Kerkbasaar is mos ŉ groot geleentheid. Vir die vrouens om te loop kyk wat die ander vrouens in die ander wyke gemaak en gebak en gebrou het, vir die kinders om hulself te ooreet en oordrink aan lekkergoed en borrelrige koeldrank, en vir ons mansmense om sommer net bietjie te gesels en ŉ slag ander stemme te hoor as werksmense wat skeer of skaap laai, of jakkalse wat in die nag tjank as hulle jou skaaplammers kom soek.
“Nee,” sê Oom Sopie, “dis ook waar. Hy ís lekker, Maar weet julle, daar was ŉ tyd toe ons hierlangs sommer so vir bietjie afwisseling nogal graag ŉ stukkie vark geëet het. Buitendien sê die slim mense die varkvleis is glo ook baie beter vir ŉ mens se kollestrol as die vetterige skaapvleis. Moet net nie vir my vra hoe werk dit nie, want ek wéét nie. Vet is mos maar vet. Ek glo ook maar wat die dokters my inprent.”
“Julle praat nou so van die varkverkoue,” gaan Oom Sopie voort, skoon vergeet dat hý die storie aangestoot het, en veeg so skelmpies-skelmpies met sy ou groot voorvinger die laaste sousies onder uit sy poedingbakkie en lek sy vinger af. “Julle het nou nie die ou klomp Smitte geken wat vroeër doer diep in die Boesmanland gewoon het nie. Goeie boere, maar hulle was bekend daarvoor dat hulle nou nie juis aansienlike mense was nie. Eintlik was die meeste van hulle maar vrek lelik. Jy kon spoke jaag met hulle.
“Twee van die lelikste Smitte, twee broers, het op ŉ erfplaas saam geboer, en so deur die varkverkoue raak hulle darem lus vir ŉ stukkie varkvleis, sommer net so vir iets ánders.” Oom Sopie beduie eers gou sy seun Snapsie om vir hom nog ŉ bakkie poeding te gaan koop. “Maar mens kon g’n dooi stuk vark nêrens in die hande kry nie,” gaan Oom Sopie voort. “Die poelieste het jou selfs langs die pad voorgekeer en as jy dan vark by jou in die mouter gehad het, het hulle dié net daar afgevat. Seker om later self te loop braai.
“Hulle gewaar die poelieste voor, maar sê vir mekaar varkverkoue of te not, maar hierdie speenvark gaan vanaand deur plaas toe. Hulle maak toe die speenvark tussen hulle sit, op die bakkie se voorste sitplek, en een van die twee druk sy breëband-plaashoed op die vark se kop vas. Toe die poelieste hulle voorkeer, sit vark se kjend penorent in die donker onder die hoed in die bakkie tussen die broers. Toe die poelieste vra of hulle varkvleis het, sê die twee ewe sedig nee, hulle het gŉ dooi flentertjie varkvleis naby hulle nie. ‘En wie is die vriend daar by julle’, wil die een poeliesman weet. ‘Nee, dis sommer ŉ ou neef wat kom kuier het’, sê die een broer. Die ander een pomp toe die vark met die elmboog in die rib, en die vark los so ŉ knor. Die poeliesman groet toe ewe die neef en sê hulle kan maar ry, alles lyk olraait.
“Die Smitte is die nag deur plaas toe met hul onaansienlike neef, maar volgens wat hulle later vertel het oor hoe lekker daardie ‘neef’ toe gesmaak het, het dit hulle min geskeel wat die poelieste van hom gedink het. Solank hulle hom net kon geëet kry.”
Ek hoor onlangs iemand se dat jou oggend stiltetyd is soos die deur van die dag. Gaan deur die regte deur die dag binne dan lyk die hele dag sommer positief!
Die Mapungubwe Nasionale Park is vir die eerste keer in maande weer groen en die Limpoporivier vloei ook weer ná die droogte.
“Die vooruitsigte vir die park lyk nou baie rooskleuriger as wat dit ŉ paar maande terug gelyk het,” het Maremba gesê.
Volgens Conrad Strauss, parkbestuurder, het hulle geen diere as gevolg van die droogte verloor nie, maar dit was vir seker ŉ moontlikheid indien die droogte sou voortduur. “Ons is baie verlig om die rivier so te sien vloei en die park wat so mooi groen is,” het Strauss gesê.