Die vaquita bruinvis: op die rand van uitsterwing - diere Lees Meer
Hoof diere Die vaquita bruinvis: op die rand van uitsterwing
Die vaquita bruinvis: op die rand van uitsterwing
Die vaquita -bruinvis is 'n krities bedreigde spesie. Daar is nou 'n klein aantal oorlewendes wat die basis vorm vir toekomstige herstel.
Geskryf en geverifieer deur biochemie Luz Eduviges Thomas-Romero 27 Augustus 2020.
Die vaquita marina, (Phocoena sinus), is een van die ses spesies getande walvisse (bruinvisse) wat die familie van die phocenidae uitmaak. Hulle is die kleinste groep walvisse, so as volwassenes oorskry die vaquita nie 150 sentimeter en 50 kilogram nie.
Wat die habitat betref, het hierdie spesie sedertdien 'n uiters beperkte omvang word slegs in die Bo -Golf van Kalifornië -reservaat aangetref, in Mexiko. Die waters van hierdie golf wissel seisoenaal in temperatuur: van 14 tot 36 grade Celsius van Januarie tot Augustus.
Die vaquita -jachthaven val dus op deur sy belangrike aanpassing om groot jaarlikse temperatuurskommelinge te verdra. Die meeste foseniede is beperk tot die lewe in koue waters, onder 20 grade Celsius.
Hoe om die vaquita marina te onderskei?
'N Kenmerkende kenmerk van hierdie spesie is die uitstekende voorkoms van die lippe. Wat meer is, bolyf is donkergrys, terwyl die maag amper wit of liggrys is. Die vinne is proporsioneel groter as in ander bruinvisse.
Wat die rostrale profiel betref, is dit in baie opsigte stomp. Die vaquita lyk soos die bruinvis Phocoena phocoena, behalwe dat die vaquita dunner is.
Dit is verduidelik in terme van sy warmer habitat: die slanke liggaam verhoog die oppervlak / volume verhouding, bevorder hitte -afvoer. In hierdie spesie is hierdie argument ook gebruik om die bestaan ​​van groter aanhangsels te verduidelik.
Die Golf van Kalifornië is die tuiste van die baie gesogte totoaba -vis (Totoaba macdonaldi), bekend as witkroker of roncador. Ongelukkig is die vaquita -jachthaven en die totoaba soortgelyk in grootte en vorm, en daarom is hulle dikwels verward. Beide spesies loop die gevaar om uit te sterf.
Gedrag van seevaquitas
Hierdie raaiselagtige spesie is baie skaam en dit is nie ongewoon om dit soos dolfyne op die oppervlak van die see te sien spring nie, omdat dit eenvoudig verskyn 'n paar sekondes om asem te haal. Dit is bekend dat die vaquita vlak leef, dit wil sê minder as 50 meter.
Wat hul voedingsgewoontes betref, bestaan ​​hul dieet uit 'n verskeidenheid teleostvisse en inkvisse wat naby die wateroppervlak voorkom. Alhoewel sommige studies dit as eensaam beskryf, is waargeneem in klein groepe van tot 8-10 individue.
Soos baie ander phocenidae, gebruik die vaquita -bruinvis sonar as kommunikasiemiddel en navigasie deur sy habitat.
Die vaquitas by die poorte van uitwissing
Volgens die register van die International Union for Conservation of Nature (IUCN) word hierdie spesie as 'kritiek bedreig' (CR) geklassifiseer.
Trouens, die vaquita is die walvisse wat die grootste risiko loop: in 2017 slegs 18 volwasse individue is getel, dit is dus amper onmoontlik om 'n lewende eksemplaar van hierdie spesie te sien.
Dikwels, seevaquitas word gevang in visnette wat vir ander seediere bedoel is. Byvoorbeeld, in kieue vir garnale of vir totoaba. Trouens, sterftes in nette word erken as die ernstigste en onmiddellike bedreiging vir die voortbestaan ​​van hierdie dier.
Ander moontlike bedreigings wat voorgestel is, sluit in inteling depressie, blootstelling aan plaagdoders en ekologiese veranderinge as gevolg van verminderde vloei van die Colorado -rivier.
Wat is bekend oor die voortplanting van die vaquita -bruinvis?
Die voortplanting van die vaquita -bruinvis is dus sinchronies, geboortes vind plaas vanaf einde Februarie tot begin April. Daarbenewens word geglo dat seksuele volwassenheid tussen die ouderdomme van drie en ses jaar bereik word.
Dit is ook bekend dat hierdie spesie nie monogaam is nie, aangesien mans met soveel wyfies as moontlik paar. Verder het wyfies slegs een nageslag per swangerskap en laktasie duur minder as 'n jaar. Vaquitas kan voortplantingsiklusse van twee of meer jaar hê.
Die vermoë van 'n klein bevolking om te herstel na 'n ernstige afname, word sterk beïnvloed deur u voortplantingsbiologie.
Ongelukkig is min bekend oor baie belangrike reproduktiewe parameters van hierdie spesie. Die vaquita het in elk geval nog steeds 'n fokus van hoop, solank daar nog genoeg monsters nog leef.