Boomstraat 85 2 in Tilburg 5038 GP: Woonhuis. - Remco Olden Lommers Makelaars
Koopsom € 436.000,- v.o.n.
Soort object	Woonhuis Bouwjaar	2020 Woonoppervlakte	121 m² Aantal kamers	6
Boomstraat 85 15038 GP Tilburg	€ 473.000,- v.o.n. Kaart lede - Behandeling in Turkye
kategorie - Kies 'n Kategorie - hospitale dokters Mediese Maatskappye Gesondheid Toerisme Maatskappye SPA / Wellness Centers Termiese hotelle Geneeskunde / Takke Bejaarde Behandelingsentrums
Waardering Kies 'n telling2 en up4 en up6 en up8 en up
Resultate of resultate. Bestel word deur GewildTitelMees onlangseDie meeste resensiesGewildsteUser ratingOns beoordeling
Om meer resultate zoom sien in 'n spesifieke plek.
Toevoeging van merkers om die kaart ... Die afgelope paar maande leef ons in 'n nuwe en akute toestand van vrees soos COVID-19 gedreig het dreig voort die wêreld. Maar as ons met die virus leef, het ons ook nuwe truuks geleer, wat ons gedwing het om vorendag te kom nuwe maniere van hoe om te shop, werk, leer, sosialiseer, in die ry staan, bid, speel, en selfs hoe om met mekaar te beweeg en met mekaar te verkeer.
Daar is steeds 'n langdurige vrees wat dreig om die virus self te oorleef. Hoe lank sal dit neem om te herstel van die sosiale distansie wat plaasgevind het - hierdie lewensreddende noodsaaklikheid wat ons siele en liggame ook laat skaar het?
Supermark-tou het ons geleer hoe om van mekaar te bly. Shutter
Ondanks 'n lang tradisie om die verstand oor die liggaam te prioritiseer, is dit duidelik dat die lesse wat deur en met die liggaam geleer is, lank duur. Dink byvoorbeeld aan die blywende sosiale en sielkundige impak van die skeiding van ruimtes gebaseer op ras.
Of selfs hoe openbare ruimtes liggame kan polariseer as 'hulle' teenoor 'ons' om 'n politieke slagveld te skep, soos my eie navorsing ondersoek. Die manier waarop ons liggame ruimte inneem, beïnvloed direk hoe ons optree en hoe ons dink.
Hoe gaan ons dit regkry sodra ons aangemoedig word om ons (beperkte) ruimtes te verower: openbare vervoer, oopplan-kantore, fabrieke, boupersele, lughawens, klaskamers, konsertsale en winkelsentrums? Terwyl ons veiligheidsgaping van twee meter stadig verdamp, hoe kan ons hierdie nuwe fisieke verpersoonliking van vrees oorkom - die feit dat een van ons, ook onsself, 'n bedreiging kan inhou?
Hantering van COVID-19
Ons moet nie oor die hoof sien hoe ons sin maak - fisies en emosioneel nie - van 'n wêreld wat deur 'n wêreldwye virus geraak word. My navorsing het ondersoek ingestel na hoe ons beliggaamde gebruik van die ruimte - ons nabyheid, ons afstand en die grense wat ons tussen mekaar skep, ons sosiaal, kultureel, ekonomies en selfs polities beïnvloed. Nou sien ons hoe ons liggame leer om te gaan in 'n nuwe wêreld wat gevorm word deur 'n pandemie.
Dink aan hoe kleinhandelruimtes omskep is om veilig te wees vir ons nuwe moontlik aansteeklike self. Kleinhandelaars het vinnig die merk laat sien hoe ons koop: hoeveel, hoe gereeld, met wie. Danksy sigbare leidrade en hoflike polisiëring maak hulle ons bewus van ons liggame, ander liggame, van die manier waarop ons nou ruimte inneem in vergelyking met wat ons voorheen gedoen het - sonder nadenke.
Ons leer nou om aan te pas by sosiale distansiëring op alle lewensterreine. Shutter
In die nasleep van nuwe pandemie-aanwysings en -boodskappe, sien ons hoe ons kleinhandelruimtes, openbare parke en skaars bevolkte klaskamers noukeurig saamgevulde ruimtes geword het wat ons sosiale interaksie belemmer en ons van mekaar wegstoot.
Maar hoe sal ons liggame gemeenskaplike ruimtes navigeer sodra hierdie beskermingshindernisse afkom? Hoe sal pendelaars maklik langs mekaar op busse, treine en vliegtuie sit sonder om 'n gevoel van vrees deur hul lywe te rimpel na die vooruitsig van 'n besmette buurman?
Is ons nuwe normaal 'n wêreld waar gesigte weggesteek word, sintuie verdof deur plastiekhandskoene en die moontlikheid dat menslike kontak deur beskermende glas beskerm word? Hoe sal ons liggame klaarkom? En hoe sal ons nuwe broos - en meer gesanitiseerde - wêreld met al hierdie liggame omgaan?
Alhoewel daar bewys is dat die pandemie sommige mense meer beïnvloed as ander - die bejaardes en siekes, mans bo vroue, etniese minderhede, dié op die periferie van die samelewing - daar is 'n onsekerheid oor COVID-19 wat dit veral skrikwekkend maak. Draers bly 'n kommerwekkende generiese voorkoms en gedrag, en nuwe bewyse dui daarop dat baie mense geen simptome het nie.
Die oorsaak van ons angs het geen geslag, geen etnisiteit, geen politieke agenda, geen doel nie. Dit het nie 'n verhaal, 'n gesig nie, wat die pandemie 'n universele kwaliteit gee wat dit moeilik maak om te verteer.
Ons vrees vir die liggame van ander is niks nuuts nie en die mensdom het 'n lang en klaaglike geskiedenis om sommige figure as meer angswekkend uit te beeld, of dit nou Moslems post 9/11, asielsoekers in die opbou tot die Brexit-referendum, of die voortdurende, sistemiese demonisering van swart mense.
Maar die universele aard van COVID-19 maak dat liggame feitlik nie van mekaar onderskei kan word nie, wat ons almal terselfdertyd kwesbaar en gevaarlik maak. Eerder as om geartikuleer te word, is ons vrees vir COVID-19 inherent viscerale, stewig opgeneem in ons spiergeheue, wat ons nuut verworwe vrees vir mekaar al moeiliker maak om af te skud.
Onderhandeling oor 'n nuwe normaal
Maar daar is 'n silwer voering. COVID-19 kan gesien word as 'n geweldige vlakmaker, wat ons aanmoedig om ons eie kwesbaarheid en die kwesbaarheid van ander te erken, sodat ons die virus as 'n verenigde en gelyke front aanpak. Dit is hierdie nuwe manier van lewe, na-COVID-19, wat ons meer verantwoordbaar en meer bewus kan maak van die invloed wat ons liggame op die omgewing, die ekonomie en mekaar het, sosiaal, fisies en emosioneel.
Die hervorming van persoonlike ruimte sal die nuwe normale wees. Shutter
In hierdie nuwe renaissance moedig leer deur en met ons liggame ons aan om die wêreld anders te sien. Neem byvoorbeeld hoe die fisieke ongemak van ontneem word 'gratis' plastieksakke het ons geleer om meer pligsgetrou te wees en het ons verbruik van (ten minste 'n paar) plastiek op die langtermyn verander.
Terwyl ons van ons opsluitingskokonne begin wegbreek, is die idee van 'n terugkeer na 'normaliteit' 'n onmoontlikheid en 'n gemiste geleentheid. As u dit bely, gee dit 'n valse gevoel van optimisme, terwyl dit ons die kans ontken dinge beter doen.
Om 'n wêreldwye pandemie te oorleef, fisies sowel as emosioneel, is die litteken wat ons met trots moet dra, wat die letsel openbaar wat ons genees en gevorm het. Tot dan moet ons liggame voortgaan om ons nuwe ongemaklike dans te dans.
Victoria Rodner, dosent in bemarking, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Hoe ons die vrees vir mekaar kan oorkom om die nuwe normaal te omhels