Waarom ek nie Kersfees oorslaan nie - Inligting
Waarom ek nie Kersfees oorslaan nie
Terwyl die protesoptogte van 99 persent op die vakansiespesies, die verkope en slegs een-dag aanbiedings vervaag, lyk Kersfees - die hele maand daarvan - 'n uitmergelende skouspel. Maar dit maak steeds saak.
My vriend JENNY en ek het gesels. Sy wou nie vanjaar vir Kersfees na New York huis toe gaan nie; sy het gedink dat sy net in Tucson, waar ons albei gewoon het, sou bly, deur ons eerste semester van die nagraadse skool gestruikel het. Haar ouers het 'n egskeiding ondergaan, en die idee om vieringe in verskillende huise te konfronteer, was vir haar uitputtend. 'Kersfees is vanjaar nie vir my gemaklik nie,' het sy gesê.
Ek het ingestem. Kersfees met geskeide ouers is soos Valentynsdag na 'n samesmelting; waarom ignoreer u dit nie net nie? 'Slaan dit dan oor. Gaan huis toe soos Januarie. 'N Minder emosionele tyd,' sê ek. 'Bly hier en maak dinge klaar. Ek wens amper dat ek dit sou kon doen. " Ek was gespanne oor die skool en het gebreek. Ek wou net voortgaan met my stil werk, my goedkoop bestaan ​​van 'n bestendige daaglikse studie in sweetbroek. Ek sou kon doen sonder die vakansiepartytjies, sonder die geskenke om te gee en te kry.
Toe ek 'n kind was, en ek my vader gereeld gevra het wat hy vir Kersfees wil hê, sug hy een van sy groot vaderlike sug wat oënskynlik met sy eie tydstempel gekom het - een wat in een asem die probleme van sy wêreld.
'Gesondheid', sou hy sê. 'Die gesondheid van my gesin.'
Ek rol my oë en stem saam. Ja, ja, gesondheid en geluk, maar wat wil jy regtig hê? Soos ... wat kan ek jou kry?
Die week voor Danksegging - die week voor ek 25 jaar oud was, toe my verjaardag en die Turkye dag na sewe jaar afgeval het, is een van my ma se beste vriend oorlede. Sy is skielik dood aan 'n hartaanval. Ek het in 'n middel-van-die-dag e-pos afgekom, en ek was ver weg. Te ver om in my motor te kom en vir Rachel 'n drukkie te gee, om na die huis waar ons deurgebring het, lyk dit, die helfte van die hoërskool, toe te gaan. Die gedenkdiens sou die Dinsdag ná Danksegging wees. Ek was al huis toe vir danksegging; Ek sou my kaartjie verander om langer te bly, en ek sou wag totdat my klasse eindig en ek kon huis toe gaan.
Skielik het my dubbelvakansie nie gerieflik gelyk nie. Dit was belaglik om met die vriende te vier saam met wie ek langer as 'n dosyn jaar gevier het - self-toegeeflik, oorbodig. Ons sal net na Rachel se huis gaan en ons doen wat sy nodig het. Ons sal skoonmaak, kos maak, die hond stap. Ons sou sit en hande vashou in die huis waarin Rachel grootgeword het; die huis waar ons voor senior prom gemaak het (waar my afspraak vergeet het om vir my 'n korsie te bring, het Rachel se ma 'n ruiker vir my pols uit haar roostuin gemaak); die huis waar Rachel en ek ure spandeer het om wyn te drink en wyn te drink en films te kyk toe ons albei tuis was ná die kollege; waar Rachel se ma my gehelp het om 'n rok uit te haal vir my eerste groot afspraak met my eerste volwasse kêrel.
Toe ek terugkom in Los Angeles, die Woensdag voor Thanksgiving, het Rachel haar ma begrawe.
Die dag na Thanksgiving, na my 25ste, bel Rachel my en sê dat ons almal gaan eet.
'Nee nee, dit is dom. Ek het gister 'n lekker Turkye-de-verjaardag met my ouers gehad. '
Die plan is gemaak, die bespreking is bespreek. 'Dit is 'n nuwe restaurant,' sê sy. "Gestel om goed te wees. Dit lyk baie chic. "
Dus, ten spyte van alles - of as gevolg van alles - het ons gegaan. Voordat ek vertrek, nadat ek aangetrek het in die kamer waarin ek grootgeword het, het ek gegaan en my eie ma vertel waarheen ek op pad was.
"Ek voel sleg. Ons hoef dit nie te doen nie, 'sê ek.
'Maar jy doen dit,' sê ma.
So het ons gegaan. Ons het drie bottels wyn bestel en Rachel was in orde. Sy was natuurlik nie goed nie, maar sy was Rachel en ons vriendskap het nie verander nie. Sy was sarkasties en sy lag en ons praat oor vegetarisme.
Ons het nie soos volwassenes gelyk nie, soos ons die ouderdom getref het waar dit verwag kan word om te gebeur, hierdie soort katastrofe. Volwassenes, seker: dit het heeltyd met volwassenes gebeur. My ma se pa is al 'n paar somers oorlede, maar hy was 89. Was ons nog nie skaars tieners nie? Maar soos my eie ma gesê het, jy kan soms nie pyn hê nie. Soms moet jy aantrek en normaal wees.
Jenny het my van die lughawe af gehaal toe ek terug is by Tucson. Sy het besluit om Kersfees oor te slaan, maar die eerste jaar in Januarie huis toe te gaan.
Ek het haar vertel van my verjaardagdinee en sy het my vertel dat sy van plan verander het. 'Is dit nie die punt van 'n vakansie nie? Dat dit nie gerieflik is nie? Dat selfs al is dit irriterend, en ons besig en moeg is en beter dinge het om te doen ... dat dit ons laat stop met wat besig was om te doen en gek te sit? '
Vakansies is nie gerieflik nie. Kersfees word gekommersialiseer, Valentynsdag is sleg en Oujaarsaand word oorskat.
Maar dit bestaan, en dit is betekenisvol omdat ons nie kan beheer wanneer dit bestaan ​​nie. 'As ek op V-dag single is, maak ek dit 'n punt om liefde en sjokolade aan my meisievriende te gee,' het Jenny gesê. 'Of, jy weet, whisky. Maar tog bring dit ons bymekaar. "
Ek haat Oujaarsaand, met sy buitensporige verwagtinge en duur cocktails. Maar tog, elke jaar kan ek dit nie help nie: op 31 Desember - daardie laaste teken van 'n jaar se tocking - hou ek stil en dink ek oor 'n jaar wat voorlê en 'n jaar wat kom.
Die vakansiedae is hier, of dit nou of nie, en alhoewel dit ongemaklik is in die mees hartverskeurende maniere, is dit ook dít wat ons saam dwing, 'n rede om te gaan sit en drink aan ons gesondheid en geluk - en vir die vakansie wat verby is. Daar is iets vertroostends daaraan dat die vakansie elke jaar dieselfde is - dieselfde liedjies, dieselfde versierings en kos - selfs al word dit soms gerasper. Die vakansie is dieselfde, terwyl ons ons vakansie-rituele uitvoer, onthou ons die rituele van jare tevore. Ons sal wyn drink en gesels oor die ongelooflike amandel-vanielje-vakansiekoekies van Rachel se ma.