Ons het bepaalde verwagtinge vir ons lewe. Ons maak voortdurend nuwe planne vir ons aardse toekoms. In sekere opsigte reken ons soms letterlik jare vooruit.
Die ewigheid is nie meer ver vorentoe nie. In ’n sekere sin leef ons vlak voor die wederkoms van die Here.
Ons Belydenis vat dit saam in die verwagting dat ons liggaam weer sal lewe – die opstanding van die vlees.
Die opstanding uit die dood het die krag dat dit ons leer dat ons nie vir die dood self hoef bang te wees nie, want die dood kan ons nie van Christus skei nie.
Die opstanding uit die dood word voorafgegaan deur ’n tydperk wanneer ons liggame begrawe word, maar ons siel dadelik in die hemel sal wees.
Daar is nie ’n tussentoestand waarin mens slaap en van niks bewus is totdat ons eendag opgewek word nie.
Daar is ook nie so ’n ding soos ’n doderyk waar alle mense wat sterf se siele opgegaar word totdat dit die laaste dag tyd word om hulle te oordeel nie.
In dié gedeelte in die Bybel verhaal Hy dat Lasarus sterf en dadelik deur die engele weggedra word na die boesem van Abraham. Dit is na die hemel toe.
Die ryke wil selfs dat Lasarus gestuur word om sy goddelose broers te gaan waarsku, maar die Here wil nie.
Dat nie alleen my siel dadelik na hierdie lewe tot Christus sy Hoof opgeneem sal word nie. Die een rower wat saam met Christus gekruisig is, het dit ook so ondervind: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.”
Gelukkig is die dinge nie die enigste troos nie. Dis nie net my siel wat lewe tot in ewigheid nie. My liggaam word ook so versorg.
Die mens se liggaam is nie ’n tweederangse materiaal wat ’n swakker behandeling moet kry as die siel nie.
Die Bybel stel dit ook mooi waar daar gesê word dat die liggaam geplant moet word om weer op te kom soos ’n graankorrel.
Regdeur die Bybel is daar die hoop dat die dooies weer gaan opstaan. Van die skepping se kant af verloop daar ’n tyd tussen ons dood en ons opstanding. Maar van God se kant af is dit nie so nie. By God is ewigheid – dis tydloos.
Niemand van ons weet wanneer die bevel sal kom dat die aarde en die see sy dooies moet teruggee nie.
Die Bybel sê mos dat die graan wat opkom, verskil van die pit wat gesaai is – so sal dit ook met ons opstanding wees.
In die Heidelbergse Kategismus is daar ’n vraag wat wil weet watter troos hierdie klomp feite nou aan ons bied.
Daar is ’n eenheid in die genade. Ek sal dit deel met hierdie selfde liggaam en siel waarmee ek dit tans op die aarde deel.
God het vir die wat Hom liefhet ’n heerlikheid berei soos wat die oog nie gesien het nie, en die oor ook nie gehoor het nie, en ook nog nie in die hart van ’n mens opgekom het nie.
Die betekenis hiervan is dat ek by die Here die verwagting kry dat ek met liggaam en siel in die hiernamaals betrek gaan word in ’n lewe wat geen sonde ken nie.