Die Hervormingswet van 1867 - Daarbenewens - 2021
Die Hervormingswet van 1867 was die tweede groot poging om die verkiesingsproses van Brittanje te hervorm - die eerste was die Hervormingswet van 1832. Die Hervormingswet van 1867 is behoorlik getiteld die Wet op die verteenwoordiging van die volk 1867.
Daar is in die vroeë 1860's beweeg deur lord John Russell. Sy pogings is egter in die wiele gery deur die Britse magtigste politikus van die tyd - Lord Palmerston wat teen enige vorm van verandering gekant was.
Die dood van Palmerston in 1865 het Russell die geleentheid gebied wat hy nodig gehad het toe hy premier geword het. Russell wou die stem gee aan 'eerbiedige werkende mans', maar sou ongeskoolde werkers en die armes uitgesluit het. Met die oog hierop sou die middelklas steeds 'n groot rol gespeel het in 'n verkiesing.
Russell se wetsontwerp het die liberale party verdeel. Daar was diegene wat sy wetsontwerp ten gunste van die regte vooruitsig verkies het. Maar daar was 'n paar liberale - die Adullamiete - wat meer konserwatief was en met die Konserwatiewe Party saamgestaan ​​het om die wetsontwerp te verslaan.
Die gebrek aan entoesiasme vir verandering in die parlement het tot Russell se bedanking in Junie 1866 gelei.
Russell is vervang as die leier van die Liberale Party deur William Gladstone wat dit duidelik gemaak het dat hy die uitbreiding van die franchise verkies.
Die nuwe premier was Lord Derby, 'n konserwatiewe. Sy kanselier van die skatkis was Benjamin Disraeli. Ironies genoeg is Gladstone deur Disraeli ondersteun in sy begeerte om die franchise uit te brei. Disraeli was bekommerd dat die Konserwatiewe Party gesien kan word as 'n party wat nie hervorming verkies nie. Hy vrees dat die toekenning wat met hervorming gepaard gaan, na die liberale party sou gaan. As die Konserwatiewe Party die hervorming ingestel het, sal hulle die krediet daarvoor kry, glo Disraeli.
In 'n poging om Gladstone te onttrek, het die konserwatiewe 'n wetsontwerp ingestel wat meer verreikend was as wat baie politici verwag het. Russell se begeerte om die 'eerbiedige werkende mans' te bevorder, is uitgebrei om die meeste mans wat in stedelike gebiede gewoon het, effektief in te sluit. Disraeli het geglo dat die nuut-gefrustreerde mans die konserwatiewe bedank vir hul nuwe politieke status en vir die party sal stem. Hierin was hy korrek, aangesien die konserwatiewe die verkiesing in 1874 gewen het - hoewel dit uitsluitlik te wyte is aan die feit dat die nuwe kiesers hul dank aan die konserwatiewe uitgespreek het, twyfelagtig is.
Die Hervormingswet van 1867 het 1.500.000 man bevorder. Alle manlike stedelike huishoudings en manlike huisbewoners wat £ 10 per jaar huur vir ongemeubileerde akkommodasie, het stemreg. Die daad het die kiesers verdubbel. 52 sitplekke is van klein dorpies (minder as 'n bevolking van 10 000 soos Chichester, Harwich en Windsor) na die groeiende nywerheidsdorpe of -tore versprei. In Birmingham, Leeds, Liverpool en Manchester het hul verteenwoordiging toegeneem van 2 LP's tot 3 LP's. Die Universiteit van Londen het ook 'n setel gekry. Die provinsies Cheshire, Kent, Norfolk, Somerset, Staffordshire en Surrey het almal 6 LP's gekry in plaas van 4.
In 1868 het Skotland sewe nuwe LP's gekry, aangesien 'n paar nuwe kiesafdelings geskep is of bestaande kiesafdelings uitgebrei is. Die verteenwoordiging in Ierland het dieselfde gebly.
Die Hervormingswet van 1884
Die Hervormingswet van 1884 (streng die Wet op die Verteenwoordiging van die Volk 1884, hoewel dit ook bekend was as die Derde Hervormingswet), was die derde ...