Van Leeuwen (1935: 185) beskou Van Schendel as "de gaafste, klaarste en zuiverste vertegenwoordiger van de nieuwe romantiek". In Van Schendel se werk is daar nie soos by die naturaliste en realiste 'n preokkupasie met die gedetailleerde beskrywing van dinge nie. Wat hom betref, dien die uiterlike aspekte bloot om die innerlike gebeure in die karakters meer geloofwaardig te maak. Dit het dus slegs 'n ondersteunende funksie en beteken op sigself nie so veel nie. Tipies van die Neo-Romantiek val die klem in Van Schendel se werk op die innerlike van die karakters. Ook die droom neem dikwels 'n belangrike plek in sy werk in. Later bereik hy 'n vereniging tussen droom en werklikheid, veral in werke soos Het fregatschip en De waterman.
Van der Leeuw was digter sowel as romanskrywer. Van Leeuwen (1935: 213) noem sy werk romanties-idillies, "vervuld van droom en mystiek". Die droom en mistiek is albei aspekte wat, soos vroeër vermeld, 'n sentrale plek in die Neo-Romantiek inneem. Die verlede speel in Van der Leeuw se werk ook 'n rol, soos 'n mens dit dikwels in die werk van die neo-romantici aantref, maar daar is 'n aksentverskil by hom. Soos voorheen genoem, wou die mense in hierdie jare as reaksie op die Naturalisme en Realisme aan die werklikheid ontvlug. Dit doen hulle deur die droom en 'n inlewing in die verlede. Daarom neem hierdie twee sake 'n belangrike plek in die Neo-Romantiek in. By Van Schendel speel die verlede nie 'n belangrike rol omdat dit die weg na ontkoming aan die werklikheid is nie; in sy werk word hierdeur juis lig op die werklikheid gewerp, wat "het leven van alledag een nieuwe, gelukmakende waarde verleent" (Van Leeuwen, 1935: 213).