Indiana University (Bloomington) ~ Wise Desire
Open Air Preaching- Indiana University (Bloomington) - Kerrigan Skelly http://www.blacksheepwools.com/ewe-re-fab-ewe-lous-vanessa-bee-greeting-card.html 29901 Ewe're Fab-Ewe-Lous! Vanessa Bee Greeting Card http://www.blacksheepwools.com/media/catalog/product/s/1/s147.jpg 1.99 GBP InStock /Accessories/Knitting/Vanessa Bee /Accessories/Gifts Ewe're Fab-Ewe-Lous!<br /> <br /> Vanessa Bee Greeting Card.<br /> <br /> Pink Envelope.<br /> <br /> Includes Real Sheep's Wool. 1.99 add-to-cart 2015-04-21
S147 Vanessa Bee Junie | 2019 | MaanKind
Drome is vir slaap
22 Saterdag Jun 2019
Daardie ou cliché van “If you can dream it, you can do it” hou nie meer vir my water nie. Dis eenvoudig lagwekkend om groter te droom as jy nie eers die huidige realiteit kan laat funksioneer nie.
Hierdie siniese stelling maak ek terwyl mense stry oor ons President se droom van ‘n nuwe stad, met hipermoderne skole, hospitale en die nuutste tegnologie; terwyl dit wat beskikbaar is, in die grond in bestuur word. Opleidingsfasiliteite sluit oral en standaarde verlaag tot op ‘n lagwekkende punt. Hierdie afdraande pad het nou in ‘n spiraal beland. Kan CR se droom ons daar uitlig? Malema is reg as hy sê ons is nou wakker, daar moet nou gedoen word.
Maar wat kan ek doen? Ek kan nie ander se seer en siek fix nie, ek kan nie my dorp of my land fix nie. Hopelik kan ek myself nog fix. Voortaan gaan ek nie meer my energie fokus op iets waarteen ek magteloos is nie.
Meeste van ons lyk al soos ‘n ou fietsband uit die sewentigs met soveel Patch & Solution op van al die traumas wat ons en ons naastes in hierdie land beleef wat ons moet verwerk en aanvaar en oor rou, dat die fietsband lyk soos ‘n laslappieleerbaadjie uit die tagtigs.
Van nou af konsentreer ek op myself en my eie kringetjie, op dinge wat ek kan beheer en my gelukkig maak. Ek neem kennis van wat om my gebeur en ek doen wat ek kan.
Droom gerus, maar dink en doen terselfdertyd. Niks gebeur vanself soos in flieks, romantiese fiksie of cliché’s what klakkeloos gedeel word, sonder om regtig daaroor te dink en dan iets daaraan te doen nie.
Dreams are good friends when you’re lonely, indeed. Drome kan troos, dit gee hoop. En ons kan saam met John Lennon Imagine…
Die blou baadjie
In 2014 het ek iets geskryf oor ‘n diep vriendskap, wat my die grootste vreugde, maar ook die grootste pyn ooit besorg het. Hierdie is die verkorte, meer gedempte weergawe.
Vandag voel ek vry! Ek het ŉ blou baadjie wat my nog nooit gepas het nie, uitgegooi by die ander ou klere. ŉ Baadjie wat amper nege jaar in my kas gehang het, en ek net een keer vir ŉ kort rukkie aangehad het, omdat hy my sleg pas. Netjies opgevou in die mandjie by die ander goed, reg om weggegee te word.
Op ŉ paar dae na, is dit nou nege jaar sedert my hartsvriendin se man haar doodgeskiet het. Koelbloedig, eers vyf skote in haar bors met ŉ rewolwer, en toe het hy haar gesig met ŉ haelgeweer weggeblaas. As ek jou nie kan kry nie, sal niemand anders ooit weer in jou mooi gesiggie vaskyk nie. Dit is hierdie woorde wat in ŉ vyftien-jarige dogter se brein gegraveer is, net voordat sy histeries begin skreeu het. Die geskreeu het oorgegaan in rou kreune, skaars hoorbaar, waar sy soos ŉ fetus in ŉ bondeltjie langs haar ma gelê het. Sy het nooit die haelgeweer se tweede skoot gehoor, wat haar pa se bloed en breins oor die mat en meubels versprei het nie. Ook oor my stoele, wat ek vir haar geleen het.
Ek hoef nie my oë toe te maak om die prentjie te sien van die dogter wat by Rosebank Mall se roltrappe afhardloop, en uitasem sê: Ek hoop nie tannie het klaar kaartjies gekoop nie, ons kan nie meer fliek nie, ons trek, en tannie-hulle moet kom help. Die reëling was altyd dat die een wat eerste daar is, solank die kaartjies koop, vir twee ma’s met twee dogters.
As ek terugdink aan my rooi Mini, sien ek altyd hoeveel bondels klere, en los bakke, en los stukke meubels op een slag in so ŉ klein karretjie kan pas. En ek dink hoe vinnig, en hoeveel keer mens tussen Roodepoort en Randburg in een middag kan ry. Die adrenalien wat energie gee om nóg ŉ keer met ŉ stel trappe op te klim. Die genade om ŉ kind wat in ŉ woedebui byna verwurg is, se nek saggies met salfies in te vryf, voor ek hom op ŉ bus laai na sy tannie toe.
Dit alles het my met net genoeg energie gelaat, om met ŉ oop gesig te lieg toe hy my na haar vra: Nee, ek het nie ŉ clue nie, ek het gister laas met haar gepraat. Mens kry egter genade en krag, om nie ŉ man te haat (of te antwoord) wat vir jou sesuur die oggend aan jou kombuistafel skreeu: “Ek sal haar fokken dóódmaak as ek haar kry, en dit sal jóú skuld wees! Dis jý wat allerhande bliksemse idees in haar kop gesit het!”
Dis verbasend om te sien hoe ŉ lyksbesorger so ŉ flenter-gesig bymekaar kan trek, en plak, om bloedloos bleek, ŉ stuk gesig so tussen wit satynvoue te rangskik, dat dit amper herkenbaar, sy, is. Wit, koud en hard.
Dit was toe maklik om vir die dooie vrou te sê: Ek sal na jou kinders kyk, ek sal kyk dat hulle groot kom.
Iewers het ek krag vandaan gekry om haar dogter genoeg te kalmeer om lank genoeg op te hou ruk en bewe, om in die kerk te hoor wat die predikant sê. Of eintlik, vir die familie se onthalwe, deur die diens te sit. Die familie wat meer bekommerd was oor die geskiktheid van ŉ donkerblou fluweel aandrok wat die kind wou dra, want dis die laaste ding waaroor sy en haar ma gepraat het, die blou rok wat sy aangepas het.
Dis met dieselfde blou aandrok wat ek haar direk na die roudiens na haar gunsteling restaurant geneem het, waar sy gereeld saam met haar ma gaan eet het. Waar die kelnerin, Gaby, ja Gaby was haar naam, haar vasgehou het sonder om ŉ woord te sê, want sy het ons goed geken.
Twee hoërskoolkinders het dapper aangegaan om alles uit te sorteer, om ŉ garage verkoping te hou van oortollige klere en meubels. Met eenkant ŉ hopie, met ŉ paar baadjies vir my, want ek weet tannie het so van die groen baadjie gehou, en die bloue. Sulke dinge soos om briewetasse leeg te maak, en boeke uit te soek het hulle besig gehou. Clarissa Pinkola Estés se Women who run with the wolves ook op my hopie, want my ma het gesê Tannie moet beslis hierdie boek lees. Twee kinders het met boedelberedderaars en eksekuteurs gepraat en onderhandel.
Daar was dingetjies waarmee ek kon help, soos om te wys hoe werk die wasmasjien, maar die seerste seer uitsorteerwerk kon net die twee kinders doen. Kinders wat ek intiem geken het, en hulle vir my.
En nou? Nege jaar later? Algaande het ek my belofte verbreek, en al hoe minder kontak gemaak. Skuldig gevoel, maar nie skuldig genoeg om te bel nie. Belofte maak skuld? Die feit dat die kinders nie kontak gemaak het nie, verander niks, ék is die grootmens wat belowe het.
Dit het goed gegaan met die kinders, en dit het sleg gegaan, sommer baie sleg. Baie groot bedrae geld is op heroïen spandeer, en later op rehab. Die goeie goed het ek agterna van gehoor.
Nou wat maak dat ŉ mens net mooi op ŉ dag opstaan, en voel jy wil skoonmaak? Skoonmaak en afskil, agterlaat. Elke kledingstuk in my kas het ek uitgehaal, oorweeg, en óf teruggesit, óf uitgegooi. Die groen baadjie het ek oorweeg, en gedink, nee, ek dra dit gereeld, en teruggesit in die kas, en boontoe opgepraat: Dankie Vriendin, dat jy altyd sulke goeie kwaliteit klere gekoop het! Die blou baadjie kon ek sonder emosie uithaal, aanpas en besluit, nee, dit doen absoluut niks vir my nie.
Nou, nog ‘n paar jaar later, besef ek toe ek hierdie stukkie geskryf het, mas dit maar net die begin van die pproses om finaal afskeid te neem. Van my vriendin en van my pyn.
Ek is anders! En jy?
Iets tref my netnou, heel uit die bloute. Deesdae het kinders almal een of ander issue, met name soos ADD en die hele alfabet deur waarvan buitestaanders min verstaan. Net soveel kinders is ook op die outismespektrum. Alles word blameer: Tegnologie, eetgewoontes en ek noem nie eers die mite van inentings nie.
Ons verstaan dit nie, tensy dit ons kind of kleinkind is. Dan is daar soveel inligtig dat jou kop duisel daarvan. Daar is terapie, daar is raad, daar is pille, daar is Facebook groepe, maar die kind bly maar homself, ten spyte van die beste pogings.
Ek hoor gereeld mense wonder waar al hierdie nuwe diagnoses vandaan kom. Is dit regtig nuut? Of was ons maar almal so gebore, met een of ander issue? Dat ons uniekheid net nie erken is nie, ons gedrag toegeskryf aan stoutigheid, rebelsheid, skaamheid, luiheid of wat ook al. Waarom anders het ons volwassenes en oumense geword met goeters en geite, wat nie in vrede met mekaar kan leef nie?
Die eeue ou probleem om die wisselwerking tussen Nature vs Nurture te verstaan, word nou deur nuwe navorsing in die rigting gestuur dat oorerwing en genetika ‘n groter rol speel as eksterne faktore, soos voeding, omgewing en kultuur. Aan die spits van hierdie navorsing was Robert Plomin, met die publikasie van sy boek: Blueprint: How DNA Makes Us Who We Are.
Plomin skryf tereg: “We now know that DNA differences are the major systematic source of psychological differences between us. Environmental effects are important but what we have learned in recent years is that they are mostly random – unsystematic and unstable – which means that we cannot do much about them.”
Mense vertel graag op Facebook hoe hulle van altyd af anders gevoel het, die buitestaander was, nie met die trop beweeg het nie en misverstaan is. Hulle is terselfdertyd reg én verkeerd. Almal voel in ‘n mate so, almal kan dit net nie so goed uitdruk nie.
Hoe sou dit gewees het as ons geslag kinders ook raakgesien is vir ons eie unieke eienskappe en menswees? As ons nie in vormpies gedruk is nie? Dan sou meeste van ons ook maar gediagnoseer kon wees met ‘n paar letters van die alfabet. Vir die nuwe geslag kindertjies kan die etikette om hulle nekkies hulle soms wurg, maar dikwels ook bevry, om bloot te leef wie hulle is.
Ons is maar almal vissies wat swem in die see, en in elkeen se hart, is hy daardie rooi vissie. Hy sien net die gryses, en daarom dink hy hy is ook grys. Maar diep in sy vishartjie weet hy, hy is rooi en hulle swem in dieselfde see, almal is aan dieselfde gevare van vistreilers en nette blootgestel. Ons is almal daardie rooi vissie op ‘n manier. Ons moet maar net leer om elkeen te swem met sy eie vin.