tweak | DigitByte
Home » Tag Archives: tweak
DigiTweak free download
Alex Wei October 25, 2013	General Utilities, Utility, Windows Comments Off on DigiTweak free download Oktober | 2017 | Tannie Frannie
Die kwêvoëltjie is dood.
Vroeg vanoggend het ek hom ontdek en die lewelose lyfie opgetel. Hoe mooi is hy ten spyte van die dood! Sy pragtige ou loodgrys veertjies, die miniatuurstertjie nog heeltemal te kort en die vlerkies te kragteloos. In sy bekkie sit ‘n flentertjie gras, soos wat hy probeer het om self te eet.
Daglank wroeg ek aan bittere selfverwyt. Kon ek dan nie sien die kleinding raak swakker nie? Sy ouers het hom nie kom voer nie – waar was my verstand? Ag, had ek hom tog maar ook na Jean toe gevat!
Die droefheid ontaard in moedelose melankolie soos wat die wanhoop van die ouderdom my oorweldig. My lewe, kanse, tyd en geld is nutteloos verspeel…
Maar U sien ver, oneindig ver. U sien my honger, dors. Nog voordat ek kon skuld bely, druk U my aan die bors.
U Seun bring my – verlore mens – weer in die vaderhuis.
Ek haat ‘n luiperdboom
Toe ek die eerste keer ‘n luiperdboom gesien het, was hy vir my mooi met sy gevlekte stam en fyn, geronde blaartjies. Maar dit was voordat ek op ‘n erf met vyf luiperdbome beland het! Hulle mors verskriklik: derduisende blaartjies warrel die heeltyd rond, stukkies bas krul los en val af (dis wat die kenmerkende luiperdagtige kolle veroorsaak), droë takkies en saadpeule lê die hele wêreld vol. Dit sou ek alles kon vergewe – my kleinkindertjies speel immers te lekker met die peule wat ratel as dit geskud word en maak graag die takkies bymekaar.
Die luiperdboom voor Gabby se venster het egter verraad gepleeg teenoor die kwêvoëls wat vol vertroue hulle ou opgebondelde stokkiesnes in een van sy mikke kom bou het – drie verdiepings hoog bokant ‘n baksteenplaveisel. Afrikabome het stewige stamme en as die wind waai, staan hulle vas. Hierdie boom uit Brasilië met sy petietserige takke wieg vervaard heen en weer, soveel so dat die kwêvoëls se nes gister aan die een kant losgeruk is en die twee kuikens die koue nag op ‘n takkie langs die verrinneweerde nes moes deurbring.
Vanoggend het dit toe ook gebeur: een kuikentjie kon nie langer klou nie en het DOEF! voor Laatlam se voete op die plaveisel geval. Hy het die ou dingetjie opgetel – loodgrys veertjies en sulke groot, moeë ou kloutjies – en in ‘n boks-met-handdoek voor die verwarmer probeer bybring. Ons het egter geweet hier is kundige hulp nodig en vir die tweede keer binne twee weke het ek na Jean toe gery.
Die vorige keer het ek vir haar ‘n lemoenduifie gebring wat vier dae lank op Laatlam se erf deur sy ouers gevoer is (watter stryd was dit tog om hond en kat weg te hou!), totdat ons uiteindelik besef het hy kan nie vlieg nie. Toe bel ons die besonderse mense van “Wings in Need”. Ons leer hoe om die duifie warm te hou en elektroliete in te gee totdat ons hom die volgende oggend na Jean toe kan vat.
Sy is ontvangsdame by ‘n veearts en in haar passievolle hart is daar plek vir al die voëltjies wat na haar toe aangedra word. Sy tel die duifie op en terwyl sy praktykreëlings tref en mense te woord staan, koester sy die kleinding teen haar lyf. Watter wonderlike gebaar! Gedurende die afgelope paar dae se bekommernis oor die kwêvoëls het ek my getroos met die wete dat Jean daar is…
Sy tel die kwêvoëlkuikentjie op en nooi my saam na die hospitaalkamer. Daar word hy versigtig op ‘n ‘bersie bo-op ‘n elektriese verwarmingskussinkie neergelê en toegemaak. Jean sê sy kan nie waarborg dat die outjie dit gaan maak nie, “…but if our Father wants to take them home, that’s also okay…” Sonder dat sy dit besef, gee sy my ‘n gedagte om aan vas te klou, want ek is so hartseer.
Alle eer aan die mense wat met eindelose geduld en uithouvermoë hierdie ou skepseltjies red en rehabiliteer! Dankie aan elke veearts wat omgee en hulle fasiliteite verniet aan die optelvoëltjies beskikbaar stel – hulle werk het voorwaar ewigheidswaarde.
Vannag is vir die ander kuiken die tweede nag in die koue op daardie ellendige luiperdboomtakkie…
Laas Saterdagmiddag kon ek en my drie “katvriendinne” saam gaan koffiedrink. Dis altyd ‘n spesiale geleentheid, want in ons almal se lewens is tyd op verskillende maniere ‘n groot faktor.
Mi het ‘n spesiale katvaste tuin, met klimrame en bokse en allerlei katbederfies. Hier woon niks minder nie as 20 volwasse katte! – katte wat uit verskeie haglike omstandighede gered is en wat toe nooit ‘n eie huis kon kry nie. Om so ‘n paradys te skep en in stand te hou, is al bewonderenswaardig, maar Mi doen veel, veel meer: Dikwels word bedremmelde, piepklein katjies, êrens uit ‘n weggooiboks gered of in ‘n sloot ontdek, na haar toe gebring sodat sy die rol van hulle mamma kan vervul. Eindeloos geduldig sit sy hulle met ‘n drupper en voer, maak hulle verwaarloosde ou ogies skoon, vryf die agterstewetjies sodat die liggaamsfunksietjies kan gebeur. Wanneer mens in haar yslike kattecrèche instap, begroet die fyn skreeustemmetjies van ‘n horde katjies jou. Soos die katjies selfstandig word, kry sy vir hulle huise – vir dié wat nie geplaas word nie, is daar die heenkome van Mi se kattetuin. Hierbenewens het sy ook ‘n volle huishouding: twee kinders, ‘n lewensmaat, nog huiskatte en honde. Hoe kry sy dit alles reg? Haar praktiese inslag blyk uit die klererollers (daardie taai papierrollers wat die kathare so effektief kan oppik – die uitvinder verdien ‘n Nobelprys!) langs die ingange tot kattetuin en kattecrêche, wat sy so amper ingedagte oor haarself rol wanneer sy klaar met die katte doenig was. Verder dra haar passie haar, want sonder hartstogtelike liefde vir hierdie sjarmante diertjies sou ‘n mens sekerlik nie so hard vir hulle kon werk nie…
Vir L het ek ontmoet toe sy die wilde wit kat begin voer het wat deur die eienaar agtergelaat is nadat hy flenters gekrap is in sy pogings om die verwilderde kat saam met hom te laat trek. L het soggens en saans op die verlate meenthuisie se stoep vars water en kos in silwerskoon bakke kom uitsit. (Daardie kat lê nou hier langs my rekenaar opgekrul. So af en toe spin sy om my te verseker dat sy nie omgee dat haar kosbakkie nog nooit weer so skoon was soos destyds toe L vir haar gesorg het nie.) L voer ook al jarelank ‘n kat wat langs ‘n paadjie naby haar meenthuis woon en sy beleef dikwels avonture met verdwaalde en verwese katte.
Dan is daar M. Wat kan mens sê van iemand wat haarself so dryf? Ek kan haar maar net kopskuddend bewonder. Saterdagmiddag moes sy vroeg loop, want sy en ‘n maat sou iewers gaan katte vang. Sy het spesiaal-gemaakte staalhokke met hekkies wat toeklap wanneer ‘n kat se gewig op die bodem registreer. Verder het sy ‘n lepel en ‘n blikkie vis as gereedskap: sy stel die hekkie en pak ‘n spoortjie vis tot op ‘n strategiese plek binne-in die hok en voilá: nog ‘n straatkat is gered. Dis egter net die begin: nou steriliseer ‘n roepingsbewuste veearts die kat teen kosprys (uit M se sak), waarna sy die kat gaan terugplaas in die vertroude omgewing waar hy gevang is. Tweekeer ‘n week gaan voer M nou al die katte wat sy so van uiterste ellende en onbeheerste voortplanting gered het. Sy ry die hele Pretoria plat: Weskoppies, Steve Biko, Sunnyside, Arcadia…Haar avonture laat my om die beurt skaterlag en ril en huil. Saterdagaand halftien Whatsapp sy: Ek sit in die ysige wind en hou ‘n hok dop. Ek voel na huil maar moet net uithou. Wens vir huistoe gaan! Sy het kwart voor 12 daardie nag eers tuisgekom…maar sy het haar missie suksesvol afgehandel.
Hier is M se Whatsapp oor haar program vanoggend: Moes ‘n klein katjie wat ‘n huis gekry het (waaroor ek baie dankbaar is!) Waterkloof-veearts toe vat, moes ‘n kat binne Checkers wat ek oornag gevang het (waaroor ek vreeslik dankbaar is want ek het gesukkel daarmee) gaan haal en veearts toe vat vir sterilisasie. Nou muffins bak vir W wat haar inneem en petsmince kook vir hospitaalkatte vir vanmiddag.
Net eenkeer het ek saam met M op so ‘n vangekspedisie gegaan. Die hokke is swaar en die omgewing gewoonlik onherbergsaam. Dis hartbrekende, fisies veeleisende, ondankbare werk wat bomenslike geduld verg. Maar ai, watter ervaring was dit tog om te sien hoe my sagmoedige, beskeie vriendin in ‘n vurige kruisvaarder verander! Sy dra die hokke asof hulle veerlig is en gee besliste bevele. Sy stuit nie vir donker agterstraatjies of vyandige opsigters nie. Sy vorm ‘n bondgenootskap met vriendelike perseelwagte en beloof hulle dat die Here hulle sal seën omdat hulle hul oor die katte ontferm. Haar onverskrokke passie is absoluut verstommend.
Vir die lelike, wilde wit kat is ek ekstra lief, want dis sy wat gemaak het dat ek hierdie drie besonderse mense kon leer ken.
Die ineenstorting van ‘n huwelik bring onberekenbare pyn.
Kamee: Hulle sit op die bank in die kinders se sitkamer – ouma met die peutertjie in haar arms; oupa met die kleutertjie styf teen hom aangevly. Ouma onthou ‘n ou foto’tjie, geneem op die oggend van hulle troudag, van haar streepkat wat net so onder Gewese Liefling se beskermende arm geskuil het soos wat die kleutertjie vanoggend doen. Oupa het vandag amptelik en plegtig vir ouma kom vertel van die nuwe liefde in sy lewe…
Middelkind het sy pa se mooi mond geërf; wat my liewe skoonma met die kleine babatjie in haar arms sy “scallop”-mondjie genoem het.
Nou-die-dag sit ek en afkyk op die slapende peutertjie van Middelkind se broer Laatlam en besef skielik dat hierdie kleinding in die derde geslag sy oupa se mooi mond herhaal!
‘n Rukkie terug het my liewe skoondogter gewonder waar hierdie einste peutertjie die effense kuiltjie in sy kennetjie vandaan kry. Ek het stilgebly, maar my vermoede dat dit van my af is, is bevestig toe ek ‘n ou swart-en-wit foto opdiep – daarop, in die heerlikheid van my jeug, is die kuiltjie duidelik sigbaar.
Wat maak hierdie ouma nou met die skrynende hartseer dat sy nooit hierdie ontdekkings met haar Gewese Liefling sal kan deel nie?
Sy kan haar kamer soos ’n boomhuisie laat voel.
Sy verstaan dat ’n bondel takkies, ’n hopie klippies en ’n handvol sade kosbare skatte is wat bewaar moet word.
Haar ore is spitser as ’n kat s’n.
Sy het oë in haar agterkop.
Les bes: sy kan die krokodille wat onder die trap woon en hap-hap na die dogtertjie se voetjies as sy na die boomhuisie toe klim, met een skop verwilder.
Sy is bevoorreg, begenadig en dankbaar.
Sy is ’n ouma.
Dae lank nadat Hester hierdie uitdaging gerig het, pieker ek nou al daaroor.
Ek hoor my mammie se stem: “My kind, jy is nou al omring deur ’n kring grynsende bobbejane wat jy agter die bult gaan haal het!”
Dan onthou ek dat die Bybel ons 365/6 keer bemoedig: “Moenie bang wees nie / wees nie bevrees nie!”
Een keer vir elke enkele dag van die jaar…