Oseaniese nok: oorsprong, eienskappe en dinamika Netwerk meteorologie
Oseaniese rif: oorsprong, eienskappe en dinamika
As u geologie studeer, het u sekerlik daarvan gehoor 'n oseaanrif. Die konsep daarvan word in 'n ietwat ingewikkelde konteks verduidelik. Dit behoort tot teorieë van aardvorming soos plaattektoniek. Dit is hierdie teorieë wat die oorsprong van die see-rante ondersteun.
En dit is dat 'n oseaniese rif niks anders is as 'n onderwater bergreeks wat gevorm word deur die verplasing van tektoniese plate nie. Wil u die oorsprong, eienskappe en soorte oseaanrante op ons planeet ken?
1 Eienskappe en oorsprong van 'n oseaniese rif
2 Struktuur van die rugkant
3 Kompleksiteit van 'n oseaanrif
4 Dorsale verspreiding
Eienskappe en oorsprong van 'n oseaniese rif
Wanneer verskeie middel-oseaan-rante onder die oseane vorm, word outentieke bergstelsels onder die see gevorm. Die grootste onderwater bergreekse ter wêreld oor 'n afstand van 60.000 XNUMX kilometer. Die oseaanrante word deur die seebekkens geskei.
Die oorsprong daarvan word gegee deur die beweging van die tektoniese plate wat die aardkors vorm. Die sedimente wat in onderzeeërs bergreekse ophoop, is minstens tien keer dikker as dié op die vasteland. Dit gee aanleiding tot die geosinklynteorie. Dit is die teorie wat beweer dat die kontinentale kors groei danksy die progressiewe en massiewe ophoping wat ontstaan ​​uit antieke en gevoude geosinklyne. Met verloop van tyd het hulle verhard en in huidige plate gekonsolideer.
Struktuur van die rugkant
Die oorgrote meerderheid van hierdie onderwater bergreekse kan bereik meet tussen 2000 en 3000 meter in hoogte. Hulle het oor die algemeen 'n ruie terrein, met wye hellings en baie uitgesproke rante. Wanneer hierdie rante diep gesplete is, word dit genoem sinkende vallei of skeur. Talle vlak aardbewings en vulkaniese uitbarstings kom voor in skeure waarin groot hoeveelhede basalt vrygestel word.
Die basaltjies gee vorm aan die hele seebodem. Aan die kante van die rand neem die dikte van die vulkaniese kors en die dikte van die sedimente toe. Daar is ook vulkane onder die water, maar hulle is verspreid en eensaam. U hoef nie noodwendig in 'n breuk te wees nie.
Die rante van die rante kan lateraal verplaas word langs meer uitgebreide gedeeltes wat ooreenstem met die breuksones. Wanneer ons 'n grens tussen twee plate ontmoet, styg warm, gesmelte lawa na die oppervlak. Sodra dit aankom, word dit afkoel en stol terwyl die oudste kors aan beide kante van die nok skei.
Dit is altyd blaai. Die bewys hiervan is dat die beweging van die oseaanrante op sommige punte in die Atlantiese Oseaan gemeet is. Verplaatsings van tot twee sentimeter per jaar is aangeteken. Aan die ander kant, in die oostelike Stille Oseaan, meet die verplasing en data van 14 cm per jaar is verkry. Dit beteken dat die middelste oseaanrante nie oral met dieselfde snelheid beweeg nie. Die verandering in die ondergedompelde volume van die rante veroorsaak effense veranderinge in seevlak op geologiese skaal. As ons na die geologiese skaal verwys, praat ons van duisende jare.
Kompleksiteit van 'n oseaanrif
Op die rante van die rante kan ons hidrotermiese krake vind. 'N Stoom met 'n hoë mineraalinhoud kom daaruit en maak dit by 'n temperatuur van 350 grade. Wanneer minerale neergelê word, doen hulle dit deur kolomagtige strukture te vorm waarvan die basiese inhoud metaalsulfiedverbindings is. Hierdie sulfiede kan minder algemene dierekolonies ondersteun. Hierdie verbindings is 'n belangrike rol in die werking van mariene ekosisteme. As gevolg hiervan is die samestelling van die water stabieler.
Die nuwe oseaniese kors wat in die rante met 'n gedeelte van die boonste mantel van die boonste mantel en die kors gevorm word, vorm die litosfeer. Al die mariene sentrums strek oor die middelste oseaanrante. Om hierdie rede is baie van die eienskappe wat in hierdie plekke aangetref word, uniek.
Dit is die onderwerp van baie studies. Ten einde die samestelling en evolusie van die rante in diepte te ken, word basaltiese lawas bestudeer. Hierdie lawas word geleidelik begrawe deur sedimente wat op die hele oppervlak neersit. By verskeie geleenthede is die hittevloeiing die sterkste in die rante in die res van die wêreld.
Dit is baie algemeen dat aardbewings langs die rante en bowenal in die transformasiefoute plaasvind. Hierdie foute sluit aan by die segmente van die vergoedingsrand. Die aardbewings wat in hierdie gebiede voorkom, word in diepte bestudeer om inligting oor die binnekant van die aarde te verkry.
Aan die ander kant is daar 'n sterk verband tussen die dieptes wat 'n oseaniese rif met sy ouderdom het. Oor die algemeen is aangetoon dat die diepte van die oseaan eweredig is met die vierkantswortel van die ouderdom van die kors. Hierdie teorie is gebaseer op die verband tussen ouderdom en die termiese inkrimping van die oseaniese kors.
Die grootste hoeveelheid verkoeling vir die vorming van oseaanrante het ongeveer 80 miljoen jaar gelede plaasgevind. Op daardie tydstip, die diepte van die oseaan dit was net 5 km. Tans is dit meer as 10.000 XNUMX meter diep bekend. Omdat hierdie verkoeling 'n funksie van ouderdom is, is die stadig verspreidende rante, soos die Mid-Atlantiese Ridge, smaller as die rante wat vinnig groei, soos die East Pacific Ridge.
Die breedte van die nok kan bereken word op grond van die verspreidingstempo. Hulle brei gewoonlik ongeveer 160 mm per jaar uit, wat op menslike skaal onbeduidend is. Op geologiese skaal is dit egter opmerklik. Die stadigste getalle is dié wat hulle word so min as 50 mm per jaar versprei en die vinnigste tot 160 mm.
Diegene wat stadiger uitbrei, het skeur en die vinniger nie. Geskeurde rante wat stadig versprei, het onreëlmatige topografie op hul flanke, terwyl vinniger verspreide rante baie gladder flanke het.
Soos u kan sien, is 'n oseaniese rif komplekser as wat dit lyk. Die dinamika daarvan word gedefinieer deur die aardse aktiwiteit wat deurlopend verkeer.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » wetenskap » Oseaniese rif: oorsprong, eienskappe en dinamika