BO: Bakterieë op 'n speld se punt—’n kolossale vergroting met hulp van ’n elektronmikroskoop, wat klein voorwerpies tot 100 000 keer groter kan maak.
Daar is “goeie” bakterieë en “slegtes”, maar baie meer nuttiges as skadelikes. Al tel sekeres wel onder die grootste mense­moordenaars wat daar is, is ander weer uiters noodsaaklik vir die voortbestaan van lewe op ons planeet…
LINKS: Nog ’n foto van die bakterie Escherichia coli—of E. coli—geneem met ’n sogenaamde AFM (Engels: Atomic Force Microscope). Dit is verkry deur met ’n uiters skerp punt wat slegs ’n paar atome dik is oor die oppervlak van die bakterie heen te beweeg. Die piepklein hoogteverskille wat algaande waargeneem is, is elektronies vergroot en na ’n rekenaar gestuur wat die beeld saamgestel het.
Bakterieë vermenigvuldig in die reël deur ongeslagtelike seldeling. Dit wil sê een sel verander in twee soos, sê maar, ’n waterdruppel teen ’n ruit wat in die middel al hoe maerder word totdat dit naderhand in twee druppels wegbiggel. Elke sel is ’n presiese weergawe van die sel waaruit dit gekom het. Teenoor die enkele sel van ’n bakterie kry ons byvoorbeeld die menslike liggaam met sy miljoene selle.
Daar is skaars ’n hoekie op ons lewende planeet waar jy nie bakterieë sal vind nie. In die wolke in die lug, op die ys van Antarktika, in die swaweldampe van ’n byna kokende warmbron, tien kilometer ondertoe op die seebodem, 1500 meter onder die aardoppervlak in soliede rots, in ’n verrottende perske, in die wortels van plante, in die pense van diere en selfs in jou mond—noem maar ’n plek en bakterieë is daar.
Wat meer sê, die einste menslike mond huisves meer as 500 bakteriële spesies. En die eenvoudigste vorms van bakterieë is so klein dat tot 20.000 langs mekaar ’n ry van slegs een sentimeter lank sal vorm. Groot kolonies kan dus in 'n druppeltjie water swem, met fyn haaragtige uitgroeiseltjies wat hulle voorstu. ’n Enkele teelepel vrugbare bogrond bevat sowat ’n miljard bakteriële selle (plus nagenoeg 120.000 swamselle en ongeveer 25.000 algselle).
bakterieë op die hele aarde moet wees—maar dis ’n syfer wat vir ons niks beteken nie omdat dit te groot is om te begryp. Die volgende vergelyking sal stellig verstaanbaarder wees: as ons al die bakterieë en alle lewende diere sou kon weeg, sou dit blyk dat die bakterieë tien keer swaarder is!
Gelukkig gebeur dit nie. Dit is danksy die bakterieë se enorme wedywering vir kos en omdat ander piepklein organismes, byvoorbeeld skimmel, stowwe vervaardig wat bakterieë laat vrek.
Sulke feite is lank nie die enigste wat bakterieë so uiters fassinerend maak nie. ’n Mens kan jou immers kwalik indink in ’n lewetjie wat so kort as vyftien minute kan wees. Of een wat dikwels geslyt word op een kolletjie wat minder as ’n duisendste van ’n millimeter breed is en waar konsepte soos dag en nag, die weer en bo en onder betekenisloos is.
Maar in teenstelling met daardie kortstondige lewetjie van ’n kwartier, is daar die ander uiterstes in die magtige ryk van die bakterieë. Só is daar mikrobes wat blykbaar 4800 jaar lank in die steenwerk van Peruaanse piramides bly lewe het of ander wat moontlik 11 000 jaar in die ingewande van ’n goed behoue geblewe mastodon (prehistoriese olifant) oorleef het. Dit kan darem in die laasgenoemde geval wees dat dit slegs die nasate van die oorspronklikes is wat nog gelewe het omdat daar so baie weefsel was waarop hulle kon teer.
Maar in ’n meer onlangse klassifikasie word hulle eerder volgens hul eienskappe as hul vorm ingedeel. Behalwe wat hul vorm aanbetref, kan ons hulle met ’n gewone mikroskoop egter nie juis van klein lugblasies onderskei nie.
WAT is dan die nut al dan nie van al hierdie primitiewe skepseltjies? Niemand kan meer ontken dat hulle van groot belang vir die wêreld as ’n geheel en in die besonder vir die mensdom is nie. Só is bakterieë byvoorbeeld kardinaal in die vorming van vrugbare grond, die afbreking van besoedelende stowwe soos olie en plastiek, die beheer van insekte, die maak van medisyne en wat nog alles.
Trouens, die mikrobiologie is ’n reusagtige en groeiende studiegebied en, selfs as jy nie van plan is om jou ooit in dié studierigting te begewe nie, kan dit jou steeds interesseer om te verneem watter enorme rol bakterieë in ons lewens speel.
Nog ’n voorbeeld van die nut van bakterieë, hoewel ietwat ekstreem, is die volgende: in Nederland, waar duine en dyke die see van die laagliggende land moet weghou, is daar nou al selfs planne om sekere bakterieë te gebruik om die duine te verstewig deur hulle in sandsteen te verander. Hierdie besondere bakterieë skei kalsiet (kalksteen) af, wat as 't ware sandkorrels aan mekaar vasmessel! Alles het glo begin by ’n Australiese navorser, ene Vicky Whiffin, wat bakterieë vir die restourasie van sandsteen-monumente gebruik.
Teenoor “goeie” bakterieë is daar natuurlik ook die skadelikes, die groot verwekkers van siektes. Dié soorte versprei veral deur middel van besmette kos, afval, vullis en seksuele kontak. Dat bakterieë, die groot hulp van die mens, dus ook onder die grootste mensemoordenaars tel, is ’n jammerlike waarheid.
As hulle hulle in jou weefsel tuis maak, absorbeer hulle voedsel uit die vloeistof in hul omgewing. Die bakterieë kan so vinnig aanteel dat die weefsels beskadig raak en die mens daarvan doodgaan. Bakterieë kan ons ook op 'n ander manier laat sterf: hulle kan gifstowwe (toksiene) vrystel wat dodelike siektes veroorsaak.
Bakterieë wat siektes in soogdiere en voëls veroorsaak, groei gewoonlik die beste by liggaamstemperature. Baie bakterieë wat koudbloedige diere soos slange en skilpaaie siek maak, kan dit nie aan warmbloedige voëls of soogdiere doen nie, omdat die warm liggaamstemperature die bakterieë doodmaak of hul groei beperk.
Bakterieë kan egter ook erg taai en gehard wees—baie soorte vrek nie eens as hulle 'n lang tyd in ys gelê het nie. Daarteenoor kan geen bakterie groot hitte en 'n lang blootstelling daaraan oorleef nie. Snydokters kan dus hul instrumente deeglik reinig deur dit vir vyftien tot twintig minute in kookwater te dompel.
IN die laat 1600’s het ’n vaardige lensmaker, die Nederlander Antoni van Leeuwenhoek, die eerste mens geword wat bakterieë onder die mikroskoop bestudeer het. In die negentiende eeu het die Franse wetenskaplike Louis Pasteur en die Duitse geneeskundige Robert Koch die rol van bakterieë in die ontstaan van siektes uitgewys.
In die twintigste eeu het die bakteriologie met rasse skrede vooruitgegaan. Van groot belang was die bydraes van ’n aantal wetenskaplikes van oor die wêreld op die gebied van die mikrobiese ekologie. Hulle het naamlik aangetoon dat bakterieë noodsaaklik in voedselwebbe en die globale gesondheid van die aarde se ekosisteme is.
Die ontdekking dat sekere bakterieë samestellings vorm wat dodelik vir ander bakterieë is, het weer tot die ontwikkeling van sekere antibiotika gelei, wat ’n omwenteling in die geneeskunde tot gevolg gehad het.
Sonder goeie bakterieë sou die aarde bra woes en leeg gewees het. Maar skadelike bakterieë wat so gehard raak dat hulle nie langer getem sal kan word nie, dra eweneens die spreekwoordelike kiem van algehele vernietiging met hulle saam. Dit is ’n hoogs onrusbarende gedagte.