Sy sê ek is seker baie bly dat ek nou in sonnige Suid-Afrika is. En ek antwoord dat ek lief was vir die sneeu, die stad en ook vir haar. Die Kazakhs is nie agteraf mense nie. Hulle is vir altyd jou vriend as hulle vriende gemaak het.
Maar, ek kan nie help om bly te wees dat ek nou baie, baie ver van die sneeu af is nie. Die laaste sneeu het nog in Mei vanjaar geval, wat beteken dat die stad vir 6 maande lank onder sneeu gelê het. Wat beteken dit dan as die eerste sneeu reeds vroeg in Oktober val?
Ek onthou hoe mooi dit is as die wit vlokkies grond toe val. Ek vra egter nie foto’s nie. Ek ken dit. Ek onthou hoe ek my verkyk het aan die vlokkies wat teen my ruite opgedam het as die sneeu val. Hoe wit alles geword het, telefoondrade ingesluit. Hoe sprokiesmooi die bome met hulle wit gewaad lyk.
Maar ek wil nie teruggaan nie. Ek dank die Here dat ek dit kon gaan beleef. Dat ek kon lag in die hysbak vir die sneeu op my en manlief se pette. Dat ek in die sneeu kon stap sonder om in ‘n yspilaar te verander. Dat ek kon gaan uitvind dat kens wel in die vrieskas sal kan oorleef – as daar suurstof is en jy beweeg. En as jy reg aangetrek is.
Maar ek geniet die onthou. Ek is bly dat ek baie foto’s geneem het. Dat ek nog baie daaroor sal kan vertel.
Dankie, Una. Sodra die twee weke om is, gaan ek kerm dat ek en manlief jou en jou manlief by die dam gaan ontmoet. Ek sien al die mooi raak, is sommer spyt ek het nie lankal begin om oor die mooi in my eie land te skryf nie.
Ek gaan nog baie vertel, Una, ek sien net die mooi in die land raak. Ek bedoel om my. In die land treur my hart oor die terreur op die platteland.
Mens kan enigiets oorleef as jy moet, al is dit soms baie onsmaaklik. Ek is juis nou in so ‘n tergende oorlewing gewikkel.