Ek leef volledig mee. Louis Esterhuizen begin sy impromptu oor “Skakerings” lees: Die katolieke (d.w.s. alles-insluitende)proses in die gedig word so aangebied dat mens nie die identifikasie met ‘n afgegooide vel kan vertrou nie. Van Vliet, E. 1998. ‘n Pleidooi vir die poësie (Uit die Nederlands vertaal deur Heilna du Plooy.) Die Antichris sluit as valse messias 'n verbond met Israel én alle ander godsdiensgroepe. 'n Wêreldgodsdiens kry só sy beslag, met die Antichris as samebindende faktor. Van Zoest (1978:11) noem die voorbeeld van die siklisiteit in die struktuur van Gerard Reve se roman De avonden, wat ikonies word van die verstikkende geroetineerdheid van die hoofkarakter, Frits van Egters, se daaglikse bestaan. ’n Ritmiese effek, byvoorbeeld die opeenhoping van heffinge om met ’n beskrewe verlangsaming in beweging in ’n poësieteks saam te val, kan as ’n voorbeeld van metaforiese ikonisiteit op mikrostrukturele teksvlak genoem word. En dit is m.i. hoekom sy vertalings so puik is.