'N Optog van Christenmeisies wat die Kruis vereer, in die dorpie Qanat Bekish, Libanon. AP Photo / Hussein Malla
In die herfs vier Katolieke en 'n paar ander Christelike kerke die Fees van die Heilige Kruis. Met die fees herdenk Christene Jesus Christus se lewe, veral sy verlossende dood aan die kruis en sy latere opstanding, omdat hulle glo dat dit die belofte van vergifnis en ewige lewe bied.
Die fees het sy wortels in die laat antieke tyd, 'n tyd toe die kruis 'n belangrike deel van die Christelike kuns en aanbidding geword het. Die kruis, eens 'n skande vorm van teregstelling vir misdadigers, het 'n oorheersende simbool van Christus en die Christendom geword.
Die kruis het egter soms ook donkerder betekenisse aangeneem as 'n simbool van vervolging, geweld en selfs rassisme.
Die vroeë kruis
As 'n geleerde van die Middeleeuse Christelike geskiedenis en aanbidding, Ek het hierdie ingewikkelde geskiedenis bestudeer.
Heidense graffito uit die tweede eeu wat 'n man uitbeeld wat 'n gekruisigde figuur met 'n donkie aanbid.
'N Bekende stuk Romeinse muurkuns uit die vroeë derde eeu, die “Alexamenos graffito,” beeld twee menslike figure uit, met die kop van 'n donkie, arms uitgestrek in 'n T-vormige kruis, met die opskrif “Alexamenos aanbid sy god.”
Die Christendom is destyds in die Romeinse Ryk verbied en deur sommige as 'n godsdiens vir dwase gekritiseer. Die karikatuur van "Alexamenos," Die bid van hierdie gekruisigde figuur was 'n manier om Christus met 'n donkie se kop uit te beeld en sy god te bespot.
Maar vir Christene het die kruis diepe betekenis. Hulle het verstaan ​​dat Christus se kruisdood “voltooi” is deur God drie dae later uit die dood op te wek. Hierdie opstanding was 'n teken van Christus se “oorwinning” oor sonde en dood.
Gelowiges kon deelneem aan hierdie oorwinning deur gedoop te word, vergewe te word van sonde uit die verlede en 'wedergebore' te word in 'n nuwe lewe in die Christelike gemeenskap, die kerk. Christene het dan ook gereeld na die kruis van Christus verwys as die “Hout van die lewe” en as 'n 'Seëvierende Kruis.'
Die ware kruis?
In die vroeë vierde eeu, keiser Konstantyn gewettigde Christendom. Hy het die uitgrawing van sommige van die heilige terreine van Christus se lewe in die 'Heilige Land' genoem. Dit was destyds deel van die Romeinse provinsie Sirië, Palestina, wat deur die Jordaanrivier in die ooste, die Middellandse See, gesteun is. See in die weste en Sirië in die noorde.
Teen die vyfde eeu het die legende ontstaan ​​dat stukke kruise was ontbloot deur Constantine se ma, Helena, tydens hierdie opgrawings. Gelowiges het gesê dat 'n wonderbaarlike genesing plaasgevind het toe 'n siek vrou met een stuk geraak is, 'n bewys dat dit 'n gedeelte van die kruis van Christus was.
Konstantyn het 'n groot kerk gebou, die Martyrium, oor wat veronderstel was om die ligging van Jesus se graf te wees. Die septemberdatum van die kerk se toewyding word gevier as die fees van die “Verheerliking van die kruis.”
Helena se veronderstelde 'vind' van die kruis self het in Mei 'n eie feesdag gekry: die 'uitvinding van die kruis'. Albei feeste was gevierde in Rome teen die sewende eeu.
Een gedeelte van wat geglo word as die ware kruis, is gehou en vereer op Goeie Vrydag in Jerusalem vanaf die middel van die vierde eeu tot sy verowering deur 'n Moslemkalief in die sewende eeu.
Talle Christelike kerke is gedurende die vierde en vyfde eeu in die Romeinse Ryk gebou. Met groot finansiële steun, is hierdie groot geboue versier met ingewikkelde mosaïek wat figure uit die Skrifte, veral van Christus en die apostels, uitbeeld.
Die kruis wat in mosaïek verskyn, is 'n goue kruis versier met ronde of vierkantige edelstene, 'n visuele voorstelling van die oorwinning oor sonde en die dood wat deur Christus se dood behaal is. Dit word 'n “crux gemmata” of “gemmed kruis” genoem.
Van die sesde eeu tot die vroeë Middeleeue, artistieke voorstellings van die kruisiging meer algemeen geword. Soms is Christus alleen aan die kruis uitgebeeld tussen die ander twee misdadigers saam met hom gekruisig. Dikwels word Christus aan die kruis weerskante omring volgens die figure van Maria en die apostel, Saint John.
Vroeë Middeleeuse voorstelling van Christus aan die kruis. Thomas Quine, CC BY
Openbare verering van die kruis op Goeie Vrydag het al hoe meer buite die Heilige Land geraak, en dit ritueel is in die agtste eeu in Rome waargeneem.
Gedurende die Middeleeue is die gekruisigde Christus gewoonlik as 'n serene figuur uitgebeeld. Die voorstelling geneig om te verander deur die eeue heen, na Christus as 'n gemartelde, verdraaide slagoffer.
Tydens die Hervorming het Protestantse kerke die gebruik van die kruisiging verwerp. Volgens hulle was dit 'n menslike 'uitvinding' wat nie gereeld in die primitiewe kerk gebruik word nie. Hulle beweer dat die kruisiging die voorwerp geword het van afgodiese Katolieke verering en gebruik eerder ander weergawes van 'n gewone kruis.
Verskillende uitbeeldings van die kruis het dieper konflik in die Westerse Christendom uitgespreek.
Maar selfs voor dit is die kruis op 'n verdelende manier gebruik. Gedurende die Hoë Middeleeue het die kruis met 'n reeks godsdienstige oorloë uit Christelike Europa gevoer om die Heilige Land uit die greep van Moslemheersers te bevry.
Diegene wat gekies het om te gaan veg sou 'n spesiale kledingstuk dra, gemerk met 'n kruis, oor hul daaglikse klere. Hulle het 'die kruis geneem' en 'Crusaders' genoem.
Van al die kruistogte het net die eerste een in die laat 11de eeu sy doel regtig bereik. Hierdie kruisvaarders het Jerusalem in 'n bloedige geveg verower het nie vrouens en kinders gespaar nie in die poging om die stad van 'ongelowiges' te bevry. Die kruistogte het ook golwe van aktiewe vyandigheid teenoor Europese Jode veroorsaak, wat tot eeue lank gewelddadige geweld teen Joodse gemeenskappe tot gevolg gehad het.
Teen die negentiende eeu het die term 'kruistog' meer algemeen verwys na enige soort stryd om 'n 'regverdige' rede, hetsy godsdienstig of sekulêr. In die Verenigde State van Amerika was daar op daardie tydstip gebruik 'n aantal godsdienstig-sosiale aktiviste te beskryf. Die afskaffingskoerant William Lloyd Garrison is byvoorbeeld 'n 'Crusader' genoem in sy politieke stryd om die boosheid van slawerny te beëindig.
Simbool van 'n pro-wit agenda
Later is die kruis ook letterlik opgeneem deur aktiviste wat betoog teen sosiale vooruitgang. Die Ku Klux Klan sou byvoorbeeld, as deel van hul terreurveldtog, dit doen brand gereeld gewone houtkruisings tydens vergaderings of op die grasperke van Afro-Amerikaners, Jode of Katolieke.
'N Monoliet met die name, datums en rasionaal vir die lynsing van Afro-Amerikaners staan ​​voor 'n foto van 'n brandende Ku Klux Klan-kruis wat in die Mississippi Civil Rights Museum in Jackson, me. AP Foto / Rogelio V. Solis
'N Paar dekades later het Adolf Hitler se soeke na Duitse ekspansionisme en vervolging van Jode op grond van sy geloof in die meerderwaardigheid van die' Ariese ras ', gekom het om gekristalliseer te word in die teken van die swastika. Oorspronklik 'n godsdienstige simbool uit Indië, dit het eeue lank gehad is gebruik in Christelike ikonografie as een van vele artistieke uitdrukkings aan die kruis.
Die KKK-koerant is vandag nog getiteld The Crusader, en verskillende wit oppergesaggroepe gebruik vorme van die kruis as 'n simbool van hul eie pro-wit agenda op vlae, tatoeëring en klere.
Die Fees van die Heilige Kruis fokus op die betekenis van die kruis as 'n kragtige teken van goddelike liefde en verlossing vir vroeë Christene. Dit is tragies dat die kruis ook gedraai is in 'n lewendige teken van haat en onverdraagsaamheid.
Joanne M. Pierce, Professor in godsdienstige studies, Kollege van die Heilige Kruis
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Die geskiedenis van die kruis en sy vele betekenisse deur die eeue