Dec | 2017 | MaanKind
Ek lewe! Regtig?
In elke mens se lewe is 'n draaipunt, waar afskeid, verlies en herinneringe 'n groter deel van jou bestaan begin uitmaak as wat jy graag sou wou hê.
Die middeljare kry ook 'n nuwe dimensie by, as nie net jou eie geslag nie, maar ook die geslagte weerskante van jou, begin siek word en uitsterf.
Daar is verliese van alle soorte, dinge wat jy voorheen as bloot vanselfsprekend aanvaar het, is nie meer deel van jou realiteit nie.
Jy sien hoe jou kinders, kleinkinders, maar ook jou ouers, blootgestel word aan hulle uitdagings, eie aan hulle geslag. Jy sit soos die botter op 'n broodjie, dun uitgesmeer, met dik snye brood aan weerskante van jou. Soms bedruk dit jou, ander tye besef jy jou geslag is die botter-gom wat die ander emosioneel bymekaar hou. En jy weet, die lewe is maar die suig van 'n stokkielekker lank en voor jy weet, is jy net die botter wat op 'n oop broodjie oorbly en dit smelt in die hitte van die dag in die brood in, totdat al wat van jou oor is, kortstondig die vettigheid om 'n kind se mond is.
Daarom lewe ek soos ek wil, wanneer ek kan.
(Kersdag 2015 was dit volmaan en ek en my vriendin Petra het onder die volmaan geswem, 'n heerlike herinnering)