Ek dog die waterkokery gebeur net hier in KZN! 😀 In hierdie gedig oor bejaardheid, wat met vrug saam met die ouderdomsgedigte van onder meer Elisabeth Eybers, Breyten Breytenbach en T.T. Cloete gelees kan word, is dit soos telkemale in Portrette in my gang die wind wat metafoor van kreatiewe beroering word. Die doel is om hierdie deurslaggewende reg konseptueel duidelik te verwoord en dit as inklusief van die reg tot dit wat nodig is vir die sekerheidstelling of voorsiening van 'n lewe wat die moeite werd is om te leef te beskryf. 'n Analise van regspraak dui daarop dat wanneer howe met die reg op lewe handel hulle bykans altyd klem plaas op die reg om met waardigheid te sterf of nie te sterf nie. « Onthou julle nog, » sê B terwyl ons opskuif om plek te maak vir hom op die bankie – ons neem nou sedert ons skouers smaller geword het veel minder ruimte in beslag – « van hoe hulle ons hande afgekap het toe hulle ons wou laat praat ? » Natuurlik onthou ons die gesigte van ons teisteraars, dié wat ons hande gesteel het en toe as buit laat oorplant het.