Blonde engele | Dion se gedagtes
Engele - 2002
Ons liefde het twee blonde engele die lig op aarde laat sien – Andrea Ellen, ‘n wenkbrou-trekkende 3.95kg op 19 November 1996 en Megan Lizelle, ‘n meer normale 2.6kg op 08 Junie 1999.
5-Jaar oud Engel 1
Andrea (betekenis: a man’s woman) was as kind totaal haar pa s’n. Ek het altyd met my keel naby aan die Irishman se boepie gelê en gesels – vorm die prentjie? Andrea kon dus vinnig ‘n gesig by my stem plaas met geboorte en ons was onafskeidbaar. Sy het baie van haar pa se karakter eienskappe geërf – as baba was sy geweldig seker van haarself en sy het in ‘n oogwink vriende gemaak met enige persoon, maar gewoonlik ‘n lid van die teenoorgestelde geslag! As sy tydens ons Desember vakansies by Bosbokstrand – ‘n natuur-tuin met karavaanpark en vakansiehuisies naby Oos London – weggeglip het, kon ons maar net van buurman tot buurvrou se tent of karavaan geloop het. Sy sou land-en-sand besig gewees het in ‘n geselskap, haar mond half-vol geprop van een-of-ander lekkerny, gewoonlik tamaties. As ons winkels toe gegaan het, het sy sonder huiwering die seuns uit die pad gestoot om met die plastiese AK47’s te speel. As jong meisiekind is sy effens meer onseker van haarself en ag haarself ‘n bietjie anders as haar maats. Sy sukkel om vriende te maak, want sy is ‘n diep mens en meeste skoolvriende se deesdaagse oppervlakkige belangstellinge staan haar nie aan nie. Sy verkies dus om by haarself te hou. Ek vermoed dat sy soms dink dat ek haar bietjie afskeep, wanneer ek eintlik probeer om vir haar so bietjie ruimte te skep. Ek klop deesdae voordat ek by ‘n deur inval, bad nie meer saam met haar nie, verduur die onvermydelike buie sedert sy jongvrou geword het. Sy speel kitaar baie goed, is ‘n slimkop met wiskunde en wil nou begin sokker speel. Enigiets, solank ek haar net voor die rekenaar en televisie kan uitkry!
5-Jaar oud Engel 2
Megan (betekenis: the strong one) is eintlik ‘n wonderbaba. Van die voorgeboortelike toetse het gedui daarop dat sy dalk ‘n Downs-sindroom baba kon wees. Voordat Heather vir ‘n amnio kon gaan, moes ons besluit of ons daarvoor kans sou sien, en of sy wou aborteer. Wat ‘n keuse! En is dit op die ou einde ‘n keuse? Die amnio het gelukkig negatiewe resultate gehad. Megan is die totale teenoorgestelde van haar ouer suster. Waar Andrea die rabbedoe is, is sy die prinses in fyn kant. Sy was ‘n skamerige baba wat op haar gelukkigste in die beskermende omhelsing tussen ma se bors en arms was. Dit was ook die laaste van daardie skaamte. Ooit, ek dink. Sy het sedert sy kon praat net nie opgehou nie en doen dit selfs in haar slaap, indien jy dalk iets gemis het deur die dag, jy weet? Gevolglik het sy ‘n geweldige woordeskat en sy begin alreeds haar ma vinnig inhaal met skerp stellings. Sy kon van ‘n baie vroeë ouderdom goed sing, en het al menigte sertifikate, bekers en ander toekennings losgeslaan. Ek het haar en haar ma so bietjie spasie gegee omdat Andrea “pa se kind” was, en dit nou ma se beurt was, so sy is meestal ma se kind. Alhoewel, so twee jaar gelede het sy ewe skielik in haar pa se doen en late begin belangstel, en die Irishman het nou-die dag opgemerk dat ons twee deesdae “joined at the hip” is – as ek wil gaan visvang of netgooi of skoffel in die tuin, spring sy om saam te kom, en doen ewe hard watookal ek doen.
Daar is oorweldigend meer wat ek kan sê oor die twee, maar om op te som: Andrea en Megan is die glinstering in my oë, die wip in my stap, my helder sonstrale na ‘n donker nag, die lag-plooie in my mondhoeke en my bewys dat wonderwerke soos hulle nie uit die bloute gebeur nie. God seën my elke oomblik met hulle, en as Hy eendag besluit om hulle terug te neem, kan Hy my netsowel saamneem.
Pa se sonstrale...
op Maart 16, 2009 at 11:55 vm | Antwoord Sonlig
Ja, hulle is pragtig en elkeen so besonders uniek. Ek het nou die dag gelees dat die Heilige Gees kom soms na ons deur ‘n goeie vriend, ‘n boek of elfs ‘n troeteldier!
Ek glo ook dis waar van ons eie kinders.
Hulle onvoorwaardelike liefde leer ons dat wie/wat ons is, hoe ons lyk en wat ons bereik het glad nie belangrik is nie. Vir hulle IS ons die mooiste, slimste, sterkste…..
op Maart 17, 2009 at 8:38 vm | Antwoord Zee
Jou blonde engele is pragtig.
Ek dink ek gaan nogal lekker hier by jou “vullisblik” kuier!
op Maart 17, 2009 at 9:54 vm | Antwoord vullisblik
Dankie Zee, kom kuier gerus meer. Ek het so bietjie by jou ook gaan inloer – jy het ‘n wonderkind. Voorspoed met alles.
op Julie 24, 2009 at 10:45 vm | Antwoord Ariete
Ganade maar jou dogtertjies is pragtig…jy is baie geseënd en jou skryf jy ook nog so mooi. Nie geweet jy het ‘n skryf talent nie!!!
op Julie 24, 2009 at 11:20 vm | Antwoord Dion
Dankie, hulle is pragtig. Ek sê elke dag dankie vir hulle. Ja, die skrywery kom al ‘n lang pad. Ek is op die oomblik besig om aan ‘n manuskip te werk vir kinders so tussen 7 en 13. Heather en die kinders sê dis fantasties sover, maar mense sal seker sê hulle is bietjie partydig… Ek hoop om dit teen vroeg volgende jaar te publiseer.
op April 27, 2010 at 9:39 vm | Antwoord Jenny
more Deon. wil gou hoor hoe vorder jou manuskrip vir 7-13 jariges? uit jou skryfstyl, vermoed ek dat ek en my kleinspan dit baie sal geniet!
op April 30, 2010 at 9:34 vm | Antwoord Dion
Dit vorder goed – ek hoop om so teen Oktober reg te wees vir publikasie. Ek sal almal op hoogte hou.