Christendom - GESKIEDENIS - Inligting
'N Kort inleiding tot die Christendom
Aanvanklik was die Christendom afkomstig van Judaïsme. Hoekom? Omdat Jesus Christus 'n Jood was, en sy twaalf dissipels ook.
Die godsdiens is hoofsaaklik gebaseer op die lewe, dood en opstanding van Jesus Christus. Omdat Christene in die enigste God glo, is die godsdiens ook monoteïsties.
Christene glo dat die Bybel die woord van God is, en hoewel sommige kies om dit meer letterlik op te neem as ander, word dit algemeen beskou as geïnspireer deur die Heilige Gees.
Wat is Christelike oortuigings en beginsels?
Christene glo dat Jesus Christus die gesalfde redder van die wêreld is en dat sy teenwoordigheid op aarde die vervulling was van die profesieë in die Ou Testament oor die Messias wat sou kom om die mensdom van hulle sondes te red.
Die initialisme INRI gee weer die Latynse inskripsie (in Johannes 19:19), wat in Engels vertaal word na "Jesus die Nasarener, koning van die Jode", en Johannes 19:20 verklaar dat dit in drie tale geskryf is - Hebreeus, Latyn en Grieks — tydens die kruisiging van Jesus. Foto deur Matt Marzorati op Unsplash
Dit is vir Christene bereik deur die dood en opstanding van Jesus Christus, waardeur hy Satan verslaan en die prys betaal het vir al die sonde in die wêreld.
Die gevolg hiervan is. dat elkeen wat hierdie geloof aanvaar, die ewige lewe en vryheid van sonde ontvang. Christene glo dat Jesus op die oordeelsdag sal terugkeer om enige uitstaande Ou -Testamentiese profesieë te vervul, die lewendes en die dooies te oordeel en God se koninkryk in die nuwe skepping te vestig.
Volgens die Evangelies is Jesus deur die Heilige Gees verwek en gebore vir die Maagd Maria in Bethlehem. Daar word nie veel gesê oor Jesus se kinderjare nie, maar sy laaste jare op aarde is sterk in die Evangelies gedokumenteer.
Christene beskou Jesus se dood, opstanding en hemelvaart as die belangrikste leerstellings in hul geloof. Dit is omdat Jesus sy almag oor die dood toon en uiteindelik die mees oortuigende bewys vir Christene is dat hy ten volle God is.
Die Bybel self word nie binne die Christendom gedebatteer nie, maar slegs oor die interpretasie daarvan. Baie meen dat dit slegs bedoel was om gelees te word as 'n verhaalboek, vol mites en morele boodskappe. Ander beweer dat die hele Bybel letterlik gelees moet word, en dan is daar diegene wat die verskillende soorte boeke in die Bybel anders lees, byvoorbeeld die Psalms as illustratiewe gedigte en die Evangelies as feite.
Alhoewel die Christendom 'n monoteïstiese godsdiens is, glo Christene ook dat Jesus God se Seun was en dat Hy en die Heilige Gees albei ook ten volle God is, en ook afsonderlike entiteite is.
Dit is 'n konsep wat baie moeilik vind, en sommige Christene kies om dit nie te aanvaar nie, maar die meerderheid Christene beskou dit as 'n noodsaaklike deel van hul geloof. Die Bybel verwys nie spesifiek na die Drie -eenheid nie, maar dit is 'n algemene leerstelling en is opgeneem in die Geloofsbelydenis van Nicea, wat die kernoortuigings van die Christendom uiteensit.
Wat is die geskiedenis en oorsprong van die Christendom?
Die vroeë kerk is gestig deur die Twaalf Apostels, maar dit het nie onmiddellik na Jesus se dood en hemelvaart gebeur nie. Baie vervolging het gevolg op Jesus se hemelvaart en baie van sy volgelinge is doodgemaak en in die tronk gesit bloot omdat hulle geglo het.
Beeld van Jesus met sy dissipels deur Andrey Mironov (CC BY-SA 4.0) via Wikimedia
Die Christendom het eers in die vierde eeu wettig geword, toe Konstantyn I die Eerste Raad van Nicea gestig het, wat die Geloofsbelydenis van Nicea geskryf het. Hierdie geloofsbelydenis word steeds gebruik in die Engelse Kerk, die Rooms -Katolieke Kerk en die Oos -Ortodokse Kerk.
In 380 word die Christendom amptelik tot die godsdiens van die Romeinse Ryk gemaak. In die daaropvolgende jare is verklaar dat Jesus 'n volkome mens en 'n volkome God is, dat die boeke van die Bybel vasgestel is en dat hulle ook besluit het dat die Geloofsbelydenis van Nicea 'n permanente leerstelling van die kerk by die Raad van Rome was.
Na die ondergang van die Romeinse Ryk het die kerk sy sendingwerk in die res van die wêreld uitgebrei en het die geloof wyd versprei deur die Germaanse, Slawiese, Keltiese, Viking-, Finse en Hongaarse mense. Na ongeveer 630 het Islam vinnig begin toeneem en het voorheen Christelike lande soos Spanje en die grootste deel van Noord -Afrika vinnig oorgeneem.
Direk na die ineenstorting van die Romeine het kloosters oral in Europa begin vorm, wat as eenvoudige leersentrums begin het, maar spoedig aanleiding gegee het tot die eerste universiteite, soos die Universiteit van Parys, Bologna en Oxford. Hulle vakke het uitgebrei van net teologie tot die regte, medisyne en filosofie.
Die kruistogte is 'n belangrike deel van die kerkgeskiedenis vanweë die stygende Islamitiese bevolking in die Heilige Land en omliggende gebiede. Die kruistogte het hul hoofdoelwit misluk en het in die daaropvolgende dekades tot 'n uitgebreide onderdrukking van kettery gelei, meestal geïnisieer deur die instellings van die inkwisisie.
Oor ongeveer sewe eeue het die kerk geleidelik in twee afdelings verdeel, die Westerse - Katolieke en Oosters - Ortodokse takke. Daar is verskillende meningsverskille binne die twee kante, waarvan die opvallendste die kwessie van pouslike voorrang van jurisdiksie is. Dit verwys na die gesag van die pous oor die kerk, en hoe ver dit moet strek. Daar is twee pogings aangewend om die kerke te herenig, maar uiteindelik lyk dit asof hulle verskille onversoenbaar is.
In die 16de eeu was daar 'n hervorming in die Katolieke Kerk, hoofsaaklik gelei deur Martin Luther, wat geëindig het toe die Act of Supremacy in Engeland goedgekeur is, wat die Koning eintlik die hoof van die Church of England gemaak het. Die pous is uitgesluit, en die Katolieke hervorming is begin.
In die daaropvolgende jare het die kloof tussen protestantisme en katolisisme onherroeplik met die politiek verweef geraak. As gevolg van die ontdekking van die Amerikas en die daaropvolgende koloniale uitbreiding deur Europese lande, het die Christendom oor die hele wêreld begin versprei, na die Amerikas, Afrika suid van die Sahara en Oos-Asië.
Waar woon Christene in die wêreld?
Die Christendom het die afgelope 100 jaar ongeveer 'n derde van die wêreldbevolking geëis.
Foto geneem naby Lalibela (Ethiopië) van Christelike geestelikes met manuskripskilderye by die klooster Na'akuto La'abby.
Die feit dat die Christendom steeds oor die hele wêreld groei, herinner daaraan dat die kerk vandag nog so sterk is soos ooit. Terwyl die bywoning van die kerk die afgelope jaar in Europa afgeneem het, het die kerk in ander dele van die wêreld dramaties toegeneem.
Die algemene demografie van die kerk is van so 'n aard dat dit die eerste keer sedert die 7de eeu kan wees dat daar meer Christene buite Europa sal wees as wat daarbinne is. Daar word voorspel dat die meerderheid Christene in die 21ste eeu in Latyns-Amerika en Afrika sal woon, en dat teen 2050 slegs een vyfde van die Christene nie-Spaanse blankes sal wees.
Wat is die top 5 mees Christelike lande ter wêreld?
Demokratiese Republiek van die Kongo - 63,21 miljoen.
China - 68,41 miljoen.
Nigerië - 78,05 miljoen.
Die Filippyne - 86,37 miljoen.
Rusland - 107,5 miljoen.
U sal moontlik ook belangstel om meer te wete te kom oor hierdie ander wêreldgodsdienste:
'N Kort inleiding tot Islam
'N Kort inleiding tot Hindoeïsme
'N Kort inleiding tot Boeddhisme
'N Kort inleiding tot Rastafarianisme
'N Kort inleiding tot Shinto
'N Kort inleiding tot Bahai
Hooffoto van die Chinese Christelike Kerk in Brisbane (Australië) deur bertknot op Flickr (CC BY-SA 2.0)
Herbert Butterfield (1900-1979) was 'n Britse historikus en filosoof van die geskiedenis, wat ook The Whig Interpretation of History en The Origins of History geskryf het. Hy verduidelik: "Die inleiding en die sewe hoofstukke van hierdie boek is 'n versterkte weergawe van die ses uitsendingslesings. [In] 1949. Dit was op hul beurt gebaseer op 'n reeks van sewe lesings wat oorspronklik aan die Universiteit van Cambridge in. 1948. " (Bl. Vii)
Hy merk op: "Die Christendom is 'n historiese godsdiens in 'n besonder tegniese sin wat die term besit-dit bied ons godsdienstige leerstellings wat terselfdertyd historiese gebeure of historiese interpretasies is." (Bl. 3) Later voeg hy by: "En as God ons lewens in detail uitvoer of mense raak in die dinge wat die intiemste is, dan beïnvloed Hy die geskiedenis in elk geval." (Bl. 59) Hy sê, " dit is slegs deur 'n katakalisme dat die mens kan ontsnap uit die net wat hy soveel moeite gedoen het om om homself te weef, en dit is die rede waarom die oordele van God so gereeld vir die toekomstige historikus regstel. " (Bl. 61) Hy eindig tot die slotsom: "sekere historiese gebeure word beskou as 'n geestelike inhoud en verteenwoordig die goddelike inbraak in die geskiedenis." (Bl. 119)
Hy stel voor: 'As daar 'n betekenis in die geskiedenis is, lê dit dus nie in die stelsels en organisasies wat oor lang tydperke gebou is nie, maar in iets meer in wese menslik, iets in elke persoonlikheid wat vir alledaagse doeleindes as 'n doel in homself beskou word. " (Bl. 66-67) Hy voeg by: "As die einde van die geskiedenis in persoonlikhede lê. As ons moet besef dat die doel van die geskiedenis nie iets is wat duisend jaar voor ons lê nie, dan is dit voortdurend hier, altyd by ons, vir ewig om homself te bereik --- die einde van die menslike geskiedenis is die vervaardiging en opvoeding van menslike siele. " (Bl. 76)
Hy gee toe: "Ek kan nie sien hoe 'n man die hand van God in die sekulêre geskiedenis kan vind nie, tensy hy eers agtergekom het dat hy 'n versekering daarvan in sy persoonlike ervaring het. Ek kan nie dink dat dit slegs waar kan wees nie eksterne waarnemer, wat die denkdop van die gewone historiese student aantrek. " (Bl. 107) Hy som in die laaste lesing saam: "Ek het gepoog om aan te toon waarom. Die algemene verloop van die geskiedenis so gevorm is dat 'n Christen daarmee in die regte verhouding staan. [Wat] beteken dat dit deur die eeue heen was moontlik is dat die eenvoudigste Christene reg kan wees in hierdie saak, terwyl slim leerstellings mislei is. "(Bl. 130)
Butterfield se boeke is een van die gewildste onder moderne Christelike interpretasies van die geskiedenis, en sal selfs van waarde wees vir sekulêre studente van die filosofie van die geskiedenis.
Christendom en die wêreld van kulture
Die studie van die wêreldchristendom begin met die basiese uitgangspunt dat die Christendom, van die begin af, 'n kruiskulturele en uiteenlopende godsdiens is sonder 'n enkele dominante uitdrukking. Deur die geskiedenis heen het alle Christene in spesifieke kulturele kontekste geleef, wat hulle in verskillende mate omhels en verwerp het. Ongeag van 'n positiewe of negatiewe houding teenoor hul omliggende kultuur, moet alle Christene reageer op hul omliggende konteks. Dit is by Christene met baie verskillende reaksies dat die Christendom sy unieke multi-kulturele en polivokale tekstuur as 'n wêreldgodsdiens kry.
Die Christene wat omliggende kulture omhels, gebruik inheemse taal, musiek, kunsvorme en rituele as kragtige hulpbronne vir hul eie doel. Christene het 'n geskiedenis om dit wat nie Christelik is nie, op te neem en dit dan te vul met Christelike betekenis. Daar is klassieke voorbeelde hiervan: Christene het Romeinse kledingstukke en Duitse kersbome geërf. Maar selfs op 'n meer basiese vlak leen Christene voor-Christelike tale en gebruik dit vir Christelike doeleindes. Jesus het nie Grieks, Latyn of Engels gepraat nie, maar elkeen van die tale is gebruik om sy verhaal te vertel en sy boodskap te leer. Terwyl die Christendom steeds 'n tuiste vind in nuwe kulturele omgewings, leen Christene steeds nuwe tale en kulture om die verhaal van Jesus te vertel.
Vir die Christene wat 'n meer bewaakte benadering tot die omliggende kulture volg, sal hulle boodskap van versigtigheid wees. Nietemin kan reaksie teen kultuur net so sterk wees vir identiteitsvorming as om kultuur te aanvaar. Christene het dus deurentyd standpunt ingeneem teen alkohol, poligamie, egskeiding, aborsie en 'n magdom ander kwessies.
Die feit dat die Christendom polivokaal en multikultureel is, lei natuurlik tot baie verskillende antwoorde ten opsigte van kultuur. Sommige Christene verwerp 'n sekere gebruik, terwyl ander dit met graagte aanvaar. Debatte oor etiek en praktyk is inherent aan die multikulturele aard van die Christelike godsdiens. Die Jesuïete het dus geen kwaad gesien in Chinese bekeerlinge wat hul voorouer eer nie, terwyl die Domincane en Franciskane dit afgodery noem. Westerse sendelinge in Afrika was meer gereeld as nie gekant teen poligamie nie, terwyl inheemse kerkleiers soms meer bereid was om die moontlikheid te geniet. In die hedendaagse wêreld stimuleer die vrae oor geslag en seksualiteit debatte onder Christene oor kulturele grense heen.
Tog wil dit nie sê dat die Christendom 'n kern ontbreek en heeltemal bepaal word deur die omliggende kultuur nie. Inteendeel, in die middel van die wêreldchristendom is 'n verhaal. Dit is die verhaal van die verhouding tussen God en die wêreld, soos dit deur die lens van Jesus Christus vertel word. Die voorbeeld, invloed en werklikheid van Jesus het 'n raakpunt vir alle Christelike tradisies gebied. Geslagte Christene regoor die hele wêreld het die vraag "wie is Jesus?" Verteer. En ook "wat beteken sy lewe vir ons?" Christene oor kulturele grense heen deel ook verskillende rituele - die doop, die nagmaal, byeenkoms vir aanbidding en die lees van en nadenke oor die Skrif.
Die studie van die wêreld -Christendom vra dus wat dit is wat Christene uniek maak as individuele groepe en samehangend as 'n geheel. Dit poog om die oorsaak van verdeeldheid en konflik te verstaan, sowel binne die Christelike gemeenskap as met die breë wêreld. Namate Christene al hoe meer bewus word van hul kulturele verskille, sal die studie van die Wêreld -Christendom hulpmiddels bied om deur die diversiteit te gaan. Hopelik sal dit ook 'n ruimte en 'n platform bied om ons verskille te bespreek en 'n gemeenskaplike grondslag te vind.
PhD -kandidaat, Nagraadse Afdeling Godsdienskunde
Vroeë Christendom: Die Pre-Nicene Era
Vroeë Christendom is maklik die belangrikste en opwindendste gebied van die Christelike geskiedenis.
My boeke en die wat Christian-history.org gepubliseer het, kry goeie resensies. Opsommings is op my Rebuilding the Foundations -webwerf. Hulle is beskikbaar oral waar boeke verkoop word!
Hierdie webwerf word ook ondersteun deur Xero -skoene omdat hulle skoene die pyn in die boog wat ek sedert leukemie gehad het, verlig het. Ek dra die Mesa Trail -model, dit is die enigste model wat ek probeer het. Hulle skoene verkoop hulself.
Gevegte het gewoed met beide ketters en Romeinse vervolgers.
Dit is vir God 'n pragtige ding as 'n Christen met pyn worstel.
As hy bedreigings, strawwe en martelinge in die gesig staar deur die dood te bespot en die verskrikking van die laks te trap wanneer hy sy vryheid in Christus verhoog as 'n standaard voor konings en vorste wanneer hy toegee aan God alleen, en - triomfantelik en oorwinnaar - hy trap die einste man wat die vonnis oor hom uitgespreek het.
God vind al hierdie dinge mooi. (Minucius Felix, Die Octaviusꀷ)
Hieronder is skakels na biografieë en geskrifte van die vroeë kerke.
Daar is 'n tweede beskrywing van die vroeë Christene self op my begin van die Christendom -bladsy.
Die Skrif sê: "Die regverdiges is dapper soos 'n leeu" (Spr. 28: 1). Die vroeë Christene moes regverdig gewees het omdat hulle beslis gewaagd was.
Hoeveel van ons mense het gedra dat nie net hul regterhand nie, maar hul hele liggaam verbrand moet word ... sonder pynkrete. …
Vergelyk ek mans met [u Romeinse helde]? Seuns en jong vroue onder ons behandel kruis en marteling met minagting, wilde diere en al die booswigte van straf met die geïnspireerde lyding. (ibid.)
Polikarp van Smirna
Maar dit was nie net seuns en jong vroue nie ...
Die gewaagde martelaarskapvanPolikarp van Smirna
Polycarp was 86 jaar oud toe hy voor 'n Romeinse prokonsul staan ​​en veroordeel is om te sterf. Die prokonsul kry hom jammer. Hy het hom herhaaldelik instruksies gegee oor hoe om die straf wat vir hom voorlê, te vermy.
Aangesien u steeds u tyd mors om my aan te spoor ... en voor te gee dat u nie weet wie en wat ek is nie, luister ek na my met vrymoedigheid: 'Ek is 'n Christen.
"Maar as u wil leer wat die leerstellings van die Christendom is, stel my 'n dag aan, en u sal dit hoor."
Terwyl ons oor die vroeë Christendom is, moet ek u hierdie verhaal oor die apostel Johannes vertel!
Dit het die prokonsul geïrriteer. Hy besluit om 'n bietjie druk op die ou man te plaas.
"Ek het wilde diere byderhand. Ek sal jou na hulle toe gooi as jy jou nie bekeer nie."
"Noem hulle dan. Ons is nie gewoond daaraan om berou te hê oor wat goed is om die kwaad aan te neem nie."
Dit was genoeg vir die prokonsul. Nie meer meneer Nice Guy nie.
"As jy jou nie bekeer nie, sal ek jou met vuur verbrand, aangesien jy geen agting het vir die wilde diere nie!"
Nie beter nie. Die 86-jarige Polycarp was in 'n konfrontasie van aangesig tot aangesig.
Plinius die jongere se brief aan Trajanus
Dit praat oor die manier waarop hulle probeer moet word ('n voorbeeld hiervan met Polycarp), wat met hulle gedoen moet word, en - die beste van alles - die omvang van hul invloed.
Dit is tussen 110 en 120 nC geskryf, 'n hele generasie voor Polycarp se verhoor!
'U dreig my met 'n vuur wat 'n uur lank brand en dan na 'n rukkie uitgaan. U is egter onkundig oor die vuur van die komende oordeel en van die ewige straf, wat vir die goddelose voorbehou is.
"Waarvoor wag jy? Bring uit wat jy wil."
Die martelaarskap van Polycarp, waaruit ek hierdie verhaal gekry het, voeg by:
Toe hy hierdie dinge gespreek het, en baie ander soos hulle, was hy vol vertroue en vreugde. Sy gesig was so vol genade dat dit nie net gelyk het asof hy nie ontsteld was oor iets wat vir hom gesê is nie, maar dat die prokonsul verbaas was.
Die prokonsul kon regtig nie meer nie, en hy het Polycarp oorgegee aan die stadion, wat Polycarp minute tevore beledig het. Hy het die mense ateïste genoem en aan die prokonsul gesê dat hulle nie waardig is om die leerstellings van die Christendom te hoor nie. Die skare het in woede woede genoeg hout gebring om 'n vreugdevuur te bou, en Polycarp is lewendig op die brandstapel verbrand.
Dit, my vriende, is die vroeë Christendom.
Dink jy die vroeë Christendom is vervelig?
Dink u aan liturgieë, seunskore en ou manne in klere en klere?
Wie is die vroeë kerkvaders?
Ek het bladsye gemaak oor die meeste van die 2de eeuse Christelike skrywers. Die datums wat gegee word, is die datums van die skrywe wat ons verlaat het.
Die tekste van al die geskrifte van hierdie mans kan gratis aanlyn verkry word by Christian Ethereal Library. Of u kan papierweergawes by my aanlyn boekwinkel koop, aangedryf deur Amazon.
Hoe was die vroeë Christendom werklik?
Ek het 'n tydlyn van die vroeë kerkgeskiedenis geskep. Dit is 'n goeie oorsig, maar om 'n idee te kry van die vroeë Christendom, beveel ek aan dat u begin met hierdie debat tussen 'n vroeë Christen en 'n Romein.
U moet dit regtig lees om al die subtiele en nie-so-subtiele verskille tussen die manier waarop die vroeë Christene vervolging en laster sou aanspreek en die manier waarop ons dit op te spoor.
Daar is ook baie ander inligting:
In die middel van die tweede eeu is talle briewe ter verdediging van Christene geskryf. Nie een van hulle doen 'n beroep op dogma of leerstellings nie. Hulle fokus eerder op die ongelooflike lewens van die Christene. , met klein gemeentes en dikwels geen versamelde Skrifgedeeltes nie.
Toe die apostels sterf, het hulle geen pous en klein kerklike hiërargie agtergelaat nie.
Hulle het staatgemaak op 'n basiese stel oortuigings, geleer tydens die doop, genaamd die Reël van Geloof. Hierdie leerstellings is mondelings, maar effektief oorgedra, soos Irenaeus ons ongeveer 185 n.C. in kennis stel:
Die Kerk, wat hierdie prediking en hierdie geloof ontvang het, hoewel dit oor die hele wêreld versprei was, maar behou dit, asof dit een huis inneem, sorgvuldig. Sy glo hierdie dinge ... en sy verkondig dit, leer dit en gee dit volmaakte harmonie, asof sy net een mond besit. (Teen ketterye, I: 10: 2)
'Watter godsdiens is ek?' Vra Homer Simpson in een episode van sy gesin en 'n gelyknamige tekenprent. 'Ek veronderstel die een met al die goedbedoelde reëls wat in die werklike lewe nie werk nie ... uh ... die Christendom.' van hierdie vrugbare en kwikgeloof, wat deesdae gekenmerk word deur uiterste reaksies van perfek sekulêre onverskilligheid of toenemend 'Watter godsdiens is ek?' vra Homer Simpson in een episode van die gelyknamige tekenprent van sy gesin. 'Ek is die een met al die goedbedoelde reëls wat nie in die werklike lewe uitwerk nie ... uh ... die Christendom.' die reëls en leerstellings van hierdie vrugbare en kwikdadige godsdiens, wat deesdae gekenmerk word deur uiterste reaksies van óf volmaakte sekulêre onverskilligheid óf steeds letterliker toegewydheid.
Daar is uitstekende boeke beskikbaar vir alle hoeke van hierdie verhaal, maar 'n enkele-volume geskiedenis van die hele lot lyk mal ambisieus. Ek dink MacCulloch het 'n pragtige werk verrig, en laat ons daarop let dat alles wat deur Christopher Hitchens en die aartsbiskop van Canterbury erken word as die definitiewe werk in sy soort, iets reg moet doen. Wat dit veral indrukwekkend maak, is dat dit 'n duidelike uiteensetting van die gewone teologiese debatte van die vroeë kerk kombineer met 'n baie wye, internasionalistiese omvang wat ook insiggewende dinge te sê het oor die voortbestaan ​​en ontwikkeling van die Christendom in Ethiopië, of waarom dit daarin geslaag het Korea, maar misluk in Japan.
Alhoewel MacCulloch te egalig is om 'n kumulatiewe argument uit hierdie verhaal te bou, is die tema wat vir my na vore kom die voortdurende wisselwerking tussen die binnekant van die Christendom, metaforiese waarhede en die feitelike historisiteit van die inligting waarmee sulke waarhede gekommunikeer is. Dit hou verband met 'n deurslaggewende tweeledigheid van die begin af.
Joodse en Christelike tradisies wil terselfdertyd sê dat God 'n persoonlike verhouding met individuele mense het en dat hy ook alle betekenis, alle karakterisering te bowe gaan.
Dit kom deels uit die dubbele erfenis van die Christendom, wat goed omhul is deur die uitlokkende ondertitel van hierdie boek, 'The First Three Thousand Years'. Die eerste 70 bladsye bevat die Griekse filosofiese tradisies van denke oor goddelikheid - die Platoniese idee van 'n afgeleë, onkenbare God - wat versmelt het met Judaïese tradisie in 'n ongemaklike, maar dinamiese verhouding wat uniek is aan die Christendom.
Een gevolg hiervan, na die Verligting, was 'n hiper-letterlike verdediging van godsdiens, wat in moderne tye veral in die VSA gesien kan word in die onopgevoede opbloei van 'Creationism'. MacCulloch, wat goed demonstreer dat 'daar is geen sekerder basis vir fanatisme as 'n slegte geskiedenis nie', gee sulke begrippe kortliks aandag.
Die moderne konserwatiewe Christelike (en Islamitiese) manier van skeppingsleer is nie meer as 'n stel sirkelvormige logiese argumente nie, en die skeppingswetenskaplike 'wetenskap' was uniek onder moderne strewes na wetenskaplike stelsels omdat dit glad nie oorspronklike ontdekkings gemaak het nie.
Ten spyte daarvan dat daar na moderne 'mode' verwys word, is hierdie verhaal egter een ding dat polariteite van letterlikheid en metaforisiteit altyd daar was. In die tweede eeu skryf Marcion van Sinope reeds kommentare op Bybelse geskrifte wat die meeste letterlike interpretasies ontken het terwyl sy hedendaagse Origenes teenoorgestelde dinge soos hierdie kon skryf:
Wie is so dom om te glo dat God, volgens die manier van 'n boer, 'n paradys ooswaarts in Eden geplant het en 'n sigbare en tasbare lewensboom daarin gesit het, van so 'n aard dat elkeen wat die vrug daarvan met sy liggaamstande geproe het sou lewe kry?
MacCulloch merk dromerig op: 'Origenes kan hartseer wees om te vind dat sewentienhonderd jaar later miljoene Christene so dom is.' En tog het nie een van hierdie teoloë werklik gewen nie: albei het hul geskrifte as ketters verklaar en die 'amptelike' kerke het volgehou 'n ongemaklike balans tussen die twee sedertdien. As u dit lees, is dit onmoontlik om te ontkom aan 'n gevoel van willekeur oor sulke besluite onder vroeë godsdienstige owerhede.
Dit is veral waar as dit kom by die verwarrende verskeidenheid teologiese debatte oor wat presies bedoel is met sulke teen-intuïtiewe leerstellings soos die Drie-eenheid, of Christus se goddelikheid. Dit is insiggewend om na te dink hoe min moderne Christene oor sulke dinge dink, gegewe die sentrale belang daarvan vir vroeë denkers. Was die drie persone van die Drie -eenheid afsonderlike stowwe, of een stof manifesteer dit in drie verskillende essensies? Die verskil was byna heeltemal semanties, en tog het mense daaroor baklei en gesterf. Het Christus twee verskillende nature gehad, volkome menslik en volledig goddelik, of het hy een saamgestelde natuur wat mens met goddelik vermeng het? Die vraag is met geweld en heftigheid beveg wat nou ongelooflik lyk. Die betrokkenes sal verbaas wees om te weet dat baie moderne Christene waarskynlik nie seker is oor die 'regte' antwoorde op hierdie vrae nie.
Terwyl MacCulloch duidelik duidelik is oor die arbitrêre aard van baie van hierdie leerstellings, is hy ook dikwels krities oor die moderne revisionisme-hy herinner byvoorbeeld daaraan dat gnostisisme, verre van 'n soort vroeë New Age-mistiek, oor die algemeen baie was meer asket en outoritêr as wat die gewone Christendom was. 'N Teks soos 1 Timoteus 2:12, wat dikwels deur die anti-religieuse aangeval word omdat sy patriargale idees so teenstrydig met moderne waardes lyk, kry hier 'n baie meer interessante en genuanseerde lesing:
U moet altyd onthou dat ons dwarsdeur die Nuwe Testament een kant van 'n argument hoor. As die skrywer aan Timoteus geïrriteerd en onrustig besef dat 'ek geen vrou toelaat om te onderrig of gesag te hê oor mans nie, dan kan ons seker wees dat daar vroue was wat presies die teenoorgestelde doen, wat waarskynlik nie traag was om te beweer nie hul eie standpunt. Maar hulle stemme gaan verlore […].
Een ding wat hierdie boek skep, is 'n diep bewustheid van hoe verskillende dinge maklik kon gewees het as 'n paar besluite die ander kant toe gegaan het. Dit is fassinerend om byvoorbeeld te besef dat as Islam nie skielik oor die Midde -Ooste sou ontplof het nie, sou die middelpunt van die Christendom in die Middeleeue byna oos na die streek Irak verhuis het, eerder as wes na Rome. MacCulloch is veral goed in die wisselwerking tussen hierdie twee gelowe, en bied sulke titels soos die feit dat Islamitiese minarette heel moontlik kan ontstaan ​​as navolging van Christelike styliete - die vroeë Ortodokse monnike wat hul lewens bo -op die pilare geleef het. Sulke fassinerende vensters oor geskiedenis en oortuiging word tot in die moderne tyd oopgemaak, en onthul sulke onverwagte lekkernye soos die feit dat die meeste Christene onder die Maasai in Suider -Afrika aan God as 'n vrou dink.
Dit is moeilik om baie fout te vind met hierdie boek, hoewel daar altyd gedeeltes sal wees waar die verhaal 'n bietjie vlag, afhangende van waar u belangstellings lê. Ek het gedink dat die toon voorbeeldig was - in die woorde van Rowan Williams, wat dit hersien het vir die Voog, dit is 'nóg onkrities of vyandig', wat op sigself geen geringe prestasie is nie. In een van sy mooiste frases beskryf MacCulloch die Christendom op 'n stadium as ''n marginale tak van Judaïsme waarvan die stigter geen bekende geskrewe werke gelaat het nie'. So 'n geloof sal altyd 'n stryd wees tussen verskillende interpretasies, wat lei tot 'n term 'Christendom' wat die wierook om 'n Ortodokse ikoon kan omhels, die spreek in tale van 'n Pinkster, die klinkende klippe wat getroue Ethiopiërs noem. tot gebed, en inderdaad die winderige onverskilligheid van Homer Simpson. As 'n boek u 'n idee kan gee van hoe so 'n diversiteit ontwikkel het en wat dit moontlik gemeen het - dit is hierdie een. . meer
Hierdie boek moes Christendom: 'n spekulatiewe geskiedenis vanuit 'n ietwat antagonistiese oogpunt genoem word. Ek het net die eerste 150 bladsye gelees, baie ver genoeg om te verstaan ​​hoe MacCulloch oor die Christendom voel. Die grootste deel van die boek is van nature ekstrapolasie gebaseer op 'n baie gefragmenteerde stel dokumente en teenstrydige geskiedenis, maar MacCulloch is altyd te angstig om die Christendom te ondermyn deur groot spekulasiesprong te neem en is nooit, ten minste, wat ek in die eerste 150 bladsye gesien het , bereid om te wees Hierdie boek moes Christendom genoem word: 'n spekulatiewe geskiedenis vanuit 'n ietwat antagonistiese oogpunt. Ek het net die eerste 150 bladsye gelees, baie ver genoeg om te verstaan ​​hoe MacCulloch oor die Christendom voel. Die grootste deel van die boek is van nature ekstrapolasie gebaseer op 'n baie gefragmenteerde stel dokumente en teenstrydige geskiedenis, maar MacCulloch is altyd te angstig om die Christendom te ondermyn deur groot spekulasiesprong te neem en is nooit, ten minste, wat ek in die eerste 150 bladsye gesien het , bereid om neutraal te bly of eintlik die ander rigting te gaan.
Ek het gevind dat sy skryfstyl goed was en die idee vir die boek is fantasties. Ek is heeltemal bereid om probleme in die geskiedenis en met die foute van Christene deur die geskiedenis te hanteer, maar ek is nie bereid om 'n boek te lees deur 'n skrywer wat ek voel ek nie kan vertrou nie, of wat ek voortdurend moet raai. As gevolg hiervan word die stukkies inligting wat ek ingewin het, verstandelik as 'n voetnota beskou as iets om terug te gaan en te verifieer vanuit 'n minder bevooroordeelde bron.
'Maar in die kern van die Egipte- en uittogverhaal is iets wat geen latere Israelitiese fantasis sou wou opmaak nie, want dit is 'n verleentheid: die held en leier van die uittog, die man wat voorgestel is as die skrywer van die Pentateug self, het 'n naam wat nie net nie-Joods is nie, maar eintlik Egipties: Moses. " My antwoord is dat as die Israeliete 430 jaar in Egipte woon, dit so verrassend en verleentheid is dat hulle uiteindelik Egiptiese name sou aanneem? As die implikasie is dat Moses eintlik Egipties was, waarom sê MacCulloch dit dan nie net nie? Dit sou nie die langste logiese sprong wees wat hy in die boek maak nie.
Dit is later wat MacCulloch tot die gevolgtrekking kom oor die saligsprekinge. "Daar is niks saggeaards of saggeaard aan die dryfveer agter hierdie steekomkerings van normale verwagtinge nie. Dit vorm 'n lewenskode wat 'n koor van liefde is wat gerig is op die liefdeloses of liefdeloses, van pynlike eerlikheid wat hom uitspreek met 'n verleentheid van reguitheid, vreugdevolle verwerping van enige raad wat dui op noukeurige selfrespek of omsigtigheid. Dit is blykbaar hoe die Koninkryk van God is. " Regtig? Slegs die letterlikste lees van so 'n poëtiese gedeelte kan tot so 'n onbeskaamde interpretasie lei. MacCulloch maak soortgelyke foute in die interpretasie van verskillende ander gedeeltes in die Nuwe Testament, veral in die Onse Vader en die opdrag om 'die dooies te laat om hul dooies te begrawe'.
By die skryf oor die opgestane Christus (let op, opgestaan) sê hy: "Hy het herhaaldelik verskyn aan diegene wat hom geken het, op 'n manier wat die wette van die fisika verwar en weerspreek het." Weer praat ons van 'n wese wat opgewek word. Waarom is fisika selfs relevant?
As hy na Paulus verwys en sy begeerte om te leer van verlossing deur Christus alleen, verwoord MacCulloch dit só: "Paulus het daarin geslaag om 'n geskikte in die Tanakh te vind om op te som wat hy wou sê." Dit is ongelooflik neerbuigend, neem vanselfsprekend aan dat Paulus net die Tanakh gemanipuleer het om sy boodskap te regverdig. As MacCulloch uitgelaat het "daarin geslaag om te vind" en dit met "gevind" te vervang, sou dit die verskil gemaak het. Dit is miskien 'n klein oortreding op sy eie, maar dit was vir my die laaste strooi.
Op 'n manier is ek regtig teleurgesteld om op te hou om dit te lees. Die dele van die boek wat praat oor die oorsprong van die Ou Testament en die invloed van Sokrates en Aristoteles op die Christendom is groot. Die bespreking van verskillende idees van Satan, vergelykings van Spreuke en Prediker, idees oor profesie en lewe na die dood in die Ou Testament en die obsessie met die maagdelikheid van Maria is almal fassinerend. Vir eers is ek egter klaar. Ek het nie tyd om elke verwysing te verifieer nie, en ek vertrou nie dat MacCulloch dit reguit vir my sal gee nie. . meer
Dit het drie biblioteekvernuwings geverg om deur hierdie boek te kom (en danksy 'n ysstorm, die vyfde vanjaar !, is ek nog steeds 'n boete aan die biblioteek verskuldig, 'n hele nikkel waarvoor hulle u bedank en in 'n lessenaarlaai gestort met 'n 'n klomp rekkies, en ek is mal daaroor om in die land te woon en die biblioteek te hê), en dan het die werk my 'n bietjie toegeslaan, so ek sit al twee weke daar op my rak wat tans lees. En in al die tyd het ek nog steeds nie iets diep gevind nie. Dit het drie biblioteekvernuwings geverg om deur hierdie boek te kom (en danksy 'n ysstorm, die vyfde vanjaar !, is ek nog steeds 'n boete van een dag aan die biblioteek verskuldig, 'n hele nikkel waarvoor hulle jou bedank en in 'n lessenaarlaai met 'n klomp rekkies gestort het, en ek hou daarvan om in die land te woon en die biblioteek te hê), en dan het ek 'n bietjie toegeslaan, so ek het net daar gesink twee weke lank op my rak wat tans gelees word. En in al die tyd het ek nog steeds nie iets diep insiggewends of slim gekry om te sê nie.
Ek kom voort met grappies soos: 'U weet wat hulle sê:' 'n Ateïs is net iemand wat hul godsdiens bestudeer het. '
Eerlik, hierdie boek was regtig baie goed. Dit is geskiedenis waarvan ek hou, en godsdienstige geskiedenis, wat my heeltemal fassineer met die omvang en grootsheid van brutaliteit wat mense bereid is om ander mense toe te dien in die naam van liefdadigheid en redding. Die hele boek-wat met die tyd van deskundige tydsberekening steeds van die makro na die mikro oorgeskakel het-ek het net hierdie hele drieduisendjarige verhaal, 'n hik op die evolusionêre tydskaal, steeds uitgedink vanuit die groot uitkykpunt van elders in ons sterrestelsel, waar ons nie eens 'n sterretjie in die diep ruimte is nie. En as dit voorheen nie klein gelyk het nie, wel.
Terug op aardse skaal - of selfs nie op 'n kontinent se skaal, land vir land nie - moet die epos en die volledige omvang van MacCulloch se navorsing geprys word. Ek kan my nie voorstel om 'n beurs van hierdie omvang aan te neem nie. Dit is net verwarrend in die breedte en noukeurig in detail. Alles in ag genome, het ek egter die voorkeur van Robert Wright geniet Die evolusie van God nie omdat dit die onderwerp meer geregtigheid verleen nie, maar omdat dit handel oor die effens ander hoek - die werklike evolusie van die antropologiese en sosiologiese aspekte van 'n godsdiens, sowel as wat daarbinne aanbid word - wat vir my baie interessanter is.
Vir 'n geskiedenis van die kerk kon u egter nie veel beter as dit doen sonder om u tyd in stukkies van 'n semester af te staan ​​nie, en miskien selfs dan nie.
Om eerlik te wees, om die raaisel en oortuiging van 'n godsdiens vas te hou: moenie die geskiedenis daarvan bestudeer nie. . meer
Dit is 'n monumentale stuk werk van 'n geleerde geleerde. Dit dek die hele reeks Christelike geskiedenis, van die wortels in die Judaïsme tot die moderne tyd.
As 'n uitgangspunt verdiep dit in die Ou Testament en stel dit in kontras met God jehovah - 'n jaloerse en wraakgierige God - met die liefdevolle God wat sy seun in die Nuwe Testament offer.
Dit toon die opkoms van die Christendom van 'n obskure Joodse sekte, deur die hermerk van Paulus en tot 'n gevestigde staatsgodsdiens. Dit is 'n wonderlike reis. Thr Dit is 'n monumentale stuk werk van 'n geleerde geleerde. Dit dek die hele reeks Christelike geskiedenis, van die wortels in die Judaïsme tot vandag.
As 'n uitgangspunt gaan dit in die Ou Testament in teenstelling met God Jehovah - 'n jaloerse en wraakgierige God - met die liefdevolle God wat sy seun in die Nuwe Testament offer.
Dit toon die opkoms van die Christendom van 'n obskure Joodse sekte, deur die hermerk van Paulus en tot 'n gevestigde staatsgodsdiens. Dit is 'n wonderlike reis. Gedurende sy geskiedenis ontwikkel die Christendom, wat nuwe uitlopers afskakel terwyl sommige vroeg gevestigde kerke verdor en sterf (veral in die Midde -Ooste en Sentraal -Asië). Die moderne Christendom is die grootste en mees dinamiese godsdiens ter wêreld.
Ek moet erken dat ek soms verdwaal het toe ek probeer het om die oneindige gradasies in interpretasies van die stof van God en die drie -eenheid te begryp wat soveel probleme in die vroeë Christendom veroorsaak het, en ook in die verwarrende verskeidenheid verskillende kerke en denkrigtings in later tye.
Aangesien hierdie boek duisend bladsye beslaan, rammel dit saam, en onderwerpe word kortliks, maar nie oppervlakkig, behandel en behandel, voordat ons by die volgende onderwerp kom.
Hierdie boek is ernstig kranksinnig! Ek is net halfpad daaroor en ons het alreeds gedek: Rome, vroeë pouse, Afrikaanse Christene, die Ortodokse Kerk, die begin van verskillende broederskap en kloosters, maniere om te bid, Konstantyn, vroeë teoloë en filosowe, pergatorium, die energie van God. Ek kan & apost alles lys. Die enigste probleem wat ek het, is dat dit te veel tegelyk kan voorkom. Dit is die perfekte boek vir iemand wat teologie studeer.
Die Maagd Maria, die Tartare, die hervorming en herstel, Martin Lut Hierdie boek is ernstig kranksinnig! Ek is nog net halfpad en ons het al gedek: Rome, vroeë pouse, Afrikaanse Christene, die Ortodokse Kerk, die begin van verskillende broederskap en kloosters, maniere om te bid, Konstantyn, vroeë teoloë en filosowe, slagting, die energie van God . Ek kan nie alles lys nie. Die enigste probleem wat ek het, is dat dit te veel tegelyk is. Dit is die perfekte boek vir iemand wat teologie studeer.
Die Maagd Maria, die Tartare, die hervorming en herstel, Martin Luther, Metodiste en doopkerke, viering deur slawe, Franse Revolusie, Bybelproduksie, Vrymesselaars, Kwakers, hekse, sendelinge, Jesuïete, die einde van die Britse ryk, Bonhoeffer, die Nazi-regime, Pentokostalisme, leer van evolusie, apartheid-die lys is eindeloos! . meer
Ek sal my resensie so begin: daar is 'n paar beoordelaars wat nie van hierdie boek gehou het nie weens die sekulêre (maar geensins anti-Christelike) perspektief wat die meeste opgevoede lesers van 'n ernstige kerkhistorikus sou verwag. (Uiteraard assosieer baie van hierdie beoordelaars MacCulloch met die ateïstiese akademiese linkse, wat ek sekerlik as 'n verrassing vir die skrywer sou kom, gegewe sy agtergrond in die Church of England.) As u op soek is na Christelike apologetiek as kerkgeskiedenis? Dan begin ek met my resensie op hierdie manier: daar is 'n paar beoordelaars wat nie van hierdie boek gehou het nie weens die sekulêre (maar geensins antichristelike) perspektief wat die meeste opgevoede lesers van 'n ernstige kerkhistorikus sou verwag. (Uiteraard assosieer baie van hierdie beoordelaars MacCulloch met die ateïstiese akademiese linkse, wat sekerlik 'n verrassing vir die skrywer sou wees, gegewe sy agtergrond in die Church of England.) As Christelike apologetiek as kerkgeskiedenis gemasker is soek, dan het ek 'n paar titels vir jou, maar dit is skeur-jou-oogballe-uit-sleg.
Dit is genoeg om te sê dat ek lankal na 'n boek soos hierdie gesoek het - en ek twyfel of 'n beter boek oor die kerkgeskiedenis binnekort geskryf sal word. Die boek is inligtingsdig en taamlik droog (maar in alle eerlikheid teenoor MacCulloch het 'n klomp grappies moontlik 'n pond of twee bygevoeg tot hierdie reeds stewige boek). Diarmaid spaar ons geen besonderhede nie.
Ek was in die versoeking om hierdie boek 4 sterre in plaas van 5 te gee, want dit is die soort boek waar u gereeld 'n gedeelte meer as een keer moet lees - en selfs dan hou die besonderhede nie altyd vas nie. Dit gesê, ek vind dit nogal boeiend - en het gereeld ander boeke op my rak geraadpleeg toe ek dit gelees het.
MacCulloch maak die lees van uitputtende geskiedenis opwindend eerder as uitputtend, en alhoewel almal 'n gunsteling sal hê om te kies - myne is die twyfelagtige behandeling van Hegel en die afwesigheid van iets oor Erigena - kan slegs die mees hardnekkige partydige beweer dat dit enigiets is anders as briljant. Ignoreer almal wat dit vir u sê, en gebruik anti- (plaas u eie sekte hier), en lees dit. Vat jou tyd. En ek is seker dat u die & aanbeveelde lees- en apos -gedeelte agter in die boek sal ontgin, want MacCulloch maak die uitputtende geskiedenis opwindend eerder as uitputtend, en hoewel almal 'n gunsteling keuse het - myne is die twyfelagtige behandeling van Hegel en die afwesigheid van enigiets oor Erigena - net die mees hardnekkige party kan beweer dat dit iets anders is as briljant. Ignoreer almal wat vir u sê dit is teen- (plaas u eie sekte hier) en lees dit. Vat jou tyd. En ek is seker dat u die gedeelte 'Aanbevole lees' aan die agterkant van die boek sal ontgin voordat u hoofstuk 7 voltooi het.
Wat ek wil weet, is hoe MacCulloch daarin slaag om 'n lineêre verhaal te vertel op 'n manier wat die tematiese inhoud nie verdraai nie. of het hy miskien 'n tematies gerangskikte boek geskryf wat die tydelike veranderinge nie verdraai nie? In elk geval, 'n groot verligting van die meeste lang geskiedenisse wat vol herhaling of anachronies is. Ten slotte sou ek raai dat dit die enigste perspektief is waaruit so 'n boek geskryf kan word: seun van 'n predikant, vriend van maar nie gelowige in die godsdiens nie, wat uiteraard nietemin baie omgee vir sy geskiedenis, maar ook vir die voortbestaan ​​daarvan .
Vermy natuurlik as u 'n bevooroordeelde, skuins interpretasie van 'n gegewe punt wil hê. . meer
Hierdie boek is dalk te ambisieus. Dit beweer dat dit drieduisend jaar van die wêreldgeskiedenis dek, maar dit doen dit sketsmatig, met die grootste fokus op, eerstens, die Midde -Ooste en, ten tweede, Europa en Amerika. Die Britsheid van die skrywer is duidelik, net soos die feit dat hy self nie 'n Christen is nie. Die inhoud wissel van die winderige, soos in sy beskrywings van moderne neigings, tot die digte, soos in die behandeling van die kontroversies wat die vroegste kerkrade animeer. Die meeste lesers sal gedeeltes daarvan vind ob Hierdie boek is dalk te ambisieus. Dit beweer dat dit drieduisend jaar van die wêreldgeskiedenis dek, maar dit is sketsmatig, met die grootste fokus op die Midde -Ooste en, ten tweede, Europa en Amerika. Die Britsheid van die skrywer is duidelik, net soos die feit dat hy self nie 'n Christen is nie. Die inhoud wissel van die winderige, soos in sy beskrywings van moderne neigings, tot die digte, soos in die behandeling van die kontroversies wat die vroegste kerkrade animeer. Die meeste lesers vind dele daarvan aanstootlik-of miskien vind hulle die weglatings so.
Tog is dit nie 'n slegte lees nie. MacCulloch skryf goed genoeg, en kyk na sy verhaal met af en toe amusante staaltjies of ligte sprinkels van humor en sarkasme. Ek vind niks daarvan vervelig nie, en sommige daarvan, veral die behandeling van die Christendom in Afrika suid van die Sahara, insiggewend.
My grootste beswaar teen hierdie enorme onderneming is dat MacCulloch baie min insig in die geheimenisse van die Christelike geloof gebied het. Uit my perspektief is sulke 'raaisels' die elemente van die Christelike oortuiging wat blykbaar in die gesig staar van ervaring, rede en gesonde verstand. Hoe was dit byvoorbeeld dat mense ander mense vermoor het oor vrae oor die presiese aard van die optog van die Heilige Gees binne die Drie-eenheid-of om 'n aantal ander (vir my ten minste) obskure redes? Dat hulle dit gedoen het, is 'n feit. Die rede waarom hulle gesê het dat hulle dit gedoen het, is dikwels op rekord. MacCulloch doen goed genoeg verslag oor hierdie aangeleenthede. Wat hy nie doen nie, is om insig te gee in die werklike belange en passies wat betrokke is, in die sielkunde van die mense. Ek wil met ander woorde 'n boek hê wat sulke kommer vir my werklik maak, in plaas van net 'n ander beskrywing van die oppervlaktes van die geskiedenis op 'n afstand. . meer
Vir die grootste deel van die boek is my grootste probleem die een wat byna onmoontlik is om op te los in iets met so 'n doelwit - te veel dinge gaan verby in 'n vlaag name en datums sonder genoeg detail om dit te verstaan. Om duidelik te wees, gaan hy in detail oor sommige dinge! Maar ek het aanhou vind dat ek meer wou hê. En dit is natuurlik 'n onredelike vraag in selfs 'n groot boek oor die geskiedenis van 2000 jaar.
As dit in die moderne tyd kom, is dit moontlik om meer dinge waaroor ek sterk menings is, op te neem, en vir die grootste deel van die boek is my grootste probleem een ​​wat basies onmoontlik is om op te los in iets met so 'n deurslaggewende doel - te veel dinge gaan verby 'n vlaag name en datums sonder genoeg besonderhede om dit te verstaan. Om duidelik te wees, gaan hy in detail oor sommige dinge! Maar ek het aanhou vind dat ek meer wou hê. En dit is duidelik 'n onredelike vraag in selfs 'n groot boek oor die geskiedenis van 2000 jaar.
As dit by die moderne tyd kom, is dit meer dinge waaroor ek sterk menings het en ek voel 'n bietjie hmm. Hy praat 'n paar bladsye oor die Franse rewolusie, en dit is slegs 'n uitbeelding van dit as 'n belaglike, gruwelike bliksem uit die bloute sonder enige motivering behalwe moorddadige terreur, wat daartoe lei dat hy die Katolieke kerk verdedig en dit as die *werklike *voorstel volksbeweging. Die reël "Teen 'n Franse rewolusie wat meer as twee dekades van manlike nasionalistiese geweld verteenwoordig het, het die Kerk 'n internasionale opstand van vroue bestuur - wat 'n aangename omverwerping van moderne sosiologiese aannames 'ultramontane feminisme' genoem is, het my laat skryf dit neer - dit is 'n uitwissing van die rol van vroue in die Franse rewolusie, 'n uitwissing van die hele geskiedenis van manlike geweld wat 'n belangrike faktor in die kerk was, en 'n uitvee van die werklike feminisme ten gunste van 'n beweging wat onderwerp is aan onderwerping aan 'n man. enigste kerk.
Die groter probleem hier is dat dit sy mislukkings stel om oordeel op ander gebiede in 'n erger lig te werp, en die grootste voorbeeld is slawerny. Dit word al hoe duideliker dat die voorbeelde wat hy gebruik, 95% van die positiewe voorbeelde van Christelike weerstand teen slawerny is, terwyl dit baie beperkte ruimte bied aan die dominante Christelike slawerny wat verdedig en rassisties is. Hy noem die manier waarop die vloek van Noag op sy kleinseun in Genesis 'n instrument geword het vir Bybelse regverdiging van rassisme. maar ongelooflik konsentreer hy daarop (blykbaar) nadat dit eers deur 'n Joodse geleerde gesê is, en daarna opgevolg met verwysing na 'wetenskaplike' rassisme om die slag te versag. Hy beklemtoon die rol van die evangeliste in die afskaffing van die slawehandel, fokus onvermydelik op Wilberforce en dring daarop aan dat dit meestal 'n morele besluit was, en noem dan die koloniseringsprojekte van Sierra Leone en Liberië, waar 'n rassehiërargie geskep is op grond waarvan Afrikaners Christelik genoeg, sonder 'n groter oordeel dat dit later 'probleme' veroorsaak het. In 'n groot mate neem ek aan dat hy dink dat die slegte vanself spreek, maar die mate waarin hy die skuld van Christelike instellings tot 'n minimum beperk of dit ten minste met die taal van goeie bedoelings verskans, is merkbaar en redelik sleg. Die gedeeltes oor die kerstening van die Amerikas is ook besonder sleg hieroor - en beklemtoon die 'goeie' van sinkretisme en samewerking van inheemse elites en die voorbeelde van diegene wat hulle teen die volksmoord uitgespreek het, terwyl hulle skaars aandag gegee het aan die Christendom as regverdiging vir die volksmoord.
'N Besonder duidelike voorbeeld: hy wy 4 goeie paragrawe aan die Amerikaanse burgeroorlog. Eerstens verdeel hy Evangelicals op drie maniere - afskaffing/slawe/Afro -Amerikaners. Hy beskryf die verdediging van slawerny as taamlik bisarre "gly" in blanke oppergesag en maak uitdruklik die punt dat beide afskaffingskenners en slawe 'ewe kwaad' was. Dan verklaar hy die uitbreek van die burgeroorlog, waar die "spanning in gevegte ontplof het" en dit "oënskynlik nie oor slawerny gegaan het nie, maar oor die regte van individuele state om self besluite oor slawerny te neem" sonder om verder te verduidelik. En dan kry ons die reël "Reeds die retoriek van die stryd is uitgespreek in terme van Christelike morele kruistog, danksy die skaars verstandige optrede van 'n vurige Calvinis uit 'n familie wat lankal toegewy was aan die afskaffingsdoel, John Brown."
Woah. Wag. "Skaars verstandig"? Na 'n paar paragrawe wat uitdruklik geen morele veroordeling van slawe bevat nie en die waters modderig gemaak het in plaas van die feite wat dit veroordeel, te voorkom, word John Brown skielik opgevoed net om hom aan te val. Die hele paragraaf nadat ek hier aanhaal. Miskien maak ek te veel daarvan! Maar dit pla my.
Die vergelyking met Smith is bisar. Hy verwyder die gruwelike konteks van "Bleeding Kansas" heeltemal om dit te laat lyk asof Brown se woorde net 'n absurde, onuitgelokte stuk geweld is. Sy 'veldtog' was 'mal' - voor hierdie tyd word die term mal nie deur hom pejoratief gebruik nie en praat van gesonde verstand word slegs van Ivan die Verskriklike en Johannes van Leyden gebruik (ter syde stel word Johannes van Leyden voorgestel as 'n euwel figuur in die 1 sin oor hom, maar dit is sonder bron en as u dit soek, wys Wikipedia daarop dat al die bronne van hom is deur sy vyande wat Anabaptiste vermoor het. vreemde patroon, dit). Deur niks hiervan in konteks te plaas nie, het hy die optrede van John Brown onverklaarbaar gemaak en daarom ook die afskaffing van hom.
Die volgende paragraaf verander dan heeltemal die toon as ons terugkeer na die perspektief van die slawe. Blykbaar was 'die skielike verandering van die suidelike samelewing, die bevryding van vier miljoen mense' 'n diep trauma om die vernietiging en die dood van die oorlog self te vererger ', wat 'n redelike growwe manier is om daaroor te praat. "Suidlanders ['n term wat swart mense duidelik uitsluit] het wraak geneem op swart Christene [uitgesonderd baie swart mense!]" "Hulle het ook hul eie toestand beskou as die van 'n bedreigde slagofferkultuur. Vir die prominente suidelike Baptiste -pastoor in Suid -Carolina en Alabama ET Winkler, die sin regverdig sy verdediging van die Ku Klux Klan aan Noordelike Baptiste in 1872 as 'n voorbeeld van die nodige 'tydelike organisasies vir die regstelling van ondraaglike griewe'. Dit was onwaarskynlik dat hy dieselfde argument sou toepas op enige tydelike organisasies wat bedreig dat swartes kan ontstaan. "Die letsels bly in die Amerikaanse samelewing tot vandag toe."
Niks hiervan is 'n ernstige hantering van die Amerikaanse burgeroorlog, heropbou of slawerny in Amerika nie. Deur geen konteks aan die naïewe leser te gee nie, op die 'mal' John Brown te fokus en 'n verhaal te herhaal wat slawe -simpatiseerders vandag hou met slegs ligte implisiete kritiek - en sekerlik per ongeluk maar dodelik implisiet swart persoonlikheid aan die Christendom vasmaak, sal lesers wegkom 'n baie verwronge siening.
Die probleem is soos ek gesê het voordat dit duidelik is wie die voordeel van die twyfel kry. Die afdeling oor Mormone vermy ongelooflik kritiek op die kerk. Mormoonse poligamie word genoem, maar dit word beklemtoon dat Brigham Young, 'n aaklige vrouehat rasis, poligamie geïmplementeer het "met soveel openbare dekor as wat die negentiende eeu sou wou hê". Die uiteinde daarvan is 'n "inval van eksterne liberale waardes" tesame met die toelaat van swart mans in die priesterskap - die rassistiese verbod word glad nie verduidelik nie. Byna ongelooflik verwys hy na die herroeping van die verbod as 'toelaat dat mans van neger afkoms' priesters word - ek glo dat dit 'n aanhaling is, maar dit is nie in aanhalings nie. Hy sê "Gesonde voorspoed. Het 'n wêreldwye spesialiteit in Mormone geword". Dit is 'n bisarre afwas.
Terwyl dit deur die moderne era beweeg, kry u 'n beskrywing van die burgeroorlog wat die Republikeine as die aanvallers teen die Katolieke Kerk voorstel en hul beweerde misdade teen die geestelikes vir verskeie paragrawe in detail beskryf, terwyl dit weer geen konteks gee van die gruwelik ongelyke samelewing van Spanje nie op daardie stadium. Dan vir 'balans' noem hy dat Franco 'n outoritêre geheime polisie gestig het, maar sonder besonderhede. Die gemiddelde leser gaan wegkom deur te dink dat die nasionaliste reg was.
Ek het genoeg verduur. Ek het ongeveer 90% gekry, sodat ek nie tegnies klaargemaak het nie, maar naby genoeg was. Ek lees nie meer nie en kan dit nie ernstig aanbeveel nie, gegewe sy voortdurende bereidwilligheid om te dek vir die regse orde en vir Christene in die algemeen teen misleidende en heeltemal gevaarlike slawerny -verskoning wat gebruik word om die mense te beskryf wat probeer het om dinge te verander. Se maai. . meer
Sultan Murad IV laat patriarg Cyril (Lucaris) van Konstantinopel verwurg en sy liggaam in die Bosporus gegooi. Cyril was die voorste Ortodokse leier van die sewentiende eeu, hoewel hy opspraak gewek het deur Calvinistiese idees aan te neem, wat later deur 'n Ortodokse sinode verwerp is. Hy het ook as patriarg van Alexandrië gedien.
Gesag vir die datum: Standaard ensiklopedieë.
Die ses-en-twintigjarige James Upton word aangewys as leraar van die Baptist Church in Greenwalk, Londen, wat slegs twaalf lede het. Veertien jaar later het dit gegroei tot 290. Upton sal ook gesange skryf.
Gesag vir die datum: Burrage, Henry S. Baptiste Gesangskrywers en hul gesange. Portland, Maine: Brown, Thurston en Co., 1888.
Die dood van Cyrus Kingsbury, 'n presbiteriaanse sendeling van die Choctaw -Indiane. Hy het ook geld ingesamel om Afro-Amerikaanse slawe te bevry.
Gesag vir die datum: http://digital.library.okstate.edu/encyclopedia/entries/K/KI014.html
Ordening van Onangwatgo [Cornelius Hill] as 'n biskoplike diaken. In 1903 sal hierdie hoof van Oneida die eerste lid van die Oneida -nasie wees wat as priester aangewys is.
Gesag vir die datum: Wikipedia.
Bekendstelling van die Strathcona, sendingboot van Wilfred Grenfell vir sy Labrador -werk. Die skip is vernoem na 'n sleutelskenker en gedoop deur Lady Curzon-Howe.
Gesag vir die datum: Grenfell, Wilfred. 'N Labrador -dokter.
Die dood van James Mountain, 'n Engelse evangelis en skrywer van liedere. Sy bekendste stukke was die deuntjies waarna ons sing & ldquoJesus, I Am Resting, Resting & rdquo en & ldquoLike a River Glorious. & Rdquo
Gesag vir die datum: cyberhymnal
Die dood van James Moffatt, wat 'n nuwe vertaling van die Nuwe Testament gemaak het en kerkgeskiedenis geleer het.
Gesag vir die datum: Encyclopedia Britannica.
Die Moskou Sewe en Siberiese gelowiges neem toevlug by die Amerikaanse ambassade in Moskou.
Gesag vir die datum: Pollock, John Charles. Die Siberiese Sewe. Woordboeke, 1980.
Die eerste drie eeue van die Christendom, soos gesien deur godsdienstige liberale en historici
Gedurende die eerste ses dekades van die eerste eeu nC was die Judaïsme saamgestel uit ongeveer twee dosyn mededingende faksies: Sadduseërs, Fariseërs, Essene, Selote, volgelinge van Johannes die Doper, volgelinge van Yeshua van Nasaret (Iesous in Grieks, Iesus in Latyn, Jesus in Engels), volgelinge van ander charismatiese leiers, ens. Almal het algemene Joodse gebruike gevolg, soos die nakoming van dieetbeperkings, aanbidding by die tempel in Jerusalem, die offer van diere, die onderhouding van weeklikse sabbatte, ens.
Yeshua van Nasaret (oftewel Jesus Christus) het 'n kort bediening uitgevoer (een jaar, in die Galilea volgens die sinoptiese evangelies miskien drie jaar, hoofsaaklik in Judea volgens die Johannes -evangelie). Sy leringe pas baie ooreen met die van Beit Hillel (die huis van Hillel). Hillel was 'n groot Joodse rabbi wat een of twee geslagte voor Yeshua se geboorte in die tweede helfte van die 1ste eeu vC geleef het.
Yeshua is aangekla van wat onder die wet van vandag 'n ernstige aanranding genoem sou word weens sy aanval op handelaars in die tempel. Dit is blykbaar deur die besetende Romeinse magte as verraad of opstand beskou. (Kruisiging, toe dit op 'n nie-slaaf soos Jesus gebruik is, was beperk tot hierdie twee misdade.) Hy is tereggestel deur 'n detail van Romeinse soldate, miskien gedurende die lente, soms in die laat 20's of vroeë 30's CE. Dit lyk asof Nodoby die jaar aangeteken het op 'n manier wat tot vandag toe oorleef het. Die meeste historici dateer uit die gebeurtenis in April, óf die jaar 30 óf 33. Volgens die Evangelies keer sy dissipels aanvanklik terug na hul vaderland Galilea onmiddellik na hul leier se dood.
Vier dekades later, in 70 nC, val die Romeinse leër Jerusalem aan en vernietig die sentrale fokus van die Joodse lewe: die tempel. Dit was 'n absoluut verwoestende slag toe die Joodse lewe heeltemal ontwrig is. Jode kon nie meer by die tempel aanbid nie. Uit hierdie ramp het twee hoofbewegings ontstaan: rabbynse Judaïsme wat in die plaaslike sinagoges gesentreer is, en die Christelike beweging.
Daar was groot diversiteit binne die Christelike beweging gedurende die eerste paar dekades na die teregstelling van Jesus. Sommige van Jesus se volgelinge (en diegene wat Jesus nooit ontmoet het nie, maar wat deur sy leerstellings geïnspireer is) vestig hulle in Jerusalem. Maar ander het oor die bekende wêreld versprei en baie verskillende boodskappe geleer. "Selfs in dieselfde geografiese gebied en soms in dieselfde stede, het verskillende Christenonderwysers heelwat verskillende evangelies geleer en het hulle verskillende sienings oor wie Jesus was en wat hy gedoen het." 1
Gedurende die laaste deel van die eerste eeu nC was die drie grootste groepe binne die primitiewe Christelike beweging:
Joodse Christelike beweging: Dit lyk asof Jesus -dissipels en ander volgelinge wat na Jesus se teregstelling na die Galilea gevlug het, in Jerusalem onder leiding van Jakobus, een van Jesus ' -broers, hergroepeer het. Die groep beskou hulself as 'n hervormingsbeweging binne die Judaïsme. Hulle het 'n sinagoge georganiseer, aanbid en diere gebring vir rituele offers by die Jerusalem -tempel. Hulle het die Joodse heilige dae onderhou, die besnydenis van hulle manlike kinders beoefen, die Kosher -dieetwette streng gevolg en die leer van Jesus beoefen soos hulle dit geïnterpreteer het. Hulle word vandag gereeld na verwys as die Joodse Christene. (Dit moet nie verwar word met volgelinge van die hedendaagse Messiaanse Judaïsme wat 'n evangeliese Christelike geloofstelsel volg nie) 2
Die Joodse Christene onder Jakobus het baie lede ingesluit wat 'n noue verhouding met Jesus gehad het. Hulle het geglo dat Jesus die Joodse Messias was. Hulle het Jesus as 'n groot profeet en rabbi beskou, maar nie as 'n godheid nie. Daar is baie verwysings in die Nuwe Testament na konflikte tussen die volgelinge van Paulus en die Joodse Christene. 8
Joodse Christene is tydens die Romeinse aanval op Jerusalem in 70 nC vermoor, verslaaf of verstrooi.
Paulus het op 'n reeks sendingreise deur die oostelike Middellandse See gegaan en baie heidene (nie-Jode) na sy beweging gelok. Hy is bygestaan ​​deur baie medewerkers, manlik en vroulik. Paulus het kerke in baie van die stedelike gebiede georganiseer, in kompetisie met die Griekse heidendom, mithraïsme, geheimsinnige godsdienste, Judaïsme, baie mededingende Christelike bewegings en ander godsdienste. Sy briewe beskryf hoe hy en sy beweging voortdurend teologies in stryd was met die Joodse Christelike beweging in Jerusalem, en met gnostiese Christene. Paulus het die Romeinse Ryk in die wiele gery, is gearresteer en na Rome vervoer, waar hy onder huisarres gehou is. Hy is omstreeks 65 nC daar tereggestel. Paul se kerke het sy dood oorleef en floreer. Sommige van sy briewe aan verskeie van sy kerkgroepe is later in die kanon van die Christelike Geskrifte (Nuwe Testament) aanvaar.
Sommige gnostici het afsonderlike gemeentes gevorm. Ander het by bestaande Pauliniese Christelike groepe aangesluit. Nog ander was eensame praktisyns.
Benewens die bogenoemde drie hoofgroepe, was daar baie kleiner godsdienstige gemeenskappe, waarna verwys is as Mattheüse Christendom, Johannese Christendom, ens. "Onder Jode, veral in die Ooste, was daar Christelike gemeenskappe en literatuur onder die naam Petrus en Jakobus wat teen Paulus en Johannes gekant was." 6Saam het baie dosyne evangelies en honderde sendbriewe (briewe) verskyn. "Baie van hierdie ander Evangelies buite die Nuwe Testament het baie verskillende sienings van Jesus gehad, geproduseer in gemeenskappe wat baie verskillende insigte oor Jesus gehad het. " 7
Tweede en derde eeu nC:
Die drie groepe binne die primitiewe Christelike beweging het tot in die vroeë tweede eeu oorleef. Een sterf uit en die ander twee brei uit:
Die Christendom is 'n monoteïstiese, deontologiese, Joodse sektariese beweging van die grond af, wat fokus op die lewe, leringe en missie van Jesus van Nasaret (ook bekend as Jesus die Christus). Dit het in die 1ste eeu nC in Jerusalem in Judea begin, en het noordwaarts en weswaarts in die Middellandse See -gebied beweeg deur die pogings en aktiwiteite van Jesus se persoonlik gekose dissipels en apostels - Petrus, Paulus, Jakobus en Johannes (onder andere). Eens 'n klein, Messiaanse Joodse sekte, teen die 4de eeu nC, het die Christendom alle ander godsdienste in die Grieks-Romeinse samelewing oorheers en versprei oor die hele Romeinse Ryk, selfs so ver noord as antieke Brittanje en moontlik so ver oos as Indië. Anders as ander Gnostiese bewegings van die era, was die Christelike boodskap bedoel om openlik en eerlik gedeel te word aan almal wat dit sou hoor - ongeag ras, geslag, ekonomiese of sosiale status. Die narratief van die Christendom is kompleks, net soos die vroeë Christelike leerstellings, wat die beste verstaan ​​word in die kulturele en historiese kontekste van die Christelike beweging en deur die belangrike besluite en optrede van die aanhangers daarvan.
Die tradisionele Jesus -verhaal
Gebaseer op die tradisionele Christelike Skrif, geloofsbelydenisse van die gemeenskap en nie-gekanoniseerde historiese geskrifte van die Christelike Kerkvaders, het die primitiewe Christendom geleer dat Jesus van Nasaret (ook bekend as Jesus Christus) die Seun van God was wat eeue oue Joodse vervulling was profesieë van 'n komende Messias om God se volk vry te maak van slawerny, was paradoksaal geïnkarneer as 'n volkome mens, sonder 'n sondelose lewe om die volmaakte offer te word om die hele mensdom te versoen met Yahweh, die Joodse skepper God. In Jesus se aardse sending het hy die mense van Israel (en nabygeleë streke) geestelik en liggaamlik seergemaak, bevorder hy 'n puristiese, persoonlike geloof wat gebaseer is op absolute liefde vir God en die naaste, en het hy die korrupsie/onderdrukking van die politieke en godsdienstige elite.
Sosiaal het dit tot kontroversie en konflik met die regerende moondhede in Jerusalem, Judea en die Romeinse demese gelei. Uiteindelik is Jesus gearresteer, verhoor en skuldig bevind deur die Sanhedrin onder Kajafas, die Joodse Hoëpriester, en weens verraad in die Romeinse howe onder Pontius Pilatus, die Romeinse goewerneur van Judea (hoewel Jesus se Joodse vyande hom skuldig bevind aan godslastering). Ironies genoeg, in beide gevalle, het die verhoor van Jesus die tradisionele, amptelike Joodse en Romeinse regspraak vir kapitaalmisdade, prosedures en protokol oortree, wat eindig met 'n onwettige vonnis en daaropvolgende teregstelling deur die kruisiging, wat deur Romeinse soldate uitgevoer is oor wat later gebeur het word "Goeie Vrydag" genoem.
Volgens veelvuldige ooggetuies in die streek (soos uiteengesit in die Evangelies en die Sendbriewe), het Jesus deur 'n bonatuurlike opstanding deur God - wonderbaarlik lewendig en gesond - aan 'n verskeidenheid mense verskyn, wat sy vader se missie op aarde perfek uitgevoer het. Iets ironies inaggenome die patriargie van die era, was Jesus se eerste verskyning aan 'n vrou - Maria Magdalena - wat dadelik gehardloop en die ander dissipels vertel het wat sy gesien en gehoor het. Later ontmoetings van Jesus was Maria, die moeder van James Salome Joanna James, die halfbroer van Jesus, die leidende dissipel Petrus en uiteindelik al die oorblywende elf dissipels (behalwe Judas wat vroeër selfmoord gepleeg het) en die apostel Paulus (voorheen bekend as Saul van Tarsus), wat later so 'n belangrike rol sou speel in die vestiging van die Christendom in Europa. Trouens, in Paulus se eerste brief aan die Korintiërs skryf hy dat meer as 500 mense Jesus, die opgestane Christus, tegelykertyd gesien het, hoewel sommige van hulle reeds gesterf het toe hy sy tweede brief aan Korinte geskryf het (1 Korintiërs 15: 6, NASB).
Na 'n besoekperiode van 40 dae en bevestiging dat hy inderdaad uit die dood opgestaan ​​het, het hy die aardse ryk verlaat en opgevaar na die hemel en die Heilige Gees gestuur om hulle te lei en te bemagtig, nadat hy reeds syne voorberei en geroep het dissipels om leraars, gidse en verkondigers te wees van 'n vervulde Messiaanse belofte van God se liefdevolle verlossingsplan wat van Judea aan die bekende heidense (nie-Joodse) wêreld gedeel sou word.
Die Vroeë Christelike Beweging
Met die opdrag van Jesus: "Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees, en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het, en kyk, Ek is altyd by julle , selfs tot aan die einde van die eeu "(Matteus 28: 19–20, NASB), het die volgelinge van Jesus die goeie nuus van die opgestane Messias (die Christus, gr.) begin deel - saam met Jesus se vroeëre etiese vermanings van volmaakte liefde vir God en die naaste.
Alhoewel die Fariseërs en Joodse leiers die gevaarlike invloed van Jesus beskou het as gevolg van sy teregstelling (veral met die bedreiging/waarskuwing van kruisiging omdat hulle sulke oortuigings aangeneem het), was die Christelike boodskap steeds so aantreklik en uitnodigend soos altyd, en die beweging het gegroei , eksponensieel. Terwyl onderdrukkende en polities beheersende leiers van Judaïsme op hul reaksionêre maniere voortduur, bied die vroeë Christene inklusiwiteit en vryheid aan diegene wat wil deelneem aan 'The Way' (soos die beweging soms genoem word).
In hierdie tydperk van groot ekonomiese en sosiale ontbering, skryf die Evangelieskrywer, Luke, in sy kerkgeskiedeniswerk, The Acts of the Apostles,
En almal wat geglo het, was saam en het alles gemeen, en hulle het hul eiendom en besittings begin verkoop en dit met almal gedeel, soos enigiemand sou nodig hê. Dag vir dag het hulle met een gemoed in die tempel voortgegaan en brood van huis tot huis gebreek, saam met blydskap en opregtheid van hart geëet, God geprys en guns by die hele volk gehad. En die Here het daagliks diegene wat gered word, bygevoeg (Handelinge 2: 44–47, NAV).
Nie verrassend nie, namate die aantal Jesus -dissipels toeneem, het die Joodse leiers wat vroeër bedreig was deur Jesus se boodskap en invloed op 'n samelewing wat hulle volle hegemonie wou hê, bekommerd dat die Jesus -beweging kon regeer, en het hulle kritiek en vervolging op Jesus gerig dissipels en volgelinge, waarvan baie uit die gebied gevlug het na veiliger, meer ontvanklike gebiede (ten minste aanvanklik). Tog het baie vroeë Christenleiers dapper in Jerusalem en Judea gebly om hulle boodskap van Christelike liefde en redding te verkondig, wat gelei het tot openbare mishandeling deur owerhede wat vasbeslote was om hierdie gevaarlike sekte van die Messiaanse Judaïsme te blus. Die apostel Lukas skryf op,
. . . en nadat hulle die apostels ingeroep het, het hulle hulle geslaan en beveel om nie in die naam van Jesus te spreek nie, en hulle daarna vrygelaat. . . En elke dag, in die tempel en van huis tot huis, het hulle voortgegaan om Jesus as die Christus te leer en te verkondig (Handelinge 5: 40, 42, NLV).
Hierdie Christelike ywer het baie mense aangespoor om te volg, maar dit het baie mense aan die ander kant van die argument tot meer ernstige pogings aangewakker. Die apostel Stefanus is dus die eerste opgetekende martelaar van die Christelike beweging (Handelinge 7, NASB), en op grond van buite-Bybelse verslae van die tyd, volg ander kort daarna op Stefanus se afsterwe. Die dissipel Andrew is gekruisig op 'n 'X' in Griekeland die dissipel Matteus is in Ethiopië deur die swaard doodgemaak die dissipel Bartholomew (ook bekend as Nathanael) is in Armenië doodgeslaan, die dissipel James Zebedee is in Jerusalem onthoof, die dissipel Thomas is gesteek deur 'n spies in Indië is die dissipel Jude deur pyle gedood tydens sy sendingwerk die vervangende dissipel, Matthias is gestenig en onthoof vir sy geloof die apostel Johannes (en evangelieskrywer) is in olie gekook, maar op een of ander manier het die apostel Barnabas met klippe doodgegooi in Salonica is die Evangelieskrywer, Johannes Markus, deur perde deur die strate van 'n naamlose Egiptiese stad doodgesleep, die Jakobus, die Regverdige, is oor 'n krans gegooi, het op een of ander manier oorleef, maar daarna is die leier van die dissipels, Peter, onmiddellik doodgekap is onderstebo gekruisig in Rome onder keiser Nero en die apostel Paulus is onthoof onder die vervolging van Nero.
Namate die vroeë Christelike beweging versprei het, het die vroeë Jesus-volgelinge hul begrip van die nuwe verbond tussen God en die mensdom met die Grieks-Romeinse subkulture wat hulle teëgekom het, oorgedra. Meer nog, hulle het 'n nuwe en bevestigende godsdienstige filosofie gedeel wat teenkultureel was teenoor die bygelowige, hedonistiese, relativistiese sedes van die dag. Hulle het gepraat van die werklikheid van die enigste God in politeïstiese gemeenskappe wat nooit die lewe geken het sonder 'n toenemende (en dikwels onkenbare) panteon van gode nie. Hulle het mense aangemoedig om te lewe volgens die gees en nie die vlees nie, en het kuis leefstyle aangeneem wat ander mense se liggame (en hul eie) vereer in plaas van seksualiteit te ontgin en te misbruik vir kortstondige plesier. Hulle het mense aangespoor om te sorg vir die swakstes en behoeftiges in die samelewing - die weeskinders, die weduwees, die armes - en om aktiwiteite soos egskeidings en vervolging te vermy wat hul verhoudings met mekaar vergiftig. In die Grieks -Romeinse wêreld was idees soos hierdie radikaal, verfrissend, maar word soms as redelik subversief beskou, indien nie pervers nie.
Sulke Christelike aktivisme het nie ongesiens verbygegaan nie, veral nie deur die provinsiale leiers wat nie hou van enige burgerlike onrus wat die Pax Romana en geldelike gewin belemmer het nie. Met die vernietiging van die Tempel van Jerusalem in 70 HJ en Diaspora (die gedwonge verspreiding van die Jode uit Israel) wat gevolg het, na die 1ste eeu n.C., het Christelike beroering meestal gekom van die Romeinse leierskap wat min, indien enige, vergelding of wraak gevrees het Christene wat bekend was vir hul passiwiteit en vreedsaamheid (en wat min politieke vriende in die senaat gehad het). Lede van die Vroeë Christelike beweging het dus dikwels politieke teikens en sondebokke geword vir die sosiale kwale en politieke spanning van spesifieke heersers en onstuimige periodes gedurende die eerste drie eeue nC, maar hierdie vervolging was sporadies en selde ryk, maar dit was verwoestend, nietemin.
Die vervolging van die Christene het nie geëindig met die dood van die dissipels en die apostels nie; hul leerlinge en opvolgers, die kerkvaders (antieke teoloë, kerkleiers en verdedigers van die ortodokse Christendom) het ook Romeinse vyandigheid en mishandeling van hulle oortuigings verduur, net soos ander perifere Christenmanne, -vroue en -kinders (van alle ouderdomme) wat hulself "Christen" genoem het. Die drie belangrikste periodes van vervolging het plaasgevind tussen 64-95 nC (keiser Nero tot keiser Domitianus), 112-250 CE (keiser Trajanus tot keiser Decius) en 250-311 CE (keiser Valeriaan tot Diocletianus).
Oor die algemeen is mense van alle godsdienstige oortuigings binne die Romeinse Ryk geduld, politeïsme was destyds die norm vir die meeste Mediterreense samelewings. Maar om die Ryk doeltreffend en winsgewend te laat funksioneer, moes die sosiale orde ten alle koste gehandhaaf word. Onderdanigheid aan die keiser was nie 'n opsie nie, maar Christene kon en wou nie sê: "Here, Here," aan die keiser wat op die troon was nie, of 'n goddelike offer bring in hul goddelike eer. Dit veroorsaak gereelde wrywing met die Romeinse owerhede, en wie 'n konflik begin het, was minder belangrik vir die Romeinse goewerneurs as die handhawing van vrede en instemming, daarom is die lastige elemente uitgeskakel as 'n waarskuwing aan ander oor die uitdaging van die absolute heerskappy van Rome.
Senator en Romeinse historikus Gaius Cornelius Tacitus (56-120 nC) vertel,
Nero het as skuldiges opgetree en gestraf met die grootste verfyning van wreedheid wat 'n klas gehaat het vir hul gruwels, wat algemeen Christene genoem word. Nero se sondebokke (die Christene) was die perfekte keuse omdat dit tydelik die druk van die verskillende gerugte rondom Rome verlig het. Christus, van wie hulle naam afgelei is, is tereggestel in die regering van Tiberius aan die hand van die prokureur Pontius Pilatus. Hierdie verderflike bygeloof het 'n oomblik nagegaan, nie net in Judea, die bron van die bose nie, maar selfs in Rome.
Omdat hulle so teen-kultureel en moreel uitlokkend was, was baie Christene vermaaklik (of 'n waarskuwing vir almal wat ook konflik of opstand in die Romeinse samelewing sou veroorsaak) in die Romeinse sirkus of op ander verskillende gladiator-arena's in die Ryk, waarin hulle kon gekruisig, lewendig verbrand, na leeus of ander wilde diere gegooi word sonder verdedigingswapens, onthoof, op pikke of spiese gehak, gehang, getrek en in kwarte gesny, of doodgemaak deur gladiators (alhoewel sulke gebeurtenisse nie baie skouspelagtig was nie, inaggenome die vreedsame nie-weerstand) van die vroeë Christene). Hoeveel Christene tydens hierdie Groot Vervolgings vermoor is, is egter onbekend, maar baie geleerdes het geglo dat dit in duisende tel. Sommige martelare (een wat vir die geloof sterf) was leiers in die steeds groeiende kerk, maar die meeste ander was slegs basiese volgelinge in die Jesus -beweging.
Alhoewel nie elke Romeinse keiser genadeloos was in die behandeling van Christene nie, val verskeie heersers op as gevolg van hul erns of wreedheid. Keiser Nero (r. 54-68 nC) was emosioneel onstabiel, betrokke by verskeie sameswerings, 'n swak administrateur, en gebruik die Christene as 'n afleiding van sy keiserlike mislukkings en frustrasies. Daar word gesê dat keiser Domitianus (r. 81-96 nC) ''n deeglik nare persoon is, selde beleefd, onwelvoeglik, arrogant en wreed'. Hy was 'n swart-en-wit denker en het anti-Joodse en anti-Christelike wette ingestel en geëis dat Christene hom as god aanbid (mense sou na hom verwys as dominus et deus - —'Meester en god '). Keiser Decius (r. 249-251 nC) het ook koninklike bevele uitgevaardig om die Christendom te onderdruk, en eis dat alle Christelike biskoppe aan hom offerandes bring.
Ten spyte van die beroemde wreedheid van Nero, het die grootste vervolging van almal moontlik plaasgevind tydens die bewind van keiser Diocletianus (r. 284-305 nC). Hy was 'n yweraar vir heidendom en noem homself 'die dominee van Jupiter' en glo dat die verduistering van die Romeinse mag meer te wyte was aan die Christendom as 'n slegte bestuur. Hy het dus die sterkste anti-Christelike bevele van al die keisers uitgereik en beveel dat alle Christelike kerke verbrand moet word, dat alle Christene van die politieke amp ontneem moet word, dat alle Christelike geskrifte en bybels verbrand moet word, en dat alle private en openbare aanbidding van Jesus sou ophou. Ten spyte van sy streng maatreëls, het die Christelike beweging egter sterker geword.
Een van die bekendste Christelike martelare was Polycarpus, die biskop van Smirna (Turkye), wat tereggestel is tydens of rondom die bewind van Marcus Auerlius (r. 161-180 nC). Een van die dissipels van die apostel Johannes - die ander was Papias van Hierapolis (ongeveer 70-163 nC), Ignatius van Antiochië (ongeveer 35 CE - 108 CE) en Irenaeus van Lyons (vroeg in die 2de eeu - 202 CE) - Polycarpus was 'n bewaker van die geloof en onwankelbaar tot die einde van sy dae. In die Martelaarskap van Polycarp, skryf die (onbekende) skrywer,
Ses en tagtig jaar het ek Christus gedien, en Hy het my ook nooit kwaad aangedoen nie. Hoe kon ek dan my God wat my gered het, laster? U bedreig die vuur wat 'n uur lank brand en dan geblus word, maar u weet nie van die vuur van die komende oordeel en die vuur van ewige straf nie. Bring wat jy wil.
Martelaarskap was nie net beperk tot amptenare in die Christelike beweging of gelowiges slegs uit die manlike geslag nie. In 203 n.C. het vyf Kartagoërs die keiserlike bevele van Septimus Severus (145-211 n.C.) verontagsaam en is hulle later gearresteer, waaronder Vibia Perpetua, 'n twee-en-twintigjarige Romeinse edelvrou en haar bediende/diensmaagd, Felicitas. 'N Jong ma, Perpetua, is toegelaat om haar jong kind in die gevangenis te borsvoed, en Felicitas was agt maande swanger, maar albei vroue wou steeds nie hul geloof herroep nie (ondanks die besware en die pleit van Perpetua se pa). Tydens hul teregstelling is hulle eers deur 'n mal koei geteister, en uiteindelik is hulle deur die swaard in die arena gestuur. Die drie ander slawe - Revocatus, Saturnius en Secundulus - is geslaan en toe in die arena gegooi om hulself te verdedig teen 'n wildevark, 'n beer en 'n luiperd.
Die Canon van die Skrif en Ortodoksie
Selfs met die voormelde uitdagings vir die Christelike beweging, van die vroegste dae tot die eeue van ontwikkeling, het die Christendom se fokus op die stigter gebly - Jesus Christus van Nasaret. Die Apostoliese en Kerkvaders het probeer om die outentieke boodskap van Jesus en sy dissipels te bewaar deur werke en idees te verwerp wat meer was as net ongegronde mites, persoonlike vooroordele of onbetwisbare leerstellings rakende teologie oor God en Jesus. Boonop moes die ekumeniese rade van alle gebiede van die Romeinse Ryk 'n meerderheidsregering of oortuiging aanvaar - Antiochië, Rome, Alexandrië, Kartago, ensovoorts, voordat daar toewyding was, moes daar noukeurige Christelike konsensus wees.
By die bepaling van die standaard of kanon vir die Christelike skrif, het die vroeë Christelike leiers 'n vierstemmige 'rubriek' en 'n internasionale gemeenskapsbevestiging gebruik om boeke en briewe vir Bybelse opname goed te keur of te verwerp. Eerstens moes die geskrifte Katoliek wees, universeel oor die hele Mediterreense godsdiens gebruik word, tweedens, die geskrifte moes Ortodoks wees, of die regte waarhede van Jesus en sy boodskap bevat, derde, die geskrifte moes apostolies wees of in die tyd van Jesus geskryf word uiteindelik deur sy dissipels/apostels, moes die geskrifte tradisioneel wees, of gereeld en gereeld deur Christelike kerke gebruik word. As 'n boek of brief hierdie 'JAS' op sy rug kon plaas, was dit waardig om in die Bybelse kanon opgeneem te word.
Vanweë hul historiese nabyheid aan Jesus en sy direkte opleiding van hul outeurs, is die Evangelieverslae en briewe (die Sendbriewe) van die dissipels/apostels boonop beskou as voortreflike, gesaghebbende bronne in die onderskeiding van outentieke Christelike leer. In teenstelling met sommige wat beweer dat hierdie vroeë Christelike kerkvaders uit persoonlike voordeel hul keuses gemaak het, is dit interessant om daarop te let dat geen van die apostels se eie geskrifte (The Didache, 1 & 2 Clement, die Briewe van Ignatius, die brief van Polycarpus) , die brief van Barnabas, die herder van Hermas, ens.) het dit in die Bybelse kanon gehaal ondanks die groot kulturele waarde en invloed.
Ondanks streeksverskille en nadruk, ten spyte van sterk persoonlikhede en gemeenskapsoorheersing, is die belangrikste beginsels van die Christendom vir die kerk vasgestel, met behulp van die Skrif as die belangrikste gids, en slegs bevestig deur ekumeniese rade van regoor die Middellandse See. Dit is gedoen beide vir eenheid binne die Christelike liggaam, maar ook om te beskerm teen ketters wat deur verskillende valse leraars en bewegings (waarvan baie vandag nog deur sommige mense gehou word) in die Christendom inkom.
Die gnostici bevorder byvoorbeeld 'n geheime weg na die goddelike wat die vlees verneder het en die teologie van die Hebreeuse geskrifte weerspreek met sy eie panteon van godhede, demone en geestelike wesens. Doketisme het die idee bevorder dat Jesus blykbaar net aan die Kruis sterf, aangesien hy slegs 'n gees was en nooit werklik geïnkarneer was nie. Arianisme het beweer dat Jesus 'n geskape wese was, nie gelyk aan God die Vader nie. Nestorianisme was van mening dat Jesus as twee afsonderlike mense bestaan, en dat slegs die mens Jesus gely en gesterf het aan die kruis. Pelagianisme het die idee voorgestel dat Adam se erfsonde nie deur hom na die hele mensdom oorgedra het nie, en dat alle mense hul eie redding kan bewerkstellig deur die wil en wyse keuses. Al hierdie bewegings weerspreek op een of ander manier skriftuurlike bewyse in die Ou en Nuwe Testament van die Bybel.
Daarom het vroeë kerkleiers, met behulp van Bybelse verifikasie, hard probeer om die bonatuurlike verhouding van Vader, Seun en die Heilige Gees saam te stel en te kommunikeer, wat hulle uiteindelik 'die Drie -eenheid' genoem het - die Latynse woord vir 'Drie -eenheid'. Die kerkvaders het spesifiek tot die gevolgtrekking gekom dat God as 'n enkele god bestaan ​​met drie afsonderlike, maar permanent verbonde persone in sy ontologie. Dus, alhoewel hy een God is, word hy ook in homself gedifferensieer om sy goddelike wil in die hemel, die heelal en op aarde te volbring. Hy is nie drie geskeide entiteite of wesens nie, en hy is ook nie 'n enkele persoon wat homself in drie vorme openbaar nie (wat die kettery, Modalisme, beweer). Paradoksaal genoeg is God se persone gelyktydig en nie opeenvolgend nie, en via 'Perichoresis' dans hulle om mekaar ', met die fokus op spesifieke aktiwiteite, hoewel hulle mekaar en mekaar se werk steeds omhul. Alhoewel dit nie spesifiek in die Bybel in die Bybel verwys word nie, kan die werklikheid van die Drie -eenheid in beide die Hebreeuse en Griekse geskrifte waargeneem word, hoewel dit meer opvallend is in die bewerings en verduidelikings van die Nuwe Testamentiese skrywers.
Om die oorspronklike boodskap en betekenis van die Christendom te bewaar, het verskeie Christelike gemeenskappe geloofsbelydenisse geskep ('n formele verklaring van godsdienstige oortuiging) om die Christelike leer en kenmerke te help definieer en verdedig. Baie beskou Romeine 10: 8-9 as die eerste Christelike geloofsbelydenis - "Die woord van geloof wat ons verkondig: As u met u mond bely: 'Jesus is die Here', en in u hart glo dat God hom uit die dood opgewek het , jy sal gered word. "
Christelike tradisie dui daarop dat die dissipels van Jesus later die apostelbelydenis (ongeveer 150 nC) na Jesus se kruisiging geskryf het, hoewel moderne geleerdheid die datum na die 2de eeu nC stel. In hierdie ou geloofsbelydenis stel dit God voor as die skepper, bespreek dit Jesus se geboorte, dood, opstanding en hemelvaart. Dit verwys ook na die Heilige Gees en sy kommunikasie met die wêreld (hoewel dit 'n amptelike bespreking van die Drie -eenheid weglaat), en eindig met 'n verduideliking van die kerk, sy heiliges en die hiernamaals.
Onder toesig van keiser Konstantyn I is die Geloofsbelydenis van Nicene (325 nC) saamgestel deur 'n ekumeniese raad wat deur die meeste Christelike groepe as gesaghebbend aanvaar is en nie, maar nie deur die Oos -Ortodokse Kerk nie (ten minste die tweede weergawe in 381 CE word verwerp omdat dit in die Filioque -klousule bygevoeg is - "En die Seun"). Dit beskryf die bestaan ​​van Jesus Christus, sy rol in die toekomstige oordeel van die mensdom, hoe Jesus 'homoousis' is - uit een stof met God, hoe/waarom die Heilige Gees aanbid moet word as deel van die heilige familie, bespreek die vereiste van doop, en die interessante aardse bediening van Jesus Christus tot 'n minimum beperk.
Alhoewel daar ander is, is die Athanasian Creed (328 CE) belangrik, aangesien dit hoofsaaklik oor die Drie -eenheid handel, en dit stoot terug teen die dwaalleer van die dag: Arianisme, Docetisme, Modalisme en Monofytisme. Dit brei uit op die Geloofsbelydenis van Nicea en bevorder 'n meer eksklusiewe begrip van redding en ewige verwerping vir nie-gelowiges.
Konstantyn die Grote en die vestiging van die vroeë Middeleeuse Christendom
Die volgelinge van Jesus Christus sou uiteindelik 'n verligting kry van hul eeue lange stryd om Jesus Christus as hul koning en Heer in die Romeinse samelewing te aanbid onder keiser Flavius ​​Valerius Constantinus, ook bekend as Konstantyn I die Grote (omstreeks 280-337 nC). In teenstelling met sy voorgangers, en miskien as gevolg van die verwoesting en verswakking wat gevolg het nadat Diocletianus die keiserlike troon in 305 HJ afgedank het, het Konstantyn waarde (en moontlik die waarheid) op die Christelike manier raakgesien en, nadat hy aan bewind was, stappe geneem om alle voormalige wetlike beperkings op die Christendom. Konstantyn het in die Edik van Milaan, wat in 313 nC saamgestel is, spesifiek nuwe vryhede en beskerming teenoor die eeue-oue besware aan die burgers van die Ryk gebied. Ongetwyfeld het Christene uit die vierde eeu nC 'n vreedsame vrede gevoel toe hulle in die Edik van Milaan gelees (of gehoor het),
As u sien dat dit aan ons [Christene] toegestaan ​​is, sal u aanbidding weet dat ons ook aan ander godsdienste die reg gegee het om hul aanbidding gratis en vryelik te onderhou ter wille van die vrede van ons tyd. kan die vrye geleentheid kry om te aanbid soos hy wil, hierdie regulasie word gemaak sodat ons skynbaar geen afbreuk doen aan die waardigheid van enige godsdiens nie.
Alhoewel Konstantyn se "bekering" tot die Christendom omstrede is (was dit om persoonlike of politieke redes?), Het die toekomstige enigste keiser later gepraat van 'n droom wat hy gehad het die nag voor sy kernstryd met Maxentius by die Milvian Bridge (312 CE) waarin God het hom aangesê om die Christelike "Chi-Rho" -monogram op sy soldate se skilde te laat skilder om sukses te verseker. Aangesien Maxentius se magte dubbel die van Konstantyn was, was Konstantyn se kans op sy beste skraal. Of dit nou was weens wanhoop of blinde geloof, hy het na bewering die instruksies in sy droom onderwerp (alhoewel vroeë berigte oor die geveg die goddelike visie uitlaat, "In hoc signo vinces" - "In hierdie teken oorwin"), 'n nuwe banier van trou in die stryd gedra en die dag gewen.
Sy oorwinning behaal, en met die verdrinking van Maxentius vroeër in die geveg, word Konstantyn in 324 n.C. die enigste keiser van 'n onverdeelde ryk. Hy was 'n gepaste en inspirerende administrateur en het begin met die hervorming van die groot Romeinse Ryk wat al dekades lank afneem, met God agter hom. Meer nog, hy het 'n beskermheer geword van die Christendom en sy kerk, Christene aangestel in hoë politieke ampte en hulle dieselfde regte gegee as ander heidense politieke amptenare, wat die weg gebaan het vir die Christendom om die samelewing te lei - nie daardeur gesleep of verpletter word nie.
Teen die 5de eeu nC het die Christendom die staatsgodsdiens van die Romeinse Ryk geword, wat gelei het tot 'n dramatiese verandering in hoe die geloof in 'n groter samelewing afspeel. Dit het 'n verskuiwing in die Christendom van privaat na openbare aanbidding veroorsaak van 'n duidelike Joodse karakter na 'n meer in ooreenstemming met die heidene van 'n individuele aangeleentheid na meer 'n gemeenskapsaak van 'n soekersgedrewe geloof na 'n uitsluitlik gekose groep gelowiges uit 'n losser, meer informele struktuur vir die van verskillende funksies en gesag, en van geslagsbemagtiging tot meer spesifieke geslagspesifieke beperkings. Boonop moes Christenleiers uitvind hoe die Christendom met die Romeinse reg en die regering geïntegreer is, met barbaarse mense omgegaan het en steeds die essensie van Jesus se leringe en missies vir sy volgelinge gehandhaaf het.
Die volgende twee eeue van die Christendom sou die ontwikkeling van die biskopskap en die opkoms van 'n godsdienstige aristokrasie beleef - die geestelikes en leke, die pousdom, die priesterskap van sommige, nie almal nie, gelowiges. Waar rykdom voorheen 'n teken was van hebsug en uitbuiting, wat eens goedgekeur en betrokke was by die keiser, is rykdom nou in 'n gunstiger lig gesien. 'N Selfs groter samestelling was die verskuiwing van Christelike pasifisme na militarianisme (ook ongetwyfeld as gevolg van die sinkretisering van die Christendom in die sekulêre samelewing). Teologies was daar 'n wegbeweeg van millennialisme en die wederkoms van Christus na 'n meer praktiese, aardse begrip van die koninkryk van God, die handhawing van geestelike onthouding en die veroordeling van simony, die toevoeging van die vagevuur tot die belangrikste middeleeuse kerklike dogma om die vestiging van die Sakramente, wat institusioneel die uiterlike tekens van God se innerlike genade in die lewens van sy volgelinge en die evolusie van Christelike monastiek in Europa en Afrika gedemonstreer het.
Sommige beskou hierdie institusionalisme as in stryd met die oorspronklike Jesus -beweging, maar dit is die beste om te onthou dat Jesus volgens die Christelike Skrif bevestig is dat die Joodse geskrif die geprofeteerde Messias is, dat hy jare lank gereeld en entoesiasties in die tempel geleer het, het hy bevestig en het deelgeneem aan die talle Joodse feeste en gebruike wat van Judaïsme vereis word, en hy het namens die mensdom die volmaakte priester en offer geword voor God. Boonop het Jesus ook sy twaalf dissipels gestig om amptelike ambassadeurs van die koninkryk van God te wees, om as boodskappers van die nuwe verbond tussen God en die mensdom op te tree. Hy het hulle ook belowe dat hulle by die finale oordeel die stamme van Israel sou wees.
Tog was Jesus behoorlik verstandig om die beste uit alle situasies te maak, hetsy persoonlik of publiek, privaat of institusioneel, en het elke situasie in 'n geleentheid verander om God met sy hele hart, siel en verstand lief te hê en om sy naaste lief te hê soos homself. Hy het ook sy gelowiges versoek om sy liefdevolle model te volg om die wêreld vir God te bereik. Soos die apostel Paulus in Galasiërs skryf, wat een van die oudste selfdefinisies van die Christendom insluit, "Genade vir julle en vrede van God ons Vader en die Here Jesus Christus wat Homself oorgegee het vir ons sondes, sodat Hy ons van die teenwoordig die bose eeu, volgens die wil van ons God en Vader, aan wie die heerlikheid vir ewig is. Amen "(Galasiërs 1: 3-5, OAV).
In die meer as 20 eeue sedert die bediening van Jesus het baie Christene gewillig en opofferend probeer om die wêreld vir God te bereik, om die groot gebod van Jesus Christus voort te sit in hul eie ingewikkelde lewens, veranderende kulture en onvolmaakte maniere - soms ten goede , soms vir erger. Dit was waar in die 1ste eeu, nC, en eeu na eeu is dit steeds 'n werklikheid vir die Christelike beweging, 2000 jaar later.