Afrikaans: Die positiwistiese uitbreiding van die metaforiese konsepsie van ’n (natuur)wet wat alle aspekte van die menslike lewe beheers, ontken dialekties die veronderstelde outonome rasionele beheersing van die natuur deur die mens (moderniteit, Kant, Marx). Die twee natuurwetopvattings — naamlik as ’n morele en as ’n fisiese wet — is deur die fisiokraat Quesnay tot een formule verenig, waarin sowel die voordeel van ons mensheid as ons afhanklikheid van die benede-menslike omgewing beklemtoon is. ’n Ander fisiokraat, Turgot, het die menslike geskiedenis verklaar in terme van die onvermydelike wette van vooruitgang, en het die fundamentele rol van natuurnoodwendigheid in menslike samelewingsvorming beklemtoon. Auguste Comte het soos Quesnay gepoog om die morele met die fisiese dimensie te verenig, en so die natuurwetenskaplike benadering tot die menslike lewe afgerond, waardeur hy gedwing is om, ter wille van singewing aan die menslike lewe, ’n natuurlike godheid, die Mensheid, te poneer. Die beweging na naturalisme was egter teen hierdie tyd reeds gevestig.