“Mammie, Mammie”, pluk die kleurlingdogtertjie met die blink ogies en wilde hare en maer armpies soos ‘n township-nimfie aan haar ma se mou. “Kan ek vir die anties ‘n rympie opse?” “Onse Juffrou het ons hierdie week ‘n nuwe ene geleer van ‘n akkedissie. Toe Mammie?” Sy’t nog haar skoolrokkie aan en tol ‘n paar keer in die rondte sodat die rokkie bol bo haar kniekoppies staan. “Nee Koekoes, die tannies is nou amper oppad, hulle het nie nou tyd vir versies nie.” Die vrou sit ver, soos ‘n foto uit die ou tyd op die koningsblou sitkamerstel wat te hoog en te wyd sit – amper Dali-agtig. Ek kan aan niks dink om te sê nie. “Kan ek nie vir julle ‘n teetjie of iets maak nie, spring ek op van die blou bank. “Het jou dogtertjie al iets te ete gehad van vanmiddag af?” “Is julle honger?” [HG 1.40.9] En die wese het geantwoord: ‘Het jy dan nooit ook die liefde in God gemeet nie? - Sien, al is die toornvloede ook baie groot, dan reik Sy liefde nog daarheen, waar die diep strominge van die grimmigheid vir ewig onder die eindelose randjies van die oneindigheid, waar ‘n tweede oneindigheid sy begin het, opgedroog het.’