Die probleem met weermag-polisiëringArgieffoto. (Foto: Potchefstroom Armed Forces Day, Facebook) Die ontplooiing van die weermag in streke en gebiede wat deur misdaad geteister word, mag dalk op die oog af aanloklik en doeltreffend lyk en klink. Ons land word op elke sosio-ekonomiese vlak ernstig deur misdaad geraak. Hierdie buitengewone maatreël laat ons egter met groot vrae. Eerstens moet daar bepaal word of die ontplooiing van die weermag op ŉ praktiese vlak ŉ verskil gaan maak aan die verskeie misdaadprobleme wat ons land se gemeenskappe in die gesig staar. Militêre opleiding en die uitoefening van hul gedelegeerde mag om legitieme geweld teen ŉ staat se burgers uit te oefen is konfronterend van aard. Weermaglede word opgelei om beheer te neem in omgewings en om bedreigings te neutraliseer. Weermaglede is egter nie opgelei om misdaad te ondersoek nie. Op voetsoolvlak behels die weermag se teenwoordigheid slegs dat lede omgewings en gemeenskappe omring en toegang streng beheer. Eenvoudig gestel, is die weermag opgelei om oorlog uit te voer en die polisie om misdaad te verhoed en te ondersoek. Die ontplooiing van die weermag is egter slegs ŉ pleister wat geplak word oor ŉ probleem wat veel groter is. Tweedens, die teenwoordigheid van ons weermag in gemeenskappe laat vrae ontstaan oor ons demokrasie en staat. Die huidige misdaadprobleem het ontstaan weens ŉ staatsbeheerde diens, die Suid-Afrikaanse Polisiediens, wat reeds nie funksioneer soos dit veronderstel is om te funksioneer nie. Om nou egter te glo dat dieselfde staat wat in die eerste plek misluk het, skielik die probleem gaan oplos deur ŉ mag wat onopgelei en onbekwaam vir die taak is, is kortsigtig. Die misdaadprobleem in Suid-Afrika is meer omvattend as wat ons sosialemedia-behepte minister van polisie ons wil laat glo. Eerder as om te fokus op die velkleur van ons polisiediens behoort ons te fokus op hul doeltreffendheid. Die huidige SAPD-hoofbestuur is die eerste probleem wat aangeraak moet word indien ons ernstig is oor misdaadbekamping. Verder, op filosofiese vlak is die ontplooiing van die weermag in ons gemeenskappe kommerwekkend. Weermaglede skep ŉ vyandige gevoel van “ons-en-hulle”. Deur die weermag op ons strate en tussen ons burgers se huise te vestig, definieer ons ons eie burgers as vyande. Dit kan egter ŉ tweeledige uitwerking hê: Die slagoffers van bendegeweld, dwelmmisdade en moorde word blootgestel aan troepe wat nie oor die vermoë beskik om met slagoffers te werk nie, iets wat reeds bestaande trauma slegs gaan vererger. Die verdagtes binne ons gemeenskappe word hanteer as vyande wat geneutraliseer moet word. Op geen vlak is dit aanvaarbaar in ŉ veronderstelde funksionerende demokrasie nie. Die weermag wat beweging in ons gemeenskappe beheer, maak ernstig inbreuk op die lede van daardie gemeenskappe se burgerlike regte. Nie net is hulle en hul gemeenskappe slagoffers van buitensporige misdaad nie, maar word nou ook slagoffers van ŉ staat wat beheer verloor het en dit nou deur magsvertoon probeer terugkry. Ons kort nie ŉ oorlog teen misdaad en dwelms nie. Ons kort oplossings vir ernstige sosiale probleme. Ons kort ŉ staat wat sy rol vervul voordat hy dit hoegenaamd oorweeg om sy eie mandaat verder uit te brei.