Boogskiet - Inligting - 2022
Boogskiet - kompetisie in skietwerk op akkuraatheid en wissel van 'n booghandwapen om pyle te gooi. ongeveer 17.000 jaar gelede) en tot die 17de eeu A.D.
As 'n sport is boogskiet sedert die 15de eeu geposisioneer - in daardie stadium is boogskietkompetisies in Switserland gehou, gewy aan die herinnering aan die legendariese Wilhelm Tell - 'n bekwame boogskutter, nasionale held, vegter vir onafhanklikheid, wat in die laat 13de - vroeë 14de eeu gewoon het. Die voorraad en die reëls van die kompetisie is lank nie streng gereguleer nie. Die eerste reëls vir kompetisie in hierdie sportsoort het eers in die 19de eeu verskyn.
Deesdae gebruik ek twee soorte boë vir kompetisies (binne en buite):
• klassieke of Olimpiese (Olimpiese of Recurve boog). Die bukspanningspanning van so 'n boog is 15-20 kg; die vliegspoed van die pyl is ongeveer 240 km / h;
• blok (saamgestelde boog), uitgevind in 1982 en toegerus met 'n meganisme wat 'n effens hoër spanningskrag (25-30 kg) kan lewer en die snelheid van die pyl tot 320 km / h kan verhoog. Terselfdertyd spandeer die atleet minder moeite as wanneer hy vanaf 'n klassieke boog skiet.
Deelnemers skiet op standaard FITA-teikens, wat 'n papiersirkel is met 'n deursnee van 20 cm (op 'n afstand van 18 en 25 m), 80 cm (vir skiet op 'n afstand van 30 en 50 m) of 122 cm (vir skiet op 'n afstand van 60, 70 en 90 m).
Op die teiken word sones in verskillende kleure gemerk wat die skieters 'n sekere aantal punte gee (in die middel - 'n geel "buloog" of "tien", waar daar gebiede van rooi, blou, swart en wit kleure is). Daar word geskiet in 'n reeks van 3 (6) pyle wat binne 2 (4) minute afgevuur moet word. Die span met die meeste punte wen.
Boogskiet word sedert 1900 as 'n Olimpiese sport beskou. Die Wêreldbeker in hierdie sportsoort word jaarliks ​​gehou. Die Wêreldboogskietkampioenskappe word sedert 1931 elke 2 jaar (onewe jare) aangebied.
Saamgestelde boë is 'n moderne uitvinding. Heeltemal verkeerde opinie. 'N Eenvoudige boog (wat 'n stok is wat van buigbare hout gemaak is, wat in 'n boog gebuig is; sy ente is met 'n boegstang verbind), het natuurlik veel vroeër as 'n ingewikkelde verskyn, en is wyd gebruik deur die antieke Duitsers, Anglo-Saksers, Normaners, Romeine, Egiptenare. Maar 'n ingewikkelde boog, bestaande uit 'n houtbasis, versterk aan die binnekant met geil plate, en aan die buitekant - met senings, soms met bene aan die handvatsel (middelste deel) en eindes, is ook geensins 'n moderne uitvinding nie. Volgens navorsers het komplekse boë, bestaande uit 'n horing en 'n boom, eers in 2500 vC verskyn. in Antieke Egipte. Boonop is sulke boë deur die Mongole, Chinese, Arabiere, Turke gebruik en is dit ook in Siberië en Antieke Rus gebruik.
Deesdae word boë slegs vir jag- en sportkompetisies gebruik. Nee, daar is boë wat vir hengel gebruik word, toegerus met 'n lynspoel (of sterk draad) wat aan die boeghandvatsel geheg is (die ander punt van die lyn is aan die pylstert vasgemaak). Daarby is pyltjies sonder vere (aluminium of koolstofvesel) met sulke boë ingesluit, met spesiale verwyderbare wenke of harpoen. 'N Baie nuttige bykomstigheid vir hierdie soort visvang is kontrasbrille met geel gepolariseerde lense, wat die effek van glans neutraliseer, wat gewoonlik 'n ernstige struikelblok is by die opspoor van prooi wat onder water is.
Boogskiet is opgeneem in die lys van Olimpiese sportsoorte wat deur die FITA en die Europese Boogskietunie geïnisieer is. Dit is nie waar nie. Boogskietkompetisies is op die inisiatief van die organiseerders van die spele op die program van die II-olimpiade (1900, Parys (Frankryk)) opgeneem. En die Internasionale Boogskietfederasie (Federation Internationale de Tir a l'Arc, FITA), wat nou 140 nasionale federasies verenig, is eers in 1939 gestig. Die Europese en Mediterreense boogskietunie (EMAU) is selfs later gestig - in 1988.
Boogskiet is sedert 1900 by die program van alle Olimpiades opgeneem. Nee, boogskietkompetisies is opgeneem in program II (1900, Parys (Frankryk)), III (1904, Chicago, St. Louis (VSA)), IV (1908, Rome (Italië), Londen (UK)) )) en VII (1920, Antwerpen (België)) Olimpiades. Toe is hierdie sportsoort uitgesluit van die Olimpiese Spele-program, aangesien daar geen algemene reëls vir die kompetisie was nie. Boogskietkompetisies is eers sedert 1972 weer by die aantal Olimpiese sportsoorte ingesluit - dit was toe op die XX Olimpiade in München (Duitsland) dat atlete aan die individuele kampioenskap deelgeneem het met die M2-dissipline - 'n oefening wat in die 50's van die vorige eeu gestalte gekry het. Daar is geskiet op 'n afstand van 90,70,50,30 m (vir mansatlete) en 70, 60,50,30 m (vir vroue); die skuts het 36 pyle elk afgevuur en die geleentheid gehad om 1440 punte in die M-1-oefening te behaal, en 2880 punte in die M-2-oefening. Die spanboogskietkompetisie is op die program van die Olimpiese Spele van 1988 bekendgestel.
Alle boogskietkompetisies is volgens dieselfde reëls gehou. Die moderne reëls vir kompetisies het in die 19de eeu begin vorm, maar tot die middel van die vorige eeu was daar geen enkele regulasie vir die hou van kompetisies in hierdie sportsoort nie. Die M-1 en M-2 oefeninge wat in die 50's vorm aangeneem het, het die basis van internasionale kompetisies geword: volgens die M-1-regulasies is Europese kampioenskappe gehou, in die M-2-toekennings is daar op die wêreldkampioenskappe (tot 1986) en die Olimpiese Spele gespeel. Vir binnenshuise kompetisies is oefeninge M-3, M-4 (60 skote op afstande van onderskeidelik 18 en 25 m) en "FITA-sirkel" (wat 'n voorlopige keuring volgens die M-1-formule is, hierna - die wenner volgens die Olimpiese stelsel) bepaal.
Enige sportboogskutter kan aan die Olimpiese Spele deelneem. Ja, maar om by 'n span in te kom (waarin daar nie meer as 64 manlike skuts en dieselfde aantal vroue kan wees nie), moet 'n atleet 'n lisensie van die nasionale federasie van hierdie sportsoort verkry, volgens die uitslae van die boogskutter se prestasies in verskillende kompetisies in 4 voor-Olimpiese jare.
Boogskietkompetisies word vanaf standaardafstande op FITA-teikens gehou. Wat die Olimpiese Spele, Europese en wêreldkampioenskappe betref, word slegs papierdoelwitte van 'n streng gedefinieerde vorm en grootte regtig gebruik vir kompetisies, aangeheg aan skilde wat in 'n hoek van 10-15 ° staan.
Maar daar is ook ander soorte kompetisies waarin skietery gedoen word teen teikens van 'n ander soort. Byvoorbeeld, Clout-skietery word uitgevoer op 'n teiken wat horisontaal op die grond geplaas is (deursnee - 15 meter, breedte van elke sone - 1,5 meter, deursnee van die sentrale sone (aangedui deur 'n driehoekige vlag van 80 cm hoog) - 3 meter) vanaf 'n afstand van 165 m (vir mans ) en 125 m (vir vroue). Vir vertikale boogskiet word ook 'n baie spesiale soort teiken gebruik - 'n paal met 'n wiel ("palm") waarop houtballe ("papegaaie") aangebring is. Die taak van die skut wat onder die "palmboom" staan, is nie net om die "papegaai" te slaan nie, maar ook om hom op die grond te klop - slegs in hierdie geval is die skoot geldig. En veldskiet word gedoen uit drie soorte boë (Olimpies, klassiek en saamgestel) teen teikens (soms tweedimensioneel en driedimensioneel (3-D) - soms met aangewese vernietigingsgebiede), wat verskillende diere naboots. Hulle word op verskillende afstande geplaas vanaf die afstand wat deur die pyltjies bedek word, en kyk mooi rond - want soms kan die teiken agter 'n klein bos of boom skuil, in 'n laagland of op 'n heuwel geleë wees. In hierdie tipe kompetisies is die skut se taak om "met die oog" te bepaal (die gebruik van gradeboë of afstandmeter is verbode) die afstand na die teiken en die hoogteverskil. Die snelheid om die afstand verby te hou word nie in ag geneem nie, maar daar is tog 'n sekere tydsbeperking. Maar tydens kompetisies in skiark (boogskiet-biathlon of boogskiet-biathlon), wat in die winter aangebied word, is tyd van die essensie (soos in gewone biathlon). Skuts gebruik 'n Olimpiese boog sonder 'n stabiliseerder, wat in 'n sak agter hul rug gedra word, om die teiken op verskillende dele van die baan te tref. Daar is ook tradisionele boogskietkampioenskappe (Japannees, Koreaans, Buryat, Mongools), wat verskil in die oorspronklike soort boë en teikens, die samestelling van die deelnemers, die soorte om die afstand te oorkom (byvoorbeeld perdry of swem), ens.
Die grootte van die teiken van die teiken hang slegs af van die afstand daarheen. Dit is nie heeltemal waar nie. Benewens die afstand waarvolgens 'n teiken van 'n sekere grootte gekies word, word die tipe boog ook in ag geneem. As 'n Olimpiese boog byvoorbeeld gebruik word, is die diameter van die "appel" 4 cm, en as die blokboog slegs 2 cm is.
Atlete hou net die boog met hul hande. Nee, in langafstandskiet ("vlugskiet" of "vlugskiet" van die Engelse. Vlugskiet) met behulp van die sogenaamde beenboë (byna presies herhalende Turkse boë vir langskiet, toegerus met 'n steunplank vir 'n pyl en 'n uitlaatring sit die duim van die skut), word die atleet gedwing om sy bene te gebruik. Hy lê op sy rug en rus sy voete op die as van die boog en trek met albei hande die tou.
Boë is vandag toegerus met stabiliseerders en 'n mikstelsel. Daar is baie soorte boë wat gedeeltelik of heeltemal sonder bogenoemde toestelle is. Die sogenaamde "naakte boë" is byvoorbeeld soortgelyk aan die Olimpiese, maar is nie toegerus met 'n mikstelsel, stabiliseerder en klikker nie. Daarbenewens is gewigte, ledemaatbieders (rubberinsetsels wat in die arms van die boog geplaas is en die vibrasie verminder) en dempers (spesiale toestelle wat in die handvatsel van die boog ingebou is om harmoniese vibrasies te demp) verbode op 'instinktiewe' boë.
Die beste boogskutters is die Switserse. Wanopvatting. Alhoewel Switserland as die geboorteplek van hierdie sportsoort beskou word, is dit in die tydperk 1950 tot 1980. Die beste resultate in die kompetisie is gedemonstreer deur atlete uit die VSA, wat vandag die palmbalk gedeel het met boogskutters uit Italië, China en Suid-Korea.
Dit is streng verbode om mense tydens die kompetisie 'n gelaaide boog te rig. Volgens die reëls van die kompetisie moet atlete nie eers 'n los boog na mense rig nie, en ook vertikaal opwaarts skiet of begin skiet sonder opdrag van die beoordelaars.
Deelnemers aan 3-D teikenskiet word verbied om alkohol of doping te verbruik onder die bedreiging van onbevoegdheid en nie-toelating tot die kompetisie. Ja dit is. Boonop word deelnemers wat die gebied waar die kompetisie gehou word, of wat 'n onafhanklike opwarming (nul) op plekke wat nie hiervoor bedoel is nie (byvoorbeeld op 'n parkeerterrein), gestraf, met 'n diskwalifikasie gestraf, ontvang 'n tweede wenk van een van die deelnemers of toeskouers (vir die eerste pyltjie) ontvang 'n streng waarskuwing) of beledig iemand wat teenwoordig is. Atlete wat nie veiligheidsinstruksies of lasterlike skote ontvang het nie, mag nie deelneem nie. Dit is ook nie toegelaat om die lyne te besoek waar atlete sal meeding of om toestelle te hê om die afstand na die teiken te bepaal nie. As die skut die reël oortree, word hy outomaties 0 punte toegeken vir elke reël wat hy besoek het, en vir die hele fase van die kompetisie as hy skuldig bevind word aan die gebruik van verbode toestelle. Selfs die toeskouers by die draai is verbode om afstandmetingstoestelle te hê.
As een van die deelnemers 'n pyl op die skietlyn het, kan hy dit oplig. Miskien, maar met die voorwaarde dat die pyl oplig, moet die atleet aan die vlag raak wat op die skietposisie aangebring is.
In die geval van 'n ineenstorting van die toerusting, kry die skieter tyd om die probleem uit te skakel en die mislukte teiken klaar te maak. Dit is slegs die eerste toerusting tydens die toernooi. Die deelnemer kry 20 minute om die inventaris te herstel (vervang). Die tweede ineenstorting word ook toegelaat om uitgeskakel te word, maar die atleet kry nie die reg om teikens te eindig nie - hy word gekrediteer met 'n nul-resultaat op gemiste teikens.
As die pyltjie van die pyl af weggespring het, bring dit die atleet dieselfde punte as die een waarin hy getref het. Ja, as die pyltjie geïdentifiseer kan word, en as hy na die bons, dit die teiken mis of in die skyf van die teiken vassteek ("Robin Hood"). As die pyl na die bons, die teiken tref, word die laaste posisie in ag geneem.
'N Pyl wat deur die teiken binnedring, bring die atleet die maksimum aantal punte. Die groep sal die amptenaar moet in kennis stel dat die pyl van een van die atlete deur die teiken deurgesteek het en nie aan die agterkant gebly het nie (as die pyl agterbly, word dit eenvoudig van die teiken verwyder deur dit terug te druk). Slegs in hierdie geval sal die skieter 'n treffer kry, en dit word op hoogstens 10 punte geskat (uit die 12 moontlike). En as die pyl eenvoudig oor die teiken gly (selfs 'n merkbare punt agterlaat), sal die atleet misloop.
3D-teikens word op 'n hoogte van 0,5 m bo die grond gestel. Nie altyd nie. Trotteikens wat ontwerp is om hoekskietvaardighede te toets, word byvoorbeeld op effens hoër hoogtes gestel.
Teikens tydens buitekompetisies is so georienteer dat die son nie in die gesigte van die skuts skyn nie. As hulle teikens plaas, probeer die organiseerders van die kompetisie hulle eerstens plaas sodat die son nie in die oë van regshandige skieters skyn nie. Maar linkshandige atlete in kompetisies (wat 2 dae duur vir mans en dames by die Olimpiese Spele en 3 dae by boogskietkampioenskappe) word gedwing om te kies vir optredes in die oggend- of aandure.
Dit is die beste om 'n skoot te maak terwyl u asemhaal nadat u uitasem. Ja, dit is baie belangrik om asem te haal tydens 'n skoot, want dit help om 'n volledige beweeglikheid van die bors te bewerkstellig, wat die akkuraatheid van die mikpunt aansienlik verhoog. So 'n vertraging duur 10-15 sekondes - so 'n onderbreking is nie eens moeilik vir 'n beginner nie (slegs in seldsame gevalle ervaar onervare boogskutters 'n toestand van hipoksie), en dit is baie maklik vir opgeleide atlete. 'N Ervare skieter begin selfs meer asemhaal, selfs terwyl hy die boog trek, wat dit makliker maak om die natuurlike asemhalingspouses ietwat te verleng. Daar moet egter op gelet word dat die asem nie na inaseming of uitaseming gehou word nie, maar ten tyde van die halwe uitaseming - in hierdie geval is die asemhalingspiere in 'n effense toon wat ooreenstem met die toon van die hele organisme, en die suurstofvlak in die longe val nie te laag nie.
Tydens die mikpunt sien die skut die teiken die duidelikste. Die boegstring op hierdie oomblik moet aan die linkerkant van die voorkant geleë wees. As u van 'n klassieke boog af skiet, van die drie voorwerpe op verskillende afstande voor die oë van die boogskutter tydens die mikpunt (boogstring, vooraansig (reghoekig, rond, trapesvormig, ring, ens.) En teiken), moet die voorste sigbaar sigbaar wees. Die mikpunt is minder duidelik sigbaar (met die middel waarvan die vooraansig moet saamval), nog minder duidelik is die boegstring, wat regs en links van die vooraansig geleë kan wees (die belangrikste ding is om altyd aan dieselfde kant en op dieselfde afstand te wees). En wanneer hy met 'n saamgestelde boog mik, bereik die skut die ligging op een reguit lyn (die sogenaamde lyn van die sig) van die diopter (of 'n blik), wat 'n klein apparaat is wat toegerus is met 'n gat, wat op die boegstang op die vlak van die skieter se oë vas is), vooraansig en mikpunte.Bogenoemde toestelle is egter in historiese boë afwesig, dit is selfs onmoontlik om na die uitsteek van die boegstring (soos in die omtrekboog) te mik, aangesien dit sterker getrek word - tot op die vlak van die skieter se oor. Daarom kan die boogskutter slegs "intuïtiewe mikpunt" gebruik, soortgelyk aan dié wat gebruik word, byvoorbeeld as hy 'n klip op die teiken gooi.
Die pyl kan metaalwapens deurboor. Ja, maar slegs as dit streng loodreg op die oppervlak van die pantser of in die gaping tussen die plate val. Andersins gly die pyle oor die oppervlak van die metaal, meestal sonder om die vegter te benadeel.
Die hoofdoel van 'n beginnerboogskutter is om te leer hoe om by die toptien te beland, en om hierdie vaardigheid te ontwikkel in daaropvolgende opleidings. Kenners meen dat die belangrikste ding in die beginfase nie akkuraatheid is nie, maar dat die ligging van alle liggaamsdele korrek is tydens die mik en skiet. As die posisie uitgewerk word, bly dit slegs om die sig te verstel.
Langtermyn-mikpunt is die sleutel tot 'n akkurate treffer. Nee, as die atleet te lank mik, mik die hand wat die boog hou moeg en begin bewe, wat die kanse op die top tien verminder. Ervare boogskutters beskou die korrekte liggaamsposisie en 'n selfvertroue greep op die booghandvatsel as die sleutel tot 'n akkurate treffer. Terselfdertyd is dit baie belangrik om die greep betyds te los om negatiewe impak op die ruggraat te vermy (veral as die skoot van 'n Engelse langboog afgevuur word, waarvan die hoogte soms ongeveer 2 meter is en dienooreenkomstig die terugslag as dit gevuur is, baie sterk is).
'N Klassieke boog is ideaal om 'n beginner op te lei. Baie hang af van watter doel 'n persoon vir homself stel. As hy ernstig sou besluit om by die groot sport betrokke te raak - is dit inderdaad die moeite werd om voorkeur te gee aan die klassieke boog, aangesien hierdie tipe wapen tydens die Olimpiese Spele en ander internasionale kompetisies gebruik word. As die skut die teiken is om te jag of te hengel, is die beste keuse saamgestel. Alhoewel dit swaarder is as 'n klassieke boog, is dit kompak en het dit aansienlike krag (daarom word dit nie vir vermaak gebruik nie), hoewel dit nie oorbodig pogings van die skut benodig om die boegstring te trek nie.
Vir beginnersboë is dit die beste om die ligste pyle te kies. As u pyltjies optel, moet u die feit in ag neem dat die ligste daarvan (sowel as eenvoudige "leë" skote) bydra tot die vinnige dra van die boog.
Die beste pyle is koolstof. Ja, tydens buitensport is sulke pyle eenvoudig onvervangbaar, aangesien hulle 'n klein deursnee het, lig is, nie vervorm nie, byna nie deur die wind weggewaai word nie en 'n hoë vlak van styfheid het. Maar as so 'n pyl gebreek is, is dit byna onmoontlik om dit te herstel. As u binnenshuis op kort afstande skiet, verkies atlete aluminiumpyle met 'n groot buisdeursnee. Maar sulke pyle (veral die goedkoopste) is vinnig vervorm, en na elke skoot is dit reguit nodig, wat onmoontlik is om sonder spesiale toerusting te vervaardig. Daarom is dit die beste om hout- of plastiekpyle te gebruik vir vermaak (byvoorbeeld vir boogskiet in die land) - dit kan maklik herstel word in geval van onklaarraking.
Die lengte van die pyltjies is altyd aangepas vir die individuele atleet. Dit is regtig so. Om die lengte van die pyl te bepaal, moet u die boog en pyl van die maksimum lengte rek en die assistent vra om 'n plek op die buis 2,5 cm van die rak af te merk. Die res van die pyltjies van die stel word volgens hierdie merk met 'n spesiale masjien of 'n lêer afgesny, waarna die punt en stert met verekleed daaraan aangebring is. Vir beginners wat skiet, is dit egter beter om glad nie pyltjies te sny nie - per slot van rekening kan die pyl in die geval van 'n mis 'n soliede voorwerp tref (byvoorbeeld 'n klip), waardeur óf die punt in die begin van die buis gedryf word, óf die punt van die pyl buig. In hierdie geval is dit redelik eenvoudig om dit te herstel - u hoef net die vervormde deel af te sny en op die punt te pas. Dit sal baie moeiliker wees om snypyle te herstel.
Hoe dikker die tou, hoe langer sal dit hou. Wanneer u 'n boegstang vir 'n boog kies, moet u onthou dat slegs 'n sekere soort boustring geskik is vir elke wapenmodel. Byvoorbeeld, 'n boegstring wat te dik op 'n klein kruisboog is, verminder die vlugsnelheid van die pyl. As die lengte van die boogstring te lank is, moet dit gereeld opgetrek word. 'N Onelastiese boegstring kan lei tot die breek van wapens (veral hout), aangesien al die vrag in hierdie geval na die skouers van die boog oorgedra word. En as daar knope aan die boegstring is, help dit om die krag te verminder.
As u 'n strik optel, is dit noodsaaklik om in ag te neem hoeveel dit kan strek. Byvoorbeeld, 'n Fast-flite bowstring, bestaande uit Spectra vesels, verander die lengte daarvan voortdurend (afhangend van die mate van humiditeit, temperatuurtoestande) en kan strek totdat dit heeltemal eweredig breek op 'n boog wat nie gebruik word nie. Die TS1, die vinnigste boulbeurt tot nog toe, gedra op dieselfde manier. Maar die draagstring "8125" gemaak van dyneem (wat dieselfde Spectra is, versterk met poliëtileenvesels), moet voorlopig gestrek word. Die boegstring "450+" (wat benewens dyneem ook vektran insluit wat oormatige rek verhoed), is dikker, hoef nie rek te word nie, maar is stadiger as hierbo beskryf, en dra ook vinnig uit. Die dunner en vinniger boogstring "452" is ietwat sterker, maar terselfdertyd duurder. Die Ultracam-boegstring, wat in samestelling soortgelyk is aan die hierbo beskryf, veronderstel 'n voorlopige rek, maar selfs daarsonder rek dit nie meer as 4-5 mm nie.
Met 'n ligte boog is die skoot meer akkuraat. Nie nodig nie. Volgens kenners beïnvloed die skieter se mikro-ossillasies die akkuraatheid van swaar boë baie minder as die akkuraatheid van ligter ontwerpe.
'N Los houtboog kan met die hand reggemaak word. Dit is regtig moontlik om die vorm van 'n houtboog op u eie te herstel, maar fisiese inspanning is nie hiervoor nodig nie. U moet net die boog stoom nadat u die boegstang verwyder het, en dit nie 'n rukkie gebruik nie.
'N Pyltjie en 'n koeël vlieg op dieselfde baan slegs met verskillende snelhede. 'N Kogel wat van 'n klassieke geweerwapen afgevuur is, op 'n afstand van tot 100 meter, vlieg amper in 'n reguit lyn, en die afbuiging daarvan sal onbeduidend wees, terwyl die baan van die pyl boog is.
Greep en greep is woorde vir die hou van die as van 'n boog. 'N Sekere posisie van die hand wat die boog hou, word die greep genoem. Terselfdertyd word 'n onderskeid getref tussen hoog (gekenmerk deur die kleinste kontakarea van die hand, onder die onderarm laat sak, met die handvatsel van die wapen), medium (die gemiddelde kontakarea van die hand met die handvatsel; die hoek tussen die onderarm en hand is 180 °) en lae greep (die maksimum kontakarea van die palm met die handvatsel, hand geleë op 'n hoek van 120 ° in verhouding tot die voorarm). Vaslegging word die manier waarop die boegstring vasgehou word, genoem.
Vir boogskiet gebruik atlete 'n vingerpunt of handskoen. As daar met die vingers geskiet word, kan daar nie van hierdie toestelle ontsien word nie, en die handskoen word deur jagters gebruik, en die vingerpunt word hoofsaaklik gebruik deur atlete wat vanaf 'n klassieke boog skiet. Wanneer 'n mens van 'n verbinding af skiet, beveel kundiges egter aan om slegs vrystellings te gebruik (dit wil sê spesiale toerusting om die tou te trek, toegerus met 'n sneller), aangesien skiet met jou vingers nie bydra tot die akkuraatheid van slaan nie. Die gewildste is die hangende (pols) vrylating, wat met 'n band aan die pols van die skieter geheg is, en die T-vorm, wat aan die vingers vasgehou word.
Die rak in die boog is 'n waarborg vir die skiet akkuraatheid. Ja, die bogenoemde inrigting, afwesig van antieke en moderne tradisionele boë (waarin die vinger van die pyl as 'n rak dien) en wat 'n vaste plek op die booghandvatsel is, dra daartoe by dat die akkuraatheid van die pyltjie verhoog word. As u 'n rak kies, moet u nie let op die aantrekkingskrag van die produk nie, maar ook aan die korrespondensie hiervan met die tipe boogstring wat u gekies het, aangesien die rak wat geskik is vir 'n boog waarin u die vingerboog trek, verskil baie van die een wat gebruik word wanneer die boegstang met 'n vrylating getrek word. Boonop is verskillende soorte rakke nie uitruilbaar nie, aangesien dit verskillende maniere van interaksie tussen die pyl en boog bied.
Die pylkoker word gewoonlik in die middel gedra. Atlete dra 'n pylkoker met die pyltjies in hul middel. Maar jagters verkies om die uitvinding van Fred Bear (VSA) te gebruik - kokerbome wat direk aan die boog geheg is. By die keuse van so 'n pylkoker is dit die beste om voorkeur te gee aan die produk van die vervaardiger van die boog - in hierdie geval word 'n presiese pasmaat van die monteergate en -dele op die boog en die pylkoker gewaarborg.
Hoe meer pyle die pylkoker aangryp, hoe beter. By sportbyeenkomste speel die kwyler se kapasiteit regtig 'n belangrike rol. Maar as u jag, word liggewig en kompaktheid meer waardeer. Kalwers vir minstens agt pyltjies was 'n geruime tyd die gewildste; vandag verkies jagters kalwers van minder gewig en volume, wat slegs vier pyle kan bevat.
'N Sagboogkas is baie gemakliker as 'n harde een. Om uie in openbare vervoer of in 'n motor te vervoer, is so 'n bedekking regtig geriefliker, en in die woonstel neem dit nie soveel ruimte in beslag nie. As u egter sporttoerusting per trein of vliegtuig moet vervoer, is dit beter om 'n harde saak vir beide boë en pyle te koop.
Boogskiet ontwikkel fokus, kalmte, uithouvermoë en is oor die algemeen goed vir u gesondheid. Ongelukkig is dit nie heeltemal waar nie. Die beoefening van hierdie soort sport dra regtig by tot die ontwikkeling van hierdie kwaliteite, maar 'n mens moet nie vergeet dat langtermynoefeninge 'n spesifieke uitwerking op die liggaam van die atleet het en nie altyd positief is nie. Die rede is dat die boogskutter in die proses van kompetisie en voorbereiding daarop gedwing word om 'n spesiale houding te neem wat maksimum stabiliteit en die gemaklikste greep bied. Die handhawing van hierdie liggaamsposisie (eerder asimmetries) vir etlike ure verg baie spierpogings, wat met verloop van tyd lei tot die kromming van die ruggraat, asimmetrie van die bekken, skouers, skouerblaaie en ander posturale afwykings. Plat voete, artritis, osteochondrose, vervormende artrose, myositis, ens. Kan ook voorkom. Veral dikwels word bogenoemde veranderinge in die muskuloskeletale stelsel by jong atlete waargeneem. Boogskutters ly ook aan vegetatiewe-vaskulêre distonie wat veroorsaak word deur hoë emosionele spanning tydens kompetisies en oefening, sowel as aan gepaardgaande siektes (brongitis, rinitis, longontsteking, faringitis, mangelontsteking, otitis media). Om die risiko van hierdie probleme te verminder, moet u eerstens 'n oefenskedule opstel, insluitend verskillende maatreëls wat daarop gemik is om siektes en beserings te voorkom ('n stel regstellende oefeninge wat tydens en na oefening gedoen word; in parallel met ander sportsoorte, swem, sokker, tennis, ens.). Tweedens moet die afrigter en die atlete self die impak van negatiewe omgewingsfaktore (reën, sneeu, sterk wind) in ag neem en die oefenskedule buite en binnenshuis aanpas.
Moderne boë dra by tot die kweekhuiseffek. Ja, as die boog met gom en veselglas vervaardig is (hout- en metaalstrukture het nie bogenoemde uitwerking op die omgewing nie). Die feit is dat die epoxy-kleefmiddels wat die hout- en veselglasdele van die ui bymekaar hou, maklik onder die sonstrale opwarm (per slot van rekening, deursigtige veselglas vorm nie 'n ernstige hindernis vir die indringing van sigbare lig nie, en help terselfdertyd om hitte-strale te behou) en begin verdamp. Om dit te vermy, word 'n ligte pigment (bv. Titaandioksied) by die veselglasbinders gevoeg.