaanse kookboekskrywer Marcella Hazan. Bestel die Insalata Nostrana, wat die beste eienskappe van 'n keiser (die dressing, parmesaan en croutons) behou, maar romaine laat vaar ten gunste van bitter, pittige radicchio. Dit pas goed met 'n Negroni, die kenmerkende cocktail van die restaurant. Twee onlangse pasta's - fettuccine met Hazan -tamatiesous en slakvormige lumache met 'n pikante sous en knapperige pancetta - was merkwaardig. Die soutkorslam, rokerige rotisseriehoender en heerlike porchetta het almal hul verdienste. Maar as u op 'n dubbele afspraak is, is die bistika alla Fiorentina met droë bejaarde, sout-kors, in roosmaryn-knoffelolie, 'n aand om te onthou.
Castagna is die enigste tweemalige wenner van Portland in The Oregonian 's Restaurant of the Year, eers in 2000, toe die tweelingpilare van die restaurant eenvoud en seisoen was, en weer in 2010, nadat sjef Matt Lightner na 'n meer progressiewe agenda en voordat hy na New York vertrek het op soek na Michelin -sterre. Vandag het die voormalige regterhand Justin Woodward die formaat behou wat hy en Lightner as pioniers aangepak het, en effens gedraai na die toeganklikheid. Die versagting beteken dat die hoogtepunte miskien nie so hoog is nie, maar daar is amper geen laagtepunte nie. Etes hier ('n aandete -spyskaart van $ 98 of die proe van $ 155, die laaste duur maaltyd in Portland), het verrassings: 'n krapgelee versterk die geur van Dungeness -krap, 'n gepekelde pruim puree sny deur gladde foie gras en lekker nagereg is geïnspireer deur aartappelvelle. Vir 'n restaurant met af en toe kaviaar of A5 wagyu -aanvulling, is die diens ongelooflik onstabiel. Tydens 'n onlangse besoek het sommelier Brent Braun 'n goedkoop bottel witwyn aanbeveel, en was hy regtig entoesiasties oor.
Orde: Besoek Saterdagaand, wanneer 'n voller huis blye stemme verleen aan 'n eetkamer wat, ondanks 'n onlangse opknapping, koue verfyning uitstraal. Die proe-spyskaart van die sjef bly die beste manier om die maat van Castagna te neem, maar as die vooruitsig van 'n vyf-uur-maaltyd afskrikwekkend lyk, bied die korter spyskaart 'n meer toeganklike toegangspunt.
Hoeveel gelukkige ongelukke moes bymekaarkom om Le Pigeon te vorm? Gabriel Rucker, die tweemalige wenner van die James Beard-toekenning, moes werk soek nadat Gotham Building Tavern gesluit het. Die vorige restaurant, Colleen's Bistro, moes die pragtige koperkap installeer wat die ruimte sy warm gloed gee. Andy Fortgang, die restaurant -ghoeroe van restaurante, moes die restaurantryk van Tom Colicchio in New York verlaat en na Portland verhuis. En na byna 'n dekade in die sakewêreld, moes die restaurant gemaklik bly ontwikkel. 'N Maaltyd in Mei het Le Pigeon in sy beste lig laat sien: forel van sederhout, versprei met mollige borsels, skerp bokkies in 'n moeras basiliekruid en Engelse ertjies en 'n ouer gereg, gerookte en geskroeide foie gras met swartwitpense en dille, wat die beste happie van die aand. As nie elke gereg die punt bereik nie, is dit net omdat Le Pigeon op tien jaar oud die opwindendste nagdraad van die stad is. Nageregte is lankal 'n geheime wapen van Le Pigeon 's. Onlangs het dit die kenmerkende foie gras profiteroles, 'n munt-pistache maantaart en 'n potpourri-agtige aarbei-koek-roomysstaaf ingesluit. Die jeugbeweging wat verlede jaar posgevat het, gaan aan. Chef de cuisine Andrew Evan Mace en patisserie Nora Antene vertrek in Mei. Die leisels vat? Niemand anders as Rucker self nie.
Ma, 24 Mei 2021 12:26:15 GMT
Gegenereer deur Wordfence op Ma, 24 Mei 2021 12:26:15 GMT.
L.A. Chapter is 'n uitstekende plek met 'n treffer-en-mis-kombuis
L.A. Chapter vaar voor 'n vertoning in die teater in die Ace Hotel. Die tafels krap saam. Kunstenaars wissel uitgebreide handdrukte op pad van aandete tot agter die verhoog. Die gekrabbel tekeninge op die mure, die geskeurde swart-en-wit teëls en die steil trap gee die kamer 'n abstrakte teatrale atmosfeer-op hierdie nagte is die halfdosyn mense aan jou tafel selde wanneer jy met 'n Manhattan of twee begin, selde diegene wat nog 'n uur later daar is, as dit tyd is vir koffie en die tjek.
Wat eet jy? Gewoonlik verkoolde groente, groot bakke met swartgekapte shishitopepers, soet spruitjies met 'n Viëtnamese skeut vissous, of broccolini met ingelegde vrugte, geroosterde gebakte wortels met pampoenpitte wat aartappels bedek is met olie. Dit is die soort kos wat u ledig kies terwyl u drink en praat en nog 'n bietjie drink, met die wete dat Lyft slegs 'n paar krane weg is.
L.A. Chapter is onder leiding van Jud Mongell en sjef Ken Addington, wat ook die restaurant Five Leaves in die Greenpoint -woonbuurt in Brooklyn bestuur. Five Leaves is blykbaar geïnspireer deur en gedeeltelik gefinansier deur wyle Heath Ledger. Sy New York Times -oorsig lei met die waardering vir die uitstekende tatoeëermerke van 'n kelner. Mongell en Addington het albei tyd in Australië deurgebring, wat waarskynlik die gebraaide eier, gegrilde pynappel en gepekelde beetwortel op die hamburger verklaar (waarskynlik ook die alomteenwoordigheid van neute as garnering). Die aandete -spyskaarte van L.A. Chapter en Five Leaves oorvleuel netjies. As u geniet van die kabocha squash agnolotti of vaag Thai gestoomde mossels in klapper by die Brooklyn -restaurant, weet dat u dit ook hier sal vind.
Die eerste keer dat ek L.A. Chapter besoek het, het ek nie die ete geniet nie. Daar was droë, nie-gekruide konyn-rillette, en die tuisgemaakte ricotta het moontlik verdubbel as 'n tiemie-versterkte spackle. Die gegrilde seekat het baie tyd op die rooster deurgebring. Die boerenkoolslaai met gepureerde ansjovis smaak soos die soort ding wat 'n afrigter by Sea World vir haar dolfyne sou gegooi het toe sy wou hê dat hulle meer ruvoer sou kry. Die juweelblaarslaai was uiteindelik soeter as die nagereg. Die stywe see -egelspasta het skaars na see -egels geproe. Die leë eetkamer stink na ketchup, ou bier en wanhoop.
Maar L.A. Chapter word nie die beste ervaar as dit leeg is nie, en dit is ook nie gereeld leeg nie. Ek het die salm waardeer, gekookte sous-vide tot 'n ekstreme, maar steeds botteragtige skaars, op 'n rooster gaargemaak en bedien met 'n suikerbietpuree. Die verkoolde seekat-tentakel is eintlik redelik goed as hulle dit regkry, en ek hou baie van die anysgeurige skaars eendbors met taai spaetzle. Die hele koljandersaad wat 'n akkervisfilet bedek, kan 'n bietjie afskrikwekkend wees-niemand wil regtig 'n halwe pot sade in sy mond hê nie-maar as jy dit eers afvee, word die vis akkuraat en goed gaar ... mossels daaronder lyk asof dit heeltemal aan 'n ander gereg behoort.
'N Bord gegrilde seekat met gesuiwerde groen olywe? Hoekom nie. 'N Halfdosyn oesters? Maak dit twee. Dit is miskien nie die beste tekens dat die restaurant die meeste op sigself lyk as u skaars weet wat u eet nie, maar soms is dit net so. U het nie na die Ace Hotel gekom nie, na hierdie mikrobuurt met koffie, lavalampies en $ 300 jeans om te eet op konynlewerterrien en quenelles de brochet. U het gekom omdat u handgemaakte cocktails en 'n handjie vol lekker patat wou hê.
Gaan in met 'n paar van ons gunsteling moderne hotelkocktails
Bo en Luke. | Foto deur Emma Janzen. Bourbon vernuwing. | Foto deur Lara Ferroni. Die D'Artagnan. | Foto deur Emma Janzen. Mooi weer. | Foto deur Lara Ferroni. Game Room Highball. | Foto deur Emma Janzen. The Long Goodbye van Clyde Common. | Foto deur Emma Janzen. Milonga Swizzle. | Foto deur Peter Holmgren. Misverstaan. | Foto deur Emma Janzen. Lady Washington. | Foto deur Emma Janzen. Die NoMad se warm gebotterde rum. | Foto deur Amanda Picotte. Paniek -knoppie. | Foto deur Olivia Rae James. Romeinse vakansie. | Foto met vergunning van Cindy se Chicago. Sakura. | Foto deur Aubrie Pick. Sherry Colada. | Foto deur Emma Janzen. Steelroller. | Foto deur Imbibe. Dit en dat. | Foto deur Emma Janzen. Voyager's Swizzle. | Foto deur Emma Janzen. Die Wipeout -skemerkelkie van Death & Co Denver. | Foto deur Elliott Clark.
Ons het geen vreemdelinge vir die lewe onderweg nie, en hotelkroeë gee ons redes om na die volgende reis uit te sien. 'N Goeie hotelkroeg kan 'n perfekte oase in 'n reisiger se lewe wees, 'n plek om te ontspan op vakansie of aan die einde van 'n besige dag te ontspan. En vandag en die beste hotelkroeë maak ook van die lekkerste skemerkelkies in die land en rsquos 'n versameling van ons gunstelinge.
Bo en Luke Warm whisky en kaneel kry 'n sterk hupstoot van Cocchi Americano en suurlemoensap.
Bourbon vernuwing Een van die gewildste cocktails op die spyskaart by Clyde Common in Portland, Oregon en rsquos Ace Hotel.
Die D & rsquoArtagnan Nathan Dalton, kroegbestuurder van Catahoula, geïnspireer deur die Capitan, verruil soet vermout vir Franse vermout in hierdie moderne weergawe.
Mooi weer 'N Sitrusagtige skemerkelkie van The Lobby Bar in die Ace Hotel Pittsburgh.
Game Room Highball Van die Game Room -kroeg by die Chicago Athletic Association, 'n bittersoet hoëbal.
Lady Washington Sitrus en vlierblom kontrasteer brandewyn en heuning in hierdie sprankelende skemerkelkie van Rider in Seattle & rsquos Hotel Theodore.
Die lang afskeid Cynar speel 'n leidende rol in die Long Goodbye van Clyde Common.
Milonga Swizzle Ou tequila veranker hierdie ryk swiep van Better Sorts Social Club in Boston.
Misverstaan Hierdie bier -skemerkelkie van Sable Kitchen & amp Bar is lank, koel en verfrissend en gebruik 'n ligte pils om bruis by te voeg.
NoMad & rsquos Rum met warm botter Warm gebotterde resepte vereis dikwels 'n goeie voorbereiding, daarom is ons mal oor hierdie weergawe van NoMad Bar.
Paniek -knoppie Vars suurlemoensap voeg die perfekte helder pop by hierdie gewaagde skemerkelkie uit die Living Room Bar in Charleston & rsquos Dewberry Hotel.
Romeinse vakansie Van Cindy & rsquos by die Chicago Athletic Association is hierdie herfsrif op die klassieke Jungle Bird onvergeetlik.
Sakura 'N Blomstroop verryk die droë, kruidagtige karakter van gin in hierdie hibiscus -skemerkelkie van Hotel Kabuki in San Francisco.
Sherry Colada By die dakbar van die Ace Hotel Chicago & rsquos temper Caitlin Laman die tropiese note van die klassieke Pi & ntildea Colada met 'n stewige dosis sjerrie.
Steelroller Hierdie bourbon -skemerkelkie van Opal in Portland & rsquos Dossier Hotel is subliem glad en warm.
Dit en dit Hierdie resep van Beth Willow by Seaworthy in New Orleans, geïnspireer deur die Penicillin, voeg perske likeur by die mengsel.
Voyager & rsquos Swizzle Batavia Arrack bring 'n subtiele funky aan hierdie opwinding van Josephine Estelle in die Ace Hotel in New Orleans.
Wipeout Koue-brou koffie bring 'n bitter soetheid aan hierdie hoëbal uit die Death & amp Co-buitepos in Denver & rsquos Ramble Hotel.