In Johnnie se tuin was daar 'n mooi dam met waterlelies en goudvissies daarin. Daar was 'n brug oor die dam, en daar was 'n kunsmatige waterval waaroor die water gevloei het wanneer Pappie die water aangedraai het - dit het hy gewoonlik gedoen wanneer daar besoekers was.
Die omgewing was beplant met struike, en dit het daardie deel van die tuin baie mooi gemaak. Die dammetjie het so onskuldig gelyk dat 'n mens nie sou verwag het dat seuns en dogters daar in die moeilikheid sou kom nie.
Om die waarheid te sê, het daar alreeds so baie dinge by daardie dam gebeur dat Moeder 'n reël gemaak het dat kinders nie daar mag speel sonder haar spesiale toestemming nie.
Nog daardie oggend het sy gesê, "nee" toe Johnnie om toestemming gevra het om daar te speel. "Al jou mooipraatjies sal niks help nie, jy mag nie vandag daar speel nie," het sy beslis gesê. "Jou klere is nog skaars droog van nou die dag se inval. En wat meer is, jy weet mos dat mevrou Norman en Mary ons vandag kom besoek."
"Goed, Moeder," het Johnnie en Joan albei gesê. Maar ten spyte van die kinders se beloftes, het alles nie goed afgeloop nie, want Mary was 'n baie woelige mensie. Toe sy die dam sien, het sy opgewonde uitgeroep, "Wat 'n mooi dammetjie, kom ons gaan daar speel!"