Kingston Lacy - Inligting
Kingston Lacy is 'n wonderlike landhuis en landgoed in Dorset, Engeland. Die huis was geslagte lank die gesinsstoel van die Bankes -gesin wat naby Corfe Castle gewoon het totdat dit tydens die Engelse Burgeroorlog vernietig is omdat die inwoners, sir John en Mary Bankes, lojaal gebly het aan Charles I.
Die eiendom is in die 17de eeu deur Ralph Bankes gebou, omring deur indrukwekkende landskapstuine, en is in 1982 aan die National Trust oorgelaat en is deesdae oop vir die publiek.
Kingston Lacy geskiedenis
Die huis by Kingston Lacy is oorspronklik in die Middeleeue gebou, wat as jaglodge gebruik is vanweë die groot takbok in die noordweste. Kingston Lacy is verhuur aan diegene wat ten gunste was van die regerende koninklikes, waaronder John Beaufort wie se dogter Margaret, die moeder van Henry VII, daar grootgeword het.
Na die burgeroorlog toe Corfe Castle vernietig is, verhuis die Bankes -gesin na die eiendom en laat dit verbou. Voorheen is landbougrond omskep in parkgrond en die gehuggie Kingston is gesloop. Teen die 1830's het die landgoed oorgegaan aan William John Bankes, wat 'n skerp oog vir kuns en versameling gehad het. Tussen 1835 en 1838 laat William Kingston Lacy omhul in Chilmark -klip.
William se merk op Kingston was 'n groot versameling Egiptiese artefakte en meesterlike skilderye wat elkeen van die huis se kamers versier. Die huis kon William egter nie ten volle 'n heiligdom vir sy seksualiteit bied nie. In 1833 het hy die straf vrygespring vir '' 'n onnatuurlike oortreding '' - betrekkinge met 'n ander man wat met die dood strafbaar was.
Danksy sy kragtige netwerk en invloed het William ontslae geraak van aanklagte, maar na 'n soortgelyke voorval in 1841 het hy na die buiteland gevlug. Voor sy dood in 1855 in Venesië, word geglo dat William nog 'n keer Kingston Lacy besoek het. 'N Brief wat hy geskryf het, bevat advies vir die verandering van een van die deure, 'n klein detail wat slegs persoonlik opgemerk sou word.
Kingston Lacy vandag
Vandag kan besoekers aan Kingston Lacy deur die weelderig versierde sale van die herehuis stap voordat hulle die uitgebreide parklandgoed van die landgoed verken. U kan een van die vele staproetes aflaai en deur die bos ronddwaal, of daagliks tussen 15 en 17 uur die rustige tuin van die tuin geniet.
Hoogtepunte regoor die eiendom is die 'Seven Treasures of Kingston Lacy', insluitend die Philae Obelisk wat gehelp het om hiërogliewe te ontsyfer, en die Vizagapatam -kabinet - 'n pragtige meubel in Suid -Asië. Die goue geverfde plafonne en mure wat met groot portrette omring is, sal ook by alle besoekers ontsag wek.
Om by Kingston Lacy te kom
Die maklikste manier om Kingston Lacy te bereik, is per motor: ry na die B3082 Blandford -pad na Wimborne. Parkering is gratis. Busdienste vanaf Bournemouth en Poole stop by Wimbourne Square. Hiervandaan moet u 'n taxi vir 10 kilometer na Kingston Lacy kry.
In 1870-72 beskryf John Marius Wilson se Imperial Gazetteer van Engeland en Wallis Kingston Lacy só: KINGSTON-LACY, 'n herehuis in die gemeente Wimborne-Minster, Dorset 2 myl NW van Wimborne. Dit bevat die gehuggies Abbotstreet, Badbury, Barford, Barnesley, Cowgrove, Pamphill en Stone. Pop., 752. 'n Urn, met Romeinse muntstukke, is in 1736 op Pamphill gevind. Kingston Hall is die setel van die Bankes -gesin wat in 1663 deur sir Ralph Bankes gebou is en deur Barry gerestoureer is, bevat 'n ryk versameling foto's, talle ander kunswerke, en die sleutel en seël van Corfe Castle, so merkwaardig verdedig deur Lady Bankes en in sy park 'n Egiptiese obelisk gebring het, van Philæ af gebring en in 1827 deur die hertog van Wellington herbou.
(afkomstig van visionofbritain.org)
Wie het die huis besit en wat het binne hierdie tyd gebeur?
Sir John Bankes, LP en Lord Chief Justice, het die eiland Purbeck, Corfe Castle en die Kingston Lacy-landgoed in 1635-6 gekoop. Tydens die Burgeroorlog het die vrou van Sir John die kasteel vir die koning verdedig, maar is in 1646 verslaan, en Corfe Castle is deur die parlementariërs vernietig.
In 1663 het sir John ' se seun, sir Ralph Bankes, die argitek Roger Pratt die opdrag gegee om 'n nuwe gesinsstoel op die Kingston Lacy -landgoed te ontwerp. Die bou en inrigting van Kingston House het sir Ralph ernstig in die skuld gebring en sy seun was verplig om dit aan die 1ste hertog van Ormonde te verhuur om geld te bespaar. In 1693 kon die gesin na Kingston Hall terugkeer, en dit bly die woning van die Bankes -gesin tot 1981 toe dit aan die National Trust gegee is, as deel van 'n groot erfenis wat Corfe Castle en 'n groot deel van die omliggende grond insluit.
Kingston Lacy was in die Georgiese en Regentiese tydperk deur die familie Bankes besit.
Henry Bankes (1698-1776) het in 1772 van sy broer John geërf, en alhoewel hy reeds in sy sewentigs was, het hy die landgoed met groot vasberadenheid herorganiseer.
Henry Bankes die jongere (1757-1834) was 'n Tory-LP en 'n kurator van die British Museum. Hy was getroud met Frances Woodley, 'n bekende skoonheid. Sy veranderinge aan Kingston House was onder meer die skep van 'n balsaal.
Die Kingston Lacy -landgoed vorm oorspronklik deel van 'n koninklike landgoed in die herehuis van Wimborne. Die oorspronklike huis het noord van die huidige huis gestaan. Dit is in die Middeleeue gebou en is gebruik as 'n jaglodge in verband met die hertpark in die noordweste. Huurders is verhuur aan diegene wat guns by die monarg gevind het, insluitend de de Lacys, grawe van Lincoln, wat dit bykomend tot boedels by Shapwick en Blandford Forum gehou het. In die 15de eeu is die eiendom verhuur aan John Beaufort, hertog van Somerset, wie se dogter Lady Margaret Beaufort, die moeder van koning Henry VII, in Kingston Lacy grootgemaak is. 
Corfe Castle is in opdrag van die parlement in die 17de eeu versag.
Teen die 18de eeu was die huis in puin. In 1603 het koning James I die lande aan sir Charles Blount gegee. In 1636 verkoop sy seun die boedel aan Sir John Bankes, wat in 1634 aangestel is as prokureur -generaal van koning Charles I.  Sir John is in Cumberland gebore, maar het deur sy uitgebreide regswerke genoeg geld gekry om die Corfe te koop. boedel. Tydens die Burgeroorlog het die Bankes -gesin getrou gebly aan die kroon wat Sir John in Desember 1644 in Oxford oorlede is, terwyl die koning daar vir die winter afgetree het.
Sy vrou Mary Bankes het Corfe Castle verdedig tydens twee beleëringe, maar het uiteindelik die parlementêre magte te beurt geval. In Maart 1645 het die parlement gestem om die kasteel te versag, en dit word in sy huidige verwoestende toestand gelaat.  Alhoewel hulle van hul kasteel ontneem was, het die familie Bankes ongeveer 8 000 hektaar (3200 ha) van die omliggende platteland en kus van Dorset besit.  Die metselwerk uit die vernietigde kasteel is deur plaaslike dorpenaars gebruik om hul eie koshuise te herbou. 
Sir Ralph is in 1677 oorlede, en sy weduwee het die huis aan die hertog van Ormonde oorgelaat vanaf 1686 en 1688. John Bankes die Ouere het die eiendom in 1693 teruggekry en saam met sy vrou Margaret, dogter van sir Henry Parker van Honington Hall, die grootste deel voltooi sy pa se oorspronklike ontwikkelingsplan. In 1772 het die huis oorgegaan aan sy tweede seun Henry wat dit opgeknap het, 'n bedieningsvleuel gebou het en die park toegemaak het vir beter landboubestuur. 
Die Wet op die Omhulsel van 1784 het Henry Bankes die Jonger, kleinseun van Ralph Bankes, toegelaat om die huidige landgoed en die voetspoor van die park te skep. Hy het die gehuggie Kingston, wat langs die 16de-eeuse Keeper's Lodge geleë was, afgebreek, die Blandford-pad (nou die B3082) herlei en die voormalige landbougrond in parkgrond omskep. Hy het in die 1820's nog klein veranderings aangebring, voordat hy 'n parlementslid geword het vir die vrot stad Corfe. Hy was 'n kurator vir die British Museum en sy parlementêre advokaat, en 'n paar van sy versamelings wat vroeër deel van die huis was, is nou in die museum.  Bankes het sy vriende in die huis vermaak, waaronder William Pitt the Younger en Arthur Wellesley, 1ste hertog van Wellington. 
Bankes se seun, die ontdekkingsreisiger en avonturier William John Bankes, het sy vriend Charles Barry die opdrag gegee om die rooi baksteensaal in klip te omhul en sy ander eiendom Soughton Hall te vergroot. Barry het Kingston Lacy tussen 1835 en 1838 opgeknap. Die werk behels die voorkant van die baksteen met Chilmark -klip, die toevoeging van 'n hoë skoorsteen op elke hoek en die verlaging van die grondvlak aan die een kant om die keldervlak bloot te stel en 'n nuwe hoofingang te vorm. Hy het langs die Blandfordweg paaie van beuk geplant, waarvan ongeveer 2 1 ⁄ 4 myl (3,6 en#160 km) oorleef.  
Borsbeeld van Mark Antony, versamel deur William John Bankes, uitgestal in Kingston Lacy
William John Bankes het die meeste oudhede van die huis versamel. Hy het baie gereis in die Midde -Ooste en Asië en het die grootste individuele versameling antieke Egiptiese items ter wêreld versamel.  Die opvallendste is die Philae -obelisk wat prominent op die terrein van die huis staan. Toe hy in Genua die portret van Maria di Antonio Serra, deur sir Peter Paul Rubens, verkry het tydens haar huwelik met hertog Nicol ò Pallavicini in 1606. In 1841, nadat sy vasgevang was in 'n homoseksuele skandaal wat kon lei tot 'n verhoor en sy teregstelling, het William John uit die land gevlug na Italië. Sy kunsversameling is by Kingston Lacy gelaat, waar sy notas en tekeninge jare lank in 'n kabinet gebly het, ongepubliseer en vergete. 
Tydens die afwesigheid van William John word die boedel bestuur deur sy broer, George Bankes, wat dit by sy broer se dood geërf het net 'n jaar voor sy eie in 1857. Sy jongste kleinseun, Walter Ralph, erf die erf in 1869, en trou later met Henrietta, en het 'n seun gehad: Henry John Ralph Bankes. Na Walter se dood in 1902 het sy weduwee die laaste groot ontwikkelinge op die landgoed onderneem, insluitend die bou van die kerk (1907), nuwe ingangshutte (1912 󈝹) en talle landgoedkothuise.  In 1923 het beheer oorgegaan na Ralph Bankes, die sewe maal agterkleinseun van die oorspronklike skepper. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is 'n uitgebreide militêre kamp opgerig in die suidoostelike kwart van die park, wat eers herstel is nadat die National Trust eienaarskap geneem het.  Ralph Bankes sterf in 1981 en die Kingston Lacy -landgoed, waaronder 12 werkende plase, en Corfe Castle is aan die National Trust nagelaat. Die geskenk is formeel aanvaar op 19 Augustus 1982, die grootste erflating wat dit ooit ontvang het.  
Tess Young Designs & amp Makes
Sjoe, dankie vir die wonderlike ontvangs vir Kingston Lacy, vir die wense oor u blogherdenking en vir die terugvoer oor die patroonbespreking in die vorige pos. Dit was wonderlik om oor hierdie dinge te skakel, en so wyd. Ek sal u gedagtes en terugvoer saamneem terwyl ek in die komende maande aan nuwe patroonvrystellings werk. Nadat ek my sabbatjare terdeë waardeer het deur die ontwerp, is ek opgewonde dat daar soveel idees en projekte is wat nou op dreef is.
Vandag wil ek egter 'n entjie teruggaan en 'n rukkie meer direk praat oor die Kingston Lacy -patroon. Ek was 'n bietjie versigtig om hierdie patroon te begin as my eerste onafhanklike terugkeer na publikasie. Deels omdat dit so lank op die agtergrond was.
Soos ek dink ek vroeër genoem het, is dit geïnspireer deur die kant -insetsel van die Badbury Shawl -patroon wat ek in Februarie 2016 gepubliseer het. In werklikheid is daar aan die kantmonster van Kingston Lacy gewerk tydens ons somervakansie daardie jaar (onthou toe dit 'n ding?).
Hoe langer die patroon sit, hoe meer het my twyfel geword. Ek dink dit was deels die eenvoud van 'n herhaling van die hele kant wat my laat wonder het of daar 'n belangstelling in die patroon is. Ek het gedink daar is meerwaarde in die meervoudige meters, maar dit was nie genoeg om my heeltemal te oortuig nie.
Terwyl ek al my huidige patrone nagegaan het om sommige daarvan na publikasie oor te dra, het ek besef dat Kingston Lacy eintlik gereed was. Toe ek dit heroorweeg, het ek besef dat:
Ek was mal oor die omkeerbaarheid van die kant.
Ek het daarvan gehou dat dit van onder na bo begin het en kon werk totdat daar 'n sekere persentasie garing oor was en die afwerking werk.
Ek het gedink dit was nogal gaaf hoe 'n ander atmosfeer die kantweergawe gehad het, klassiek, groot, lugtig in vergelyking met die enkellak, 4 -laags, perfek verslete bandana -weergawe, of die wonderlike alternatief vir 'n serp DK -weergawe.
Ek het besef dat die eenvoudige herhaling van 'n algeheel, maklik gemaakte kantpatroon presies die soort projek was waarin ek tydens toevlug 'n toevlug gevind het.
Toe ek toe dieselfde hersieningsproses op die webwerf en amp-blog toepas en besef dat dit tien jaar oud is, is die plan uitgebreek om die herlansering van die webwerf en die hervatting van die aktiewe ontwerp aan te dui deur Kingston Lacy as 'n gratis patroon vir die maand vry te stel.
Die reaksie was 'n bietjie oorweldigend en ver bo alles wat ek kon dink. Dit was 'n groot hupstoot in terme van nie net volume nie, maar ook vrygewige en opbouende terugvoer en gedeelde herinneringe aan die plek waarna die sjaal vernoem is. Dankie.
Kingston Lacy is 'n groot landhuis en landgoed in Dorset. My ouma en tante, wat nou 'n National Trust Property was, het albei in die 1930's en 1940's by die huis gewerk toe dit nog in die besit van die Banks Family was. Ek het 'n paar jaar gelede die eerste keer die huis besoek, saam met my ma wat stories kon vertel wat my ouma en tante, haar ouer suster, vir haar vertel het. Ek moet erken dat ek nie regtig voorbereid was op hoe groot die binnekant was nie, of die omvang van die kuns- en oudheidsversamelings*. Dit het my laat stilstaan ​​en dink wat my ouma daarvan gedink het, so in so 'n huis gewerk, met so 'n duidelike rykdom, en dan teruggekeer na haar klein, vasgemaakte huisie **, wat selfs soos ek dit in die 1980's onthou nog 'n steensteen gehad het op moddervloer, geen elektrisiteit en 'n buitentoilet.
Destyds onthou ek as kind die Kingston Lacy -landgoed, hoofsaaklik vir Badbury Rings, die Iron Age Hill -fort, waar ek, net soos ander lesers van die blog as kind gespeel het (ja, ek onthou ook die koei -klap, en mag het een of twee ingetree en in die struikelblokke verstrengel geraak). As ek terugkyk, is dit ook die tyd van die jaar dat pragtige tapyte van sneeuwklokjes in die bos rondom die huis van die pad af gesien kan word. Die agterkant van die kantmotief herinner aan hierdie sneeuwklokjes terwyl die regterkant die indrukwekkende fasade van die huis self ontlok.
Dit is vir hierdie herinneringe en die verband met plek en familie wat ek die Kingston Lacy -sjaal genoem het. Ons is nie die dominante geskiedenis van hierdie plek nie, maar ek glo dit is belangrik om al die dele van die geskiedenis wat plek en voorreg maak, bymekaar te bring. Volg asseblief die onderstaande skakels om te sien hoe die National Trust die erkenning van die lang verborge geskiedenis van kolonialisme en slawerny wat met sy eiendom verband hou, nader.
Ek hoop jy geniet jou Kingston Lacy sjaal. Ek het wel gewonder oor die verandering van die naam van die patroon toe ek bewus word van die breër geskiedenis, maar om net hierdie kwessies te ontduik, is volgens my nie 'n voldoende antwoord nie. In plaas daarvan hoop ek dat ons, terwyl ons met ons breiwerk sit, ook met sommige van hierdie historiese prosesse in gedagte hou, in ag genome hoe dit ons kollektiewe hede beïnvloed en hoe ons dit in ons daaglikse praktyk kan aanpak. Ek het dit gedoen en het 'n plan vir die opbrengs van die sjaal sodra die gratis tydperk verstryk, wat ek met u sal deel nader aan die tyd.
U kan die Kingston Lacy -patroon vir Februarie gratis aflaai vanaf die aflaai -skakel in die vorige pos, en#822010 jaar blogging … "
Tot die volgende keer, versigtig en nadenkend brei,
*Die National Trust -webwerf erken ook nou die koloniale bronne van sommige van die rykdom, insluitend die wat deur slawerny gegenereer is, wat die huise en boedels van die Britse aristokrasie ondersteun het, insluitend diegene wat vir afskaffing gestem het.
** Vasgemaakte kothuise is tradisioneel vir landbouwerkers voorsien en is vir werk op 'n plaas of landgoed verbind. Sulke huisvesting was 'n manier om die lone laag te hou, en eienaars het min aansporing gehad om sulke akkommodasie te onderhou of te moderniseer.
BANKES, Henry (1756-1834), van Kingston Lacy, Dorset.
b. 19 Desember 1756, 2de maar o. oorleef. s. van Henry Bankes † van Kingston deur 2de w. Margaret, da. van Rt. Ds John Wynne, bp. van Bath en Wells, sus. en koh. van sir William Wynne van Soughton Hall, Flints. opvoed. Westminster 1767-73 Trinity Hall, Camb. 1773 Grand Tour. m. 18 Aug. 1784, Frances, da. van William Woodley †, gov. Leeward Islands, 4s. 2da. sukses. fa. 1776.
Lt.-kol. kommdt. W. Dorset milisie 1808.
Bankes het die prestasies van 'n geleerde en fynproewer, getroud met 'een van die merkwaardigste skoonhede van die dag', by 'n landgoed van 60 000 hektaar gevoeg. Hy sit op sy eie plek en maak sy parlementêre debuut as teenstander van Lord North en was 'n vroeë aanhanger van William Pitt. Tog word aan Farington, die dagboekskrywer, gesê dat "as elke maatreël wat mnr Pitt voorgehou het nie voorheen aan hom verduidelik is nie, het hy dit teengestaan" en ook berig dat "soos wat banke soms teen Pitt gestem het, is hy gevra. as dit 'n verskil tussen hulle gemaak het, antwoord hy nie die minste nie '. Gedurende sy 51 jaar in die Huis het Bankes 'n formidabele reputasie as onafhanklikheid verkry, met 'n eie plek op die kruisbanke, bekend as 'Bankes' bank '. Sy vriend Wilberforce beskryf hom, ietwat optimisties, as een van diegene 'uit wie se algemene beginsels 'n mens met groot vertroue kan verwag hoe hulle in gegewe omstandighede sal optree'. Sy algemene beginsels is hoofsaaklik afgelei van sy aandrang op openbare geringheid. Dit beteken konstante waaksaamheid oor administrasie. Hy betreur die koste van oorlog met Frankryk en kontinentale alliansies en vra in vredestyd om aflegging. Hy het 'n veldtog gevoer vir die afskaffing van sinekure en omkeringskantore en vir die rasionalisering van administratiewe koste, en het deur die jare 'n vaste voorstander geword van die parlementêre komitee as 'n tjek op administrasie, sowel as 'n erkende deskundige oor parlementêre prosedures. Tog het hy nie geïnspireer nie: hy was, om sy seun se vriend John Cam Hobhouse aan te haal, ''n saai hond' '.
Bankes was onopvallend in die parlement van 1790 totdat hy by Wilberforce aangesluit het in sy poging tot vrede, 30 Desember 1794. Hy het verklaar dat hy die oorlog aanvanklik as 'n verdedigende goedgekeur het. so gou as moontlik oopgemaak word. Hy het op 26 Desember privaat geskryf: 'Ek het selde meer ongemaklik gevoel oor die politiek as op die oomblik, en ek twyfel regtig oor hoe om op te tree, alhoewel ek dink dat dit in hierdie tyd nie reg is om myself af te sien nie'. Hy het bygevoeg dat die Franse republiek volgens hom nie nou omvergewerp kan word nie en dat dit beter is om met hulle te behandel voordat die bondgenote verlate sou gaan as onderhandelinge misluk, 'ons mense sou die noodsaaklikheid sien om voort te gaan [die oorlog]'. die minderheid vir 'n vredesbod op 26 Januarie en 6 Februarie 1795, asook teen die keiserlike lening, 5 Feb. Op 27 Mei was hy 'n teller vir Wilberforce se pleidooi vir vrede. Die betaling van die Prins van Wallis se skuld uit die openbare beurs het ook op 1 en 5 Junie afgekeur. Hy kritiseer die onvoldoende aanbevelings van die komitee oor die hoë mielieprys, 11 Desember, en glo dat die rykes dieselfde brood as die armes moet eet. Hy het gestem vir die afskaffing van die slawehandel, 15 Maart 1796, soos hy voorheen op 18 April 1791 gedoen het, toe word hy as vyandig geag om die toetswet in Skotland te herroep.
Bankes se 'afstigting' vanuit die ministeriële oogpunt was geen verbygaande fase nie. Op 1 Maart 1797, ter ondersteuning van die ondersoek na die stabiliteit van die Bank, beweer hy dat die koste van oorlog dit ondermyn het: 'dit was die aard van die mens om 'n te hoë waarde op die voorwerp van sy hart te stel en te min op die prys wat hy betaal vir die verkryging daarvan '. Hy het 'n mede-redakteur van die Anti-Jakobyn in Desember 1797 en het die onderdrukking van rebellie in Ierland goedgekeur, maar het gekant teen die oorhandiging van die burgermag, waarop hy die Huis verdeel het, 19 Junie 1798. Boonop was hy 'n skerp kritikus van die projek van unie met Ierland, 12 Feb. 1799: Ierse probleme kan die beste ter plaatse hanteer word en 'die deelstaat Ierland was nie soos ons dit kon opneem nie'. Dus stem hy daarteen, 14 Februarie 1799. Op 22 April 1800 beskryf hy die Unie as 'blote palliatief en geen genesing' nie, en op 25 April spreek hy vir die minderheid wat stem teen die oorstroming van Westminster met Ierse lede. Op 2 Mei het hy bygevoeg dat die massa van die Iere ''n baie gevaarlike stel' was, en omdat ons nie 'n gemeenskaplike saak met hulle kon maak nie, 'kon ons nie die fisiese krag van Ierland in hierdie unie inbring nie'. Boonop het hy gedink dat honderd Ierse lede in Westminster minstens tien te veel was (5 Mei). Op 19 Maart 1801 stem hy teen die Ierse meester van die wetsontwerp
Gedurende daardie tyd het die parlementêre banke aktief geword as 'n komiteelid. Sy eerste poging om die Huis as 'n komiteevoorsitter te laat swaai, was onsuksesvol toe hy sy projek om aartappelverbouing onder die armer klasse aan te moedig, moes laat vaar om die hoë prys van voorraad in Maart 1800 teë te werk. sy eie erkenning, toe hy nie onder was nie, was hy bo.4 Hy het die bediening van Addington koel ontvang en betreur dat die toespraak geen vrede voorgehou het nie, 3 Februarie 1801: dit was 'Britse goud en Britse hardnekkigheid' die oorlogsvlam lewendig '. Hy het nietemin nie teen die adres gestem nie. kontinentale verstrengelinge, 20 Nov. Die vredesinstelling was 'te groot vir die ekonomie en nie voldoende vir verdediging nie. Dit was 'n maksimum beleid, dat niks in groot sake so onverstandig was as om 'n middelpad te volg nie '(9 Junie). Op 8 Desember het hy 'wenke' ter verdediging uitgegooi: 'ons radikale sterkte, die liefde vir die grondwet was 'n beter sekuriteit as die aantal leërs' en, versterk deur insulariteit, het mededinging met 'n kontinentale mag soos Frankryk verbied. Hy bepleit die hervatting van kontantbetalings deur die Bank op 7 en 11 Februarie 1803 en ondersteun die ondersoek na die eise van die prins van Wallis oor die inkomste van die hertogdom, 23 Februarie. 24 Mei het gewys, maar wou nie 'n Whig -aansluiting met die ministerie sien nie. Hy het moontlik op 3 Junie saam met Pitt gestem.
Van 7 Maart tot 25 April 1804 was hy in konstante opposisie teen Addington en is toe en in September as 'n Pittiet aangewys. Op 8 Junie verdedig hy Pitt se wetsontwerp op addisionele mag teen Addington en Fox en keur op 12 Februarie 1805 oorlog met Spanje goed. Maar hy was kritiek op die burgerlike lys en die burgermag wat in Maart aangewys is. Boonop het hy Melville op 8 April 1805 in die meerderheid gesensureer en die volgende dag vir Pitt ingelig:
Ek betreur die transaksie op u rekening sowel as op die van Lord Melville, maar met so 'n saak wat erken is, was dit onmoontlik dat enige aanvullende bewyse die oortreding van die wet sou verskoon.
Whitbread was bereid om hom aan te wys in sy voorgestelde komitee van ondersoek na Melville se optrede, 25 April. ons as Lord Melville, in teenstelling met sy verwagtinge, hom nie in sy toespraak môre in die Laerhuis duidelik maak nie '. Hy het ook gepraat en gestem teen die Manx -eise van die hertog van Atholl, 7 Junie. 'N Maand later word hy uit die ministeriële oogpunt' twyfelagtig 'genoem, alhoewel 'n brief van hom op 19 Desember 1805 aan Pitt dui op kommer oor die minister se gesondheid en volgehoue ​​ondersteuning. By die dood van Pitt was hy gekant teen die openbare betaling van sy skuld en vermy hy die debat oor die onderwerp
Bankes was nie sleg vir die ministerie van Grenville nie: hy het (30 April) gestem en (8 Mei) gepraat ter verdediging van hul intrekking van Pitt's Extra Force Act, wat misluk het. Hy het gedink dat hulle 'n net so goeie stel predikante is 'as wat uit sulke onenige materiaal gemaak kan word', hoewel hy 'n paar voorbehoude het, veral oor William Windham. Hy het laasgenoemde se wetsontwerp op 26 Junie goedgekeur, maar het gedink die vrywilligers is hard gedoen teen 11 Julie. Hy het nie tyd gehad vir die aanklagte teen Wellesley se optrede in Indië nie (8 Mei, 16, 18, 25 Junie 1806, 26 Januarie 1807, 10 Maart 1808), hoewel hy geneig was om te luister na kritiek op die St. , 14 Mei 1806. By Fox se dood het hy gedink dat ''n bietjie meer krag sowel as talent' nodig was en was teleurgesteld dat Grenville hom nie tot die Pittiete wend nie. by die verkiesing van 1806.
Bankes was tevrede dat die onderbreking van die onderhandelinge van die Grenville -ministerie met Buonaparte nie hul skuld was nie en hy het hul 'nuwe plan van finansies', 19 Februarie 1807, goedgekeur, hoewel hy wou hê dat buitelandse beleggings in Britse fondse op 9 Februarie 1807 belas moes word, 15 Junie 1808, en was vyandig teenoor die subsidie ​​aan Pruise, 5 Maart 1807. Grenville het Bankes tevrede gestel deur hom voorsitter te maak van die komitee wat op 10 Februarie 1807 aangestel is om openbare uitgawes te ondersoek, en meen dat hy 'oor die algemeen reg sou wees' op pad 'en hoop dat hy beheer kan word, veral omdat die komitee die bevoegdheid het om verlagings aan te beveel.9 Die meerderheid van die Whig -komitee was angstig om te begin verslag doen voor die ontbinding van 1807, maar Bankes het verdwyn. Hy het beslis 'n voorlopige besluit op 24 Maart ingedien dat geen amp in die toekoms in omgekeerde rigting toegestaan ​​moet word nie, en dit is nie net onbestrede nie, maar bied ook die voorwendsel om die nuwe kanselier van die skatkis, Perceval, van die vergoeding van die hertogdom te ontneem van Lancaster lewenslank. Banke andersins teleurgestel Whig hoop.10 Hy het reeds op 20 Februarie, 4 Mar. hy sien 'geen rede om vertroue te weier' vir die ministerie van Portland nie en het 'n standpunt teen Katolieke aansprake as opteller vir die regering beskou.
Banke kon in 1807 weer nie die land se setel kry nie, alhoewel hy nader aan sukses was as in 1806. Op 29 Junie stel hy sy wetsontwerp weer in om die terugskrywings, wat deur die ontbinding onderbreek is, af te skaf. Ministers het dit nie gekant nie en dit het op 9 Julie aangeneem, maar is op 4 Augustus in die Lords verwerp. Perceval, bewus van die wydverspreide steun van die wetsontwerp deur landsmanne en lede vir bevolkte stadsdele, het Bankes persoonlik verseker dat geen terugbetalings toegestaan ​​sou word nie totdat die vraag herleef het. Op 10 Augustus het die banke 'n adres gehou om sodanige toelaes te stop tot ses weke na die aanvang van die volgende sessie. Die wetsontwerp is weer op 1 Februarie 1808 aangeneem, maar ondanks ministeriële steun, verslaan deur die ultraklank onder leiding van Perceval se broer in die Lords. Bankes, wat deur die Whigs aangeval is, het belowe om weer te probeer: hy het met opposisie gestem oor die muiterywetsontwerp, 14 Maart, hoewel hy die bevele in die raad ondersteun. Sy derde bod word belemmer deur die dreigement van wysigings van Perceval, maar op 4 April het hy 'n kompromie aangegaan met Perceval om die wetsontwerp tot net meer as 'n jaar te beperk, in afwagting van die derde verslag van die komitee vir openbare uitgawes. Die wetsontwerp het toe albei huise aangeneem. Die komitee se eerste verslae oor die betaalkantoor, 22 Julie 1807, het daartoe gelei dat die departement vinnig sy huis reggekry het en die tweede verslag oor die bestuur van die nasionale skuld, waarin 'n beroep op die Bank gedoen is om sy heffings te verminder, is in Perceval se begroting geïmplementeer van 1808. Die derde verslag oor plekke en pensioene, 29 Junie 1808, was meer omstrede. Bankes het Cochrane se bod op 7 Julie 1807 weerstaan ​​om die ondersoek te beperk tot die vergoeding van parlementslede en hul gesinne, maar, soos hy gevrees het, het Perceval se teenbod om alle plekke en pensioene te omhels, die ondersoek vertraag en Perceval se opknapping van die gekose komitee, 30 Junie 1807 het ministeriële lede in staat gestel om vooruitgang te belemmer. Die verslag, waarvoor hy 'n omstrede voorwoord geskryf het, was minder skerp as wat Bankes wou hê, hoewel dit besparings van meer as £ 80 000 per jaar beoog en 'n aanvulling van Januarie 1809 het die interessante feit aan die lig gebring dat 28 van 76 parlementslede wat plekhouers was, 28 eerlik was. Maar Bankes het vir die sessie, 24 Januarie 1809, uit die komitee gekies. In plaas daarvan het hy probeer om 'n syfer te verminder in die debatte oor die beweerde misbruik van die hertog van York van weermagbeskerming. Op 10 Maart stel hy 'n wysiging van die voorgestelde sensuur voor, wat die hertog beskuldig van onsedelikheid eerder as korrupsie. Dit is ondersteun deur die 'heiliges', maar verslaan. Bankes kritiseer daarna die hele verrigtinge van die Huis in die aangeleentheid, 17 Maart. Hy ondersteun Porchester se wetsontwerp op die voorkoming van kantore, 20 April. die beoordelaars se salarisrekening — alles ontken.11
Toe Perceval premier word, het Bankes, wat twyfel of die ministerie sonder Canning sou klaarkom, 'buite uitnodigingsafstand' gebly.12 Perceval het sy manifes van 8 Junie 1809 teenstaan ​​dat elke oorbodige amp afgeskaf moet word en die salaris verlaag moet word tot die van die waarnemende afgevaardigdes. Op 31 Januarie 1810 is Bankes onbestrede tot die finansiële komitee herkies en die voorsitter hervat. Die opposisie het hom aangemoedig deur drie van die genomineerdes van Perceval te verwerp, en toe Perceval in ruil hierteen die herlewing van die wetsontwerp weerstaan, het die huis die wetsontwerp deur akklamasie versoek. Banke het onafhanklik gebly: hy het gestem vir die toespraak, 23 Januarie, maar met die meerderheid van die opposisie vir die Scheldt -ondersoek op 26 Januarie en weer op 23 Februarie. Op 1 Maart was hy bereid om die weermag se ramings teen te staan 'n afdeling. Op 5 Maart was hy egter in die meerderheid van die regering en ontken hy die reg om die vertroulike verslag van Chatham teen die koning te veto omdat die kabinet geen grondwetlike bestaan ​​het nie. Op 9 Maart, in die debat oor die subsidie ​​aan Portugal, het hy ministers gewelddadig gekant. Die Whigs was nie verbasend 'twyfelagtig' oor hom nie, alhoewel hy in die minderheid was tydens die afhandeling van die Scheldt -ondersoek op 30 Maart. Intussen is sy vierde wetsontwerp op 26 Februarie in die Lords verwerp, en 'n vyfde op 20 Maart teen sy beter oordeel, is eweneens verwerp. Op 31 Maart kondig hy sy opposisie aan parlementêre hervorming aan, wat hy slegs ondersteun het 'op 'n tydstip wat hy vermoed dat die respekvolle deel van die samelewing vir hierdie veranderinge wou'. He voted against the release of the radical Gale Jones, 16 Apr., and against Brand's motion for reform, 21 May.
My skat. friend is well known for the independent manner in which his speeches and his votes are directed, sometimes to this, and sometimes to that side of the House a manner the most conformable to the theory of a perfect Member of Parliament.