Ek glo dat die primêre doelwitte van bewussyn ons lewendig moet hou en om trauma of potensiële toekomstige trauma af te weer. Nou as ek korrek is (en dit mag nie wees nie), dan is selfskade of die uiterste van selfskade - selfvernietiging - uiters moeilik. Oorweeg die statistieke: elke jaar, vir elke suksesvolle selfmoord in Amerika (ongeveer veertigduisend), is daar vyf en twintig mislukkings.
Die menslike liggaam is verbasend veerkragtig. Ons oorlewingsinstinkte is uiters sterk. Ons is hardwired om pyn te voorkom, en die dood word dikwels voorafgegaan deur pyn. Kom ons uitvind hoe en waarom 'n mens so 'n uiterste vorm van 'negatiewe selfspraak' kan ontwikkel dat sy of haar innerlike monoloog hom of haar oortuig om selfmoord te probeer.
As jy ooit die voorreg gehad het om na 'n rehab-fasiliteit of twaalf-stap-vergadering te gaan, sou jy dink daar is 'n epidemie van negatiewe selfspraak, van lae selfbeeld - van stemme wat sê: "Nie goed genoeg nie" of " Ek sal gelukkig wees in die toekoms wanneer ek ... "in die hoofde van mense in die Westerse samelewing.
Hoe het die kritiese stemme daarin gekom?
Ek glo dat ons kinders oprig en dit tot produktiewe lede van die samelewing op baie dieselfde manier vorm dat ons troeteldiere afgemaai het: met beloning en straf. Kinders wil slaap wanneer hulle moeg is, eet wanneer hulle honger is, ontlasting wanneer hulle moet ontlont en speel wanneer hulle speels voel. Maar redelik kort nadat hulle gebore is, sit ons babas op skedules: daar is toegewyde voer tye, slaaptye en speeltye; wanneer hulle skool toe kom, is daar aangewese badkamerpaaie.
Baie van die tame kom in die vorm van negatiewe terugvoer - frons, negatiewe verwarring, liefde word op een of ander manier weerhou - totdat die babas besef dat daar iets verkeerd is en dat hulle op 'n ander manier moet optree om die onderhoud te ontvang waarop hulle afhanklik is om te oorleef en die liefde wat hulle begeer. Volgens die meeste ontwikkelingspsigoloë dink babas egter nie, "Daar is iets fout met die situasie. Ek moet my gedrag verander." In plaas daarvan dink babas: "Daar is iets fout met me. "
Wanneer volwasse pasiënte in my kantoor veralgemenings maak soos "Ek suig, ek is sleg vir alles, niks wat ek doen gaan reg nie, niemand hou van my nie ..." Ek vra hulle: "Watter stem is dit? Was jy met daardie stem gebore? Was jy gebore en dink jy kan niks reg doen nie? Of het jy per ongeluk kritiese ouers, broers en susters, onderwysers of opsigters gehad? "
Die Hedonistiese Treadmill
Baie van ons het innerlike kritiese stemme wat gou verskyn nadat ons alles bereik het. Op 'n groot skaal staan ​​dit ook bekend as 'n "hedoniese treadmill", waar die verstand binnekort begeertes met vars begeertes vervang nadat elkeen bereik is.
Hierdie "jy is nie goed genoeg nie" stem vir ons, "Ja, dit is wonderlik dat ek vise-president gemaak het, maar ek sal net gelukkig wees as ek president word," of "ek sal gelukkig wees as ... my netto waarde is noord van $ 10 miljoen, ek trou met die perfekte eggenoot, my kinders studeer universiteit, my skilderye hang in museums, my band speel in 'n stadion, my internet maatskappy gaan publiek, ek wen die lotto, ek het twee keer per dag seks, een keer 'n dag, een keer 'n week ...ooit weer. "
Enigeen wat sê: "Ek sal gelukkig wees as ek ..." nooit sal wees nie. Of, presies, sal daar tussenposes wees van vervulling wat vinnig gevolg word deur nuwe doelwitte om te bereik. Ironies genoeg is een van die onvervreembare regte van Amerikaners die reg om geluk na te streef.
Om geluk te bewerkstellig, is 'n Surefire-manier om te ellendig
Hier is my gunsteling aanhalings wat die paradoksse van geluk oordra:
Geluk kan nie nagestreef word nie. Jy vind nie geluk nie; Geluk vind jou. Dit is nie 'n doel op sigself nie, maar 'n neweproduk van ander aktiwiteite, wat dikwels kom wanneer dit die minste verwag word. - MICK BROWN
Daar is twee tragedies in die lewe. Die een is nie om jou hart se begeerte te kry nie. Die ander is om dit te kry. - GEORGE BERNARD SHAW
Amerika is een van die rykste lande in die wêreld, en in 2016 is dit as die dertiende gelukkigste ter wêreld, agter Denemarke, Switserland, Ysland, Noorweë, Finland, Kanada, Nederland, Nieu-Seeland, Australië, Swede, Israel en Oostenryk.
Hoe is dit moontlik dat ons van die mees bevoorregte mense is om ooit die gesig van die aarde te loop en nie die gelukkigste nie? Volgens Ken Dychtwald het die meeste mense wat ooit geleef het, nooit die ouderdom van veertig bereik nie (tans is ons lewensverwagting byna dubbel dit); volgens die Wêreldbank het 767 miljoen van ons medemense op 'n dag in 1.90 op minder as $ 2013 geleef; maar meer as 20 miljoen Amerikaners neem daagliks anti-depressante.
Daar is 'n ou Freudiese strokie / grap wat sê: "Wel, as dit nie een ding is nie, is dit jou ma!" Ek gee nie 'n paar generasies van depressiewe mense na die Tweede Wêreldoorlog se ouerskapstyl nie; Ek vra jou om na die Westerse paradigma te kyk wat deur kapitalisme, wetenskap en godsdiens beklemtoon word en oorweeg of daar onbedoelde sielkundige en emosionele gevolge is vir die manier waarop kinders in ons samelewing grootword.
Ouerskap is die moeilikste werk in die wêreld
Daar is nie so 'n skepsel as die perfekte ouer nie. Dit is 'n balanseringshandeling. Dit is 'n dans. En ons is gelukkig dat daar soveel wonderlike hulpbronne is om ouers vandag te help, soos Shefali Tsabary se boek Die Bewuste Ouer en Bewuste Ouerskap deur Kristen Race.
Einstein het gesê dat die vlak van bewussyn wat 'n probleem geskep het, dit nie kan oplos nie. Dit is dus tyd om te begin ondersoek hoe die manier waarop ons kinders oprig, korreleer met die opkoms van geestesversteurings soos depressie, ADHD, algemene angsversteuring, ensovoorts.
* Is ons skole te kompeterend en stresvol?
* Is sport en speletjies te kompeterend en stresvol?
* Is "passend in" - om deur ander aanvaar te word en om vriende te hê - onnodig mededingend en stresvol?
* Staan media soos video speletjies, Instagram, Twitter, Snapchat, SMS, films, televisie, populêre musiek, romanse romans en tydskrifte, sowel as die skynbare aanbidding van bekende persoonlikhede, om stabiele, goed aangepaste kinders te verhoog?
Jy kan bekend wees met wat bekend geword het as die "marshmallow test." Dit was 'n studie wat deur sielkundige Walter Mischel by die Stanford Universiteit in 1960 gedoen is. Kinders van vier tot ses jaar het 'n skat aangebied, soos 'n marshmallow, koekie, of pretzel en het gesê dat as hulle vyftien minute gewag het sonder om die behandel te eet, hulle 'n tweede behandeling sou ontvang.
Video's van verskillende inkarnasies van hierdie eksperiment aanlyn beskikbaar, wat die kinders wys as hulle probeer om die behandelings wat hulle konfronteer, te weerstaan, is histeries, ontstellend en bizar. Sommige kinders bedek hul oë om die lekkernye van hulself te verberg en een meisie gaan so ver dat haar kop teen die lessenaar in 'n probeer om versoeking en moedertipipline te verhoed.
Een derde van die kinders was in staat om weer te geniet van onmiddellike bevrediging. Maar dit is nie die interessante deel van die eksperiment nie; Wat interessant is, is dat twintig en dertig jaar later, het navorsers bevind dat die kinders wat tevrede was met die vertraging, beter op skool gedoen het, beter loopbane en beter verhoudings gehad het en meer suksesvol was.
As ouers suksesvolle kinders wil opdoen, en hulle weet dat selfdissipline noodsaaklik is vir sukses, hoe kan hulle die kwaliteit betree terwyl hulle die kinders onbedoeld laat weet dat daar iets fout is met hulle? Weereens, dit is 'n balanserende daad, 'n dans. En gelukkig is daar boeke soos Mvindingryke dissipline: 'n liefdevolle benadering tot die opstel van perke en die verhoging van 'n emosionele intelligente kind deur Shauna Shapiro en Chris White om ouers vandag te help.
'N epidemie van oortollige en negatiewe gedagtes
Ek stel nie voor dat ons ons ouers blameer vir ons mislukte verhoudings as volwassenes nie. In plaas daarvan probeer ek jou te vra om die vraag te vra: "As baie van my oortollige en negatiewe gedagtes na my kinderjare teruggespoor kan word, wat is my outentieke self?"
Mylpale faktore dra by tot hoe ons gedagtes ontwikkel as ons grootword, maar hoekom is dit dat mense in VREEDE bevolkings (Westerse, Opvoed, Geïndustrialiseerd, Ryk, Demokraties) met oortollige en negatiewe gedagtes geteister word? Dit is duidelik dat hierdie epidemie van negatiewe selfsprekendheid, waarna psigoterapeute kan getuig, onoortreflik is. Geen begrip van egtheid sal sulke verskriklike lae selfbeeld of sy omgekeerde narcissisme insluit nie - wat ek redeneer, is dikwels net 'n masker vir lae selfbeeld.
Daar kan ook nog meer esoteriese faktore wees wat nie wetenskaplik bewysbaar is nie en wat beïnvloed wie ons is en hoe ons dink, soos karma, astrologie, meridiane, chakras, kundalini-energie, doshas, ​​koshas, ​​geboorte orde, hoe en wat ons gevoed is , waar en hoeveel ons geslaap het, en die oneindige interaksies wat ons met ander gehad het voordat ons kon dink of praat. Die belangrike vraag wat gevra word wanneer ons negatiewe stemme waaraan ons natuurlik nie gebore is nie, is: "Wie se stem is dit wat my vertel, ek is nie goed genoeg nie? Wie se stem vertel my ek sal gelukkig wees of gelukkiger wees as / wanneer ek X in die toekoms bereik? "
Childhood Wounding: "Jy is nie goed genoeg nie"
Ram Dass het gesê: "As jy dink jy is verlig, gaan 'n week saam met jou gesin." Alhoewel Amerikaners meer voorregte en vryhede geniet as mense in baie ander lande, groei ons in 'n hoogs mededingende samelewing waar kinders voortdurend gedruk word. goeie grade te kry en daagliks, weekliks, maandeliks en jaarliks ​​verskillende doelwitte te bereik. Elkeen wat ons gestoot het - gewoonlik ons ​​familielede - het ons gewond deur ons onbewustelik te informeer dat alles wat ons gedoen het, "nie goed genoeg was nie." Selfs positiewe stellings soos "Jy sal volgende keer beter doen," het ons onbedoeld op die hoogte gebring dat ons mislukkings in sommige manier.
In die volwasse lewe word al die onwettige verwondings tydens die kinderjare tot lae selfwaarde, lae selfbeeld en onbetwisbaar of net voorwaardelik lief, omdat ons sekere dinge doen of 'n sekere manier kyk of sekere doelwitte bereik het. of 'n sekere status.
Ram Dass se beroemde aanhaling word later later in die lewe besonder aangrypend wanneer ons eintlik ons ​​primêre versorgers besoek, want dit is dikwels wanneer ons geaktiveer word en ons kinderwonde, of kernwonde, word heropen.
As ek noodoproepe van pasiënte gedurende die vakansieseisoen ontvang, vertel ek gewoonlik hulle: "Die stryd wat jy met jou ma / pa / suster / broer het, gaan nie oor wat jy dink dit gaan oor nie." En dan bespreek ons dinge wat tydens die pasiënt se kinderdae gebeur het - verlaat, verraad, oortredings, vernederings, frustrasies, ongehoor, wrok om te vertel wat om te doen en wie om te wees en so aan - en ons uitvind wat op 'n onbewuste vlak gebeur en ontwikkel ten minste 'n meer interessante verhaal.
Die beste hulpmiddel wat ek vir hierdie situasies gevind het, is gedagtes, want dit leer ons om te kweek nonreactivity. Om nie te reageer op dinamiek wat twintig, dertig, veertig of vyftig jaar gelede gevestig is nie, is beslis die beste manier om dit te verander. En dan kan ons gesonder, meer medelydende langtermynbesluite neem wat gunstig vir vrede, liefde en harmonie bied.
Die volgende keer as jy met familielede is en die situasie word verhit, probeer om frases vir jouself te dink soos: "Wow ... is dit nie so interessant nie! Al my pa se verlating / weerhouding [wat jou kernprobleem is] knoppies word nou gedruk! Ek het gedink ek het daardie probleem lankal opgelos! Dit is so interessant! "En dan kan jy besluit om te loop of iets gesond te doen in plaas van om die situasie te reageer en te vererger.
In die besonder, al die "waarneming van gedagtes meditasies"Kan nuttig wees. Besoek gerus YouTube en spandeer 'n paar minute so meditaties elke dag. Jy kan daaraan dink as 'n spier uitoefen, soos jy na 'n gimnasium gaan.
Gesonde keuses maak: Waarneming en nie-reageer
Sodra ons leer om te sit en waar te neem hoe ons gedagtes werk, dan kan ons gesonde keuses maak - soos om net die triggers te waarneem en trots te wees op onsself om nie te reageer nie.
Byvoorbeeld, kom ons sê ons besoek ons ​​ouers en ons pa of ma vra ons om hom of haar na die winkel te ry. Alles gaan swem tot ons moet parkeer, en ons ouer begin senuweeagtig rondkyk en sê dan vir ons: "Meer aan die linkerkant, nou nie regs nie - het ek meer links gesê ... nee, meer regs." Hy of sy probeer om ons parallelle park te help, maar die gewonde kind in ons hoor: "Ek kan nooit reg doen nie."
Mindfulness help ons om ons aandag op die huidige oomblik te rig, wees in die huidige oomblik en ignoreer en ontwrig die negatiewe stemme wat voortspruit uit ons kinderjare.
Klik hier vir meer inligting en / of om hierdie boek te bestel en / of laai die Kindle editionxxx af.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Berading > Negatiewe Self Talk: Hoe het die kritieke stemme daarheen gekom?