Die Mahabharata is 'n ou Sanskrit- epiese gedig wat die verhaal van die koninkryk van Kurus vertel. Dit is gebaseer op 'n ware oorlog wat in die 13de of 14de eeu vC plaasgevind het tussen die Kuru en Panchala stamme van die Indiese subkontinent. Dit word beskou as beide 'n historiese verslag van die Hindoeïsme se geboorte en 'n etiese kode vir die gelowiges.
Die Mahabharata, ook bekend as die groot epiese van die Bharata-dinastie, is verdeel in twee boeke van meer as 100,000 verse, elk wat twee lyne of koppels bevat wat meer as 1,8 miljoen woorde bevat.
Dit is ongeveer 10 keer so lank as " The Illiad ", een van die mees opvallende Westerse epiese gedigte.
Die Hindoe-heilige man, Vyasa, word oor die algemeen gekrediteer om die Mahabharata te wees, alhoewel die hele teks tussen die 8ste en 9de eeu BC versamel is. Die oudste gedeeltes dateer terug na byna 400 vC. ​​Vyasa self verskyn verskeie kere in die Mahabharata.
Oorsig van die Mahabharata
Die Mahabharata is verdeel in 18 parfuum of boeke. Die primêre verhaal volg die vyf seuns van die oorlede koning Pandu (die Pandavas) en die 100 seuns van blinde koning Dhritarashtra (die Kauravas), wat mekaar in die oorlog teen die besit van die voorouer-Bharatykoninkryk op die Ganga-rivier in die noord-sentrale Indië. Die hoof figuur in die epiese is die god Krishna .
Alhoewel Krishna verband hou met beide Pandu en Dhritarashtra, is hy gretig om te sien dat oorlog tussen die twee stamme voorkom en Pandu se seuns beskou as sy menslike instrumente om daardie doel te bereik.
Leiers van albei clans betrek 'n dobbelstertspel, maar die spel word in die Dhritarashtras se guns getel en die Pandu-klan verloor en stem in om 13 jaar in ballingskap te spandeer.
Wanneer die tydperk van ballingskap eindig en die Pandu-klan terugkom, vind hulle dat hul teenstanders onwillig is om krag te deel. As gevolg hiervan breek oorlog uit.
Na jare van gewelddadige konflik, waarin albei kante talryke gruweldade pleeg en baie oud-ouers doodgemaak word, word die Pandavas uiteindelik die wenners na vore gebring.
In die jare wat die oorlog volg, leef die Pandavas 'n lewe van asketisme in 'n boswêreld. Krishna word in 'n dronk geraas geslag en sy siel los in die Opperste God Vishnu op . Wanneer hulle hiervan leer, glo die Pandavas dit tyd dat hulle hierdie wêreld ook moet verlaat. Hulle begin met 'n goeie reis na noordwaarts na die hemel, waar die dood van albei clans in harmonie sal lewe.
Meervoudige subplots weef dwarsdeur die epiese teks, volg die talle karakters terwyl hulle hul eie agendas volg, met etiese dilemmas stoei en met mekaar in konflik kom.
Baie van die aksie in die Mahabharata word gepaard met bespreking en debat onder die karakters van die teks. Die bekendste preek, Krishna se vooroorlogse lesing oor etiek en goddelikheid aan sy volgeling Arjuna, ook bekend as die Bhagavad Gita , is vervat in die epiese.
Verskeie van die belangrike etiese en teologiese temas van die Mahabharata word in hierdie preek vasgebind, naamlik die verskil tussen regverdige en onregverdige oorlogvoering. Krishna lê die regte maniere om 'n vyand aan te val, sowel as wanneer dit nodig is om sekere wapens te gebruik en hoe krygsgevangenes behandel moet word.
Die belangrikheid van gesins- en klanlojaliteit is nog 'n belangrike tema.
Impak op populêre kultuur
Die Mahabharata het 'n groot invloed gehad op die populêre kultuur, veral in Indië, beide in antieke en moderne tyd. Dit was die bron van inspirasie vir Andha Yug, een van die mees vervaardigde toneelstukke in Indië in die 20ste eeu en die eerste keer in 1955 uitgevoer. Pratibha Ray, een van Indië se mees noemenswaardige vroulike skrywers, gebruik die epiese gedig as inspirasie vir haar bekroonde roman "Yajnaseni ," wat in 1984 eers gepubliseer is.
Die Hindoe-teks het ook verskeie TV-programme en flieks geïnspireer, waaronder die film "Mahabharat ", wat die duurste animasiefilm ooit in Indië was, toe dit in 2013 vrygestel is.
Die definitiewe Indiese weergawe van die Mahabharata, ook bekend as die kritiese uitgawe, is in die loop van byna 50 jaar in die stad Pune saamgestel, wat in 1966 geëindig het.
Alhoewel dit beskou word as die gesaghebbende Hindoe-weergawe in Indië, is daar ook streeksvariasies, veral in Indonesië en Iran.
Die eerste en mees noemenswaardige Engelse vertaling verskyn in die laaste dekade van die 1890's en is saamgestel deur die Indiese geleerde Kisari Mohan Ganguli. Dit is die enigste volledige Engelse weergawe beskikbaar in die publieke domein, alhoewel verskeie verkorte weergawes ook gepubliseer is.