Crous probeer nie soos T.T. Cloete in Driepas ŉ katedraal in taal bou nie, nee – hier by hom sink die katedraal en die religieuse parafernalia onder die kollektiewe droomwaters in, soos Debussy se Sunken Cathedral (La Cathédrale engloutie). Ek het op laerskool reeds twee boekies geskryf (dink Fritz Deelman met dierekarakters!) wat ek aan my skoolmaats teen vyf sent uitgeleen het. Die engel het vir hom gesê: Moenie die woorde van die profesie van hierdie boek verseël nie, want die tyd is naby (Op. 22:10). “En die oorwinnaars oor die dier en oor sy beeld en oor sy teken, oor die getal van sy naam, het ek by die see van glas sien staan, met siters van God” (Op. 15:2). Hy illustreer toe hoe hy by o.a. die Koerde en die Tibetane die verstommende kuns van meerstemmigheid aangeleer het: teen die volgehoue dreunsang van ‘n grondtoon diep in die keel bring hy ‘n spelende, ritmiese tweede stem voort met tong en tande en lippe.