Is die Hashemitiese konings van Irak en Transjordanië as vreemd beskou? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Is die Hashemitiese konings van Irak en Transjordanië as vreemd beskou?
Die Britte het twee seuns gemaak van Hussein bin Ali, Sharif van Mekka, heersers van die nuwe politieke entiteite van Transjordanië en Irak na die Eerste Wêreldoorlog. Hulle is albei gebore in die Hijaz (nou in Wes -Saoedi -Arabië), nie die gebied wat hulle regeer het nie. Aan die ander kant het die politieke onderskeid tussen hierdie gebiede vandag nie in die vroeë 20ste eeu bestaan ​​nie.
Die vraag: In watter mate is die seuns van Hussein bin Ali as buitelanders beskou deur die mense oor wie hulle geheers het, en het die sentiment hom ooit in die plaaslike politiek uitgespreek?
Gedurende daardie tyd was Pan-Arabisme in die mode in die Arabiese wêreld. Die geslagslyn van hierdie heersers wat teruggekeer het na die stam van die profeet Mohamed van Islam, was 'n pluspunt.
Arabiese lande het probeer verenig in verskeie mededingende mislukte projekte. Waar jy vandaan kom, was nie so belangrik as watter politieke dogma jy gehad het nie.
Ek sal die vraag herformuleer en beantwoord as: "Hoe goed is die Hashemitiese konings aanvaar deurdat die Britte na die Eerste Wêreldoorlog Transjordanië en Irak opgelê het?" Omdat die antwoorde nogal anders is.
Die huidige koning van "Jordanië" is Abdullah II. Hy is die seun van wyle (en gewilde) koning Hussein. Hussein was die kleinseun van Abdullah I, een van die twee broers (saam met Ali), wat deur die Britte in die destydse "Transjordanië" troon. Die Hashemiete regeer die moderne Jordaan vir byna 100 jaar en vier geslagte, met toenemend groter aanvaarding. Die twyfel wat die Trans -Jordaniërs aan die begin oor hulle gehad het, het verdwyn. (Die Britse invloed wat koning Abdullah I 'opgerig' het, is lankal weg, so wat sedertdien gebeur het, is nogal 'natuurlik').
Die "oorplanting werk nie naastenby so goed in Irak nie. Daardie land het verskeie regerings tussen die wêreldoorloë beleef, waaronder 'n pro-Nazi-regering. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Hashemiete met beperkte sukses probeer om die mag in Irak te herwin. In 1958 het die Irakse (Hashemitiese) monarg het aan Jordanië se koning Hussein voorgestel dat die twee lande hul monargieë saamsmelt as 'n teengewig met die Egipte-Sirië, die Verenigde Arabiese Republiek. Hy is op sy beurt in 1963 deur die Baathistiese party omvergewerp.)
Daar was basies geen groep in Irak wat die Hashemiete gesteun het nie. Sekerlik nie die Sjiïtiese Moslems (die Hashemiete is Soenniete), en ook nie die Koerden, wat mede -Soenniete is nie, maar hul eie agenda gehad het. Slegs Britse steun het die monargie in staat gestel om so lank te duur as in Irak.
Ek sou dus sê dat die Hashemitiese konings in Irak as baie meer 'vreemd' beskou is as in Transjordanië.
Toe Churchill Transjordanië uit Palestina skei
Die Sykes-Picot-ooreenkoms van 1916 het die opstel van mandate vir Frankryk (Libanon en Sirië) en Brittanje (Palestina en Irak) beoog. As 'n beloning vir hulp om die Ottomane te verslaan, is die seun van Sharif Hussein van die Hashemitiese dinastie deur die Britte geïnstalleer as die heerser van Sirië. Die Franse het hom egter in 1921 verdryf en die Britte het Faisal bin Hussein die volgende jaar die koning van Irak gemaak.
Die Hashemiete is vroeër uit die Hejaz, wat nou Saoedi -Arabië is, verdryf, en die Saoedi's sou baie jare daarna vrees dat hulle sou probeer om terug te keer en die Wahhabi wat die land regeer, te verdryf.
Volgens Frank Jacobs was & ldquoFaisal bin Hussein op pad om sy broer Abdullah in Sirië te help toe Winston Churchill hom smeek om af te sien, met die vooruitsig op 'n verpletterende nederlaag deur die Franse as stok, en die belofte van Abdullah & rsquos eie dinastie as wortel. & rdquo
Winston Churchill het gesê dat hy, met die slag van 'n pen een Sondagmiddag in Kaïro in 1921, die Britse mandaat van Transjordanië, nou bekend as die Koninkryk van Jordanië, geskep het. Blykbaar, nadat hy die dag gedrink het, was die koloniale sekretaris & rsquos penmanship wankelrig, en dit het na bewering 'n besonder onregelmatige grens veroorsaak.
& ldquoDie Britse, en Jacobs notas, & ldquosaw Transjordanië & rsquos waardeer hoofsaaklik as 'n transitsone tussen Palestina en Irak, maar ook as deel van 'n luggang (destyds toe vlugte relatief kort was en baie brandstof was). & rdquo Die ligging van die Oostelike Die grens tussen Transjordanië en Irak is ook as strategies beskou met betrekking tot die voorgestelde konstruksie van die Kirkuk & ndashHaifa -oliepypleiding.
Transjordanië, sogenaamd vanweë sy posisie aan die oostekant van die Jordaanrivier, was oorspronklik deel van die Britse mandaat vir Palestina wat op die San Remo-konferensie in 1920 geskep is. huis in die hele Palestina geskep sou word.
'N Memo oor Transjordanië wat op 12 Maart 1921 geskryf is, voor die byeenkoms van die Midde -Ooste -konferensie wat in Kaïro gehou is, verduidelik die Britse besluit om die oorspronklike mandaat te verander:
Op 12 Maart 1921 tel Churchill die koloniale kantoor (geparafraseer):
Die koloniale kantoor reageer (geparafraseer):
& ldquo Niks in hierdie mandaat sal die verpligte verhinder om so 'n outonome administrasiestelsel vir die oorwegend Koerdiese gebiede in die noordelike deel van Mesopotamië in te stel wat hy as geskik ag nie. & rdquo
In die gebiede wat tussen die Jordaan en die oostelike grens van Palestina lê, soos uiteindelik bepaal, is die verpligting geregtig om die toepassing van sodanige bepalings van hierdie mandaat wat hy as van toepassing op die bestaande plaaslike toestande mag ag, uit te stel of te weerhou, en sodanige voorsiening te maak vir die administrasie van die gebiede soos hy dit geskik ag vir daardie omstandighede, mits daar nie opgetree word wat strydig is met die bepalings van artikels 15, 16 en 18. & rdquo
Om die koninkryk vir Abdullah te skep, het Churchill & rsquos & ldquostroke van die pen & rdquo Transjordanië, ongeveer driekwart van Palestina, gesny uit die oorspronklike Britse mandaat wat in 1920 in San Remo gestig is. Churchill en Abdullah het daarna ooreengekom dat Transjordanië as 'n verpligte gebied aanvaar sou word 'N Arabiese land, afgesien van Palestina, en dat dit nie deel sou uitmaak van die Joodse nasionale tuiste wat wes van die Jordaanrivier gevestig sou word nie. Abdullah is toe in April 1921 aangestel as Emir van die Transjordania -streek. Brittanje het die deel wes van die Jordaanrivier as Palestina toegedien, en die deel oos van die Jordaan as Transjordanië.
In Augustus 1922 het die Britse regering 'n memorandum aan die Volkebond voorgelê waarin gesê word dat Transjordanië uitgesluit sou word van al die bepalings rakende Joodse nedersetting, en hierdie memorandum is op 12 Augustus deur die Bond goedgekeur. Dit het die Sioniste kwaad gemaak omdat dit die gebied beskikbaar vir 'n toekomstige Joodse staat, wat hulle verwag het om die hele Palestina, dit is weerskante van die Jordaanrivier, te omvat.
Ironies genoeg was dit Lord Arthur Balfour, wie se brief aan Lord Walter Rothschild in 1917 die Jode 'n nasionale tuiste in Palestina belowe het, wat op 16 September 1922 aan die Liga gesê het dat Brittanje die mandaat wil verander met die doel om Transjordanië terug te trek van die gebied was bedoel om 'n nasionale tuiste te bied vir die Jode wes van die Jordaan.
Notule van bespreking van Palestina tydens die vergadering
van die Volkebond (16 September 1922) - Klik op die afbeelding om te vergroot
Later het die Peel -kommissie, wat deur die Britse regering aangestel is om die oorsaak van die Arabiese onluste in 1936 te ondersoek, geskryf dat ten tyde van die Balfour -verklaring verstaan ​​word dat die Joodse Nasionale Huis in die hele historiese Palestina gestig sou word, insluitend Transjordanië.
Op 17 Junie 1946 het Transjordanië 'n onafhanklike nasie geword.
Toe koning Abdullah die Wesbank in 1948 geannekseer het, is die land herdoop tot Jordanië.
Bronne: Koninkryk van Jordanië
Frank Jacobs, & ldquoWinston & rsquos Hik, & rdquo New York Times, (6 Maart 2012)
& ldquoEmiraat van Transjordanië, & rdquo Wikipedia
Maurice Ostroff, & ldquo Die 1967 -kaart is minder relevant vir Israel se toekomstige grense as die 1920 -kaart, en rdquo Jerusalem Post, (31 Maart 2014).
Virtuele Joodse wêreld: Transjordanië
Geografies sluit Transjordanië (Heb. עֵבֶרהַיַרְדֵּן) die gebied oos van die Jordaanrivier in, wat strek vanaf die bronne van die Jordaan naby die Hermon tot by die Dooie See. Die gebied noord van die Yarmukrivier (die Golan en Basjan) word egter as 'n aparte entiteit beskou, terwyl die gebied oos van die Dooie See en die Arabah, tot by die Rooi See, in die gebied van Transjordanië opgeneem is.
In sy geografiese opset bestaan ​​Transjordanië uit 'n reeks van drie streke wat van noord na suid strek: die oostelike Jordaanvallei, die hange wat na die vallei daal, wat weswaarts kyk en goed toegerus is met reënval en die berge wat saggies ooswaarts hang en saamsmelt met die woestyn steppe. Die gevestigde deel van hierdie gebied beslaan 6 840 vierkante meter. (17 500 vierkante kilometer), waarvan die Jordaan-Dooie See-depressie 215 vierkante kilometer beslaan. (550 vierkante kilometer), die berg- en heuwelstreek 2,617 vierkante myl. (6 700 vierkante kilometer.), Die hoë plato 2,051 vierkante myl. (5.250 vierkante kilometer), en die sanderige suidelike streke ongeveer 1,953 vierkante myl. (ongeveer 5.000 vierkante kilometer.). Polities, in die Hashemitiese koninkryk van Jordanië, word die gebied van Transjordanië beskou as 28,320 vierkante kilometer. (72 500 vierkante kilometer.) Steppe en woestyn in 'n breë strook wat by Irak aansluit en Sirië van Saoedi-Arabië skei.
Die gevestigde gebied word gesny deur samevloeisels van die Jordaan wat van oos na wes vloei, en deur riviere wat in die Dooie See uitloop: die Yarmuk, wat die noordelike grens vorm van die Jabbok -streek, wat Gilead van Ammon en die Peraea die Nimrin skei, gewoonlik die noordelike grens van Moab die Arnon, op sekere tye die grens van Moab die Zered, wat Moab van Edom en die berge van Seïr skei. Die bergreeks parallel met die Jordaan in die ooste wissel in hoogte: in die ʿAjlūn (Gilead) is Tell ʿIbbīn 1,182 m hoog, Umm al-Daraj is 1,201 m hoog en Qalʿat Ilyās is 1.092 m hoog. Suid van die Jabbok bereik Nabī Yūshaʿ tot 1,113 m en die berg Nebo tot 795 m suid van die Arnon, Jebel Sīhān is 1,065 m hoog en Jebel al- Ḥasāʾ is 1,234 m hoog. Die berge van Seir bereik 1,733 m. Die grootste reënval is in die ʿAjlūn (ongeveer 27 mm en 700 mm.) En in die berge van Seir (ongeveer 15 en 400 mm.). Die grootste deel van die bewerkbare gebied ontvang jaarliks ​​ongeveer 200 mm (8 duim), met 'n reënval van ongeveer 80 mm (3 duim) in die woestyn. Die berge van Gilead is nog in die oudheid bebos, maar die gebied was baie meer beboste, soos die verhaal van Absalom toon. Daar is bewyse dat 'n groot verbouingsgebied ooswaarts gestrek het. Yster is ontgin naby Jerash en koper in die Arabah (sien Punon).
Paleolitiese en mesolitiese oorblyfsels, die vroegste spore van besetting in Transjordanië, is gevind in die berge van Seir en in Wadi Nimrīn. 'N Pre-keramiek neolitiese nedersetting is by al-Bayḍāʾ, suidoos van die Dooie See, ontdek. Megalitiese konstruksies is gevind by Alfa Safat en al-ʿUdayma in die Jordaanvallei. Naby laasgenoemde plek is Tulaylāt al-Ghassūl, 'n Chalkolitiese plek van groot belang, wat sy naam gegee het aan die Ghassuliaanse kultuur. Vanaf die vroeë bronstydperk kan 'n sekere besettingspatroon, veral in die suidelike deel van Transjordanië, opgemerk word as gevolg van die argeologiese opname wat N. Glueck onderneem het: periodes van nedersetting wissel met periodes waarin die gebied oorgelaat is tot nomades.
Die eerste tydperk van nedersetting duur van ongeveer die 23ste tot die 19de eeu B.C.E. Volgens Bybelse tradisie het die vroeë bevolkings die Zuzims by Ham in die noorde van Gilead, die Emims in Moab en die Horiete in die berg Seïr (Gen. 14: 5 en ndash6) ingesluit. Miskien as gevolg van die inval wat in hierdie hoofstuk beskryf word, was daar 'n afname in die nedersetting van Transjordanië vanaf die 19de tot ongeveer die 14de eeu B.C.E. Egiptiese tekste noem geen stede in Transjordanië binne hierdie tydperk nie, behalwe dié in die Jordaanvallei: Pehel (Pella Execration Texts, Thutmosis III en Seti Ek), en miskien Zaphon (Tell el-Amarna letters), Zarethan (Execration Texts) en Kiriath Anab (Tell al-Shihāb op die Yarmuk Seti Ek, Papirus Anastasi Ek). Slegs in die 13de eeu, in inskripsies van Ramses II, is stede in Moab, waaronder Dibon, vir die eerste keer genoem. Die Bybelse definisie van die Egiptiese provinsie Kanaän (Num. 34) sluit beslis die Jordaan uit, wat aan die Shasu -nomades oorgelaat is.
Ongeveer 'n eeu voor die uittog is Transjordanië weer gevestig deur die Ammoniete, Moabiete en Edomiete, wat 'n sterk ketting van koninkryke gevorm het, met uitgebreide verbouingsgebiede en 'n stelsel van doeltreffende grensvestings. Waarskynlik aan die begin van die 13de eeu, is Moab vanuit die noorde aangeval deur Sihon, die Amoritiese koning van Hesbon, wat die gebied noord van die Arnon daaruit verwoes het. Die Israeliete, wat uit die wildernis gekom het, het dit uiters moeilik gevind om oor die Jordaan te kom, uiteindelik het hulle oos van die gevestigde gebied van Moab gegaan en Edom het hul oorwinning oor Sihon aan hulle die hele Jordaanvallei, die Gilead en 'n deel van Moab gegee. Hierdie gebied is toegewys aan die stamme van Ruben (van die Arnon tot die Nimrin -vallei), Gad (van die suide van Gilead tot by die Jabbok en die Jordaanvallei) en die helfte van Manasse (van die Jabbok noordwaarts).
In die tydperk van die Rigters is hierdie stamme onderwerp aan die konings van Ammon en Moab, totdat Dawid uiteindelik die hele Jordaan tot by die Rooi See verower het. In die tyd van Salomo is die Israelitiese beheerde Transjordanië georganiseer in die drie distrikte Ramoth-Gilead, Mahanaim en die suide van Gilead (Gad Ek Konings 4: 13 & ndash14, 19). Na die verdeling van die koninkryk het Ammon en Moab aan Israel en Edom in Juda geval, maar al drie het gou hul onafhanklikheid herwin. Soos uit die Mesha -stele bekend is, is Moab herower deur Omri, dit het in die tyd van Agab in opstand gekom teen Israel en uiteindelik sy onafhanklikheid verkry in die dae van Joram, die laaste van die Omrid -konings (851 en ndash842 B.C.E. vgl. II Konings 3). In latere tye het Israel nooit daarin geslaag om Moab te onderwerp nie, wat onder Mesha sy grense tot aan die rand van die Jordaanvallei vergroot het. Die konings van Juda het egter daarin geslaag om in die negende eeu groot dele van Edom te regeer gedurende die dae van Josafat en Joram, en weer in die agtste eeu in die dae van Amasia en Ussia.
Met die agtste eeu B.C.E., het die gevestigde gebied van Transjordanië weer begin krimp, 'n proses wat tot die Hellenistiese tydperk geduur het. Die Assiriese koning Tiglath-Pileser III het in 732 'n deel van die Israelitiese bevolking uit Gilead gedeporteer B.C.E. Die Ammoniete het hul onafhanklikheid behou, en die Edomiete het die Judese heerskappy in die tyd van Agas (743 en ndash727) afgeskaf B.C.E.). Na die val van Jerusalem en die deportasie van sy bevolking deur Nebukadnesar in 586 B.C.E., het die Edomiete na die suide van Judea verhuis en die plek daarvan word geleidelik oorgeneem deur die Nabateërs, 'n volk wat bekend is vir uitstekende prestasies in landbou, argitektuur en kuns. Hulle koninkryk bestaan ​​uit dele van Transjordanië, Palestina en Sirië, en Petra was hul hoofstad (vierde eeu B.C.E.). In die Persiese tydperk is Ammon beheer deur die Joodse familie van *Tobiads, wie se wortels in Gilead dateer uit die tyd van die Israelitiese monargie.
In die hellenistiese tyd het 'n nuwe tydperk van voorspoed vir Transjordanië begin, wat duur tot die Arabiese verowering. Die Ptolemeërs of Seleukiede het 'n aantal stede in die noordelike deel gestig: Gadara en Abila in die noorde, gevolg deur Pella en Gerasa. Rabbath-Ammon het die stad Philadelphia geword en is geskei van die gebied van die Tobiads, wat die gebied regeer het wat deur Jode tussen Philadelphia en die Jordaan (die Peraea) bevolk is.
Transjordanië het in 218 tydelik van die Ptolemaïese tot die Seleukidiese bewind oorgegaan B.C.E. en permanent in 198 B.C.E. Tydens die uitbreiding van die Hasmonean is groot dele van Transjordanië verower deur Jonathan (die Peraea), John Hyrcanus (Madaba en Heshbon) en Alexander Yannai (Moab tot by die Zered, Gerasa, Pella en Gadara). In 63 B.C.E., Pompeius herstel die outonomie van die Griekse stede, en laat slegs Peraea aan die Jode oor. Om die Griekse element onder die Romeinse bewind te versterk, vorm hy die Decapolis -liga, wat Philadelphia insluit.
Herodes het 'n tyd lank geheers oor Gadara, wat na sy dood in Sirië herstel is. In die Eerste Joodse Oorlog is die Peraea deur die Romeine verower (68 C.E.), maar die Joodse bevolking het gebly. In 97 is die stad Capitolias gestig by Belt al-Rās naby Pella. In 106 annekseer Trajanus die Nabatese koninkryk die stede Madaba, Esbus (Heshbon), Areopolis (Rabbath-Moab), Charachmoba en Petra het deel geword van die nuwe provinsie Arabië, waarby Philadelphia en Gerasa opgeneem is. Die stede in die gebied bereik 'n hoogtepunt van welvaart in die tweede eeu C.E. onder die Antonines, as gevolg van 'n nuwe verharde pad (die Via Nova) wat van Elath (Aila) na Bostra dwarsdeur Transjordanië loop.
Die Christendom het vroeg in die Jordaan posgevat toe die Jerusalem -gemeenskap in 70 na Pella verhuis het C.E. In die Bisantynse tydperk was suidelike Transjordanië verbonde aan Palaestina III, die res na Arabië. Kerke en kloosters is in al die groot stede gebou en die biskoppe het aan kerkrade deelgeneem.
In die laaste eeue van die Bisantynse heerskappy is Arabiese invloede in die gebied gemerk. Die eerste geveg tussen die Arabiere en die Bisantyne het plaasgevind in 629, nog in die leeftyd van die profeet Mohammed, in Transjordanië (in Mu & rsquota, naby Karak). Die finale Arabiese verowering is in verskeie fases uitgevoer: Suid -Transjordanië is in 630 ingeneem, die berge Seir en Moab in 634 en die res van die streek in 635. Met die geveg op die Yarmuk in 636 was Arabiese heerskappy in die gebied gevestig.
In die vroeë Arabiese tydperk was die gebied tot by Jerash verbonde aan die Jund al-Urdunn sentrale Transjordanië, insluitend Amman, aan die Jund Filasṭīn en die noordelike deel aan die Jund Dimashq (Damaskus). Onder Arabiese bewind vorm die noordelike deel van Transjordanië saam met die noorde van Palestina 'n administratiewe eenheid genaamd Jund al-Urdun, met Tiberias as hoofstad. Sentraal- en suidelike Transjordanië, met die ekwivalente dele wes van die Jordaanrivier, het Jund Filastīn geword, toegedien uit Ramleh. Die Arabiese tydperk was die begin van 'n nuwe afname in die bevolking, wat eeue ná die kruistogte uitgespreek het (13de tot 19de eeu).
Gedurende die kruistogte is die Jordaanvallei, deel van die ʿAjlūn, en die berge Karak en Shawbak tot by die Rooi See saamgevoeg tot 'n prinsdom bekend as Terre D 'Outre Jourdain. Aangesien die kruisvaarders, en veral die heersers van die vesting Montreal (Shawbak), die pelgrimsroete na Mekka en selfs die heilige stede self bedreig het, val Saladin die kruisvaardersvestings aan en verminder dit voor die slag van Ḥiṭṭin.
Onder die Mameloekse bewind is Transjordanië verdeel tussen Mamlakat Dimashq (die distrikte (aʿmal) van ʿAjlūn en al-Balqā ʾ) en Mamlakat al-Karak, wat Maʿān, Shawbak, Zughar (Zoar) en Karak insluit. In die tyd van Baybars is dit beheer deur die laaste afstammeling van die Ayyubid -dinastie.
In die Ottomaanse tyd het die bevolking van Transjordanië die laagste vlak bereik en die grootste deel van die Jordaan is aan die Bedoeïene oorgelaat, hoewel die sultans 'n skyn van administrasie in die westelike gebiede behou het. Die grootste deel van die streek was deel van die vilayet van Damaskus, verdeel in die Sanjak van Ḥawrān (tot by die Jabbok), die Sanjak van Nablus, wat soms die Balqāʾ, en die Sanjak van al-Karak insluit. Die suidelike gedeeltes, Ma & rsquoan en Aqaba, was deel van die vilayet van Hijaz. Die Ottomaanse bewind was egter die meeste van die tyd nominaal. Transjordanië word beskou as die agterplaas van Sirië en Palestina en het die Ottomane slegs tydens die jaarlikse pelgrimstog aangegaan, aangesien die belangrikste Hajj -karavaan uit Damaskus dit na Medina moes oorsteek. Eers in die tweede helfte van die 19de eeu, na die kortstondige Egiptiese besetting (1831 en ndash40) en gedurende die hervormingstydperk (Tanzimat), onder Abdul-Ḥamid II, is hervestiging begin. Die Ottomane het hul direkte heerskappy oor Transjordanië uitgebrei. Karak, die hoofstad van sy naamgenoot sanjak, was die belangrikste stad in die gebied en die jurisdiksie van sy goewerneur het oor die grootste deel van die sittende Transjordanië gestrek. Die plaaslike bevolking het toegeneem toe Circassiese vlugtelinge uit die Russies-besette Kaukasus deur die Ottomane aangemoedig is (in 1861 en ndash64, en later na die Turks-Russiese oorlog van 1877 en ndash78) om na Palestina en Transjordanië te migreer. In laasgenoemde vestig hulle hulle in en om Amman, Zarqa en Jarash.
Die 19de eeu was ook 'n toenemende Europese belangstelling in Transjordanië, veral om argeologiese en historiese redes, en Burckhardt ontdek in 1812 Petra en in 1806 ontdek Seetzen Jarash. In die tweede helfte van die 19de eeu het die belang van die Palestina Exploration Fund sowel as van Christelike kerke en missies in Transjordanië onder meer die ontdekking van die Mesha -stele en die Madaba -mosaïekkaart opgelewer. In 1900 en ndash08 het die Ottomane die Hijazi -spoorlyn van Damaskus na Medina gebou. Ongeveer een derde van die 1 200 km. Die lyn het deur Transjordanië geloop en dit nader aan die administratiewe sentrums van Damaskus en Istanbul gebring, maar het ook verskeie rebellies in Karak veroorsaak.
Sien die moderne tydperk na 1914, ook Jordanië.
G. Schumacher, Oorkant die Jordaan (1886) idem, Karte des Ostjordanlandes (1908) A. Musil, Arabië Petraea (1907) R.E. Bruennow en A. Domaszewski, Provinsië Arabië, 3 vols. (1904 & ndash09) C. Sternagel, Der Adschlun (1927) H. Rhotert, Transjordanië (1938) N. Glueck, Die ander kant van die Jordaan (1940) idem, Verkennings in Oos -Palestina, 4 vols. (1934 & ndash51) A. Konikoff, Transjordanië (1946) L. Harding, Die oudhede van Jordanië (1959). VOEG TOE. BIBLIOGRAFIE: N. Lewis, Nomades en setlaars in Sirië en Jordanië (1987) R.S. AbuJaber, Pioniers oor Jordanië: The Frontier Settlement in Transjordan 1850 & ndash 1914 (1989) E. Rogan, Staatsgrense in die Laat Ottomaanse Ryk: Transjordanië 1850 & ndash 1921 (1999).
[Michael Avi-Yonah / Joseph Nevo (2de uitg.)]
Is die Hashemitiese konings van Irak en Transjordanië as vreemd beskou? - Geskiedenis
227. Dept het geen spesifieke kommentaar in gedagte wat u in gesprek met koning Abdullah kan lewer nie (Embtel 241 8 Junie 1), maar stel voor dat u ons algemene belangstelling in vooruitgang beklemtoon Arabiese samewerking ten behoewe van die algemene welstand en spreek hoop uit dat daar geen verswakkende stabiliteit in die Nabye Ooste mag plaasvind nie deur moontlike mislukking, onderhou en ontwikkel wedersydse vertroue voldoende onder die Arabiese state in hul betrekkinge met mekaar. U kan die geleentheid gebruik om informeel ons kommer uit te spreek oor die voortdurende onenigheid Groter Sirie -roering op die Arabiese wêreld.
Die rigting en doel van die onlangse Irak-Trans-Jordaan-, Turco-Irak- en Turco-Transjordanse-verdragte is beslis van belang en is vir ons kommerwekkend. As verdrae werklik weerspieël hoe hoë beleid wegbeweeg van die [Arabiese Liga] wat deur twee Hashimitiese heersers begin is met of sonder Britse goedkeuring of aanmoediging, behoort ons ten volle kennis te hê van ons beleid. Dit sal veral nuttig wees as u die besoek van Abdullah en die verwagte ratifikasie van die Turko-Irak-verdrag in die Senaat kan gebruik as geleenthede in gesprekke met Abdullah, Nuri 2 en ander om die ware motiewe agter hierdie bewegings vas te stel. 3
'N Eeu van Westerse inmenging in die Midde -Ooste: 'n agtergrond
Verlede week het die minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, Egipte besoek en 'n toespraak gehou by die Amerikaanse universiteit in Kaïro. Sekretaris Pompeo het president Obama se buitelandse beleid in die streek gekritiseer deur te verwys na sy beroemde toespraak, ''n nuwe begin', wat in Kaïro gehou is nadat hy die president geword het in 2009. Hy het Obama die skuld gegee dat die Amerikaanse teenwoordigheid in die streek teruggetrek het en gesê: 'Amerika is 'n sterkte in die Midde -Ooste. Tydperk. […] As Amerika terugtrek, volg chaos. As ons ons vriende verwaarloos, bou wrok op. As ons met vyande saamwerk, vorder hulle. "
Twee vrae ontstaan ​​uit die toespraak: Is Westerse betrokkenheid ten goede in die Midde -Ooste? Dien Westerse betrokkenheid in die streek die belange van die Westerse lande? 'N Kort oorsig van die Europese en Amerikaanse teenwoordigheid in die Midde -Ooste toon aan dat die Westerse state saam met die elite in die streek gewerk het sonder om baie aandag te skenk aan wat die massa gedink of gevoel het oor hul betrokkenheid. Hierdie verhouding wat die gewilde gevoelens verwaarloos het, het groot terugslae tot gevolg gehad. As gevolg hiervan het die Westerse moondhede teruggetrek en op lang termyn legitimiteit verloor.
Die Europese teenwoordigheid in die Midde -Ooste bereik sy hoogtepunt na die verbrokkeling van die Ottomaanse Ryk wat die Asiatiese lande van die Midde -Ooste in die hande van Brittanje en Frankryk gelê het. Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was die grootste deel van Noord -Afrika reeds onder Europese beheer. Tydens die oorlog het Brittanje Sharif Hussein, die Hashemitiese emir van Mekka en 'n afstammeling van die profeet Mohammed, belowe om die koning van die Arabiese lande te word, op voorwaarde dat hy in opstand kom teen die Ottomaanse Ryk. Intussen het Brittanje en Frankryk 'n geheime ooreenkoms onderteken-die Sykes-Picot-ooreenkoms-wat hul invloedsfere in die Midde-Ooste in die naoorlogse era spesifiseer. Brittanje het ook tydens die oorlog 'n Joodse tuisland in Palestina aan die Sionistiese beweging belowe. Hussein het in opstand gekom teen die Ottomaanse Ryk, maar sy droom om die koning van die Arabiere in Sirië, Palestina, Irak en Hijaz te word, is nog nooit verwesenlik nie.
Na die oorlog het Frankryk mandaatregimes in Libanon en Sirië ingestel terwyl Brittanje beheer oor die mandate van Irak, Transjordanië en Palestina oorgeneem het. Frankryk verdeel Libanon en Sirië in kleiner state en regeer deur sy verteenwoordigers. Brittanje stel Sharif Hussein se twee seuns as konings in Irak en Transjordanië. Hussein het self die koning van Hijaz geword, maar vanweë sy toenemende wrok teen Brittanje het die Britse leiers steeds toegegaan toe Saoedi's die Hijaz -gebied in 1924 binnegeval het. Na die Saoedi -inval verlaat Hussein Mekka en die Saoedi's neem spoedig beheer oor die hele Hijaz -streek . Brittanje het die mandaat van Palestina beheer deur 'n verhouding met prominente Joodse groepe en Palestynse gesinne.
Alhoewel die Europese moondhede in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog beheer oor die Midde -Ooste oorgeneem het, het hul invloed mettertyd verdwyn en het hul koloniale ervaring in die Midde -Ooste 'n aanspreeklikheid geword. Die transaksies wat die Europeërs met prominente plaaslike elite gemaak het, het sterk anti-Westerse en populistiese nasionalistiese bewegings op plekke soos Sirië, Irak en Egipte ontlok. Die byna onvoorwaardelike steun van die Weste, veral die VSA, aan Israel het 'n gerieflike hulpmiddel geword vir idees en groepe teen die Weste om lede te werf. Die swaar inmenging van die VSA in Iran het een van die sterkste bronne van anti-Westernisme in die streek veroorsaak.
In Sirië het die Franse mandaat tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog voortgeduur. Tussen 1946 en 1970 het die nalatenskap van die Franse koloniale bewind die Siriese politiek in die skadu gestel. Sirië het 'n slagveld geword van verskeie mededingende faksies wat ontstaan ​​het as gevolg van die administratiewe afdelings van die Franse mandaatregering. As gevolg hiervan het Sirië 'n lang tydperk van onstabiliteit beleef met gereelde militêre staatsgrepe. Met die oog op groepsbelange en verskille, wat al die strydende partye verenig het, was 'n beroep op 'n populistiese weergawe van Arabiese nasionalisme wat na vore gekom het as 'n reaksie op die Europese inmenging. Die laaste militêre staatsgreep wat Hafez Asad in 1970 uitgevoer het, het tot 2011 relatiewe stabiliteit tot gevolg gehad met duisende sterftes en 'n onderdrukkende polisiestaat. Hafez Asad en sy seun Bashar Asad, wat aan bewind gekom het ná sy pa se dood in 2000, het in die grootste deel van hul bewind in Sirië met anti-Westerse beleid verbind.
WI: oorleef al die Hashemitiese koninkryke?
Gegewe die manier waarop die twee Ba'athistiese regerings oor die weg kom, sal verskeie Hashemiete moontlik nie beter doen nie.
Wel, in die eerste plek is dit 'Hashemite', nie waar nie?
Ek twyfel opreg dat Hussein die enigste rede is waarom die oorlog tussen Irak en Iran begin het. grensgeskille en oliereserwes en godsdienstige verskille (Sjiïties en Soenniete) en kulturele en taalkundige verskille sal nog steeds bestaan ​​en sal bykans almal tot oorlog bydra. Die Revolusie het meer te doen gehad met Westerse invloede en die terugslag daarteen.
Dit lyk asof ons ook vergeet dat Jordanië 'n Hashemitiese koninkryk is (dit maak nie saak hoe u dit in Engels translitereer nie). ek en my neefs sit & quot) oorloë uitskakel of ontmoedig nie. U kan 'n koning van Hejaz sien, as hy die Saud -familie verslaan, uiteindelik die kalief -titel met die ondersteuning van neefs op baie van die ander trone probeer neem, aangesien die Hashemitiese Hejaz -konings van Mohammad self afstam.
Ek dink ons ​​ignoreer die Israeliese olifant in die kamer.
Hoe verloop die Arabies-Israeliese konflik met die Hashemitiese vorste in Sirië, Irak, Jordanië en Arabië?
'N Oorlewende Hashemitiese monargie in Irak beteken ook dat Irak waarskynlik nooit die Bagdad -verdrag verlaat nie. Irak bly 'n konserwatiewe monargie soos Jordanië en is relatief pro-Westers. Aangesien Iran ook 'n lid van die verdrag is, is Iran en Irak bondgenote.
As daar ook 'n Hashemite Kingdom of the Hedjaz is, dan verander baie dinge. U het nie die Wahhabiste in beheer van die heilige stede nie (hoewel hulle waarskynlik steeds in beheer sal wees van die olieryke streke in die ooste van Arabië). Hulle sal waarskynlik die Hashemitiese beleid van Jordanië en Irak volg (miskien selfs by die Bagdad -verdrag aansluit).
As ons aanvaar dat hulle aan die bewind bly (wat moeilik, maar nie onmoontlik is nie - ons het Jordanië as 'n land wat die naald suksesvol gryp, selfs al is OTL Irak 'n voorbeeld van 'n mislukking), verander dit die Midde -Ooste drasties. Die streek is meer pro-Westers. Dit sal egter moeilik wees om die Kommuniste, Ba'athiste en Nasseriete te weerhou. Baie hang af van wat in Irak gebeur, en of dit oorgaan in 'n pro-Westerse diktatuur, of as 'n vorm van parlementêre bewind voortbestaan.
In 1958 het Jordanië en Irak 'n kort Arabiese Federasie gevorm wat by die twee Hashemitiese monargieë saamgevoeg het. Dit is gedoen as 'n reaksie op die Verenigde Arabiese Republiek onder Nasser. Die Arabiese Federasie het die buitelandse beleid en verdediging van elke land verenig, maar die oorgrote meerderheid ander binnelandse programme onder nasionale jurisdiksie gelaat. Dit het die staatsgreep van 1958 in Irak nie oorleef nie en het dus slegs 'n halfjaar geduur. ITTL as die monargie voortbestaan, gaan die Arabiese Federasie voort. Dit sluit waarskynlik ook die Koninkryk van die Hedjaz in.