Die notuleerder sal u, geëerde leser, nie verveel met die nadere besonderhede van hul gekywery en dergelike viswywerye nie. Hy het bloot hul gemoedere laat bedaar deur te bepaal dat hul evaluering van die CD’s en DVD’s nie noodwendig soos ’n Top 20 benader moet word nie, want ’n Top 20-mentaliteit is in ons prestasiesiek tyd ’n uiters ongewenste toestand.
Beyers was aanvanklik teleurgesteld, want hy het verwag die nuwe Dylan gaan min of meer soos sy vorige twee meesterstukke, Love and Theft en Modern Times, wees. Toe is dit nie. Hy weet egter nie of dit was omdat hy te veel rooiwyn drink nie, maar hy kon nie onmiddellik sy vinger daarop plaas oor juis hoe die nuwe Dylan van die vorige twee verskil nie.
“Maak dit saak?” vra Stukkie Pret de Wet en sug. “Kan jy nie net die bleddie musiek enjoy nie, ou Blou Eiers?” Mej De Wet het nie tyd vir Beyers Eybers se neiging tot haarklowery nie. “Die musiek het siel, jy hoor die warm hart wat daarin klop, en dis die belangrikste,” sê sy.
Naas Vermaas is van mening dat Bob ’n groter digter is as 99,9 persent van die digters in Groot Verseboek. “Wie het ons in Afrikaans om met hom te vergelyk? Niemand nie. Ek luister eerder na sy CD’s as om Groot Verseboek te lees. Dis vir my ’n nog meer grootse poëtiese ervaring.”
Toe hulle eers oor die inhoud begin praat het, was daar geen einde aan die paneel nie. Naas is oortuig daarvan hy kan ’n proefskrif oor onder meer die aanwending van ironie op Together Through Life skryf. Wat sê Dylan oor die huidige stand van die wêreld, oor die postmoderne werklikheid? wil Alice weet. Is daar enige tekens van totale wanhoop by hom te bespeur?
In dié verband wil Stukkie Pret de Wet ’n punt daarvan maak om te beklemtoon dat sy die tweede liedjie, “Life is Hard”, gans te droefgeestig en hartverskeurend vind. Sy kan nie daarna luister nie; sy wil elke keer in trane uitbars. Alice sê sy moenie te veel met haar hart na die CD luister nie, maar meer met haar kop, maar Yvette sê sy kan dit nie regkry nie.
Veral die laaste twee liedjies op die CD – “I feel a change comin’ on” en “It’s all good” - bied volgens Beyers op dié album ryke stof tot verdere analise wat antwoorde sal oplewer vir Alice se indringende vrae. Dit maak hom altyd die moer in, sê hy, dat Bob Dylan nie sy lirieke in sy CD-boekies laat print nie, en dan moet ’n mens jou doodsukkel om die goed in die hande te kry. In hierdie liedjies, sê hy, skilder Dylan prentjies van die wêreld soos dit nou is. Sy sosiale kommentaar op “It’s all good” is verdoemend, volgens Beyers die toppunt van donker ironie op die album. Wat is die verandering wat hy aanvoel? Dit kan meer as een ding wees. “En dit is wat Bob Dylan altyd so befok maak,” deklameer Beyers. “Sy songs is soos ’n ui wat ’n mens kan afskil. Elke keer is daar iets meer – op literêre vlak sowel as musikaal.”
Vir die rekord: in ons tyd van idole en idole en nogmaals idole – idole net waar jy kyk en wat jy hoor – is Bob Dylan een van die min lewende mense oor wat ’n mens kan sê ikoniese sowel as kultusstatus geniet én dit verdien. As ’n mens lees wat tans in die buitelandse pers oor Dylan geskryf word, is dit ook duidelik dat sy lang, indrukwekkende, inspirerende loopbaan en sukses nie na sy kop toe gegaan het nie. Die wonderlikste is dat hy hom daaraan afvee. Gaan kyk maar op kalahari.net of amazon.com hoe baie boeke daar al oor Dylan geskryf is. Hy lees nie eers die goed nie, het Beyers gehoor, en hy is glad nie gespin oor wat ander mense van hom dink nie. ’n Mens kry die indruk dat dit vir hom alles ’n pot kak is (aldus Naas).
Cohen word vanjaar 75. In die eerste helfte van die huidige dekade het hy hom iets soos ses jaar lank in ’n Zen-klooster afgesonder. Toe hy daar uitkom, moes hy uitvind een van sy boekhouers of finansiële bestuurders het hom bedrieg en hy is sy hele aftreefonds van ’n paar miljoen dollar kwyt.
’n Mens moet eintlik bly wees daai vark van Babilon het Cohen uit sy aftreegeld geswendel, anders sou Cohen dalk nooit hierdie toer (waartydens die konsert op 17 Julie 2008 opgeneem is) onderneem het nie. Cohen kon die maklike uitweg gevolg het, maar hy het nie: hy het ’n fenomenale groep musikante byeengekry om saam met hom te speel, daar is baie moeite gedoen met die verwerkings, en in dié baadjie klink klink Cohen se musiek nog beter, lekkerder en sterker as op die oorspronklike ateljee-opnames. Volgens Beyers kan ’n mens maar sê hierdie is die ultimate weergawes van sy songs. En om die musikante in aksie te sien, is ’n trip van sy eie, sê mnr Vermaas.
Die CD is genotvol, maar uiteindelik voel almal hy doen hierop eintlik niks nuuts of op ’n ander manier as voorheen nie; hy bly maar by sy beproefde resep. Al sou ’n mens ’n bietjie meer avontuurlikheid waardeer het (iets waarvoor Bob Dylan byvoorbeeld nie bang is nie), is Roll On heel skaflik, ofskoon nie verstandsverbysterend nie.
Kan jy glo, Depeche Mode bestaan al 28 jaar lank. Hulle het al meer as 75 miljoen albums wêreldwyd verkoop. Deur die jare het hulle nog nooit ’n album gemaak wat ’n mens kan sê is werklik afskuwelik nie, al was sommige beter en interessanter as ander. Wat nie ontken kan word nie, is dat hulle reuse-groei getoon het sedert hul debuut in die 1980’s.
Sounds of the Universe is vintage Depeche Mode. Die meeste aanhangers sal nie teleurgesteld voel nie: dit is steeds donker elektronika en nerfdun emosies op ’n mespunt al die pad. Die eerste snit, “In chains”, het ’n helse debat op die paneel afgegee. “Hoekom is hy in kettings?” vra Alice. “Dit klink asof dit is omdat hy nie die vrou kan kry wat hy brandend begeer nie. En dis wragtag al waaroor hierdie liedjie gaan. Maar wat ’n aangrypende klaagsang maak hy nie daarvan nie, ondanks die gebrek aan sterk inhoud!”
En ontspan, Alice se interpretasie van die groep se gevoelsdiepte (soos sy dit noem, nie ek nie) is nie baie regverdig nie, want in ander liedjies beskryf en besing Depeche Mode darem ook talryke ander emosies en gebeure en ervarings. Wat in Depeche Mode se guns tel, is dat die werklikheid vir hulle baie meer meervlakkig is as vir die liedjieskrywers en musiekmakers wat net skryf oor erotiese hunkeringe. En wanneer hulle wel daaroor skryf, doen hulle dit op ’n manier waarop min ander kunstenaars dit doen – hulle gee dit meer kleur en geur, meer lig en skaduwee, meer lawaai en stilte, meer van ’n grys gebied. ’n Mens kan na al die jare darem nog na Depeche Mode luister – wat meer is as wat van byvoorbeeld Pet Shop Boys gesê kan word – en dit wil seker gedoen wees. Maar dis nou ook nie iets waarna ’n mens elke dag graag sal wil luister nie. Dit sal dalk ’n bietjie net te beklemmend raak.
Mr Lucky is Isaak se twaalfde album sedert sy debuut in 1985 en ’n mens kan nie ontken dat hy ’n goeie bydrae gelewer het nie, sê Naas Vermaas, maar volgens hom is die aard van Isaak se liefdesnood in sommige nommertjies nog te veel op ’n adolessente vlak en oordramatiseer Isaak in sommige gevalle die betrokke agtergeblewe emosie. (Huh? Wat het Naas gerook of gesnuif of gedrink voor hy kom luister het?)
So, wanneer jy weer in ’n komatose toestand voor jou TV lê en die video’s van “Ulysses”, “No You Girls” en “Lucid Dreams” wys, luister maar self of jy dink hierdie outjies het genoeg skop om ’n mens ’n hele album daarvan te laat deursit. Franz Ferdinand rus op hul louere. Intussen is daar baie ander groepe wat stof in hulle oë begin skop. Op ’n vraag of hulle in hul bedrywige lewens weer tyd sal maak om 45 minute lank in een sitting na hierdie album te luister, het al die paneellede negatief geantwoord.
Hier is nou vir jou iets wat beskryf word as “alternative rock” uit die hart van New York. Hul debuut het al in 2003 verskyn en hierdie is hul derde CD. Dis deesdae verfrissend as “alternative rock”-groepe vroulike sangeresse het, soos in hierdie geval met die fraaie Karen O agter die mikrofoon wat klink soos ’n sexy jong Chrissie Hynde.
Die lirieke is oppervlakkig verby en dis skokkend om te sien hoe beperk die leefwêreld van vandag se jongmense is as jy The Veronicas se lewensuitkyk as ’n maatstaf in hierdie verband sou kon gebruik, meen Naas. Hulle sing ook weer uitsluitlik oor die dinamika van die geslagspolitiek tussen jongman en jongvrou, en dit bly maar na ’n verskriklike affêre klink.
Maar mens moet hulle nie sommer afskiet nie, sê Alice – sy en haar kêrel het onlangs in ’n jacuzzi gesit en allerhande goetertjies geniet en genuttig terwyl die CD speel, en sy sê dit was die wonderlikste trip van haar lewe. Dit het vir haar dimensies van die syn laat oopgaan wat sy nie geweet het bestaan nie. Ons het haar nie gevra op watter drugs sy en haar kêrel was nie, want geen mens by sy nugter verstand en volle positiewe sal tot so ’n gevolgtrekking kan kom oor hierdie groep se musiek nie.
In sy geheel is dit ’n puik versameling, en in die nuwe konteks waarbinne die liedjies hier gehoor kan word, skep hulle almal opnuut steeds ’n vars indruk – Lennox se musiek dra die waarmerk van tydloosheid.
Toe hierdie album die eerste keer by die paneel opgedaag het, was hulle nie vreeslik geesdriftig daaroor nie. Intussen is hulle egter al so goed gebreinspoel deur die groep se treffers “Sex On Fire” en “Use Somebody” wat dag en nag op radio en TV gespeel word, dat hulle besluit het om weer opnuut aandag daaraan te gee toe ’n spesiale uitgawe daarvan (met ’n DVD met ’n konsertoptrede van die groep in Londen – ’n skamele vyf liedjies) danksy Alice se voornemende kêrel in haar skoot beland het.
Die groep moet liefs maar deurgaans hard speel, want dis in hul stiller oomblikke (soos “Had Enough”) dat ’n mens agterkom hulle is nou nie juis die wêreld se opwindendste liedjieskrywers nie. As die adrenalien eers ingeskop het, neem die thrill egter gou af. Hier is niks van werklik blywende waarde nie, maar dis ’n album wat jou uit ’n komatose toestand kan skop as niks anders wil help nie.