Wie behoort die gespreksgenote te wees van Ou-Testamentiese Etiek as ’n onderafdeling van die Ou-Testamentiese Wetenskap?1
Die Ou-Testamentiese Etiek word in hierdie artikel in oënskou geneem vir sover dit die plasing daarvan binne die Ou-Testamentiese Wetenskap en die implisiete gespreksgenote daarvan aangaan. Enkele opmerkings word gemaak rondom die Ou-Testamentiese Etiek se invloed op die ander subdissiplines van die Ou-Testamentiese Wetenskap, die kerk, en die breëre politieke konteks. Vanuit die antieke ontstaansmilieu van die Ou Testament word afgelei dat dit (onder andere) die subversiewe aard van die geloof wat aan die Ou Testament geboorte gegee het, is wat die oorlewing daarvan veroorsaak het, en dat juis daarin ’n kultuurhistoriese reuse-bydrae tot die groeiende menseregtekultuur van die afgelope dekades lê. In nuwe gespreksgenote wat tot so ’n subversiwiteit (onder meer) kan meewerk, lê moontlike ander impulse tot verdere bydraes van die Ou-Testamentiese Etiek.
—. 2001a. The Bible in the apartheid debate. In Hofmeyr, Lombaard en Maritz (reds.) 2001.
—. 2001b. The left governing hand and the right governing hand: Begging for a church without public hands? Journal of Theology for Southern Africa, 109:17–24.
11 Sou die volgende as stelreël kon geld? Hoe hoër moreel opgegee word, hoe laer die praktyk.
12 Natuurlik het die Ou Testament nie ’n eensydig subversiewe instelling jeens magsetels in die samelewing nie. Teologiese impulse soos die Sionsteologie het in die na-ballingskapse periode byvoorbeeld ’n sterk selfgeldende doelstelling gehad. Soms kom sodanige selfregverdigende impulse op onverwagte maniere na vore: in die Psalms wat byvooorbeeld positief oor die randfigure in die samelewing praat, word hierdie sentiment van tyd tot tyd tot eie voordeel gebruik deur persone wat nie self onder die ontmagtigdes in die samelewing tel nie (Scheffler 2011).