Die Messerschmitt Bf 109 was 'n eenmotorige vegvliegtuig wat deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug onderneem op 29 Mei 1935. Dit is die bekendste van al die Duitse vegvliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was 'n dekade na die oorlog nog steeds vervaardig. Die eerste prototipe was aangedryf deur 'n Rolls-Royce Kestrel motor. Die ontwerp is beïnvloed deur die Messerschmitt Bf 108 viersitplekvliegtuig.
In 1937 het die 109 'n nuwe lugspoedrekord van 610,55 km/h daargestel. Die B, C en D modelle het gevolg maar die E-model wat in 1938 verskyn het, was 'n treffer.
Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het Duitsland ongeveer 1 000 E-modelle in diens gehad. Die 109E was in aksie vanaf die Blitzkrieg en het in sy eerste jaar alle vliegtuie wat dit teëgekom het, oortref – behalwe die Spitfire. Beide die Messerschmitt Bf 109 en die Spitfire sal altyd vereenselwig word met die Slag om Brittanje wat gedurende 1940 plaasgevind het.
Die Britse Lugmagvlieëniers het egter later 'n tegniek ontwikkel om die swakheid te omseil; hulle het die vliegtuig omgerol op die kritiese oomblik en dan onderstebo geduik. Sodoende kon hulle verseker dat hulle nie die voordeel verloor om die vyand af te skiet of om te voorkom om afgeskiet te word nie.
Teen 1941 het die E-model (bekend as Emil) in die Middelandse See-teater sowel as in Noord-Afrika diens gedoen. Die 109E was spesiaal aangepas vir operasies in die woestyn. Hierna het die 109F sy verskyning gemaak, wat deur almal as die beste variant beskou was, weens sy spoed en veelsydigheid. Op die wesfront het die 109F die Spitfire V oortref en het die aanvalle op die oosfront gelei.