Kan ek God dink? - Frik Mare
Kan ek God dink?
Deur Frik Maré op 1 Julie 2016
Ek dink dit is 'n gegewe dat jy nie oor God kan dink soos ons normaal oor dinge dink nie. Selfs die wetenskap met al sy uitvindings, is ook hier nie van hulp nie. Daar is net té veel persoonlike teenstrydighede wat gesprekke oor God twispunte maak. Dit bring weer mee dat, as ons nie regtig diep oor Hom kan dink nie, ons nie oor Hom kan praat nie. Die Vediese geestelikes in Indië het die waarheid so gesien: "Those who speak of it know it not, those who know it, speak of it not." Die NT soek na woorde om God se ware self te beskryf sodat ons 'n bietjie beter kan verstaan: "Ek is die Alpha en die Omega, die begin en die einde, die eerste en die laaste" (Openb. 22:13). Om God te ken, sal immers onmoontlik wees as Hy self ook nie geken wil word nie. (Maar kan Hy en wil Hy geken word?...)
Godsdiens bewys NIE die bestaan van God nie. Godsdiens verklaar of beskryf ook nie die WESE van God nie. Maar hoe ons ook al daarna kyk, is godsdiens bloot net 'n menslike aktiwiteit wat met die wese van God niks, net mooi niks, te doene het nie.
In Genesis was die Hebreeuse naam van die Skepper, Elohim. Sommige meen dat die El in Elohim van Sumer afkomstig is waarvandaan Abraham uit die stad Ur afkomstig was. El was dus die God van Abraham? En Elohim is die meervoudvorm van El, dus gode of "Here." Moses het weer Jahweh as God geken en aanbid. Dit was problematies en nie toegelaat om God se naam in alledaagse omgang te gebruik nie en die aanspreekvorm het verander na Adonai wat "Heer" beteken het. Die klinkers van Adonai is daarom gevoeg by die medeklinkers van Jahweh (JHWH) wat dit laat lyk soos 'Jehovah' – 'n woord wat eintlik nie bestaan nie en wat geen Jood so sal uitspreek nie. Dit wil voorkom of Elohim na Jahweh verander het oor tyd. In die skeppingsverhale het die Elohim die skeppingswerk gedoen en nie Jahweh nie.
Maar wat gemaak as jy skielik besef dat jou beste vriende en die MEESTE mense, met 'n soort prentjie in hulle koppe rondloop oor hoe hulle God sou lyk, optree en sou wees? Hierdie prentjies verskil ook drasties van persoon tot persoon en daar kan geweldige diep verskille wees. Wie van hierdie miljoene mense op aarde se prentjie is reg of naby reg? Maak dit saak as jou prentjie van God in jou kop dan totaal "verkeerd" is? EN wie van ons mag dalk 'n vals god of 'n afgod aanbid, 'n geldgod of enige ander soort god? Het ons dalk nou almal afgodaanbidders geword? Dr. Flip Schutte stel dit so: "Hulle het die God van Israel in die beeld van die kalf aanbid: Jesus en die goue kalf. Kan dit dalk net wees dat van ons met 'n pragtige goue kalf sit met ons prentjie van God daarin ... totaal onbewus van alles wat op die berg aangaan?
Omdat ons kwantumwesens is, maar met 'n liggaam wat eendag gaan sterf en vergaan, is dit logies dat Hy Hom in 'n ander dimensie moet bevind as wat ons vyf sintuie ons van daagliks vertel. Tog, deur alles glo ons ons is met 'n Opperwese verbind (hierdie MAGTIGE ENERGIE of noem Hom net die naam wat jy wil) en beleef ons Sy teenwoordigheid elke oomblik. Wat wel waar is, is dat ons geestelik amper totaal blind geraak het en ons geestelike oor moes totaal doof geword het ... ons het lank reeds ons sensitiwiteit in dié opsig amper totaal verloor. Dit wil nou sê as bogenoemde enige sin maak. Ek glo dogma was verantwoordelik hiervoor. Ek glo daar is in hierdie kwantum lewe waarin ons ons bevind baie boodskappe wat vloei dag en nag maar ons as "ontvangers" (soos "receivers") is nie meer op dieselfde golflengtes nie. Dink maar aan intuïsie wat ons sekerlik goed ken, maar glad nie kan verklaar nie. Ek dink boodskappe en inligting word daagliks aan ons gestuur en juis omdat tyd en ruimte inmekaar gevleg is, kan energie in alle vorme ons bereik.
Ons DNA straal voortdurend fotone (ligstrale) uit teen die spoed van lig (asook al ons liggaamselle). Hierdie fotone raak nie oud nie en is iewers in die ruimte aan die beweeg. Hierdie prosesse gebeur al miljoene jare. Ek wonder waarmee is ons alles op so 'n manier in verbinding, waarvan ons nie weet nie en op dié stadium nie kan waarneem en verklaar nie. Ons het ons geestelike sensitiwiteit van volle menswees verloor, omdat ons onsself nie regtig ken in die NOU nie.
Die god waarvan jy nou 'n prentjie in jou kop ronddra, is Hy nie dalk ook so in die tussentyd stadigaan aan die verander om aan te pas by ons so vinnig veranderlike wêreld van vandag nie? Die storie oor God in die OT was die storie van EEN God ... of was dit dalk van twee aparte gode? Hy is geken as 'n onveranderlike God. Hy is aanbid as Jahweh, 'n monoteïstiese, jaloerse God. Daar is geglo dat God nie kon verander nie en Hy het gestraf. Ongekende ellende vind orals op aarde plaas en ons sien nêrens God se reddende hand nie ... dit is of Hy is, maar nie meer ingryp soos ons geleer is dat Hy sal doen as ons Hom nodig het nie. (Dalk het ons kontak met God in meer net 'n armdraaisessie ontaard, as enigiets anders).
Die storie van Jahweh en Abraham begin in ongeveer 1750 vC. Later sou die Jode, die Christene en die Moslems almal Jahweh as hulle ewige almagtige God aanneem in hulle afsonderlike godsdienste ... net soos Brahman of Nirvana.
Jesus word toe later gebore in daardie baie getraumatiseerde landjie waar geweldpleging hoogty gevier het. Hy sterf ongeveer 30 jaar later aan 'n kruis en 70 nC word Jerusalem en ook die tempel vernietig en baie Jode beland of vlug na buite die grense van Israel, selfs na Egipte, en ander maak die woestyne en in kloosters hul tuistes.
In 323 oorwin Konstantyn vir Licinius en word hy alleenheerser oor die hele Romeinse ryk. Op dié stadium was die Christen godsdiens nog nie erken as die offisiële godsdiens van die Romeinse ryk nie ... tog kon hulle al eiendom aankoop.
Die Christendom het baie diep wortels gehad in die Judaïsme oor 'n tydperk van 3000 jaar – die EEN God godsdiens van Jahweh. Maar met die Edik van Milaan in 313 nC word die Christendom as wettige godsdiens in die Romeinse ryk verklaar. Daar was genoeg probleme met die samesmelting en in 325 nC met die Konsilie van Nicea word die EEN god na 'n DRIE God godsdiens verander om kerklike probleme te voorkom. Die Drie-Eenheid word gebore waarvan Augustinus van Hippo die grootste voorvegter was. Nou was daar die Vader, die Seun (Jesus) en die Heilige Gees. Augustinus verkondig ook die leer van die sondeval en die eindoordeel en so begin die beheer deur vrees in die kerk oor die lidmate tot vandag toe. Toe volg die kruistogte en in die nuwe God se naam word geplunder, gemoor en doodgemaak en verwoes soos wat tot op daardie stadium nog nie in die geskiedenis beleef is nie.
Op die einde van die dag as ons prentjie van God 'n probleem begin word, wat dan gemaak? Ons as mense dink altyd dualisties: lig en donker, goed en kwaad, binne en buite en so kan ons aangaan. Hy weer is nie hier of daar nie, Hy moet orals wees. Hy weet nie dit of dat nie, Hy weet alles. Waar ons God dan moet soek is orals om ons ... ons sien dit net nie raak nie want ons verwerk alles net te dualisties. Om God te vind is 'n proses om van jouself "weg" te gooi, jouself as niks of onbelangrik te sien ... daar is eenvoudig nie plek vir teenoorgesteldes nie want God het nie 'n teenoorgestelde nie. Hy is Hy, Hy is. Jy moet in die nou kom waar daar nie aksies en teenaksies is nie. Jou brein se ingesteldheid om te wil of nie, moet opgeskort word. Jy moet in die NOU en die GROOT stilte kom. Die antwoord is nie in godsdiens nie of in enige boek of by enige heilige wat iewers op 'n berg onder 'n boom sit nie. Die antwoord is in jou in die groot stilte sonder enige woorde. Dit is daar waar jou donker wanhoop in lig gaan ontplof as jy in die dieptes van die liefdesrealiteit wegsak ... die groot misterie.
Ek kan dit nooit mooier stel nie as Dr. Flip Schutte in sy artikel in SES, Jesus en die goue kalf: "Ek is ontsaglik dom as dit by die goddelike kom. Ek is woordeloos as mens hierdie gans andere moet probeer benoem. Ek weet ook maar net dat ek ook van tyd tot tyd iets beleef wat my laat glo dat daar iets groter en hoër en anders is ... en dat mens nooit dit moet probeer definieer of vasvang in taal nie, maar dat ons net stil daaroor en daarvoor moet wees en verwonderd oor die misterie moet bly. Woordeloos. Konseploos. Beeldloos. Maar net nooit Godloos nie."