Diabetes mellitus: oorsake, simptome, behandeling
Posted on Julie 14, 2019
Diabetes mellitus (diabetes) is 'n patologiese afwyking van suikermetabolisme. Die bloedsuikervlak van diegene wat geraak word, word permanent verhoog. Dit beskadig die vate en verskillende organe mettertyd. Daarom moet diabetes vroeg opgespoor en behandel word. Hier is antwoorde op al die belangrike vrae: Wat is diabetes presies? Wat is die simptome en gevolge wat hy veroorsaak? Hoe kry u diabetes? Hoe word diabetes gediagnoseer en behandel?
Diabetes: kort oorsig
Belangrike vorms: Tipe 1-diabetes, tipe 2-diabetes, swangerskapsdiabetes
Algemene simptome: ernstige dors, gereelde urinering, jeuk, droë vel, swakheid, moegheid, defensiewe swakheid
komplikasies: Hipoglukemie, hiperglisemie met diabetiese ketoasidose of hiperosmolêre hiperglykemiese sindroom
gevolge: Netvliesbeskadiging (diabetiese retinopatie), niersiekte (diabetiese nefropatie), diabetiese voet, kardiovaskulêre siekte ens.
Belangrike ondersoeke: Meting van bloedsuiker en HbA1c, mondelinge glukosetoleransietoets (oGTT), toets vir outo-antiliggame (vir diabetes tipe 1)
Behandeling opsies: Voedingsveranderings, gereelde liggaamlike aktiwiteit, hipoglisemiese tablette (orale hipoglukemiese middels), insulienterapie
Diabetes: simptome en gevolge
Die abnormale hoë bloedsuikervlakke word opgelos Diabetes mellitus die mees uiteenlopende simptome. Dit geld vir die twee hoofvorme van diabetes (tipe 1 en tipe 2-diabetes) sowel as vir die skaars vorms.
Akute simptome van diabetes kom veral voor as die metabolisme ontspoor en die bloedsuikervlak buitengewoon hoog is. Dan kom dit veral by sterk veranderinge in die water- en mineraalbalans. Terselfdertyd is daar 'n ernstige gebrek aan energie in die liggaamselle en in die sentrale senuweestelsel. Die belangrikste simptome vir akute diabetes is:
In die geval van aanhoudende hoë bloedglukosevlakke, word meer suiker (glukose) via die niere in die urine uitgeskei (glukosurie). Aangesien suiker water fisies bind, skei die aangetaste mense terselfdertyd groot hoeveelhede urine (poliurie) uit – moet hulle gereeld toilet toe gaan. Veral snags pla baie diabete met irriterende urinêre dringendheid. Die lewering van die urine is gewoonlik helder en slegs effens geel van kleur.
Polyuria is 'n tipiese teken van diabetes mellitus, maar dit kan ook ander oorsake hê. Verhoogde urinêre frekwensie kom ook voor by verskillende niersiektes en tydens swangerskap.
By the way: Die suiker in die urine van diabete gee dit 'n effense soet smaak. Vandaar die tegniese term diabetes mellitus, wat beteken "heuning-soet vloei deur". Die dae toe dokters nodig was om die urine van hul pasiënte te diagnoseer, is egter lankal verby. Die suikerinhoud kan deesdae opgespoor word met 'n vinnige diabetes-toets met indikatorstokkies.
Die sterk drang om te urineer veroorsaak 'n ontstellende gevoel van droogte by pasiënte met suikersiekte: die liggaam wil kompenseer vir die verlies van vloeistowwe deur verhoogde drink. Maar dit slaag dikwels nie genoeg nie. Selfs as die aangetaste mense baie drink, kan die dors nie regtig borsvoed nie.
Swakheid, moegheid en konsentrasieprobleme
Ondoeltreffendheid is ook 'n algemene simptoom vir diabetes. Vir diabete is daar baie energie-ryk glukose in die bloed. Dit kan egter nie in die selle beland wat herwin kan word nie. Dit skep 'n gebrek aan energie in die selle. Gevolglik voel pasiënte magteloos en fisies minder doeltreffend.
Die meeste van die glukose wat die liggaam per dag benodig, is vir die brein. Glukosetekort beïnvloed dus die normale breinfunksie. Dit kan swak konsentrasie en moegheid veroorsaak, asook ernstige bewustheid en komaversteurings.
As diabetes mellitus nie voldoende behandel word nie, word die bloedsuikervlak nie net grootliks verhoog nie, maar wissel dit ook baie. Hierdie sterk skommelinge kan die lens in die oog opswel. Dit verander hul optiese krag en dus ook die gesigskerpte – die pasiënte kry vaag visie. Dit duur gewoonlik 'n paar uur en verdwyn dan weer.
Jeuk (pruritus) en droë vel
Soms veroorsaak diabetes jeuk sowel as 'n baie droë vel. Een rede hiervoor is die hoë vloeistofverlies as gevolg van die verhoogde urienuitskeiding (glukosurie). Daar word egter vermoed dat ander meganismes verantwoordelik is vir verhoogde jeuk by diabete. Dit kan byvoorbeeld streshormone soos adrenalien en kortisol wees, wat deur die byniere afgeskei word as hul bloedsuiker te hoog of te laag is. Miskien dra veranderinge in die bloedvatwande ook by tot die ontwikkeling van jeuk by diabete.
Verhoogde bloedsuiker verswak die immuunstelsel teen infeksies op 'n manier wat nog nie heeltemal verstaan ​​word nie. Daarom ly baie diabete meer gereeld en langer as nie-diabete, byvoorbeeld aan brongitis, longontsteking, dermatitis of verskillende swamsiektes. As beskerming word pasiënte veral die griepinspuiting en die pneumokokkale entstof aanbeveel (pneumokokke veroorsaak long- en breinvliesontsteking).
In die volgende tabel vind u 'n vergelyking tussen die siektes tipe 1 en tipe 2-diabetes:
Betaselle: insulienproduserende selle van die pankreas
Langtermyn diabetes simptome
Laat simptome van diabetes mellitus kom veral voor as die bloedsuikervlakke nie goed aangepas word nie en dikwels of te hoog is. Dan word bloedvate en senuwees onomkeerbaar beskadig – met ernstige gevolge vir verskillende orgaanstelsels en liggaamsfunksies.
Hoë bloedsuikervlakke beskadig die perifere senuweestelsel mettertyd. Beïnvloed word beide motoriese (spiere wat beheer) en sensitief (voel) en vegetatief (die organe beheer) senuweepad. Diabete het dus dikwels 'n versteurde gevoel van pyn. Hulle beskou byvoorbeeld nie velbeserings of hartaanvalle as pyn nie. Die spierkoördinasie tydens bewegings kan ook ly.
Die funksie van interne organe (soos die spysverteringskanaal) kan ook in diabetes versteur word: Diarree en ander spysverteringsprobleme kan lei. As die hoë bloedsuikervlakke die outonome senuweestelsel, wat die spysverteringskanaal voorsien, beskadig, kan dit lei tot die verlamming van die maag (gastroparese) of die ingewande. Moontlike gevolge is opgeblasenheid en braking, opgeblasenheid, diarree of hardlywigheid.
Skade aan die bloedvate (angiopatie)
Hoë bloedsuikervlakke veroorsaak gewoonlik veranderinge in die binnewandlaag (mikroangiopatie) op die kleinste en kleinste bloedvate (kapillêres). Met verloop van tyd kan die middelste en groot bloedvate beskadig word (makroangiopatie). Van die vaskulêre skade wat sirkulasieversteurings tot gevolg het tot volledige sluiting. Dit kan 'n groot verskeidenheid organe beïnvloed. Hier is die belangrikste voorbeelde:
Hart: Deur klein bloedvate te vernou of toe te maak, word die hartspier sleg van suurstof voorsien. Moontlike gevolge is hartversaking (Hartversaking), Koronêre hartsiektes (KHK) en hartaanval.
Brein: Sirkulatoriese afwykings in die brein beïnvloed die breinprestasie en kan chronies wees neurologiese tekorte sneller. In die ergste geval kom dit by a beroerte.
Oë: skade aan die bloedvate van die retina van die oog (diabetiese retinopatie) simptome veroorsaak soos "flitse van lig", vervaag van visie, beperkte kleurvisie en uiteindelik Visieverlies tot blindheid.
Niere: Hier veroorsaak bloedsomloopafwykings veranderinge en skade aan die weefsel. hierdie diabetiese nefropatie kan uiteindelik lei tot 'n verswakte nierfunksie (nierontoereikendheid) Open. As die niere heeltemal misluk, is die pasiënte afhanklik van 'n langdurige bloedwas (dialise).
Vel: As gevolg van beskadiging van die klein velvate, is die vel meer vatbaar vir kolonisasie met kieme (velinfeksies). Daarbenewens neem mens een waar slegte wondgenesing, Swak genesende chroniese wonde en maagsere in die onderbeen / voete diabeet voet genoem.
Ongeveer 'n kwart van alle diabetiese pasiënte ly aan depressie of depressie. Die sneller is gewoonlik die diabetes self, sowel as moontlike langtermyngevolge wat baie sielkundige druk kan plaas op diegene wat geraak word.
Omgekeerd, mense met depressie het ook 'n groter risiko om tipe 2-diabetes te ontwikkel. Een rede hiervoor kan wees dat depressiewe minder bekommerd is oor 'n gesonde leefstyl, byvoorbeeld, eet ongesond en beweeg min. Sulke faktore dra by tot die ontwikkeling van tipe 2-diabetes. Daarbenewens kan depressie deur verskillende seinweë die pasiënt se hormonale stelsel en metabolisme verander om diabetes te bevoordeel.
Ongeag die presiese verband tussen diabetes en depressie, beide siektes moet reg behandel word. Andersins kan die gesondheid van die persoon wat geraak word, vererger. Baie depressiewe pasiënte verwaarloos byvoorbeeld hipoglykemiese terapie – hulle neem dit nie meer so goed saam met die bloedsuikertablette of die insulien spuite nie.
Diabetes en onmag
Baie manlike diabete kla oor erektiele disfunksie (erektiele disfunksie). Die rede: die hoë bloedsuikervlakke beskadig die bloedvate op die erektiele weefsel van die penis. Dit kan die bloedvloei wat nodig is vir 'n ereksie beïnvloed. Skade aan die outonome senuweestelsel en sensitiewe senuweestelsel wat belangrik is vir oprigting, kan ook 'n rol speel in die ontwikkeling van impotensie by diabetes mellitus.
Diabetes: oorsake en risikofaktore
Alle vorme van diabetes mellitus is een versteurde bloedsuiker regulering gebaseer. Meer besonderhede kan slegs verstaan ​​word as u die basiese beginsels van regulering van bloedsuiker ken:
Na 'n ete word die voedselkomponente soos suiker (glukose) via die dunderm in die bloed opgeneem, wat die bloedsuikervlak laat styg. Dit stimuleer sekere selle van die pankreas – die sogenaamde "Langerhans beta-eiland selle" (beta-selle vir kort) – om insulien vry te stel. Hierdie hormoon verseker dat die glukose uit die bloed die liggaamselle bereik, waar dit dien as 'n energiebron vir die metabolisme. Insulien verlaag die suiker vlak in die bloed.
Dit is hoe insulien werk
In gesonde mense bind insulien aan die insulienreseptor op die oppervlak van die sel. Dit kan daartoe lei dat die kanaal oopgemaak word vir die inname van suiker (glukose) in die sel en dat suiker uit die bloed in die sel opgeneem word.
By diabetes word hierdie bloedsuikerregulasie versteur op (ten minste) een belangrike plek.
Die plek van versteurde bloedsuikerregulering in diabetes mellitus tipe 1 is die pankreas: by pasiënte word die insulienproduserende beta-selle vernietig deur die liggaam se eie teenliggaampies. Hierdie outo-antiliggame beskou die beta-selle verkeerdelik as gevaarlik of vreemd en val hulle aan.
Diabetes tipe 1 is 'n outo-immuun siekte. Waarom dit voorkom, is nog nie bekend nie. Kenners aanvaar 'n genetiese aanleg en verskillende risikofaktore (soos infeksies), wat die ontwikkeling van hierdie diabetes mellitus bevoordeel.
Die vernietiging van die beta-selle skep 'n absolute insulien tekort, Mense met tipe 1-diabetes moet gedurende hul leeftyd insulien inspuit.
Lees meer oor die ontwikkeling, behandeling en prognose van hierdie vorm van diabetes in die artikel Diabetes Type 1.
In tipe 2-diabetes is die beginpunt van die versteurde bloedsuikerregulering in die liggaamselle: Die pankreas produseer aanvanklik meestal genoeg insulien. Die liggaamselle raak egter toenemend onsensitief daarvoor. hierdie insulienweerstand los een op relatiewe tekort aan insulien Eintlik sou genoeg insulien beskikbaar wees, maar dit kan die effek daarvan onvoldoende ontwikkel. In reaksie hierop veroorsaak die liggaam dat die betaselle al hoe meer insulien produseer. Hierdie oorproduksie duur nie vir ewig vir die pankreas nie: mettertyd word die beta-selle leeg, wat veroorsaak dat die produksie van insulien daal. Dan kom dit absolute insulien tekort a.
Verskille in tipe I en tipe II
Alhoewel die pankreas in tipe I-suiker nie insulien produseer nie, produseer tipe II-diabetes insulien, maar insulienselle word toenemend ongevoelig. In albei gevalle kan die suiker nie meer in die selle van die liggaam opgeneem word nie en die suiker in die bloed styg.
Waarom sommige mense hierdie patologiese ontwikkelings en dus tipe 2-diabetes ondervind, weet u nie presies nie. Ongunstige lewenstylfaktore speel egter 'n groot rol:
Die meeste diabetici van tipe 2 is oorgewig of selfs vetsugtig (vetsug). Bo alles vorm die vetselle in die abdominale gebied inflammatoriese stowwe wat insulienweerstandigheid kan veroorsaak. 'N Verhoogde heupomtrek verhoog dus die risiko vir diabetes mellitus tipe 2. Dieselfde geld vir ander faktore soos rook en fisieke onaktiwiteit. Daarbenewens word diabetes mellitus tipe 2 ook aan 'n genetiese komponent toegeskryf.
Lees meer oor hierdie mees algemene vorm van diabetes in die artikel Diabetes Type 2.
Sommige vroue word tydelik met diabeet tydens swangerskap. Dokters praat dan oor swangerskapsdiabetes (of tipe 4-diabetes). Daar is verskillende faktore betrokke by die vorming daarvan:
Tydens swangerskap word meer hormone vrygestel, wat teenstanders is van insulien (byvoorbeeld kortisol, oestrogenen, progesteroon, prolaktien). Boonop het aangetaste vroue blykbaar 'n chronies verminderde insulien sensitiwiteit: die liggaamselle is dus minder sensitief vir insulien. Dit word erger tydens swangerskap.
Daarbenewens is daar verskeie faktore wat die risiko vir swangerskapsdiabetes verhoog. Dit sluit byvoorbeeld vetsug en diabetes in die gesin in.
Lees meer oor die aanvang, simptome, risiko's en behandeling van swangerskapsdiabetes in die artikel oor swangerskapsdiabetes.
Daar is 'n paar seldsame vorme van diabetes, soms diabetes tipe 3 genoem. Dit het ander oorsake as tipe 1- en tipe 2-diabetes en swangerskapsdiabetes.
'N Voorbeeld is MODY (volwassenheid aanvangs-diabetes by jonges), ook genoem diabetes tipe 3a. Dit bevat verskillende vorme van volwasse diabetes wat alreeds by kinders en adolessente voorkom. Dit word veroorsaak deur sekere genetiese afwykings in die beta-selle van die pankreas.
In teenstelling daarmee maak tipe 3b-diabetes staat op genetiese afwykings wat insulienwerking beïnvloed. As sekere chemikalieë of medisyne die oorsaak van diabetes is, praat 3e dokters.
Lees meer oor hierdie groep seldsame vorme van diabetes in Article Diabetes Type 3.
Die meeste diabetiese kinders ly aan tipe 1-diabetes. Intussen ontwikkel al hoe meer nageslagte tipe 2-diabetes:
Dit was vroeër hoofsaaklik 'n probleem vir ouer mense – vandaar die vroeëre term "diabetes met die begin van volwassenes" vir tipe 2. Die moderne Westerse lewenswyse het egter daartoe gelei dat al hoe meer kinders en adolessente die belangrikste risikofaktore van die siekte gehad het. Dit is oorgewig, 'n gebrek aan oefening en 'n ongesonde dieet. Daarom is tipe 2-diabetes nou meer algemeen by jong mense.
Lees meer oor die oorsake, simptome en behandeling van diabetes by kinders in die artikel Diabetes by kinders.
Diabetes: ondersoeke en diagnose
Die regte kontakpersoon vir vermoedelike diabetes is u huisdokter of spesialis in interne medisyne en endokrinologie. Die oorgrote meerderheid van alle suikersiektes word egter veroorsaak deur tipe 2-diabetes, en dit ontwikkel net stadig. Baie simptome (soos moegheid of vaag visie) hou nie direk verband met suikermetabolisme nie. Baie mense vra hulself dus af: 'Hoe herken ek diabetes? Watter tekens moet ek dink aan 'n moontlike diabetes mellitus? "Die antwoord: As u 'ja' op een of meer van die volgende vrae kan beantwoord, moet u dit met u dokter bespreek:
Het u die laaste tyd gereeld sonder onbekende fisieke spanning dikwels 'n pynlike gevoel van dors en drink u aansienlik meer as gewoonlik?
Moet u gereeld en in groot hoeveelhede nat, selfs snags?
Voel u gereeld liggaamlik swak en moeg?
Is 'n suikersiekte in u gesin bekend?
Gesprek en liggaamlike ondersoek
Die dokter sal eers in detail met u praat om u mediese geskiedenis (anamnese) op te stel. Hy voer byvoorbeeld 'n onderhoud met u oor u simptome. Beskryf ook simptome wat u vermoed 'n ander oorsaak het (soos stres as 'n rede vir 'n gebrek aan konsentrasie).
Stel u dokter in kennis oor moontlike comorbiditeite soos hoë bloeddruk of bloedsomloopafwykings van die bene. Dit blyk dat dit reeds die gevolg is van 'n langdurige tipe 2-diabetes.
Na die onderhoud volg 'n fisiese ondersoek.
By diabetes mellitus is die meting van bloedglukosevlakke verstaanbaar die grootste betekenis. Baie belangrik is die Vas bloedsuiker, Dit word soggens gemeet nadat u minstens agt uur geëet het. 'N Enkele meting is egter nie genoeg om diabetes te diagnoseer nie. Slegs as verskeie metings van vasende bloedglukose (op verskillende dae) altyd te hoë waardes gee, is daar 'n suikersiekte.
Om die bloedsuikerwaardes van die afgelope twee tot drie maande te kan beoordeel, bepaal die dokter die sg HbA1c in die bloed. Hy word ook 'langtermyn bloedsuiker' genoem. Belangriker as die diagnose van diabetes is egter die HbA1c-waarde vir die opvolgassessering van 'n reeds bekende diabetes mellitus.
Orale glukosetoleransie toets (oGTT)
As daar vermoed word dat diabetes gedoen word, word 'n mondelinge glukosetoleransietoets (oGTT) uitgevoer. Dit word ook suikerstres toets of glukose stres toets genoem.
Vir die toets drink die pasiënt eers 'n gedefinieerde suikeroplossing. Daarna word die bloedsuikerwaarde verskeie kere met sekere tussenposes gemeet. Dit is hoe u uitvind of die liggaam normaalweg die skielike suikeroorlading kan hanteer.
Afhangend van die resultaat, kan 'n versteurde glukosetoleransie (voorloper van diabetes) of openlike diabetes mellitus gediagnoseer word.
Lees meer oor die mondelinge glukosetoleransietoets in die artikel oGTT.
Die meting van vasende bloedglukose en HbA1c en die mondelinge glukosetoleransietoets (oGTT) word dikwels saamgevat onder die term diabetes toets. Dit bevat dikwels urinetoetse wat uitgevoer word in die geval van vermoedelike diabetes. By diabete kan suiker in urine (glukosurie) opgespoor word – maar nie by gesonde mense nie.
Die dokter maak bloed- en urientoetse om diabetes te diagnoseer. Daar is ook 'n paar selftoetse op die mark wat enige leek onafhanklik tuis kan doen. Maar dit laat geen diagnose toe nie, maar in die geval van opvallende toetsuitslae, moet u na die dokter gaan vir 'n meer gedetailleerde ondersoek.
Gedetailleerde inligting oor die onderwerp van diabetesondersoeke kan gevind word in die teks Diabetestoets.
Diabetes is aanwesig as die waardes vir vasende bloedglukose, HbA1c of die mondelinge glukosetoleransietoets te hoog is. Maar wat beteken "te hoog"? Watter grense merk die oorgange van "gesond" na "verswakte glukosetoleransie" en verder na "diabetes"?
Vir die vas van bloedglukose, byvoorbeeld: As dit herhaaldelik 126 mg / dl of hoër is, is die pasiënt diabeet. As veelvuldige metings waardes tussen 100 en 125 mg / dl gee, is daar 'n versteurde glukosetoleransie. Dit word beskou as 'n voorloper tot diabetes.
Die verskillende vlakke van diabetes speel nie net 'n belangrike rol by die diagnose van diabetes nie. Daar moet ook gereeld daarna gekontroleer word: dit is die enigste manier om die verloop van die siekte en die doeltreffendheid van die behandeling van diabetes te bepaal. Die beheermaatreëls word soms deur die pasiënte self uitgevoer (soos bloedglukose-monitering).
Lees meer oor limiete en evaluering van bloedsuiker, HbA1c en oGTT in die artikel diabeteswaardes.
Teenliggaampoets by tipe 1-diabetes
Die opsporing van teenliggaampies teen die beta-selle (insulien teenliggaampies) of insulien (insulien teenliggaampies), wat ook nuttig is by die diagnose van outo-immuunsiekte tipe 1-diabetes, is. Hierdie outo-antiliggame kan by baie mense opgespoor word lank voor die begin van die eerste simptome in die bloed.
'N Teenliggaamtoets kan ook aangedui word om tussen tipe 1 en tipe 2-diabetes te onderskei – byvoorbeeld wanneer tipe 2 op 'n vroeë ouderdom abnormaal voorkom.
Verdere ondersoeke dien in 'n vroeë stadium om moontlike gevolge van die suikersiekte te bepaal. Die dokter sal byvoorbeeld ondersoek of u gevoel van aanraking normaal is in die hande en voete. Omdat verhoogde bloedsuikervlakke die senuwees kan beskadig. Dit veroorsaak sensoriese versteurings met verloop van tyd.
Vaatskade kan ook die retina van die oë beïnvloed. Die dokter sal dus kyk of u sig afgeneem het. 'N Spesiale oogondersoek word dan gewoonlik deur die oogarts oorgeneem.
Die behandeling van diabetes mellitus is daarop gemik om die verhoogde bloedsuikervlak te verlaag en skadelike gevolge van diabetes op bloedvate, senuwees en organe te voorkom. Dit moet eers gedoen word nie-dwelmmaatreëls Die regte voeding en voldoende oefening kan die bloedsuikervlakke verbeter. Gereelde meting van bloedsuikervlakke help om die verloop van die siekte dop te hou (moontlik met behulp van 'n diabetiese dagboek).
Aan die ander kant is diabetesbehandeling dikwels aanvullend Diabetes medisyne (antidiabetika), Orale preparate is beskikbaar (hipoglisemiese tablette) en insulien wat ingespuit moet word. Watter antidiabetiese middels in individuele gevalle gebruik word, hang af van die tipe diabetes en die erns van die siekte.
Hieronder vind u meer inligting oor die verskillende maatstawwe van diabetesterapie:
As diabetes opgespoor word, moet pasiënte diabetesopleiding bywoon. Daar leer hulle alles belangrik oor hul siekte, die moontlike simptome en gevolge, sowel as die behandelingsopsies. Daarbenewens leer diabete in die opleiding, wat kan lei tot skielike komplikasies (soos hipoglukemie) en wat om te doen.
Na die diagnose van "diabetes mellitus", moet u gereeld u bloedsuikervlakke meet. Vir 'n beter oorsig moet u 'n joernaal hou. Daar word alle gemete waardes aangeteken. U kan ook ander belangrike parameters invoer, soos die toediening en dosis van bloedglukosetablette, insulien of bloeddruklesings. Neem die dagboek saam met u tydens u dokterbesoek.
Dit is veral raadsaam om so 'n diabetes dagboek vir tipe 1-diabete met 'n sogenaamde "brose diabetes" te doen. Dit is 'n verouderde term vir tipe 1-diabete wat ly aan hoogs wisselende bloedglukosevlakke (bros = onstabiel). Metaboliese afwykings kan talle hospitaalverblyf noodsaaklik maak.
'N Veelsydige en gebalanseerde dieet is belangrik vir elke persoon, maar veral vir diabetiese pasiënte. Dit is belangrik om massiewe bloedsuikerpieke te vermy na die eet en skielike hipoglukemie (hipoglykemie). Pasiënte moet dus onmiddellik persoonlike voedingsadvies ontvang na die diagnose van diabetes. Daar leer hulle hoe om behoorlik en gesond te eet.
Deur konsekwent individuele voedingsaanbevelings te implementeer, kan pasiënte 'n beduidende bydrae lewer om hul bloedsuikervlakke te verlaag en onder beheer te hou. Daarom is 'n pasgemaakte dieet deel van enige diabetesterapie.
Lees meer oor die regte dieet vir diabetes in die artikel Diabetes – voeding.
Die koolhidrate speel 'n spesiale rol in die regte dieet van diabetiese pasiënte. Hulle is hoofsaaklik verantwoordelik vir die toename in bloedsuikervlakke na die eet. Pasiënte wat veral insulien inspuit, moet dus die hoeveelheid koolhidraat in 'n beplande maaltyd kan skat. Slegs dan kan hulle die regte dosis insulien kies.
Om die koolhidraatinhoud van 'n voedsel te bepaal, is die broodeenhede (BE) bekendgestel. Die volgende is van toepassing: 1 BE stem ooreen met 12 gram koolhidrate. Byvoorbeeld, 'n sny volgraanbrood (60 gram) bevat 2 broodeenhede. 'N Glas wortelsap lewer 1 BE.
Meer inligting oor die berekening van broodeenhede en 'n BE-tabel met verskillende voedselsoorte kan gevind word in die artikel Broodeenhede.
By sportaktiwiteite kan diabete op verskillende maniere baat vind:
Eerstens – gereelde liggaamlike aktiwiteit ondersteun die Vermindering van oorgewig, wat veral baie tipe 2-diabete beïnvloed. Vetsug is dikwels die hoofrede waarom die liggaamselle minder sensitief is vir insulien.
Tweedens: spierwerk verhoog dit ook direk Insulinsensitiwiteit van liggaamselle, Dit verbeter die opname van suiker uit die bloed in die selle. Diegene wat gereeld in sport betrokke is, kan die dosis hipoglykemiese middels (tablette of insulien) verminder (net in oorleg met die dokter!).
Derdens – fisieke aktiwiteit verbeter dit welstand en die kwaliteit van lewe, Dit is veral belangrik vir mense met chroniese siektes soos diabetes. In werklikheid kan chroniese lyding buitengewoon stresvol wees en tot depressie bydra.
Daarom moet diabete gereeld oefen en oefen – natuurlik aangepas by hul ouderdom, fisieke fiksheid en algemene gesondheid. Diabetespasiënte moet by hul dokter of sportterapeut advies inwin oor watter en hoeveel oefening hulle kan doen en waarna om tydens oefening te kyk. Veral tipe 1-diabete moet hul bloedglukosevlakke noukeurig monitor en behoorlike aanpassing van insulien- en suikerinname oefen as gevolg van die hoë bloedsuikerverlagende effek van fisieke aktiwiteit.
Medikasie vir mondelinge diabetes
Die basis van elke behandeling vir tipe 2-diabetes is 'n verandering in lewenstyl, wat veral 'n verandering in dieet sowel as gereelde oefening en oefening insluit. Soms is hierdie maatreëls voldoende om die bloedsuikervlakke van tipe 2-diabete tot 'n gesonder vlak te verlaag. Indien nie, skryf die dokter ekstra orale antidiabetika voor.
Daar is verskillende klasse van hierdie suikersiekte in tablette. Dit verskil in die werkingsmeganisme waarmee hulle hoë bloedsuikervlakke verlaag. Metformien en sogenaamde sulfonylureas (soos glibenklamied) word die meeste voorgeskryf.
In die eerste plek word gepoog om die bloedsuikervlakke van tipe 2-diabete met slegs een so 'n orale antidiabetiese middel te beheer (monoterapie). As dit misluk, skryf die dokter ook ander diabetes tablette of insulien voor (kombinasieterapie). Selde is die behandeling van diabetes mellitus tipe 2 uitsluitlik met insulien (sien hieronder).
By the way: Orale hipoglukemiese middels word nie by tipe 1-diabetes gebruik nie – hulle behaal hier nie voldoende sukses nie. Vir die behandeling van swangerskapsdiabetes word dit nie goedgekeur nie, want by die meeste medisyne kan nie nadelige gevolge vir die kind uitgesluit word nie. Slegs in baie seldsame uitsonderlike gevalle word metformien, indien absoluut noodsaaklik, by swanger vroue gebruik om hoë bloedsuikervlakke te verlaag (as 'buite gebruik').
Die behandeling van tipe 1-diabetes is daarop gemik om die absolute insulientekort by pasiënte te balanseer. Dit is slegs moontlik met insulien spuite. Dit beteken: Elke tipe 1-diabeet moet insulien gereeld self toedien. Selde is tipe 2-diabete en vroue met swangerskapsdiabetes ook insulien nodig.
Insulienterapie kan op verskillende maniere gedoen word:
Konvensionele insulienterapie: In konvensionele insulienterapie word insulien ingespuit volgens 'n vaste skedule, gewoonlik soggens en saans. Konvensionele insulienterapie is maklik om te gebruik. Maar dit beperk die pasiënt: sterk afwykings van die gewone eetplan is nie moontlik nie, en uitgebreide fisieke aktiwiteit kan probleme veroorsaak. Konvensionele insulienterapie is dus veral geskik vir pasiënte wat 'n taamlike rigiede daaglikse en voedingsplan kan volg en vir wie die implementering van 'n verskerpte insulienterapie te moeilik sou wees.
In konvensionele insulienterapie word insulien gereeld ingespuit, gewoonlik soggens en saans.
Versterkte insulienterapie (IKT-diabetes): Die verskerpte insulienterapie probeer die fisiologiese insulienuitskeiding so presies moontlik naboots. Insulienadministrasie is dus moeiliker as met konvensionele insulienterapie. Dit volg op die basiese bolusbeginsel:
Pasiënte spuit een of twee keer per dag klein hoeveelhede langwerkende insulien in om die basiese insulienbehoefte (basiese insulien) te dek. Daarbenewens word 'n normale insulien of 'n kortwerkende insulien voor 'n maaltyd ingespuit. Hierdie bolus-insulien is om die verwagte toename in bloedsuiker (deur die kos) te "vang". Seine Dosis müssen Patienten berechnen, indem sie den aktuellen Blutzuckerwert, die Tageszeit und die geplante Mahlzeit berücksichtigen.
Beim Diabetes mellitus ist die lewensverwagting davon abhängig, ob sich der Blutzucker dauerhaft gut einstellen lässt und wie konsequent sich der Patient an die Therapie hält (Compliance). Ebenfalls einen großen Einfluss haben eventuelle Begleit- und Folgeerkrankungen wie Bluthochdruck, erhöhte Blutfettwerte oder Nierenschwäche. Werden sie fachgerecht mitbehandelt, kann sich das positiv auf die Lebenserwartung auswirken.
Auf Dauer können schlecht eingestellte Blutzuckerwerte Folgeerkrankungen sneller. Der viele Blutzucker schädigt zum Beispiel die Gefäße (Diabetische Angiopathie), was Durchblutungsstörungen zur Folge hat. Das kann etwa eine "Schaufensterkrankheit" (pAVK), Nierenerkrankung (diabetische Nephropathie), Augenerkrankung (diabetische Retinopathie), Herzinfarkt oder Schlaganfall zur Folge haben. Auch die Nerven werden bei Diabetes-Patienten geschädigt (Diabetische Polyneuropathie). Das zieht zum Beispiel das Diabetische Fuß-Syndrom nach sich.
vrylating der Stoffwechselentgleisung ist meist eine Infektion (wie Harnwegsinfekt oder Lungenentzündung): Der Körper braucht dann mehr Insulin als normalerweise. Wird die Insulintherapie nicht entsprechend angepasst, droht eine diabetische Ketoazidose. Das Gleiche kann passieren, wenn Insulinspritzen vergessen oder zu niedrig dosiert werden oder die Insulinpumpe fehlerhaft funktioniert. Seltenere Ursachen sind zum Beispiel Herzinfarkt und Alkoholmissbrauch.