Less Patient days…
Die Kerkbode, 23 Jan 2015
Posted on 03/02/2015	by Liezl van der Westhuizen
A very bold step…
(Open these to attachments for the Die Kerkbode version of ‘our story’)
Dieselfde & Anders
Posted on 14/12/2014	by Liezl van der Westhuizen
Al ooit jou grootword dorp besoek en verby bekende bakens gery omdat jy gedink het dis actually groter as wat jy nou sien? Maar eintlik is die skool noggals klein al het jy dit onthou as hierdie GROOT gebou.
Was daar al mense wat jy na jare se geen kontak weer opspoor / op social media opspoor? En in jou kop het jy hulle onthou as hierdie amazing persoon saam met wie jy soveel betekenisvolle goed gedoen het.
Met die opspoorslag Kom mens tog net weer agter dat almal maar net mens is. Dat die feit dat jy opgekyk het na haar as hierdie geestelike invloed in jou lewe eintlik maar ñ childhood fixation was en dat haar belang in jou wellbeing eintlik maar saamhang met jou “in lyn bly” met wie sy graag wil he jy moet wees…
Al is jy steeds dieselfde mens, maak 1 feit van wie jy nog altyd was wat vir haar nuut bekend word, dat sy jou nie verder in die oe kan kyk nie, dat haar gesels opdroog en dat sy skielik erens anders moet wees.
So ironies: so dieselde en tog so anders…
Posted on 31/10/2014	by Liezl van der Westhuizen
Posted on 31/12/2013	by Liezl van der Westhuizen
Posted on 02/05/2013	by Liezl van der Westhuizen
Soms – soos die laaste 24 uur – kom ek agter dat daarregtig ‘n ander lewe moontlik is.
‘n Lewe wat sonder oggend-traffic, ‘n lewe sonder deadlines, ‘n lewe sonder instruksies. Die moontlikheid van ‘n lewe waar ‘n mens self die spoed en pas kan bepaal waarteen jy ry, die tyd wat jy by jou eindbestemming wil wees kan beplan, die plekke waar jy stop kan kies.
Ek het die laaste 24 uur beleef hoe dit moontlik is om weer beheer te vat oor ‘n mens se eie gedagtes, hoe om te kies waaroor ‘n mens wil dink, wat jy wil toelaat om jou inner voice te beinvloed, wat ‘n mens toelaat om jou te ontstel of te laat stress – en selfs die moontlikheid om alles wat nie goed is vir ‘n mens nie, geen plek of tyd of ruimte in jou gedagtes toe te laat nie.
Die afgelope 24 uur het ek weer my loonge voel brand – van vars lug wat onbesoedeld ingeasem kan word. Dit is asof die wind wat die bome laat suis dwarsdeur ‘n mens kan blaas. Asof dit die vermoe het om met die aarde se stof die wereld se stof uit ‘n mens se kop en siel te kan uitwaai.
Ek het die afgelope 24 uur beleef hoe groot die aarde moet wees. Dat dit moontlik is om ‘n omgewing te waardeer wat net bestaan uit klip en sand en ‘dooie’ bossies… ‘n Stuk grond wat oonskynlik geen lewe het nie, maar wat steeds bedek is met ‘iets’.
En ‘n community wat in die middle van hierdie oonskynlike NIKS, ‘n lewe kom skep het. ‘n Lewe wat doodgewoon geleef word asof dit die enisgte moontlike lewe op hierdie aarde kan wees. ‘n Lewe wat vir hulle sin maak, wat betekenis gee aan elke oggend se motivering om wakker te word en op te staan en gemotiveerd die dag in te stap. As ek net hier verby sou ry – soos ek so dikwels in die verlede al gedoen het en nie ‘n OOMBLIK se gedagte gegee het aan hierdie mense nie – sou ek nie kon verreken dat hier mense ‘n lewe maak nie…
‘n Doodgewone lewe met al die ‘nodige elemente’ van menswees. Hier is huise, mense wat se dat hulle honger is en eers gaan eet voor hulle die brief gaan kom pos (al staan hy 30m van die posbus af – want waarom moet iets hom jag…). ‘n 3jarige seuntjie wat se arm nie kan buig nie omdat hy sopas kon spog met sy 5mmx5mm spierwit pleister op sy piepklein bo-arm waar hy sopas sy inspuiting gekry het…
Die all-pay mense wat strepies maak in die oopte langs ‘n gebouttjie waar hulle ‘n paar rand vir die maand kry. Die hele dorp wat opgewonde is dat ons juis vandag hier aangekom het sodat ons die dorp vol hoop kan beleef wanneer die mense hulle geldjies kry. Die opgewondenheid wat ek so maklik as vanselfsprekend sou aanvaar, maar wat eintlik toe maar net ‘n paar dae hou.
‘n Dorpie waar mense sommer eerlik is wanneer iemand ‘n ander een 2 keer vandag al ge-watsup het, want ‘jys lasting man, jy maak my dag te vol dinkwerk as jy so aanhou text’. ‘n Dorpie waar die donkie op die speelgrond van die skooltjie niks goeds voorspel nie – nie vir stoutgat kind of dier nie… Waar die lewe bestaan uit gesels oor ‘n afstand en almal rondom die gesprek sommerr kan inkom in die storie net wanneer hulle wil of hulle genooi is of nie. Waar ek seker is almal almal se besigheid ken, maar graceful is, want more is my besigheid weer die praat van die dag…
‘n Plekkie waar die lewe op ‘n manier gaan stilstaan het vanuit die perspektief van iemand wat uit die stad uit kom , maar tog waar die lewe ‘eg’ gebly het vanuit die perspektief van iemand wat wonder waarom die lewe ‘dan nou so hastig moet wies’ vir die mense wat uit die stad uit kom…
Skielik wens ek om hier ‘n tent te kom opslaan tot tyd weer vir my kan stilstaan…
Posted on 22/04/2013	by Liezl van der Westhuizen
Hope cannot expire.
Hope cannot be carried over from one day to another or one person to the other.
Every day hope must be a choice.
Every person must find that foot-hole.
A new beginning of believe it is possible.
A fresh inhale of clear air.
Hope provides a moment of relief from distress.
Hope provides the possibility that everything will work out.
All I wish for you today is that hope will enfold you…
All I can do today – is hope…
Posted in My Faith	| Leave a comment
not words or time…
Posted on 19/02/2012	by Liezl van der Westhuizen
Today I cannot honestly say that time healed. I cannot find appropriate words to describe what I am feeling. All I know, is that I think of her regularly, of her untimely death, her absence in places where she used to be, her softness and sincere interest in every person she touched.
Today, a year ago she left this physical earth – but not our lives…
Posted on 13/02/2012	by Liezl van der Westhuizen
yet, i am no island.
as human being i need people.
but i am not dependent on them.
yet, i need people in my life.
different people – each with a different purpose.
to encourage, support, challenge, enrich, move and change me.
and i am aware of the role each of them fulfills.
My Love is the most special person in my life
as she encourages me to be myself – my own person,
to challenge myself to develop in new and exciting ways,
to sometimes move myself from a stuck place into new, unknown places.
she is a safe space for my soul to be in
she is my soundboard
and my mirror.
she is the one person my soul will always protect…
there are so many more people in my life
who each represents something of my life’s reality
and who contributes to different aspects of my being
today i am grateful to all in my life!
if i did not want you in my life, you would not be there.
and the contribution you make
Posted in My Friends	| Leave a comment
Adri on my soul has no sexuality
KarinA on Die Kerkbode, 23 Jan 2015
lettiekonfetti on 0 – 40 in 40 years
Anonymous on 0 – 40 in 40 years
Your love on die man in die swart klip
Archives Select Month February 2015 December 2014 October 2014 December 2013 May 2013 April 2013 February 2012 January 2012 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009
1,2,3, Blog myself