Die deurslaggewende vraag is of Belhar se waarheid van destyds, steeds 'n waarheid vir nou is. In aansluiting hierby word 'n spiritualiteit van resepsie teenoor 'n hermeneutiek van suspisie gestel. By laasgenoemde gaan dit om 'n verdedigende leesstrategie wat veral gebore word uit die verdagmaking van die opstellers en aanklagte soos beïnvloeding vanuit die teologie van bevryding.
Die resepsie ter sprake dui nie net op die belydenisdokument nie, maar ook op die mense wat dit aanbied. In die geval van Belhar gaan dit oor die mense binne die NGK-familie, die mense met wie die NGK 'n baie lang, historiese pad gestap het. Dit gaan om die geloofsgenote met wie daar 'n gedeelde geskiedenis op 'n gedeelde Afrika-bodem bestaan. Die dialogiese karakter van resepsie in Rusch se definisie kom hier dus ter sprake. Dit is nie bloot 'n belydenisdokument wat gelees en bestudeer word nie. Dit is mense, spesifieke mense, wat ontvang word, na wie geluister word en met wie in gesprek getree word en wie uiteindelik geantwoord word.
'n Leraar sal ... moet insien dat slegs die oordra van informasie, hoe logies en deurdag ook al, nie die uitwerking sal hê waarop hy hoop nie. Wat in hierdie verband van besondere belang is, is om seker te maak wat mense op voetsoolvlak motiveer. (bl. 132)
'n Algemene waarneming van die inhoud van die briewe in koerante asook die inhoud van sinodale debatvoering oor Belhar, is genoegsame aanduiding dat die motiveringsbronne wat Callahan onderskei, 'n waardevolle bydrae lewer in die leierskap se hantering van die prosesgedrewe aard van resepsie.
Wat konflikhantering aanbetref: die verskyning van die bundel Belhar Geweeg is reeds 'n aanduiding dat die toekomstige proses wat in die NGK in die vooruitsig gestel word, nie sonder konflik gaan verloop nie. Die hantering van konflik binne die plaaslike gemeente is deel van die resepsieproses.
Ter aanvulling van Rusch se vyfledige verstaan van resepsie, word dit hier aangevoer dat 'n spiritualiteit van resepsie makliker gerealiseer sal word binne 'n missionale verstaan van kerkwees teenoor 'n volkskerklike verstaan. Wanneer die missionale verstaan binne 'n NGK-konteks uitgebrei word om die konsep van inheemswording te inkorporeer, sal gevorder word met die begrip dat die NGK en haar lidmate wesenlik deel van Afrika is en nie bloot 'n roeping binne Afrika het nie. Respondent F (sien Westhof 2012:87), bevestig hierdie standpunt met die beskouing dat die NGK se tradisionele belydenisskrifte dalk vreemd vir Afrika is en dat die Belydenis van Belhar 'n eie verwoording is. Die versterking van hierdie insig, naamlik dat Belhar kan help om aan die missionale aard van kerkwees op Afrika-bodem gestalte te gee, kan 'n spiritualiteit van resepsie bevorder.
Met Newbigin se model in gedagte, waarna in hierdie artikel verwys is, word dit gestel dat indien die Belydenis van Belhar nie aanvaar word nie, dit die NG Kerk in die posisie plaas waar sy nuut moet dink oor haar missionale posisie op Afrika-bodem.