Die grootste en belangrikste nuus hierdie jaar is nie die dood van Winnie Mandela soos dit onlangs in die groot media voorgestel is nie. Dit is ook nie die droogte in die Wes-Kaap nie. (Gelukkig het seisoenreëns uitkoms in die Wes-Kaap gebring. Oplossings sal nog gevind moet word vir die daarstelling van infrastruktuur om water beter op te gaar. Die dreigende droogte-ramp het inderdaad die gebrek aan tydige beplanning aan die kaak gestel.)
Oor die afgelope weke het wye kritiek teen die voorgenome beleid oor grondonteiening ingestroom. Een van die tekens dat die besware die mure begin kraak is die feit dat die ANC nou elke keer dié stertjie aan hulle storie byvoeg: “...onteiening sonder vergoeding, maar op so ’n wyse dat dit nie voedselsekerheid in gevaar sal stel nie.”
Die feit van die saak is dat die voorneme om grond sonder vergoeding te onteien ’n ondemokratiese vergryp binne die hele orde van die ekonomie te weeg sal bring. Die soet sousie oor voedselsekerheid en volhoubaarheid maak die kriminele aard van die beleid nie minder ernstig nie. Bowendien het navorsing oor plase wat van blankes in die verlede geëis en onteien is, aangetoon dat produksie op die plase onder swart bestuur in meer as 90% van die gevalle misluk. Die onreg van die hele proses word onderstreep deur die feit dat die staat in die meeste gevalle nie eiendomsreg aan die nuwe swart “eienaars” oordra in die vorm van kaart en transport nie. Dit is dus valse propaganda dat die grond sogenaamd teruggegee word aan “die mense”. Dit kom in staatsbesit soos in dit in enige kommunistiese land gebeur.