Die lewe van 'n reisskrywer: 'n onderhoud met David Farley - Reisverhale - 2019
Toe ek begin om betrokke te raak by reisskrywings in New York, het een naam dikwels in gesprek opgedaag: David Farley. Hy was 'n rock-ster skrywer wat onderrig aan NYU en Columbia, geskryf vir AFAR, National Geographic, die New York Times, en baie ander publikasies. Ek het altyd gewonder wie hierdie man was. Hy was amper mythies. Het hy selfs bestaan? Hy was nooit in enige geval nie! Maar eendag het hy opgekom en ons het mekaar ontmoet. Ons het dit nie dadelik getref nie. Maar oor die jare en deur baie ontmoetings het Dawid en ek baie goeie vriende geword. Sy skryfwenke en advies het my geweldig gehelp, en sy indrukwekkende resume en fyn gevoel van storie is hoekom ek met hom saamgewerk het op die webwerf se reisskryfkursus. Vandag het ek gedink ek sal Dawid ondervra oor die lewe van 'n reisskrywer!
David Farley: 'N Paar interessante feite oor my: My gewig by geboorte was £ 8., 6 oz. Ek het grootgeword in die Los Angeles voorstede. Ek was in 'n rockgroep in hoërskool; Ons het gisteraand by die Hollywood-klubs gespeel, en ons was nie baie goed nie. Ek reis baie, maar ek het geen belangstelling in die aantal lande waarheen ek gewees het nie. Ek woon in San Francisco, Parys, Praag, Rome en New York, maar ek woon tans in Berlyn.
Hoe het jy in reis skryf geskryf?
Die gewone manier: per ongeluk. Ek was destyds in die hoërskool en my vriendin destyds, 'n skrywer, het een van my 40-bladsy-navorsingsvraestelle opgelos. Ek dink dit was op die opwindende onderwerp van die Huis se Un-American Activities Committee in die 1950's - en daarna het sy gesê, "Jy weet, moenie dit op die verkeerde manier vat nie, maar jou skryfwerk was beter as wat ek verwag het." Sy het my aangemoedig om ander dinge as vervelige geskiedenisvraestelle te skryf. Ek het haar oproep gehou.
Een van die eerste stories wat gepubliseer is, was oor 'n varktjie wat ek bygewoon het in 'n dorpie op die Tsjeggies-Oostenrykse grens. Daarna is genoeg van die stories gepubliseer, meestal in reispublikasies, dat ek by verstek 'n "reisskrywer geword het." Ek was koel met hierdie benaming. Wie sou nie wees nie?
Ek het uiteindelik inbreek Condé Nast Traveler, werk my pad al die pad na die kenmerke afdeling, sowel as die New York Times. Uiteindelik het ek 'n boek geskryf wat Penguin gepubliseer het. Ek is tans 'n bydraende skrywer by ver tydskrif en skryf nogal gereeld vir die New York Times, onder andere kroeë.
Wat is sommige van die grootste illusies wat mense oor reisskrywing het?
Dat jy 'n funksieverhaal kan afskakel vir 'n reis tydskrif soos dit [snaps fingers]. Dit verg soveel werk vir elke storie om te kry aan die soort ervarings waaroor ons uiteindelik skryf. Baie telefoontjies en e-posse om onderhoude in te stel en u voet in die deur te kry.
Soms, soos in persoonlike opstelle, gebeur dit magies. Maar wanneer 'n tydskrif jou betaal om na 'n plek te gaan, sodat jy kan terugkom met 'n interessante storie, moet jy baie agter die skerms werk om te verseker dat jy 'n goeie storie sal hê. Dit is selde net gebeur op sy eie. Reisverhale is in wese 'n valse of veranderde werklikheid, gefiltreer deur die skrywer en gebaseer op hoeveel verslagdoening hy of sy gedoen het ter plaatse, asook haar of sy vorige ervarings en kennis oor die lewe en die wêreld.
Wat is jou grootste persoonlike prestasie?
Ek was van mening dat ek 'n "leergestremdheid" gehad het toe ek in graadskool was en van my dag in 'n spesiale onderwysklas moes spandeer - wat wondere vir my selfbeeld het! My beste vriendin in die tiende klas het aan 'n vriend (wat my gesê het) gesê dat ek nooit in die lewe sal beland nie.
Ek het uiteindelik na 'n gemeenskapskollege gegaan en tot my verbasing (en almal se) het ek baie goed gedoen: ek het met lof verwerf en oorgedra na 'n goeie vierjaar universiteit waar ek ook met lof verwerf het. 'N Paar jaar later het ek 'n meestersgraad in die geskiedenis. Op grond van die verwagtinge van my toe ek sê, 12, was ek nooit veronderstel om so ver intellektueel te gaan nie. So ek wil sê dat 'n magistergraad dalk my grootste prestasie wees as jy dit in die konteks van my geskiedenis van leer plaas.
Ook, nadat hulle 'n boek gehad het - 'N Onverwagse nuuskierigheid - gepubliseer word (en deur 'n groot uitgewery) was 'n persoonlike prestasie. Dat dit in 'n dokumentêre deur National Geographic gemaak is, was net die kersie bo-op die hele ervaring.
As jy kan teruggaan in die tyd en vertel een ding vir jong Dawid, wat sou dit wees?
Moenie daardie warm hond in Praag eet nie! Ek wil ook vir myself sê dat ek meer risiko's moet neem om die gees letterlik meer en meer oor die wêreld te laat beweeg vir langer tyd. As ons dit toelaat, stel die samelewing en sy norme regtig ons limiet vir ons en hou ons daarvan om kanse te neem, soos om die gewone werksdag of die lewe in die voorstede te vermy. Dit is regtig moeilik om daaruit te breek, om die entropie wat ons almal weeg om te doen wat ons doen werklik wil.
Ek het 13 jaar lank in New York gewoon, en vir die laaste vier of vyf het ek verlang om weg te gaan, weer in die buiteland te woon en myself op te los vir nuwe ervarings. Maar ek het bang geword, bang om my van die lewe wat ek daar gevestig het, los te maak. Ek moes myself onthou van sommige aspekte van die Boeddhistiese filosofie - veral oor gehegtheid en onbuigsaamheid - en dat ek op my doodsbedding nie 'n rukkie in die buiteland gaan spyt nie. Ek sal waarskynlik wel spyt wees nie doen dit.
As jy betyds terug kan gaan en vir een ding aan jong David vertel oor skryf, wat sal dit wees?
Ek sou meer klasse geneem het om albei aan te hou leer - 'n mens moet nooit ophou skryf oor skryf nie - en om myself te dwing om te skryf wanneer miskien ek nie wil hê nie. Ek dink ons ​​kan almal van mekaar leer, en dit is dus nuttig om jouself in daardie soort leerinhoud te plaas. Ek het een skryfskool geneem - 'n nie-fiksie-skryfkursus by UC Berkeley - en dit was baie nuttig.
Watter raad het jy vir aspirant reisskrywers wat probeer inbreek? Dit lyk of daar minder publieke publikasies is en dit is moeiliker om werk te vind.
Ek besef dit is 'n moeilike een, maar die lewe in die buiteland is baie nuttig. Jy eindig met soveel materiaal vir persoonlike opstelle, en jy kry kennis van die streek wat jou toelaat om iets van 'n gesag op die gebied te word. Dan het jy 'n persoonlike verbinding met die plek, en redakteurs hou daarvan wanneer jy 'n storie opslaan en jy het dit. Dit gee jou 'n been op ander mense wat stories oor daardie plek optel.
Dit gesê, jy hoef nie ver te gaan om oor reis te skryf nie. Jy kan skryf oor die plek waar jy woon. Na alles, mense reis daar, reg? Reg. (Ek hoop so.) U kan alles skryf van tydskrif- en koerantreeksafdelings na persoonlike opstelle, alles oor waar u tans woon.
As 'n tradisionele skrywer, hoe voel jy oor blogs? Is die meeste van hulle crap, of dink jy dit is die toekoms van die bedryf?
Ek haat daardie term "tradisionele skrywer." Wat beteken dit? Ek skryf vir webwerwe. Ek het geskryf vir verskeie blogs. Ek het selfs in 2004 my eie reisblog terug. Wat ookal die geval, blogs en gedrukte media sal vir 'n geruime tyd bestaan ​​totdat die druk digitaal word. Dan, wat is die verskil? (Dit is 'n retoriese vraag. Terloops, dink ek nie blogs is die toekoms nie, maar skryf op 'n digitale platform, of dit nou reguit joernalistiek is of wat nie, is die toekoms seker .
En nee, nie alle blogs is crap. Glad nie. Maar die reisblogposte wat my belangstelling hou, is dié wat 'n definitiewe hoek het, wat 'n storie vertel en 'n gevoel van plek inneem (en meer oor die plek en minder van die persoon wat skryf). Ek besef daar is 'n plek vir top-10 en stukkies, maar dit is nie altyd so interessant om te lees nie.
Wat is drie dinge wat 'n skrywer nou kan doen om sy of haar skryfwerk te verbeter?
Te lees. Baie. En lees nie net nie, maar lees soos 'n skrywer. Dekonstrueer die stuk in jou gedagtes terwyl jy lees. Gee aandag aan hoe die skrywer haar of sy stuk gestruktureer het, hoe hulle dit oopgemaak en gesluit het. Lees ook boeke oor goeie skryfwerk. Dit het my baie gehelp toe ek die eerste keer begin het.
Vir die meeste van ons is dit nie maklik om met vreemdelinge te praat nie. Verder het ons ma's ons vertel om dit nie te doen nie. Maar die beste reisverhale is dié wat die meeste gerapporteer word. So hoe meer ons met mense praat, hoe meer waarskynlik ander geleenthede ontstaan ​​en hoe meer materiaal u moet werk. Dit maak die skryf van die storie soveel makliker.
Soms is jy reg in die middel van 'n situasie en dink: dit sal 'n goeie opening vir my storie maak. My goeie vriend Spud Hilton, reisredakteur by die San Francisco Kroniek, sê dat die vuil geheim van goeie reisskrywing is dat slegte ervarings die beste stories maak. Dit is waar, maar moenie jouself in 'n slegte situasie stel nie net vir jou skryfwerk. Jy kan 'n goeie stuk skryf sonder om jou beursie gesteel te kry of jou paspoort te verloor.
Bonuspunt: neem 'n skryfklas. Dit is belangrik om iemand te hê wat daar was en dit gedoen het om jou te adviseer, iemand wat vrae kan beantwoord, hetsy per e-pos of persoonlik. Die media landskap is soms ondeurdringbaar en nebulous, en ek dink dit is baie belangrik dat iemand jou daardeur lei. 'N Reisskrif Virgil aan jou Dante, as jy wil.
Wat is jou gunsteling reisboek en hoekom?
Ek is nie regtig 'n fan van diegene wat op reis is nie, maar net soos diegene wat soos Paul Theroux op 'n trein ry, en ons lees oor die vreemde karakters wat hy blyk te ontmoet. elke keer as hy in 'n treinkompartement sit. Ek hou daarvan wanneer daar 'n bykomende draai is, 'n werklike storie, as jy wil, na die vertelling. 'N Verhalende boog. So, byvoorbeeld, David Grann se Die Verlore Stad van Z, Bruce Benderson's Die Roemeens, en Andrew McCarthy's Die langste huis. Joan Didion's Slashing na Bethlehem is 'n groot kortverhaal-versameling. Ek hou ook baie van David Sedaris (veral Ek praat mooi een dag) en J. Maartin Troost (veral Die geslagslewe van kannibale) en enigiets wat geskryf is deur Tom Bissell of Susan Orlean.
Wat is jou gunsteling bestemming?
Dit is die nommer een vraag wat ek gevra word, wat deur mense langs my sit op vliegtuie, by skemerkelkies en my ma se vriende. My standaard antwoord is Vietnam. Dit is onverklaarbaar. Ek hou net van die plek en hou weer en weer terug. Ek het ook 'n diep verbintenis - en keer terug en terug - na Praag, Rome en Dubrovnik.
Waar vind jy inspirasie? Wat motiveer jou?
Ek kry my motivering en inspirasie uit onwaarskynlike bronne. Ek dink aan die kreatiewe meesters en wonder hoe ek hul genie kan inpas. Wat het die Oostenrykse skilder Egon Schiele gesien toe hy na 'n onderwerp gekyk het en dan die doek? Hoe het Prince 'n jaar van 1981 tot 1989 'n album uitgereik, elkeen 'n meesterstuk en elkeen van die voorste en niks soos iemand anders destyds gedoen het nie? Is daar 'n manier om hierdie kreatiwiteit toe te pas om skryf te skryf? Ek sê nie ek is op die hoogte van hierdie genieë nie - ver van dit nie - maar as ek op die een of ander manier effens geïnspireer kan word deur hul kreatiwiteit, sal ek beter daarvoor wees.
Wat is die moeilikste deel van 'n reisskrywer?
Die verwerping. Jy moet regtig daaraan gewoond raak en aanvaar net dat dit deel van jou lewe is. Dit is regtig maklik om dit ernstig op te neem en dit te laat val. Ek weet - ek het dit gedoen. Jy moet dit net uitvee en voortgaan, kom terug op daardie literêre fiets en hou aan totdat iemand uiteindelik ja sê. Wees hardnekkig.
Ek het vir meer as 'n dekade aan die Universiteit van New York geleer, en baie van my studente het voortgegaan om te skryf Nasionale Geografiese Reisiger, die New York Times, en die Washington Post, sowel as om boeke te skryf. En die suksesvolste was nie noodwendig die talentvolste skrywers in die klas nie. Hulle was die mees gedrewe. Hulle wou dit regtig hê.
Skryfwerk is 'n vaartuig. Jy hoef nie daarmee saam met 'n natuurlike talent gebore te word nie. Jy benodig net 'n sterk begeerte om daardeur beter te word. En deur klasse te skryf, boeke daaroor te lees, met mense daaroor te praat, ens sal word 'n beter skrywer.
Weerlig vrae! Eerste een: venster of gang?
Ek het nie een nie.
Gewoonlik is dit watter stad ek ook al in die tyd is. Ek is nou in Skopje. So ... .Skopje?
Minste gunsteling bestemming?
Ek dink nie ek was ooit iewers waar ek absoluut van af was nie. Daar is plekke waar ek graag was, maar het besef ek hoef nie weer terug te gaan nie. La Paz, Bolivia, meestal omdat ek nie die hoogte siekte kon hanteer nie, is een van daardie plekke.
As jy enige tyd kan reis, waarheen gaan jy?
Om sommige wêreldveranderende gebeure te getuig, sal my lys toevoeg: Jerusalem in 33 nC, Hastings in 1066, en Parys in 1789 kom almal voor.
Ek is deesdae nie veel van 'n gidsebruiker nie, maar toe ek was, het ek gewoonlik bereik Time Out, meestal omdat ek gedink het die skryfwerk was beter as in ander reisboeke.
***As jy jou skryfwerk wil verbeter of net as reisskrywer begin, het Dawid en ek 'n baie gedetailleerde en robuuste reisskryfkursus. Deur middel van video-lesings en voorbeelde van geredigeerde en gedeconstrueerde stories, kry jy die kursus wat Dawid by NYU en Columbia leer - sonder die kollegeprys. Jy sal net die neute en boute van reisskrywe leer - van hoe om 'n goeie storie te vind om navorsing vooraf te probeer skryf om 'n spelling vir 'n storie te skryf - al die dinge wat Dawid (en ek) die jare van skryf geleer het. As jy belangstel, kliek hier om nou te begin.
Copyright 2019 \ none \ Die lewe van 'n reisskrywer: 'n onderhoud met David Farley