'Ek is uit Hemelhout gekerf' | SARIE
Sy is jonk – en gestremd. Adele Kritzinger (30) van Windsor-Oos, Johannesburg het sedert haar geboorte gewys sy is 'n doelgerigte vegter van formaat. En 'n jaar gelede het sy gedigte begin skryf om naweke se lang ure om te kry. Sy het dit aan familie en vriende begin e-pos vir "terugvoering" en sonder dat sy besef het, het sy mense van Johannesburg tot in Kaapstad en Londen daarmee geïnspireer. Nou droom sy van 'n digbundel . . . "Daar bestaan nie iets soos ek kan nie," sê sy. "Ek weet ek kán!"
Om gestremd te wees is eintlik 'n baie groot eer
"Ek het, ironies, ná my ma se dood agtergekom daar is baie dinge wat sy gedink het ek nooit sal kan doen nie – wat ek wel kan doen. Ek was byvoorbeeld al bitter naby aan 'n rybewys en, glo my, ek gaan hom nog eendag kry! En al dink sommige mense ek sal nooit 'n baba kan versorg nie oor ek 'n bietjie snaaks en onvas loop, pas ek baie van my vriende se babas op."
Sy dreig om 'n sterk enjin in haar rolstoel te laat insit sodat dit vierwielaangedrewe kan wees!
Die ou strandhuis moes plek maak vir 'n nuwe een en Adele skryf hoe hulle nou op die terras voor Wind in the Willows oor die kalmte van die rivier kan sit en uitkyk. Sy verwys in talle gedigte na haar ma, wat die sterk versorger van die gesin was. Ena het vir haar gesin geleef, en haar vier dogters – Suné, Bea, Adele en Nanette – met liefde oorlaai. Haar siekte en dood het behoorlik die mat onder die hegte gesin uitgeruk en die vyf jaar van herstel ná haar dood was nie maklik nie.