Hoe vergelyk die regte en voorwaardes van die Amerikaanse slawe met dié van Russiese slawe? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hoe vergelyk die regte en voorwaardes van die Amerikaanse slawe uit die 19de eeu met dié van die Russiese slawe uit die 19de eeu?
Nadat Franklin voorgestel het dat geen dienskneg ooit die potensiaal besef om hul omstandighede en die reg op onderwys te verbeter nie, wil ek 'n verhaal vertel van Aleksandr Nikitenko, wat as 'n slaaf skoolgegaan het en later as vryman professor geword het aan die St. Petersburg Universiteit. Hy is in 1824, op 20 -jarige ouderdom, deur sy eienaar geëmansipeer.
In 1824, sewe-en-dertig jaar voordat die diensbaarheid in die Russiese Ryk afgeskaf is, het 'n jeugdige jeug, afstammeling van Oekraïense Kosakke, sy stryd om vryheid gewen. Daar het nie baie jare verloop voordat Aleksandr Nikitenko as universiteitsprofessor en letterkundige gekritiseer het nie. Hy beklee belangrike poste in die Russiese regering, dien in die sensuurafdeling en in regeringskommissies en word verkies tot die gesogte Akademie vir Wetenskappe. En dit alles het Nikitenko bereik voor 1861, toe tsaar Alexander II die diensknegte emansipeer.
As 'n dienskneg is Nikitenko toegelaat om na die laerskool te gaan, maar nie vanweë sy lae klasstatus tot die hoërskool toegelaat nie.
Ek haal 'n paar ander fragmente uit sy outobiografie "Up From Serfdom: My Childhood and Youth in Russia" aan. In die besonder uit sy voorwoord, geskryf deur Peter Kolchin.
Hier is die fragment wat ons help om die aangeleentheid van slawe wat deur die staat besit word, op te los, wat aangeraak is deur jwenting:
Boere was die oorweldigende meerderheid van die Russiese bevolking - 83 persent aan die vooraand van emansipasie - maar nie almal was privaatbediendes nie: ongeveer die helfte van die kleinboere (hoewel baie minder in die sentrale provinsies) behoort aan die staat of die kroon, en tradisioneel groter vryheid geniet as diegene in privaat besit; in baie growwe terme kan staatsboere as die Russiese ekwivalent van die vrye swartes van die Amerikaanse Suide beskou word.
Kolchin voeg 'n belangrike ding daarby:
Alhoewel edele slawe -eienaars wettiglik alles op hul boedels besit het (insluitend die kleinboere), het hulle gewoonlik hul grond toegewys wat hulle in die gemeenskap besit en bewerk en as hul eie beskou het. (In een gewilde boerespreekwoord sê die boer vir die edelman: "Ons is joune, maar die land is ons s'n.")
Daardie twee fragmente maak dit vir my duidelik dat diensknegte boere was wat letterlik in besit van eienaars was, saam met hul grond. Terwyl "vryboere", in teenstelling met diensknegte, boere was wat die staat besit.
Uit alle verskille in die slawe- en slaafstelsel wat deur Kolchin beskryf word, het ek vir u die belangrikste gekies, as ons praat oor die lewensomstandighede van die diensknegte.
Die eerste een raak die kwessie van selforganisering van die daaglikse lewe van diensknegte. Die verskil kom uit twee feite - die verskillende posisie van diensknegte en slawe -eienaars, en die soort diens wat deur eienaars aan verhuurders verskaf word.
Volgens Amerikaanse maatstawwe was Russiese serf-boedels enorm. Nikitenko se buitengewoon welgestelde eienaars-die Sheremetev-familie-het tienduisende diensknegte gehad wat oor Rusland versprei was; in 1850 het net twee Amerikaners meer as duisend slawe besit. Slegs 'n klein fraksie van slawe in die suide van die Verenigde State (2,4 persent) het eienaars met meer as tweehonderd slawe, terwyl die oorgrote meerderheid gebonde kleinboere in Rusland (80,8 persent) sulke eienaars gehad het. Anders as die meeste Amerikaanse slawe, het die meeste slawe in 'n eie wêreld gelewe, waar hul meesters afgeleë figure was wat hulle selde of nooit gesien het nie.
Soos Kolchin baie later bygevoeg het, het dit 'n aansienlike aantal diensknegte gelei om 'n redelik aanvaarbare lewe te lei in vergelyking met slawe, veral as die grondeienaar nie genoeg krag gehad het om al sy diensknegte wat in verskillende dele van die land op die grond geplaas kon word, te bestuur nie. die land. Hier is die kwotasie vir jou:
Die edeles was in die minderheid, en het gewoonlik ongemaklik gevoel onder hul dienaars en het so min as moontlik met hulle omgegaan. Sommige (soos Sheremetevs) was afwesige eienaars; welgestelde edeles met uitgebreide grondbesit was feitlik altyd afwesige eienaars, want selfs al woon hulle op een van hul landgoedere was hulle afgeleë figure vir die kleinboere wat op hul ander besittings gewoon het. Selfs as hulle nie afwesig was nie, het die meeste welgestelde edeles min kontak gehad met hul boere, met die belangrikste uitsondering van hul huisknegte, en het hulle dit hoofsaaklik hanteer deur administratiewe tussengangers wat 'n hiërargie van bestuurders, rentmeesters en verteenwoordigers insluit wat deur die kleinboere self gekies is . In die praktyk kon boere op sommige boedels dus 'n aansienlike mate van daaglikse selfregering geniet, selfs al was hulle uiteindelik onder die gesag van hul eienaars.
Om te verstaan ​​hoe verskillende dienste die daaglikse lewe van knegte verander, moet ons twee hooftipes sulke dienste ken:
Daar was twee belangrike maniere waarop adellike eienaars hul diensknegte ekonomies uitgebuit het. Sommige diensknegte het arbeidsverpligtinge (barshchina) op hul diensknegte opgelê, wat verantwoordelik was vir die verbouing van hul land se meesters en hul "eie" (wat ook wettiglik aan die meesters behoort het)
Ander diensknegte het egter van barshchina ontslae geraak, en het in plaas daarvan vereis dat hul boere 'n vasgestelde jaarlikse fooi (bekend as obrok) in geld, goedere of albei betaal. Dit was vir die kleinboere vry om hul lotte voltyds te bewerk, handwerk te doen of hulself te huur vir werk in hul geboortedorpe of met toestemming van hul eienaars-elders.
Dit is veilig om aan te neem dat obrok vir diensknegte gewoonlik 'n beter lewe beteken het:
Een voordeel van obrok, vanuit die oogpunt van afwesige eienaars, was dat dit minder direkte toesig oor diensknegte vereis; dit was natuurlik ook 'n voordeel uit die oogpunt van die slawe.
(...) Die meeste Russiese diensknegte het daagliks minder direkte ingryping van hul eienaars gekry as Amerikaanse slawe, en was vryer om hul eie lewens te organiseer. In teenstelling met die meeste slawe, het hulle 'n groter deel van hul tyd beheer; Dit was veral die geval met diegene op obrok, maar selfs diegene op barshchina kon die helfte van hul tyd hul eie noem.
En sommige grondeienaars het klaarblyklik niks daarteen gehad dat hul diensknegte ryk word nie:
Uit die oogpunt van diensknegte kan welgestelde boere 'n aansienlike bate wees omdat hulle van buitengewone groot obrok -gelde moet betaal.
En so 'n rykdom kan ook beteken dat hulle hul eie dienaars het:
Ryk en bevoorregte diensknegte het bestaan; 'n paar het fantasties ryk geword en kon, as hul eienaars saamstem, wat hulle nie altyd gedoen het nie, hul eie vryheid koop. Die Sheremetev -gesin het selfs toegelaat dat gelukkige diensknegte hul eie diensknegte kon koop en dit in die naam van die Sheremetevs geregistreer het om aan die wet te voldoen; in 1810 het 165 Sheremetev -slawe 903 ander besit.
Wat baie belangrik is, ons het hier 'n duidelike bevestiging dat slawe hul eie, persoonlike vryheid kan koop.
Heeltemal 'n ander rede vir beter diensbare geleenthede om hul eie situasie te verbeter, was rasseverskille in die oorsprong van slawe- en slaafstelsels:
Russiese diensbaarheid ontbreek die rassekomponent van Amerikaanse slawerny. Terwyl die oorgrote meerderheid slawe -eienaars in die Verenigde State (en die Amerikas in die algemeen) afstam van die Europeërs en die oorgrote meerderheid slawe van afrikaners, het die meeste Russiese slawehouers en diensknegte dieselfde nasionale, godsdienstige en etniese agtergrond gehad.
Wat was die gevolge van so 'n verskil?
Uitsonderlike slawe, soos Nikitenko, kon skoolgaan, met gesiene manne verkeer en prakties leef asof hulle vry was; in die suide van die Verenigde State was sulke geleenthede vir uitsonderlike slawe feitlik ondenkbaar. Daar was uitsonderlike slawe wie se lewens op 'n sekere manier anders was as dié van die meeste slawe in die slawe van Nikitenko as dié van die meeste kleinboere, maar in wit rassisme het hulle 'n kragtige addisionele versperring gehad wat die diensknegte nie belas het nie.
Dit is moeilik om 'n behoorlike antwoord te gee, aangesien die situasie van slawe tussen verskillende state en in verskillende dele van Rusland dieselfde was. Sommige spesifieke toestande van Russiese diensknegte kan soortgelyk wees aan een staat, terwyl dit 'n verskil kan wees as dit met 'n ander staat vergelyk word.
Op die gebied van ekonomie en reg was daar baie ooreenkomste. Net soos slawe in die VSA, was diensknegte in besit van adel, kon hulle verkoop en verskuif word uit die land waarin hulle gewoon het, wat hulle dan van diensknegte in ander Europese lande onderskei het. Hulle kan ook fisies gestraf word en het geen burgerregte soos die reg om grond te besit, die eiendom van die verhuurder te verlaat, handel te gaan, na skole te gaan, te trou sonder toestemming van hul eienaars nie. Dit eindig in 1861 met die Emancipation Manifesto, wat die situasie van die slaaf op 'n manier verbeter het (maar baie van hulle eindig sonder grond of besittings).
As ek oor verskille praat, glo ek dat die belangrikste in ekonomiese aangeleenthede is, veral in die manier waarop hulle hul eienaars bedien. Diensknegte was gedwing om 'n deel van hul inkomste en produksie aan hul eienaars te gee, of om 'n spesifieke aantal dae per week vir 'n verhuurder te werk (as 'n gesin). Maar dit verskil natuurlik in tyd en op spesifieke plekke. Daar was natuurlik twee soorte diensknegte - diegene wat grond gehad het en diegene wat aan die hof van die verhuurder gewoon het, as bediendes. Die situasie van laasgenoemde het dramaties geword na die afskaffing, aangesien daar geen grond was wat hulle kon koop nie (selfs al kon hulle dit bekostig).
Ek sien ook die verskil dat die wet in die Verenigde State op 'n manier geskryf is om slawe as 'n slegter soort mense te stigmatiseer. Bv. die slawe-kode reëls met betrekking tot die dra van klere of selfopvoeding. In Rusland was daar nie sulke reëls nie, en as 'n slaaf die geleentheid gehad het om in beter omstandighede te leef, het die wet hom nie daarvan weerhou nie, net omdat hy 'n slaaf was.
Daar is 'n aantal oppervlakkige verskille tussen slawerny in die Verenigde State en diensbaarheid in Rusland voor 1861. Dienstigheid verskil fundamenteel van slawerny deurdat diensbaarheid werkers met die land verbind. Amerikaanse slawerny het 'n individu aan 'n ander individu vasgemaak. Ek glo dat daar 'n geringe gebrek is in die antwoord van @DarekWędrychowski, omdat diensknegte nie so was nie owned per sê deur adel. Die slawe was eerder aan die land vasgemaak. Toe grond verkoop is, is die slawe wat daarop gewoon het, daarmee verkoop.
Die antwoord van DarekWędrychowski impliseer ook dat diensknegte vry was om 'n opleiding te volg of hul toestand op een of ander manier te verbeter, maar ek glo nie dat dit korrek is nie. Alhoewel daar moontlik geen uitdruklike bepaling in die wet was wat diensknegte van opleiding ensovoorts belet het nie, was die maatskaplike druk waarskynlik so groot dat geen dienskneg ooit hierdie potensiaal kon besef nie.
Diensknegte was tegnies nie verslaaf nie. Hulle was nie die eiendom van edeles. Hulle kan geld bymekaarmaak en voorwerpe koop, miskien selfs genoeg bymekaarmaak om grond aan te koop, in wese hul eie vryheid. Maar sover ek weet, is ek nie bewus van sulke gevalle nie. Trouens, grondpryse is waarskynlik so onbetaalbaar hoog gehou dat 'n bediende spaargeld vir sy hele lewe nie eens naby die vereiste bedrag sou kom nie.
Nou sê ek oppervlakkig, want ondanks die voorgenoemde verskille in ideologie, het diensbaarheid in alle opsigte soos slawerny gelyk. Diensknegte het letterlik geen burgerregte gehad nie. Hulle kan geklop word, swaar gestraf word, van hul familie geskei word, honger ly, ens.
Ek glo nie dat slawe sonder gevolge doodgemaak kan word nie. Ek verstaan ​​dat slawe in die VSA vermoor kan word.
Een van die belangrikste - en selde genoemde - verskille tussen slawe en slawe is dat die voormalige, ten minste in die Russiese keiser, gewere kon dra. En soos die beroemde aanhaling lui, "Die besit van wapens is die onderskeid tussen 'n vryman en 'n slaaf".
Ek beweer natuurlik nie dat slawe eintlik was nie vry. Ek beweer ook nie dat hierdie bynaam gebruik kan word om 'n moderne Westerling te beskryf nie.
Daar is eintlik 'n kort akademiese artikel oor presies hierdie vraag: Hine (1975), "American Slavery and Russian Serfdom: A Preliminary Discussion" (JSTOR). Opsomming van belangrike punte:
die twee groepe bondgenote het soortgelyke behandeling en toestande beleef ondanks die verskil tussen die twee samelewings. Die chronologiese ontwikkeling van die twee instellings volg selfs 'n min of meer parallelle verloop.
Met die Russiese kode van 1649:
die verbinding van die slawe met die land was nie meer so beduidend as wat dit vroeër was nie. [Dit] was 'n rigiede en wrede stel beperkings wat die boerdery feitlik enige wettige ontsnapping uit hul status ontken het. Serviërs word toenemend verkoop sonder om hul verbintenis met die land aan te hou.
Hine merk op dat daar diensknegte in staats- en privaatbesit was, waarvan laasgenoemde "ietwat minder as die helfte van die totale aantal diensknegte" was. Sy bespreking is hoofsaaklik gerig op die diensknegte in privaat besit en hy gee toe dat die dienaars in staatsbesit beter daaraan toe was.
Beide die Russiese slaaf en die Amerikaanse slaaf was onder die totale oorheersing van hul onderskeie meesters. Teen die negentiende eeu, toe albei instellings ten volle ontwikkel is, het nie slawe of slawe burgerlike of wetlike regte gehad nie. Hulle kon nie eiendom bekom of 'n lening aangaan nie. Huwelike is deur die meesters goedgekeur, net soos enige poging om 'uit te huur'. Hulle was lospakkies onderhewig aan die grille, eienaardighede en pligte wat die meesters mag begeer om die slawe uit te voer. Dienstigheid en slawerny was stelsels van absolute beheer. Instellings soos die kerk het nie net goedgekeur nie, maar het eintlik diensbaarheid en slawerny aangemoedig. Baie manne van die doek in albei nasies was onbeskaamde besitters van diensbare arbeiders. Die staat het groot stelle beperkings ingestel om die gedrag en gedrag van die slawe- en diensknegte te beheer. In die Verenigde State is slawekodes uitgevaardig in alle state wat slawerny toegelaat het. In Rusland het die sentrale regering dekrete uitgevaardig (soos die kode van 1649) waarin die gedrag van die slawe voorgeskryf word en boetes opgelê word vir wangedrag. Boonop was dit 'n visioenêre dienskneg of slaaf wat realistiese gedagtes van vryheid of ontsag gehad het. Die twee stelsels was in wese gesluit en enige slaaf of slaaf wat wettiglik uit daardie status ontsnap het, was werklik die uitsondering.
Slegs in die skaarsste gevalle is meesters gestraf vir die mishandeling van slawe of slawe. Skaars was die dienskneg of slaaf wat daarin geslaag het om regstappe te neem teen die willekeurige dade van 'n misleide of meedoënlose meester. Enige slaaf of slaaf kan na goeddunke van die eienaar verkoop word. Obligasies van albei nasies is in koerante geadverteer; gesinne is wreed verdeel toe hul lede op 'n openbare veiling verkoop is.
Behalwe ras, was die belangrikste verskil tussen die twee instellings wat diensknegte verplig was om te doen militêre diens:
Elke volwasse man in Rusland, na die tyd van Petrus die Grote, was 'n jaarlikse sielbelasting sowel as militêre diens aan die staat verskuldig. Tog het 'n praktyk ontwikkel waardeur die slaaf nie die belasting betaal het nie, maar eerder sy meester ...
Militêre diens was geen aangename ontsnapping uit die moeite van diensbaarheid nie. Die Russiese weermag is moontlik beskou as die ergste lot wat 'n dienskneg kan tref. "Wat hulle [serfs] oneindig meer gevrees het as die berk of stok, was die eienaar se mag om hulle of hul seuns as rekrute te gee."
Op grond van die inligting wat ek oor die onderwerp het, is die enigste verskil tussen slaaf en diensbaarheid die woord. Maar die toestand was feitlik dieselfde. Die woord slaaf was basies die regte woord vir slaaf. Net soos hoe 'n dienskneg die regte woord vir slaaf was.
Van diensbaarheid tot vryheid: die lang en kronkelende pad
"The Bargain" deur Nikolai Nevrev (Verkoop van 'n bediende meisie).
Die Russiese dorpie het verander in 'n Noord-Amerikaanse plantasie van die oom Tom & rsquos-era, en dit is hoe Vasily Klyuchevsky, 'n toonaangewende 19de-eeuse historikus, die situasie van Russiese kleinboere tydens die laat 18de eeu beskryf het. Op daardie tydstip floreer die diensbaarheid in Rusland. Boere was wetlik gebonde aan die grond wat hulle beset het en hul lotgevalle is grootliks bepaal deur die adel wat die grond besit het.
Mense gebind aan die land
Dienstigheid het ten volle ontwikkel in Rusland gedurende die laat 16de en vroeë 17de eeu. Voor dit het boere wat op edele grondeienaars gewerk het, steeds die reg gehad om op sekere dae van die jaar vir ander te werk. In 1649 publiseer die Tsardom van Rusland egter sy eerste wetlike kode wat boere verbied om hul meesters te eniger tyd te verlaat.
& ldquoDie staat moes mense aan die land bind, & rdquo sê die historikus Alexander Pyzhikov, 'n senior genoot by die Instituut vir Sosiale Wetenskappe van die Russiese Presidensiële Akademie vir Nasionale Ekonomie en Openbare Administrasie. Volgens Pyzhikov, toe boere die reg gehad het om hul meesters te verlaat, het hulle dikwels na die afgeleë streke van Rusland gevlug, ver weg van die regering en feodale here.
Die bloeitydperk van die Kremlin. All Saints Bridge en die Kremlin aan die einde van die 17de eeu deur Apollinary Vasnetsov. / Bron: Museum vir Geskiedenis van Moskou
Gedurende die 16de en 17de eeu was Rusland voortdurend besig met ekspansionistiese oorloë en die staat het boere nodig gehad om vir militêre diensplig te wees. Dit was voordelig vir die grondeienaars omdat die kleinboere immers vir hulle gewerk het, voeg Pyzhikov by. Gevolglik het die heersende klasse van Rusland teen die 17de eeu die oorgang na diensbaarheid aanvaar en dit voordelig gevind.
Lewe ter wille van ander
Russiese diensknegte het geleef en gewerk op die grond wat hul meesters aan hulle verskaf het barshchina of obrok in ruil daarvoor. Barshchina was onbetaalde arbeid, wat beteken dat slawe 'n sekere aantal dae per week verplig was om die ploeg te werk of aartappels vir hul grondeienaars op te grawe, eerder as vir hulself. Obrok was 'n gelyktydige plan waar kleinboere gewerk het wanneer hulle wou, maar gereeld 'n deel van hul oes of 'n som geld moes gee aan hul meesters.
Alexander Krasnoselsky. "Skuldversameling" 1869. / Bron: Volsk plaaslike geskiedenis museum
Gedurende die 18de eeu het diensbaarheid in Rusland oorleef en selfs toegeneem. Tydens die bewind van keiser Petrus die Grote (1682-1725) is die gebruik om boere te verkoop of as geskenk te gee, bekendgestel en gewild geword.Die keiser self het prins Alexander Menshikov 'n taamlik luukse oorvloed van 100 000 slawe toegeken wat probeer ontsnap het, maar gevange geneem is. Onder keiserin Catherine II (1762-1796) het die adel die reg gekry om hul diensknegte te straf deur hulle na Siberiese arbeidskampe te verban.
Soos die geluk dit wil hê
Nie alle Russiese boere was diensknegte nie en sommige het eerder vir die staat of die keiserlike hof gewerk as vir 'n grondeienaar. In sekere streke, soos Siberië of die Verre Noorde, is diensbaarheid glad nie afgedwing nie en die boere was vry. Teen die laat 18de eeu was die persentasie diensknegte in die Russiese en rsquos -boerderyklas groot. Volgens belastingrekords het die aantal diensknegte meer as 50 persent van die land se totale bevolking, wat destyds 40 miljoen mense was, oorskry.
& quotSerf Punished with Cudgels in the Presence of the Landlord's Family and Servants, & quot 'n druk deur Christian Geissler. Laat 18de eeu. / Bron: RIA Novosti
Die lewenstandaard van diensknegte was grootliks afhanklik van hul meesters en dus van toeval. 'N Getuienis hiervan is die berugte verhaal van Daria Saltykova, 'n sadistiese grondeienaar wat ten minste 38 van haar diensknegte tot die dood toe gemartel het, ondanks die feit dat adel nie amptelik die reg gehad het om hul slawe uit te voer nie. In 1762 is Saltykova in die tronk vir haar gruwelike misdade, maar daar was baie ander grondeienaars wat die feitlik magtelose diensknegte hanteer en verneder het.
Nietemin, Pyzhikov is van mening dat Klyuchevsky & rsquos -verklaring wat Russiese slawe met Noord -Amerikaanse slawe vergelyk, 'n oordrywing is. & ldquo Natuurlik was die lewe van 'n boer moeilik, en hy sê, en hulle is op sigself as voorwerpe behandel. Hulle het 'n land gehad waar hulle kon woon en werk, selfs al het hulle nie altyd vir hulself gewerk nie.
Moeilike pogings tot hervorming
Paul I was die eerste om die lot van die diensknegte te verbeter deur sy bevel uit te reik barshchina in 1797. In hierdie dokument is grondeienaars spesifiek verbied om hul slawe te dwing om op Sondae te werk en is bepaal dat die arbeid van die diensknegte gedurende die oorblywende dae gelykop verdeel moet word, met drie dae vir hulself en drie dae vir hul grondeienaars.
Nikolai Yaroshenko. "'n Boer in die bos" 1880 / Bron: Privaat versameling
Volgens Pyzhikov was die Paul & rsquos -besluit belangrik omdat dit die eerste poging van 'n keiser was om die mag van grondeienaars oor hul diensknegte te beperk. Aan die ander kant is die bevel nie aktief toegepas nie en het dit nie boetes opgelê vir versuim om te voldoen nie, so min edeles het dit gevolg.
Die daaropvolgende pogings van keisers om grondeienaars en mag oor die diensknegte te beperk, was ook grootliks simbolies. Byvoorbeeld, die sogenaamde dekreet oor vrye landbouers, onderteken deur keiser Alexander I in 1803, het grondeienaars daarop geregtig om hul slawe te bevry, maar die edeles was nie gretig om hierdie nuwe reg te gebruik nie. Gedurende die tydperk toe die bevel van krag was, is slegs 1,5% van alle slawe bevry.
Dienstigheid het langer in Rusland oorleef as in enige ander groot Europese land en is eers in 1861 afgeskaf. Volgens Pjzjikof was Russiese keisers afhanklik van die grondbesit -elites, waarvan baie diensknegte besit het en geen belang gehad het om die status quo te verander nie. Die staat was nie bereid om die adel uit te lok nie, maar was versigtig om hul voorregte in te boet.
The Relief of the Light Brigade deur Richard Caton Woodville, jr. / Bron: National Army Museum, Londen
Alles verander na die Krimoorlog (1853-1856), waar Rusland deur die Britse Ryk en Frankryk verslaan is. Een van die redes vir hierdie nederlaag, volgens historikus Alexander Orlov, was die Russiese ekonomie, wat nog steeds agraries en semi-feodaal was. Dit het beteken dat Rusland ver agter was wat industriële ontwikkeling betref in vergelyking met ander Europese lande wat reeds hul onderskeie industriële revolusies ondergaan het.
Die noodsaaklikheid vir verandering het duidelik geword, net soos die ontevredenheid van die mense. Nadat hy die troon in 1855 ingeneem het, het Alexander II beroemd gesê: & ldquoDit is beter om die diensbaarheid van bo af te skaf as om te wag dat dit homself van onder afskaf. & Rdquo
Vryheid word vertraag
Na lang voorbereidings is hervorming uiteindelik uitgevaardig in 1861, toe Alexander II die Emansipasie Hervorming onderteken het, wat die diensbaarheid heeltemal afgeskaf het. Dit het 23 miljoen diensknegte bevry, wat 34 persent van die bevolking van die ryk uitgemaak het.
In die praktyk het kleinboere in 'n ondergeskikte situasie gebly omdat die grond waarop hulle gewoon het, steeds in besit van die adel was. Daarom moes hulle óf die grond van die eienaars koop, óf hul huise laat vaar en na stede verhuis op soek na werk.
Bevryding van die boere deur Kustodiev. 1907. / Bron: Geillustreerde Russiese geskiedenis
Hierdie hervorming het onrus onder die boere veroorsaak met talle opstand wat gevolg het. Baie voormalige diensknegte het geglo dat die keiser hulle heeltemal bevry het en grond voorsien het, maar dat die goddelose grondeienaars hierdie waarheid vir die mense verberg. Ingevolge hierdie besluit moes boere egter hul erwe by die eienaar koop, 'n wet wat nog 45 jaar van krag was. In 1906, nadat die lesse van die rewolusie van 1905 geleer is, het die regering uiteindelik hierdie vereiste om grond te betaal, gekanselleer.
Lees meer: ​​Hoe Russiese kleinboere 2 eeue gelede geleef het
Hoe vergelyk die regte en voorwaardes van die Amerikaanse slawe met dié van Russiese slawe? - Geskiedenis
Die titel van die boek wat hierdie dokument sal hersien is: & quotAmerican Slavery, 1619-1877 & quot by
Peter Kolchin, uitgegee deur Hill en Wang, kopiereg 1993, 2003.
Kolchin is 'n bekende en gerespekteerde skrywer en professor, wat onlangs die gesogte Alison-toekenning van die Universiteit van Delaware gewen het. Hierdie toekenning is maar een in die lang lys erkennings wat hy toegeken is vir sy werk en geskrifte in die studie van slawerny en suidelike geskiedenis. Kolchin het vier ander boeke oor slawerny en suidelike geskiedenis geskryf, wat ook kritiek gelewer het.
Die boek & quot; American Slavery, 1619-1877 & quot; is 'n oorsig van Amerikaanse slawerny en 'n ondersoek na die lewe van diegene wat betrokke is by die "besondere instelling" van slawerny. Dit begin met die ontstaan ​​van slawerny in die sestien honderde, met die invoer van slawe uit Afrika waar hulle gratis arbeid gebruik is om die landboubasis van die nuwe wêreld te vestig. Vanaf hierdie punt volg die skrywer die groei van slawerny, nie net deur statistieke aan te haal nie, maar deur verslag te doen van lewensomstandighede en tye van slawe sowel as slawe -eienaars. Die skrywer lewer nie net verhale oor swaarkry en 'n verdoemende mening oor slawerny nie, maar fokus eerder op die feite van die daaglikse lewe van slawe. Mnr. Kolchin verdiep hom diep in die vreemd interessante dinamika van die slawe-meester-verhouding wat gebeurtenisse soos 'n meester wat 'n slaaf laat sweep, toelaat om stadig te werk en dan die aand al die slawe bymekaar te maak vir 'n tyd van bybellees. Die boek vorder op 'n tydlyn, soos die veranderinge in die slawe -kultuur en die algemene mening van slawerny in die noorde en suide. Verder bied die skrywer 'n vergelyking met die omstandighede vir Amerikaanse slawe met dié van Karibiese en Russiese slawe en slawe. Uiteindelik werk die boek verder oor die ondergang van slawerny en die emansipasie van die slawe.
Kolchin bied 'n diepgaande ondersoek na slawerny.
Diskriminasie in die Arbeidsbeweging
Namate ingrypende tegnologiese veranderinge die produksiestelsel ondermyn het, het sommige nasionale vakbonde wel na 'n industriële struktuur gegaan, veral in steenkoolmynbou en kledingbedrywe. Maar die meeste vakbondvakbonde het óf geweier óf, soos in yster en staal en in vleisverpakking, kon die minder vaardige mense nie organiseer nie. En aangesien vaardigheidslyne geneig was om te voldoen aan rasse-, etniese en geslagsverdelings, het die vakbondbeweging ook 'n rassistiese en seksistiese kleur gekry. Vir 'n kort tydjie het die AFL die neiging weerstaan. Maar in 1895, sonder om 'n eie vakbond tussen masjiene en hul eie vakbond te begin, het die Federasie 'n vroeëre beginselbesluit omgedraai en die Internasionale Vereniging van Machiniste wat slegs blank was, gehuur. Formeel of informeel het die kleurbalk daarna deur die vakbondbeweging versprei. In 1902 het swartes byna 3 persent van die totale lidmaatskap uitgemaak, waarvan die meeste geskei is in die plaaslike inwoners van Jim Crow. In die geval van vroue en immigrante in Oos -Europa, het 'n soortgelyke devolusie plaasgevind as gelowiges in teorie, uitgesluit of geskei in die praktyk. (Slegs die lot van Asiatiese werkers was sonder probleme, hul regte was in die eerste plek nooit deur die AFL beweer nie.)
Dienstigheid in Europa kan teruggevoer word na die 11de eeu. Hierdie tipe feodalisme strek oor die hele Europa, het in die 14de eeu met die Renaissance in Wes -Europa afgeneem, maar het in Sentraal- en Oos -Europa toegeneem, 'n verskynsel wat soms as 'latere diens' bekend gestaan ​​het. " Totdat dit in 1861 afgeskaf is, soos hulle bekend was- in Rusland was hulle verbonde aan hul meesters in 'n sekere soort aangepaste slawerny. Hierdie tydperk, wat bekend staan ​​as die Russiese Ryk, 'n term wat deur Peter I die Grote geskep is, is 'n era van hervorming vir die boersewe op die Russiese platteland. In hierdie navorsingsgids is die tydperk wat probeer word om te dek tussen 1721, aan die begin van wat bekend staan ​​as die Russiese Ryk, en die jaar 1861, toe die heerskappy van tsaar Alexander II afgeskaf is.
'n Boer wat sy verhuurder verlaat op Yuri's Day, 'skildery deur Sergei V. Ivanov.
Baie elemente het hierdie gebeurtenis vir diensknegte beïnvloed, van idees tot Verligting wat hul weg in die Russiese kroon gevind het tot algemene apatie teenoor destydse Amerikaanse slawerny. Hierdie navorsingsgids fokus egter nie hoofsaaklik op die einde van die diens nie, maar op die opstel van inligting oor die lewens van boere se slawe voor die jaar 1861. Die hoofdoel van hierdie bladsy is om inligting, primêre bronne en historiese analise saam te stel wat Russiese boere as sosio-ekonomiese wesens, wie se lewens-andersins as onbeduidend beskou-die geskiedenisblaaie gehaal het en destyds die geskrifte van literêre kringe beïnvloed het.
Landbou -ekonomie in landelike Russi a
Dienstigheid, as enige vorm van feodalisme, was gebaseer op 'n agrariese ekonomie. Dag na dag het diensknegte die land van hul here bewerk, en hulle het skaars tyd gelaat om die grond te bewerk om vir hul gesin te sorg. Die land van die heer is verdeel deur die boeregemeente (obshchina of mir), in groot velde wat op 'n wisselboustelsel gewerk is. Elke veld is in stroke verdeel en elke gesin het soveel stroke in elke veld gegee, óf volgens die aantal manlike werkers in die gesin óf die aantal monde wat hulle moet voed. Dit was hierdie beheer van hul land wat gelei het tot die verkeerde, maar diepgewortelde boeretrou dat ons aan die meesters behoort, maar die land is ons s'n. "
G. Myasoyedov. "Oes." 1887.
"Die Russiese landbouvraag " van Die Russiese boerdery: hul landboukundige toestand, sosiale lewe en godsdiens
Terwyl dit nogal 'n ou bron is, kan Kravchisnskii ' se boekhoofstuk "The Russian Agrarian Question " die leser 'n goeie oorsig gee van Russiese landbou onder diensbaarheid. Die geïnteresseerde leser en/of navorser kan 'n redelike diep ontleding vind van die ekonomiese geldigheid van lafhartigheid en kontantgewasse. U moet in gedagte hou dat dit 'n hoofstuk (en 'n boek) is wat geskryf is na die emansipasie van diensbaarheid, 'n tydperk waarin baie skrywers uit verskillende dissiplines baie krities was oor die ekonomiese struktuur en die doel van die diens, terwyl dit terselfdertyd handel oor term geskep as "die boerevraag. "
Kravchinskii, Sergei M. "The Russian Agrarian Question. " Die Russiese boerdery: hul landboukundige toestand, sosiale lewe en godsdiens. 1888. Herdruk, Westport, CT: Hyperion Press, Inc., 1967. 1-71.
"The Peasant and the Village Commune " van Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland
In hierdie hoofstuk van Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland, Gee Francis M. Watters 'n prentjie van die wêreld van die boereverwerker en sy diep verhouding met die land wat hy bewerk het. Die skrywer van hierdie hoofstuk fokus op die dorpskommune (obshchina of mir) as 'n instelling wat die boerelewe beheer het, sy verpligtinge teenoor sy land en sy heer beoordeel en sy regte bewaak.
Vucinich, Wayne S. "The Peasant and the Village Commune. " Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland. Stanford, Kalifornië: Stanford University Press, 1968. 133-157.
" Russiese landbou in die afgelope 150 jaar van diensbaarheid " (joernaalartikel)
Hierdie artikel gee 'n redelik volledige ekonomiese geskiedenis oor die toestand van die Russiese landbou. Van die heerskappy van Peter I tot die heerskappy van Alexander II, bied Blum 'n komplekse ontleding van die statistieke van gewasverbouing, en vergelyk Russiese serfproduksie met ander gebiede in Europa. Terselfdertyd gee die skrywer 'n wesenlike weergawe van die swak tegnologiese toestande waaronder onder andere diensknegte en halfvrye boere moes werk. Uit hierdie tydskrifartikel sal die leser vanuit landboukundige sowel as ekonomiese perspektief 'n blik op die diens kry.
"Peasants On the Move: State Standard Resettlement in Imperial Russia, 1805-1830s " (Journal Article)
'N Deel van die dryfveer van die Russiese landbou was die voortdurende migrasie van diensknegte/boere, 'n aksie wat gewoonlik deur die keiserlike regering uitgevoer word. In hierdie artikel bied Sunderland 'n ontleding van hervormings wat deur die regering uitgereik is, gedwonge migrasiepatrone en die impak wat dit op die daaglikse lewe van die boerdery gehad het. Verder kan 'n mens 'n verband vestig tussen die behoeftes van die staat en die manier waarop hierdie diensknegte ekonomies en sosiaal geraak word.
"О причинах возникновения крепостничества в России " (Webbladbladartikel)
Dienstigheid was 'n verskynsel wat nie deur spesifieke historiese katalisators gekenmerk is nie. Inteendeel, verskillende lewensomstandighede en die destydse ekonomie het saamgekom om plek te maak vir hierdie tipe feodalisme. In hierdie artikel, deur die tydskrif Scepsis, Milov bied 'n lang analise waarin hy sekere sosio-ekonomiese redes bespreek vir die opkoms van lelike landbou-en diensbaarheid as 'n ekonomiese struktuur-in Rusland. Die bron is in Russies.
"Peasant Communes and Economic Innovation " van Boerekonomie, kultuur en politiek van die Europese Rusland, 1800-1921
In hierdie eerste hoofstuk van die boek bespreek Kingston-Mann in 'n opstel die verskillende ekonomiese modelle wat by boeregemeentes probeer gebruik is. Alhoewel hierdie ekonomiese innovasies gedurende die 1870's en 1880's eksperimenteel in werking gestel is, is hierdie teoretiese modelle gedurende die jare voor emansipasie geskep. Kingston-Mann, meer as die hantering van die landbouvraagstuk, toon hoe hervormers produktiwiteit, ekonomiese agterstand en boerdery-denke oor privaat-teenoor andersins gemeenskaplike eiendom hanteer het.
Kingston-Mann, Esther, Timothy Mixter en Jeffrey Burds. Boeregemeentes en ekonomiese innovasie: 'n voorlopige ondersoek. " Boerekonomie, kultuur en politiek van die Europese Rusland, 1800-1921. Princeton, N.J .: Princeton University Press, 1991. 23-51.
Boerevereniging en politiek
Die boerdery het 'n eie kultuur gehad, dikwels baie anders as die Franssprekende en een van hul meesters het 'n westelike opvoeding gehad. Hierdie kultuur was gebaseer op die dorpslewe, die seisoene van die landboujaar, folklore en die kerk. Baie historici, na aanleiding van kommentators soos Belinsky of Stepniak (Kravchinsky), het aangevoer dat die Ortodokse kerk weinig werklike impak op die boerelewe gehad het, afgesien van die vas en rituele, en dat die boere bygelowig en ongeletterd was en nie werklik godsdienstig was nie.
Samelewing en lewe
"The Peasant Way of Life " van Die boer in die negentiende-eeuse Rusland
Die Russiese boereswyse was op sy eie manier vol en volop. In hierdie opstel gee Mary Matossian 'n beskrywing van die boer se lewenswyse onder normale omstandighede rondom 1860, aan die vooraand van emansipasie. Sy dek verskillende aspekte van die boerelewe, soos behuising, ekonomie, dieet, mode, gesinslewe en dorpslewe.
Vucinich, Wayne S. "The Peasant Way of Life. " Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland. Stanford, Kalifornië: Stanford University Press, 1968. 1-40.
" Mikroperspektiewe op die 19de-eeuse Russiese lewensstandaarde " (Werk aan die gang/aanbieding)
Alhoewel dit 'n werk is, bespreek Dennison en Nafzinger die lewensstandaard van die Russiese boere op die platteland eerder as in groot stede, soos Moskou en St. Petersburg, vanuit 'n sosiologiese oogpunt. Deur 'n taamlik verteenwoordigende dorp as hul gevallestudie te gebruik, gebruik hulle hierdie inligting om die lewenstandaarde van die boer te meet in gesondheid, onderwys en ander goedere wat nie op die mark is nie. , En#8221, die skrywers neem baie faktore in ag (soos slordige rekeninge aan hul here, demografie, lone) om 'n beeld te gee van die lewensgehalte van die Russiese boer gedurende die tydperk wat hierdie gids dek.
"Россия крепостная, история народного рабства " (Webwerf)
Vertaal as "Serfdom in Russia, the Story of National Slavery, ", dit is 'n bloemlesing wat inligting opstel oor lelike toestande en hul verhoudings met hul here. Tarasov slaag daarin om verskillende aspekte te onthou van die manier waarop diensbaarheid ontstaan ​​het, waaronder die omstandighede waaronder hulle moes leef. Die afdeling waarna gewys moet word, is hoofstuk 3 (waar 8220Усадьба и ее обитатели: дворяне и дворовые люди ",) waar Tarasov die ongelykheid tussen dienskneg en heer toon, en hoe die Russiese elites daarin slaag om die Westerse kultuur na te boots gewone boere. Terwyl die skrywer 'n breër tydperk van diensbaarheid dek, het hierdie verwestering plaasgevind gedurende die tyd van Petrus die Grote, by die aanvang van die keiserlike Rusland.
Elke dag weerstandsvorme: Dwarsverset teen heersende optrede en#8221 van Boere -ekonomie, kultuur en politiek
Hierdie artikel ondersoek die geldigheid van die konsep van alledaagse verset as 'n manier om Russiese diensbaarheid te verstaan. Rodney Bohac ondersoek die optrede van diensknegte wat op 'n vroeë negentiende-eeuse Russiese landgoed woon, deur middel van petisies en bestuursverslae wat van die landgoed aan die afwesige eienaar gestuur is. Verder wil die skrywer aantoon hoe kleinboere vorme van weerstand gebruik - ontslag, klein diefstal, vertraagde werk en vlug - om die gevolge van geldhuur te verminder (obrok.) Bohac bied ook aan hoe hierdie weerstandsvorme gedurende die 1810's en 1820's die gewasproduksie beïnvloed het.
Kingston-Mann, Esther, Timothy Mixter en Jeffrey Burds. " Elke dag weerstandsvorme: Dwarsverset teen heersende optrede ". Boerekonomie, kultuur en politiek van die Europese Rusland, 1800-1921. Princeton, N.J .: Princeton University Press, 1991. 236-260.
Vier Russiese Serf Narrative s
Hierdie boek versamel vier verhale wat deur Russiese diensknegte saamgestel is, hetsy tydens die diens of na die emansipasie van diensknegte. Die verhale is chronologies in die boek uiteengesit, alles ondervindinge onder diensbaarheid. Die eerste een, wat in 1785 saamgestel is, vertel die verhaal van Nikolai Smirnov in sy eie woorde nadat hy betrap is terwyl hy probeer het om van sy heer te ontsnap. Die tweede verhaal is meer van poëtiese prosa geskryf deur 'n anonieme boer bekend as Petr O. Die derde verhaal kom van oud-dienaar Nikolai Shipov (1881), waarin hy sy pogings om te ontvlug uit die verbondenheid aan 'n heer vertel, en uiteindelik eindig in sy ontsnapping. Die boek eindig met 'n verhaal wat vertel word vanuit die perspektief van 'n voormalige slavin, M. E. Vasilieva, waarin hy haar lewe as 'n meisie onder diensbaarheid vertel (1911). Behalwe dat dit (gerieflik) van Russies na Engels vertaal is, bied hierdie samestelling ook eerstehandse verslae van slawe uit verskillende dele van die land en onder verskillende individuele omstandighede.
MacKay, John. Vier vertellings oor Russiese diens. Madison, Wis .: University of Wisconsin Press, 2009.
Life U nder Russian Serfdom: The Memoirs of Savva Dmitrievich Purlevskii, 1800-1868
Dit is die herinnering van Savva Dmitrievich Purlevskii, wat sy lewensverhaal na sy dood in 1868 geskryf het. Dit is 'n verhaal van hoe hy daarin slaag om aan slawerny te ontsnap om 'n handelaar te word, en hierdie ervarings word terugskouend vertel sodra hy buite die dorpslewe is en vry is van sy heer.
Purlevskii, Savva Dmitrievich en Boris B. Gorshkov. A Life Under Russian Serfdom: Memoirs of Savva Dmitrievich Purlevskii, 1800-1868. Boedapest: Central European University Press, 2005.
Die Russiese museum (webwerf)
Dit is die skakel vir 'n klein deel van die afdeling vir volkskuns van die Russiese kunsmuseum. Deur hul kuns kan 'n mens in hierdie tydperk nog 'n venster oopmaak vir die lewe van die boere.
Boere, diensknegte, soldate
Diensknegte, soos dit gewoonlik in 'n feodale stelsel gebeur het, kon deur hul here diensplig en na die oorlog gestuur word. Trouens, 'n manlike slavin kan na die keiserlike leër gestuur word as straf vir onderdanigheid, en die parameters vir hierdie aanklag is deur die individuele slawebase bepaal. In hierdie segment probeer om verskillende bronne te versamel wat dienaars as soldate van die keiserlike Rusland uitbeeld, wat verskillende media -inhoud en stukke historiese analise versamel.
"Die Boer en die Weermag " van Die Boer in die negentiende-eeuse Russi a
Terwyl die meerderheid van die rekords wat inligting oor die toestande van soldate opstel, uit die jare na 1905 kom, was die voorhervormingsleër van die negentiende eeu nogal anders. In hierdie opstel beeld John S. Curtiss 'n beeld uit van 'n Russiese leër wat meestal uit boere-slawe bestaan ​​het. In teenstelling met die Russiese leërtroepe wat gedurende die 1900's deur die regering beheer is, was hierdie boereleër 'n bondel wat bestaan ​​het uit diensknegte wat sterk weersin in die weermag gehad het, sy harde dissipline en brutale behandeling, wat gewoonlik lei tot verlatenheid en selfmoord onder diensknegte.
Vucinich, Wayne S. "The Peasant and the Army. " Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland. Stanford, Kalifornië: Stanford University Press, 1968. 108-132.
" Отслужил солдат " ("Soldaten het die tsaar gedien ")
Hierdie lied is 'n tradisionele Russiese klaaglied en 'n bron van baie verskillende aanpassings, en beskryf die verhaal van 'n ou soldaat wat huis toe kom na 25 jaar diens aan die tsaar. Soos die lirieke toon, vind hy dat sy geliefde vrou dood is en die lewe wat hy ooit verander en verwoes het, as hy terugkeer na sy huis. Lirieke in beide Engels en Russies word verskaf.
Vertaling van lirieke na Engels:
Die soldaat het sy harde plig gedien
Sy vaderlandse plig, sy harde plig
Twintig jaar dien hy, en nog vyf
Voordat die generaal hom verlof gegee het
En die soldaat het na bekende lande gegaan
Sy bors vol medaljes, sy hare grys
Op die stoep sit sy jong vrou
Asof twintig jaar nie verby is nie
Nie 'n plooi op haar gesig nie
Nie 'n grys hare in haar jeugdige vlegsels nie
Die soldaat kyk na sy vrou
En sê die soldaat hierdie bitter woorde
Lyk soos jy, my vrou, het 'n goeie lewe gehad,
het 'n goeie lewe gehad, het nog nie verouder nie! "
En sy sê vir hom van die stoep af,
Sê van die stoep af, oë vol trane:
Ek is nie u vrou geoorloof nie, ek is u dogter, wees gelaat.
Jou vrou is in die koue grond,
Onder die berk, nou vyf jaar. "
En die soldaat gaan in die huis waar hy sit.
Jong wyn, het hy gevra om gebring te word.
Gedrink die hele nag, die soldaat, oor sy wange
of wyn drup, of dalk trane
Sosiale gebreke: veterane en soldate en gesinne in diensbare Rusland " (joernaalartikel)
In hierdie artikel ondersoek Wirtschafter die verhouding tussen militêre diens en sosiale kategorisering in die keiserlike Rusland voor die instelling van universele diensplig in 1874. Deur te fokus op die laer militêre geledere en die rol van diensverpligtinge en geleenthede om sosiale grense te vervaag, ontleed dit die dubbelsinnige status van afgetrede soldate, soldate en#8217 vroue en die buite -egtelike kinders van laasgenoemde, met die oog op die groter probleem van sosiale definisie.
Russiese leër van die Napoleontiese oorloë " (webwerf)
Die Napoleontiese oorloë was 'n gebeurtenis wat die bladsye van die Russiese geskiedenis gedurende die tydperk van tien jaar (1805-1815) gemerk het. Terwyl dit op groot skaal die oorwinning van Europa teen Napoleon Bonaparte in die Slag van Waterloo was, was dit ook die lewensmerk van duisende slawe wat soldate geword het. Op hierdie webblad kan u leer oor die swaarkry wat diensknegte moes verduur, en die dissipline - onder meer ander dinge - wat hulle moes ondergaan om tsaar, heer en land te dien.
"Boere in uniform: die tsaristiese leër as 'n boeregemeenskap" (joernaalartikel)
Terwyl Bushnell in hierdie artikel die toestand van die boeresoldaat ondersoek na die emansipasie van diensbaarheid, kan 'n mens in sy analise die voortgesette neiging sien, selfs nadat die boere nie meer aan 'n heer gebind was nie.
"P opular Religion " van Die Russiese boerdery
In hierdie afdeling van die boek laat Kravchinskii die vraag ontstaan: Is die Russiese kleinboere so godsdienstig? -menslike sedes eerder as om werklik kennis te dra van die innerlike werking van die Christelike teologie. Die skrywer dek meestal die Christelik -Ortodokse boere.
Kravchinskii, Sergei M. " Populêre godsdiens. " Die Russiese boerdery: hul landboukundige toestand, sosiale lewe en godsdiens. 1888. Herdruk, Westport, CT: Hyperion Press, Inc., 1967. 208-235.
"Die Boer en Godsdiens " van Die Boer in die negentiende-Century Rusland
Die etimologie van die woord vir boer in Russies –krest 'ianinTerwyl ander beweer dat die Russiese boer nog volhardend maar oppervlakkig godsdienstig was, voer Donald W. Treadgold aan dat daar nie genoeg bewyse is om hierdie bewering te ondersteun nie. Hy gaan vervolgens in op die hersiening en ontleding van die (skaars) literatuur oor die onderwerp, terwyl hy diep in die Russiese volkskultuur ingegaan het om 'n meer ronde en volledige ontleding van die boerderygodsdiens te toon.
Vucinich, Wayne S. "The Peasant and Religion. " Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland. Stanford, Kalifornië: Stanford University Press, 1968. 72-107.
" Godsdiens en ekspressiewe kultuur " (webwerf)
Hierdie webwerf bied 'n taamlik algemene blik op boeregodsdiens, rituele en integrasie met die alledaagse lewe. Alhoewel dit nie presies volledig is nie, is hierdie webwerf 'n goeie beginpunt om te leer oor boeregodsdiens, maar dit word aanbeveel om hierdie inligting aan te vul met ander boeke oor die onderwerp (sien hierbo).
Vroue in die landelike samelewing
Vasiliy (William) Carrick. 'N Russiese skoonheid. 1870's.
In 'n landbougebaseerde bediende samelewing was vroue benadeel. Vir die here is servige vroue as 'n handelsware beskou, 'n middel tot voortplanting en 'n groter inkomste; hul behandeling as sodanig was baie soortgelyk aan die Europese behandeling van Afrikaanse slawe, wat die konsep van 'regte' in persone vertraag om hulself te bevoordeel deur slawe -arbeid . Terselfdertyd is diensknegte vroue in hul eie huis onderwerp, wat deel uitmaak van 'n patriargie wat ook tot in die innerlike werking van die serwe samelewing strek.
"Empresses and Serfs, 1695-1855 " from 'N Geskiedenis van vroue in Rusland: van die vroegste tye tot die hede
Hierdie gedeelte van die boek toon hoe pogings om die emansipasie van diensbaarheidshervormings vir 'n meer oop houding teenoor vroue in die samelewing teweeg te bring, misluk het. Die vraag wat u in gedagte moet hou tydens die lees hiervan, sou wees as diensknegte beter toestande onder die tydperk van die keiserinne gehad het, of as daar geen verskil was nie. Alhoewel dit nie spesifiek die onderwerp van diensknegte aanraak nie, is dit interessant om die serf-tsaar verhouding te lees en waar te neem.
Clements, Barbara Evans. "Keiserinne en diensknegte, 1695-1855." 'N Geskiedenis van vroue in Rusland: van die vroegste tye tot die hede. Bloomington: Indiana University Press, 2012. 64-111.
"Victims of Actors? Russiese Boervroue en Patriargie " van Boere -ekonomie, kultuur en politiek
In hierdie opstel skets Worobec 'n goeie beeld van die rigiditeit van die dorpspatriargie. In elke sfeer van die lelike sosiale lewe is vroue onderwerp aan sekere sosiale patrone gebaseer op vooropgestelde opvattings oor manlike en vroulike rolle. Alhoewel die huwelik verpligtend was, was dit 'n gebeurtenis in 'n vrou se lewe wat gesog en gevrees was. Verder probeer hierdie opstel die verskillende rolle en aspekte van 'n vrou se lewe in 'n boeredorp dek, van sake soos kuisheid voor die huwelik tot die gewoonte dat 'n vrou geslaan word.
Kingston-Mann, Esther, Timothy Mixter en Jeffrey Burds. "Victims of Actors? Russiese boerevroue en patriargie ". Boerekonomie, kultuur en politiek van die Europese Rusland, 1800-1921. Princeton, N.J .: Princeton University 5Press, 1991. 177-206.
Kateryna, skildery van 'n Oekraïense slavin deur Taras Shevchenko, self 'n laf gebore.
"Widows en die Russian Serf Community " van Vroue in Rusland: verblyf, weerstand, transformasie
In hierdie afdeling, deur Rofney D. Bohac, kan die leser 'n prentjie kry van die lewe van boer weduwees. Bohac wys hoe beide sienings van die weduwee waarheid bevat: weduwees kan alleen en kwesbaar wees, maar ook self 'n huishouding bestuur. Dit was 'n saak of sy die druk van die patriargale samelewing waarin sy geleef het, oorkom het. Die skrywer bespreek ook die ekonomiese situasie van 'n weduwee, eiendomsreg en haar lewensomstandighede.
Clements, Barbara Evans, Barbara Alpern Engel, en Christine Worobec. "Widows en die Russian Serf Community. " Vroue in Rusland: verblyf, weerstand, transformasie. Berkeley: University of California Press, 1991. 95-112.
"Die Boerevrou as Geneesheer " van Vroue in Rusland: verblyf, weerstand, transformasie
Hierdie afdeling van die boek toon die rol van Russiese vroue as genesers en vroedvroue, 'n tradisie lank voor die verskyning van geprofessionaliseerde dokters op die Russiese platteland. 'N Mens kan die tipe werk waarneem wat boervroue kan hê, en hoe hulle daarin slaag om dit goed te doen.
Clements, Barbara Evans, Barbara Alpern Engel, en Christine Worobec. "Die Boerevrou as Geneesheer. " Vroue in Rusland: verblyf, weerstand, transformasie. Berkeley: University of California Press, 1991. 148-162.
"Vroulike dienaars in die uitvoerende wêreld " van Vroue in die Russiese kultuur en samelewing, 1700-1825
In hierdie opstel wys Richard Sites hoe boervroue 'n sekere sosiale mobiliteit kon verkry as hulle sou kies om aktrises te word. Terwyl hulle die sosiale konnotasies van die keuse van hierdie beroep en die mishandeling van hul eienaars moes verduur, kan 'n mens 'n uitweg vind vir diensknegte om te ontsnap aan hul lewens op die platteland, ten goede of ten kwade.
Rosslyn, Wendy, en Alessandra Tosi (red.). " Vroulike dienaars in die uitvoerende wêreld. " In Vroue in die Russiese kultuur en samelewing, 1700-1825. Basingstoke: Palgrave Macmillan, 2007. 24-38.
Die end of Serfdom
Die afskaffing van diensbaarheid was 'n keerpunt in die Russiese geskiedenis. Die jare wat gevolg het op 1861, tot die val van die ryk in 1917, word beskou as een van die mees reformistiese jare in die Russiese geskiedenis. Op een of ander manier het die emansipasie van diensknegte die sluise oopgemaak vir die gebeure wat tot 1917 en die nagevolge daarvan gelei het, wat hierdie boere meer vryheid gegee het om georganiseer te word. In hierdie segment, terwyl sommige agtergrondinligting verskaf word oor belangrike tsare van die era vir diensbaarheid, Catherine II en Alexander II, is die hooffokus die versameling werke wat die einde van die diensbaarheid ontleed.
Catherine II die Grote (Екатерина II Великая) en die Verligting
Ten spyte van die beweerde afkeer van lighartigheid deur Katarina II die Grote en haar opvoedingsidees, het die instelling aansienlik uitgebrei onder haar bewind. Terwyl Catherine voortgegaan het met die modernisering van Rusland langs Wes -Europese lyne, was militêre diensplig en ekonomie steeds afhanklik van diensbaarheid, en die toenemende eise van die staat en private grondeienaars het gelei tot 'n verhoogde vertroue op diensknegte. Dit was een van die hoofredes agter verskeie rebellies, waaronder die grootskaalse Pugachev-rebellie van kosakke en boere.
Alexander II die Bevryder
Onder die bewind van Alexander II is belangrike veranderinge in wetgewing aangebring. Die bestaan ​​van diensbaarheid word met vrymoedigheid aangepak deur gebruik te maak van 'n petisie wat deur die Poolse eienaars van die Litause provinsies aangebied is, en in die hoop dat hul betrekkinge met die diensknegte op 'n meer bevredigende wyse gereguleer kan word, het hy die stigting van komitees gemagtig "for die toestand van die boere verbeter, " en die beginsels neergelê waarop die verbetering bewerkstellig sou word. Die emansipasie was nie net 'n humanitêre vraag wat onmiddellik deur die keiser opgelos kon word nie ukase. Dit bevat baie ingewikkelde probleme, wat die ekonomiese, sosiale en politieke toekoms van die land diep geraak het. Op 3 Maart 1861, ses jaar na sy toetreding, is die emansipasiewet onderteken en gepubliseer.
Emansipasie van diensbaarheid in Rusland
Russiese boere en tsaristiese wetgewing op die vooraand van hervorming: interaksie tussen boere en amptenare, 1825-1855
David Moon, 'n gedetailleerde ondersoek van drie gevalle, ondersoek die interaksie tussen boere en die staat gedurende die laaste dekades van diensbaarheid. 'N Mens kan sien hoe boere die bevele van diegene bo hulle vertolk, en hoe - hetsy opsetlik of opsetlik - hulle keiserlike gesag eenvoudig geïgnoreer het. Moon stel die idee voor van 'n rasionele boer wat nie mislei of (verkeerd) gelei is deur destydse utopiese idees nie, maar eerder 'n individu wat net probeer oorleef in die omstandighede wat hom gegee is.
Maan, David. Russiese boere en tsaristiese wetgewing op die vooraand van hervorming: interaksie tussen boere en amptenare, 1825-1855. Houndmills, Basingstoke, Hampshire: Macmillan Press, in samewerking met die Centre for Russian and East European Studies, Universiteit van Birmingham, 1992.
The End of Serfdom: Adel en burokrasie in Rusland, 1855-1861
In hierdie boek probeer Field verduidelik hoe 'n ou stelsel van slawerny soos diensbaarheid tot 'n einde gekom het. In plaas van om op die boer te fokus, soos ander boeke in hierdie navorsingsgids, fokus hierdie boek meer op die ander kant van die munt: die adel en die regering. Dus, Die einde van diensbaarheid gaan diep in die ontleding van die reaksie van edeles op hierdie hervorming, en hoe die Russiese burokrasie verander is as gevolg van die emansipasie van diensknegte.
Field, Daniel. The End of Serfdom: Adel en burokrasie in Rusland, 1855-1861. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1976.
"Die Boer en die Emansipasie " van Die Boer in die negentiende-eeuse Ru ssia
In hierdie opstel bied Terence Emmons 'n ontleding van die gebeure en toestande wat vir tsaar Alexander II plek gemaak het om die diensbaarheid in die keiserlike Rusland af te skaf. Terselfdertyd bespreek hy hoe die staat die verlore van hierdie massiewe ekonomiese inkomste die hoof gebied het, en hoe here op die platteland 'n sterk weerstand teen die veranderings wat deur die ryk aangebring is, probeer vestig het.
Vucinich, Wayne S. "The Peasant and the Emancipation. " Die Boer in die negentiende-eeuse Rusland. Stanford, Kalifornië: Stanford University Press, 1968. 41-71.
Emansipasie van die Russiese dienaars
Hierdie boek, saamgestel deur Emmons, bied 'n reeks opstelle aan wat die leser 'n algemene idee kan gee van die atmosfeer van die tyd toe die diensbaarheid in Rusland afgeskaf is. Emansipasie van die Russiese dienaars gee die historiese agtergrond vir die tydperk wat tot emansipasie gelei het, die ekonomiese agtergrond van die verskillende doelwitte wat deur die verskillende sosiale klasse in die spel probeer word, die motiewe vir hervorming en die finale resultate wat met die hervorming gepaard gegaan het.
Emmons, Terence. Emansipasie van die Russiese dienaars. New York: Holt, Rinehart en Winston, 1970.
"The Emancipation of the Russian Serfs, 1861: A Charter of Freedom or an Act of Betrayal? " (Web Journal Article)
Hierdie skakel bied 'n algemene oorsig oor die einde van diensbaarheid, die rol van Alexander II en die belangrikheid van emansipasie. Dit is 'n goeie artikel, hoewel dit kan aanvul met inligting uit ander bronne soos hierbo verskaf, maar dit bied ook bronne vir verdere lees.
"The Serf" ("Le Serf", deur Henri Matisse (1900-1903).
Voorstellings in die letterkunde
Soos voorheen gesê, het die boerelewe gedien as inspirasie vir literatuurwerke. Die meeste literatuur gedurende hierdie tydperk het die omstandighede van diensknegte en die sosio-ekonomiese struktuur van die diensbaarheid op een of ander manier gekritiseer of satiriseer. Alhoewel baie werke van hierdie tyd gesensor is, poog hierdie afdeling om werke te versamel wat diensbaarheid - en diensknegte as karakters - in hul plot bevat. Werke wat die literatuur van die tyd en die gebruik van kleinboere ontleed, verskyn ook in hierdie segment.
Voorblad van die eerste uitgawe van & quotDead Souls & quot. Moskou, 1842.
In die Russiese Ryk, voor 1861, kon grondeienaars hul diensknegte koop, verkoop of verpand. Om dienaars (en mense in die algemeen) te tel, is die maatwoord "soul " gebruik. Die plot van die roman berus op '#dood souls " (dit wil sê "dead serfs ") wat nog steeds in eiendomsregisters verantwoord word. Hierdie verhaal volg op die plunderinge van Chichikov, 'n gentleman van middelmatige sosiale klas en posisie. Chichikov arriveer in 'n klein dorpie en probeer vinnig 'n goeie naam vir hom maak deur die talle klein amptenare van die stad te beïndruk. Ondanks sy beperkte geld bestee hy uitspattig aan die veronderstelling dat 'n groot bewys van rykdom en mag aan die begin hom die bande sal gee wat hy nodig het om maklik in die toekoms te leef. Hy hoop ook om met die stad vriende te maak, sodat hy makliker sy bisarre en geheimsinnige plan kan uitvoer om doodsiele te bekom. " Aanlyn Engelse weergawe van die teks word verskaf.
Alexandr Nikolajevitsj Radishchev — " Reis van St. Petersburg na Moskou " (Путешествие из Петербурга в Москву, 1790)
Titelblad uit die eerste uitgawe, 1790.
Hierdie boek is die bekendste van Radishchev, alhoewel dit verbied is en hy self na Siberië verban is. Dikwels beskryf as 'n Rus Oom Tom se kajuit, dit is 'n polemiese studie van die probleme in die Rusland van Katarina die Grote: diensbaarheid, die magte van die adel, die kwessies in regering en bestuur, sosiale struktuur en persoonlike vryheid en vryheid. In die boek neem Radishchev 'n denkbeeldige reis tussen die twee belangrikste stede in Rusland, wat elke stop langs die pad onthul besondere probleme vir die reisiger deur middel van die verhaal. Gepubliseer gedurende die tydperk van die Franse Revolusie, leen die boek idees en beginsels van die groot filosowe van die dag met betrekking tot 'n verligte uitkyk en die konsep van die natuurreg.
Nikolai Karamzin — " Arme Liza " (Бедная Лиза, 1792)
Bekend as een van die beste eksponente van die Russiese sentimentalisme, "Poor Liza " is die verhaal van 'n boeremeisie wat verlei word deur 'n heer, op wie sy verlief raak, om later te laat vaar. Uiteindelik lei haar hartseer tot haar selfmoord. Alhoewel Karamzin 'n geïdealiseerde weergawe van 'n dienskneg, veral 'n boervrou, aanbied, toon dit tog die invloed wat die laer klasse op karaktervorming en letterkunde gehad het. Terwyl kritici sê dat die uitbeelding nie so realisties, of selfs krities, soos Radishchev is nie, bied Karamzin beslis 'n ander siening oor diensknegte deur 'n hoër laag van die Russiese samelewing.
Voorblad van die eerste deel van & quotAnna Karenina & quot. Moskou, 1878.
Die handelaar en vryheid
Toe die ou man dood is, is Olaudah verkoop aan 'n seeskaptein wat die matrose aan boord van die skip toegelaat het om hom te leer lees en skryf. Alhoewel hy baie goed deur die handelaar behandel is, wou Olaudah vry ​​wees en na sy vaderland terugkeer. Hy het vrugte begin koop voordat hy geseil het en dit vir 'n klein wins aan die matrose verkoop. Uiteindelik het hy genoeg gespaar om sy vryheid te koop.
As vry man het hy hom in Engeland gevestig. Hy ontmoet Granville Sharp en die ander lede van die Society for the Abolition of Slavery. Hy het openbare toesprake gehou en 'n eerstehandse verslag gegee van die behandeling van slawe tydens gevangenskap, seegang en slawerny. Slawerny is in 1807 en in die hele Ryk in 1833 in Brittanje afgeskaf. Olaudah het uiteindelik teruggekeer na Nigerië om sy vaderland te vind, maar daar was ongelukkig geen spoor van sy dorp of sy gesin nie.
In die middel van die 14de eeu het Murad I 'n leër van slawe gebou, na verwys as die Kapıkulu. Die nuwe mag was gebaseer op die reg van die Sultan op 'n vyfde van die oorlogs buit, wat hy geïnterpreteer het as gevangenes wat in die geveg geneem is. Die gevangenes is opgelei in die sultan se persoonlike diens.  Die devşirme stelsel kan beskou word as 'n vorm van slawerny omdat die Sultans absolute mag oor hulle gehad het. As 'dienaar' of 'kul' van die sultan het hulle egter 'n hoë status in die Ottomaanse samelewing gehad vanweë hul opleiding en kennis. Hulle kan die hoogste amptenare van die staat en die militêre elite word, en die meeste rekrute is bevoorreg en vergoed. Alhoewel 'n paar beveel is om alle bande met hul gesinne te verbreek, het 'n paar daarin geslaag om tuis beskerming te gee. Christenouers kan dus amptenare smeek of selfs omkoop om hulle seuns te neem. Bosniese en Albanese Moslems het inderdaad suksesvol versoek dat hulle by die stelsel ingesluit word.  
Slawe is verhandel op spesiale markte genaamd "Esir" of "Yesir" wat in die meeste dorpe en stede geleë was, sentraal in die Ottomaanse Ryk. Daar word gesê dat sultan Mehmed II "die Veroweraar" in die 1460's die eerste Ottomaanse slawemark in Konstantinopel gevestig het, waarskynlik waar die voormalige Bisantynse slawemark gestaan ​​het. Volgens Nicolas de Nicolay was daar slawe van alle ouderdomme en van beide geslagte, die meeste was kaal vertoon om deeglik nagegaan te word - veral kinders en jong vroue - deur moontlike kopers. 
In die devşirme, wat 'konsep', 'bloedbelasting' of 'kinderversameling' aandui, is jong Christelike seuns van die Balkan en Anatolië uit hul huise en gesinne geneem, tot Islam bekeer en ingeskryf in die beroemdste tak van die Kapıkulu, die Janitsaries, 'n spesiale soldaatklas van die Ottomaanse leër wat 'n beslissende faksie in die Ottomaanse invalle van Europa geword het.  Die meeste van die militêre bevelvoerders van die Ottomaanse magte, keiserlike administrateurs en de facto heersers van die Ryk, soos Sokollu Mehmed Pasha, is op hierdie manier gewerf.   Teen 1609, die Sultan's Kapıkulu magte toegeneem tot ongeveer 100,000. 
'N Hutteriet -kroniek berig dat in 1605, tydens die Lang Turkse Oorlog, ongeveer 240 Hutteriete ontvoer is uit hul huise in Opper -Hongarye deur die Ottomaanse Turkse weermag en hul Tataarse bondgenote en verkoop word in Ottomaanse slawerny.   Baie het in die paleis of vir die sultan persoonlik gewerk.
Huislike slawerny was nie so algemeen soos militêre slawerny nie.  Op grond van 'n lys van boedels wat behoort aan lede van die heersende klas wat tussen 1545 en 1659 in Edirne gehou is, is die volgende data versamel: uit 93 boedels het 41 slawe gehad.  Die totale aantal slawe in die landgoedere was 140 54 vroue en 86 mans. 134 van hulle dra Moslemname, 5 is nie gedefinieer nie, en 1 was 'n Christenvrou. Dit lyk asof sommige van hierdie slawe op plase gewerk het.  Ten slotte was die heersende klas, as gevolg van die uitgebreide gebruik van krygerslawe en vanweë sy eie hoë koopkapasiteit, ongetwyfeld die enigste groot groep wat die slawemark in die Ottomaanse Ryk lewendig gehou het. 
Plattelandse slawerny was grotendeels 'n verskynsel wat endemies was in die Kaukasus -gebied, wat na die Tsjeggiese migrasie in 1864 na Anatolië en Rumelia gebring is.  Konflikte het gereeld in die immigrantegemeenskap ontstaan ​​en die Ottomaanse establishment het op selektiewe tye aan die kant van die slawe ingegryp . 
Die Krim -Khanaat het tot in die vroeë agtiende eeu 'n massiewe slawehandel met die Ottomaanse Ryk en die Midde -Ooste gehandhaaf. In 'n reeks slawe -aanvalle wat eufemisties bekend staan ​​as die "oes van die steppe", het die Krim -Tatare Oos -Slawiese kleinboere verslaaf.  Die Pools -Litause Gemenebest en Rusland het 'n reeks Tatar -invalle opgedoen, waarvan die doel was om slawe te plunder, te plunder en te vang; die Slawiese tale het selfs 'n term ontwikkel vir die Ottomaanse slawerny (Pools: jasyr, gebaseer op Turkse en Arabiese woorde vir vaslegging - esir of asir).   Die grensgebied in die suidooste was tot in die 18de eeu in 'n toestand van semi-permanente oorlogvoering. Na raming het tot 75% van die Krim -bevolking uit slawe of vrygemaakte slawe bestaan.  Die 17de -eeuse Ottomaanse skrywer en reisiger Evliya Çelebi het beraam dat daar ongeveer 400 000 slawe in die Krim was, maar slegs 187 000 vrye Moslems.  Die Poolse historikus Bohdan Baranowski het aangeneem dat die Pools-Litause Gemenebes (huidige Pole, Oekraïne en Wit-Rusland) in die 17de eeu gemiddeld 20 000 jaarliks ​​verloor het en soveel as een miljoen in al die jare van 1500 tot 1644. [ 26]
Pryse en belasting Redigeer
'N Studie van die slawemark van Ottomaanse Kreta gee besonderhede oor die pryse van slawe. Faktore soos ouderdom, velkleur, maagdelikheid, ens. Het pryse aansienlik beïnvloed. Die duurste slawe was diegene tussen 10 en 35 jaar oud, met die hoogste pryse vir Europese maagde van 13-25 jaar en tienerseuns. Die goedkoper slawe was gestremdes en Afrikane suid van die Sahara. Pryse in Kreta het gewissel tussen 65 en 150 "goeie guruş"(sien Kuruş). Maar selfs die laagste pryse was slegs bekostigbaar vir mense met 'n hoë inkomste. Byvoorbeeld, in 1717 is 'n 12-jarige seun met verstandelike gestremdhede verkoop vir 27 guruş, 'n hoeveelheid wat in dieselfde jaar 462 kg lamsvleis, 933 kg brood of 1 385 l melk kon koop. In 1671 is 'n vroulike slaaf vir 350 op Kreta verkoop guruşterwyl die waarde van 'n groot huis met twee verdiepings met 'n tuin in Chania terselfdertyd 300 was guruş. Daar moes verskillende belasting betaal word op die invoer en verkoop van slawe. Een van hulle was die "pençik"of"pen-yek"belasting, wat letterlik 'een vyfde' beteken. reisigers. Die Ottomane het waarskynlik begin versamel pençik in die tyd van sultan Murad I (1362–1389). Pençik is beide in geld en in natura ingesamel, laasgenoemde insluitend slawe. In sommige gevalle van krygsgevangenes is belasting nie ingesamel nie. Met oorlogsgevangenes is slawe aan soldate en offisiere gegee as motief om aan oorlog deel te neem. 
Die herowering van weghol -slawe was 'n werk vir privaat persone, genaamd "yavacis". Wie ook al daarin geslaag het om 'n weggeloopte slaaf te vind, sou 'n fooi van" goeie nuus "van die yavaci en laasgenoemde het hierdie fooi plus ander uitgawes van die eienaar van die slawe geneem. Slawe kan ook gehuur, geërf, verpand, verruil of as geskenke gegee word.  
Eeue lank het groot vaartuie op die Middellandse See staatgemaak op Europese kombuisslawe wat deur Ottomaanse en Barbaryse slawehandelaars verskaf is. Honderdduisende Europeërs is gevange geneem deur Barbary -seerowers en tussen die 16de en 19de eeu as slawe in Noord -Afrika en die Ottomaanse Ryk verkoop.   Hierdie slawe -aanvalle is grotendeels deur Arabiere en Berbers uitgevoer eerder as Ottomaanse Turke. Tydens die hoogtepunt van die Barbary -slawehandel in die 16de, 17de, 18de eeu, was die Barbary -state egter onderworpe aan Ottomaanse jurisdiksie en is dit, met uitsondering van Marokko, beheer deur Ottomaanse pashas. Verder is baie slawe wat deur die Barbary -korsare gevang is, ooswaarts in Ottomaanse gebiede verkoop voor, tydens en na die periode van Ottomaanse bewind van Barbary.  
Opvallende geleenthede sluit in die Turkse ontvoering
Aangesien daar beperkings was op die slawerny van Moslems en van "People of the Book" (Jode en Christene) wat onder Moslemheerskappy leef, het heidense gebiede in Afrika 'n gewilde bron van slawe geword. Hierdie slawe, bekend as die Zanj (Bantoe ), kom hoofsaaklik uit die Afrika Groot Mere -streek sowel as uit Sentraal -Afrika.  Die Zanj was in slawe-soldate in huishoudings, op plantasies en in die weermag werksaam. Sommige kon opklim om hoë amptenare te word, maar in die algemeen was Zanj minderwaardig as Europese en Kaukasiese slawe.  [ mislukte verifikasie ]  [ kwotasie benodig om te verifieer ]
Een manier waarop Zanj-slawe in hooggeplaaste rolle kon dien, was om een ​​van die Afrika-eunugs van die Ottomaanse paleis te word.  Hierdie posisie is deur Sultan Murad III (r. 1574–1595) as 'n politieke instrument gebruik as 'n poging om die Grand Vizier te destabiliseer deur 'n ander kragbron aan die hoofstad bekend te stel. 
Nadat hy deur 'n lid van die Ottomaanse hof gekoop is, is Mullah Ali aan die eerste swart eunug, Mehmed Aga, voorgestel.  Weens die invloed van Mehmed Aga kon Mullah Ali kontak maak met prominente kolleges en tutors van die dag, waaronder Hoca Sadeddin Efendi (1536/37-1599), die tutor van Murad III.  Deur die netwerk wat hy opgebou het met behulp van sy opvoeding en die swart eunugs, het Mullah Ali vroeg reeds verskeie posisies gekry. Hy het as onderwyser in Istanbul gewerk, 'n adjunk -regter en 'n inspekteur van koninklike skenkings.  In 1620 word Mullah Ali aangestel as hoofregter van die hoofstad en in 1621 word hy die kadiasker, of hoofregter, van die Europese provinsies en die eerste swartman wat in die keiserlike raad sit.  Op hierdie tydstip het hy so groot geword dat 'n Franse ambassadeur hom beskryf as die persoon wat die ryk werklik bestuur het. 
Alhoewel Mullah Ali gereeld uitgedaag is vanweë sy swartheid en sy verbintenis met die Afrikaanse eunuchs, kon hy homself verdedig deur sy kragtige ondersteuningsnetwerk en sy eie intellektuele produksies. As 'n prominente geleerde het hy 'n invloedryke boek geskryf waarin hy logika en die Koran gebruik het om stereotipes en vooroordeel teen mense met donker vel te ontken en om argumente te delegitimeer waarom Afrikane slawe moet wees. 
Vandag bly duisende Afro -Turke, die afstammelinge van die Zanj -slawe in die Ottomaanse Ryk, in die moderne Turkye. 'N Afro-Turk, Mustafa Olpak, stig die eerste amptelik erkende organisasie van Afro-Turke, die Afrikaners' Culture and Solidarity Society (Afrikalılar Kültür ve Dayanışma Derneği) in Ayvalık. Olpak beweer dat ongeveer 2 000 Afro-Turke in die moderne Turkye woon.  
Die Bo -Nylvallei en Abessinië was ook belangrike bronne van slawe in die Ottomaanse Ryk. Alhoewel die Christelike Abessiniërs die Ottomaanse indringers verslaan het, het hulle nie slawerny van die suidelike heidene aangepak nie, solank belasting deur die slawehandelaars betaal is. Heidene en Moslems uit suidelike Ethiopiese gebiede soos kaffa en jimma is noordwaarts na Ottomaanse Egipte en ook na hawens aan die Rooi See geneem vir uitvoer na Arabië en die Persiese Golf. In 1838 word beraam dat 10 000 tot 12 000 slawe jaarliks ​​met behulp van hierdie roete in Egipte aankom.  'n Beduidende aantal van hierdie slawe was jong vroue, en Europese reisigers in die streek het destyds 'n groot aantal Ethiopiese slawe in die Arabiese wêreld gesien. Die Switserse reisiger Johann Louis Burckhardt het beraam dat 5 000 Ethiopiese slawe elke jaar alleen deur die hawe van Suakin gegaan  na Arabië, en het bygevoeg dat die meeste van hulle jong vroue was wat uiteindelik deur hul eienaars geprostitueer is. Die Engelse reisiger Charles M. Doughty het later (in die 1880's) ook Ethiopiese slawe in Arabië aangeteken en verklaar dat hulle elke jaar tydens die pelgrimstog na Hajj na Arabië gebring is.  In sommige gevalle het vroulike Ethiopiese slawe die voorkeur geniet bo mannetjies, terwyl sommige Ethiopiese slavinne vrag-tot-man-slawe-verhouding van twee tot een aangeteken het. 
Baie min is eintlik bekend oor die keiserlike harem, en baie van wat vermoedelik bekend is, is eintlik veronderstelling en verbeelding.  ​​Daar is twee hoofredes vir die gebrek aan akkurate rekords oor hierdie onderwerp. Die eerste was die versperring wat die mense van die Ottomaanse samelewing opgelê het - die Ottomaanse volk het nie veel geweet van die kringe van die keiserlike harem nie, omdat dit fisies ondeurdringbaar was en omdat die stilte van insiders afgedwing is.  ​​Die tweede was dat enige rekeninge uit hierdie tydperk afkomstig was van Europese reisigers, wat albei nie op die inligting ingelig was nie, en ook inherent 'n Westerse vooroordeel en 'n moontlikheid van waninterpretasie was deur buitestaanders van die Ottomaanse kultuur te wees.  ​​Ondanks die erkende vooroordele deur baie van hierdie bronne self, was skandalige verhale van die keiserlike harem en die seksuele praktyke van die sultans gewild, selfs al was dit nie waar nie.  ​​Rekeninge uit die sewentiende eeu het gekom uit beide 'n nuwer, sewentiende-eeuse neiging sowel as 'n meer tradisionele styl van geskiedenisvertelling; dit het die voorkoms van die ontbinding van vorige rekeninge en die blootstelling van nuwe waarhede aan die lig gebring, terwyl hulle voortgaan met die verspreiding van ou verhale sowel as nuwes skep.  ​​Maar Europese verslae van gevangenes wat as bladsye in die keiserlike paleis gedien het, en die verslae, versendings en briewe van ambassadeurs wat in Istanbul woon, hul sekretarisse en ander lede van hul suites was meer betroubaar as ander Europese bronne .  ​​En verder, van hierdie groep betroubaarder bronne, oortref die geskrifte van die Venesiërs in die sestiende eeu alle ander in volume, omvattendheid, gesofistikeerdheid en akkuraatheid. 
Die byvroue van die Ottomaanse sultan bestaan ​​hoofsaaklik uit gekoopte slawe. Die byvroue van die Sultan was oor die algemeen van Christelike oorsprong (gewoonlik Europees of Circassian). Die meeste van die elite van die Harem Ottomaanse Ryk het baie vroue ingesluit, soos die sultan se moeder, byvroue, koninklike byvroue, kinders (prinse/prinses) en administratiewe personeel. Die administratiewe personeel van die paleis bestaan ​​uit baie hooggeplaaste vrouebeamptes; hulle was verantwoordelik vir die opleiding van Jariyes vir huishoudelike take.  ​​ Die moeder van 'n Sultan, hoewel tegnies 'n slaaf, het die uiters kragtige titel van Valide Sultan wat haar tot die status van 'n heerser van die Ryk verhef het (sien Sultanaat van Vroue). Die moeder van die sultan het 'n wesenlike rol gespeel in die besluitneming vir die keiserlike harem. Een noemenswaardige voorbeeld was Kösem Sultan, dogter van 'n Griekse Christelike priester, wat die Ottomaanse Ryk gedurende die vroeë dekades van die 17de eeu oorheers het.  Roxelana (ook bekend as Hürrem Sultan), 'n ander noemenswaardige voorbeeld, was die gunstelingvrou van Suleiman the Magnificent.  Baie historici wat die Ottomaanse Ryk bestudeer, maak staat op die feitelike bewyse van waarnemers van die 16de en 17de eeuse Islam. Die geweldige groei van die Harem -instelling herkonstrueer die loopbane en rolle van vroue in die dinastie -magstruktuur. Daar was haremvroue wat die moeders, regsvroue, konsorte, Kalfas en byvroue van die Ottomaanse sultan was.Slegs 'n handjievol van hierdie haremvroue is bevry van slawerny en trou met hul eggenote. Hierdie vroue was: Hurrem Sulan, Nurbanu Sulan, Saifye Sultan, Kosem Sulan, Gulnus Sul, Perestu Sultan en Bezmiara Kadin. Die koningin -moeders wat die titel Valide Sultan gehad het, het slegs vyf van hulle gehad wat vrygemaakte slawe was nadat hulle byvroue van die Sultan was.
Die byvroue is bewaak deur slawe -eunugs, self dikwels uit heidense Afrika. Onder die eunugs staan ​​die Kizlar Agha ("aga van die [slawe] meisies"). Terwyl die Islamitiese wet die besetting van 'n man verbied het, het Ethiopiese Christene nie sulke vergoeding gehad nie, maar hulle het lede van gebiede in die suide tot slawe gemaak en daardeur versmoor en die gevolglike eunuchs aan die Ottomaanse poort verkoop.   Die Kopties -Ortodokse Kerk het grootliks deelgeneem aan die slawehandel van eunugs. Koptiese priesters het die penis en testikels van seuns van ongeveer agtjarige ouderdom in 'n kastrasie -operasie afgesny. 
Die eunugseuns is toe in die Ottomaanse Ryk verkoop. Die meerderheid Ottomaanse eunugs het kastrasie verduur deur die Kopte in die Abou Gerbe -klooster op die berg Ghebel Eter.  Slawe seuns is gevange geneem uit die Afrika Groot Mere -gebied en ander gebiede in Soedan, soos Darfoer en Kordofan wat toe aan kliënte in Egipte verkoop is.   Tydens die operasie het die Koptiese predikant die seuns aan tafels vasgeketting en nadat hulle hul geslagsorgane afgesny het, bamboeskateters in die geslagsgebied vasgesteek en hulle dan in sand tot onder hul nek gedompel. Die herstelkoers was 10 persent. Die gevolglike eunugs het groot winste behaal in teenstelling met eunuchs uit ander gebiede.   
Vroulike seksuele slawerny was uiters algemeen in die Ottomaanse ryk en enige kind van 'n vroulike slaaf was net so wettig as enige kind wat uit 'n vrye vrou gebore is.  Dit beteken dat geen kind van 'n vroulike slaaf verkoop of weggegee kon word nie. Vanweë uiterste armoede het sommige Circassiese slawe en vrymense in die laer klasse van die Ottomaanse samelewing egter gedwing om hul kinders in slawerny te verkoop, maar dit bied ook 'n potensiële voordeel vir kinders, aangesien slawerny ook die geleentheid bied vir sosiale mobiliteit.  As 'n haremslaaf swanger word, word dit ook onwettig dat sy verder in slawerny verkoop word, en sy sal haar vryheid verkry by die dood van haar huidige eienaar.  Slawerny op sigself was lank gekoppel aan die ekonomiese en ekspansionistiese aktiwiteite van die Ottomaanse ryk.  Daar was 'n groot afname in die verkryging van slawe teen die laat agtiende eeu as gevolg van die vermindering van ekspansionistiese aktiwiteite.  Oorlogspogings was 'n groot bron van slaweverkryging, so die Ottomaanse ryk moes ander metodes vind om slawe te bekom omdat dit 'n belangrike bron van inkomste in die ryk was.  Die Kaukasiese oorlog het 'n groot toeloop van Tsjeggiese slawe na die Ottomaanse mark veroorsaak en 'n persoon met 'n beskeie rykdom kon 'n slaaf met 'n paar stukke goud koop.  Op 'n slag het die Sirkassiese slawe die volopste geword in die keiserlike harem. 
Circassiërs, Siriërs en Nubiërs was die drie primêre rasse van vroue wat as seksslawe (Cariye) in die Ottomaanse Ryk verkoop is.  Sirkassiese meisies is beskryf as regverdig en lig van die vel en is gereeld as slawe van die Krim-Tatare beskryf en daarna aan die Ottomaanse Ryk verkoop om in 'n Harem te woon en te dien.  Hulle was die duurste, tot £ 500 pond, en die gewildste by die Turke. Tweede in gewildheid was Siriese meisies, wat hoofsaaklik afkomstig was van kusstreke in Anatolië.  Hul prys kan tot 30 pond sterling bereik. Nubiese meisies was die goedkoopste en die minste gewilde en het tot 20 pond sterling gehaal.  Seksrolle en simboliek in die Ottomaanse samelewing funksioneer as 'n normale magsaksie. Die paleis Harem het slawe -vroue uit die res van die samelewing uitgesluit. 
Gedurende die 18de en 19de eeu was seksuele slawerny nie net sentraal in die Ottomaanse praktyk nie, maar 'n kritiese komponent van imperiale bestuur en elite sosiale voortplanting.  Seuns kan ook seksuele slawe word, hoewel hulle gewoonlik op plekke soos badhuise (hamam) en koffiehuise gewerk het. Gedurende hierdie tydperk het geskiedkundiges gedokumenteer dat mans seksuele gedrag saam met ander mans toemaak en gevang word.  Boonop toon die visuele illustrasies gedurende hierdie periode van blootstelling aan 'n sodomiet wat deur 'n groep mense met Turkse blaasinstrumente gestigmatiseer word, die verband tussen seksualiteit en tradisie. Maar diegene wat aanvaar is, het geword tellaks (masseurs), köçeks (cross-dressing dansers) of sāqīs (wynskinkers) solank hulle jonk en sonder baard was.  Die "geliefdes" was dikwels geliefd onder voormalige geliefdes wat opgelei en as hoër klas beskou is. 
Sommige vroulike slawe wat deur vroue besit is, is vir kort tyd as sekswerkers verkoop.  Vroue het ook slawe gekoop, maar gewoonlik nie vir seksuele doeleindes nie, en het waarskynlik gesoek na slawe wat lojaal, gesond en oor goeie huishoudelike vaardighede beskik.  Daar was egter berigte oor Joodse vroue wat slawe besit en toegegee het aan verbode seksuele verhoudings in Kaïro.  Skoonheid was ook 'n gewaardeerde eienskap wanneer hulle 'n slaaf wou koop, omdat dit dikwels as voorwerpe gesien was om aan mense te pronk.  Terwyl prostitusie teen die wet was, was daar baie min gevalle van straf wat by shari'a -howe gekom het vir pooiers, prostitute of die mense wat hul dienste gesoek het.  Sake wat prostitusie wel gestraf het, het gewoonlik gelei tot die uitsetting van die prostituut of pooier uit die gebied waarin hulle was.  Dit beteken egter nie dat hierdie mense altyd ligte strawwe ontvang het nie. Soms het militêre amptenare dit op hulle geneem om ekstra geregtelike straf af te dwing. Dit het behels dat pooiers op bome vasgemaak is, bordele vernietig en prostitute teister. 
Seksuele slawerny in die Ottomaanse ryk het ook 'n sosiale funksie verleen omdat sommige slawe die status van hul eienaar verkry het, of oorgedra is op die geslag van 'n vooraanstaande persoon.  Slawe het ook die reg op erfenis gehad. Sommige slawe is as familielede behandel en het geld, items of selfs hul eie vryheid gekry.  Seksuele slawerny was 'n middel vir sosiale mobiliteit in die Ottomaanse ryk. Die keiserlike harem was soortgelyk aan 'n opleidingsinstelling vir byvroue, en het gedien as 'n manier om nader aan die Ottomaanse elite te kom.  Ouers uit laer-klas byvroue het veral beter geleenthede vir sosiale mobiliteit in die keiserlike harem gehad omdat hulle opgelei kon word vir die huwelik met hooggeplaaste militêre amptenare.  Sommige van die byvroue het 'n kans vir nog groter mag in die Ottomaanse samelewing gehad as hulle gunstelinge van die sultan sou word.  Die sultan sou 'n groot aantal meisies behou as sy byvroue in die New Palace, wat as gevolg hiervan bekend geword het as 'die paleis van die meisies' in die sestiende en sewentiende eeu.  Hierdie byvroue het hoofsaaklik uit jong Christen slavinne bestaan. Rekeninge beweer dat die sultan 'n byvrou vir 'n tydperk van twee maande in die New Palace sou hou, waartydens hy met haar sou doen soos hy wou.  Hulle sou in aanmerking kom vir seksuele aandag van die sultan totdat hulle swanger word as 'n byvrou swanger word, die sultan kan haar as 'n vrou neem en haar na die ou paleis skuif, waar hulle sou voorberei op die koninklike kind as sy nie aan die einde van die twee maande swanger word, sou sy met een van die hooggeplaaste militêre mans van die sultan getroud wees.  As 'n byvrou swanger word en 'n dogter baar, kan sy steeds oorweeg word vir verdere seksuele aandag van die sultan.  Die haremstelsel was ook 'n belangrike deel van die Ottomaanse-Egiptiese samelewing, en dit het probeer om die keiserlike harem op baie maniere na te boots, insluitend die geheimhouding van die harem-afdeling van die huishouding, waar die vroue weggesteek was van mans wat buite hul eie familie, die bewaking van die vroue deur swart eunugs, en ook die funksie van opleiding om vrou of byvrou te word. 
In reaksie op die invloed en druk van Europese lande in die 19de eeu, het die Ryk begin stappe doen om die slawehandel, wat sedert die begin van die ryk wettig geldig was, te beperk. Een van die belangrike veldtogte teen Ottomaanse slawerny en slawehandel is in die Kaukasus deur die Russiese owerhede gevoer. 
'N Reeks dekrete is afgekondig wat aanvanklik die slawerny van wit persone en daarna die van alle rasse en godsdienste beperk het. In 1830 het a firman van Sultan Mahmud II het vryheid gegee aan wit slawe. Hierdie kategorie sluit in die Circassiërs, wat die gewoonte gehad het om hul eie kinders te verkoop, Grieke wat in 1821 teen die Ryk in opstand gekom het, en 'n paar ander.  Poging om die praktyk te onderdruk, 'n ander firman die afskaffing van die handel van Georgiërs en Circassiërs is in Oktober 1854 uitgereik. 
Later is slawehandel in die praktyk verbied deur spesifieke slawernyvoorwaardes af te dwing sharia, Islamitiese wet, alhoewel sharia slawerny in beginsel toegelaat het. Onder een bepaling kon 'n persoon wat gevange geneem is, byvoorbeeld nie 'n slaaf gehou word as hy reeds 'n Moslem was voordat hy gevange geneem is nie. Boonop kon hulle nie wettig gevang word sonder 'n formele oorlogsverklaring nie, en slegs die Sultan kon so 'n verklaring aflê. Aangesien laat -Ottomaanse sultans slawerny wou stop, het hulle nie klopjagte toegestaan ​​om slawe te vang nie, en dit het dit effektief onwettig gemaak om nuwe slawe aan te skaf, hoewel diegene wat reeds in slawerny was, slawe was.  
Die Ottomaanse Ryk en 16 ander lande het die Brusselse Konferensiewet van 1890 onderteken vir die onderdrukking van slawehandel. Klandestiene slawerny het tot in die vroeë 20ste eeu voortgeduur. In 'n omsendbrief van die Ministerie van Binnelandse Sake in Oktober 1895 word die plaaslike owerhede gewaarsku dat sommige stoomskepe Zanj -matrose van hul "vrystellingsertifikate" ontneem en hulle in slawerny gegooi het. 'N Ander omsendbrief van dieselfde jaar onthul dat sommige nuut bevryde Zanj -slawe gearresteer is op grond van ongegronde beskuldigings, gevange geneem en na hul here teruggedwing is. 
In 'n opdrag van die Ministerie van Binnelandse Sake aan die Vali of Bassora van 1897 is beveel dat die kinders van bevryde slawe afsonderlike bevrydingsertifikate moet ontvang om te voorkom dat hulle self as slaaf gemaak word en van hul ouers geskei word. George Young, tweede sekretaris van die Britse ambassade in Konstantinopel, skryf in sy Corpus van die Ottomaanse reg, wat in 1905 gepubliseer is, dat die slawehandel in die Ryk op die oomblik slegs as smokkel gebruik is.  Die handel duur voort tot die Eerste Wêreldoorlog. Henry Morgenthau, Sr., wat van 1913 tot 1916 as die Amerikaanse ambassadeur in Konstantinopel gedien het, berig in sy Ambassadeur Morgenthau se verhaal dat daar bendes was wat gedurende daardie jare wit slawe verruil het.  Hy het ook geskryf dat Armeense meisies tydens die Armeense volksmoord van 1915 as slawe verkoop is.  
Die Jong Turke het in die vroeë 20ste eeu 'n standpunt teen slawerny ingeneem.  Sultan Abdul Hamid II se persoonlike slawe is in 1909 bevry, maar lede van sy dinastie is toegelaat om hul slawe te behou. Mustafa Kemal Atatürk het wettige slawerny in die Turkse Republiek beëindig. Turkye het tot 1933 gewag om die Volkebondkonvensie van 1926 oor die onderdrukking van slawerny te bekragtig. Onwettige verkope van meisies is in die vroeë 1930's aangemeld. Wetgewing wat slawerny uitdruklik verbied, is in 1964 aangeneem. 
Afro-Amerikaanse slawerny voor die burgeroorlog
Afro -Amerikaners was sedert die vroeë 17de eeu verslaaf aan die Verenigde State. Teen die tyd van die Amerikaanse rewolusie en die uiteindelike aanneming van die nuwe grondwet in 1787, was slawerny eintlik 'n sterwende instelling. As deel van die kompromieë waarmee die Grondwet geskryf en aangeneem kon word, het die stigters ingestem om die invoer van slawe na die Verenigde State teen 1808 te beëindig.
Teen ongeveer 1800 was slawerny egter weer 'n florerende instelling, veral in die suide van die Verenigde State. Een van die belangrikste redes vir die herlewing van slawerny was die uitvinding en die vinnige wydverspreide aanvaarding van die watte. Hierdie masjien het suidelike planters in staat gestel om 'n verskeidenheid katoen te verbou - kort katoen - wat veral geskik was vir die klimaat van die diep suide. Die bottelnek by die verbouing van hierdie gewas was nog altyd die moeite wat nodig was om die sade uit die katoenvesels te verwyder. Maar die gin van Eli Whitney het dit baie makliker en meer ekonomies gemaak. Hierdie feit het katoenproduksie baie meer winsgewend gemaak en dus baie aantreklik vir planters en boere in die Suide. Tog was die kweek van katoen baie arbeidsintensief en katoenprodusente het 'n groot hoeveelheid arbeid nodig gehad om die landerye te versorg. Verslaafde Afro -Amerikaners het hierdie arbeid verskaf.
Dit is egter belangrik om te onthou dat terwyl sommige slawe op groot katoenplantasies gewerk het, ander in ander soorte landbou gewerk het, insluitend tabak, hennep (vir toumaak), mielies en vee. In die suidelike stede het baie by verskillende vakmanne sowel as gewone arbeiders gewerk. Dit was nie ongewoon dat diegene wat in die stede werk genoeg geld weggesteek het om hul vryheid te koop nie. Inderdaad, Suidelike stede, sowel as baie in die noorde, het groot vrye swart bevolkings gehad.
'N Veldhand se werksdag begin gewoonlik voor dagbreek en eindig goed na sononder, dikwels met 'n pouse van twee uur vir die middagete. Baie vryboere in die Suide (en Noord) het ook baie lang werksdae ingesit, maar die groot verskil was dat hulle vir hulself werk en hul eie werktyd beheer. Verslaafde werkers het nie so 'n beheer nie, en hulle werk onder konstante toesig en die bedreiging van fisiese straf deur hul opsieners.
Ondanks die algehele moeilike omstandighede en die afwesigheid van vryheid, was slawe nie net magtelose slagoffers van hul eienaars en die stelsel nie. Hulle woonplekke was een van die min plekke waar hulle min of meer vry kon wees van konstante toesig deur opsieners. Hulle het 'n lewendige sosiale en kulturele lewe geskep buite die bereik van slawe -eienaars. Hoewel geen rasionele persoon slaaf wou wees nie, het hulle probeer om die beste uit hul omstandighede te maak.
Russiese beleid - Amerikaanse burgeroorlog
Teen 1860 het die Verenigde State en Rusland soortgelyke probleme en dieselfde Europese vyande gehad, en dit was genoeg rede waarom hulle vriendelik teenoor mekaar moes voel. Die Verenigde State is deur Frankryk uitgenooi om by die magte aan te sluit om die Poolse probleem aan Rusland voor te skryf, en het geweier dat Rusland deur Frankryk gevra is om in te gryp in die Amrican Burgeroorlog en het geweier. Rusland veg teen die Poolse opstand in die Verenigde State om opstand te beëindig.
Net toe die Verenigde State op die punt was om 'n oorlog te voer wat deels deur die nasionale konflik oor Amerikaanse slawerny gemotiveer is, het Alexander II in Februarie 1861 'n manifes uitgereik waarin Russiese slawe uit hul diensbaarheid vrygelaat is. Amerikaanse afskaffers het hierdie gebeurtenis gevier, terwyl Russe van ver af toekyk hoe die Verenigde State in gewapende konflik neerdaal.
Die Amerikaners wat die Unie tydens die Burgeroorlog ondersteun het, was bly dat keiser Alexander II die slavinne van Rusland bevry het. Hy het bekend geword as die 'Tsar Liberator', terwyl Amerikaners in Januarie 1863 na president Lincoln verwys het as 'The Great Emancipator' omdat hulle die slawe in die Konfederale gebiede bevry het.
Die Russiese minister Stoekel het aanvanklik bemiddeling aangemoedig tussen president Abraham Lincoln se minister van buitelandse sake, William H. Seward, en verteenwoordigers van afgesonderde suidelike state, maar nadat Seward sulke onderhandelinge geweier het, het die Russe 'n amptelike standpunt aangeneem wat die Unie ondersteun terwyl hulle hereniging aandring. Die Russe ondersteun ook die voorstel van Napoleon III van Frankryk wat vra vir 'n vrede wat deur die Franse, Britte en Russe bemiddel word. Lincoln se Emancipation Proclamation, wat slawe op die grondgebied van die Unie bevry het, het egter die spel verhoog en werklike onderhandelinge tussen die noorde en suide onderneem, of 'n regstreekse Britse of Franse onderskrywing van die Konfederasie was onwaarskynlik.
In 1863, toe 'n opstand in Pole die angs vir 'n Anglo-Franse diplomatieke ingryping sowel as in Amerika veroorsaak het, het Rusland haar welwillendheid teenoor die Amerikaanse regering bewys deur 'n vloot op 'n vriendelike besoek aan die Amerikaanse waters te stuur, wat verskillende gerugte en voorstelle van 'n moontlike Russies-Amerikaanse alliansie.
Russiese vlootskepe het laat in 1863 na New York gevaar om Rusland se vlootvermoë en sy toenemende steun vir die Noorde aan te toon. Belangriker nog, dit was 'n strategiese stap in afwagting van 'n moontlike oorlog met die Britte na die onlangse Poolse opstand teen die Russiese bewind. Met besoeke aan Amerikaanse hawens het die Russiese vloot daarop gemik om 'n aantal van sy skepe te hervestig, sodat hulle nie in die Oossee sou vasgevang wees in geval van oorlog in Europa nie. New York het die besoekers in styl gevier met uitspattige sosiale geleenthede, parades en militêre resensies. Die skepe het uiteindelik die hawens van Philadelphia, Baltimore, Washington en Annapolis aangevat en tot in die suide gereis as Alexandria. Russiese offisiere het lede van die Amerikaanse kabinet en kongres aan boord vermaak. 'N Afsonderlike Stille Oseaan -eskader het Kalifornië besoek.
Die komponis Nikolai Rimsky-Korsakov seil op die 'Almaz'-knipper. Volgens die legende het hy 'Vlieg van die hommel' geskryf as gevolg van die reis. Hy het in 'n brief aan sy huis geskryf: 'Ek verveel my en ek hoor die hele tyd 'n gonsende wind.'
In Rusland is die besoeke vanuit die Europese politiek beskou, terwyl baie mense dit in Amerika met die burgeroorlog verbind. Die jaar 1863 was 'n uiters kritieke tyd vir 'n tyd of dit lyk asof die Poolse vraag tot 'n algemene Europese oorlog sou lei. Teen Junie 1863 het oorlog onvermydelik gelyk, en Rusland het begin werk aan 'n veldtogplan. Die vloot van Rusland was te swak om 'n effektiewe stryd te voer teen die gekombineerde vlootsterkte van Engeland en Frankryk, maar dit was sterk genoeg om hul handel te vang. Sodra Engeland besef wat Rusland in gedagte het, sou haar houding oor die Poolse vraag verander. As die vloot tuis bly, sal dit waarskynlik geblokkeer word. Dit was dus nodig dat dit weggestuur moes word na 'n meer gerieflike plek vir handelsaanvalle.
As dit in een van die Atlantiese hawens van die Verenigde State veranker word, sal die Russiese vloot vinnig kan uitloop en binne 'n kort tydjie op die handelsroetes kan ry. Hierdie toestand geld in die Stille Oseaan sowel as in die Atlantiese Oseaan. Die Engelse en Franse, alhoewel talle, was op daardie stadium ongewild, maar die Amerikaanse bevolking het vriendelik teenoor die Russe gevoel, en hulle kruisers sou toegelaat word om te kom en te kom soos hulle wil.
Die Russe rooster die president en bly, soos hulle versoek is, bly oor die historiese vriendskap wat Rusland en Amerika gebind het. Alle verwysings na die Europese situasie is doelbewus vermy. Dit was 'n goeie diplomasie, want aan die een kant het dit die werklike doel van die besoek verberg, en aan die ander kant het dit die Amerikaners versterk in hul oortuiging dat die vloot spesiaal vir hul voordeel gekom het. Die feit dat hierdie idee so 'n sterk houvas in die VSA het, wys hoe vaardig die spel gespeel is. Dit is net eerlik om te sê dat hierdie idee nie op die vloot oorgedra is nie, maar op Amerikaanse bodem gebore is.
Die Russiese eskader anker in die hawe van San Francisco op 12 Oktober 1863. Die Russe was bereid om die gevegte van die nasie te beveg, en as die regte geleentheid gekom het, sou hulle dit gedoen het. Gedurende die winter van 1863-1864 was San Francisco sonder die beskerming van 'n oorlogsman. Daar is berig dat die Konfederale kruisers Sumter en Alabama van plan was om die stad aan te val. In die lig van hierdie moontlikheid het die Russe maatreëls getref om dit te voorkom.
Gedurende die wintermaande van 1863-64 het die Europese oorlogswolke verdwyn. Rusland het vasgehou en gewen. Engeland was bereid om name te noem, maar nie om te veg nie, en Frankryk was hulpeloos sonder Engeland. Geleidelik is die Poolse opstand onderbreek en die opgewondenheid bedaar. Beamptes van die Russiese vloot beweer dat die koms van die vloot na Amerika, indien nie heeltemal nie, ten minste in 'n baie groot mate verantwoordelik was vir die verandering van front in Engeland en gevolglik vir die voorkoming van die oorlog.
Niemand kan vir 'n oomblik bevraagteken dat hierdie besoek die saak van die Unie baie morele steun verleen het nie. In 'n tyd toe Europese moondhede teen Washington beplan, toe die omstandighede tuis die mees ontmoedigend was, het Yankees gevoel dat hulle 'n vriend in Rusland het. Dit het lewe en krag in die mense van die Noorde gebring. Elkeen het die besoek as 'n spesiale teken van vriendskap beskou en dit word hoog op prys gestel.
Op 26 April 1864 het die Russiese keiser gesê dat die vloot nie meer nodig is om in Amerika te bly nie. Die Russiese eskader in New York is die volgende dag in kennis gestel om gereed te maak om terug te keer huis toe. Iets soortgelyke bevele is na San Francisco gestuur.
Dit was 'n buitengewone situasie: Rusland was nie van plan om Amerika te help nie, maar het 'n besondere diens gelewer. oorlog. Daar is waarskynlik niks in die diplomatieke geskiedenis daarmee te vergelyk nie.
David T. Gleeson en Simon Lewis het geskryf "Deur die jare heen het 'n beduidende evolusie ondergaan deur die algemene en wetenskaplike begrip van die besoek, wat 'n betwiste onderwerp geword het in die komplekse geskiedenis van die diplomatieke betrekkinge van die twee lande. In die vroegste Amerikaanse verslae het alhoewel die spesifieke omstandighede dikwels verskil, was die heersende sentiment dat toe die vrees vir buitelandse ingryping in die burgeroorlog op hul hoogste was, tsaar Alexander II die vloot gestuur het as 'n vriendskapsgebaar en dat die optrede die Britte en die Franse suksesvol kon weerhou. "
'N Gepaste hoogtepunt van hierdie vreemde paradoksale vriendskap het verskyn in die onderhandelinge wat gelei het tot 'n verdrag van 1867 vir die oordrag van Alaska wat, alhoewel dit al in 1845 voorgestel is en weer in 1854 en in 1859 oorweeg is, die diplomate van die Ou Wêreld verras het .
Copyright 2022 \ Hoe vergelyk die regte en voorwaardes van die Amerikaanse slawe met dié van Russiese slawe?...