Voedingsgedrag - oorsake van versteurings, tipes, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Voedingsgedrag is 'n onderwerp wat vandag gewild geword het vir 'n groot kring van mense. Nou is nie net vetsugtige pasiënte belangstel in gewigsverlies nie, selfs die handhawing van 'n goeie vorm word die norm. Sal dit help om gewig te verloor om minder te eet en meer te beweeg? Dit is onmoontlik om ekstern te verander sonder om intern te verander. Ja, dieet, oefensessie gee effek, maar word nie ondersteun deur interne veranderinge nie, dit is kortstondig. Byna altyd lei 'n dieet aan die einde om gewig te verloor om gewigstoename te herwin.
Wat is die basiese gewigsbeheer tegnieke wat deur die gemiddelde persoon gebruik word? Diëte, sport, spesiale aanvullings, skoonheidsmiddels, medisyne, soms selfs chirurgie. Daar is voorbeelde wanneer 'n persoon wat 'n eetversteuring ervaar het, selfs besluit oor 'n maagreduksie-operasie, die gedeelte verwyder wat ghrelin produseer wat die gevoel van honger beheer. Maar mettertyd begin hy weer gewig, omdat sy lewenstyl nie verander het nie. Chirurgiese metode is statisties die vinnigste, maar korttermyn manier om gewig te verander. Die langtermyn-manier is psigoterapie, wat die baie redes wat lei tot 'n onontbeerlike gewigstoename, uitskakel.
Die sielkunde van eetgedrag het individuele eienskappe vir elke persoon, dieet, verskeie voedingstelsels en selfs 'n gesonde lewenstyl moet volgens hul tipe gekies word. Slegs 'n klein deel van mense is geskik vir beperkende voedingsstelsels, en hierdie mense kan sulke beperkings met genoeg troos duld, sonder om gestres en gestres te word.
Die meeste mense, in die geval van voedingsbeperkings of rigiede raamwerke in terme van opleiding en fisiese inspanning, begin stres ervaar, wat ophoop en lei tot die enigste manier waarop hierdie spanning maklik verlig kan word - voedsel. Meestal is dit 'n soet of vetterige kos, waaruit die hormone van plesier en ontspanning vinnig geproduseer word, maar dit is 'n tydelike verskynsel, waarvoor skaamte moet wees, die skuld vir ooreet en die gebruik van skadelike produkte. Hierdie skaamte en skuld veroorsaak stres, wat weer tot ooreet lei.
Oorweeg die mees algemene tipes versteurings wat die sielkunde van eetgedrag bestudeer. Die eerste tipe is dieet. 'N Persoon probeer om sy kos van rigiede posisies te reguleer, voedsel reg en verkeerd, gesond en ongesond te deel, probeer om goeie, regte, gesonde kos te eet, nie sleg, ongesond te eet nie. As die begeerte na beheer te groot is, word spanning geskep, die persoon ervaar dit voortdurend, evalueer die kos, probeer om homself te weerhou om die kos wat hy skadelik ag, te eet. Hierdie spanning versamel en breek uiteindelik deur die feit dat hy van sy dieet afbreek, en ervaar 'n gevoel van skuld met die begeerte om homself te straf met die hulp van nog 'n meer rigiede dieet.
Die volgende tipe is emosioneel. Hier dien voedsel nie as 'n manier om lewe te beheer nie, maar as 'n vriend, trooster, psigoterapeut. Wanneer 'n persoon angs, angs, angs, depressie, apatie of verveling ervaar, eet dit as 'n manier om te kalmeer, stres te verlig, om pret te hê of om jouself te ondersteun. Enige dieet en beperkings in mense van hierdie tipe veroorsaak geweldige spanning, wat weer net met behulp van kos verwyder kan word - die eenvoudigste en mees bekostigbare opsie. Dit is baie makliker om 'n koek te eet as om die metodes van die regulering van emosies te bemeester. Dikwels probeer sulke mense om goed te wees, dit is belangrik dat hulle die lof en erkenning van diegene rondom hulle verdien, met die strewe dat hulle die verbinding met hul innerlike sentrum, liggaam, emosies vernietig. Dit gebeur as ons van kleins af vertel word dat dit nodig is om byvoorbeeld soep te eet, dit is nuttig om nog 'n lepel vir pa te eet, om alles op 'n bord te eet, want ma het probeer en kook. So gee ons verantwoordelikheid vir ons kos aan ander mense - eers vir ouers, byvoorbeeld vir werknemers van die kantine, dan vir 'n voedingsdeskundige. Die enigste manier om hier te help, is om die metodes van bewuste voeding te bemeester, verbindings met emosies en die liggaam te bou.
Eksterne tipes tipe oortredings word uitgedruk in die feit dat 'n persoon nie emosies aangryp nie, nie probeer om sy eetgedrag te beheer nie, maar eet vir die maatskappy. 'N Man kom byvoorbeeld uit die werk, terwyl sy vrou, ten spyte van die feit dat sy nie fisies honger is nie, steeds by hom gaan sit vir 'n maatskappy om tee te drink en koekies te eet. So 'n persoon eet gewoonlik net omdat die kos op die tafel is, lekker lyk en ruik. Daar is geen fisiese gevoel van honger nie, die liggaam het nie gevra om te eet nie - ons eet egter, verlei deur die smaak en reuk van kos. Die persoon oorpeet, kan nie ophou nie, want die kos is lekker en bring aangename sensasies in die mond, hoewel die maag reeds vol is. Vir ons natuur is dit natuurlik, want ons brein, veral sy reptiele deel, is nie gewoond aan voedsel oorvloed nie. 'N Mens begin volmaak om vetreserwes uit te stel en vas te hou vir die volgende hongerperiode.
Oorsake van eetversteurings
Volgens die WGO, by die VN, is daar drie groepe oorsake wat eetversteurings veroorsaak. Die eerste groep oorsake is biologies of fisiologies. Dit is die redes wat op een of ander manier verband hou met die liggaam, byvoorbeeld hipodinamie as 'n lae motoriese aktiwiteit wat skielik plaasgevind het. Dit gebeur so, as 'n persoon byvoorbeeld mobiele werk met 'n sittende een vervang het. Dit geld ook vir die situasie wanneer 'n mens voedsel eet wat 'n buitengewoon hoë hoeveelheid koolhidrate bevat, wat beide vinnige versadiging en vinnige gevolg van honger veroorsaak. Hierdie groep sluit in ouderdomsveranderinge, gewigstoename na geboorte.
Die volgende groep redes is sosiale. Eetversteurings hier kom onder die invloed van familie, vriende en die omgewing. Adverteer en promosies, maklike beskikbaarheid van kos, smaakverhogende en eetlusaanvullings, tradisies van oorvloedige feeste - dit alles beïnvloed die verandering in houdings teenoor voedsel. Voedsel kan vir die maatskappy wees, as kommunikasiemiddel.
Sielkundige redes hou verband met die gebruik van voedsel vir nie-voedsel doeleindes, wanneer 'n persoon in 'n slegte bui eet om dit in te samel, los die probleme van verveling, eensaamheid, stres of angs op. Sielkundige redes sluit in om kos te koppel met 'n gevoel van sekuriteit of angs. In die vroeë kinderjare gee die borsvoedingsproses die kind 'n gevoel van beskerming, gee aanleiding tot vertroue in die wêreld. As 'n kind vroeg die bors verlaat, of teendeel, word hy oormatig gevoed - 'n klomp sekuriteit en kos word gevorm. Geen voedsel - angs ontstaan, wat slegs met voedsel bevredig kan word nie.
Eetversteurings vereis verwysing na spesialiste. Die psigoterapeut sal die verhouding met kos regstel, en die voedingkundige sal die regte voedingsplan maak. In sagte gevalle kan die probleem van ooreet selfs selfs opgelos word as dit aan eenvoudige reëls voldoen om regte eetgewoontes te skep.
Voordat jy eet, drink 'n glas water, wat sal begin vertering, berei die liggaam vir etes en verbeter metabolisme. Daarbenewens help water met vertering, want dit is 'n oplosmiddel.
Dikwels eet mense vinnig, eet meer as wat hulle moet. Probeer om kos in porsies te kook, vir elke onthaal afsonderlik. So kan jy die verlangde hoeveelheid kos bereken sonder om verder te gaan as die limiet. As jy byvoorbeeld baie kook, byvoorbeeld, een keer per week of vir die hele gesin - plaas 'n bietjie op jou eie sodat dit nie genoeg is vir die oë nie. Nadat jy hierdie gedeelte geëet het, sit 'n rukkie, begin versadiging. As jy 'n aanvulling aanvul, sal jy nie meer deur primêre honger gelei word nie, maar eerder kan jy bereken hoeveel jy nodig het vir volheid.
Neem die modus in ag - jy moet terselfdertyd eet. So vertering sal meer doeltreffend werk, en honger en versadigingsdruppels sal minder intens wees. Dit is ook die moeite werd om aandag te skenk aan die slaapmodus. As 'n persoon terselfdertyd wakker word, is dit makliker vir hom om terselfdertyd ontbyt te ontgin.
Jy moet nie honger ly nie, omdat die gebrek aan voedselstowwe lei tot die vinnige opkoms van honger, begin 'n mens baie en dikwels eet. Dit is die beste om fraksioneel te eet, maar as die toestande nie toelaat nie, probeer aandete nie te laat nie.
Hoe om nagonderbrekings en ooreet te vermy? Na die ete, was die skottelgoed skoon, maak alles skoon en maak die kombuis skoon. Dit is dissiplines en bevat selfs net spaarsaamheid op die werk wat gedoen word. Borsel jou tande na die laaste maaltyd.
Wat die ernstige sielkundige aspekte betref, is die taak om te voel wanneer jy regtig honger en wanneer jy vol is. Nadat jy geëet het, neem tyd vir jouself, luister na die seine van die liggaam, as jy vol is - vertel jouself daaroor. Honger moet van verveeldheid onderskei word. Dikwels is mense alleen in hul woonstelle, en die gebrek aan kommunikasie word vervang deur snacks. Die gevoel van denkbeeldige honger moet dan beskou word as 'n sein dat jy verveling moet veg, stokperdjies moet opdink vir jouself, of net 'n stap moet doen.
Voedingsdeskundiges beveel aan dat voedsel inname in 'n aangename geselskap onder onverskrokke gesprek moet plaasvind. Voedsel moet stadig wees, dit is nodig om kos te geniet. Verskillende rituele is baie belangrik, probeer om die tafel met pragtige servette, blomme te sit, kos van fabriekspakkette na pragtige geregte oor te dra. Dit is belangrik om voedsel bewus te neem, om nie net kos, maar ook van die proses in 'n gunstige omgewing en maatskappy, te geniet nie. Moenie eet voor 'n TV of rekenaar nie, jy sal nie voel wat met die liggaam gebeur nie, jy sal nie kos kry nie, jy sal oorgee na 'n toestand van volheid van kos en nie net versadiging nie.
Anoreksie is 'n versteuring wat meestal in adolessensie ontwikkel en word gekenmerk deur vrywillige bewuste weiering om te eet of erge beperkings in haar opname, en die pasiënt poog om gewig te verloor. Senuwee-bulimie is 'n wanorde waarin 'n mens binne 'n kort tyd kos eet, en dan bekommer dit dat dit 'n onontbeerlike gewigstoename sal veroorsaak en probeer om homself te bevry van wat hy geëet het. Daar is ook 'n ooreetstoornis wat alreeds verskil van bulimie deur die gebrek aan reiniging.
Anorexia nervosa as 'n siekte bekend sedert die laat 19de eeu. Dit is eers beskryf deur psigiaters Gall en Lasegue. Reeds dan het hulle kennis geneem van die moontlikheid van 'n oormatige verhoogde aptyt van verslankingspasiënte wat hulself beperk tot eet, die moontlikheid van emosionele ooreet en die volgende pogings om te braai om nie gewig te kry nie. Dr Kissel in 1911 beskryf die braking gedrag van sy pasiënt, 'n tiener meisie. En sedert die 1950's het die aantal pasiënte in wie die gewoonte van ooreet met braking as 'n suiwerende gedrag versterk het dramaties toegeneem. In die 70's is hierdie toestand gedefinieer as die naam bulimia nervosa, sedertdien bestaan ​​dit reeds as 'n onafhanklike siekte.
Hints van bulimiese gedrag word gevind sedert die tye van antieke Rome, waar selfs vomitories bestaan ​​het. Spesiale kamers waar patriciërs baie kos gehad het, kan vinnig ontsnap van braking, en dan weer eet sonder om vrees om beter te word. Hierdie gewoonte is as aristokraties beskou omdat dit bygedra het tot die groei van welsyn, voedselverskeidenheid, die vermoë om baie tyd aan die proses van eet te spandeer.
Moderne samelewing is nog 'n algemene oorsaak van bulimie-depressie. Pasiënte met bulimia nervosa het sulke onstabiele eienskappe soos verhoogde pynlike emosionaliteit, 'n neiging om depressief te word en gemoedstoestande. Hulle is mense van bui, afhangende van hul bui op hul lewenswyse.
Die verhouding van steurnisse in die emosionele sfeer by pasiënte met bulimie is statisties veel hoër as by pasiënte met anorexia. Diegene wat ly aan anoreksie, ervaar langdurige depressie, maar die erns en erns van pasiënte met bulimie is baie hoër.
Invloed en kenmerke van moderne onderwys. As 'n kind nie liefde, liggaamlike kommunikasie in die kinderjare ontvang nie, leer hy om sy onbewuste gevoel van onveiligheid met kos te bevredig, wat 'n soort ontspanning, saligheid bied. Pasiënte self besef dikwels dat kos hulle kalmeer, hulle moet gevoed word vir angs, hipersensitiwiteit en onsekerheid om te slaag. 'N gevoel van stabiliteit en kalmte kom, maar die vrees om gewig te kry, veroorsaak dat jy ontslae raak van wat jy eet.
Daar is 'n aktiewe bespreking oor die vraag of bulimia nervosa en anorexia as verskillende siektes beskou kan word, of of dit stadiums van dieselfde siekte is. Dikwels verwag senuwee-bulimie 'n beperking of weiering om te eet. Anders as pasiënte met anoreksie bereik pasiënte met bulimie gewoonlik nie die toestand van ernstige uitputting nie, maar hul menstruele funksie word nie onderbreek nie.
In sommige gevalle is daar glad nie gedink aan 'n lelike hele lyffiguur of die behoefte om 'n dieet by pasiënte te volg nie. Oorverhitting verskyn teen die agtergrond van 'n depressie, 'n stresvolle situasie, gewigstoename volg, waarna vrese van verdere groei voorkom, begin meisies begin soek na maniere om gewig te verloor. In hierdie seldsame gevalle kan dit oorweeg word dat anoreksie nie deur bulimie voorafgegaan word nie.
Die ouderdom van anoreksie word tradisioneel beskou as adolessent of jeugdig. Senuwee-bulimie kom 'n bietjie later voor, gewoonlik op die ouderdom van 20 jaar. Sommige vroue, ook middeljariges, na bevalling, wanneer 'n gereelde fisiologiese gewigstoename voorkom, begin om bekommerd te wees, dink dat hulle onaantreklik vir hul vennote geword het, en begin om hulself streng in kos te beperk. Wanneer hulle egter by die dokters by die siekte kom, blyk dit dat sulke ervarings voorheen aanwesig was, net nie tot die punt van die siekte gekom het nie. Swangerskap en geboorte, veranderinge in die lewe en statusrolle, stres, wat dikwels geassosieer word met 'n veranderde geslagslewe, kan so 'n lae bui veroorsaak en verhoogde angs, pynlike toename in eetlus, wat kan lei tot eetversteurings met die oorgang na die siekte. Spanningsfaktore speel 'n gereelde rol as 'n sneller vir die ontwikkeling van depressie en eetversteurings, wat gewoonlik verwant is.
Ongeveer 50-60 jaar is daar ook eetversteurings, wat nie ondubbelsinnig anoreksie of bulimie genoem kan word nie, omdat pasiënte hulself beperk tot voedsel as gevolg van vrees om dit te neem of nauseer te voel. Daar is braking wat nie sny met vrees om te herstel nie, inteendeel, vroue Gewoonlik wou hulle altyd gewigstoename bereik, maar hul meerjarige probleme het nie toegelaat nie. Buitendien, sulke vroue, as pasiënte, is eintlik soortgelyk aan meisies wat 'n diagnose van anorexia het. Dieselfde oormatige dunheid, uitputting, 'n uitgesproke oortreding van die spysverteringskanale van organe, wanfunksies van die endokriene stelsel. Voor die menopouse het hierdie vroue gewoonlik geen menstruele disfunksie, wat tipies is van ander pasiënte met eetversteurings.
Deskundiges met 'n psigoanalitiese oriëntasie sê dat hierdie eetversteurings 'n onderbewuste vermyding van groei is, oorvleuel met vrese om die vroulike rol te neem, kommunikasie met mans, die Electra-kompleks. Dit is opmerklik dat sommige van die pasiënte met anorexia aan die spesialisnavrae oor hul motiewe direk antwoord dat hulle hul onvolwassenheid verstaan, maar hulle beskou hul dunheid en siekte gemaklik omdat hulle beskerm voel omdat hul geliefdes gedwing word om hulle te versorg, hulle te voed, asof hulle in die kinderjare is. Of dat, nadat die ouers egskeiding het, die siekte die ouers verenig in die stryd teen die siekte, verskyn 'n sekondêre motief om nie te herstel nie, wat familielede verder sal verenig. Nog 'n interessante motief van anorexia nervosa is dat pasiënte wat aanvanklik hulself nie interessant genoeg as vennote of meisies beskou nie, hul krag in die siekte sien as 'n geleentheid om gewig te verloor, honger te verduur, waarvoor hulle hulself, anders as ander vroue, respekteer. Natuurlik is daar geen motivering vir behandeling nie, 'n besoek vir hulp aan 'n spesialis in 'n soortgelyke situasie.
Die behandeling van hierdie algemene en ander skaars voedingstoornisse kan uitgevoer word deur individuele en komplekse metodes. Effektief is die komplekse terapie wat die diagnose van die aard van die pasiënt en sy sielkundige eienskappe, tipe, erns van die eetversteuring, en die studie van die faktore wat hom tot die siekte gelei het, insluit. Op grond van die resultate van hierdie diagnose maak 'n spesialis 'n individuele behandelingsplan.
Dit word gevolg deur die stadium van sielkundige regstelling wanneer die pasiënt eerste ingelig word oor die eienskappe van bestaande eetgedrag, sy oortredings en gebruik dan spesiale blootstellingstegnieke, waaronder gewoonlik kognitiewe gedragsterapie, NLP, psigosintese en transaksionele analise. Под влиянием индивидуальных задач выбирается одна или же несколько техник, а также может применяться эклектический подход.
В результате пациент лучше осознает свою повышенную пищевую мотивацию, ее причины, становится менее зависимым от внешних социальных и иных воздействий, способствующих развитию его пищевого расстройства, лучше осознает и отслеживает их. 'N Persoon erken die teenwoordigheid van sekondêre voordele van sy vernietigende gedrag en vorm 'n nuwe stelsel van belonings. Die vlak van stres, wat gewoonlik nie toelaat dat die verslawing verslaaf word nie, verminder, sluit die proses van ooreet en beperkings.
'N Pasiënt met 'n spesialis dink oor en vorm nuwe eetgewoontes in hul verhouding met emosies en gedrag.' N Dieet word geskep in 'n gebalanseerde raamwerk van kalorie-inhoud. 'N Mens leer om meer akkuraat te onderskei tussen seine van honger, normale eetlus en versadiging, is bewus van psigosomatiese simptome en ontvang 'n program van fisiese aktiwiteit benewens die dieetprogram.
Kyk na die video: Eetgedrag. Wat bepaalt de dooreetfactor? (Augustus 2019).
Copyright 2019 \ none \ Eetgedrag