Vroeë probleme van Weimar Duitsland - Verloop van Geskiedenis - 2022
Die Weimar Republiek het van die begin af ernstige probleme ondervind. Ebert, die eerste hoof van die Weimar-Republiek, en sy regering was in 'n baie moeilike posisie. Diegene aan die linkerkant - kommuniste en dies meer - het geen respek vir die regering gehad nie en die sukses van Lenin in Rusland het hul selfgeloof versterk. Diegene aan die regterkant - voormalige soldate wat nog bitter was oor die wapenstilstand en die nederlaag in die oorlog - het ook geen respek vir die regering gehad nie omdat dit hulle 'verraai' het. Royaliste, wat die Kaiser terug wou hê, het geen respek vir die regering gehad nie, net soos die Sosiaal-Demokratewat die Kaiser gesê het om te abdikeer. Boonop het die burgerlike bevolking nog onder die gevolge van die oorlog gely. In baie opsigte was Ebert geïsoleer ... tog was hy hoof van die regering van Weimar Duitsland. Die duidelikste simbool van sy swakheid was die feit dat sy beheer oor Berlyn - die hoofstad van die land - baie swak was, maar tog het hy die regering gelei.
Van 1918 tot 1919 vind daar plaas wat dikwels die 'Duitse rewolusie' genoem word. Pogings om die regering omver te werp het van links en van regs af gekom.
Die Spartaciste, Duitse kommuniste wat vernoem is na die slaaf wat 'n opstand teen die Romeine gelei het, het die regering van Ebert uitgedaag, net soos die regse Vrystaters (Freikorps) wat nasionaliste was en gewoonlik voormalige soldate kwaad was oor wat hulle gesien het as die regering se verraad teen die Duitsers Weermag in 1918.
Vrye Korpsmanne op die optog
Om openbare steun te verkry, het Ebert op 12 November 1918 'Aan die Duitse volk' uitgereik. Dit was 'n verklaring van wat hy vir Duitsers wou bekendstel. Hy het vryheid van godsdiens, vryheid van spraak, 'n einde aan sensuur, 'n huisbouprogram en 'n 8 uur dag vir die werkers belowe.
Die Spartaciste wou hê dat Duitsland deur werkersrade bestuur moet word, soortgelyk aan wat hulle gedink het in Lenin se Rusland gebeur. Die Spartaciste het die steun gekry van matrose wat nie betaal is nie. Op 23 Desember 1918 breek 1000 matrose die hoofkwartier van die regering binne en hou Ebert gevange gehou. Hulle het hul skuld betaal en 'n verhoging in hul lone geëis. Regeringsoldate het nie mede-militêre mans aangeval nie en Ebert moes toegee. In die geval van die matrose het die mag gewerk. Dit het die Spartaciste geïnspireer, wat hulself herdoop het tot die Duitse Kommunistiese Party op 30 Desember 1918. Hulle het hul begeerte aangekondig vir 'n volskaalse kommunistiese oorname van Duitsland. Hulle is gelei deur Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht.
Die Spartaciste verdedig 'n posisie in Berlyn
Op 6 Januarie 1919 het die Duitse Kommuniste met hul oorname poging begin. Teen hierdie tyd het die regering 'n onwaarskynlike bondgenoot in die Free Corps gevind. Hierdie regse nasionaliste het kommuniste meer gehaat as Ebert se sosiaal-demokrate en het ingestem om Ebert te help om die opstand deur die kommuniste te beëindig. Teen 15 Januarie het die Vrye Korps die kommuniste verpletter en Luxemburg en Liebknecht vermoor. In hierdie sin was daar geen 'Duitse rewolusie' in die sin dat die Duitse kommuniste probeer het om die regering omver te werp nie, maar misluk het.
Die Vrye Korps het egter gesien hoe Ebert staatmaak op hul mag om uitdagings tot sy gesag omver te werp. Dit was duidelik dat Ebert hulle meer nodig gehad het as wat hulle hom nodig gehad het. Twee mans is in hegtenis geneem weens die moorde op Liebknecht en Luxemburg. Een - Vogel - is aangekla van versuim om 'n dood aan te meld en die lyk van 'n Liebknecht onwettig weg te doen. Hy was nooit in die tronk nie. Die ander man - Runge - wat Luxemburg met 'n geweerkolf beklee het, het 'n paar maande tronkstraf uitgedien weens 'poging tot moord'. Selfs die regstelsel blyk die regse element van die politiek te bevoordeel. Deur hierdie mans nie ernstig te vervolg nie, het dit gelyk asof die regering hul gebruik van geweld ondersteun. In hierdie sin het dit ook gelyk of dit die Free Corps ondersteun, selfs al was dit redelik voor die hand liggend dat die Free Corps geen liefde vir Ebert se regering gehad het nie.
Direk na hierdie gebeurtenis het Ebert 'n algemene verkiesing belê waarin die Sosiaal-Demokrate in die Reichstag nog meer mag verower het. Om die chaos van Berlyn te ontsnap, het die parlement na Weimar verhuis.
Op 11 Februarie 1919 verkies die nuwe parlement Ebert tot president in die nuwe Duitse Republiek. Die probleme van Ebert het nie geëindig met die verplettering van die Spartacists nie.
In Maart 1919 het die oorblywende Duitse Kommuniste weer 'n oorname aangewend. Die Free Corps is ontbied om hulle te verpletter en het binne 'n paar dae meer as 1000 mense gedood. Ebert het beveel dat iemand wat 'n wapen dra, doodgeskiet moes word. Die Vrye Korps het die regering weer gered en die orde herstel.
Die volgende probleem van Ebert was in die suide van Duitsland in die deelstaat Beiere. Onafhanklike sosialiste het reeds in November 1918 'n republiek in Beiere opgerig. Dit is gelei deur Kurt Eisner. 'N Regse student het Eisner in Februarie 1919 doodgeskiet en die sosialiste en kommuniste daar het geval hoe Beiere moet bestuur word ná Eisner se dood. Die Kommuniste het gewen en 'n Sowjetrepubliek Beiere het ontstaan. Dit was 'n duidelike uitdaging vir die gesag van Ebert. Die weermag en die Vrye Korps is gevra om die probleem te hanteer. Die belangrikste stad in Beiere - München - is beleër en teen April was daar 'n tekort aan voedsel in die stad.
Op 1 Mei 1919 het soldate van die weermag, bygestaan ​​deur die Free Corps, München oorgeneem en minstens 600 mense doodgemaak - kinders ingesluit.
Dit lyk asof Ebert sy mag in Duitsland gevestig het. Weerstand in die noorde en suide is verpletter. In die lente van 1919 moes Ebert 'n tevrede man gevoel het. Maar in Mei was die hele Duitsland verskrik deur die bepalings van die Verdrag van Versailles wat op 7 Mei 1919 aangekondig is.
Die regering het gedoen soos versoek: die Kaiser uit die mag verwyder en 'n demokratiese regeringsvorm tot stand gebring. Duitsland en Ebert het 'n regverdige verdrag verwag. Dit was immers die Kaiser wat Duitsland gelei het by die uitbreek van die oorlog, nie 'n demokraties verkose regering nie. Nou was dit die regering wat gedwing is om hierdie verdrag te onderteken. Skielik word politici die "November-misdadigers". Regse politici het gesê dat die regering Duitsland in die rug gesteek het (die Dolchstusslegende). Ondanks Ebert se protesoptrede, was die regering gedwing om die Verdrag van Versailles te onderteken, aangesien die Geallieerdes gedreig het om in te val as hulle nie onderteken nie.
Veld Marshall Hindenburg het Ebert aangeraai dat die Duitse leër kan veg, maar geen kans sou hê om 'n Geallieerde aanval in die weste teë te werk nie.
'Ons kan skaars reken dat ons 'n ernstige aanstoot kan weerstaan.'
Hy het egter ook aan Ebert gesê dat hy van mening is dat dit beter sou wees as die Duitse leër eerwaardig sou afgaan eerder as om 'n skande vredesreëling te onderteken. Ander senior militêre bevelvoerders het Hindenburg se geloof bevestig dat die weermag nie 'n geallieerde aanranding sal kan weerstaan ​​nie.
Met slegs 90 minute oor vir Duitsland om die verdrag te onderteken, het Berlyn Parys gekontak met die boodskap dat hulle die Verdrag van Versailles sou onderteken. Op 28 Junie 1919 is die verdrag onderteken.
Op dieselfde dag het 'n nasionale Duitse koerant verklaar:
"Wraak! Duitse nasie! In die Hall of Mirrors word vandag 'n skande verdrag onderteken. Moet dit nooit vergeet nie. Daar sal wraak geneem word vir die skande van 1919. "
Die probleme van Ebert was om voort te gaan….
In Maart 1920 neem die Free Corps Berlyn oor. Ebert en die regering moes die stad verlaat. Die Vrye Korps word gelei deur Wolfgang Kapp - 'n regse nasionalis wat die regering gehaat het vir die ondertekening van die Versailles-verdrag. Hierdie voorval word die Kapp Putsch. 'N Putsch is 'n poging om 'n land deur die gebruik van geweld oor te neem. Die Vrye Korps het die Berlynse polisie aangesluit. Die putsch het misluk omdat die werkers van Berlyn, wat geen simpatie met die Free Corps gehad het nie, op 'n algemene staking gegaan het en die stad verlam het. Daar was geen busse, trams, treine en brandstofvoorrade beëindig nie. Kapp het net 100 uur Berlyn gehou voordat hy na Swede gevlug het. Die putsch het misluk. Maar weereens was dit nie die regering wat die orde herstel het nie. Die mag van die regering word deur ander gehandhaaf.
Ook in Maart 1920 het die werkers van die Ruhr - die rykste nywerheidsgebied van Duitsland - 'n Rooi Leër van 50.000 man gevorm. Die Duitse leër het daarin geslaag om hierdie bedreiging te verslaan om mee te begin, maar dit is eers finaal neergesit deur die Vrye Korps wat meer as 2000 werkers doodgeskiet het. Baie mense in Duitsland was bang vir die kommuniste. Die wêreld het teen hierdie tyd al geweet van die wrede moorde op die Romanov-familie in Rusland aan die hand van Russiese kommuniste.
Baie moorde op linkse politici het plaasgevind, gewoonlik gepleeg deur regse vleuelers. Meer as 350 politieke moorde het tussen 1919 en 1922 plaasgevind.
Die bekendste moord was dié van Walter Rathenau. Hy was Duitsland se minister van buitelandse sake en was verbonde aan die Verdrag van Versailles. Die vier mans wat hom vermoor het, is gemiddeld vier jaar gevangenisstraf gevonnis. Een van die moordenaars, Ernst von Salomon, het tydens die onderhoudvoering oor die moord gesê dat Rathenau se verbintenis met die vredesreëling genoeg was om sy lot te besweer.
In 1922 het die Franse die Ruhr binnegeval, omdat Duitsland nie haar jaarlikse paaiement van herstelwerk betaal het nie. Chaos het in Duitsland ontstaan.