Purple Gallinule Weekender Tote Bag for Sale by Sandy Swanson
Purple Gallinule Weekender Tote Bag
R(51) G(46) B(16)
Default: R(51) G(46) B(16)
weekender tote bags purple gallinule birds nature florida photo photograph
photographs purple gallinule birds nature florida photo photograph
An elusive Purple Gallinule patrolling the Celery Fields in Sarasota, Florida VS Lugmag (USAF)
VS Seesoldate (US Marines)
Meer as 2300 tot 2009
C-130H: VS$30.1 miljoen
Die Lockheed C-130 Hercules is 'n middelswaar transportvliegtuig. Dit is 'n 4-motorige turboprop wat deur baie NAVO-weermagte gebruik word. Die vliegtuig is reeds in die middel-1950s ontwerp en die eerste keer vervaardig, en word in 2006 die derde militêre vliegtuig wat vir langer as 50 jaar by sy eerste gebruiker (in hierdie geval die Amerikaanse Lugmag) in diens is. Die eerste twee was die English Electric Canberra (2001) en die B-52 Stratofortress (2005).
Gedurende sy leeftyd is meer as 40 modelle verkoop aan meer as 70 lande. Sedert 2005 is Airbus besig met 'n mededinger vir die C-130, naamlik die Airbus A400M.
1.1 Agtergrond en spesifikasies
Ontwerp en ontwikkeling[wysig]
Agtergrond en spesifikasies[wysig]
Tydens die Koreaanse Oorlog, wat in Junie 1950 uitgebreek het, is besef dat suierenjinvragvliegtuie uit die Tweede Wêreldoorlog-era onvoldoende was vir moderne oorlogvoering. Die Amerikaanse Lugmag het dus op 2 Februarie 1951 versoeke vir 'n nuwe vragvliegtuig gerig aan Boeing, Douglas, Fairchild, Lockheed Martin, Chase Aircraft, North American, Northrop en Airlifts Inc. Die nuwe vragvliegtuie moes 'n kapasiteit hê vir 92 passasiers, 72 gevegstroepe of 64 valskermsoldate in 'n vragruim wat ongeveer 12 m lank, 2.7 m hoog en 3 m breed sou wees. In teenstelling met vragvliegtuie wat afgelei is van passasiersvliegtuie, was dit van meet af aan ontwerp as 'n gevegsvragdraer, toegerus met 'n skarnierlaaideur en 'n laai-oprit aan die agterkant van die romp. Hierdie uitvindsel op militêre vragvliegtuie, bekend as die Trapoklappe, is aanvanklik op Tweede Wêreldoorlogse Duitse Junkers Ju Ju 252 en 352 "Hercules" vragprototipes op die proef gestel.
'n Belangrike dryfkrag was die bekendstelling van die Allison T56 turboprop kragbron wat spesiaal ontwikkel is vir die C-130. Op daardie stadium was die turboprop 'n nuwe toepassing van die turbine-enjin wat uitlaatgasse gebruik het met 'n skroef, wat groter verskeidenheid op skroefgedrewe spoed in vergelyking met suiwer turbojets, wat vinniger, maar dorser draai. Soos in die geval van helikopters van daardie era, soos die Mann-1 Huey, het turbo-asse veel meer krag vir hul gewig geproduseer as suierenjins. Lockheed het toe dieselfde enjins en tegnologie gebruik in die Lockheed L-188 Electra. Dit vliegtuig misluk finansieel in die burgerlike omgewing, maar is suksesvol aangepas in die Lockheed P-3 Orion vir maritieme patrollie en as duikbootjagter, waartydens die doeltreffendheid en uithouvermoë van die turboprop uitgeblink het.
Die nuutontwerpte Lockheed vragvliegtuig het 'n reikafstand van 2 000 km (1 100 seemyl), goeie opstygvermoë op kort- en onvoorbereide aanloopbane, en die vermoë om steeds te bly vlieg indien een enjin staak. Fairchild, North American, Martin en Northrop stel nie belang om te tender nie. Die oorblywende vyf maatskappye lê 'n totaal van tien ontwerpe voor: Lockheed twee, Boeing een, Chase drie, Douglas drie, en Airlifts Inc. een. Die wedloop was 'n nou str