Waarom is dit vir Atheïste so moeilik om by die Kongres in te stem?
Geskryf deur Phil Zuckerman
Daarbo, net lug? Daarin net gelowiges? Stel jou dit voor! Andrew Caballero-Reynolds / AFP via Getty Images
Elke verkiesingsiklus het sy 'eerstes'.
In 2020 het die keuse van Kamala Harris as Joe Biden se lopende maat vir die VSA dit gegee eerste politikus van Indiese erfenis - En die eerste Swart vrou - om op 'n groot partytjiekaartjie te wees. Dit het gevolg nadat Hillary Clinton die eerste vrou wat die gewilde stem verower het vir president in 'n 2016-verkiesing om Amerika s'n te vervang eerste Swart president, Barack Obama.
Intussen het Pete Buttigieg die eerste openlik gay kandidaat om 'n presidentsverkiesing te wen en Ted Cruz geword die eerste Latino wat dit gedoen het. In onlangse jare het Amerikaners Bernie Sanders, die eerste Joodse Amerikaner wen 'n primêre, en Rashida Tlaib en Ilhan Omar word die eerste Moslemvroue wat in die Kongres verkies is.
Maar in hierdie era van toenemende diversiteit en die verbreking van lang rigiede politieke-demografiese hindernisse, is daar geen selfidentifiserende ateïs in die nasionale politiek nie. In die loop van die geskiedenis kom inderdaad net een self-geïdentifiseerde ateïs in die Amerikaanse Kongres op, laat Demokraat van Kalifornië, Peter Stark.
'By ateïste vertrou hulle nie'
Dit bring die land in stryd met demokrasieë oor die hele wêreld wat openlik goddelose - of ten minste openlik skepties - leiers verkies het wat voortaan eerbiedige nasionale figure geword het, soos Jawaharlal Nehru in Indië, Swede se Olof Palme, Jose Mujica in Uruguay en Israel se Golda Meir. Nieu-Seeland se Jacinda Ardern, die wêreldleier wat waarskynlik die koronavirus-krisis met die meeste eerbewys gevoer het, sê sy is agnosties.
Maar in die Verenigde State is nie-gelowiges wat self geïdentifiseer word, 'n duidelike nadeel. A Peiling in 2019 waarin Amerikaners gevra word vir wie hulle bereid is om te stem in 'n hipotetiese presidentsverkiesing bevind dat 96% vir 'n swart kandidaat sou stem, 94% vir 'n vrou, 95% vir 'n Spaanse kandidaat, 93% vir 'n Jood, 76% vir 'n gay of lesbiese kandidaat en 66% vir 'n Moslem - maar ateïste val onder al hierdie dinge, laer op 60%. Dit is 'n aansienlike deel wat nie net op grond van hul nie-godsdiens vir 'n kandidaat sou stem nie.
Trouens, a 2014 opname gevind dat Amerikaners meer bereid sou wees om te stem vir 'n presidensiële kandidaat wat nog nooit voorheen hul amp beklee het nie, of wat buite-egtelike verhoudings gehad het, as vir 'n ateïs.
In 'n land wat het sy oorspronklike nasionale leuse in 1956 verander van die sekulêre "E pluribus unum" - "uit baie, een" - tot die getroue "Op God vertrou ons", lyk dit asof mense nie iemand vertrou wat nie in God glo nie.
As 'n geleerde wat ateïsme in die VSA studeer, Ek het lank probeer om te verstaan ​​wat daar agter sulke antipatie teenoor die nie-gelowiges is wat 'n amp wil hê.
Daar blyk twee hoofredes te wees dat ateïsme die doodskus bly vir aspirant-politici in die VSA - die een is gewortel in 'n reaksie op historiese en politieke gebeure, terwyl die ander gewortel is in 'n ongegronde onraad.
Kom ons begin met die eerste: die prominentheid van ateïsme binne kommunistiese regimes. Van die moorddadigste diktatorskappe van die 20ste eeu - insluitend Stalin se Sowjetunie en Pol Pot se Kambodja - eksplisiet ateïsties was. Om mense reg te stoot en godsdienstige gelowiges te vervolg, was belangrik vir hul onderdrukkende agenda. Praat oor 'n handelsmerkprobleem vir ateïste.
Vir diegene wat hulself as liefhebbers van vryheid, demokrasie en die eerste wysiging van die vrye uitoefening van godsdiens beskou het, was dit sinvol om vreesagtige wantroue ten opsigte van ateïsme ontwikkel, gegewe die verbintenis met sulke wrede diktatorskappe.
En alhoewel sulke regimes al lankal ondergaan het, het die assosiasie van ateïsme met 'n gebrek aan vryheid het lank daarna vertoef.
Die tweede rede waarom ateïste dit moeilik vind om in Amerika verkies te word, is egter die gevolg van 'n irrasionele skakel in baie mense se gedagtes tussen ateïsme en onsedelikheid. Sommige neem aan omdat ateïste nie glo in 'n godheid wat elke beweging dophou nie, moet hulle meer geneig wees om te vermoor, steel, lieg en bedrieg. Een onlangse studie het byvoorbeeld bevind dat Amerikaners selfs verbind ateïsme intuïtief met nekbestaligheid en kannibalisme.
Sulke groot assosiasies tussen ateïsme en onsedelikheid stem nie ooreen met die werklikheid nie. Daar is eenvoudig geen empiriese bewyse dat die meeste mense wat nie geloof in God het nie, immoreel is. Indien enigiets, wys die bewyse in die ander rigting. Navorsing het getoon dat ateïste geneig is om dit te wees minder rassisties, minder homofobies en minder vrouehaat as diegene wat in God glo.
Die meeste ateïste teken in humanistiese etiek gebaseer op medelye en 'n begeerte om lyding te verlig. Dit kan help om te verklaar waarom daar gevind word dat ateïste dit is meer ondersteunend vir pogings om klimaatsverandering te beveg, sowel as meer ondersteunend vir vlugtelinge en van die reg om te sterf.
Dit kan ook verklaar waarom, volgens my navorsing, die state in die VSA met die minste godsdienstige bevolking - sowel as demokratiese lande met die mees sekulêre burgers - is geneig om die menslikste, veiligste, vreedsaamste en welvarendste te wees.
Alhoewel die riviere van anti-ateïsme diep in die Amerikaanse politieke landskap loop, begin dit dunner word. Al hoe meer nie-gelowiges is openlik hul goddeloosheid uit te druk, en die toenemende aantal Amerikaners word sekulêr: in die afgelope 15 jaar het die persentasie Amerikaners wat beweer dat geen godsdienstige verbintenis is nie, het gestyg van 16% tot 26%. Intussen vind sommige die beeld van 'n Bybelsugtige Trump kommerwekkend, wat die moontlikheid open dat die Christendom skielik met 'n eie handelsmerkprobleem te kampe het, veral in die skeptiese oë van jonger Amerikaners.
In 2018 het 'n nuwe groep in Washington, DC ontstaan: The Congressional Freethought Caucus. Alhoewel dit slegs 13 lede het, toon dit 'n beduidende verskuiwing waarin sommige verkose lede van die Kongres nie meer bang is om te wees nie geïdentifiseer as, op die minste, agnosties. Gegewe hierdie nuwe ontwikkeling, sowel as die groeiende aantal nie-godsdienstige Amerikaners, behoort dit nie 'n verrassing te wees as 'n self-geïdentifiseerde ateïs eendag na die Withuis gaan nie.
Sal die dag gouer as later kom? God alleen weet. Of eerder, net die tyd sal leer.
Phil Zuckerman, professor in sosiologie en sekulêre studies, Pitzer College
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste en oortuigings > Hoe het Selibaat Verpligtend geword vir Priesters?