Ek publiseer nie graag “elders” nie – ek hou van ŉ bundel wat myself verras – en wil graag die gedigte vir die eerste keer in druk sien in ŉ bundel waar hulle tot hulle reg kan kom. Dit is ook maar ŉ oorblyfsel uit my jeug. Ek het so jonk begin skryf en toe gepubliseer sonder dat ek eers geweet het iets soos ŉ literêre tydskrif bestaan. Ons het op skool ŉ afgerolde blaadjie uitgegee en ek moet erken dit is baie lekker vir ŉ wordende digter om skielik iets van jou gedruk/getik te sien, jy kan dit lees asof dit nie joune is nie en krities begin dink daaroor. Maar dit voel my asof ek nie daaraan kan verander as dit eers gedruk is nie. So ek hou dit so lank moontlik terug vir moontlike veranderinge.
Gedigte werk nie vir my binne die raamwerk van feit of fiksie nie. Dit ontstaan so op ŉ ander vlak in mense se psige dat ek werklik nie in hierdie terme daaroor kan dink nie. Jou oë sien iets en jou binnekant gooi haar lyn in die water en die hoek wat taal is, raap dinge op. Of so iets.
Daar is mense wat sê dat Afrikaners, of dit nou skilders is of skrywers, met hulle kunswerke die land opgevreet het. Jou eiening is volkome gemaak deur jou kuns. Jy sê: ek besing dit want dit is myne. So miskien sien sommige die gedig so, ek dink egter dit sêe die teenoorgestelde.