20 Mei 1941- Duitsers val Kreta binne - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die laaste deel van Griekeland wat nie deur die Duitsers verower is nie, was die eiland Kreta. Die eiland in die Middellandse See beslaan 'n oppervlakte van 3,206 vierkante myl en was bergagtig. Die Geallieerdes het troepe gestuur om die eiland te help verdedig en geglo dat dit suksesvol verdedig kan word, veral omdat die Britte die see beheer het.
Op 20 Mei het die Duitsers 'n verrassende valskermsoldaataanval op die eiland geloods. Dit was die eerste keer dat valskermsoldate in oorlogvoering gebruik is. Die Duitser het swaar verliese gely in die aanvanklike landings van beide valskermsoldate en opvolgsweeftuie. Teen die tweede dag het die Duitsers geleidelik vordering gemaak en het een van die vliegvelde beslag gelê. Die Geallieerdes is gedwing om terug te trek na die Suide. Die Duitsers het beheer oor die lug gehad en het met hul meerderwaardigheid die geallieerde magte suksesvol verslaan wat binnekort op 28 Mei begin terugtrek het. Die laaste troepe is op 1 Junie ontruim met die oorblywende troepe oorgegee.
Die Kretaanse weerstand (Grieks: Κρητική Αντίσταση) was 'n versetbeweging teen die besettingsmagte van Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië deur die inwoners van die Griekse eiland Kreta tydens die Tweede Wêreldoorlog.  Dit was deel van die groter Griekse verset en duur van 20 Mei 1941, toe die Duitser Wehrmacht het die eiland binnegeval in die Slag van Kreta, tot die lente van 1945 toe hulle hulle aan die Britte oorgegee het. Vir die eerste keer tydens die Tweede Wêreldoorlog het die aanvallende Duitse magte op Kreta 'n aansienlike weerstand van die plaaslike bevolking beleef. Kretaanse burgerlikes het valskermsoldate afgeneem of met messe, byle, steen of selfs kaal hande aangeval. As gevolg hiervan is die indringende Duitse valskermsoldate tydens die geveg baie ongevalle aangerig.
Slag van Kreta: Dit het begin met die invasie deur die lug in Duitsland - Operasie Mercurius
In die herfs van 1940 was Adolf Hitler seker dat Josef Stalin hom voorberei het om hom aan te val. Die woord van die Sowjet -diktator se paranoïese opruimings van sy militêre hoë kommando in die laat dertigerjare was 'n gerusstellende nuus vir die Duitse Führer in Berlyn. Maar toe Hitler in 1940 die nuus bereik dat die Sowjets besig is om 'n hele nuwe offisierskorps op te lei, het die Führer weer begin bekommer en beveel sy generaals om planne op te stel vir die inval in die Sowjetunie. Sy rooster is egter weggegooi deur 'n reeks onverwagte ontwikkelings in die suide.
Die Italiaanse diktator Benito Mussolini het Griekeland op 28 Oktober 1940 binnegeval, op die verkeerde tyd van die jaar, maar die aanval het vinnig in die herfsreën neergeval en toe die Grieke op 5 November teenaanval, ry hulle die Duce's -magte terug na hul beginpunt aan die Albanese grens.
Britse magte het saam met die Grieke geveg, en Hitler was gedwing om in te gryp, sodat sy vyande nie 'n vastrapplek op sy suidelike flank sou kry nie. Duitse leërs het die Balkan binnegedring en gedemp, en Mussolini gered en die grootste deel daarvan verseker. Die Britse premier Winston Churchill het toe eenhede van die Royal Navy na die oostelike deel van die Middellandse See gestuur in afwagting van 'n Duitse inval op Kreta, die grootste van die Griekse eilande, aan die suidoostelike kus van die Griekse vasteland.
Dit was 'n uitgemaakte saak dat die Duitsers die groot eiland daarna sou teiken. Die teenwoordigheid van Brittanje daar het die Geallieerdes 'n waardevolle basis vir hul lug- en seevloot gegee om voorrade en versterkings wat vir die as -magte in Noord -Afrika bestem was, te bedreig. Bomwerpers van die Royal Air Force gebaseer op Kreta kan ook die belangrike Roemeense olievelde bereik, wat die Duitse oorlogsmasjien aangevuur het, en Kreta kan selfs 'n opvanggebied bied vir 'n geallieerde inval in Suid -Europa.
Vir die Duitsers was tyd van kardinale belang. Operasies in Griekeland en Kreta moes suksesvol afgehandel word voordat die inval in die Sowjetunie onderneem kon word met die vooruitsig op 'n vinnige oorwinning voor die winter. Die elite -lugmagte onder bevel van generaal Kurt Student is op 1 Mei 1941 op hul hoede geplaas. Hulle sou slegs 20 dae hê om voor te berei vir die aanval op hierdie verre, onbekende eiland. Operasie Mercurius, soos dit genoem is, is aan die gang gesit.
Omdat die veldtog inderhaas uitgevoer moes word, was daar op geen vlak tyd vir voorbereiding nie. 'N Totaal van 500 Junkers Ju-52/3m vervoervliegtuie sal nodig wees om die troepe in die lug na die geveg te vervoer. Die vliegtuie was egter tydens die onlangse aanvalle op Joego -Slawië en Griekeland ernstig oorwerk, en hul vliegtuie en enjins moes groot onderhoud ondergaan. Op 1 Mei het die hele vloot noordwaarts gevlieg na tientalle vliegtuigonderhoudsfasiliteite versprei oor Duitsland, Oostenryk en Bohemen-Morawië. Teen 15 Mei was 493 opgeknap, hersweis en andersins herstel Ju-52's terug in Griekeland. Die volgende probleem wat aangespreek moes word, was die vind van geskikte opstelareas vir die armada in die lug.
Die handjievol Griekse vliegvelde met geplaveide wegholbane is reeds deur die Duitse VIII Air Corps ' bomwerpereenhede beset. Die vervoer sou met stofvelde en grondpaaie moes klaarkom. Toe kolonel Rudiger von Heyking die aanloopbane vir sy 150 Ju-52's ondersoek, rapporteer hy aan sy meerderes: 'Hulle is niks anders as woestyne nie! Swaar belaaide vliegtuie sal tot by hul enkels sak. '
Heyking se ontsteltenis was geregverdig. Sy vliegveld buite Topolia is deur sy vorige bevelvoerder geploeg in 'n poging om dit meer gelyk te maak. volg mekaar met tussenposes van minder as 17 minute. Dit was 'n probleem wat die Duitsers dwarsdeur die ontwikkelende teater geteister het. Vervoergroepe in Dadion, Megara, Korinte en Tanagra moes landerye gebruik wat van onstabiele sand verander het.
Die Duitsers het ook gebuk gegaan onder 'n ernstige brandstoftekort. Die drie vlugte deur 493 Junkers om die valskermsoldate na Kreta te lewer, sal na raming 650 000 liter petrol verg. Vanaf 17 Mei het geen brandstof opgedaag nie. Op 26 April het Britse infanterie die brug oor die kanaal van Korinte ingeneem, waardeur die Duitsers 'n brandstofdraende tenkwa moes ry van Italië. Die Britte het die brug, wat in die kanaal geval het, opgeblaas en dit effektief geblokkeer. Teen 17 Mei, Kriegsmarine duikers het daarin geslaag om die puin voldoende op te ruim om die tenkwa te laat verbygaan, en die volgende dag het sy by die Griekse hawe Piraeus aangelê, waar die kosbare brandstof in vate van 45 liter gepomp en op vragmotors gelaai word om na die vliegvelde te vervoer.
As gevolg van die vertraagde tenkwa, is die inval van 15 tot 18 Mei en uiteindelik tot 20 Mei uitgestel. Teen middernag van 19 tot 20 Mei wag 'n paar vervoerskwadrons nog steeds op hul brandstof, en toe dit uiteindelik aankom, was dit tyd so kort dat valskermsoldate moes help om die vate af te laai, dit na die vliegtuie te rol en dan te help terwyl die tenks stadig gevul word met handpompe. Om te vergoed vir die harde nag se werk, het die soldate amfetamiene gekry om hulle wakker te hou gedurende die lang dae wat voorlê.
Die aanranding in die lug het met dagbreek begin, met vloote van Ju-52's wat oor die Kretaanse kus brul, wolke vermoeide valskermsoldate ontwrig terwyl ekstra soldate per sweeftuig aankom. Die aanvanklike lugdruppels is gemaak deur 'n mag van 3000 man onder bevel van genl.maj. Eugen Meindl naby Maleme en Canea aan die noordweste van Kreta. Dit is die middag van die 20ste gevolg deur 2 600 soldate in Heraklion en 1 500 by Rethymnon.
Studente se magte het sulke groot ongevalle gely dat massiewe versterkings nodig geword het om 'n volslae nederlaag te voorkom. Die opposisie teen die inval was baie sterker as wat verwag is. Meer as 40 000 troepe, waaronder Griekse soldate wat uit die vasteland en Britse staatsmagte ontruim is onder bevel van genl.maj. Bernard Freyberg, 'n Nieu -Seelander, het wreed geveg.
Die primitiewe toestande en moorddadige vuurwapenvuur oor Kreta het gedurende die eerste twee dae van die aanval soveel van die belangrikste Ju-52's geëis dat die Duitse hoë bevel getwyfel het dat verdere lugdruppels raadsaam was.
Afgesien van die swaar verliese van Luftwaffe vervoer, was daar die probleem met die lewering van broodnodige artillerie, ammunisie, tenks en ander swaar toerusting, wat almal te swaar was om met vliegtuie vervoer te word. Die oplossing was om die aand van 20 Mei 'n konvooi van Griekse vissers- en handelskepe met 2,331 soldate van die 100ste Bergregiment se 3de Bataljon, volledig gewapen en toegerus, te stuur. Die Duitsers het hul Italiaanse bondgenote probeer oortuig om 'n groot vloot in die weste om die koninklike vloot van die konvooi weg te trek, maar die bewondering van Mussolini het min belangstelling getoon in so 'n riskante slenter. In plaas daarvan het die Duitsers gehoop om hul vyand te mislei met valse radioseine en na Kreta te kom onder die duisternis.
Die probleem met die plan was dit Luftwaffe lug superioriteit was in die nag betekenisloos, en as die Royal Navy die seestrein kon opspoor, kon niks 'n bloedbad voorkom nie. Die swaar gelaaide en bejaarde vaartuie is deur die teenstrydige winde vertraag en was teen dagbreek nog ver van hul bestemming af Luftwaffe verkenning het hulle gewaarsku dat hulle Britse oorlogskepe nader. Die bont vloot het van rigting omgekeer en teruggekeer na sy beginpunt, die kus -eiland Menlos.
Ses uur later het die Duitsers weer probeer, in die hoop dat die vyand nie so gou weer 'n poging sou verwag nie. Maar deur so laat in die dag te begin, het hulle die kans verbeur om Kreta voor donker te bereik. Elemente van die Britse Middellandse See -vloot het aan die noordkus van Kreta gepatrolleer in afwagting van so 'n stap. Net voor middernag het drie kruisers en vier verwoesters van die kommando van admiraal sir Andrew Cunningham in die feitlik onbeskermde Duitse konvooi ingebars.
'N Oorlewende van die aanval skryf later: ' Vir ons lyk die soekligte soos vingers van die dood. Skerp gesny teen die duisternis wat hulle hier en daar oor die water rondtas. Vir 'n oomblik raak hulle ons mastpunte in helder lig aan, en dwaal dan verder. Is ons te klein om gesien te word? ' Klaarblyklik nie, want toe die verskrikte Duitser opkyk, sien hy 'n verwoester uit die donkerte. Die ding is reg voor ons, en hy het voortgegaan. 'N Donker skaduwee hoog soos 'n kerktoring. Die soekligte flits weer en laat ons klein vaartuig so helder soos die dag deurdrenk. 'Almal oorboord! ' Terwyl ons in die water spring spring die eerste salwe soos 'n storm in ons neer en stort hout en puin om ons ore. '
Vir 2 1/2 uur was dit 'n kalkoenskiet. Toe breek die oorlogskepe af en tree af, en laat die stukkende oorblyfsels van die vloot dood in die water om noordwaarts na Griekeland te dryf. Cunningham beraam dat 4 000 Duitsers dood is. Trouens, net meer as 800 het gesterf, en met dagbreek het die asmagte 'n massiewe reddingspoging uitgevoer. 'N Tweede konvooi, wat die 2de bataljon van die 85ste bergregiment dra, is dieselfde oggend gesien, maar het met 'n Britse vloot hardnekkig na die vasteland ontsnap.
Ontwikkelings langs die hele oostelike kus sou binnekort die vloed laat draai in die bloedige stryd om Kreta. Vir 'n paar dae Luftwaffe gevegseskaders was besig om op nuut gevange vliegvelde op eilande in die Egeïese See, by die Peloponnesiese stede Argos, Mykene en Molae, en in die noorde in die middel van Griekeland, te versamel. Die Britte het die verwoester verloor Juno op 21 Mei na Duitse vliegtuie, en op 22 Mei het verkenningspatrollies die liggings van Britse vlooteenhede in die hele gevegsgebied bepaal.
Cunningham was bewus van sy kwesbaarheid vir lugaanvalle en het hom daarom daarvan weerhou om te naby die gevegsgebiede te kom. Die Luftwaffe bomwerper -eenhede was so besig om hul beleërde valskermsoldate te ondersteun dat hulle die Britse vloot tot dusver feitlik geïgnoreer het. Miskien het hierdie gebrek aan aandag die admiraal tot te veel selfvertroue bedrieg.
In die nag van 21 tot 22 Mei het Cunningham 14 van sy kruisers en vernietigers na posisies langs die noordkus van die eiland gestuur om die blokkade voort te sit. Dit was hierdie vaartuie wat die Duitse verkenningsvlugte opgemerk het. Kort na die eerste lig brul honderde Duitse bomwerpers en vegters die lug in.
Die eerste wat opgehef het, was die Junkers Ju-87B duikbomwerpers van Stukageschwader 2, onder bevel van luitenant -kolonel Oskar Dinort. Vyf en twintig myl noord van Kreta het hulle teikens gevind, twee kruisers en twee verwoesters. Die Stukas skree van 12 000 voet af en ignoreer die blaasvliegtuigvuur en laai dit op hul merke af. Onder volle stoom en roer het die skepe wanhopig gesig terwyl swaar bomme so naby ontplof het dat hul dekke met seewater van die ontploffings oorstroom is.
Die ligte kruisers Gloucester en Fidji is effens beskadig, terwyl vernietigers Windhond en Griffin ongedeerd na vore gekom. Na 90 minute van feitlik vrugtelose aanval, keer die Stukas terug na hul vliegvelde vir herbewapening en brandstof, terwyl die kwartet Britse vaartuie na die ontmoetingsplek vlug, met die hoofvloot 30 myl van die weskus van Kreta af.
In die ooste was die Britte nog besig om die tweede troepe-flottielie agterna te jaag toe hulle deur 'n tweemotorige Junkers Ju-88 duikbomwerpers aangerand is. Die Geallieerdes het reeds geleer om bang te wees vir hierdie veelsydige vliegtuie, wat spoed, duikvermoë, bomblaas en akkuraatheid in 'n verwoestende mate kombineer. In hierdie aanval het die aanvanklike vlokmuur wat deur die teikens opgegooi is, blykbaar die Duitse aanvallers so ontstel dat slegs twee skepe, die kruisers Naiad en Carlisle, is matig beskadig voordat die vloot versprei het en die ontsnapping na die weste goed gemaak het.
Cunningham was ontsteld oor hierdie maneuver. Hy was oortuig dat sy vaartuie 'n beter kans het as hulle met die troepeskepe sluit en hulle van naby vernietig, terwyl die vlieëniers, wat hy gedink het bang sou wees om hul eie manne te vermoor, hulpeloos oor die kop gons. Hy het ook die vernietiging van hierdie wapensdraende konvooi ter waarde van elke prys beskou. Maar teen die tyd dat sy bevel van 'Stick daarby! ' uit Alexandria aankom, het sy taakspan reeds afgetree.
Teen daardie tyd het 19 Britse oorlogskepe vergader, gelei deur die slagskepe Dapper en Warspite. Hulle kan 'n verdorende vuurskerm gooi, maar baie van hul ammunisie is in die vorige dag gebruik. Verder beskik die bevelvoerder van die VIII Lugkorps, generaal Wolfram von Richthofen, oor 'n groot verskeidenheid vuurkragte. 22 Mei 1941 sou aantoon hoe kwesbaar selfs 'n kragtige vloot taakmag kan wees as 'n teenstander die volle beheer oor die lug het.
Om 12:30 het vlugte van Messerschmitt Me-109's en Dornier Do-17's by die Stukas aangesluit om die Britse skepe in die westelike rigting te jaag terwyl hulle met die res van die vloot verbind het. Warspite het onmiddellik 'n direkte treffer gekry. Toe sy haar nood sien, het die Me-109's op haar afgestorm en met 'n masjiengeweer gespuit wat baie matrose doodgemaak het en haar 4- en 6-duim stuurboordbatterye uitgeskakel het.
Op hierdie punt is die vliegtuie van die gevulde en toegeruste Stukageschwader 2 aangekom. Toe die Britte die groot lugarmada oor hulle sien neerdaal, draai hulle om en vlug suidwes in 'n desperate poging om buite bereik te kom. In wese het hulle hul kamerade op Kreta laat vaar en 'n nederlaag toegegee. Die Duitsers was egter nie van plan om hulle ongemaklik te laat ontsnap nie.
'N Paar uur vroeër, Windhond is alleen gestuur om 'n caique vol soldate wat by Antikythera opgemerk is, te vernietig. Die eensame verwoester is gevang en vinnig deur twee Stuka -bomme gesink. Twee ander vernietigers, Kandahar en Kingston, is deur die agterhoof Edward King beveel om terug te keer en die oorlewendes op te laai Gloucester en Fidji sou 'n lugafweerbedekking bied. Die admiraal was nie bewus daarvan dat die kruisers amper ammunisie op was nie, en toe hy daarvan in kennis gestel is en 'n radio gestuur het om terug te keer, was dit te laat.
Gloucester is byna onmiddellik doodgeslaan. Vuur oor haar hele lengte, kronkel sy doelloos tot 16:00, toe sy deur 'n inwendige ontploffing ingesink is. Hierdie keer het King op sy tande gebars en die oorlewende bemanning oorgelaat aan wat hy aangeneem het dat dit 'n dood in die see was. Gedurende die volgende 24 uur het Duitse vlotvliegtuie egter meer as 500 Britse seemanne opgetel.
Intussen het Fidji en haar verwoesters het koers na Alexandrië gegee. Om 17:45 sy is opgemerk deur 'n eensame Me-109 wat 'n bom van 550 pond gedra het. Alhoewel die vlieënier by sy uiterste grens bereik het, het hy nooit gewankel in sy aanval nie, sy bom langs die skip geplant en haar borde vasgemaak. Die gevolglike oorstromings het ernstig verminder Fidji's spoed en veroorsaak 'n ernstige lys. Verder het die Duitse vlieënier sy slagoffer se radio gestuur, en toe 'n bomwerper 30 minute later verskyn, was daar min wat die kruiser kon doen om haarself te verdedig. Die vliegtuig het drie bomme van 110 pond op die voorste ketelkamer laat val, en in die nag Fidji draai skilpad en sak.
Ook teen skemer kom vyf moderne vernietigers uit Malta aan en neem hul posisie aan by die noordkus van Kreta. Twee van hulle, Kelly en Kasjmir, het Duitse posisies by Maleme afgedank en 'n paar troepeskepe aangevuur, maar met dagbreek is hulle deur 'n swerm van 24 Stukas aangeval en vinnig na die onderkant gestuur. Vernietiger Kipling 279 oorlewendes gered, insluitend KellyKaptein, Lord Louis Mountbatten. Op 23 Mei om 07:00 het die wat oorgebly het van die Britse Middellandse See -vloot teruggesak na Alexandria.
Die vorige aand het 'n verheugde Richthofen in sy dagboek geskryf: 'Die Britte vat skip na trefskepe wat brand en sink. Ander draai om om te help en word ook deur bomme betrap. Sommige slap saam met 'n lys, ander met 'n spoor olie, om uit hierdie hel te kom. Vliegtuie wat die hele dag gevlieg het, gebombardeer het, met niks herlaai nie, begin saans triomfantlike blydskapskreeu. Die resultate kan nog nie beoordeel word nie, maar ek het die vaste gevoel van 'n groot en beslissende sukses: Ses kruisers en drie verwoesters is beslis gesink, ander so beskadig dat hulle in die nag sal sink. Ons het uiteindelik getoon dat, as die weer dit toelaat, 'n vloot nie binne die omvang van die vlug kan werk nie Luftwaffe. ' Richthofen het Berlyn inderhaas uitgestuur om onmiddellike versterkings aan die see na Kreta te stuur. Die hoë bevel was egter nog steeds geskud deur die slag van die eerste troepekonvooi en kon nie glo dat die Royal Navy uit die arena gevee is nie.
Alhoewel die tol van die Britte minder was as wat Richthofen gedink het (slegs twee vernietigers was ten tyde van sy dagboekinskrywing eintlik gesink), was dit steeds aansienlik. Drie ander oorlogskepe is tot nutteloosheid beskadig en meer as 1 000 man het verlore gegaan. Tog, die uitgelate Luftwaffe generaal kon nie die oorhand kry op sy ver, te versigtige meerderes om nog 'n vloot troepedraende bote te lanseer nie. Hulp sou voortgaan om te kom met traagheid deur die uitgeputte eskaders van vragvliegtuie.
As die boonste rakke van die Wehrmacht Die Britte was beslis nie oortuig van hul eie sukses nie. Deur terug te keer na Alexandria, was Cunningham ongehoorsaam aan direkte bevele van Londen om ten alle koste beheer oor die seebane noord van Kreta te behou. Die grusame admiraal kon sien dat die beheer van die see van oppervlakmagte na lugmag oorgegaan het en dat sy meerderjarige idee van oorlog op see verouderd was. Hy stuur die stafhoofde uit dat sy verliese te groot is om te probeer regverdig om verdere aanvalle op Kreta te voorkom, en voeg by dat sy manne en die vaartuie wat hulle vaar, uitputting nader.
Die operasies van die afgelope vier dae was niks anders as 'n sterk toets tussen die Middellandse See -vloot en die Duitse Lugmag nie, en Cunningham berig op 23 Mei. Ek is bevrees dat ons in die kusgebied moet nederlaag erken en aanvaar dat verliese te groot is om ons te regverdig om aanvalle op Kreta deur die see te voorkom. Dit is 'n weemoedige gevolgtrekking, maar dit moet in die gesig gestaar word. '
Daar sou egter geen Duitsers op die see beland nie, en die gehawende Ju-52's het resoluut voortgegaan om met hul menslike vrag te land. Die 100ste bergregiment, sommige van die mans wat nog nat was van die vorige dag se aborsiewe vaart, word geleidelik sterk met nuwe aankomelinge. Die moeilike, goed toegeruste veterane het begin seëvier in hierdie deurmekaar veldtog wat deur kritieke foute aan beide kante bedwelm is. Die Geallieerdes, sonder lugondersteuning weens 'n gebrek aan vliegdekskepe of geskikte vliegvelde binne die gevegsgebied, is geleidelik na die kusgebiede van die eiland se oostelike uiteinde gestoot, waar hulle wag op ontruiming deur die oorblywende van die gedemoraliseerde Britse vloot.
So laat as 27 Mei tel Churchill generaal Sir Archibald Wavell, opperbevelhebber van die Midde-Oosterse magte, en#8216Victory in Kreta noodsaaklik op hierdie keerpunt in die oorlog. ' Dieselfde dag antwoord Wavell moedeloos, ' Vrees ons moet erken dat Kreta nie meer lewensvatbaar is nie …. '
Die Britse ontruiming sou 'n selfmoordprojek gewees het as Hitler nie reeds begin het om sy lugeenhede terug te trek ter voorbereiding op die inval in die Sowjetunie nie. By Heraklion egter vernietiger KeiserlikRoer raak hopeloos vas, wat die Britte dwing om haar bemanning en troepe na die vernietiger oor te plaas Hotspuren skud haar dan. 'N Handjievol oorblywende Stukas het op 29 Mei op die reddingsmag afgekom en cruisers beskadig Ajax en Orion en verskeie vernietigers wat die vernietiger laat sink het Hierna, en nog 800 mans vermoor.
Alhoewel die LuftwaffeDie neutralisering van die Royal Navy en die Middellandse See-vloot het dit vir Duitsland moontlik gemaak om Kreta te verower, dit sou 'n hol oorwinning wees, so duur dat Hitler enige verdere grootskaalse valskermsweerbedrywighede afgelê het. Hy het nie die moeite gedoen om van sy duur verkryging 'n Nazi -bastion te maak om die oostelike Middellandse See te oorheers en moontlik 'n oorwinning in Noord -Afrika te verseker nie. Kreta was weinig meer as 'n begraafplaas vir duisende vermorste Duitse lewens en 'n opoffering Generaal Julius Ringel, bevelvoerder van die 5de Bergafdeling, het gesê dat dit nie te groot sou gewees het as dit 'n begin, nie 'n einde beteken het nie. 8217
Die Royal Navy het altesaam nege skepe en 2 000 matrose verloor tydens die veldtog vir Kreta. Op die land is 1 700 geallieerde soldate dood en 12 000 gevange geneem. Altesaam 4 000 Duitse soldate is dood, en 220 van die bykans 500 betrokke vervoervliegtuie het verlore gegaan. Na die inval van Kreta het Hitler aan Student gesê dat die dag van die valskermsoldaat verby was. Die Duitse weermag sou nooit weer 'n grootskaalse lugaanval begin nie. Die Geallieerdes het egter bewys dat Hitler verkeerd was toe hulle drie jaar later doeltreffende lugtroepe teen hom gebruik het tydens die D-Day-operasies.
Hierdie artikel is geskryf deur Kelly Bell en verskyn oorspronklik in die Mei 1999 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog.
Vir meer wonderlike artikels, haal u u kopie van Tweede Wereldoorlog.
Die Desert War – Mei 1941
25 Desember 1942, Mena
Voorheen ongepubliseerde foto met vergunning van DJM se oom David, © 2021
Nog 'n besiger maand as April, baie gebeur in Noord -Afrika, Kreta en Abessinië. Die Duitsers en Italianers het Tobruk beleër, Duitse valskermsoldate het Kreta binnegeval en nog meer dele van Abessinië het die Geallieerdes te beurt geval, en Malta het voortdurend aangeval; dit was 'n baie nuttige plek om as -konvooie na Libië aan te val.
Aangesien dit veronderstel is om te gaan oor die Noord -Afrikaanse veldtog, begin ons in Libië. Op die 1ste Duitse tenks val Tobruk om 07:15 aan, deur 'n mynveld, teen-tenkgewere en daarna Britse tenks. Hulle het 12 tenks aan 4 Britte verloor. Die aand het die 2/48ste Australiese Bataljon se toonbank aangeval, maar het groot ongevalle gely. 300 km weswaarts is Benghazi aangeval deur die RAF wat 'n vragskip gesink het en van Tunisië af is 2 Duitse handelskepe deur 'n Britse duikboot gesink. Op die 2de was daar sandstorms, maar HMS Ladybird het Derna gebombardeer, maar die vernietiger HMS Jersey het 'n myn uit die Grand Harbour in Malta getref en gesink. Op die 3de Australiese troepe val weer 'n teenaanval by Tobruk aan, maar hierdie keer het die Italianers hulle weerhou. Op die 4de, toe Paulus die aanval op die Tobruk -stalletjie sien, het Paulus Rommel beveel om Tobruk te beleer eerder as om uit te skakel, en die mynveër HMS Fermoy is deur Duitse vliegtuie in 'n beskuldigdebank op Malta laat sink.
Op die 5de Britse vragskip met 295 tenks vir Egipte het Gibraltar verbygesteek. Op die 6de het die Duitse 8ste Panzer Regiment in Tripoli aangekom en twee Australiese verwoesters het Tobruk bereik, dit was die eerste voorraad wat daar gekom het sedert die beleg begin het. Op die 7de Duitse bomwerpers sink nog 'n mynerweerder, HMS Stoke, in Tobruk en drie Britse vernietigers bombardeer Benghazi wat twee Italiaanse skepe laat sink. Op die 9de onderskep die Duitse intelligensie 'n radioboodskap met weerinligting vir die grens tussen Libië en Egipte. Dit was die eerste vermoede dat daar waarskynlik 'n aanval sou wees. Op die 10de vyf Britse verwoesters het Benghazi beskiet, het hulle daarin geslaag om skade deur duikbomaanvallers te vermy en na donker het HMS Ladybird Gazala naby Tobruk beskiet.
Op die 12de het die Britse konvooi met 295 tenks en 43 orkane in Alexandria aangekom. 47 Duitse duikbomwerpers het die Tobruk -hawe aangeval en HMS Ladybird sink. Die skip het in 10 voet water gesak en haar geweer van 6 duim was nog bo die water, sodat sy in diens gebly het as 'n stilstaande geweerplatform. Twee Italiaanse torpedobote het die Britse duikboot HMS Onaangeraak van Tripoli gesink en die hele bemanning doodgemaak. Op die 13de begin Britse troepe bymekaarkom op die grens tussen Libië en Egipte ter voorbereiding op Operasie Brevity, sommige is deur 'n Duitse vliegtuig raakgesien en een groep tenks is aangeval. Gunboat HMS Gnat het die vliegveld in Gazala gebombardeer om Duitse lugaanvalle op Tobruk te ontwrig. Op die 14de as -vliegtuig het die Britse troepe naby die grens aanhou soek, maar geen gevind nie. Op die 15de vorder die Britte in 3 kolomme en verower Fort Capuzzo en die Halfaya -pas. 'n Duitse Panzer Battalion -toonbank het Fort Capuzzo voor 15:00 aangeval en herower.
Op die 16de het Brigadier -generaal Gott Britse tenks en infanterie uit die woestyn rondom Sollum en Fort Capuzzo onttrek om sy houvas op die Halfaya -pas te versterk. Op die 17de operasie was Brevity baie kort, want die Duitsers het 'n teenaanval geloods en generaal Gott het al sy magte na die Halfaya -pas teruggetrek. Die Australiese vernietiger HMAS Vampire het Tobruk bereik met vars Australiese troepe en artillerie wat om 05:30 by die voorste linie ontplooi was.
Dit het nou 'n bietjie bedaar. Op die 26ste val die Duitsers Halfayapas aan en neem dit vas. Op die 27ste Italiaanse duikboot het Scirè weer die hawe van Gibraltar bereik met 3 bemande torpedo's, maar hulle kon geen skepe beskadig nie. Op die 28ste beveel generaal Wavell Operation Battleaxe, wat op 7 Junie beplan word. Op die 30ste het Erich Raeder 'n aanval op die Suez -kanaal aan die Führer aanbeveel.
In Malta was daar 'n welkome verslapping van die Duitse lugveldtog, aangesien die erics konsentreer op die geallieerde terugtrekking na Kreta. Generaals Keitel en Jodl was ten gunste van 'n aanval op Malta, maar die hoë kommando en veral Goering wou op Kreta konsentreer. 'N Besluit wat hulle sal byt.
In die Italiaanse Oos -Afrika, of wat daarvan oorgebly het, was daar nog steeds aksie. Op die 1ste was die onderkoning van Italiaanse Oos -Afrika, die hertog van Aosta, en 7 000 troepe in Amba Alagi, Abessinië, met die Indiese 5de afdeling in die noorde en die Suid -Afrikaanse 1ste brigade in die suide. Op die 3de begin gevegte by Amba Alagi. Op die 4de het die 29ste Brigade van die Indiese 5de Divisie 3 heuwels noord van Amba Alagi ingeneem. Op die 5de is die 3/2de Punjab -bataljon deur 12 Italiaanse masjiengewere voorgekeer en hul aanval teen die nag afgeskakel. Op die 8ste het Indiese troepe Amba Alagi weer aangeval en nog drie heuwels geneem, die Italianers het teen die heuwels aangeval en weer ingeneem.
Op die 9de neem Indiese troepe die Falagi -pas en die volgende dag marsjeer hulle na Mount Gumsa, 11,400 voet hoog en ten ooste van Amba Alagi. Toe die nag val, het die Italianers by Mount Gumsa teruggetrek na Amba Alagi. Op die 11de het die Suid -Afrikaanse 1ste brigade by Amba Alagi aangekom. Op die 15de het Suid -Afrikaanse en Indiese troepe by Triangle Hill naby Amba Alagi saamgevoeg. Gedurende die dag het geallieerde beskieting van die Italiaanse vesting 'n groot olie lek in die enigste bron van drinkwater in die fort veroorsaak. Op die 16de het die hertog van Aosta die Britte gevra om vars water te stuur wat duidelik geweier is. Hy het toe 'n skietstilstand gevra om oorhandigingsonderhandelinge moontlik te maak. Teen hierdie tyd het sy magte 289,000 slagoffers gely ter verdediging van hul Oos -Afrikaanse Ryk.
Op die 17de het die hertog van Aosta om 17:30 Amba Alagi aan die Britte oorgegee. Op die 18de Brigadier -generaal Mosley Mayne, die Britse bevelvoerder van die Indiese 5de afdeling, het saam met die hertog by Amba Alagi geëet. Die hertog het ingestem om nie gewere of voorrade te vernietig nie en om nie myne af te breek of te identifiseer nie. Op die 19de het 4.777 Italiaanse en koloniale troepe oorgegee by Amba Alagi en op die 20ste het die hertog self oorgegee in Britse gevangenskap. Dit was nog nie die einde van die verhaal nie; daar was nog 'n paar sakke Italianers om af te handel, maar effektief was Italiaanse Oos -Afrika nie meer nie.
Orde Wingate het met sy Gideon Force kolonel Maraventa gejaag en hom uiteindelik in die hoek geslaan. Met minder as 2 000 man het Wingate die Italianer oortuig dat sy 14 000 mans in die minderheid was en dat hy uiteindelik oorgegee het en sodoende 'n einde gemaak het aan Mussolini se drome van 'n Oos -Afrikaanse Ryk.
Noudat Griekeland in Duitse hande was en die Britte teruggetrek het na Kreta, weet ons almal wat volgende gaan gebeur, die inval in Kreta. Op die 1ste kom generaal Bernard Freyberg in Kreta aan waar hy van plan was om sy verdediging op die vliegveld by Maleme te baseer. Op die 6de is hy ingelig dat die Duitsers waarskynlik op die 17de sou aanval, maar hy verwag 'n amfibiese inval. Op die 11de het die Duitsers uiteindelik die eilande in die Egeïese See beset. Op die 14de kruiser verlaat HMS Dido met 'n begeleiding van 4 vernietigers Sudabaai op pad na Alexandria met £ 7.000.000 goud in Griekse besit. Dit is ongelooflik hoeveel goud in hierdie oorlog omgeskuif is.
Op die 15de het twee Britse kruisers die skuif van die 2de Bataljon van die Leicester Regiment van Alexandrië na Heraklion op Kreta voltooi en die Luftwaffe het die vlootwerwe by Sudabaai aangeval. Op die 16de kom nog meer Britse versterkings in Kreta aan en weer bombardeer die Duitsers verskeie vliegvelde en die dokke by Sudabaai. Op die 18de Duitse duikbomwerpers het die Britse hospitaalskip Aba 50 myl suid van Kreta aangeval en 700 Argyle en Sutherland Highlanders is van Port Said na Tymbaki op Kreta vervoer. Op die 19de Duitse vliegtuig wat vliegvelde op Kreta aangeval het, was die Britse reaksie om alle vliegtuie van Kreta na Egipte te ontruim.
Op die 20ste het die lugaanval om 08:00 op die vliegveld van Maleme plaasgevind, en om 16:15 en 17:30 het die tweede aanval op die lug by Rethimnon en Heraklion begin. Tydens die tweede golf van aanvalle is 1 856 Duitse troepe dood, by die mynaveër HMS Widnes in Sudabaai is gesink, maar in die aand het 3 Britse vernietigers Duitse vliegvelde op Karpathos gebombardeer. Op die 21ste het die Royal Navy 11 klein as -skepe gesink, maar die Duitsers het steeds daarin geslaag om nog 650 troepe te land om hul valskermsoldate op die Maleme -vliegveld te ondersteun; baie van hul vervoervliegtuie sou beskadig of vernietig word voordat hulle weer kon vertrek. NZ General Freyberg held back his reserves because he was still convinced he would have to fight the Germans on the beaches. Out at sea 3 British ships were damaged and one sunk.
Lees Germany's War
 Fraser, L. Craig, The Testament of Adolf Hitler: The Hitler-Bormann Documents, bl. 39.
 Keegan, John, Die Tweede Wêreldoorlog, New York: Viking Penguin, 1990, pp. 151, 155-156.
On 22 May, four British warships in action around Crete were put out of action - the cruisers Gloucester en Fidji were sunk, and the battleships Warspite en Dapper beskadig is. The next day, the Royal Navy retaliated with a bombardment of Maleme.
During the night of 24/25 May, alerted by British ULTRA of a planned landing at Sitia in the east by Italian reinforcements from the Dodecanese, HMS Ajax, HMS Dido, HMS Kimberley en HMS Hotspur patrolled Kaso Strait, but sighted nothing.
On 25 May, British naval forces in the area were further depleted when the carrier Formidabel was damaged by Stuka dive bombers. Γ ]
On 27 May, the Italian Army Regina brigade (protected by the Regia Marina destroyer Crispi and the Spica-class destroyer-escorts Lira, Lince en Libra), lands behind British lines at Sitia Bay, slipping past HMS Ajax, HMS Dido, HMS Kimberley en HMS Hotspur, forcing the British 14th Infantry Brigade to issue orders to abandon Herakleion.
On 29 May, Luftwaffe attacks badly damaged the cruisers HMS Dido en HMS Orion and crippled HMS Hereward, that was scuttled when Italian fast attack-craft approached to deliver the coup de grâce met torpedo's.