Vrede op Aarde (2) | SkalkSkryf
Vrede op Aarde (2)
Oktober 4, 2009 deur Louwie
Maandag het aangebreek en met ernstige bedenkinge het hy homself gaan aanmeld by sy nuwe werk.
Die Hoof was ‘n ou bleskop knorpot, Die Waarnemer se direkte baas was ‘n onvolwasse, beterweterige en, sou hy later leer, agterbakse, getroude bliksem met ‘n groot begeerte na jong meisietjies.
En toe stap die blondine in sy kantoor binne saam met ‘n walm van hemelse parfuum en sy hart raak beserk aan die bokspring, sy spoeg droog op, sy tong klou verbete aan sy verhemelte vas en toe vat sy sy hand in altwee haar klein handjies en hy verdrink in die twee blouste blou oë en sy sê hoe bly sy is om hom te ontmoet sy is sy assistent en toe slaan sy ore toe en sy bene word lam en hy moet op sy lessenaar se rand gaan sit om nie om te val nie.
Toe hy weer tot sy sinne kom was Blondie al reeds weer halfpad by die deur uit en al wat hy kon sien was die vreeslike kort, kort ou rompie en die twee mooiste mooi bene wat om die hoek verdwyn. Skielik was sy nuwe lewe ‘n lied. Hier sou hy met graagte werk, oortyd ook as dit moet.
Om elf uur die oggend (elke oggend) moes almal, ook personeel van die ander afdelings, in die teekamer vergader. Dit was ‘n instelling, niemand mag sonder goeie rede wegbly nie want dit was waar spanbou plaasgevind het, so het die Hoof geglo. Die Waarnemer is daar aan almal voorgestel. Die meeste personeel was erg middeljarige mans in verskillende stadia van beboepensde aftakeling. Daar was ‘n paar sekretaresse in verskillende grade van obesiteit en vriendelikheid, en ‘n paar jong manne wat pas daar begin werk het. Dan was daar natuurlik Blondie, Blondie wat met almal flirt, wat elke ou man laat dink hy is onweerstaanbaar, intelligent, gevat en sonder ‘n bierpens, ‘n adonis van ‘n man. Blondie wat die jongmanne se oë wasig laat raak en hulle gedagtes uitasem op ver paaie, besaai met fyn onderkleertjies laat loop.
Die ander dames het nie ‘n geheim daarvan gemaak dat hulle nie die mans se bewondering vir Blondie deel nie. Inteendeel, die katwyfies se naels was uit, die oë het geblits en hulle het verwoed onder mekaar gefluister. Die voorkat fluisteraar onder die katte was nog besig om ‘n snedige opmerking in Blondie se rigting te maak toe iemand die teekamer instorm en vir die einste voorkat sê sy moet dringend huis toe gaan. Die buurvrou het gebel en gesê haar man loop al weer kaal op die erf rond.
Teetyd eindig in pandemonium. Die Waarnemer is verstom. Voorkat storm by die deur uit met ‘n string van haar katmaters agterna. Blondie glimlag so effe meewarig en huppel by die deur uit na haar kantoor toe. Altzheimer het geen voorkeure of afkeure as dit kom by die kies van sy slagoffers nie.
Een vir een het die oumanne later vir Die Waarnemer eenkant toe gevat en hom vaderlik vermaan om weg te bly van die blonde kind af. Sy vreet mans vir brekvis, waarsku hulle. Sy gee nie om hoeveel huwelike sy verwoes nie, sê ‘n ander. Sy ontsien nie eers predikante nie, sê nog een grootoog. En die ergste is, fluister hulle uitasem, sy is ‘n ongehude moeder!
Maar die opgewonde blink in hulle oog het Die Waarnemer nie ontgaan nie.
Snoop Dog verjaar deur die loop van die week. Al die vriende (geen vriendinne nie) daag die naweek op vir die party van baie drink en min kos. Rambo (geklee in ‘n pienk hemp, blou jeans en lemmetjie groen sokkies) se ma het weer koekies gestuur. Herb Alpert en die Tijuana Brass verskaf die agtergrond musiek, sag, baie sag sodat dit nie vir PB (Polar Bear) die buurman, steur nie. Teen die muur hang die vertrapte trompet as monument vir swak buurmanskap.
Die gees is erg gedemp ten spyte van Bachus se sterk teenwoordigheid. Almal hou die deur onderlangs dop in afwagting op die woedende verskyning van die Beer. Toe, skielik staan hy daar, ‘n reuse silhoeët met woeste maanhare afgëets teen die lig. Almal hou op om asem te haal, selfs Herb Alpert hou skielik op met speel. Gaan hy die keer die draaitafel stukkend skop?
Maar PB bly beteuterd op die drumpel staan. Hy trap ongemaklik rond en hou dan ‘n mooi toegedraaide pakkie met ‘n bloedrooi strik na Snoop Dog uit. “Vi vir j..jou verjaarsdag,” stamel hy toe onbeholpe. Hy het ‘n nuwe trompet gaan koop, vertel hy kop onderstebo. Hy voel sleg oor wat hy gedoen het. Snoop Dog moet weer speel, hy hou van jazz, sê hy.
Snoop Dog maak die pakkie oop en vind, nie ‘n trompet nie maar ‘n saksofoon, tweedehands en met ‘n duik of twee maar verder pragtig en ongeskonde. Trane loop oor Snoop Dog se wange. Hy gryp PB om die skouers en huil onbeskaamd op sy bors. Die Beer weet duidelik nie hoe om die emosionele situasie te hanteer nie. Sy oë blink van aandoening terwyl hy Snoop Dog selfbewus op die skouer klop, toe stoot hom van hom af weg en beveel hom kortaf om te speel.
En Snoop Dog het die piloot harnas op sy kop gesit en gespeel soos hy nog nooit gespeel het nie. Die manne het gedans, getwist gejive en gebob en Die Waarnemer het in sy hoek gesit, sy cabernet sauvignon gedrink en gekyk en geluister. Die sax musiek was hemels.
Deur die loop van die week eendag het Blondie Die Waarnemer gaan roep en gesê die Baas het gesê die stoorkamer lyk soos ‘n varkhok, hulle moet sorg dat dit skoon kom.
Na middagete het hulle toe begin om die plek op te ruim. Rakke is afgestof en skryfbehoeftes en toerusting mooi netjies gepak. Blondie het daarop aangedring (sekerlik nie heeltemal onskuldig nie) om op die leer te staan en Die Waarnemer moes goed vir haar aangee om op die boonste rakke te pak. Met die kort rompie wat sy aangehad het was dit ‘n fees om die aangee werk te doen.
Toe sit iemand die lig van die stoorkamer af en sluit die deur van buite af. Binne was dit skielik pikgiet donker. Die twee skoonmakers het verstar en in stilte gewag dat die persoon buite sy fout sal agterkom en weer die deur sal oopsluit. Blondie het senuweeagtig gegiggel en, toegegee, nie vreeslik hard nie, geroep dat hulle binne was en dat wie ook al buite was, die deur moet oopsluit. Daar was geen reaksie nie.
Net toe Die Waarnemer na die deur toe wou loop om alarm te maak, het hy Blondie se hand in sy hand gevoel. Sy het styf teen hom kom staan en vir hom gefluister dat hy haar maar ‘n soentjie mag gee terwyl hulle nou so intiem vasgekeer was, sy sou vir niemand vertel nie. Dit was meer as wat vlees en bloed kon verduur. Die warm klein lyfie teen syne, die hemelse parfuum wat sy altyd dra, die warm asem teen sy wang. Hy raak aan die bewe, sy bene word soos jellie onder hom en hy struikel oor iets in die donker. Met die val trek hy haar saam grond toe en sy kom op haar rug te lande. Hy val met sy kop so half onder haar rok in en dit is toe dat iemand die deur oopsluit en die lig aanskakel.
Toe die Waarnemer sy kop oplig en onder die rok uitloer, toe staan die Hoof in die deur en sy mond gaan oop en toe, en oop en toe soos ‘n vis op droë grond.
“Wat, wat, wat ….,” is al wat die stomme man uiteindelik kan uitkry. Toe haal hy diep asem en bulder; “in my kantoor, nou!” en storm by die deur uit.
Die Hoof was bleek van woede. Voor sy lessenaar staan die twee skoonmakers vaal van die stof, hulle klere en hare deurmekaar van die val. Hy sal nie sulke gedrag duld op sy perseel nie, bulder die Hoof. Blatante seks op kantoor is onverskoonbaar.
Watter seks, vra Blondie onskuldig.
“Sluit julle self in die stoorkamer toe en dink julle kan wegkom daarmee,” skreeu die man so half buite beheer.
“Ons het die stoorkamer reggepak toe sit iemand van buite die lig af en sluit die deur,” sê Blondie dood rustig. “Jy het self die deur van buite af oopgesluit en die lig aangeskakel.”
“Self … oop …. gesluit,” herhaal die Hoof haar woorde onseker as die lig uiteindelik vir hom opgaan.
“Maar hy het met sy kop tussen jou bene ge-” skep hy weer moed, maar Blondie val hom ergerlik in die rede.
“Dit was ‘n ongeluk, hy het in die donker gestruikel en geval en ek het saam met hom geval. Daar het niks gebeur nie, kyk, ek het nog my panties aan,” sê sy en lig terstond haar rok op om haar stelling te bevestig. Die Waarnemer en die Hoof staar saam verstom na die meisiekind se pragtige klein pienk broekie.
“Dit sê niks,” bulder die Hoof terwyl sy oë vasgenael bly staar na die waar die rok reeds weer die broekie bedek. “Jy het nie nodig om jou broek uit te trek om oraaa — le –,” en stadig verbleek die man se gelaat tot waswit as dit tot hom begin deurdring wat hy besig is om in sy ontsteltenis kwyt te raak.
Blondie kyk hom met ‘n ge-amuseerde uitdrukking aan, die kop effens skuins gedraai en die wenkbroue in ‘n ongevraagde vraag opgetrek. Van sy dasknoop af begin ‘n lanfer rooi teen sy nek uitkruip, dit lyk kompleet asof hy met ‘n rooi vloeistof van onder af opgevul word. Dit styg op tot by die punte van sy ore, op oor sy voorkop tot oor sy bles. Sy hand beweeg outomaties na die laai toe waar almal weet hy ‘n bottel whisky bêre.
“Loop,” bulder hy toe. “As ek julle ooit weer vang is julle gefire, gefire, altwee van julle, gefire verstaan julle? Gefire,” en toe haak sy plaat vas by gefire lank na hulle reeds die kantoor verlaat het.
Voor sy kantoor se deur het Blondie hom aan die arm gevat en vir hom gesê sy dink hy is dierbaar en hom toe ‘n piksoentjie op die wang gegee. Vir die res van die dag kon hy nie ‘n steek werk gedoen kry nie. Hy was verlief, tot oor sy ore toe verlief.
Posted in Louwie | Tagged Blondie, stories, storietyd | Lewer Kommentaar