Total Points: 124,986,709,105.98
ИATAS Aztekkas damit305 DJ QUIK JR. J-Smooth kid dynamite16 Shepporooni The Weebler II ulyradd woopwoop This page has had 3,015 visits Night vision - BY1OAK
Polished ring with three stones
SKU: R-Nightvision-Silver Categorieën: Sunkissed Travelers, New in, Rings
Gepolijste ring bewerkt met twee groene onyx stenen en in het midden een blauwe lapis lazuli steen Versindaba » Blog Archive » Leon Retief. 1914
Thursday, January 8th, 2015 | Buiteblik.
10 Kommentare op “Leon Retief. 1914”
January 8th, 2015 at 8:19 pm
Uitstekende inskrywing. Ek sit in Buenos Aires. Toe ek gister uit Mendoza terugkeer, ontvang ek die slegte nuus: die slagting van die joernaliste in Parys. Nou sien ek op televisie daar is ‘n bom in die subte in Madrid ontdek …
Leon, as oorlogkenner: dink jy ons gaan ‘n nuwe era van oorlogvoering binne?
Om vrees en onsekerheid te saai? Wie/ wat is volgende?
Wilfred Owen se sardoniese “Anthem for A Doomed Youth” bly vir my die raakste beskrywing van daardie oorlog.
January 9th, 2015 at 5:51 am
Joan ek is nie ‘n kenner van oorlog nie, dis maar net ‘n belangstelling, dalk ietwat makaber maar as Margaret Attwood ‘n belangstelling in die geskiedenis van militêre uniforms kan hê kan ek seker so iets toegelaat word. Die slagting in Parys was ‘n daadwerklike poging om vryheid van spraak die nek om te draai. Mens hoop maar net dat dit nie die uitwerking gaan hê waarvoor die moordenaars hoop nie. Ek verneem dat daar glo volgende week een miljoen eksemplare van Charlie Hebdo gedruk en hopelik ook versprei gaan word. Ek weet nie wat die inhoud gaan wees nie.
Oorlog het baie metamorfoses ondergaan maar die gemene deler is nog altyd die gewelddadige afdwing van een land/groep se wil op ‘n ander. Oorlog is die voortsetting van diplomasie op ‘n ander manier soos Clausewitz gesê het en sowel sy en Sun Tzu se boeke is vandag steeds relevant. Alhoewel daar mense is wat sê dat die dae van konvensionele oorlog (die botsing van een land se formele magte met die van ‘n ander) verby is dink ek nie dit is so nie. Pakistan en Indië grom maar steeds vir mekaar en wie weet wat gaan eendag in die Stille Oseaan gebeur of wat Putin als in die mou voer met die verrottende oorblyfsels van die USSR wat Rusland omring.
Sogenaamde onkonvensionele oorloë is al amper so oud soos die mensdom maar wat ons deesdae sien is anders in graad of intensiteit maar nie karakter nie – tegnologie en die groter vermoë van mense om oor die hele wêreld te reis maak dinge soos 9/11, bomme in moltreine en dies meer moontlik met gepaardgaande groter lewensverlies en natuurlik meer publisiteit en dis juis waarop terroriste floreer. Hulle besef meestal goed dat hulle nie die militêre vermoë het om ‘n oorlog met wapengeweld te wen nie maar publisiteit kan die wil van hul teenstanders uitput. Hoe groter die slag wat hulle kan slaan hoe meer publisiteit. In daardie opsig dink ek jy is reg wanneer jy vra of ons ‘n nuwe era van oorlogvoering binnegaan. Tot relatief onlangs was ontevredenes se pogings beperk tot die plant van ‘n bom hier en daar maar daar is veel meer skrikwekkende moontlikhede en ek is eintlik effens verbaas dat veel groter slagtings nog nie plaasgevind het nie. Massiewe hoeveelhede verrykte uraan en ander stowwe nodig vir die vervaardiging van ‘n kernbom word uit die ou Sowjetunie vermis, niemand weet waar dit is nie en die wat wel weet wil nie sê nie. Die moontlikheid dat hierdie materiaal in die verkeerde hande beland is nie uitgesluit nie. Dan is daar sekerlik ook nog biologiese oorlogvoering wat in gedagte gehou moet word en waaroor ek nie nou wil uitbrei nie.
Heel waarskynlik sal sulke dinge nie gebeur nie maar dis beslis ook nie iets wat summier buite rekening gelaat kan word nie. Trouens, ek sal verbaas wees as sulke scenarios nie reeds deur fundamentaliste bekyk is nie. Die ander moontlikheid is ‘n lang tydperk van relatief laegraadse geweld soos ons die afgelope dekade of twee gesien het met geen oorwinning vir die een kant of die ander nie. Slegs as daar weer ‘n 9/11 plaasvind, of iets erger, sal die Weste weer ‘n grootskaalse oorlogspoging van stapel stuur en ons weet almal watter gevolge Bush se veglustigheid gehad het.
As ek hierdie lang betoog met iets min of meer persoonlik mag afsluit: die gevolge van oorlog op soldate is soms skrikwekkend en ek dink mense onderskat dit maklik – mens lees van post-traumatiese stress maar min mense ondervind dit aan hul eie bas. In die 1970’s het ons in dieselfde woonstelblok gewoon as oom en tannie Pottie. Ten spyte van die ouderdomsverskil het hy en ek nogal vriende geword en een aand toe ons by hulle gaan eet vind ek uit dat hy in die slag van Sidi Rezegh in 1941 was waar die SA magte groot verliese gely het. Ek het hom gevra om te vertel – wat hy toe gedoen het – maar die volgende oggend kom sê tannie Pottie vir my dat ek hom asseblief nie weer oor die oorlog moet uitvra nie want hy het heel nag gesit en whiskey drink en kon nie slaap nie. Ek was van plan om hom later uit te vra oor die Italiaanse kampanje waarby hy ook betrokke was maar het dit toe maar liewer nie gedoen nie…
January 9th, 2015 at 11:48 am
Vir almal wat dit nog nie ken nie wil ek graag Charl-Pierre Naude se lieflike
gedig uit sy jongste bundel aanbeveel:
Lof aan die versakers
Na n besoek aan die slagvelde,
was die bedremmelde en vlerklose engele van n Nuwe Aarde…….
Waarom al die haat vir julle,
wat die wereld se vervloekste grasperk
in n heldeakker omskep het?
En die loftuitende morfiennaald,
John McCrae, was hy beter?
Met sy selfingenome, humorlose,
wat so vingerloos gly oor die nikssnare
van n tandelose
dowwegloedkitaarbak genaamd “patriotisme”?
Julle is die slapende godheid
wat uit die dood sal opstaan.
January 9th, 2015 at 12:13 pm
In 1917 of 1918 het Bertolt Brecht sy tydlose ‘Legende vom toten Soldaten’
geskryf. In Engels ‘Legend of the dead soldier’ in
Bertolt Brecht. Bad Time For Poetry, edited and introduced by John Willet.
(London: Methuen, 1995), 5 – 8.
January 10th, 2015 at 12:29 am
Ek volg nou hierdie sage vir die afgelope paar dae op CNN. Hierdie terroriste soek publisiteit; en het dit gekry. En oneindige vrees, onrus en histerie geskep.
Die Franse noem dit reeds hul 9/11 en ek lees dat Michel Houellebecq se uitgewer nou benoud is oor die effek van sy roman.
‘n Sin vir humor of ironie is nie bekend aan hierdie mense nie – ons onthou wat het met Salman Rushdie gebeur.
January 10th, 2015 at 7:53 am
Die nou verband tussen oorlog/terreur, letterkunde (sin vir ironie ?), die vryheid van spraak en ‘n sekere voorgeskrewe “moeilike vryheid” …
Escobar (2004, sien skakel onder) herinner mens in sy skrywe kort na Derrida se dood en met verwysing na wat Derrida gesê het oor 9/11 aan wat hy beskryf as “”a strange ‘war’ without war” wat hy dan ook meen baie keer die vorm aanneem van “”a confrontation between two groups with a strong religious identification”” met aan die een kant Amerika (wat “despite the separation in principle between church and state, a fundamental biblical (and primarily Christian) reference in its official political discourse and the discourse of its political leaders: ‘God Bless America’, (…)” het) en aan die ander kant, “facing them, (…), an ‘enemy’ that identifies itself as Islamic, Islamic extremist or fundamentalist, even if this does not necessarily represent authentic Islam and all Muslims are far from identifying with it” wat ons laat met “”a confrontation between two political theologies, both, strangely enough, issuing out of the same stock or common soil of what I would call an ‘Abrahamic’ revelation.””
Escobar sê Derrida “emphatically deplores the absence of dialogue between the West and Islam” en haal hom aan oor terrorisme as “”a direct consequence of a global dialogue not taking place”” – “”With all these victims of supposed globalization, dialogue (at once verbal and peaceful) is not taking place. Recourse to the worst violence is thus often presented as the only ‘response’ to a ‘deaf ear’. There are countless examples of this in recent history, well before ‘September 11.’ This is the logic put forward by all terrorisms involved in a struggle for freedom. [Nelson] Mandela explains quite well how his party, after years of non-violent struggle and faced with a complete refusal of dialogue, resigned itself to having to take up arms. (…).””
Die onderhoude in A Taste for the Secret sluit af Derrida wat onderskei tussen soorte geweld – aardbewings, wat (moet) gebeur, is byvoorbeeld net geweldadig in soverre dit die mens se belange affekteer – en hy sê dan dat “(…) we ought to distinguish between violence and what I am tempted to call brutality” en waar brutaliteit “the brutality in a discussion, in an argumentation the dogmatic fiat” is, dit wil sê die geval van meen “that’s just how it is”; brutaliteit is “not only an unrefined violence” nie, maar “a bad violence,” ’n “impoverishing, repetitive, mechanical” geweld “that does not open the future, does not leave room for the other.”
Sonder om die argument oor die “dowe oor” en sinvolle dialoog te ontken, sou ek die argument ook in die lig wou plaas van die moontlikheid van andersoortige leesvaardighede (of sin vir humor of ironie, soos Joan dit stel) wat Derrida ons gebied het, dit wil sê, om ‘n oog te ontwikkel vir die fenomeen van daardie “undecidability” of onvermydelike onderhandeling tussen die finiete en infiniete, soos setteorie dit ook goed demonstreer – ‘n sekere “formal imperative” in terme van Norris (2012) se Derrida, Badiou and the Formal Imperative. Daar bly altyd iets oor wat, soos die a in différance, net gelees/geskryf kan word en wat dan ook neerkom op ‘n “moeilike Vryheid.” Derrida se projek word volgens my goed opgesom in Sussman (2008) se woorde in “Pulsations of Respect, or Winged Impossibility” as die ontbloting van ‘n “difficult freedom” (‘n konsep wat ook in Levinas se oeuvre figureer). Obama maak dus nogal ‘n deurslaggewende opmerking as hy sê die Charlie Hebdo aanvalle “”underscores that these terrorists fear freedom of speech and freedom of the press.””
Escobar skryf dan ook: “For Derrida “the terrorists” are, in a sense, us: “Those called ‘terrorists’ are not ‘others’, an absolute other whom we, as ‘Westerners’, can no longer understand. We must not forget that they were often recruited, trained, and even armed, and for a long time, in various Western ways by a Western world that itself, in the course of its ancient as well as very recent history, invented the word, the techniques, and the ‘politics’ of ‘terrorism’.””
“Terror works both ways” stel Escobar en haal Derrida aan wat gesê het – en mens dink byvoorbeeld aan (die respons van) poësie wat, soos terreur, so oud soos die mens (of berge) is: ““the ‘bombs’ will never be ‘smart’ enough to prevent the victims (…) from responding, either in person or by proxy, with what will then be easy for them to present as legitimate reprisals or counter-terrorism. And so on ad infinitum …””
Daar is dus op ‘n manier niks buite “terreur” nie – of niks buite die geheim (“secret,” Latyn se-cernere, separasie, skrif in die algemeen, verskil-verplasing-uitstelling) nie. Wat skort is dus ‘n smaak vir die geheim … vir die baie soorte of style terreur … vir die feit dat opoffering reeds opgeoffer is want “Julle is die slapende godheid / wat uit die dood sal opstaan,” oftewel, die dood is nie ’n finale horison nie …
terra, terrein, terreur … terrigeen: “gevorm deur die uitkalwerende werking van (…) strominge” – terrigenus (L) gebore uit die aarde (die zeropunt van alle persepsie)
Escobar skryf (in 2004) en verwys uiteindelik na “the war of images and of discourses …” en dus by implikasie na lees- en skryfvaardighede (wat via Badiou se verletterliking van setteorie nou verband hou met wiskundigevaardighede of harde logika – hoe maak mens berekeninge met die onberekenbare, met wat gebeur, met die lewe?):
“And it gets worse
Talking about the relation among terror, terrorism and territory, Derrida worries that this abyss of non-communication [of onvoldoende leesvaardighede of sin vir humor] may lead to even greater, and invisible, dangers: “The relationship between earth, terra, territory, and terror has changed, and it is necessary to know that this is because of knowledge, that is, because of technoscience … In this regard, when compared to the possibilities for destruction and chaotic disorder that are in reserve, for the future, in the computerized networks of the world, ‘September 11’ is still part of the archaic theater of violence aimed at striking the imagination. One will be able to do even worse tomorrow, invisibly, in silence, more quickly and without any bloodshed, by attacking the computer and informational networks on which the entire life … of the greatest power on earth depends.”
Meanwhile, we are squeezed between “the two supposed war leaders, the two metonymies, ‘bin Laden’ and ‘Bush’, and the war of images and of discourses … at an ever quickening pace over the airwaves, dissimulating and deflecting more and more quickly the truth that it reveals, accelerating the movement that substitutes dissimulation for revelation – and vice-versa” (one thinks about the vast Bush/Cheney disinformation campaign before, during and after the invasion of Iraq).
When “Bush and his associates blame ‘the axis of evil’, we ought both to smile at and denounce the religious connotations, the childish stratagems, the obscurantist mystifications of this inflated rhetoric”.”
Kortom: mens benodig ‘n oog vir daardie letterkunde in geheim, oftewel vir daardie poëmatiese krimpvarkie (hérisson) wat, laag, baie laag en naby aan die aarde, ‘n snelweg kruis en, as hy die gevaar hoor, homself oprol en sy penne uitsteek … !!! “Distress, stress itself,” soos Derrida dit in “What is poetry?” stel. Met hierdie oog mag jy ondervind “jy nodig (let wel, onder andere) verskriklik drank,” soos die klip in Krog se “narratief van klip” dit stel, want soos klip dit baie reguit en op die man af stel: “‘so skiet ek mense oor die kranse weg / of skroei hulle godswart maer in die klipwoestyn.’”
Escobar sluit sy artikel af met ‘n Oscar Wilde aanhaling, naamlik “each man kills the thing he loves.” Wat kan meer mal (lees ook die Franse mal) wees as dit? Dit is egter ook ‘n uitstekende beskrywing vir wat Derrida by herhaling uitgrawe en wys – dit moet gesien word om geglo te kan word want dit gaan die verstand absoluut te bowe.
Iets skiet pas ook my verstand te binne – mens dink aan vroue dig versluier agter swart sluiers: die voorblad van A Taste for the Secret bestaan uit ‘n afdruk van ‘n Cranach “Eva” – ‘n sekere “naakte enkelheid” (wat Gideon Joubert (1997:159) in Die Groot Gedagte beskryf as ’n geval van waar materie in ‘n swartkolk “tot onbeperkte dighteid ingedruk” word wat dit bepaald “onbepaal[baar]” maak.) Kan dit wees dat daar van mens verwag word om anderkant verby hierdie naakte vrou – khora? – te kan kyk om by daardie onderskeid tussen geweld en brutaliteit te kan kom?
“Loosening turf and leveling sod.
The shovel is brother to the gun”
Father, Son, and Literature … An Impossible Filiation … “God,” if you’ll pardon the expression … Tout autre est tout autre … “Every other (one) is every (bit) other” … skryf Derrida in The Gift of Death and Literature in Secret. Hoe hou mens huis met so ’n treffende situasie … jy “nodig verskriklik drank” (Krog), ‘n sin vir humor (humus, homo, holtes) …
*Skakel na Escobar se artikel: http://www.atimes.com/atimes/Front_Page/FJ14Aa01.html
Na aanleiding van WO1, dink ek ook aan die verse van Thomas Hardy. Die eerste is “Men who march away” en in kontras, miskien, daarmee, “We are getting to the end”.
Though some may not see –
Dalliers as they be –
En dan, dieper in die oorlogstyd in:
Their neighbours’ heritage by foot and horse,
They may again, – not warily, or from taste,
But tickled mad by some demonic force. –
January 10th, 2015 at 10:34 am
Jammer, die strofebreuke in die eerse gedig heeltemal verlore in die plasing!
Maria, jy het gelyk: hierdie vreemde oorlog sonder oorlog (Derrida).
Dit is – soos kenners uitwys – soos kanker. ‘n Mens sal elke keer die groeisel moet uitsny. Met die vrees: wat (wie) is volgende.