Wat kan gesê word oor die toestande van slawe wat deur George Washington besit word? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek onthou hoe ek 'n PBS -dokumentêr gehoor het wat beweer dat die slawe se babas op die Mount Vernon in George Washington kaal was in die winter. Ek het probeer om hierdie feit te verifieer, of selfs 'n goeie aanhaling te kry. (Enige webverwysing na toestande van slawe wat deur die stigterslede besit word, is ook van belang.)
Die materiële aspekte van die lewe vir slawe op Mount Vernon-dinge soos hul woonplekke, klere, kos-was baie soortgelyk aan die manier waarop dinge op ander groot plantasies in die 18de eeu in Virginia (plekke soos Monticello of Sabine Hall) gedoen is. In die geval van babas het moeders op die berg Vernon 'n nuwe kombers gekry tydens die geboorte, en ook babaklere. Vir bronne oor slawelewe op Mount Vernon, stel ons die volgende voor:
Delano, Marfe Ferguson. Meester George se mense: George Washington, sy slawe en sy revolusionêre transformasie. Washington, DC: National Geographic, 2013.
Die George Washington Digital Encyclopedia: http://www.mountvernon.org/encyclopedia#Slavery
Schwarz, Philip J., redakteur. Slawerny by die huis van George Washington. Mount Vernon, VA: The Mount Vernon Ladies 'Association, 2001.
George Washington het in totaal ongeveer 300 slawe op die hoogtepunt van sy loopbaanbesit loopbaan gehad, maar slegs ongeveer 150 was direk syne, die ander was indirek syne, aangesien hulle deur familieverbindings verkry is, ensovoorts. Ek dink Martha Washington het baie of miskien die meeste van hulle na die huwelik gebring-baie van George se rykdom (grond, ens.) Kom van die huwelik met Martha.
In sy testament het Washington die ongeveer 150 slawe van hom vrygelaat. Die ander was wettiglik nie syne nie, so hy kon nie. Dat hy dit as 'n grondeienaar van Virginia en 'n welgestelde persoon gedoen het, was nogal ongewoon en is opmerklik.
My bron hiervoor is Ron Chernow se "Washington: A Life." Hier is 'n onderhoud oor die boek waarin hy die bogenoemde aantal slawe noem: https://www.youtube.com/watch?v=8KLybZDahzQ
Met ander woorde, George Washington was ver van die ergste meester wat 'n slaaf kon gehad het. Hy was baie belê in die slawe-besitlike orde wat hom bo-aan die voedselketting geplaas het, maar hy herken slawe op 'n meer menslike manier as meer as lewende eiendom soos perde of jaghonde. Die onderhoud hierbo praat oor die gevoelens van Washington teenoor sy slawe-veeleisend, maar nie heeltemal onmenslik nie.
George Washington Carver was 'n landboukundige en uitvinder wat honderde produkte ontwikkel het met grondboontjies (hoewel nie grondboontjiebotter nie, soos dikwels beweer word), patats en sojabone. 'N Jaar voor slawerny gebore in slawerny, het hy op 'n jong ouderdom die huis verlaat om opleiding te volg en uiteindelik 'n meestersgraad in landbouwetenskap aan die Iowa State University verwerf. Hy sal dekades lank aan die Tuskegee -universiteit onderrig gee en navorsing doen, en kort ná sy dood word sy kinderhuis as 'n nasionale monument aangewys as die eerste in sy soort om 'n Afro -Amerikaner te vereer.
Freedom Skies: 'n Junetiende viering
Slegs Sondagkaartjies bly
Art is Living History Jeugwerkswinkel
Mount Vernon na -ure: uitsluitlik vir lede
Somerwynfees en sonsondergangstoer
Godsdiens en die Amerikaanse revolusie: 'n gesprek met Katherine Carté
Ander kulture in vandag se tyd
Sekere lande, soos enige land in die Midde -Ooste, neem nie grappies oor u moeder se grappies nie of praat nie sleg van 'n moeder nie. Afrika het ma -beledigings, maar dit is nie bedoel om grappies te wees nie. Sentraal- en Suid -Amerika speel dit nie. Hulle sal jou doodmaak oor 'n Yo Mama -grap.
My vriende uit die Filippyne, Japan en China het nie verstaan ​​dat dit grappe was voordat dit aan hulle verduidelik is nie. Sommige het nie daarvan gehou nie, en ander het begin met hul eie grappies.
Inheemse Amerikaners eerbiedig vroue as lewegewers en moet gerespekteer word. Om haar te beledig is gewoonlik 'n nee, nee.
Die styl van Yo Mama -grappies soos ons dit ken, het na Europa gefiltreer.
My oupagrootjie Joseph Yancey is in 1873 in Louisville gebore. Hy het grootgeword by Herman Clay, wat in 1877 gebore is. Dit was nog vars nadat slawerny en swart mense saamgebind het en na dieselfde kerk gegaan het en dikwels dieselfde werk verrig het.
My oupa Robert Yancey is gebore in 1919. Cassius Clay (sr) is gebore in 1912. In daardie dae het die vroue na die kinders gekyk terwyl die man aan die werk was. My oupa en Cassius Clay (Sr) het saam grootgeword en was goeie vriende tot hul dood. My oupa is in 1987 oorlede. Clay is in 1990 oorlede.
Seldsame boek uit 1789, onderteken deur George Washington op 'n veiling in Knoxville
George Washington is op 22 Februarie 1732 gebore.
Hierdie boek uit 1789 onderteken en in besit van George Washington word opgeveil in Knoxville. Washington het die boek aan hoofregter John Marshall gegee. Dit is oorgedra aan geslagte van Marshall se familie en kom uit die boedel van 'n afstammeling wat in Chattanooga gewoon het. (Foto: Dustin Hofstetter)
'N Seldsame boek wat George Washington besit, onderteken en aan sy vriend, die Amerikaanse hooggeregshofregter John Marshall, gegee het, gaan Saterdag in Knoxville op 'n veiling.
Die 4-by-6-duim, leergebonde deel I van die Massachusetts Magazine word verkoop op die veiling- en beoordelingsfirma Case Antiques Inc. in Knoxville.
Die boek uit 1789 is 'n seldsaamheid onder boeke wat na die eerste president van Amerika opgespoor is, het John Case, president van Case Antiques, gesê. Hy het konserwatief beraam dat dit $ 28,000 tot $ 32,000 sal beloop. Maar die boek trek belangstelling by instansies, private versamelaars en boekhandelaars in Amerika en Londen.
'Ek is vol vertroue dat dit verby die (skatting) sal waai,' het Case Woensdag gesê.
Die historiese dokumentkenner, Stuart Lutz, wat ook 'n beoordeling op die History Channel -program "Pawn Stars" gehad het, is geraadpleeg oor die belangrikheid van die boek.
Skaars onder skaars boeke
George Washington se bordjie is in die boek uit 1789 wat deur Case Antiques opgeveil word. (Foto: Dustin Hofstetter)
'N Boek wat in Washington besit word, kan een keer per jaar op 'n veiling aangebied word, het Case gesê. Gewoonlik is die boek moontlik onderteken deur Washington, maar dit bevat nie sy Mount Vernon -biblioteekboek nie. Of dit het 'n boekplaat, maar geen handtekening nie. Dikwels is hierdie boeke nie kontemporêr vir Washington se tyd nie.
Die boek wat Saterdag opgeveil is, is nie net deur Washington op die titelblad onderteken nie, en die boekplaat van die Mount Vernon -biblioteek is gegraveer met die wapen van Washington, maar dit is ook 'n kontemporêre boek van Washington se tyd en bevat 'n verslag van sy presidensiële inhuldiging, het Case gesê .
Case het gesê die boek bevat vyf pamflette van die tydskrif wat deur die drukker en die Amerikaanse patriot Isaiah Thomas uitgegee is. Verskeie artikels fokus op Washington.
'Dit is soos die' People Magazine 'van sy tyd wat George oor hom versamel het,' het Case gesê. 'Dit is ongelooflik om na iets te kyk en vas te hou wat die vader van ons land by sy vuur gesit het, waarskynlik in 'n vleuelstoel en gelees.
Washington het die boek aan Marshall, die vierde hoofregter van die Verenigde State en sy vriend sedert die Revolusionêre Oorlog, gegee. Die bundel was in besit van geslagte van die Marshall -familie en was laas in besit van die afstammeling Charles Boyd Coleman Jr. van Chattanooga. Coleman is in 2017 oorlede.
'N Galery van presidente
Daar word vermoed dat hierdie silwer sousboot, wat Saterdag op die veiling gebring is, hoofregter John Marshall deur die eerste president van Amerika, George Washington, gekry het. (Foto: Dustin Hofstetter)
Die boek is een van verskeie Coleman -landgoeditems wat verkoop word wat verband hou met Washington, Marshall en ander presidente van Thomas Jefferson tot Franklin D. Roosevelt. Daar is ook 'n brief onderteken deur Washington om Marshall geluk te wens met sy eerste federale kantoor en Marshall se getekende afskrif van die biografie wat hy oor Washington geskryf het.
Dokumente onderteken deur James Madison, James Monroe, Andrew Jackson en 'n silwer sousboot wat vermoedelik deur Washington aan Marshall gegee is, word opgeveil.
'N Olieportret van Marshall, 'n tydperk in lengte, wat aan die skilder William James Hubard toegeskryf word, is ook te koop. Deur Gilbert Stuart oorreed om olieportrette te skilder, het Hubard verskeie van Marshall geskilder. Een in die Smithsonian Institution se National Portrait Gallery in Washington, DC waardeerders skat dat die skildery van die veiling $ 5 000 tot $ 7 000 kan beloop.
Wat 'n perd
Hierdie portret van volbloed Bonnie Scotland en Bob Green, hoofbruidegom op die perdeplaas Belle Meade, is rondom 1879 geskilder. 'N Aantal beroemde perde, waaronder Man O'War, Secretariaat en Seabiscuit, spoor hul bloedlyne na Bonnie Scotland. (Foto: Dustin Hofstetter)
Horse royalty eerder as Amerikaanse politiek is die trekking vir nog 'n veilingsitem. Na raming sal 'n groot olieportret uit 1879 van die perd Bonnie Scotland en sy Afro-Amerikaanse bruidegom Robert Green $ 36,000 tot $ 40,000 bring.
Die portret van 33 x 38 duim was in besit van 'n afstammeling van die Harding-familie van Nashville se Belle Meade Plantation. Dit is waar Bonnie Scotland voor sy dood in 1880 gewoon het, en Green, 'n slaaf wat na die burgeroorlog bevry is, gewerk het. Talle kampioenperde - waaronder Man O'War, War Admiral, Secretariat en Seabiscuit - spoor bloedlyne na Bonnie Scotland, het Case gesê. Belle Meade op sy webwerf het 'n geldinsamelingspoging geloods om geld in te samel om die skildery te koop.
Die Saterdagveiling begin om 09:00 by Case's gallery by Cherokee Mills, 2240 Sutherland Ave. 'n Katalogus en inligting is by caseantiques.com. In totaal is meer as 900 verskillende kunswerke, juweliersware en oudhede te koop.
Vorige veilings in Case verkoop 'n geweer wat deur "Bonnie and Clyde" verban is, en verbied Bonnie Parker vir $ 99.240 en 'n Beatles -album wat deur al vier die Beatles onderteken is vir $ 75.400.
Besoek: 1 September 2005
NPS -webwerf besoek: 245 van 353
NPS webwerf plaaslike webwerf
Die geboorteplek en kinderhuis van George Washington Carver, een van Amerika se grootste uitvinders en een van haar merkwaardigste mans.
Die landskap van die George Washington Carver National Monument is kalmerend, stil en lei tot introspeksie. Vanaf die VC gaan die Carver Trail verby George se geboorteplek, die ruïnes van 'n piepklein kajuit, en daal af in die woud tot by die merkwaardige Boy Carver -standbeeld. Die beeld beeld 'n jong George diep in gedagte uit, sy kop effens gekantel na die lug vasgevang in 'n dagdroom, 'n idee en met 'n ontspannende gemoedsrus.
Die standbeeld laat jou in die Carver se natuurlike wêreld beland, 'n wêreld van noodsaaklike ontsnapping, maar 'n wêreld van geleenthede. Carver beskou dit as God se wêreld en glo dat die Skepper met hom praat "deur blomme, rotse, diere, plante en alle ander aspekte van sy skeppings". As u in die gemeenskaplike, maar buitengewone oase van die bos loop, kan u een word met sy begrip en 'n flits van sy genie ervaar.
HISTORIESE BETEKENIS (5/10)
Hoe kan u die lewe van George Washington Carver kwantifiseer? Sy verhaal, sy lewe en sy absolute liefdevolle, nederige Christelike houding is so ongelooflik.
Carver is in 1864 as 'n slaaf gebore in Missouri, miskien Amerika se mees onstabiele en gewelddadige staat. Kort na sy geboorte het die bosluise in Missouri hom en sy ma ontvoer. Sy slawe -eienaars het George, destyds amper dood van kinkhoes, herstel, maar sy ma nooit gevind nie.
Carver het sy jeug skilder, geleer oor die plante en diere wat hom omring het en homself geleer lees. Die Carvers, voorheen sy eienaars, was ongeletterd en kon nie George se leer help nie. Hy het elfuur die huis verlaat en van skool na skool verhuis deur siekte, uiterste vooroordeel, geweld en moeilike werk. In 1890 het hy sy weg gevind na die landbouprogram van die Iowa State University, waar hy in 1894 hul eerste Afro -Amerikaanse gegradueerde sou word.
Carver verhuis daarna na Booker T. Washington se Tuskegee Institute waar sy merkwaardige wetenskaplike loopbaan tot bloei kom. Carver het honderde voedselprodukte uitgevind, waaronder grondboontjiebotter, en die landboumetodes van die Suidelike boere verander. Teen die 1920's het hy vriende geword met Thomas Edison en Henry Ford.
Carver sterf in 1943. Later dieselfde jaar vereer FDR hom met 'n nasionale park. Hierdie eer is veral merkwaardig as u in ag neem dat die nabygeleë Arkansas -skole eers in 1957 met afsegregasie begin het en in die grootste deel van die Suide tot 1965 die stemreg aan Afro -Amerikaners geweier het.
Slegs ons. Die webwerf behoort nou elke dag golwe van skoolgroepbesoekers te sien.
Die geboorteplek van Carver is in die suidweste van Missouri geleë, ongeveer 30 kilometer van die stad Joplin af. Neem Interstate 44, afrit 11 en ry 5 myl suidwaarts langs die Amerikaanse roete 71. Draai oos (links) en ry Missouri Roete V ongeveer 5 myl af tot by Carver Road. Draai suid (regs) en die bordjies wys u na die park.
Die NPS het die deel van die Carver -roete van die besoekersentrum na die Carver -beeld weer opgeduik met 'n omgewingsvriendelike materiaal gemaak van herwinde bande. Hierdie gedeelte van die roete is volledig toeganklik.
Die winkel bevat tien Carver -biografieë, vyf Carver -kinderboeke en herdrukke van vyf afsonderlike Carver -landboupamflette. Die boekwinkel verkoop ook plakkate en Booker T. Washington -biografieë, maar die rak met die titel Afro -Amerikaanse geskiedenis is opvallend kaal.
Afro -Amerikaanse geskiedenisstudie het die afgelope 25 jaar floreer. Ons moes 'n definitiewe versameling tekste teëgekom het op een van die meer as 15 afrikaans-geskiedenisverwante webwerwe wat ons besoek het. Ons loop eerder kaal rakke en selfhelpboeke raak. Dit maak nie sin waarom daar meer swart geskiedenisboeke op die burgeroorlog -terreine is as op plekke ter ere van Martin Luther King, die besluit van Brown v. Board of Education en George Washington Carver.
Van die Park se webwerf af: George Washington Carver het eenkeer gesê: "Die Here vra niks vir kennis nie, en ek sal u dieselfde aankla." Toegang, soos meneer Carver wou hê, is gratis. Gratis rondleidings onder leiding van die veldwagter vertrek twee keer per dag.
RANGER/GIDS TOT TOERISTIESE VERHOUDING (3/5)
Ons het 'n persoonlike Ranger -toer gehad, al was dit 'n gejaagde toer, want sy moes teruggaan na die museum om 'n ander Ranger 'n middagete te gee. Die Carver Discovery Center is gesluit.
Nie een van die opvoedkundige aanbiedinge van die webwerf, die 40-jarige film, die Mission '66 -era Museum en die gejaagde Ranger-toer was besonder oortuigend nie. Die interaktiewe Carver Discovery Center was tydens ons besoek gesluit, en hoewel dit op kinders gemik was, kon dit pret gewees het.
Terugskouend moes ons op ons eie deur die Carver Trail en die Contemplative Loop Trail gewandel het, sonder Ranger. Gesteentes met meditatiewe GW Carver -aanhalings verskyn tydens die hele reis, wat 'n insig gee in sy geweldige lewe. Die park se bome, insekte, diere, voëls, damme en paadjies was Carver se opvoeding. Die natuur was sy persoonlike leraar, ons moet leer om dit ons s'n te maak.
Carver NM is deel een van die sage. George se seuntjie, hoewel dit ongelooflik is, is die minste interessante deel van sy verhaal. Die landbou-ontdekkings in Tuskegee, sy aristokratiese vriendskappe en selfs sy vasberade opvoedkundige pad na Missouri is aantrekliker as sy seuntjie. George is elf hier weg en het dit nooit weer sy huis genoem nie.
Om deur die Carvers se huis te gaan, wek ook vreemde emosies op wat ons nie onder die knie kan kry nie. Die feit bly staan ​​dat hulle George in 1864 in Missouri besit het, twee jaar na die uitreiking van die Emancipation Proclamation. Missouri het tot die einde van die oorlog 'n slawestaat gebly omdat dit pro-unies was. Hoe is dit vir ironie? George het nooit met vyandigheid of gemengde gevoelens oor die situasie geskryf nie, net met dank en waardering, so hoekom moet ons anders voel?
Dit is geen wonder dat die plattelandse lewe in Missouri 150 jaar gelede die ingewikkelde geskrifte van die grootste Amerikaanse skrywer, Mark Twain, veroorsaak het nie.
SAL ONS AANBEVEEL? (4/10)
Ons het die George Washington Carver Museum by die Tuskegee Institute baie meer geniet. As u egter weswaarts in die I-44 ry, die pad van die klassieke Amerikaanse pad, Route 66, dan is 'n vinnige stop na Carver se geboorteplek in orde. Dit kan die laaste oostelike bosagtige landskap wees wat u landloop sal sien.
Josiah Henson: die vergete verhaal in die geskiedenis van slawerny
Van die eerste oomblikke af was Harriet Beecher Stowe se debuutroman Uncle Tom's Cabin 'n groot sukses. Dit het sy oplaag van 5 000 eksemplare in vier dae in 1852 uitverkoop, met een koerant wat verklaar dat "almal dit gelees het, lees of op die punt staan ​​om dit te lees". Binnekort was daar 17 drukperse om die klok om die vraag te bereik. Aan die einde van sy eerste jaar in druk het die boek meer as 300 000 eksemplare alleen in die VSA verkoop, en nog 'n miljoen in Groot -Brittanje. Dit het die topverkoperroman van die 19de eeu geword.
Voordat ek oom Tom's Cabin gelees het, het ek net geweet dat Stowe se roman die debat in die kern van die Amerikaanse burgeroorlog beïnvloed het. Ek het 'n duur opleiding gehad, maar ek het ongelukkig baie min geleer oor swart geskiedenis op skool teen my vroeë twintigerjare, net name soos Frederick Douglass of Harriet Tubman lui nog steeds 'n klokkie. Dit het alles verander toe ek ontdek dat die roman van Stowe gebaseer is op die lewe van 'n regte man, genaamd Josiah Henson, wie se kajuit in Ontario net 'n paar uur van my huis af was.
Terwyl ek op die terrein van vier hektaar en die klein museum gestap het, het 'n verstommende verhaal ontvou. Henson is vermaak in Windsor Castle en die Withuis. Hy het 'n medalje gewen op die eerste Wêreldtentoonstelling, die Groot Uitstalling in die Crystal Palace in Hyde Park. Die Britse premier, Lord John Russell, het vir hom 'n verrassingsbanket gehou. Die aartsbiskop van Canterbury het gehuil nadat hy sy verhaal gehoor het. Henson het 118 slawe, waaronder sy eie broer, gered en gehelp met die bou van 'n 500-persoon vrye nedersetting, genaamd Dawn, wat bekend gestaan ​​het as een van die laaste stopplekke op die Underground Railroad. Maar voor dit alles was hy vir meer as 40 jaar wreed slawe.
En min mense het van hom gehoor. Henson is grotendeels verlore in die geskiedenis. Elke maand soek byna 1,4 miljoen mense na Abraham Abraham Lincoln, 228,000 soek Frederick Douglass en 135,000 soek na die konfederale generaal Robert E Lee. Ongeveer 3 400 soek Henson. Maar nadat ek sy kajuit besoek het, moes ek meer weet-daarom het ek 'n reis van 3 000 myl afgelê om sy voetstappe van geboorte tot vryheid te volg.
'N Portret van Henson in een van sy eie boeke, bewaar in die Josiah Henson -museum in Maryland. Foto: Mandel Ngan/AFP/Getty Images
Henson is gebore naby Port Tobacco, Maryland, omstreeks 1789. Sy eerste herinnering was dat sy pa tot op die been geslaan is, sy oor afgekap en suid verkoop is - alles as straf vir die aanval op 'n blanke man wat probeer het om sy vrou te verkrag. . Hy het sy pa nooit weer gesien nie. 'N Paar jaar later is Henson van sy ma geskei en aan 'n kinderhandelaar verkoop, maar het gou gevaarlik siek geword. Die slawehandelaar het die seuntjie aangebied aan die eienaar van Henson se ma, 'n alkoholiese smid met die naam Isaac Riley, teen 'n prys wat hy nie kon weier nie: gratis as die seuntjie sterf, hoef te werk as hy sou oorleef.
Henson het nie net oorleef nie, maar het ook die posisie van plaasopsiener en Riley se markman in die land se hoofstad bereik. Daar het hy skouers gevryf met prokureurs, sakemanne en metodiste, waarvan een hom geleer het hoe om te preek en hom gehelp het om geld in te samel om sy vryheid te koop.
Nadat Riley 'n afbetaling van $ 350 ontvang het op sy emansipasie - ongeveer drie jaar se loon vir 'n blanke plaasarbeider - het Henson bedrieg deur hom na Kentucky te stuur om sy broer Amos te besoek, wat probeer het om hom suid na New Orleans te verkoop. Henson het die moeilike lot nouliks vermy deur 'n uiters voorsorgwekkende wending: die neef van Riley, Amos Junior, die jong man wat die taak gehad het om Henson te verkoop, het malaria opgedoen. In plaas van die tiener te laat sterf, laai Henson hom eervol op 'n stoomskip en keer dan terug na die noorde.
In 1830 het Henson op 'n maanlose nag deur Kentucky met water ontsnap. Henson, sy vrou en vier kinders het snags gereis en bedags geslaap, die voet van 600 myl na die grens van Kanada te voet, deels bygestaan ​​deur kwakers en inheemse Amerikaners, maar meestal deur hul eie pluk. By die bereiking van die Niagara -rivier het 'n vriendelike Skotse kaptein betaal om die Henson -gesin oor te stuur. Volgens een uitgawe van Henson se outobiografie het die kaptein gevra of Henson 'n goeie man in sy nuwe land sou wees.
'Ja,' antwoord Henson. "Ek sal my vryheid goed gebruik."
Josiah Henson en sy vrou Nancy. Foto: Publieke domein
En inderdaad, die oorkoepelende tema van Henson se verhaal is die bestuur van vryheid. Eerder as om sy ontsaglike sakewêreld en redenaarsvaardighede te gebruik om net 'n gemaklike lewe vir homself op te bou, het hy opgewonde geraak oor die geleentheid, gesmokkel vriende en familie, geplant kerke en verdedig hom teen gevangenisstraf nadat hy gesinne ondersteun het wat seuns gestuur het om te veg. burgeroorlog. Hy het 'n byna 100-talige Britsprekende toer onderneem om geld vir die doel in te samel. Met die hulp van Amerikaanse Amerikaanse ondersteuners en Britse Christen -filantrope het hy 'n nedersetting vir Afro -Amerikaanse vlugtelinge opgerig, geld ingesamel vir swart maatskaplike ondernemings, waaronder 'n saagmeul en steenwerke, en selfs 'n gedesegregeerde skool gebou, byna 'n eeu voor die einde van Jim Crow in die 1960's.
Deels geïnspireer deur die verhaal van Henson, het Stowe haar roman geskryf. Die terugslag het vinnig gekom en woes het skrywers en rubriekskrywers hulle romantiese en ridderlike suidelike ideale teen hierdie Yankee -aanslag verdedig en aangevoer dat Stowe se skryfwerk niks anders as sektariese propaganda was nie.
'N Sleutel tot oom Tom se kajuit deur Stowe.
In reaksie hierop publiseer Stowe A Key to Uncle Tom's Cabin. Daarin noem sy al die regte mense wat die heer Haley, George Harris, Eliza, Simon Legree en die res geïnspireer het. Wat oom Tom betref, het Stowe geskryf: "Die karakter van oom Tom is as onwaarskynlik aangeteken, maar tog het die skrywer meer bevestiging van die karakter en uit 'n groot verskeidenheid bronne as van enige ander in die boek gekry." Sy het die inspirasie vir verskillende tonele in oom Tom se verhaal uiteengesit en verklaar: ''n Laaste voorbeeld parallel met die van oom Tom is te vinde in die gepubliseerde memoires van die eerbiedwaardige Josiah Henson ... nou predikant van die sendingstigting Dawn, in Kanada . "
Onder al die lesers van Stowe's Key was daar een wie se invloed nie oorbeklemtoon kon word nie. Volgens die sirkulasieverslae van die Library of Congress het Lincoln op 16 Junie 1862 The Key to Uncle Tom's Cabin geleen en 43 dae later, op 29 Julie, teruggegee. Die datums stem presies ooreen met die tyd waarin hy die Emancipation Proclamation opgestel het. Ons weet moontlik nooit in watter mate Stowe Lincoln beïnvloed het nie, maar dit is duidelik dat hy gedurende die kritieke tyd die verhaal van Henson byderhand gehad het.
Die verhaal van Henson het ook 'n groot rol gespeel in die verkiesing van Lincoln. Sy Republikeinse party het 100,000 eksemplare van Uncle Tom's Cabin tydens die presidensiële veldtog van 1860 versprei as 'n manier om steun teen slawerny op te wek. Sonder die afskaffingspers en Stowe se boek is dit moontlik dat Lincoln nie genoeg steun sou gekry het om te wen nie. Soos mede -Republikeinse Amerikaanse senator Charles Sumner verklaar: "As daar geen oom Tom's Cabin was nie, sou daar geen Lincoln in die Withuis gewees het nie."
Ondanks die feit dat Henson 'n deurslaggewende rol in die wêreldgeskiedenis gespeel het, word vasgemaakte waardes nie maklik ontwortel nie. Nadat Stowe die Sleutel gepubliseer en Henson geïdentifiseer het, het sy ondersteuners hom 'die regte oom Tom' genoem. Dit was destyds 'n goeie ding. Vandag het 'oom Tom' 'n baie neerhalende betekenis as gevolg van sy bastardisering deur die rassistiese dramaturg van swart gesig in die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Die man wat homself opgeoffer het om vryheid vir ander te wen, is verander in 'n onderdanige en lafhartige slaaf wat guns by die blanke man kry. In 'n wrede misvorming van 'n fiktiewe held het nederigheid bobbejaan geword, martelaarskap verraad geword. Vir meer as 40 jaar na sy dood het Blackface Tom-shows binne 'n half kilometer van Henson se graf gespeel. En binne 'n generasie was sy verhaal amper verlore.
Dit is miskien die grootste afleiding van die witgesentreerde vertellings wat ons oor die verlede van ons nasies geleer het, dat 'n bona fide internasionale held uitgevee kan word weens die kleur van sy vel. Die swart geskiedenis is op groot skaal doelbewus verlore en vernietig. Daar is beslis baie meer figure soos Henson, maar ons weet nie eens wat ons nie weet nie. Harper's Magazine het een keer beraam dat die VSA meer as $ 100 triljoen aan skuld vir dwangarbeid tussen 1619 en 1865 skuld. Nadat slawerny in die VSA afgeskaf is, het dit oorsee voortgegaan - daar kan vandag meer mense as slawe wees as op enige stadium in die geskiedenis - terwyl ander Onderdrukkingsmiddels is vinnig geïnstitusionaliseer om die 'swart probleem' in die VSA die hoof te bied. Jim Crow se taktiek het uiteindelik misluk, net soos ongelykheid, massa-opsluiting en geweldgebaseerde polisiëring. Maar wie weet wat die toekoms inhou, in die era van AI -superintelligensie, algoritmiese blokkettings en toesigkorporatisme.
Henson sterf op 93 in Ontario, in 1883. Vandag is hy tot onduidelikheid gestuur. Daar is geen standbeelde van hom aan die rivier nie, en daar is ook geen parke, skole of universiteite ter ere van hom nie. Hy word min geleer in Britse, Amerikaanse of Kanadese geskiedenisklaskamers, en sy verhaal is ook nie op die groot of klein skerm vertoon nie. Maar gelukkig gaan die erfenis van Henson voort deur sy afstammelinge, waaronder die Arktiese ontdekkingsreisiger Matthew Henson, die Oscar-genomineerde akteur Taraji P Henson, en die honderdsterk gesinshereniging wat elke somer plaasvind, wat wissel tussen Michigan, Ontario en Maryland. Solank die Henson -gesin leef, sal daar fakkeldraers wees om sy verhaal lewendig te hou. Dit kan nog 100 jaar neem voordat skoolkinders die naam Henson net so maklik ken as Lincoln en Washington - maar as monumente vir rassisme om die wêreld val, laat hulle ruimte vir waardiger plaasvervangers.
Wat kan gesê word oor die toestande van slawe wat deur George Washington besit word? - Geskiedenis
Algemene reëls vir die skryf van referate
U vraestel moet ten minste drie dele bevat: 'n inleiding, 'n gedeelte waarin u u argument voer en 'n gevolgtrekking.
In u inleiding moet u u onderwerp duidelik uiteensit. Dit is lekker as dit in die vorm van 'n hipotese is, maar dit is nie altyd nodig nie. Dan moet u die leser vertel hoe u van plan is om die onderwerp te benader. Dit word gewoonlik die beste gedoen deur iets soos " te sê In hierdie vraestel sal ek dit eers doen, dan dit, dan dit. " Byvoorbeeld:
In hierdie artikel sal ek eers die geskiedenis van Indian Gaming in New Mexico ondersoek. Dan beskryf ek die eienaarskap- en bestuurstelsels wat deur die Inn of the Mountain Gods -casino in Mescalero NM gebruik word. Ek sal voortgaan met die ondersoek na die nut waarvoor winste uit hierdie onderneming aangewend word. Ek sal dan die gevolge van speletjies op die Mescalero Apache -stam bespreek. Ek sluit af met bespiegelings oor die toekoms van die stam en die Indiese spel in New Mexico.
Let daarop dat u inleiding u 'n plan gee om die artikel te skryf (en die leser 'n plan om dit te verstaan).
U skryfwerk moet duidelik, maklik om te lees en goed beplan wees. Elke intelligente persoon moet u artikel kan lees en verstaan.
Hier is 'n paar algemene wenke en 'n paar dinge wat u beter sou vermy.
1) SOEN: Hou dit eenvoudig, dom. U skryfwerk moet eenvoudig, duidelik en direk wees. Maak u sinne en paragrawe kort. Dit verg 'n goeie kunstenaar om 'n baie goeie sin van meer as ongeveer 25 woorde te skryf. Tensy u een is, moet u dit nie eens probeer nie. Net so verg dit 'n baie duidelike, goed georganiseerde denker om 'n paragraaf van meer as vyf of ses sinne te skryf. Weereens, moenie dit probeer nie.
2) Moenie 'n groot woord gebruik as 'n klein een dit sal doen nie. Dit is goed om 'n tesourus te gebruik, maar maak seker dat u regtig verstaan ​​wat die woorde beteken en hoe dit gebruik word. As u nie regtig seker is nie, gebruik ook nie die woord of soek 'n paar voorbeelde van korrekte gebruik nie. Vra jouself altyd af & quotis daar 'n meer eenvoudige, meer direkte manier om dit te sê? & Quot
3) Moet dit nooit in vyftien woorde sê as tien woorde dit doen nie. Elke woord in u sinne moet werk. As die verwydering van 'n woord of 'n frase nie die betekenis van u sin wesenlik verander nie, haal dit dan uit!
4) Hou u papier in die algemeen aktief. Aktiewe stemprosa is oor die algemeen sterker as passiewe stem. Byvoorbeeld, aktiewe stem "Ek het gesien dat Dr Warms roomys eet " is 'n baie sterker konstruksie as passiewe stem "Dr. Daar is gesien hoe Warms roomys eet. " Die tweede stel die vraag "Wie het hom gesien? "
5) Vermy oor die algemeen reïfisering. Reifikasie is om 'n idee of lewelose voorwerp die kenmerke van gedagte, aksie of bewussyn te gee. Byvoorbeeld, "Anthropology sê dat alle kulture verstaan ​​moet word ten opsigte van hul eie waardes en geskiedenis, en dat#8221 herbevestiging sou wees. Antropologie, sonder mond, kan niks sê nie. Die meeste antropoloë sê dat kulture ten opsigte van hul eie waardes en geskiedenis verstaan ​​moet word.#8221 is 'n beter konstruksie (meestal).
6) Gee aandag aan die speltoetser en die grammatika -kontroleerder. Hulle is nie altyd reg nie, maar hulle is gewoonlik so.
U is welkom om aanhalings in u koerant te gebruik, maar u moet verskeie reëls in gedagte hou:
1) As 'n aanhaling meer as 25 woorde lank is, moet dit ingekeep word.
2) Enige aanhaling vereis 'n verwysing en die verwysing moet 'n spesifieke bladsynommer bevat.
3) Miskien is die belangrikste, in die oorgrote meerderheid van die gevalle, moet aanhalings opgestel en geslaan word. " Dit beteken dat, tensy u 'n baie goeie rede het, 'n verwysing ingevoer en verduidelik moet word. U kan nie net 'n paar sinne wat uit 'n bron aangehaal word, in u koerant gooi nie. U moet die leser daarop voorberei en dan verduidelik wat dit beteken. Hier is 'n voorbeeld (ek het die dele van die voorbeeld deur reëlbreuke geskei om dit makliker te maak om te lees. Aangesien hierdie aanhaling kort is, sou u dit nie doen nie).
[The & quotset up & quot] In 1920 skryf Franz Boas dat:
[Die aanhaling] " … In historiese gebeure is ons verplig om elke verskynsel nie net as 'n gevolg te beskou nie, maar ook as 'n oorsaak
[die verwysing insluitend die bladsynommer] (2003: 135). "
[the "knock down "] Boas wou so sê om die geskiedenis duidelik te onderskei van die natuurwetenskappe.
Ongelukkig is verwysing net soveel 'n kuns as 'n wetenskap. Hou egter die volgende reëls en voorstelle in gedagte.
Hoeveel verwysings u benodig, is 'n funksie van hoe gewoon die eise u maak. Hoe meer buitengewone u eis is, hoe groter is u behoefte aan verwysing. So byvoorbeeld:
Copyright 2021 \ Wat kan gesê word oor die toestande van slawe wat deur George Washington besit word?...