Vulgêrlatyn verwys ook nie na 'n laat taalperiode van Latyn nie aangesien hierdie taalvariant al in die vroeë komedies van digters soos Plautus en Publius Terentius Afer voorgekom het. Taalwetenskaplikes gaan dus daarvan uit dat die skeiding tussen gesproke en geskrewe Latyn reeds in 'n vroeë periode begin het en later deur die invloede van gelatiniseerde [[Kelte]] en [[Germane]] nog versterk is. Hierdie proses het uiteindelik in die vroeë [[Middeleeue]] tot die ontstaan van die [[Romaanse tale|Romaanse taalfamilie]] gelei.
Dit is dus duidelik dat ook Romeinse geleerdes soos die skrywer en retorikus [[Cicero]] tydens informele geselsies Vulgêrlatyn gepraat het, alhoewel hul taalvorm en -gebruik sekerlik van dié van 'n gewone soldaat of gladiator verskil het. Ook streeksgebonde taalkenmerke het waarskynlik 'n groter invloed op gesproke Latyn uitgeoefen en - tydens die agteruitgang van die laat-antieke Romeinse beskawing en toenemende ongeletterdheid selfs in Italië - die ontstaan van nuwe streektale bevorder wat in die Romaanse taalwetenskap as primêre dialekte van Vulgêrlatyn beskryf word.
Vulgêrlatyn moet veral as 'n sambreelterm vir 'n verskeidenheid Latynse spreektaalvorms beskou wat deur groot