Desember | 2016 | Slaai Sonder Blare
Ek vloek. Ek gaan nie my kop in skaamte laat sak oor ek van kragwoorde hou nie. Ek skree nie onder-die-belt-kruwoorde oor berge en dale nie, gebruik nie die naam van enige god ydelik nie en ek tel my klinkers soos die situasie homself voordoen, maar engelkind met vlerketong is ek beslis nie.
Ek raak nie net moeg nie, ek raak ook gatvol. Ek word nie kwaad nie, maar ook de bliksem in, moerig en bedonnerd. En ek weet, hierdie is nie ‘n koppie tee waaraan almal ewe gemaklik sluk nie. Dis oukei. Ek is oukei om nie jou oukei te wees nie.
Studies bewys dat ouers wat vloek, nie skade aan hul bloedjies se psige berokken nie, maar oor die algemeen eerliker is met hul kinders en gemakliker verhoudings met hulle het. Eggenote wat vloek se huwelike hou langer as die rein mondjies, want sielkundiges reken dat vloek ook maar emosionele gesprekke is. Vrouens wat vloek lewe langer, want hulle gee minder om oor sosiale druk en wat die koeksistervereniging klets, dus is hulle gelukkiger en stres hulle minder.
Nou kyk, ek sê nou nie jy moet die P-bom in die middel van die Kersdiens by die plaaslike kerk laat val nie. Ek reken dit is onvanpas om vir jou baas te verduidelik hoe %!@#$%* moeg jy is. Soos alles in die lewe is daar ‘n tyd en plek vir ‘n kragwoord of tien. Ek vloek as ek kwaad is… en voel dan beter. Ek gebruik die krag van ‘n woord om ongekende vreugde uit te druk. Ek is kru om humoristiese skoktegnieke aan te wend om dragtige oomblikke te laat geboorte skenk aan vryheid.
Waar, wanneer en saam wie ons vloek, is net so belangrik soos watter vloekwoorde ons nuttig. Ek tel my woorde saam Ouma Groot, dink oor vokale as ek my omgewing aanskou en ná ‘n glasie wyn, word konsonante heroorweeg voor uitdrukking. Maar helaas, ek vloek graag. Seep help nie, peper is nou ‘n voorliefde en ongeloof as reaksie laat my innerlik krul van vreugde. Dis maar hoe ek geneties opgefo…eter is.
Ek hou van wie ek is, leer daagliks lesse en ek is baie gemaklik in my gerekte vel, met die woordeskat van ‘n matroos, my hart soos ‘n omgee-taxi en die oorgawe waarmee ek graag ‘n nuwe dag aanpak. Ewekansig. Onverpoos. Flambojant. Fantasties. Nie uit ‘n oude doos. Die lewe moenie te ernstig opgeneem word nie, ons almal sterf tog eindelik… jy moet net kies of dit met ‘n frons… of met ‘n moerse glimlag gaan wees.
Ons het mekaar gegroet by die skool. Die einde van die akademiese termyn het aangebreek en ons loop in verskeie rigtings. Party vlieg huis toe, ander ry met Jan Tuisbly se motortjie en ander gaan sommer net avontuur soek deur te ontdek en rond te loop.
My beker loop oor, want ek loop nie ‘n alleenpad nie. My boetie, sussie en peetkind is op die vliegtuig… op pad om die Kerstyd hier by ons deur te bring en ek sal jok as ek sê ek is nie kinderlik opgewonde nie. Die tyd tot hulle aankoms moet nou net uitloop. Die oploop na hierdie vakansie was propvol afwagting en ek verwag dat ná afloop van die vakansie gaan ek weer herlaai wees. En só loop ek vandag die pad:
Ek waggel nie en al is my bene vol selluliet, blou kolle en spatare, huppel ek meer as wat ek voete sleep. Ek het sekerlik die mees onpaar, onvroulike mielietrappers met skewe tone en knoppe wat vreemdelinge laat gril, maar hierdie voetjies het my oor kontinente gedra. Ek loop nie soos ‘n hoender wat wintersvoete het nie, al dans ek soos ‘n donkie op dagga.
My man raak liries oor die loop van sekere gewere en skroom nie om te laat loop as die omstandighede goed is vir ‘n kopskoot nie. Hoe langer die loop is, hoe langer word die projektiel blootgestel aan die druk van die ontploffing in die kamer en hoe vinniger gaan die koeël die loop verlaat. Die lewe werk ook so: hoe langer jy in die onder druk geplaas word, hoe vinniger kan jy loop.
Ek loop nie te koop met hierdie insig, allemintige algemene kennis of wonderlike wysheid nie, maar ek weet dat dit nie die moeite werd is om op eiers te loop nie. Ek laat loop met gereelde komplimente, goeie rooiwyn, beter geselskap en die beste uit-die-maag-lag-humorsin wat ek kan optower. Ek jaag so min as moontlik mense op loop en bly liefs uit die loopgrawe van die lewe. My gedagtes loop gemaklike draaie en mense kom loop lê maklik in my hart. Ek weet om weg te loop vat dikwels meer moed as om stil te staan en te veg. Ek verstaan ek moet lig loop vir sekere mense, maar selfs vir hulle is my wens vandag dieselfde. Ek groet kollegas en vriende tot die nuwe jaar, met die eenvoudige, eerbare woorde wat my mond verlaat, want dit waarvan die hart vol is, loop mos uit by die mond. In hierdie eenvoudige woorde, lê wense van veiligheid en vrede en liefde en guns en vergifnis en vryheid opgesluit, so lees gerus tussen die lyne:
Tot ons paaie weer kruis, mooi loop.