Swart-figuur Hercules en Nessos (illustrasie) - Inligting
Swart-figuur Hercules en Nessos
Deianira, Deïanira, of Deianeira  ( / ˌ d i. Ə ˈ n i r ə /  Ou Grieks: Δηϊάνειρα, Dēiáneira, of Δῃάνειρα, Dēáneira, [dɛːiáneːra]), ook bekend as Dejanira,  was 'n Calydoniese prinses in die Griekse mitologie wie se naam vertaal is as "mensvernietiger"  of "vernietiger van haar man".   Sy was die vrou van Heracles en, in die laat klassieke verslae, sy onbewuste moordenaar en vermoor hom met die vergiftigde hemp van Nessus. Sy is die hoofkarakter in die spel van Sophocles Vroue van Trachis.
Hercules en die Nessus
Romeinse kuns Hercules en die Centaur Nessus
Uffizi Gallery, Inv. 1914, nr. 77
Ek eeu nC
Fynkorrelige gelerige Griekse marmer
Hoogte: m. 1,34 breedte: m. 1,10 diepte: m. 1.20
Ou deel: hoogte m. 1 diepte m. 1.18
Die groep Hercules en die Centaur Nessus is die visuele fokus van die eerste gang en verteenwoordig een van die opmerklikste voorbeelde van integrasie van 'n ou fragment wat toegeskryf kan word aan Giovanni Caccini (1565-1613), gevierde Toskaanse beeldhouer wat onthou word vir sy aktiwiteite in Palazzo Vecchio, die Kerk van Santo Spirito en die Boboli -tuin.
Die marmergroep, na 'n argetipe van die III eeu vC, is sedert 1597 in die galery, waar dit baie gefragmenteerd aangekom het en 'n herstelintervensie nodig gehad het wat 'n byna totale rekonstruksie van die figuur van Hercules behels het: hiervan was daar het net die voete oorgebly en Caccini, met 'n diepgaande kennis van die klassieke ikonografie, het 'n figuur van die Griekse held baie in ooreenstemming met die ou prototipes laat lewe.
Die beeldhouwerk het die afgelope veertig jaar nie beduidende herstel -ingrypings ondergaan nie, en daar is geen betroubare kartering of 'n omvattende fotografiese dokumentasie nie. Die herstel sal die leesbaarheid weer herstel en die ou verswakte vulsels herstel, behalwe die oplossing van 'n paar omstrede kwessies rakende die oorspronklike hoek van die sentaur se arms. Petrografiese ondersoeke sal ook uitgevoer word om die oorsprong van die antieke albasters en herstelmarmors te identifiseer.
In die algemeen is die herstelintervensie dringend vanuit 'n konserwatiewe oogpunt, en is dit belangrik vir 'n beter kennis van en insig in 'n hoofstuk in die geskiedenis van die herontdekking van klassieke beeldhouwerk in die Renaissance, behalwe om 'n huldeblyk aan so 'n belangrike figuur te verteenwoordig van die Florentynse beeldhouwerk na die eeufees van sy dood in 2013.
Nessus is een van die centaurs onder die klein planete. Die centaurs beklee 'n posisie tussen komete en asteroïdes. Nessus wentel om die son tussen Saturnus en Pluto. Dit is op 26 April 1993 in Kitt Peak, Tucson (Arizona) deur David Rabinowitz ontdek. Dit het 'n geskatte deursnee van 58 km en 'n gemiddelde afstand tot die son van 3663,7 miljoen km. Sy wentelbaan is sterk ellipties en eksentriek, en dit neem 121 jaar om 'n sideriese omwenteling van die son te maak. In April 1997 vernoem die Internasionale Unie van Sterrekundiges dit na een van die centaurs uit die Griekse mitologie nadat dit deur astroloë voorgestel is, iets wat nog nooit tevore gebeur het nie. Daar is minder bekend oor Nessus as oor die twee vroeër ontdekte sentaurusse Chiron en Pholus.
Perihelion 11,85 AU… 22 °
Aphelion 37,25 AU… 24 °
Neiging van die baan 15,6°
Duur van baan 121,7 a 
Deursnee 60 km 
Ontdek deur David Rabinowitz
Gefotografeer op 26 April 1993 6:45:46 UT
Nessos (Griekse spelling) is een van die centaurs - wesens wat half man en half perd was - maar minder getemper is as Chiron en Pholus.
Nessos afgekom Herakles (Hercules) en sy tweede vrou Deianeira nadat hulle gedwing is om die koninkryk van koning Oineus, die vader van Deianeira, te verlaat. Herakles het die koning se skinkbord per ongeluk doodgemaak. Die rivier Euenos is oorstroom en het die vlugtende egpaar se pad versper. Nessos het aangebied om Deianeira te help om die ander oewer in veiligheid te bereik, maar het probeer om haar te verkrag terwyl hy die rivier oorsteek. Toe hy dit sien, neem Heracles 'n vergiftigde pyl en skiet op Nessos. Die sterwende sentaur maak asof hy berou toon oor sy optrede en belowe Deianeira dat die bloed uit sy wond haar sal help om Heracles se liefde te verseker waarop sy van sy bloed versamel en bewaar het. Baie jare later het Deianeira, uit vrees dat sy Heracles aan Iole sou verloor, sy klere gedompel in die bloed wat sy gered het. Die kledingstukke van Hercules is vergiftig met Nessos se bloed, wat aan sy vlees opgeëet het en hom erge pyn veroorsaak het. Om sy lyding te beëindig, het hy homself in die vuur gesteek en doodgebrand. Toe sy vrou besef wat sy gedoen het, het sy haarself ook om die lewe gebring. Alhoewel dit lyk asof Nessos se wraak volledig was, was dit nie die einde van die verhaal nie. Dood deur vlamme het Hercules gesuiwer van alle aardse wangedrag. Die gode van Olympus het hom aangeneem en aan hom onsterflikheid gegee.
Daar is baie min ondersoeke gedoen na die astrologiese betekenis van Nessus. As gevolg van die feit dat sy eie baan dié van Saturnus en Pluto verbind, is dit analogies die sentaur wat die naaste verband hou met Plutoniese temas soos mag, skuld, wraak, bekering en verlossing. Geen figuur in die mite bly onskuldig nie: nie Heracles nie, wat vlug omdat hy vermoor het, nie Nessos nie, omdat hy probeer het om Heracles se vrou te verkrag, en nie Deianeira wie se jaloesie tot die onbedoelde dood van haar man gelei het nie. In hierdie sin is die boodskap van die mite om afstand te neem van beskuldigings van skuld. Onetiese gedrag is nie beperk tot ander nie. Niemand kan homself heeltemal vryspreek nie. Wie dit op homself neem om te oordeel, beland in die skade aan ander. Om van enige skuld ontslae te raak, moet u dit aanvaar en boete doen. Dan eers kom verlossing.
Hercules, Deianira en die Centaur Nessus
Afgesien van Hans von Aachen, was dit veral die Nederlandse kunstenaar Bartholomäus Spranger wat die skilderkuns by die hof van keiser Rudolph II oorheers het. Spranger was tien jaar (1565–1575) in Milaan, Parma en Rome voordat hy in 1580 na Praag gekom het. Die huidige skildery was een van sy eerste keiserlike opdragte en waarskynlik deel van 'n reeks mitologiese voorstellings. Spranger verminder die dramatiese aksie tot 'n ooglopende rangskikking van die deelnemende karakters teen 'n byna neutrale agtergrond. Die kragtige fisiognomie van die figure en hul verdraaide posture weerspieël die invloed van beeldhouers soos Giambologna en Adriaen de Vries. Op pad na hul huis bereik Hercules en Deianira die rivier Evenus, wat in vloed is. Die Centaur Nessus bied aan om die pasgetroudes te help om die rivier oor te steek. Terwyl Hercules die vloede maklik op sy eie kan bemeester, is dit veronderstel dat Nessus Deianira na die ander kant toe dra. Te laat besef Hercules dat Nessus sy vrou wil ontvoer en verlei; hy kan haar net red deur die verraaier te skiet. Terwyl hy sterf, lê die Centaur - uitgebeeld met uiterste verkorting in die onderste linkerhoek van die skildery - die toneel vir sy dodelike wraak: hy sê vir Deianira dat sy bloed die krag van liefde besit. As dit ooit nodig is, moet sy 'n doek daarin steek (wat hier tussen die geliefdes gesien kan word, wat die lot van Hercules voorspel), 'n tuniek daaraan naai en dit vir hom as geskenk gee. As Deianira 'n paar jaar later in wanhoop daarvan gebruik maak, kleef die lap, wat in stryd met die belofte van die Centaur, in gif geweek is, aan Hercules se liggaam, wat sy vlees aan die brand steek. Hy kies om selfmoord te pleeg, terwyl hy homself op 'n brandstapel neerbuig, en Deianira volg hom in die dood. Die erotiese toespelings is duidelik: Amor verskyn links bo in die skildery as die figuur wat verantwoordelik is vir hul smart en kyk ironies na die gedoemde paartjie. © Cäcilia Bischoff, meesterwerke van die fotogalery. 'N Kort gids tot die Kunsthistorisches Museum, Wene 2010
Hercules vergiftig deur die hemp van Nessus
Boucicaut Master (Frans, aktief ongeveer 1390 - 1430) Blad: 42 × 29,6 cm (16 9/16 × 11 5/8 in.) Me 63 (96.MR.17), fol. 18v
Boucicaut Meester of werkswinkel (Frans, aktief ongeveer 1390 - 1430)
Parys, Frankryk (plek geskep)
Temperakleure, goudblaar, goue verf en ink
Blad: 42 × 29,6 cm (16 9/16 × 11 5/8 in.)
Des cas des nobles hommes et femmes (Groeptitel)
Me. 63, fol. 18v (manuskripnommer)
Die beroemde held Hercules wriemel van pyn deur 'n rots in die een hand en twee bome in die ander te gryp. Sy gedraaide bolyf, verhoogde been en wanhopige voorkoms verhoog die gevoel van liggaamlike en geestelike pyn wat veroorsaak word deur kragtige gif en 'n lastige sentaur.
Jare voor hierdie gebeurtenis het die sentaur Nessus Hercules en sy nuwe bruid Deianeira onderskep en probeer om haar te verkrag, maar Hercules het die sentaur dodelik gewond met 'n vergiftigde pyle. Voordat hy sterf, het Nessus vir Deianeira gesê om die bloed van sy wond te hou, want elkeen wat 'n kledingstuk dra wat daarmee gevryf is, sal haar vir ewig liefhê. Toe Hercules daarna verlief raak op 'n ander vrou, sien Deianeira die geleentheid om die magiese bloed te gebruik om sy liefde te behou. Sy het vir Hercules 'n kledingstuk gestuur wat met Nessus se bloed besmeer was, maar die vermeende liefdes-sjarme was 'n kragtige gif.
Transformerende tradisie: Ou motiewe in Middeleeuse manuskripte (23 September tot 30 November 2003)
Hercules en Nessus: herstel is voltooi!
Hercules en Nessus is die gevormde groep wat besoekers ontvang wanneer hulle by die Uffizi -galery aankom. Trouens, die beeldhouwerk is in die eerste gang sedert 1595. Die kunswerk het 'n baie besondere verhaal. Dit is die gevolg van 'n buitengewone herstel deur Giovanni Caccini (1556-1613). Hy is onder meer die skrywer van 'n paar beelde op die Santa Trinita -brug, en van die koor en die ciborium van die Santo Spirito kerk.
Die beeldhouwerk was van die Romeinse tydperk, maar dit is gedurende die tyd soveel beskadig dat in die 16de eeu slegs die bolyf van die sentaur en die basis oorgebly het. Dit lyk asof 'n eerste ingryping in Rome plaasgevind het, maar Caccini het 'n werklike besef besef samesmelting tussen antieke styl en moderne "Maniera". Hy het die kunswerk net getrou gerekonstrueer slegs met die linkerfragmente, sodat dit by ons kan uitkom. Sedert die einde van die 16de eeu bly die groep in sy posisie en ontvang besoekers by die Gallery.
Die mite vertel dat Hercules die sentaur gevra het om hom en sy vrou te help om 'n rivier te ry, maar Nessus het probeer om die vrou te ontvoer. Die halfgod het die monster doodgemaak, maar Nessus kon 'n magiese kledingstuk aan die vrou gee. Hierdie klere - deur verskeie wisselvallighede - het die dood van die egpaar veroorsaak. Ons ontmoet Nessus ook in Dante se Inferno.
In die afgelope maande is die groep gevorm deur Paola Rosa, danksy die beskerming van die vereniging "Friends of the Uffizi Gallery". Gedurende die herstel dit was moontlik om presies die integrasies op die kunswerk vas te stel. Restores het ook bevind dat die centaur oorspronklik in 'n minder ingedrukte posisie gebly het en dat Caccini diep gewerk het aan die voet van die Hercules - ondanks wat hulle tot vandag toe gedoen het.
Die werk aan die groep was baie belangrik vir Caccini, 'n gerespekteerde beeldhouer wat vir die Medici -familie werk, wat hom vir ander herstelwerk gevra het.
Terselfdertyd het die petrografiese ontleding deur Marcello Spampinato getoon dat die ou albasters uit Asië kom, terwyl Caccini Carrara -marmer gebruik het. Die herstel van hierdie groep is deel van 'n groter herwaardasieproses van die beelde in die Uffizi -galery wat in hierdie jare plaasvind, met 'n groot en positiewe reaksie deur die publiek.
Nessus is bekend vir sy rol in die verhaal van die Tunic of Nessus. Nadat hy Deianeira, die vrou van Heracles, oorkant die rivier gedra het, het hy probeer om homself op haar af te dwing. Herakles het dit oorkant die rivier gesien en 'n pyl wat met Hidra vergiftig is, in Nessus se bors geskiet. As 'n laaste daad van kwaadwilligheid het Nessus, terwyl hy doodgaan, aan Deianeira gesê dat sy bloed sal verseker dat Heracles vir altyd vir haar getrou sou wees.
Deianeira het hom dwaas geglo. Later, toe haar vertroue begin afneem het vanweë Iole, het sy die sentaur se bloed op 'n kleed versprei en dit aan haar man gegee. Heracles het na 'n byeenkoms van helde gegaan, waar sy passie hom onderkry het. Intussen het Deianeira per ongeluk 'n gedeelte van die sentaur se bloed op die vloer gestort. Tot haar afgryse het dit begin rook deur die lig van die opkomende son.
Sy herken dit onmiddellik as gif en stuur haar boodskapper om Heracles te waarsku, maar dit was te laat. Heracles lê stadig en pynlik dood terwyl die kleed sy vel verbrand - hetsy in werklike vlamme of deur die hitte van gif. Hy sterf 'n edele dood op 'n begrafnisbrand van eikehouttakke. Herakles is daarna deur Zeus na die berg Olympus geneem en onder die gode verwelkom vir sy heldedade. 'N Soortgelyke tema verskyn in sekere weergawes van die verhaal van Medea.
Sophocles se toneelstuk Trachiniae (Women of Trachis) is breedvoerig gebaseer op die hervertelling van hierdie mite.
Athena (godin van wysheid)
Alhoewel Hercules 'n vyand, Hera, op die berg Olympus gehad het, het hy ook 'n vriend gehad.
Dew 1595, silwer Atheense tetradrachme (= 4 drachmas), ca. 449 – 420 v.C.
Die godin Athena, met 'n helm op.
Foto deur Maria Daniels, met vergunning van die Dewing Greek Numismatic Foundation
Athena, die godin van wysheid en militêre oorwinning, en ook die beskermheer van die stad Athene, was Hercules ' halfsuster. Haar ouers was Zeus en Metis, 'n nimf. Zeus het 'n profesie gehoor wat die kind wat Metis gebaar het nadat sy geboorte gegee het aan Athena, die heer van die hemel sou word, en om dit te voorkom, het hy Metis ingesluk terwyl sy nog swanger was met Athena.
Toe die tyd aanbreek dat Athena gebore word, het die smidgod, Hephaistos, die kop van Zeus met 'n byl oopgemaak, en Athena stap in volle wapenrusting uit. Die geboorte van Athena was 'n gunsteling onderwerp van Griekse vaasskilders.
Boston 00.330, Attika swart figuurpaneel amfora, c. 540 v.C.
Die geboorte van Athena. Die godin spring met pantser uit die kop van haar vader, Zeus.
Met vergunning, Museum of Fine Arts, Boston. H. L. Pierce Fund
Athena het dikwels helde gehelp, soos Jason en Perseus. Sy het 'n aegis, 'n bokvelvel met 'n rand slange. Toe Perseus die gorgon Medusa doodmaak, wie se gesig mense in klip verander het, het hy die gorgonhoof vir Athena gegee en die godin het dit op haar aegis geplaas.
Toledo 1963.26, Kelder krat, swart figuur, c. 520-515 v.C.
Athena dra haar aegis, met sy slangrand en gorgonkop
Toe Hercules mal word en sy kinders vermoor het, het Athena gekeer dat die ramp net erger word. Net soos die kranksinnige held omgedraai het om Amphitryon dood te maak, gooi Athena 'n klip na Hercules en slaan hom bewusteloos, so word sy sterflike vader gespaar. Athena het Hercules ook op baie punte tydens sy arbeid gehelp. Sy het hom die krotala hy het die Stimphalian Birds bang gemaak, en sy het die appels teruggedra na die tuin van die Hesperides.
Dit is 'n veilige raaiskoot dat die vetgedrukte swart-en-geel patroon op die maag 'n rol speel om te verhoed dat sommige roofdiere probeer om hierdie spesie te vang. Alhoewel dit nie 'n stinger het nie, lyk hierdie mot beslis soos 'n hommelby.
'N Prettige eksperiment wat in 2018 gepubliseer is, het die vreemde sissende, geknettergeluide ondersoek wat deur Nessus sphinx -ruspes gemaak word wanneer iets hul lyf knyp. Hierdie geluide kan potensiële roofdiere (soos voëls, knaagdiere en vlermuise) laat skrik en as verdediging dien. Die manier waarop Nessus sphinx -ruspes stem, is nogal ongewoon onder insekte: binne -in hul liggame dwing hulle lug heen en weer oor 'n vernouing tussen twee kamers in hul voorpoot, wat hul freaky geluide skep volgens dieselfde basiese beginsel as die geraas wat deur 'n stomende ketel gemaak word, of as u 'n ballon opblaas, rek die opening uit en laat die lug uit sy mond skree.