Air Cleaner #49477 - Detail Information from HeavyTruckParts.Net
Tweet Air Cleaner$84.65
Tag #: H000607 OEM #: H000607 HOOD: AIR CLEANER HOOD 7" BONNET Members.StreamateTV.com - ValerieWeeknds Profil
Lade ValerieWeeknds Chat...
Maße: 27-24-34" (69-61-86cm)
Very beautiful and satisfying Versindaba » Piet Grobler
Posts Tagged ‘Piet Grobler’
Posted in Binneblik, Philip de Vos | 2 Kommentare »
Philip de Vos: Mozart en das Kleine Poeplein
Skielik besef ek dit is al weereens tyd om (miskien voorlopog) koebaai te sê en hierdie keer is dit met n baie goeie rede al klink dit miskien bietjie na een van Cecilia Wessels se afskeidskonserte toe sy jaar na jaar tot siens gesê het, want ek het weliswaar verlede jaar voor ’n lang oorsese reis óók tot siens gesê.
Ek is onlangs genader om ’n radio-reeks van 13 episodes van 50 minute oor my gunsteling komponis Mozart te skryf, en die volgende paar maande is daar GROOT dink en navorsing wat vir my voorlê, maar as ’n bietjie troos plaas ek my strokiesteks oor Mozart wat in Junie 1999 in De Kat verskyn het en wat deur die wonderlike Piet Grobler geïllustreer is.
MOZART EN DAS POEPLEIN
Klein Wolfgang was ’n liewe kind
Nêrens kon jy beter vind.
Op vyf speel hy alreeds klavier.
Skryf gawe wysies uur na uur.
Dus het die Keiserin beveel
dat hy in Wene moes gaan speel.
Op pad daarheen moes hul soms stop –
dan eet klein Wolfgang boontjiesop
plus sauerkraut, ja ek’s bevrees –
mens weet reeds wat sy lot gaan wees.
In Schönbrunn speel die kind hom voos
voor die vorstin met al haar kroos.
Hy was so klein, hul oe! en a!
Maar Wolfgang sê g’n boe of ba.
Hy konsentreer, hy byt sy lip
toe daar ’n windjie hom ontglip …
Die keiserin was erg geskok:
“Wie het die nare klank ontlok?”
Prinsessie Marie Antoinette
sê: “Oepsiedysie! dit was pret!
Al is die naklank ietwat goor
sa ék nooit dáároor kop verloor!”
En Wolfgang sê: “Ja, das war meine.
Das Poeplein ist nur eine kleine!”
Vir dié wat dink die storie’s kaf,
sleg van smaak en grof en laf:
Los gerus jul simpel griewe –
en lees maar self die Mozart-briewe.
Tags: Marie Antoinette, Piet Grobler
Philip de Vos: 15 April 1912
My obsessies oor die jare het gekom en gegaan: maar een het gebly:
Eers was daar die Little Lulu-comics wat ek so ywerig in die vyftiger-jare versamel het en toe aan my oom Paul geleen het. En toe hy twee weke later weer kom kuier, was dit met ‘n handvol Little Archie-comics wat hy by die Plaza bioskoop by ‘n skoolmaat omgeruil het vir my geliefde Little Lulu. Dit was ‘n verlies wat vir my jare geneem het om te oorkom. Elke paar maande vir dekades lank het ek gedroom dat ek hulle weer terug het, en in my drome het elke comic intussen gegroei tot die dikte van ‘n Statebybel – en hier word ek toe soggens op ouderdom 60 wakker en word ek weereens bewus van my verlies van vyftig jaar tevore.
In 2005 ontdek ek op die internet dat die volledige Little Lulu-reeks na al die jare deur Dark Horse Books herdruk word. En nou, begin 2012 sit ek met 29 koffietafel-volumes van meer as 200 bladsye elk van elke Lilttle Lulu-comic wat ooit gepubliseer is.
Maar nou besef ek dat my drome van destyds skielik êrens heen verdwyn het en ek wonder of dit liewers maar ‘n droom moes gebly het, in plaas van die ongelese volumes op my boekrak.
En dan was daar my obsessie met die films van Federico Fellini en hier sit ek nou met al die DVDs van sy films – behalwe die heel laaste La Voce della Luna wat nog nooit op DVD uitgereik is nie, en dalk is dit beter so, want anders is daar niks meer om oor te droom nie.
Maar die ander obsessie wat nou alreeds 59 jaar met my saamloop is die storie van die Titanic.
In 1953 het ek in Bloemfontein in die heel voorste ry van die Vaudette- bioskoop gesit en gesien hoe Clifton Webb vir Barbara Stanwick tot siens soen en dan saam met sy seun op die dek staan terwyl die skeepsorkes Nearer my God to thee speel voordat die skip wegsak in die dieptes van die Atlantiese Oseaan.
Dit was my eerste kennismaking met die gebeurtenis van 15 April 1912 en van toe af, vir jare lank, het ek elke boek oor die Titanic gekoop, en al die films gesien: A Night to Remember ; S.O.S. Titanic; Raise the Titanic; daarna ‘n TV-reeks met en uiteindelik die bekende film Titanic met Leonardo di Caprio.
En in 2008 by die Titanic Artifacts Exhibition in die Science Centre in Londen koop ek ‘n nekhangertjie met ‘n stukkie steenkool uit die Titanic se ruim – die enigste artifak wat toegelaat is om aan die publiek verkoop te word.
En nou is dit April – en op 15 April presies 100 jaar gelede het hierdie weeldeskip met die rykste van die rykes en die armste van die armes op sy nooiensvaart gesink. Nes die Twin Towers-ramp is hierdie sekerlik die grootste ramp wat ons in moderne tye getref het.
En alreeds in 1912 het die eerste vers-bundels verskyn deur mense wat deur die ramp aangegryp is, baie van die gedigte maar vrotserig byna soos dié van die Briels oor die destydse Coalbrook-ramp of die prul wat baie sogenaamde digters op Facebook-blaaie plaas met ‘n kopiereg-teken, net asof iemand hulle braaksels sou wou steel.
Ek wil graag twee gedigte noem. Die eerste is van Thomas Hardy, meer bekend vir sy romanwerke soos Tess of the D’urbervilles en Far From the Madding Crowd.
Dit is tog wonderlik dat daar op die internet deesdae ontledings is van bekende gedigte. Van hierdie een is daar talle met slegs ‘n druk van ‘n knoppie by Google en die woorde: Poem Analysis: The Convergence of the Twain. Miskien is dit ‘n lui manier om ‘n gedig te verstaan, maar dit dien tog ‘n sekere doel.
Selfs ek het op ‘n stadium Titanic in een van my versies ingewerk – maar hier was dit beslis ‘n ligter aanslag en glad g’n gespottery nie, maar wel oor Hans Andersen se Klein Meermin wat baie jaloers geword het toe sy vir Leonardo di Caprio en Kate Winslett op die boeg van James Cameron se Titanic sien staan het.
woorde: Philip de Vos; illustrasie: Piet Grobler
En terloops, van die Klein Meermin gepraat, ‘n klompie jare gelede was ek en Peter in Kopenhagen en volgens die besoekersboek was die meermin-beeld ‘n moet vir alle besoekers. Reisgids in die hand het ons haar in die hawe gaan soek, maar nes die Titanic was daar niks op aarde te sien nie, behalwe ‘n klomp Japannese toeriste wat ywerig foto’s geneem het van ‘n doodgewone rots wat uit die water gesteek het.
Daardie aand moes ons in die plaaslike koerant lees: “Vandale het gisteraand die kop van die beroemde meermin-beeld afgesaag.”
Ja, so is die lewe: party rampe is mensgemaak, ander soos die sink van die Titanic, miskien nie – en ja, my obsessie met die Titanic is nog lank nie verby nie.
Tags: Fellini, Little Lulu comics, Piet Grobler, Thomas Hardy, Titanic