Leeuhare: die grootste jellievis ter wêreld - diere Lees Meer
Hoof diere Leeuhare: die grootste jellievis ter wêreld
Behalwe dat dit groot is, het sy tentakels ook brandende selle wat die vis wat met mekaar verstrik raak, lamlê, en dit is hoe hulle hul voedsel kry
Geskryf en geverifieer deur die honde -afrigter Laura Huelin op 03 September 2018.
Laaste opdatering: 03 September, 2018
Die leeu se maanhare is die grootste jellievis wat bestaan. Hierdie groot ongewerweldes leef in die dieptes van die oseaan, maar as dit die kus bereik, kan dit verwoesting saai, hoewel nie dodelik giftig nie. Vind alles uit oor hierdie reus.
Eienskappe van die leeu se maanhare
Die leeu se maanhare is die grootste bekende jellievis. Die grootste monster wat nog ooit gesien is, was meer as twee meter in deursnee en het tentakels van amper 37 meter lank.
Normaalweg is hulle nie so groot nie. Diegene wat suid beweeg en die kus bereik, is gewoonlik nie meer as 50 sentimeter in deursnee nie en die tentakels word nie meer as 30 meter lank nie. Die grootte van hierdie jellievisse wissel egter na gelang van die gebied waarin dit groei en ontwikkel.
Soos alle jellievisse, kan ons in die liggaam van die leeu se maanhare onderskei tussen sambreel (lyf) en tentakels. Die sambreel bestaan ​​uit agt trosse, waaruit tussen 70 en 100 tentakels ontstaan. Rondom die rand van die sambreel is daar 'n orrel wat jou help om jouself te oriënteer om te weet waar om te swem.
Die tentakels van hierdie dier is baie taai om hul prooi te kan vang. In die tentakels het dit duisende brandende selle wat die visse wat met mekaar verstrik raak, lamlê; op hierdie manier kry die leeu se maanhare amper al sy kos.
Oor kleure, die leeu se maanhare het 'n groot chromatiese verskeidenheid: dit blyk dat hoe groter elke monster, hoe donkerder die kleur is. Die kleinste eksemplare is byna deursigtig; volwassenes van medium grootte is geel tot oranje, terwyl reuse eksemplare rooi tot pers is.
Habitat van die leeu se maanhare
Die leeu se maanhare leef in die koudste waters van die noordelike halfrond: hulle word veral in arktiese waters versprei, hoewel hulle ook in die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan voorkom. Diegene wat in die Arktiese gebied is, is gewoonlik groter as dié wat suid beweeg.
Om hierdie rede is die gebiede waarin dit gewoonlik verskyn, naby Skandinawië of Groenland. Hulle kan egter meer en meer na die suide gesien word. Daar word aangeneem dat, aangesien hulle nie groot swemmers is nie, hulle deur die seestrome gesleep word: hulle verskyn meer en meer aan die kus van die Verenigde Koninkryk en Frankryk.
Hulle is diere van die dieptes, en dit is dit hulle leef onder 3000 meter diepte, waar daar geen lig is nie en die druk baie hoër is. Hulle kan nie op die oppervlak lewe nie, en as hulle die kus bereik, is hulle siek of reeds dood.
Leeu -maanhare toksisiteit
Die leeu se maanhare het duisende tentakels wat met gif bedek is, waarmee dit die vis wat daarin ingebring word, verlam om dit te kan vreet. Nietemin, sy gif is nie dodelik vir mense nie.
Daar was gevalle van leeumannetjie -jellievisse wat die kus bereik het en mense vergiftig het. Die simptome wat dit veroorsaak, is baie pynlik, maar nie dodelik nie: jeuk, brand en irritasie van die vel.
Die jellievisse wat die kus bereik, is gewoonlik byna ontbinde lyke wat swemmers verras. Die tentakels is so lank en so lank dat daar tot 100 mense geraak kan word wanneer so 'n ongeluk plaasvind.
Voer die leeu se maanhare
Leeuhaan jellievisse is jagters, maar nie aktief nie. Een van die tegnieke daarvan is om te wag totdat sy prooi met sy tentakels verstrengel raak, waar die gif hulle verdoof en dan kan hy hulle nader aan sy mond bring.
As gevolg hiervan is dit nie selektief met sy dieet nie: dit voed op al die vis of jellievisse wat dit vind. Nietemin, ander lewende dinge, soos garnale, kan tussen die tentakels woon, wat nie deur die gif geraak word nie en 'n simbiotiese verhouding tot stand te bring. Dit voed ook op plankton.
Die leeumannetjie -jellievis word beskou as die langste dier op die planeet, selfs langer as die boggelrugwalvis. Gelukkig vir die swemmers, Alhoewel dit nie sterflik is nie, is dit 'n afgrond wat in die dieptes leef en slegs selde op die oppervlak verskyn.