Kulture van die beeld en kulture van die woord - Inligting - 2022
Kulture van die beeld en kulture van die woord
Steven Weinberg se 2002 -oorsig van Stephen Wolfram 'N Nuwe soort wetenskap bevat die volgende:
Hierin verbind Wolfram homself aan die een kant in die antieke stryd tussen wat (met baie oorvereenvoudiging) kulture van die beeld en kulture van die woord sou kon noem. In ons eie tyd het dit na vore gekom in die kompetisie tussen televisie en koerante en tussen grafiese gebruikerskoppelvlakke en opdraglyn -koppelvlakke in rekenaarbedryfstelsels.
Die kultuur van beelde het die afgelope tyd die beste gekry. Die kultuur van die woord het 'n rukkie 'n oorwinning behaal met die bekendstelling van klank in rolprente. In Sunset Boulevard, Onthou Norma Desmond dat ons in dialoogfilms 'Ons het geen dialoog nodig gehad nie. Ons het gesigte gehad. " Maar nou kan films vir 'n lang tyd sonder enige woorde aangaan, net die donkie motors wat op mekaar vasloop en die snerpie ligte sabels. Die opkoms van die kultuur van die beeld is deur rekenaars en die bestudering van kompleksiteit bewerkstellig, wat die simulasie van komplekse visuele beelde moontlik gemaak het.
Ek is 'n ongekonstrueerde gelowige in die belangrikheid van die woord, of sy wiskundige analoog, die vergelyking.
Die deurslaggewende frase hier is "met baie oorvereenvoudiging". Ek wonder wat die groter neiging kan wees wat manifesteer in die geskiedenis van idees waarna Weinberg verwys: sy waarneming van 'die opkoms van die kultuur van die beeld' lyk in ons tyd duidelik genoeg, en 'n mens kan vermoed dat die kultuur van die woord het 'n vroeëre oorwinning behaal met die uitvinding van die drukpers, sê. Die tweespalt hou ook verband met 'n kontras tussen presiese/meer intuïtiewe denk- en uitdrukkingswyses wat soms toegeskryf word aan Wes/Ooste (of modernisme/postmodernisme, of selfs Wittgenstein I/II :).
As die neiging deur historici van idees waargeneem (en genoem) is, beskryf hulle dit dan as 'n heen-en-weer tussen (geskikte veralgemening van) die kulture van die beeld en die woord onderskeidelik oor tye en kulture, of is dit meer van 'n eenvormige opkoms van die beeldekultuur, moontlik vergemaklik deur tegnologiese vooruitgang en die feit dat alles op sekere gebiede moontlik gesê is (maar nie deur almal nie)? Of is daar nie 'n groter neiging in die geskiedenis nie, en is dit net sentimentele woorde van 'n ouer (en wyse) individu van 'n soort wat miskien konstant is tussen generasies?
Ek dink Weinberg is verkeerd as hy die stryd tussen die woord en die beeld beweer. Ek dink dat hierdie vraestel deur Atiyah insiggewend kan wees oor beeld-woord-wisselwerking. Hier is 'n relevante aanhaling daaruit:
"Laat ek my eie siening van die verskil tussen meetkunde en algebra probeer verduidelik. Meetkunde gaan natuurlik oor ruimte, daar is geen twyfel nie. As ek na die gehoor in hierdie kamer kyk, kan ek baie sien; in 'n enkele sekonde of mikrosekonde kan ek 'n groot hoeveelheid inligting inneem, en dit is natuurlik nie 'n ongeluk nie.
Ons brein is so saamgestel dat hulle baie besorg is oor visie. Visie, ek verstaan ​​van vriende wat in neurofisiologie werk, gebruik ongeveer 80 of 90 persent van die korteks van die brein. Daar is ongeveer 17 verskillende sentra in die brein, wat elkeen gespesialiseer is in 'n ander deel van die visieproses: sommige dele handel oor vertikaal, sommige dele met horisontaal, sommige dele met kleur of perspektief, en uiteindelik is sommige dele gemoeid met betekenis en interpretasie. Die wêreld wat ons sien, is 'n baie belangrike deel van ons evolusie. Daarom is ruimtelike intuïsie of ruimtelike waarneming 'n uiters kragtige instrument, en daarom is meetkunde eintlik so 'n kragtige deel van wiskunde-nie net vir dinge wat duidelik geometries is nie, maar selfs vir dinge wat nie die geval is nie. Ons probeer dit in geometriese vorm plaas, want dit stel ons in staat om ons intuïsie te gebruik.
Algebra, aan die ander kant (en u het moontlik nie so daaroor gedink nie), is in wese besorg oor tyd. Watter soort algebra u ook al doen, 'n reeks bewerkings word een vir een uitgevoer en 'een na die ander' beteken dat u tyd moet kry. In 'n statiese heelal kan jy jou nie algebra voorstel nie, maar meetkunde is in wese staties. Ek kan net hier sit en kyk, en niks mag verander nie, maar ek kan nog steeds sien. Algebra het egter te make met tyd, omdat u operasies het wat opeenvolgend uitgevoer word, en as ek 'algebra' sê, bedoel ek nie net moderne algebra nie. Enige algoritme, enige berekeningsproses, is 'n reeks stappe wat een na die ander uitgevoer word; die moderne rekenaar maak dit baie duidelik. Die moderne rekenaar neem sy inligting in 'n stroom nulle en ene, en dit gee die antwoord.
Algebra is gemoeid met manipulasie in tyd en meetkunde handel oor ruimte. Dit is twee ortogonale aspekte van die wêreld, en dit verteenwoordig twee verskillende standpunte in wiskunde. Die argument of dialoog tussen wiskundiges in die verlede oor die relatiewe belangrikheid van meetkunde en algebra verteenwoordig dus iets baie, baie fundamenteel.
Dit betaal natuurlik nie om hieraan te dink as 'n argument waarin die een kant verloor en die ander kant wen nie. Ek dink graag hieraan in die vorm van 'n analogie: 'Moet u net 'n algebraïet of 'n geometer wees?' is soos om te sê 'Wil jy eerder doof of blind wees?' As jy blind is, sien jy nie ruimte nie: as jy doof is, hoor jy nie, en gehoor vind betyds plaas. In die algemeen verkies ons om beide fakulteite te hê."
Ek wil by die aanhaling hierbo voeg dat IMO 'n sekere mate van wisselwerking tussen die twee het die woord (wat soortgelyk is aan tydsgebonde algebra omdat dit die wêreld beskryf as 'n volgorde van woorde), en die beeld (wat soortgelyk is aan ruimtegebonde meetkunde om ooglopende redes). Na die analogie van Atiyah, om 'n kant te neem in die beweerde stryd tussen hulle, is dit soos om 'n keuse te maak tussen doof en blind wees; die meeste mense, soos hy dit gestel het, sou "verkies om albei fakulteite te hê."
Toe orkaan Katrina einde Augustus die Golfkus van Mississippi, Alabama en Louisiana tref, was beelde van die geweldige verwoesting onmiddellik beskikbaar vir almal met 'n televisiestel of 'n internetverbinding. Alhoewel beelde van natuur- en mensgemaakte rampe al lank in koerante en op televisie verskyn, onthul die aantal en verskeidenheid beelde in die nasleep van Katrina die gesofistikeerdheid, spoed en krag van beelde in die hedendaagse Amerikaanse kultuur. Satellietfoto's uit die ruimte bied ons miniatuur voor en na foto's van die middestad van New Orleans en die beskadigde kus van Biloxi videomateriaal van 'n verskeidenheid nuuswinkels wat reddingsoperasies opspoor en die gedagtes van oorlewendes opneem met draadfoto's wat die hartseer van die slagoffers se amateurfoto's vasgelê het, geneem met selfone of digitale kameras wat met kamera toegerus is en op persoonlike blogs geplaas is, het die ramp en die tol op talle mense opgespoor. Die wêreld is aangebied in 'n onbeduidende tydsperiode, sowel die Godsbeskouing as die menslike siening van 'n verwoeste gebied. Binne 'n paar dae, toe foto's van die slenter by die Louisiana Superdome en foto's van lyke wat in die strate in die middestad verlaat is, verskyn, konfronteer ons ons onvermoë om die onmiddellike chaos, vernietiging en wanhoop wat die storm veroorsaak het, die hoof te bied. Hierdie beelde het op wreedaardige wyse die huis ingedryf om te besef hoe onvoorbereid die VSA was om so 'n ramp te hanteer.
Maar hoe het hierdie versadiging van beelde ons begrip van wat in New Orleans en elders gebeur het beïnvloed? Hoe het die spoed waarmee die beelde versprei is, die humanitêre en politieke reaksie op die ramp verander? En hoe sal hierdie beelde mettertyd ons kulturele geheue van die verwoesting deur die orkaan Katrina beïnvloed?
Sulke vrae kan aan enige hedendaagse ramp en mdash gestel word, en was dikwels, veral in die nasleep van die terreuraanvalle in September 2001 in New York en Washington, DC, wat die beeld van die brandende tweelingtorings vir ewig in die geheue geëts het. Maar die gemiddelde persoon sien tienduisende beelde in die loop van 'n dag. 'N Mens sien beelde op televisie, in koerante en tydskrifte, op webwerwe en aan die kante van busse. Beelde pryk koeldrankblikke en t-hemde en advertensieborde. & ldquo In ons wêreld slaap en eet ons die beeld en bid ons daarvoor en dra dit ook, & het die romanskrywer Don DeLillo opgemerk. Internetsoektogte kan onmiddellik beelde verkry vir feitlik enige woord wat u tik. Op flickr.com, 'n webwerf om foto's te deel, kan u 'n woord soos & ldquolove & rdquo invoer en amateur-digitale foto's vind van paartjies in 'n stomende omhelsing of ouers wat hul kinders omhels. Tik & ldquoterror & rdquo in en onder die resultate is 'n foto van die torings van die World Trade Center wat brand. & ldquo Onthou dit as 'n skokkende beeld? & rdquo vra die persoon wat die foto geplaas het.
Die vraag is nie net retories nie. Dit dui op iets belangriks oor beelde in ons kultuur: hulle het, weens hul groot aantal en gemak van replikasie, minder magies geword en minder skokkend en 'n onbekende situasie tot redelik onlangs in die menslike geskiedenis. Tot die ontwikkeling van massa -voortplanting, het beelde meer krag gehad en meer vrees ontlok. Die tweede van die tien gebooie in Exodus 20 waarsku teen die verafgod of selfs maak van gesnede beelde: & ldquo Jy mag vir jou geen gesnede beeld of gelykenis maak van iets wat in die hemel daarbo is, of wat op die aarde daaronder is nie , of wat in die water onder die aarde is. & rdquo Tydens die Engelse Hervorming het Henry VIII & rsquos -adviseur Thomas Cromwell die poging gelei om godsdienstige beelde en ikone in die land & rsquos -kerke en kloosters te vernietig, en was suksesvol genoeg dat min tot vandag toe oorleef het. Die besluit van 2001 deur die Taliban -regering in Afghanistan om beelde in die hele land en mdash te vernietig, insluitend die twee hoë klipboeddhas wat in die kranse van Bamiyan en mdash gesny is, is slegs die mees onlangse voorbeeld van hierdie impuls. Politieke leiers het lankal beelde gevrees en uiterste maatreëls getref om dit te beheer en te manipuleer. Die anonieme minions van manipuleerders wat foto's in opdrag van Stalin gesaniteer het ('n man wat skynbaar nooit 'n vyand ontmoet het wat hy vermoor het en dan uit die geskiedenis geborsel het nie) is miskien die bekendste voorbeeld. Beheer oor beelde was lank reeds 'n bron van aandag aan die magtiges.
Dit is te verstane waarom so baie so jaloers was op die beeld en die invloed van rsquos. Sig is ons kragtigste sin, baie meer dominant in die vertaling van ervaring as smaak, aanraking of gehoor. En beelde doen 'n beroep op emosie en mdash is dikwels visueel so. Hulle neem ons aandag op sonder om 'n woord te sê. Hulle kan ons oorreed, afstoot of bekoor. Hulle kan onmiddellik en maklik geabsorbeer word deur almal wat kan sien. Dit lyk asof hulle vir hulself praat.
Vandag kan almal met 'n digitale kamera en 'n persoonlike rekenaar 'n beeld produseer en verander. As gevolg hiervan is die krag van die beeld in een opsig verdun, maar in 'n ander opsig versterk. Dit is verdun deur die alomteenwoordigheid van beelde en die vele populistiese tegnologieë (soos goedkoop kameras en fotoredigeringsprogrammatuur) wat byna almal die vermoë gee om beelde te skep, te verdraai en oor te dra. Maar dit word versterk deur die geleidelike kapitulasie van die gedrukte woord in prente, veral bewegende foto's, en die afstaan ​​van teks na beeld, wat nie vergelyk kan word met 'n verslane politieke kandidaat wat sy teenstander afstaan ​​nie, maar deur 'n artikulêre persoon wat stom word , gedwing om te kommunikeer via gebaar en uitdrukking eerder as taal.
Amerikaners hou van beelde. Ons is mal oor die demokratiserende krag van tegnologieë en mdash soos digitale kameras, videokameras, Photoshop en PowerPoint en mdash wat ons die vermoë gee om beelde te maak en te manipuleer. Wat ons minder graag wil oorweeg, is die breër kulturele gevolge van 'n samelewing wat toegewy is aan die beeld. Geskiedkundiges en antropoloë het die verhaal van die mensdom en rsquos-beweging ondersoek van 'n mondeling-gebaseerde kultuur na 'n geskrewe kultuur, en later na 'n gedrukte. Maar dit is eers in die afgelope dekades dat ons begin het om die gevolge van die oorgang van 'n kultuur wat gebaseer is op die gedrukte woord na 'n kultuur wat grootliks op beelde gebaseer is, te assimileer. As ons beelde eerder as tekste ons gids maak, maak ons ​​nuwe perspektiewe oop vir begrip en uitdrukking, skep ons 'n kommunikasievorm wat beter is as druk, en soos die professor van kommunikasie aan die New York Universiteit, Mitchell Stephens, aangevoer het? Of maak ons ​​bloot 'n eienaardige en onwelkome terugkeer na vorme van kommunikasie wat eens in die voorgeskrewe samelewings styg, en miskien skep ons 'n wêreld van hiërogliewe en ideogramme (al is dit tegnologies gesofistikeerd) en word ons in die proses, soos wyle Daniel Boorstin betoog, slaafs toegewyd na die betowerende en oppervlakkige beeld ten koste van die dieper waarhede wat die geskrewe woord alleen kan oordra?
Twee dinge is veral op die spel in ons kontemporêre konfrontasie met 'n beeldgebaseerde kultuur: Eerstens het tegnologie ons vermoë om te vertrou op wat ons sien, aansienlik ondermyn, maar ons het nie genoegsaam met die gevolge daarvan op ons opvattings oor die waarheid gesukkel nie. Tweedens, as ons inderdaad van die era van die gedrukte woord beweeg na 'n era wat deur die beeld gedomineer word, watter impak sal dit op die kultuur, in die breë, en sy instellings hê? Hoe sal kuns, letterkunde en musiek daar uitsien in die prentyd? En sal ons in die tyd van die beeld te maklik gewoond raak aan soortgelyke dinge eerder as ware dinge, die voorkoms bo die werklikheid verkies en in die proses die eise van dissipline en geduld wat ware dinge van ons vereis, verwerp as ons dit wil verstaan? betekenis en beskryf dit met presisie? Die moontlike koste om van die gedrukte woord na die prent te beweeg, is geweldig. Ons bevind ons moontlik in 'n wêreld waarin ons kommunikasievermoë in die wiele gery is, ons begrip en aanvaarding van wat ons twyfelagtig ag, en ons begeerte om kultuur van een geslag na die volgende oor te dra ernstig in gevaar gestel word.
Die spieël met 'n geheue
Die skepper van een van die vroegste tegnologieë van die beeld noem sy uitvinding, gepas genoeg, vir homself. Louis-Jacques-Mand en eacute Daguerre, 'n Fransman wat bekend is vir sy uitgebreide en grillerige verhoogontwerp in die teater in Parys, het begin bou aan die werk van Joseph Nic & eacutephore Niepce om 'n vaste beeld te probeer produseer. Daguerre noem die beeld wat hy in 1837 geskep het die & ldquodaguerreotype & rdquo (verkry 'n patent van die Franse regering vir die proses in 1839). Hy het uitspattige eise vir sy toestel gemaak. Dit is slegs 'n instrument wat die natuur teken, en wat hy in 1838 geskryf het, en dit gee haar die krag om haarself te reproduseer. & Rdquo
Ten spyte van sy tegnologiese onbeskoftheid en dikwels spektrale beelde, was die daguerreotipe vreeslik effektief om glans van persoonlikheid in sy vaste portrette vas te vang. Die bestaande daguerreotipes van bekende Amerikaners in die negentiende eeu sluit in: 'n jong en ernstige Abraham Lincoln, sonder baard 'n liefdevolle Horace Greeley in 'n stoofpyphoed en 'n beeld van die suffragist Lucy Stone. 'N Daguerreotipe van Edgar Allen Poe, wat in 1848 geneem is, beeld die skrywer uit met 'n weerspannige uitdrukking en arms gekruis, en dit is geneem nie lank voordat Poe in die strate van Baltimore as 'n bedrieglike en naby die dood aangetref is nie.
Maar die daguerreotipe het meer gedoen as om die postuur van 'n gereed burger te vang. Dit het ook die persepsies van die menslike natuur van kunstenaars verander. Nathaniel Hawthorne & rsquos 1851 Gotiese romanse, Die Huis van die Sewe Gewels, het 'n antieke moraal (en die verkeerde optrede van een generasie leef in die opeenvolgende kinders), maar het gebruik gemaak van 'n moderne tegnologie, daguerreotipering, om sy verhaal oor die ontmaskering van ontluikende, latente boosheid te ontrafel. In die verhaal is Holgrave, die vreemde huisgenoot wat in die gevelhuis woon, 'n daguerreotipis (sowel as 'n politieke radikaal) wat oor sy kuns sê: & ldquo Alhoewel ons dit slegs erkenning gee vir die uitbeelding van die fynste oppervlak, bring dit eintlik die geheim na vore karakter met 'n waarheid wat geen skilder ooit sou waag nie, selfs al sou hy dit kon opspoor. & rdquo Dit is Holgrave & rsquos silwerige daguerreotipes wat uiteindelik die afskuwelike motiewe van regter Pyncheon en mdash onthul en daarop dui dat die kamera die menslike karakter skerper as die oog kan blootstel .
Oliver Wendell Holmes noem die foto die & ldquomirror met 'n geheue, & rdquo en voorspel in 1859 dat die beeld 'n groter belang sou word as die voorwerp self en die voorwerp in werklikheid weggooi. & Rdquo Maar lof vir die foto was nie universeel nie. 'n Wraakgierige God het gehoor gegee aan die gebede van hierdie menigte. Daguerre was sy Messias, en rdquo het gesê die Franse digter Charles Baudelaire in 'n opstel wat in 1859 geskryf is. Ons lomp samelewing jaag, Narcissus na 'n man, om na sy triviale beeld op 'n stuk metaal te kyk. genie en rdquo word verarm.
Hedendaagse kritiek op fotografie weerspieël soms die vrees van Baudelaire en rsquos. In haar elegante uitgebreide opstel, Oor fotografie, beweer wyle Susan Sontag dat beelde, veral foto's en foto's, die risiko dra om ware dinge en ware ervarings te ondermyn, sowel as die gevaar om ons begrip van kuns te verhoog. en baie kennis van wat in die wêreld is (kuns, katastrofe, die skoonheid van die natuur) deur middel van fotografiese beelde, en rdquo Sontag -aantekeninge, en mense word gereeld teleurgesteld, verbaas, ontroer as hulle die regte ding sien. & rdquo Dit is nie 'n nuwe probleem nie Dit het natuurlik die kunswêreld geteister toe die drukproses die massiewe reproduksie van groot kunswerke moontlik gemaak het, en die gevolge daarvan kan nog steeds gesien word wanneer 'n mens die museumganger hoor teleurstel dat die Van Gogh wat hy aan die muur sien hang nêrens is nie amper so lewendig soos die op sy koffiemok.
Maar Sontag & rsquos se punt is breër en dui daarop dat fotografie ons gedwing het om te oorweeg dat blootstelling aan beelde nie noodwendig begrip van die dinge self veroorsaak nie. Beelde lei nie noodwendig tot betekenis nie, die inligting wat hulle oordra, lei nie altyd tot kennis nie. Dit is deels te wyte aan die feit dat fotografiese beelde voortdurend verfris moet word as 'n mens die aandag daarop moet vestig. & ldquoFoto's skok in soverre hulle iets nuuts toon, & rdquo voer Sontag aan.Ongelukkig word die ante steeds opgewek en deels deels deur die groot verspreiding van sulke beelde van afgryse. werklikheid. & rdquo
Ander hedendaagse kritici, soos Roger Scruton, het ook hierdie afleidingsgevaar betreur en is bekommerd oor ons moontlike afhanklikheid van beelde. Fotografiese beelde, met hul vermoë om fantasieë te verwesenlik, het 'n afleidende karakter wat meesterlike beheer vereis as dit nie handuit ruk nie, & rdquo Scruton skryf. Mense wat op sulke beelde grootgemaak is, het noodwendig 'n behoefte daaraan. & Marshall McLuhan, die mediaguru van die Sestigerjare, bied miskien die mees afgestompte en gepaste metafoor vir fotografie: hy noem dit 'n bordel sonder mure. & rdquo Na alles, het hy opgemerk, kan die beelde van bekendes wie se gedrag ons so ywerig volg en makliker gekoop en gedruk kan word as openbare prostitute, en alles teen 'n sterk laer prys.
Desondanks behou foto's nog steeds die magiese aantrekkingskrag wat die vroegste daguerreotipes geïnspireer het. Soos W. J. T. Mitchell opmerk in Wat wil foto's hê?, & ldquo As studente die spot dryf met die idee van 'n magiese verband tussen 'n prentjie en wat dit voorstel, vra hulle om 'n foto van hul ma te neem en die oë uit te knip. word meer tegnologies gesofistikeerd. Daguerre het vandag foto's op koperplate gemaak, maar baie van ons foto's word nooit tasbare dinge nie, maar word eerder weggehou op rekenaars en kameras, deel van die digitale eter wat die moderne wêreld omhul. Terselfdertyd het ons geduld vir die skep van beelde ook verswak. Vandag is kinders gewoond daaraan dat hulle vanaf hul geboorte deur digitale kameras en videorecorders opgespoor word, en hulle verwag om onmiddellik die resultate van hul poses en optredes te sien. & ldquo Laat my sien, en 'n kind sê as u haar foto met 'n digitale kamera neem. En sy doen dit dadelik. Die ruimte tussen lewe soos dit geleef word en lewe soos dit vertoon word, krimp tot 'n sekonde. Maar ondanks hierdie tegniese ontwikkelinge bly foto's kragtig, want dit herinner aan die mense en die dinge waarvoor ons omgee. Dit is surrogate wat deur 'n soldaat of deur 'n reisiger op vakansie in die stryd gevoer word. Hulle bestaan ​​om ons te herinner aan die afwesiges, die geliefdes en die dooies. Maar in die nuwe era van die digitale beeld het hulle ook 'n groter potensiaal om valsheid en bedrog te bevorder, en fiksies wat so werklik lyk, te laat voortbestaan, dat ons nie die verskil kan onderskei nie.
Verdwynende kommissarisse en bloeddorstige presidente
Aangesien die natuur wat dit is, het daar min tyd verloop na die uitvinding van fotografie en het 'n manier ontwikkel om foto's te verander en te vervals. 'N Duitse fotograaf in die 1840's het 'n manier ontdek om die negatiewe te retoucheer, vertel Susan Sontag, en, pervers, indien nie onvoorspelbaar nie, en die nuus dat die kamera kan lieg, maak die fotografie baie gewilder. & Rdquo
Een van die suksesvolste massamanipuleerders van die fotografiese beeld was Stalin. Soos David King in sy boeiende boek vertel, Die kommissaris verdwyn: die vervalsing van foto's en kuns in Stalin en Rusland, beeldmanipulasie was die uitbreiding van Stalin & rsquos paranoiac megalomania. Die fisiese uitwissing van Stalin en rsquos politieke teenstanders deur die geheime polisie is vinnig gevolg deur hul uitwissing van alle vorme van beeldende bestaan, & rdquo King skryf. Airbrush, Indiese ink en skalpel is almal ingehaal om vyande soos Trotsky van foto's te verwyder. & ldquoDaar is skaars 'n publikasie uit die Stalinistiese tydperk wat nie die letsels van hierdie politieke vandalisme dra nie, & rdquo King sluit af.
Selfs in nie-outoritêre samelewings is vroeë foto-vervalsing algemeen gebruik om die massas te bedrieg. 'N Nuwe uitstalling in die Metropolitan Museum of Art in New York, & ldquoThe Perfect Medium: Photography and the Occult, en rdquo vertoon 'n reeks foto's uit die laat-negentiende en vroeë twintigste-eeuse Verenigde State en Europa wat beoog om spoke te wys, swewende mediums en 'n wye verskeidenheid ander emanasies wat as bewys van die geesteswêreld aangebied is deur toegewydes van die destydse gewilde spiritualisme -beweging. Die prente, wat beelde bevat van klein koppies wat in rook gehul is en oor die wenkbroue van mediums sweef, en spoke in diafrase gewade wat deur die tuine loop, is 'n wonderlike, mooi, ontstellende en skreeusnaakse teken, en rdquo merk op die New York Times. Hulle skep en visuele rekords van dekades van bedrog, nadele, vlamme en liggelowigheid. & Rdquo
Stalin en die spiritualiste was nie die enigste mense wat beelde gemanipuleer het om die verlede te rekonstrueer nie, en 'n kwaai eksliefhebber het 'n skêr geneem na foto's van 'n geliefde in die hoop dat die opskort van die beelde ook die slegte herinneringe kan sny beelde vinnig. Maar dit was die debuut van 'n rekenaarprogram genaamd Photoshop in 1990 waarmee die massa goedkoop en maklik die visuele geskiedenis kon herskryf. Photoshop en die vele kopieerprogramme wat gevolg het, stel gebruikers in staat om digitale beelde met groot gemak te manipuleer en die grootte te verander, die skaal te verander, en foute in die lugborsel, onder andere & mdash, en albei is veroordeel omdat dit die dood van die outydse vergemaklik het donkerkamer en word beskou as demokratiese instrumente vir vrye uitdrukking. & ldquoDit is die onvermydelike gevolg van die demokratisering van tegnologie, en John Knoll, die uitvinder van Photoshop, het aan Salon.com gesê. U gee mense 'n hulpmiddel, maar u kan regtig beheer wat hulle daarmee doen. & rdquo
Vir sommige mense is die aanbied van Photoshop as 'n hulpmiddel natuurlik soortgelyk aan die gee van 'n stok dinamiet aan 'n kleuter. Laas jaar, Die Nasie 'n advertensie gepubliseer wat Photoshop gebruik het om president Bush & rsquos se kop bo -oor die beeld van 'n wrede en ontstellende beeld van Richard Serra te plaas (wat self leen uit Goya & rsquos -skildery, en ldquoSaturn Devouring One of His Children & rdquo), sodat Bush entoesiasties 'n naakte bolyf verslind het. In teenstelling met die sieklike beeld, verskyn die bygaande teks prim: www.pleasevote.com. Soos hierdie en ander beelde suggereer, het Photoshop 'n nuwe fecklessness ingebring in ons verhouding met die beeld. Ons is geneig om respek te verloor vir dinge wat ons kan manipuleer. En as ons beelde so maklik kan manipuleer en selfs beelde van presidente of geliefdes kan manipuleer, dra ons by tot die afname van respek vir wat die beeld verteenwoordig.
Photoshop is gewild, nie net omdat dit ons visueel in staat stel om tellings te bepaal nie, maar ook omdat dit 'n beroep doen op ons begeerte vir die onvanpaste (en die ribald). & ldquoPhotoshop -wedstryde en rdquo, soos dié wat op die webwerf Fark.com gevind word, bied mense die geleentheid om snaakse en fantastiese beelde te skep wat dan deur ander in die kuberruim beoordeel word. Dit is 'n impuls wat sagteware voorafgaan en wie se mees entoesiastiese Amerikaanse verskaffer moontlik P. T. Barnum was. In die negentiende eeu blaf Barnum 'n berugte vrou en was eintlik die molderende kop van 'n aap wat op die liggaam van 'n vis gestik is. Met Photoshop kan ons eerder pixels as taksidermie gebruik om sulke fantasieë te bereik, maar die motivering om dit te skep is dieselfde en dit is 'n vorm van wensvervulling en soms 'n middel om ons bestaande vooroordele te versterk.
Photoshop -inmenging is natuurlik nie die enigste metode om misleidende beelde te produseer nie. Tydskrifte het gereeld foto's met die lug geborsel en geretoucheer, lank voordat sagteware vir fotoredigering uitgevind is. En natuurlik kan selfs & ldquoauthentic & rdquo -foto's opgevoer word, soos die 1960's Lewe tydskriffoto's van Muhammad Ali wat hom getoon het dat hy eintlik onder die water kon oefen, Ali kon nie eers swem nie, en hy het geen onderwateropleiding gedoen vir sy prysgevegte voordat hy in die swembad gestap het vir die fotogeleentheid nie. Meer onlangs, in Julie 2005, het die New York Times Magazine het wenkbroue laat lig toe dit nie bekend gemaak is dat die Andres Serrano -foto's wat 'n voorbladverhaal oor gevangenisondervraging vergesel het, eintlik opgevoede beelde was eerder as eenvoudige fotojoernalistiek nie. (Serrano was reeds berug vir sy omstrede foto uit 1989, en ldquoPiss Christ. & Rdquo) Die Tye openbare redakteur het die tydskrif getugtig omdat hy die papier- en rsquos -riglyne oortree het dat foto's op ons bladsye wat die werklikheid voorstel, in alle opsigte eg moet wees. & rdquo
Alhoewel Photoshop nie beeldbedrog uitgedink het nie, het dit ons almal potensiële praktisyns gemaak. Dit stel die gemiddelde rekenaargebruiker in staat om 'n digitale grapjas te word wie se vrolikheid met foto's meer as dom beelde kan skep, en dit kan politieke en sosiale kontroversie veroorsaak. In 'n goed berigte artikel wat in 2004 in Salon.com gepubliseer is, het Farhad Manjoo een so 'n kontroversie in diepte ondersoek: 'n beeld wat na bewering 'n Amerikaanse mariene reservis in Irak langs twee jong seuns laat sien het. Een seuntjie het 'n kartonbord vasgehou met die opskrif, en ldquoLcpl Boudreaux het my pa vermoor, toe slaan hy my suster om! & Rdquo Toe die beeld sy weg vind na die Council on American-Islamic Relations (CAIR), berig Manjoo, blyk dit dat die groep die ergste was vrees oor die gedrag van Amerikaanse soldate in Irak. 'N Woedende persverklaring het spoedig gevolg. Maar toe verskyn 'n ander beeld op verskillende webwerwe, identies aan die eerste, behalwe die teks op die kartonbord, wat nou lui: & ldquoLcpl Boudreaux het my pa gered, en hy het my suster gered! & Rdquo Die egtheid van beide foto's is nooit bevredigend bewys nie, en , soos Manjoo opgemerk het, dien die episode as 'n herinnering dat in die huidige Photoshop -wêreld, en die foto's eindeloos buigbaar is. Weeklikse standaard gerapporteer, toe aangetoon is dat die organisasie Photoshopped a hijab, of kopdoek, op verskeie vroue op 'n foto wat tydens 'n CAIR -geleentheid geneem is en daarna die beeld op doktorasie op die webwerf van die organisasie geplaas het.)
Net soos politieke veldtogte in die verlede vituperatiewe pamflette en slagspreuke opgelewer het, help Photoshop vandag misleidende beelde. Die Bush-Cheney-veldtog is gestamp omdat die foto-groepe soldate tydens die onlangse presidentsverkiesing 'n foto van 'n skare soldate gebruik het om die skare groter te laat lyk as wat dit werklik was. Die gerepliseerde gesigte van die soldate herinner aan 'n vroeëre en growwer gemonteerde skare toneel, en ldquoStalin en die Massas, en in 1930 vervaardig, wat die gloeiende diktator in 'n jas en pet voor 'n menigte getroue kommuniste sou wys. (Ander politieke veldtogte en mdash- en universiteitsafdelingdepartemente en mdash het na berig word ook gebruik gemaak van Photoshop op foto's om dit meer rasverskeidend te laat lyk.) Net so 'n beeld van Jane Fonda uit die sewentigerjare wat 'n teenoorlogse skare toespreek met 'n jong en opgewonde bewondering John Kerry wat kyk, is ook geskep met towerkuns in Photoshop, maar het tydens die laaste presidentsverkiesing wyd op die internet versprei as bewys van die uiterste standpunte van Kerry & rsquos. Die gedokterde beeld het verskeie nuusblaaie mislei voordat die twyfelagtige herkoms daarvan onthul is. ('N Ander beeld van Kerry en Fonda, waarin hulle albei in 'n teenoorlogse byeenkoms van 1970 in die gehoor sit, was eg.)
Photoshop demokratiseer in werklikheid die vermoë om bedrog te pleeg. As gevolg hiervan skep 'n paar rekenaarprogrammeerders nuwe tegnieke vir digitale opsporing om vervalsings en manipulasies te ontbloot. Die inspekteur Javert van digitale bedrog is professor in rekenaarwetenskap, Dartmouth, Hany Farid, wat 'n sagtewareprogram ontwikkel het wat die patroon van pixels in digitale beelde ontleed. Aangesien alle digitale foto's in wese 'n versameling kodes is, fret Farid & rsquos -program normale patrone van inligting uit wat, hoewel dit vir die oog onsigbaar is, deur die rekenaar opgespoor kan word en wat moontlike knoeiery verteenwoordig, volgens die New York Times. & ldquo Dit was vroeër dat u 'n foto gehad het, en dit was die einde daarvan, en dit was die waarheid, & rdquo Farid het verlede Julie gesê. Ons probeer om 'n paar daarvan terug te bring. Om 'n mate van waarborg terug te plaas in fotografie. & Rdquo
Maar die digitale manipulasie van beelde kan ook vir baie meer verligte doeleindes gebruik word as om modelle en vlekke te verwyder en politieke teenstanders aan te val. Sommige kunstenaars gebruik Photoshop bloot om die foto's wat hulle neem te verbeter, ander het digitale redigering 'n sentrale deel van hul kuns gemaak. Die uitgestrekte beelde van die Duitse fotograaf Andreas Gursky, wie se foto's van Montparnasse, die Tokyo Stock Exchange en 'n winkel van 99 sent van digitale verandering gebruik maak, laat ons op onbekende maniere na bekende ruimtes kyk. Die portrette wat deur die kunstenaar Loretta Lux geneem en gefotografeer is, bied wonderlike beelde van kinders wat vasgevang lyk tussen die negentiende en een-en-twintigste eeu, wat nie bestaan ​​nie, behalwe op die magiese gebied van kuns, en volgens 'n New York Tye kritikus. Hier val die manipulasie van die beeld nie in nie. Dit verlig. In hierdie foto's dien die manipulasie van die beeld ten minste 'n outentieke artistieke visie, 'n visie wat op ware estetiese en kritiese standaarde staatmaak. Ironies genoeg is dit juis hierdie standaarde wat 'n kultuur wat aan die beeld toegewy is, die gevaar loop om in gevaar te kom.
Die MTV -effek
Aangesien die beelde van daguerreotipering en fotografie die grondslag gelê het vir die bewegende beeld in film en video, soos fotografie voor hulle gedoen het, het hierdie tegnologie verwondering en ingrypende aansprake laat ontstaan ​​oor die verdienste van hierdie nuwe manier van sien. In 1915, na 'n vertoning van die filmmaker D. W. Griffith en rsquos Die geboorte van 'n nasie, Het Woodrow Wilson verklaar dat dit gelyk is aan die geskiedenis met bliksem skryf ('n uitspraak wat Griffith onmiddellik in sy promosiepogings vir die film begin gebruik het). Bewegende beelde is net so kragtig soos foto's, indien nie meer nie. Net soos foto's, pas dit op emosie en kan dit op mededingende maniere gelees word. Tog verander bewegende beelde so vinnig en so gereeld dat dit ons aandag trek en die brein se vermoë het om dit wat ons sien op te neem. Hulle word 'n alomteenwoordige teenwoordigheid in die openbare en privaat lewe, en so baie dat Camille Paglia, 'n skerp beeldkritikus, ons wêreld en ldquoa media 'n sterrebeeld van plofbare, maar ontwykende beelde genoem het. & Rdquo
Die bewegende beeld, net soos die foto, kan ook ingedien word om mededingende bewerings te bewys of te weerlê. Tydens die regs- en politieke debat rondom die geval van Terri Schiavo, byvoorbeeld, het videoband van haar bewegings en oënskynlike reaksie op geliefdes sentraal gestaan ​​in hierdie gesinsdrama wat in 'n familiegeskil geword het. Diegene wat aangevoer het om Schiavo lewendig te hou, het die beeldmateriaal gebruik as bewys dat sy wel gevoelens en gedagtes het wat probeer het om haar voedingsbuis barbaars en immoreel te verwyder. Diegene wat geglo het dat sy moet sterf (insluitend haar man), het die band baie bedrieglik gedink, want dit verteenwoordig 'n misleidende portret van die werklike toestand van Schiavo en rsquos. Meestal, het haar man en ander aangevoer, het Terri nie bewus geword dat sy immobil, uitdrukkingloos was nie. & In die geval van Schiavo was die bewegende beeld alibi en beskuldiger.
Die meeste Amerikaners gebruik bewegende beelde deur middel van televisie en films (en, in mindere mate, via die internet en videospeletjies). Die afgelope paar jaar, in wat baie waarnemers die MTV -effek genoem het, het die bewegende beelde vinniger geword en minder aandag vereis. Om vinnig van beeld na beeld te spring in haastig geredigeerde segmente (in sommige gevalle so vinnig as een beeld elke dertigste van 'n sekonde), televisie en, in mindere mate, films bied ons 'n konstante stroom visuele lekkergoed. Die voormalige vise-president Al Gore & rsquos se nuwe TV-kanaal met openbare toegang, Current TV, is die jongste uitdrukking van hierdie tendens. Die netwerk- en rsquos -webwerf bevat 'n lys van sy komende programmering in klein tydsintervalle: & ldquoIn 1 min, & rdquo & ldquoIn 3 min, & rdquo & ldquoIn 10 min, & rdquo en so meer. Die hersiening van die kanaal en rsquos se eerste paar uitsendings, New York Times TV -kritikus Alessandra Stanley het kennis geneem van die vele tegnieke wat ontwerp is om kort aandag te hou, insluitend 'n & ldquoprogress -balk onderaan die skerm wat aftel hoeveel tyd daar oor is vir elk van die segmente en waarvan sommige net 15 sekondes duur.
Volgens televisieliefhebbers maak die spoed en gesofistikeerdheid van bewegende beelde nuwe en verbeterde vorme van mondelinge storievertelling moontlik wat stalvoertuie soos die roman kan en moet vervang. Videospeletjie en televisieverskoning Steven Johnson, skrywer van Alles wat sleg is, is goed vir jou, drome van 'n wêreld van & ldquoDVD-kaste wat in die rakke van die woonkamer sit, soos soveel romans met drie verdiepings. & rdquo As televisie ons nuwe vorm van vertelling is, het ons storievertelvaardighede afgeneem, soos almal wat die nuwe reeks sitcoms en dramas gesien het wat première (en dan vinnig verdwyn) elke val op die groot netwerke kan getuig. (Wys soos Die Sopranos Dit is miskien die seldsame uitsondering.) Trouens, televisie vertel nie regtig verhale nie. & rdquo Dit bou fantasiewêrelde deur 'n kombinasie van beelde en woorde, wat meer op ons visuele en gehoorgestaltye staatmaak en minder aan die verbeelding oorlaat as wat mondelinge storievertelling doen. Skryf 'n paar jaar gelede in die joernaal Media & amp Waardes, J. Francis Davis opgemerk dat hoewel televisie in 'n sekere sin 'n vorm van storievertelling is, die belangrikste boodskappe wat van die skerm af kom, diegene wat nie die woorde en mites versteek in die konstante vloei van beelde verbaal nie. & Rdquo
Dit is juis die verborge verhale in die bewegende beeld wat kritici soos NYU -professor Mitchell Stephens opgewonde maak. In Die opkoms van die beeld, die val van die woord, Beweer Stephens dat die bewegende beeld 'n moontlike genesing bied vir die kwessie van die gees wat ons samelewing teister, en hy is entoesiasties oor die feit dat die beeld die woord vervang as die oorheersende manier van verstandelike vervoer. & Stephens stel 'n toekoms voor leer deur middel van sinekdoche, met behulp van lewendige en verkorte beelde: & ldquo 'n Halfsekonde van die Capitol kan genoeg wees om die federale regering aan te dui, 'n vinnige opname van 'n witkopvrou kan ouderdom verteenwoordig.Die deel, met ander woorde, sal in die geheel vervang word, sodat dit binne 'n gegewe tydperk 'n groter aantal groottes kan oorweeg. & Rdquo Hy haal die voorspelling van filmregisseur Ridley Scott, wat verklaar: twintigste-eeuse teater, en dit sal een-en-twintigste-eeuse skryfwerk word. & rdquo
Miskien sal dit. Maar Stephens, net soos ander beeldversterkers, erken nie wat ons sal verloor nie, sowel as as ons hierdie revolusie slaag. Hy sê byvoorbeeld dat ons afstammelinge ongetwyfeld steeds sal leer lees en skryf, maar dat hulle ongetwyfeld minder gereeld sal lees en skryf en dus minder goed sal wees. hou 'n klein, elite gehoor. & rdquo Dit is dan die toekoms wat viering vra: 'n wêreld waar, na 'n eeu, moeite gedoen word om geletterdheid so breed toeganklik as moontlik te maak, en dit 'n hulpmiddel vir die massas te maak en die vermoë om te lees en skryf word weer aan die elite terugbesorg. Lees en skryf word óf wat dit was voor wydverspreide opvoeding, en dit is 'n teken van voorreg, of andersins antiquariese bekommernisse of bloot stokperdjies, soos muntstukke.
Stephens veronderstel ook dat die mense wat hierdie beelde sal absorbeer, 'n oorvloed kennis tot hul beskikking sal hê om dit te interpreteer. 'N Vinnige opname van 'n witharige vrou kan effektief geabsorbeer word as 'n simbool van 'n persoon en 'n persoon, soos Stephens sê, maar dit kan ook idees soos' ldquohair-kleurstof ',' rdquo & ldquofeebleness ',' rdquo 'of' ldquo 'Sosiale sekuriteit & rdquo na 'n ander lei. Soos Camille Paglia haar eie studente waarneem, word jongmense vandag oorstroom met ontkoppelde beelde, maar het hulle nie 'n simpatieke instrument om dit te ontleed nie, sowel as 'n historiese verwysingsraamwerk om dit te plaas. & Rdquo Hulle het met ander woorde nie 'n gedeelde taal nie of leksikon waarmee hulle beelde kan interpreteer en dan 'n begrip kan gee van wat hulle sien.
So 'n tekort sal 'n unieke uitdaging vir kulturele oordrag van die een geslag na die volgende stel. Hoe sal geskiedenis, literatuur en kuns in die toekomstige wêreld van die bewegende beeld in Stephens & rsquos aan die volgende generasie oorgedra word? Hy dink dalk aan klaskamers waar kinders na die History Channel kyk eerder as om vaal handboeke te lees. Maar maak nie saak hoeveel u die BBC & rsquos -weergawe van die TV kan geniet nie Trots en vooroordeel, dit is geen plaasvervanger vir die lees van Austen & rsquos -prosa nie, en 'n dokumentêr oor die Amerikaanse grondwetlike konvensie is nie so effektief om die politieke ideale van die vroeë Amerikaanse republiek te distilleer as lees nie Die federalistiese referate. Bewegende beelde is 'n ryk hulpmiddel vir leer en begrip, maar hul oorwinning as die beste manier om streng gemoedsgewoontes te vorm, is beslis nie verseker nie.
Boonop aanvaar Stephens die bewering dat die & ldquoold dae & rdquo van geskrewe en gedrukte kultuur verby is (of byna so), en aanvaar dat video die taal is wat na vore gekom het, soos sommige spesies wat deur 'n proses van natuurlike seleksie ontwikkel het, sy plek inneem in die kultuur. Hy vermy nie die moontlikheid dat die bewegende beeld die geskrewe woord vervang nie, omdat dit in werklikheid 'n beter vorm is vir die kommunikasie van idees, maar omdat die bewegende beeld meer as die geskrewe woord is, maar grof maar vervul ons drang na stimulasie en onmiddellike bevrediging bedwelmend.
Soos enige goeie techno-entoesias, neem Stephens die keuses wat ons gemaak het in hul massas as 'n kultuur (soos om televisie te kyk eerder as om te lees), dit sonder uitdaging aanvaar en dit dan onvermydelik verklaar. Dit is 'n vorm van redenasie wat tegno-entoesiaste dikwels gebruik as hulle probeer om die kommer van skeptici te betwis. Alhoewel dit op kort termyn retories bruikbaar is, vermy hierdie strategie die werklike vrae: Moet dinge eerder op hierdie manier gebeur? Maak elke kulturele neiging 'n kultuur werklik beter? Deur te versuim om hierdie vrae te stel, raak die entoesias byna Panglossian in sy gesange vir sy nuwe wêreld.
Daar is natuurlik 'n lang en deeglike literatuur wat krities is oor televisie en die bewegende beeld, veral die werk van Neil Postman, Jerry Mander en Marie Winn. En soos met fotografie, was daar sedert die vroegste dae diegene wat bekommerd was dat televisie ons waardering vir ware dinge kan ondermyn. & ldquoTelevision hang af van die twyfelagtige teorie dat alles wat oral gebeur oral moet waargeneem word, & rdquo E. B. White het in Die New Yorker in 1948. & ldquoAs almal alles kan sien, kan alle besienswaardighede op die lange duur die seldsaamheidswaarde wat hulle ooit besit, verloor, en dit kan baie goed blyk dat mense wat byna alles kan sien en hoor, veral in amper niks geïnteresseerd nie. & rdquo Ander is selfs meer stomp. Soos Roger Scruton skryf, en as u na die produkte van die videokultuur kyk, kom u agter waarom die Grieke daarop aangedring het dat akteurs maskers dra en dat alle geweld agter die skerms plaasvind. & Rdquo Dit is met ander woorde moontlik om te veel te sien, en in die sien verloor ons ons greep op wat werklik is. Televisie is die perfekte voertuig vir hierdie ervaring, want dit bombardeer ons met skokkende, stimulerende en aangename beelde, terwyl ons ons altyd veilig kan verwyder van wat ons sien.
Maar die krag wat die bewegende beeld nou uitoefen oor die moderne Amerikaanse lewe, het die afgelope paar jaar aansienlik toegeneem. Dit is asof die Jumbotron -televisieskerm wat oor Times Square in New York opdoem, homself permanent in die openbare ruimte herhaal en geïnstalleer het. Groot skerms wat 'n aantal beelde en advertensies uitsaai, kan gevind word in die meeste sportarena's, restaurante en winkelsentrums, selfs in 'n groeiende aantal groter kerke. Die tandarts en die dokter en die kantoor is nie meer 'n veilige toevlugsoord vir 'n stortvloed beelde en klanke nie. 'N Wandel deur 'n lughaweterminal is nou 'n groot aantal bewegende beelde, aangesien televisies wat in plafonne of mure vasgebout is, gedeeltelike gedeeltes van CNN en rsquos toegewyde en ldquo -lughaweprogrammeer en rdquo een keer aan boord van 'n vliegtuig blaas, het ons getrakteer op onophoudelike vertonings van films en TV -opsies soos & ldquoNBC In Flight. & rdquo Die alomteenwoordigheid van televisiestelle in die openbare ruimte word dikwels verduidelik as 'n poging om te vermaak en aandag af te lei, maar dit lyk in werklikheid meer suksesvol by ergernis of verdowing. Vir mense wat in stilte wil reis, eet of bid, is daar min opsies behalwe die heerlike subversiewe en ldquoTV-B-Gone & rdquo-toestel, 'n universele afstandsbediening ter grootte van 'n sleutelketting waarmee gebruikers televisies op openbare plekke kan afskakel. Met inagneming van die aantal televisies wat tans gebruik word, sal dit 'n leër van TV-B-Gone-gebruikers neem om die rus en vrede in die openbare ruimte te herstel.
Een van die verrassendste verwikkelinge die afgelope jare is die bewegende beeld en die ingang van die rsquos na die klassieke konsertsaal. In 2004 het die New York Philharmonic geëksperimenteer met 'n 15-by-20-voet skerm wat enorme beelde van die musikante en dirigent tydens die optredes van Wagner en Brahms aan die gehoor voorgehou het. Die kurator van die orkes wat die projek aangemoedig het, was stomp oor sy motivering: & ldquoOns wil die bywoning van konserte verhoog, die demografie verander, en hy het aan die New York Times. En die jonger geslag reageer meer op visuele stimuli. & rdquo 'n Konsultant in die klassieke musiekbedryf het die sentiment herhaal. & ldquo Ons moet erken dat dit 'n visuele generasie is, en hy het gesê. Hulle is gewoond daaraan om dinge meer te sien as wat hulle gewoond is om dinge te hoor. kuns tydens optredes van Mussorgsky & rsquos & ldquo Beelde op 'n uitstalling, of rdquo of uitsending van beelde van ruimte tydens Holst & rsquos & ldquoThe Planets. & rdquo
Onder die wat minder tevrede is met die triomf van die bewegende beeld in die konsertsaal, is die musikante self, wat ongelukkig in video -sterre omskep word. Ek het dit baie afleidend gevind, en 'n violis by die New York Philharmonic het gesê. & ldquoMense kan net sowel tuis bly met hul grootskerm-TV's, en 'n ander het gelate gesê. & ldquoDit & rsquos wat die MTV -pad volg, en ek is nie seker of dit die regte pad is nie. & rdquo Wat hierdie musikante uitspreek, is 'n bron van kommer oor die verduistering van hul musiek, wat dikwels dissipline en konsentrasie vereis om te waardeer, deur beelde. Die beelde wat oor 'n groot skerm bokant hul koppe flits, verg baie minder aandag van hul gehoor en rsquos as die ingewikkelde note en akkoorde, ritmes en patrone wat uit hul instrumente kom. Die kapitulasie van die konsertsaal na die bewegende beeld dui daarop dat kuns in 'n beeldgebaseerde kultuur slegs waardevol sal wees in soverre dit as vermaaklikheid bemark kan word. Die bewegende beeld herdefinieer alle ander vorme van uitdrukking in sy beeld, wat ons dikwels in die proses verarm.
Kommer oor die langtermyngevolge van versadiging deur bewegende beelde is nie net die uitdrukking van kwasi-Ludditiese angs of kulturele konserwatisme nie. Dit het 'n basis in wat die neurowetenskappe ons leer oor die brein en hoe dit beelde verwerk. Beelde kan 'n diepgaande fisiologiese impak hê op diegene wat dit sien. Dr Steven Most, 'n postdoktorale genoot aan die Yale Universiteit, het onlangs bevind dat grafiese beelde ons kan blind deur die brein kortliks te benadeel, dikwels so lank as 'n vyfde van 'n sekonde. Soos sy medenavorser verduidelik het Discovery News: & ldquo Breinmeganismes wat ons help om aandag te skenk aan dinge wat deur die uitdagende beeld vasgemaak word en nie in staat is om op ander prikkels te fokus nie. & rdquo
'N Ander studie deur navorsers van die Center for Cognitive Science aan die Ohio State University het bevind dat klank vir jong kinders inderdaad meer boeiend was as beelde, en in sommige gevalle oorweldigend. Die navorsingsbevindinge, wat gepubliseer is in Kinderontwikkeling, het getoon dat ldquochildren skynbaar slegs een tipe stimuli op 'n slag kan verwerk en dat babas klanke byna uitsluitlik verkies, en 'n voorkeur wat tot ten minste vier jaar oud is. In hul boek Verbeelding en spel in die elektroniese era, Dorothy en Jerome Singer voer aan dat elektroniese media van televisie-, film- en videospeletjies nou kan bydra tot die ontwikkeling van 'n outonome, voortdurende bewussyn, maar met spesifieke beperkings. Kyk en luister alleen sonder ander sensoriese aansporings, en skryf hulle, en kan 'n misleidende gids tot aksie wees. & Rdquo
Navorsing oor die funksie van die primêre visuele korteksgebied van die brein dui daarop dat dit nie alarmisties is om aan te neem dat konstante visuele stimulasie van die soort uitsending op televisie 'n diepgaande uitwerking op die brein van kinders kan hê nie, wie se neurologiese funksie gedurende die kinderjare steeds ontwikkel. adolessensie. Een studie wat aan die Universiteit van Rochester gedoen is en in die tydskrif gepubliseer is Natuur in 2004 betrokke, vreemd genoeg, by die opsporing van die visuele verwerkingspatrone van fretten wat gedwing is om die fliek te kyk Die matriks. Die navorsers het 'n paar verrassende dinge gevind: Die volwasse frette en ldquohad neurale patrone in hul visuele korteks wat baie goed gekorreleer het met beelde wat hulle bekyk het, en volgens 'n opsomming van die navorsing, en dat korrelasie glad nie by baie jong frette bestaan ​​nie, wat daarop dui dat die Die basis vir die verstaan ​​van visie kan 'n heel ander taak wees vir jong breine teenoor ou breine.
Hierdie soort bevindings het gelei tot waarskuwings oor die langtermyn negatiewe impak van bewegende beelde op jong gedagtes. 'N Studie wat in 2004 in die tydskrif gepubliseer is Kindergeneeskundehet byvoorbeeld 'n duidelike verband gevind tussen vroeë televisiekyk en later probleme soos aandaggebrek/hiperaktiwiteitsversteuring, en onlangse navorsing dui op kommerwekkende, korttermyn-effekte op gedrag vir jong spelers van gewelddadige videospeletjies. Kortom: bewegende beelde en mdash wat oral in huise en openbare ruimtes voorkom, en mdash bied uitdagings vir gesonde ontwikkeling wanneer dit die belangrikste doel van kinders se aandag word. Om die jongmense by die beeldkultuur in te sluit, kan sleg wees vir hul brein.
Die sluiting van die PowerPoint -gedagte
'N Kultuur wat sy kinders in die melk van die bewegende beeld grootmaak, moet nie verbaas wees as hulle as volwassenes nie bereid is om daarvan te speen nie. Die bewyse hiervan is nêrens duideliker as in die sakewêreld, wat verlief geraak het op en gehoorsaam was aan 'n bepaalde beeldtegnologie nie: die rekenaarprogrammatuurprogram PowerPoint.
Met PowerPoint, 'n program wat ingesluit is in die gewilde & ldquoMicrosoft Office- en rdquo -reeks sagteware, kan gebruikers visuele aanbiedings maak met behulp van skyfiesjablone en grafika wat van 'n rekenaar na 'n groter skerm geprojekteer kan word vir 'n publiek- en rsquos -voordeel. Die toevoeging van 'n & ldquoAutoContent Wizard, en rdquo wat minder 'n towenaar is as 'n elektroniese duenna, lei die gebruiker nuttig deur 'n verskeidenheid bestaande sjablone, wat bulletpunte en opsommings en beelde voorstel. Die gebruiksgemak daarvan het PowerPoint 'n betroubare en alomteenwoordige teenwoordigheid gemaak op raadsvergaderings en konferensies wêreldwyd.
Die afgelope jare het PowerPoint en rsquos se reikwydte egter verder gestrek as die sakekantoor. Mense het PowerPoint -skyfies by hul huweliks onthale gebruik om hul hofmakery uit te beeld as 'n reeks aspekte en foto's en foto's. Laerskoolkinders gebruik die sagteware om boekverslae en klasaanbiedings met kolpunte te maak. As 'n 2001 -verhaal in die New York Tye berig, en ldquo69 persent van die onderwysers wat Microsoft -sagteware gebruik, gebruik PowerPoint in hul klaskamers. & rdquo
Ondanks die wydverspreide gebruik daarvan, het PowerPoint byna sedert die begin kritiek veroorsaak, en word dit alles van 'n ramp tot 'n virus genoem. Sommige beweer dat die program sofistika help. Soos 'n hoofwetenskaplike by Sun Microsystems dit stel: & ldquoIt gee jou 'n oortuigende glans van egtheid wat 'n volledige gebrek aan eerlikheid kan bedek. beelde en kolpunte. Frustrasie met PowerPoint het so wyd gegroei dat in 2003 die Inwoner van New York 'n tekenprent gepubliseer wat 'n tipiese werksonderhoud in die hel illustreer. Hierin vra die duiwel sy aansoeker: & ldquoIk het iemand nodig wat goed in die kuns van marteling bekend is, en ken jy PowerPoint? & Rdquo
Mense wat eindeloos aan PowerPoint -aanbiedings onderwerp word, kla oor die vreemde, koue effek daarvan op denke en bespreking en die manier waarop die voortdurend veranderende skyfies die aandag maklik aflei van die inhoud van 'n spreker en rsquos -aanbieding. Hierdie kommer het Scott McNealy, die voorsitter van Sun Microsystems, aangespoor om sy werknemers aan die einde van die negentigerjare te verbied om PowerPoint te gebruik. Maar dit was die eksegese van die PowerPoint-ingesteldheid wat in 2003 deur emeritus-professor Edward Tufte in Yale gepubliseer is, wat die mees deeglike uitdaging vir hierdie beeldswaar, analities swak tegnologie bly. In 'n skraal pamflet getiteld Die kognitiewe styl van PowerPoint, Het Tufte aangevoer dat PowerPoint 'n duizelingwekkende verskeidenheid sjablone en skyfies en verbale en ruimtelike beredenering verswak en feitlik altyd korrupte statistiese ontledings het. Omdat PowerPoint eerder op inhoud gebaseer is en op inhoud gerig is, het Tufte 'n & ldquokognitiewe styl bevorder van bewyse en denke, lae ruimtelike beredenering … vinnige tydelike opeenvolging van dun inligting … opvallende versiering … 'n beheptheid met formaat nie inhoud nie, [en] 'n gesindheid van kommersialisme wat alles in 'n verkoopspunt verander. & rdquo PowerPoint, Tufte tot die gevolgtrekking gekom, is & ldquofaux-analities. & Rdquo
Tufte & rsquos se kritiek op PowerPoint het gebruik gemaak van 'n tragiese, maar effektiewe voorbeeld: die ruimtetuig Columbia ramp. Toe ingenieurs van NASA die veiligheid van die pendelbus evalueer, wat 'n wentelbaan bereik het, maar risiko's beloop by die terugkeer as gevolg van teëls wat beskadig is deur los skuim tydens die bekendstelling, het hulle PowerPoint -skyfies gebruik om hul redenasie te illustreer en 'n ongelukkige besluit te neem wat tot baie swak tegniese tegnieke gelei het kommunikasie. Die Columbia Accident Investigation Board het later die endemiese gebruik van PowerPoint -inligtingsblaaie in plaas van tegniese referate aangehaal as 'n illustrasie van die problematiese metodes van tegniese kommunikasie by NASA. & Rdquo Pleks van bloot 'n hulpmiddel om na te dink, verander PowerPoint die manier waarop ons dink, en dwing ons om ons uit te druk in terme van sy eie funksies en protokolle. As gevolg hiervan, is dit slegs die moeite werd om te sê wat met PowerPoint gesê kan word.
Pseudo-gebeure en Pseudo-kultuur
Alhoewel PowerPoint nog nie geskep is toe hy sy boek publiseer nie, Die prent, in 1961, was die historikus Daniel Boorstin nietemin verregaande in sy waarskuwings oor die gevare van 'n kultuur wat sy rasionele besluitneming aan die beeld toevertrou het. Deur beeld bo substansie en vorm bo inhoud te verhef, het Boorstin aangevoer dat die samelewing die gevaar loop om die werklike lewe en persoonlike beeldvorming vir werklike deugde te vervang. (Hy beskryf nuwe pogings in detail om openbare beelde vir die beroemde en nie-so-beroemde te skep, 'n proses wat goed geïllustreer is deur 'n advertensie van Canon Camera van 'n paar jaar gelede, waarin tennisster Andre Agassi onbeduidend verklaar het, en ldquoImage is alles. & Rdquo)
Die pseudo-gebeurtenisse wat ons bewussyn oorstroom, is nie waar of onwaar in die ou bekende sintuie nie, & rdquo Boorstin het geskryf, maar dit het 'n wêreld geskep waar fantasie meer werklik is as die werklikheid, waar die beeld meer waardigheid het as die oorspronklike. & rdquo Die resultaat was 'n kultuur van & ldquosintetiese helde, voorafvervaardigde toeriste -aantreklikhede, [en] verwisselbare vorme van kuns en letterkunde gehomogeniseer. & rdquo Beelde was baie gewild, het Boorstin toegegee, maar hulle verskil eintlik van illusies. Ons loop die risiko om die eerste mense in die geskiedenis te wees wat hul illusies so aanskoulik, so oortuigend, so kworealisties en rsquo kon maak dat hulle daarin kan woon, en hy skryf.
Ander kritici het Boorstin gevolg. In Die verdwyning van die kinderjare, Het Neil Postman geskryf oor die manier waarop die & ldquoelektroniese en grafiese revolusies & rdquo 'n gekoördineerde maar kragtige aanval op taal en geletterdheid begin het, 'n hersiening van die wêreld van idees in spoed-van-lig-ikone en beelde. , om nie te dink nie. & rdquo Die Franse kritikus Roland Barthes het dit ontstel en die beeld nie meer illustreer die woorde dit is nou die woorde wat struktureel parasities op die beeld is. & rdquo In 'n meer onlangse herhaling van dieselfde idee, het tegnologiekritikus Paul Virilio 'n bedreiging vir die woord & rdquo geïdentifiseer in die & ldquoevocatiewe krag van die skerm. & rdquo & ldquoDit is intyds wat die skryf bedreig, en hy het opgemerk, en as die beeld lewendig is, is daar 'n konflik tussen uitgestelde tyd en reële tyd, en hierin is daar 'n ernstige bedreiging vir die skryf en vir die skrywer. & rdquo
Werklike gebeure word nou vergelyk met dié van sitkomkarakters, werklike tragedies of ongelukke word beskryf as 'n film soos 'n film ('n praktyk wat Susan Sontag die eerste keer in die sewentigerjare opgemerk het). Selfs die verbeelding word dikwels lamgelê deur ons beeldgebaseerde kultuur. Vir elke kreatiewe kunstenaar (soos Gursky) wat Photoshop gebruik, is daar 'n magdom postuerende en vlak kunstenaars soos Damien Hirst, wat een keer met trots aan 'n onderhoudvoerder gesê het dat hy meer tyd en TV gekyk het as wat ek ooit in die galerye gedoen het. & Rdquo
Is dit moontlik om 'n balans te vind tussen 'n tegnologiese entoesiasme vir die beeldkultuur en die styl van die ondeursigtigheid van 'n bulhond, en soos McLuhan dit beskryf het, wat onnodige skeptisisme oor nuwe tegnologie in die verlede aangewakker het? Miskien sal toegewydes van die geskrewe woord uiteindelik 'n kwynende gilde vorm, afgetree deur universiteite en regerings en dinkskrums om hul dae in stille onduidelikheid uit te leef terwyl die verskaffers van die beeldkultuur hul bereik uitbrei. Maar kommer oor 'n beeldkultuur het 'n ryk geskiedenis, en geen van die partye kan nog aanspraak maak op oorwinning nie. In die voorwoord van sy boek, Die essensie van die Christendom, gepubliseer in 1843, het Feuerbach gekla dat sy eie era die beeld na die saak, die kopie na die oorspronklike, die voorstelling van die werklikheid, die voorkoms daarvan lyk. & rdquo
Techno-entoesiaste herinner ons daaraan om asof nuwe tegnologie nog altyd kontroversie veroorsaak het, asof hulle 'n eienaardige verhaal oor rede en triomf oor triomf het gehad. Die drukpers het die skolastiese filosowe en godsdienstige skrifgeleerdes ontstel, wie se lewens later op die tempo van die manuskrip was, die telefoon is aangekla deur 'n kader wat bang was vir die bedreiging van geselligheid en kommunikasie van aangesig tot aangesig, ensovoorts. Die moeisame kopieerders van manuskripte was inderdaad bang vir die drukpers, en sommige tradisionaliste het die inbraak van die telefoon kragtig weerstaan. Maar in 'n tyd van groot sosiale hiërargie, is baie hiervan gedryf deur 'n elite -minagting vir die demokratiserende invloed van hierdie tegnologieë en hul potensiaal om sosiale konvensies omver te werp (wat inderdaad baie van hulle gedoen het). Hedendaagse kritiek op ons beeldversadigde kultuur is nie kritiek op die wyse waarop ons beelde (kameras, televisie, video) skep nie. Niemand sou ernstig argumenteer vir die uitskakeling van sulke tegnologieë nie, soos diegene wat die uitvinding van Gutenberg en rsquos gevrees het toe hulle drukperse vernietig het. Die kritiek is 'n uitdrukking van kommer oor die eindig van 'n beeldgebaseerde kultuur, en ons onwilligheid om nog te oorweeg of hierdie doelwitte dalk is wat ons werklik vir ons samelewing wil hê.
Bekommernis oor die beeldkultuur is ook nie net 'n vrees om ons greep op die bekende wêreld te verloor nie, maar met sy lang geskiedenis van vertroue op die gedrukte woord. Die kopieerders wat die drukpers vrees, het nie verkeerdelik geglo dat dit hulle uitgedien sou maak nie. Dit het. Maar hedendaagse kritici wat die verspreiding van beelde in die kultuur bevraagteken en wat vrees dat die groot aantal beelde die sensitiwiteit wat lesers van die geskrewe woord skep (dit vervang met slim, maar oppervlakkige vertolkers van die beeld) sal ondermyn, hoef nie bekommerd te wees dat hulle deur beeld oorgeneem word nie -makers. Hulle word grotendeels gemotiveer deur die hoop om te behou wat oorgebly het van hul kunsvlyt. Hulle is meer soos die natuurbewaarder wat die woud sy tuiste gemaak het net om tot sy verbasing te ontdek dat die diere waarmee hy dit deel vinnig in getal word. Wat hy in sy verwarde toestand wil weet, is nie: hoe kan ek dieper in die bos terugtrek nie?
So is dit ook met diegene wat 'n beeldgebaseerde kultuur weerstaan. Soos die versterkers daarvan suggereer, is dit hier om te bly, en dit sal waarskynlik sterker word namate die tyd aanstap, sodat ons almal virtuele flens en acircneurs langs boulevards loop wat vol digitale beelde en bewegende foto's is. Ons sal natuurlik geweldig vermaak word deur hierdie beelde, en baie van hulle sal ons verhale op nuwe en opwindende maniere vertel. Terselfdertyd sal ons egter iets diepgaande verloor het: die vermoë om woorde saam te stel om die onduidelikhede van die lewe en die bronne van ons idees te beskryf, die moontlikheid om aan die ander oor te dra, met die subtiliteit, presisie en poësie van die geskrewe woord waarom spesifieke gebeurtenisse of mense ons beïnvloed soos hulle dit doen en die vermoë om deur middel van taal die dieper betekenis van algemene ervaring te distilleer. Ons sal 'n samelewing word met 'n miljoen foto's sonder veel geheue, 'n samelewing wat elke sekonde uitsien na 'n onmiddellike herhaling van wat hy so pas gedoen het, maar een wat nie die moeilike arbeid om kultuur oor te dra van die een geslag na die volgende onderhou nie.
Storievertelling en kulturele tradisies
Storievertelling is so oud soos kultuur. Baie samelewings het 'n lang gevestigde storievertellingstradisies. Die verhale en optredes daarvan funksioneer om te vermaak sowel as om op te voed.
Antropologie, sosiologie, aardrykskunde, menslike geografie, godsdiens, sosiale studies, antieke beskawings, storievertelling
Die Joodse paasfeesviering bevat 'n verhaalritueel, bekend as die seder, of orde. Tydens 'n maaltyd word die verhaal vertel van die uittog van Jode uit Egipte.
Foto deur B. Anthony Stewart
Storievertelling is universeel en is so oud soos die mensdom. Voordat daar geskryf is, was daar storievertelling. Dit kom voor in elke kultuur en vanaf elke ouderdom. Dit bestaan ​​(en het bestaan) om kulturele tradisies en waardes te vermaak, in te lig en bekend te maak.
Mondelinge storievertelling is om 'n verhaal te vertel deur middel van stem en gebare. Die mondelinge tradisie kan baie vorme aanneem, insluitend epiese gedigte, gesange, rympies, liedjies en meer. Nie al hierdie verhale is histories akkuraat of selfs waar nie. Waarheid is minder belangrik as om kulturele samehorigheid te bied. Dit kan mites, legendes, fabels, godsdiens, gebede, spreuke en instruksies insluit.
Hier is 'n paar voorbeelde van storievertelling as 'n metode om kulturele tradisies oor te dra.
Net soos alle inheemse Amerikaanse stamme, het die Choctaw 'n mondelinge verhaaltradisie wat geslagte lank terugkeer. Hulle verhale was bedoel om die stam- en rsquos -geskiedenis te behou en die jongmense op te voed. Die mondelinge tradisie van Choctaw bevat byvoorbeeld twee skeppingsverhale: die een het betrekking op migrasie uit die weste en die ander op die skepping uit 'n heuwel. Boonop bevat die mondelinge tradisie geskiedenis sowel as lewenslesse of morele leerstellings. Baie van die tradisionele Choctaw -verhale gebruik dierekarakters om sulke lesse in 'n humoristiese trant te leer.
Inheemse Hawaiian Storytelling
Die oorspronklike Hawaiiaanse woord vir verhaal is & ldquomo ʻolelo, & rdquo, maar dit kan ook geskiedenis, legende, tradisie en dies meer beteken. Dit kom uit twee woorde, mo & rsquoo, wat opvolging beteken, en olelo, wat taal of spreek beteken. Die verhaal is dus die sukses van die taal, aangesien alle verhale mondeling was. Inheemse Hawaiiaanse verhale bevat die verhaal van die eerste Hawaiiaan, wat uit 'n taro -wortel gebore is. Ander verhale vertel van navigasie oor die see.
Tradisioneel was inheemse Hawaiiaanse storievertellers, wat geskiedenis en genealogie geken het, vereerde lede van die samelewing. Hawaiiaanse storievertelling was nie beperk tot woorde alleen nie; mdashit het praat ingesluit, maar het ook mele (lied), oli (gesang) en hula (dans) ingesluit.
Hawaiiane waardeer die verhale omdat hulle nie net vermaaklik was nie, maar hulle leer ook die volgende generasie oor gedrag, waardes en tradisies.
Wes -Afrikaanse storievertelling
Die mense van Afrika suid van die Sahara het sterk vertellingstradisies. In baie dele van Afrika, na ete, vergader die dorp om 'n sentrale vuur om na die storieverteller te luister. Soos in ander kulture, is die rol van die storieverteller om te vermaak en op te voed.
Die griots: storievertellers, troubadours en beraders van konings is 'n lang deel van die Westerse Afrikaanse kultuur. Hulle het die funksies van storieverteller, genealoog, historikus, ambassadeur en meer vervul. Sommige van die bekendste verhale uit Wes -Afrika is dié van Anansi, die bedrieërspinnekop.
Die griots was tradisioneel oorerflik, 'n beroep of amp het van geslag tot geslag oorgedra. Daar was ook griot -skole waar meer formele opleiding aangebied kon word. Sowel mans as vroue kan hul beroep beklee (vroue word griottes genoem), hoewel vroue 'n ietwat minder status het.
Die Joodse volk en die Pasga -seder
Op Pasga vier families van Joodse geloof die uittog van die Joodse volk uit slawerny in Egipte. Die Pasga -viering bevat 'n verhaalritueel, bekend as die seder, of orde. Tydens 'n maaltyd word die verhaal van die uittog vertel, 'n mondelinge tradisie wat deur geslagte heen oorgedra is om die jonges op te voed. 'N Belangrike deel van die seremonie is die vier vrae wat die jongste teenwoordige kinders stel, wat die impuls is om die verhaal te vertel.
Die seanchai was die tradisionele Ierse bewaarders van stories. Hulle sou van dorp tot dorp reis en antieke leerstellings en wysheidsverhale voordra. Hulle het die ou mites sowel as plaaslike nuus en gebeure vertel. In die Ierse mondelinge tradisie is verhale van konings en helde prominent.
Vandag blyk storievertelling en belangstelling in storievertelling 'n terugkeer te maak. Soos 'n Ierse storieverteller dit gestel het: & ldquoIt & rsquos 'n behoefte aan verbinding en hellip Ek dink storievertelling koester bande met mense in die werklike lewe. & Rdquo
Die Joodse paasfeesviering bevat 'n verhaalritueel, bekend as die seder, of orde. Tydens 'n maaltyd word die verhaal van die uittog van Jode uit Egipte vertel.
Wat is kulturele erfenis?
Ons hoor gereeld oor die belangrikheid van kulturele erfenis. Maar wat is kulturele erfenis? En wie se erfenis is dit? Wie se nasionale erfenis, byvoorbeeld, doen die Mona Lisa behoort aan Leonardo da Vinci? Is dit Frans of Italiaans?
Kom ons kyk eerstens na die betekenis van die woorde. 'Erfenis' is 'n eiendom, iets wat geërf word, wat van vorige generasies oorgedra is. In die geval van 'kulturele erfenis' bestaan ​​die erfenis nie uit geld of eiendom nie, maar uit kultuur, waardes en tradisies. Kulturele erfenis impliseer 'n gedeelde band, ons behoort aan 'n gemeenskap. Dit verteenwoordig ons geskiedenis en ons identiteit, ons band met die verlede, met ons hede en die toekoms.
Tasbare en ontasbare kulturele erfenis
Kulturele erfenis laat dikwels artefakte (skilderye, tekeninge, afdrukke, mosaïek, beeldhouwerke), historiese monumente en geboue, sowel as argeologiese terreine in gedagte hou. Maar die konsep van kulturele erfenis is selfs wyer as dit, en het geleidelik gegroei tot alle bewyse van menslike kreatiwiteit en uitdrukking: foto's, dokumente, boeke en manuskripte en instrumente, ens. As individuele voorwerpe of as versamelings. Vandag word dorpe, onderwatererfenis en die natuurlike omgewing ook as deel van die kulturele erfenis beskou, aangesien gemeenskappe hulself vereenselwig met die natuurlike landskap.
Boonop is kulturele erfenis nie net beperk tot materiële voorwerpe wat ons kan sien en aanraak nie. Dit bestaan ​​ook uit immateriële elemente: tradisies, mondelinge geskiedenis, uitvoerende kunste, sosiale praktyke, tradisionele vakmanskap, voorstellings, rituele, kennis en vaardighede wat van geslag tot geslag binne 'n gemeenskap oorgedra word.
Ontasbare erfenis bevat dus 'n duiselingwekkende verskeidenheid tradisies, musiek en danse soos tango en flamenco, heilige optogte, karnivale, valke, Weense koffiehuiskultuur, die Azerbeidjaanse tapyt en sy weeftradisies, Chinese skadupoppery, die Mediterreense dieet, Vedic Chanting, Kabuki -teater, die polifoniese sang van die Aka van Sentraal -Afrika (om enkele voorbeelde te noem).
Die belangrikheid van die beskerming van kulturele erfenis
Maar kulturele erfenis is nie net 'n stel kulturele voorwerpe of tradisies uit die verlede nie. Dit is ook die resultaat van 'n keuringsproses: 'n proses van geheue en vergetelheid wat elke menslike samelewing kenmerkend kenmerk wat om kulturele en politieke redes gekies is om te bewaar vir toekomstige geslagte en wat nie.
Alle mense lewer hul bydrae tot die kultuur van die wêreld. Daarom is dit belangrik om alle kulturele erfenis te respekteer en te beskerm deur middel van nasionale wette en internasionale verdrae. Onwettige handel in artefakte en kulturele voorwerpe, plundery van argeologiese terreine en vernietiging van historiese geboue en monumente veroorsaak onherstelbare skade aan die kulturele erfenis van 'n land. UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), wat in 1954 gestig is, het internasionale konvensies aangeneem oor die beskerming van kulturele erfenis, om interkulturele begrip te bevorder terwyl die belangrikheid van internasionale samewerking beklemtoon word.
Die beskerming van kulturele eiendom is 'n ou probleem. Een van die mees algemene kwessies om kulturele erfenis te beskerm, is die moeilike verhouding tussen die belange van die individu en die gemeenskap, die balans tussen private en openbare regte.
Antieke Romeine het vasgestel dat 'n kunswerk as deel van die erfdeel van die hele gemeenskap beskou kan word, selfs al is dit in privaat besit. Byvoorbeeld, beeldhouwerke wat die fasade van 'n privaat gebou versier, het 'n gemeenskaplike waarde en kon nie verwyder word nie, aangesien dit op 'n openbare terrein gestaan ​​het, waar dit deur alle burgers gesien kon word.
Lysippos van Sikyon, Apoxyomenos (skraper), Hellenistiese of Romeinse afskrif na die 4de eeu. Griekse oorspronklike, c. 390-306 v.G.J. (Museo Pio-Clementino, Vaticana)
In sy Naturalis Historia die Romeinse skrywer Plinius die Ouere (23-79 G.J.) berig dat die staatsman en generaal Agrippa die Apoxyomenos, 'n meesterstuk van die baie beroemde Griekse beeldhouer Lysippos, voor sy termiese bad. Die standbeeld verteenwoordig 'n atleet wat stof, sweet en olie uit sy liggaam skraap met 'n spesifieke instrument wat 'n 'strigil' genoem word. Keiser Tiberius het die beeld baie bewonder en beveel dat dit uit die openbare oog verwyder word en in sy privaat paleis geplaas word. Die Romeinse volk het opgestaan ​​en hom verplig om die Apoxyomenos na sy vorige ligging, waar almal dit kon bewonder.
Ons reg om die kunste te geniet en om deel te neem aan die kulturele lewe van die gemeenskap is ingesluit in die Verenigde Nasies se 1948 Universele Verklaring van Menseregte.
Wie se kulturele erfenis?
Die term "kulturele erfenis" roep tipies die idee van 'n enkele samelewing en die kommunikasie tussen sy lede op. Maar kulturele grense is nie noodwendig goed omskryf nie. Kunstenaars, skrywers, wetenskaplikes, vakmanne en musikante leer van mekaar, selfs al behoort hulle aan verskillende kulture, ver verwyderd van ruimte of tyd. Dink net aan die invloed van Japannese afdrukke op Paul Gauguin se skilderye of op Afrikaanse maskers op Pablo Picasso se werke. Of u kan ook dink aan westerse argitektuur in Liberiaanse huise in Afrika. Toe die vrygelate Afro-Amerikaanse slawe teruggaan na hul vaderland, bou hulle huise geïnspireer deur die neoklassieke styl van herehuise op Amerikaanse plantasies. Amerikaanse neoklassieke styl is op sy beurt beïnvloed deur die Renaissance -argitek Andrea Palladio, wat beïnvloed is deur die Romeinse en Griekse argitektuur.
Kom ons neem nog 'n voorbeeld, die van die Mona Lisa in die vroeë sestiende eeu deur Leonardo da Vinci geskilder en vertoon in die Musée du Louvre in Parys. Vanuit 'n moderne oogpunt, wie se nasionale erfenis die Mona Lisa behoort aan?
Mense wat foto's neem van die Mona Lisa, foto: Heather Anne Campbell (CC BY-NC-ND 2.0)
Leonardo was 'n baie bekende Italiaanse skilder, daarom het die Mona Lisa is natuurlik deel van die Italiaanse kulturele erfenis. Toe Leonardo na Frankryk gaan, om by die hof van koning Francis I te werk, het hy waarskynlik die Mona Lisa met hom. Dit blyk dat koning Francis I in 1518 die Mona Lisa, wat dus in die koninklike versamelings beland het: daarom is dit natuurlik ook deel van die Franse nasionale erfenis. Hierdie skildery is gedefinieer as die bekendste, die mees besoekte, die mees geskrewe en die mees geparodieerde kunswerk ter wêreld: as sodanig behoort dit tot die kulturele erfenis van die hele mensdom.
Die kulturele erfenis wat ons van ons ouers oorgedra het, moet ten behoewe van almal bewaar word. In 'n era van globalisering help kulturele erfenis ons om ons kulturele diversiteit te onthou, en die begrip daarvan ontwikkel wedersydse respek en hernieude dialoog tussen verskillende kulture.
Krale INHEEMSE AMERIKANERS
In Noord -Amerika, waar die oudste kraal ooit gevind is, dateer uit 11 000 v.C., loop die kralegeskiedenis diep saam met die nomadiese inheemse Amerikaanse stamme wat die vlaktes wes van die Mississippirivier bevolk het. Die inheemse Amerikaners het die behoefte om vinnig oor die groot deel van die Amerikaanse Weste te beweeg - gedryf deur droogte, gebrek aan bison of oorlog met ander stamme - gekonsentreer op die items wat maklik gedra kon word.
In die Ooste het sommige stamme mariene skulpe gebruik om krale te maak wat wampum genoem word, wat as geldeenheid gewaardeer is, as historiese rekord gedien en as juweliersware gedra is. As wampum as gordels aan mekaar vasgemaak was, het dit gedien as 'n simbool van ooreenkoms - in werklikheid 'n getekende dokument.
U beste kans om outentieke inheemse Amerikaanse kralewerk te koop, is by 'n amptelike powwow, wat as sosiale gom en as 'n stamskouspel dien. Sulke byeenkomste behels oor die algemeen verskeie stamme en kunstenaars in energieke optredes om te draai en te draai: arms pomp, knieë lig en krale wat kragtig rammel.
Die vordering van kantoorkultuur vanaf die 50's tot vandag
Kantoorkultuur het oor die jare heelwat verander.
Sommige van hierdie verskuiwings is eintlik weerspieël in die neigings van die werkplekontwerp.
Hoekkantore was bedoel om hiërargiese aansien en status oor te dra. Die hok was bedoel om werknemers se lewens te verbeter, maar het uiteindelik 'n simbool geword van korporatiewe toewyding.En die huidige gewilde oop kantooruitleg is bekendgestel as 'n meer egalitêre benadering, maar het ook baie terugslag gekry.
In sy boek "The Best Place to Work: The Art and Science of Creating an Extraordinary Workplace" uit 2014, kom Ron Friedman tot die gevolgtrekking dat die jurie nog nie weet watter styl die minste vreeslike opsie is nie.
"Kubusse is depressief. Privaat kantore isoleer. Oop ruimtes is afleidend," skryf hy.
Maar die groot veranderinge aan die Amerikaanse werkkultuur het nie net op voorkoms gegaan nie.
Spanwerk is skynbaar in, terwyl hiërargie uit is. Tikmasjiene het die skoot gekry met die koms van vinniger, gebruikersvriendelike rekenaars. Korporatiewe jargon en idees oor werksekerheid het ook groot gevolge ondergaan.
Rassediversiteit in die arbeidsmag het mettertyd toegeneem - hoewel baie velde nog 'n goeie pad moet loop.
En seksuele teistering op die werkplek het gegaan van 'n deurdringende en algemeen aanvaarde verskynsel tot 'n deurdringende, maar ietwat minder algemeen aanvaarde verskynsel.
Kom ons kyk terug in die tyd hoe die kantoorkultuur deur die jare verander het:
Regering. Nigerië is 'n republiek, met die president as staatshoof en regeringshoof. Nigerië het 'n lang geskiedenis van staatsgrepe, militêre bewind en diktatuur. Hierdie patroon is egter op 29 Mei 1999 verbreek toe Nigerië se huidige president, Olusegun Obasanjo, na die volksverkiesing sy amp aangeneem het. Ingevolge die huidige grondwet moet presidentsverkiesings elke vier jaar gehou word, en geen president dien meer as twee termyne nie. Die Nigeriese wetgewer bestaan ​​uit twee huise: 'n Senaat en 'n Huis van Verteenwoordigers. Alle wetgewers word vir 'n termyn van vier jaar verkies. Die regterlike tak van Nigerië staan ​​aan die hoof van 'n hooggeregshof, wie se lede deur die voorlopige uitspraakraad aangestel is, wat Nigerië regeer het tydens sy onlangse oorgang na demokrasie. Alle Nigeriërs ouer as agtien jaar is stemgeregtig.
Leierskap en politieke amptenare. 'N Ryk politieke elite oorheers die politieke lewe in Nigerië. Die verhouding tussen die politieke elite en gewone Nigeriërs is nie anders as die verhouding tussen edeles en gewone mense nie. Nigeriese leiers, hetsy as lede van 'n militêre regime of as een van die kortstondige burgerlike regerings in Nigerië, het 'n geskiedenis om alles te doen wat nodig is om aan die bewind te bly en aan die rykdom vas te hou wat hierdie mag hulle gegee het.
Landelike Nigeriërs is geneig om hierdie edel-boerestelsel van politiek te aanvaar. Lae opvoedings- en geletterdheidsvlakke beteken dat baie mense in landelike gebiede nie ten volle bewus is van die politieke proses of hoe dit dit kan beïnvloed nie. Hul relatiewe isolasie van die res van die land beteken dat baie nie eens aan politiek dink nie. Daar is 'n algemene gevoel in baie landelike gebiede dat die gemiddelde persoon nie die politiek van die land kan beïnvloed nie, so daar is geen rede om te probeer nie.
Stedelike Nigeriërs is geneig om baie meer stem te gee in hul steun of teenkanting teenoor hul leiers. Stedelike probleme met behuising, werkloosheid, gesondheidsorg, sanitasie en verkeer is geneig om mense te mobiliseer tot politieke optrede en openbare ontevredenheid.
Politieke partye is verbied onder die Abacha -regime, en het eers na sy dood weer ontstaan. Sedert die presidentsverkiesings in 1999 was daar drie belangrikste politieke partye in Nigerië: die People's Democratic Party (PDP), die All Peoples Party (APP) en die Alliance for Democracy (AD). Die PDP is die party van president Obasanjo. Dit het gegroei uit steun aan opposisieleiers wat in die vroeë 1990's deur die militêre regering in die tronk was. Daar word algemeen geglo dat die PDP tydens die 1999 -verkiesing swaar finansiële hulp van die weermag ontvang het. Die APP word gelei deur politici wat noue bande met die Abacha -regime gehad het. Die AD is 'n party onder leiding van volgelinge van wyle Moshood Abiola, die Yoruba -politikus wat die algemene verkiesing in 1993 gewen het, net om deur die militêre regime tronk toe gestuur te word.
Sosiale probleme en beheer. Miskien is Nigerië se grootste sosiale probleem die interne geweld wat die land teister. Interetniese gevegte in die hele land, godsdienstige oproer tussen Moslems en nie-Moslems oor die totstandkoming van die Shari'a-wet (streng Islamitiese wet) in die noordelike state, en politieke konfrontasies tussen etniese minderhede en ondersteuners van oliemaatskappye veroorsaak dikwels bloedige konfrontasies wat kan duur dae of selfs maande. As sulke geweld uitbreek, probeer die nasionale en staatspolisie dit beheer. Die polisie word egter dikwels self beskuldig van die ergste geweld. In sommige gevalle is daar op spesifieke gebiede voorgangers en krygswet ingestel om uitbarstings van onrus te stuit.
Armoede en gebrek aan geleenthede vir baie jongmense, veral in stedelike gebiede, het tot groot misdaad gelei. Lagos word beskou as een van die gevaarlikste stede in Wes -Afrika vanweë die ongelooflike hoë misdaadsyfer. Die polisie word aangekla van die bestryding van misdaad, maar hul gebrek aan sukses lei dikwels tot wakker geregtigheid.
In sommige landelike gebiede is daar meer tradisionele maniere om sosiale probleme aan te spreek. In baie etniese groepe, soos die Igbo en die Yoruba, word mans in geheime samelewings georganiseer. Geïnisieerde lede van hierdie samelewings trek dikwels maskers en palmblare aan as 'n fisiese verpersoonliking van tradisionele geeste om sosiale orde te handhaaf. Deur middel van rituele dans, sal hierdie mans waarskuwings gee oor probleme met die moraliteit van 'n individu of gemeenskap in 'n gegewe situasie. Omdat die geloof in heksery en bose geeste in Nigerië hoog is, kan hierdie soort openbare beskuldiging vrees by mense inboesem en hulle hul weg laat herstel. Lede van geheime genootskappe kan ook as regters of tussengangers optree in geskille.
Militêre aktiwiteit. Die weermag van Nigerië bestaan ​​uit 'n weermag, 'n vloot, 'n lugmag en 'n polisiemag. Die minimum ouderdom vir militêre diens is agtien.
Die Nigeriese weermag is die grootste en bes toegeruste weermag in Wes-Afrika. As lid van die Economic Community of West African States (ECOWAS) is Nigerië die grootste bydraer tot die organisasie se militêre tak, bekend as ECOMOG. Nigeriese troepe vorm die oorgrote meerderheid van die ECOMOG-magte wat ingespan is om vrede te herstel na burgeroorloë in Liberië, Guinee-Bissau en Sierra Leone. Openbare ontevredenheid oor Nigerië se deelname aan die Sierra Leonean -krisis was uiters hoog weens die hoë ongevalle onder die Nigeriese soldate. Nigerië het belowe om in 1999 uit Sierra Leone te trek, wat die Verenigde Nasies aangespoor het om vredesmagte in te stuur in 'n poging om die geweld te stuit. Terwyl die buitelandse magte in Sierra Leone nou onder die mandaat van die Verenigde Nasies is, vorm Nigeriese troepe steeds die meerderheid van die vredesmagte.
Nigerië het 'n langdurige grensgeskil met Kameroen oor die mineraalryke Bakasi-skiereiland, en die twee lande het 'n reeks grensoverschrijdende skermutselings onderneem. Nigerië, Kameroen, Niger en Tsjaad het ook 'n langdurige grensgeskil oor gebied in die Tsjadmeer, wat ook gelei het tot 'n paar gevegte oor die grense.
Maak nie saak uit watter kultuur 'n volk deel is nie, een ding is seker: dit sal verander. "Dit lyk asof kultuur die sleutel geword het in ons onderling verbonde wêreld, wat uit soveel etnies uiteenlopende samelewings bestaan, maar ook deurspek van konflikte wat verband hou met godsdiens, etnisiteit, etiese oortuigings en in wese die elemente wat kultuur uitmaak," het De. Rossi gesê. "Maar kultuur is nie meer vas nie, as dit ooit was. Dit is in wese vloeibaar en voortdurend in beweging." Dit maak dit so dat dit moeilik is om enige kultuur op slegs een manier te definieer.
Hoewel verandering onvermydelik is, moet die verlede ook gerespekteer en bewaar word. Die Verenigde Nasies het 'n groep genaamd The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) gestig om kulturele en natuurlike erfenis te identifiseer en te bewaar en te beskerm. Monumente, geboue en terreine word gedek deur die groep se beskerming, volgens die internasionale verdrag, die Konvensie rakende die beskerming van die wêreld se kulturele en natuurlike erfenis. Hierdie verdrag is in 1972 deur UNESCO aangeneem.
Bykomende verslaggewing deur Alina Bradford, bydraer van Live Science
In plaas van 'n neerhalende sinoniem vir 'belaglik', was 'surrealisties' bedoel om ons geheime toegang tot universele waarhede aan te dui
Die dramaturg en kunskritikus Guillaume Apollinaire het in 'n brief gedateer van Maart 1917 gepoog om die essensie van 'n nuwe ballet deur Erik Satie en Jean Cocteau vas te lê. "Alles in ag genome", het Apollinaire gesê oor die produksie van Parade, waarin kunstenaars in bisarre, boksagtige kostuums rondgedwaal het wat ontwerp is deur die baanbreker van die Kubistiese skilder Pablo Picasso, "ek dink in werklikheid is dit beter om surrealisme aan te neem as bonatuurlikheid, wat ek eers gebruik. "
Apollinaire sou sy druk op die woord 'surrealisme' bevorder (waardeur hy die 'visioenêre' kwaliteit van die ballet wou vasvang) deur dit in die programnotas, wat hy uitgenooi is om te skryf, te bevorder. Die term, wat nou in die lug van avant-garde Parys sweef, is uiteindelik opgeneem deur kunstenaars (soos Salvador Dalí en René Magritte) gefassineer deur die krag van die onbewuste verstand om beelde, simbole en stellings te produseer wat die werklikheid van gewone mense vervang. rede en ervaring. In plaas van 'n neerhalende sinoniem vir 'belaglik', was 'surrealisties' bedoel om ons geheime toegang tot universele waarhede aan te dui.
Die Franse kunstenaar Marcel Duchamp het in 1931 die woord 'mobiel' toegepas op 'n kinetiese werk van Alexander Calder (Krediet: BBC)
Min woorde is so mobiel in hul betekenis as 'mobiel'. Die woord 'handig' vandag vir 'selfoon', was ook 'n afkorting in die 17de eeu vir die beledigende frase 'mobiele vulgus ', neerbuigend gebruik om die hoi polloi te beskryf. Uiteindelik is 'mobiele', as 'n stand-in vir rif en rommel, nog verder saamgepers tot die mis wat ons vandag nog gebruik: 'mob'.
In 1931 voeg die Amerikaanse beeldhouer Alexander Calder en die Franse avant-garde-pionier Marcel Duchamp nog 'n draai by die betekenis van die woord. Omdat hy nie geweet het wat hy sy nuwe kinetiese werke moet noem nie, bestaande uit abstrakte vorms wat met 'n perfekte balans tussen tou en drade skommel, vra Calder Duchamp vir sy advies. Duchamp, wat die wêreld al 14 jaar tevore geskok het deur 'n urinoir as 'n kunswerk te verklaar, het gedoen wat Duchamp die beste gedoen het en 'n gereedgemaakte konstruksie hergebruik deur 'n nuwe draai te gee. Voila: 'Mobiel'.
Die woord 'dude' was oorspronklik van toepassing op Amerikaanse dandies - soos Evander Berry Wall op die foto - in die 19de eeu (Krediet: Alamy)
Voordat daar 'bro' was, was daar 'ou': daardie informele adres wat jou met die een hand op jou rug klap, vir jou 'n Wit Rus gee met die ander en sê: 'Hey, ek het ook die middag wakker geword, man' . Die afgelope 20 jaar het Jeff Bridge se vertolking van The Dude in die Coen Brothers -film The Big Lebowski (1998) die verleidelike gees van dudenheid verpersoonlik. Die rustige houding van The Dude is ontevrede, gestenig en gedisoriënteerd, en dit is moeilik om die artistieke oorsprong van die woord self aan te dui, wat in die vroeë 1880's blykbaar in die populêre diskoers gekom het as 'n afkorting vir manlike volgelinge van die Estetiese Beweging- 'n kortstondige artistieke mode wat oppervlakkige mode en dekadente skoonheid beywer het ('kuns ter wille van kuns') en wat geassosieer word met opvallend geklede kunstenaars soos James McNeill Whistler en Dante Gabriel Rossetti.
Daar word vermoed dat 'dude' 'n afkorting van 'Doodle' in 'Yankee Doodle' is, en waarskynlik verwys na die 'dandy' wat die liedjie beskryf. Oorspronklik gesing aan die einde van die 18de eeu deur Britse soldate wat die Amerikaanse koloniste met wie hulle in oorlog was om die Amerikaanse koloniste te bederf, teen die einde van die 19de eeu in die VSA as 'n patriotiese volkslied omhels is.
Teen daardie tyd het 'n inheemse spesie van popinjays wat baie stylvol was, in Amerika na vore getree om die Britse dandy te wedywer, en die term 'dude' is aan hierdie nuwe ras van primêr geklede esteties gekoppel. Met verloop van tyd word die sy -cravats en die tapse broek, gelakte skoene en gestreepte baadjies gedra deur voorstanders van die neiging soos Evander Berry Wall (die New York City socialite, wat 'King of the Dudes' genoem is) weggegooi, en laat niks meer oor nie as 'n teenkulturele houding om te definieer wat dit beteken om 'n ou (of 'n El Duderino, as u nie van die kortste ding hou nie).
As u kommentaar wil lewer op hierdie verhaal of enigiets anders wat u op BBC Culture gesien het, gaan na ons Facebook bladsy of stuur 'n boodskap aan ons Twitter.
Sedert Maart het Covid-19 die grootste deel van die wêreld in hul huise in kwarantyn vereis. Die meerderheid mense het amper vyf maande van die huis af gewerk. Dit beteken dat troeteldier eienaars voortdurend aandag gee aan hul troeteldiere, met hulle speel, hulle uitlaat, ens. Toe die wêreld stadig weer begin oopgaan en eienaars van troeteldiere begin terugkeer na normale lewensroetes, weg van die huis af, het eienaars van troeteldiere begin sien 'n verskil in die manier waarop hul troeteldier optree. Baie troeteldiere ontwikkel skeidingsangs veral gedurende hierdie mal tyd toe die meeste mense vasgekeer het en skaars die huis verlaat het.
'N Aantal dinge kan skeidingsangs by troeteldiere veroorsaak. 'N Duidelike rede hiervoor is die gevolg van covid-19 wat vereis dat individue lang tyd tuis moet bly. Dan kon hierdie individue vir 'n lang tydperk terugkeer na hul daaglikse lewe en troeteldiere verlaat. Nog 'n rede is dat sommige aanneemlike honde skeidingsangs kan hê wanneer hulle eers aangeneem word, omdat hulle vrees dat hul voog kan vertrek. 'N Ander oorsaak is dat as 'n troeteldier 'n skielike verandering in sy normale roetine ondervind, byvoorbeeld covid-19, dit in ruil daarvoor skeidingsangs kan veroorsaak. Hou in gedagte dat beweging ook skeidingsangs kan veroorsaak, so as u hond en u baie rondbeweeg, kan dit u skeidingsangs by u troeteldier veroorsaak.
As u troeteldier 'n ligte geval van skeidingsangs het, probeer dan omdraai as u iets opwindends vir u troeteldier verlaat. Dit kan beteken dat hulle vir hulle lekkernye moet aanbied voordat u vertrek, sodat hulle u vertrek kan assosieer met 'n bederf. Dit kan ook handig wees om hulle te laat raaisel soos speelgoed soos die merk KONG speelgoed bied waarin jy lekkernye kan sit of kos soos grondboontjiebotter of kaas in kan sit. Hierdie speelding sal jou troeteldier 'n rukkie aflei, en hulle kry 'n beloning wanneer hulle speel met die speelding. Hierdie speelgoed probeer slegs aan u troeteldier bied as u die huis verlaat. Dit sal u troeteldier leer om die tyd te geniet wanneer u vertrek, want hulle weet dat hulle 'n beloning sal kry.
As u troeteldier 'n matige geval van skeidingsangs het, kan dit meer tyd neem om hulle daaraan gewoond te maak. Dit beteken dat u die proses stadiger moet neem. Begin net om u troeteldier op 'n slag te verlaat en beloon dit steeds. As hulle daaraan begin gewoond raak, verhoog u die tydperk waarin u weg is. Met verloop van tyd sal u troeteldier begin besef dat u nie weg is nie, want hy ontvang belonings. Vir honde wat ernstige angs het, veral as hulle agterkom dat jy skoene aantrek of jou sleutels gryp. Vir hierdie troeteldiere probeer om hierdie items te assosieer dat u nie altyd vertrek nie. Probeer om hierdie items te gebruik, maar moenie aan u troeteldier wys dat dit nie vir u bang is nie. As u 'n troeteldier het wat u gewoonlik volg, probeer om dinge te doen soos om vir u hond te sê om buite 'n badkamerdeur te bly terwyl u die kamer binnekom. Verhoog geleidelik die tyd wat u u troeteldier aan die ander kant van die deur laat. Dit lei 'n troeteldier op wat hulle self kan wees en dit sal goed gaan. Hierdie proses sal 'n rukkie neem, so bly kalm en geduldig met u troeteldier. Hierdie proses moet in 'n kamer begin, maar oortyd behoort tot u in staat is om u huis te verlaat en buite te gaan sonder dat u troeteldier volg. Hou aan om te kyk vir tekens van spanning by u troeteldier, soos pas, bewing, hyg, ens. As een van hierdie tekens en ander verskyn, neem 'n tree terug en beweeg stadiger. Tydens hierdie algemene proses is dit belangrik dat u dit stadig neem, dus probeer om u troeteldier glad nie te verlaat nie, wat baie moeilik kan wees. Probeer om te reël of iemand soos 'n vriend kan vertrek en by u troeteldier kom, of probeer om 'n doggy -dagsorgdiens te gebruik, sodat u troeteldier nie alleen is nie.
As u u troeteldier groet nadat u weg is, moet u op 'n rustige manier hallo sê en dit dan ignoreer totdat hulle kalm begin bly. Dieselfde met afskeid neem, bly kalm en moenie toelaat dat hulle wild en gek is nie. Om hulle te kalmeer, laat hulle 'n taak verrig wat hulle ken, soos sit of sit. Nog 'n wenk is om u troeteldier in 'n krat op te lei. As u troeteldier hul krat verbind met 'n veilige plek, kan dit hul angs verlig as u vertrek. Dit kan ook handig wees as u u troeteldier nie in 'n hok hou om 'n veilige kamer te bied waar u troeteldier gewoonlik die gemaklikste is nie. Probeer ook om u hond te oefen voordat u elke dag vertrek. Deur versteekte lekkernye en kos vir u troeteldier deur die dag te laat, sal u dit ook besig hou en vermaak. As geen van die bogenoemde wenke help nie, probeer om hulp van 'n professionele persoon in troeteldiergedrag te soek. Hulle sal 'n metode kan bepaal om u en u troeteldier te verbeter. Medikasie kan ook nodig wees in ernstige gevalle, om met 'n veearts te praat oor die verskillende opsies vir u troeteldier.
Skeidingsangs kan algemeen voorkom by troeteldiere, veral na die jaar wat almal gehad het. Soek tekens van skeidingsangs by u troeteldiere en let op die verskillende maniere waarop u u troeteldier kan verbeter. Onthou ook om nooit u troeteldier te straf vir angstige gedrag nie. Doen u bes om nie te dissiplineer nie, en gebruik eerder hierdie wenke om toekomstige gedrag te vermy. Skeidingsangs kan met geduld gehandhaaf word.