DIT is belangrik om gereeld die veld toe stand en huidige weidingskapasiteit van 'n plaas te bepaal ten einde vas te stel of die veld verbeter en om te verhoed dat die veld oorbenut word. 'n Eenvoudige tegniek, die Ekologiese Indeksmetode (ElM), is op Grootfontein vir die doel ontwikkel.
Vir die bepaling van veldtoestand is dit noodsaaklik dat daar van 'n veldverwysingspunt (VVP) gebruik gemaak word. 'n WP is 'n stuk veld wat 'n botaniese samestelling en bedekking het wat gelykstaande of naby aan die potensiaal van die gebied is. Elke topografiese eenheid (veldsoort) - byvoorbeeld, bulte, rante, vlaktes, ensovoorts - in 'n sekere gebied, het sy eie VVP. Verskille in VVP tussen veldsoorte word toegeskryf aan verskille in grondsoort, gronddiepte, topografie, aspek en grondvogverhouding.
Om die huidige veldtoestand van 'n veldsoort binne 'n sekere gebied te bepaal, word dit met sy VVP in die self de gebied deur middel van die ElM vergelyk.
Die neiging van veld word bepaal om vas te stel of daar 'n agteruitgang of verbetering is wat aan bestuursfaktore en/of klimaat toegeskryf kan word. Vir die doel is die VVP nie nodig nie en word die betrokke veldsoort van tyd tot tyd met homself vergelyk.
In die praktyk sal sulke tendense oor die korttermyn eerder 'n wissellende grafiek wees. Die indekse sat styg en daal van jaar tot jaar met 'n dalende of stygende tendens oor die langtermyn.