Reformistiese feminisme in Frankryk - Die versamelings
Reformistiese feminisme in Frankryk
Franse vroue wil stem!
Die stryd van Franse vroue vir gelykheid
Sedert die laaste derde van die XIXe Franse feministe eis burgerlike gelykheid tussen mans en vrouens, wat toe geen reg tot aksie in die hof of by die administrasie gehad het nie, en nie teoreties versekering kon afneem of 'n dokument kon bekom nie. identiteit sonder toestemming van hul gade. In 1901 word die Nasionale Raad van Franse vroue gebore, en die 'swakker geslag' het geleidelik nuwe regte verkry, teen die agtergrond van sekularisering en demokratisering van die land. In hierdie konteks is die eerste nommer van Die Franse. Vroue se vorderingsjoernaal, tydskrif geskep deur Jane Misme, joernalis. Die tussenoorlogse periode het die vordering op die gebied van die stemming bevries, uit vrees vir die herlewing van klerikalisme, terwyl burgerlike gelykheid geleidelik gevorder het.
"Vroulike vooruitgang", sekulêr en demokraties
Kunstenaar-skilder vrou van 'n prokureur, Alice Kaub-Casalonga (1875-1948), het op versoek van Jane Misme 'n plakkaat geskep waarin gevra word vir intekeninge op die tydskrif wat sy gestig het, Die Franse, titel waarvan die tipografie gestileer is volgens die huidige kodes van Art Nouveau. 'N Vrou word in profiel uitgebeeld, lyk tegelyk graf en weemoedig, versier in 'n eerlike rooi rok waarin 'n mens 'n teken van die adel van haar rang moet sien eerder as 'n herinnering aan die revolusie. Die gordyn is spaarsamig, die sensualiteit is verborge. Dit staan ​​uit teen 'n soort teateromgewing waar 'n sonnige geel lug die landelike landskap in grys skets oorheers. Sy verdeel die plakkaat vertikaal in twee dele en skryf 'n taamlike, amper onmerkbare beweging in die toneel in. Agter haar dryf 'n diapaniese sjaal, voor haar val die blomblare wat van die boeket blomme val, soos die toon aan haar rok, 'n oorgang tussen die titel en die firmanaam van die tydskrif.
In swart en wit, alles in teks, die plakkaat Franse vroue wil stem! doen nie in die voorstel nie, maar in die demonstrasie. Die kaart wat dit illustreer, wys dat dieselfde politieke agterstand Frankryk, Switserland, Luxemburg, Portugal en sekere lande in Oos-Europa verenig, terwyl die "groot lande van Europa" die reg het of stem vir vroue. Die toespraak wat die U.F.S.F. lewer argumente op vroue links, nasionale belang regs.
Nogal tipies van die plakkate van die Sosialistiese Party in die vroeë dertigerjare, Red hulle! is gebou op die kontras tussen die swartkleurige obskurantisme van die kerklike wêreld en die verblindende wit ruimte van die sekulêre Republiek. Hulle word geskei deur 'n yslike rooi vlag, beide 'n beskermende skerm en, deur sy volute, 'n revolusionêre vlam wat nog lewe. Die perspektiefspeletjie verminder die lengte van kinders op hul knieë aansienlik, hartseer, onderhewig aan die kerklike vlermuis; daarenteen, die sekulêre seun, staande en kragtig, sport, en sy jong kamerade blink van vreugde. Teen die vasgehaakte vlerke van die vlermuis is die oop arm van 'n jong republiek waarvan die rooi Frigiese pet herinner aan die van Liberty wat 'n eeu tevore deur Delacroix geskilder is.
Die reg van vroue om hul beeld te bou
Alice Kaub-Casalonga se tekening weergegee op die voorblad van Die Franse toon vordering in die voorstelling van die vroulike toestand: nie allegorie of prinses of minnaar of moeder of vrou nie, die karakter is net 'n vrou. 'N Jaar later, in 1907, het vroue volledige beheer oor hul inkomste verkry en kon hulle verskeie inisiatiewe ondersteun om die openbare ruimte te struktureer ten gunste van vrouevryhede. Soos hul Britse, Amerikaanse, Russiese of Duitse kamerade, gebruik Franse feministe die propagandahulpmiddels (vergaderings, plakkate, pers vir spesifieke gehore) wat nou die daaglikse Franse lewe bevolk.
Ondanks die algemene begeerte om die pogings van vroue tydens die oorlog behoorlik te oorweeg, bly die hervorming van die stemreg in die Senaat geblokkeer na die beslissing van die Huis. Dit is veral die radikale aan die begin van die skeidingswet van die kerk en die staat van 1905 wat die stem van vroue vrees. In hierdie jare van toenemende onderdrukking van vroulike emansipasie in die naam van die burgerlike en Katolieke moraliteit, gaan feministe die strate in en beset die media-arena. Hulle ontvang die steun van die sosialiste, wat daarin die simbool van sekulêre verdediging sien, 'n instrument van sosiale vooruitgang met demokratisering. Cécile Brunschvicg (1877-1946), president van die U.F.S.F. vanaf 1924 en hoofredakteur van Die Franse dieselfde jaar beliggaam hierdie reformistiese feminisme. In 1936 word sy een van die eerste drie vrouepredikante, onder die Popular Front-regering van Léon Blum. Maar eers in 1944 het vroue stemreg verkry.
Christine BARD en Valérie NEVEU, Gesigte van reformistiese feminisme, 1901-1940, katalogus van die uitstalling aangebied ter geleentheid van die inwyding van die Centre des archives du feminisme (18-30 April 2001), Angers, Angers University Library , 2001. Laurence KLEJMAN en Florence ROCHEFORT, Gelykheid aan die beweeg: feminisme onder die Derde Republiek, Parys, Presses of the National Foundation of Political Sciences, 1989. Florence ROCHEFORT, "Laïcisation des mœurs et equilibres de genre. Die debat oor burgerlike hoedanigheid van die getroude vrou (1918-1938) ", in Vingtième Siècle. Revue d'histoire, 2005-3, n ° 87, http://www.cairn.info/revue-vingtieme-siecle-revue-d -geskiedenis-2005-3-bladsy-129.htm