Geskryf deur Nancy Dufresne
Image deur Katja
Begin en einde is so soortgelyk. Elkeen is die begin van 'n onbekende reis, maar albei is ewe belangrik en is reise, ons het geen ander keuse as om te neem nie.
Om te leer leef met die dood van 'n persoon of persone wat ek liefhet, leer my meer oor myself en oor die lewe. Ek is meer kompleks as wat ek besef het, en tog is ek eerlik oor my swakhede. Ek is besig om te leer dat swakheid 'n sterkte is, nie 'n fout nie. Dit is 'n bitter soet geskenk wat gegee word aan diegene van ons wat dit verdien het. Deur my swakheid bou ek my paadjie, geel baksteen vir geel baksteen, en leef in 'n wêreld wat vir altyd verander het, en een wat sal volstaan ​​met onbekendes.
Ek het deur droefheid begin verstaan ​​wat regtig belangrik is. Ek het dinge vergewe wat ek miskien nie gehad het voor my verlies nie, en ek het besef dat liefde uiteindelik alles is wat ons huis toe gaan.
Verlies is alles te vertroud met my
Ses dae voordat my ma oorlede is, is my ouma oorlede. Dae later na Ma se dood is ek en Pappa emosioneel bankrot en verdwaas. Ons kon skaars die erns van pyn in ons harte in die gesig staar. Terwyl ek en pappa die begrafnis van my ma beplan het en al die take wat daarmee gepaard gaan, beplan, het ons my destydse vier maande oue seun saam met ons gedra, gekonfronteer met die begin en einde van die lewe in dieselfde oomblikke.
Deur ons gedeelde verlies het Daddy en ek 'n verhouding begin wat ons waarskynlik andersins nooit sou kon ken nie. Ons het nader gegroei, mekaar se brug na die verlede geword, sowel as mekaar se skouer om op te leun.
Pappa was egter nooit heeltemal dieselfde nadat ma dood is nie. Hy het probeer om gelukkig te wees en vorentoe te beweeg, maar hy het vasgekeer in wat hy so diep gemis het. Sy emosionele en fisiese gesondheid het geleidelik gely.
In die begin van Julie van die jaar het Pa doodgegaan, my man, Paulus; ons seun, Jeffrey, Sylvia en haar man, Larry, en ek het gegaan vir 'n broodnodige vakansie in Mexiko. Ek was rusteloos, en my gedagtes was by Pappa tuis.
Een aand het ek gegaan en op die balkon gesit. Terwyl ek na die golwe se ongeluk teen die rotse geluister het, het ek 'n "praatjie" met my ma gehad, soos ek dikwels gedoen en nog steeds gedoen het. Ek het my ma gevra om Pappa te help om meer vreugde in die lewe te kry, om hom te help om fisies gesonder te wees, en as dit nie moontlik was nie, om hom te huis toe gaan waar hy met haar en met emosionele en fisiese pyn sou wees. Sodra die woorde uit my mond uitgekom het, het ek skuldig gevoel vir die laaste deel van my versoek.
Ek het na binne gegaan en by die kombuisvenster gaan staan, hartseer en selfs meer skuldig gevoel. Net toe skree Sylvia, "Nancy, kom hier!" Ek hardloop in die ander kamer in en verwag om my seun met 'n bult of skraap te sien, en in plaas daarvan sien Sylvia oor die kamer wys.
Sy het gesê: "Die lig flikker net op en af, en ek het net gesien hoe jou ma met die liefste glimlag loop. Sy het 'n ligte blou sweetpak uitrusting."
Ek moes gaan sit toe ek dit hoor.
Ek het net vir hulp vir Ma gevra, en daar was sy, soos altyd, aan my kant toe ek haar nodig gehad het. Die ongelooflike ding is dat Sylvia die blou sweetpak beskryf wat my ma aan 'n stoot gedra het. Ek het haar aangerand en haar gevra of dit die enigste een was wat sy besit. Sy sal net glimlag en sê, "Dit is my gunsteling, en so gemaklik."
Ek het nog steeds daardie sweetpak in my dressoir.
Ek verloor my oorblywende ouer
Kort nadat ons teruggekeer het, het pappa 'n vinnige fisieke en emosionele agteruitgang beleef. Hier was my vader, hierdie sterk man, wat my beskerm en grootgemaak het in 'n outydse, streng atmosfeer, my integriteit en verantwoordelikheid geleer het en soveel meer, en nou sterf hy voor my oë.
Ek het gevoel dat hy my ook verlaat het - die kind binne-in my het haar huis verlaat. Hy het my sterk gemaak, en ek was bang dat ek hom sou teleurstel omdat ek uitmekaar val. Die realiteit daarvan het my almal verlam.
Ek was bang omdat Pa my veiligheidsnet was. Ek het net gedink, o nee, nie weer nie. Nie nou nie, dit is te gou. Ek sal nie oorleef nie. Toe het ek gedink: Hoe egoisties en nou van my. Maar ek kon nie ophou om paniekerig te raak nie. Pappa is laat in Julie dood.
Ek het hom belowe dat hy nie alleen sou sterf nie. Ek het hom gesê ek sal daar wees, en ek het net gemis om by hom te wees, wat my ook skuldig gemaak het. Ek het myself nog nie heeltemal vergewe nie. Toe ek by die hospitaal aankom en hom in sy bed bly lê, het ek my verskoning gevra dat ek nie by hom was nie. Paulus het vir my gewag en probeer om my te help om my skuld en pyn te hanteer, maar al die liefde wat hy in daardie oomblik gegee het, kon my nie red van die interne verwoesting wat my oorwin het nie.
Die verlies van my oorblywende ouer was erger as wat ek ooit kon dink in my ergste nagmerries. My hart het gebroke en hol gevoel. Ek dink ek het dit aanvanklik oorleef omdat my man en seun my liefde en geduld gegee het en my my eensaamheid toegelaat het solank ek dit nodig gehad het (en soms nog nodig het). Sylvia en haar man, Larry, het te alle tye van die dag of nag my irrasionele en dringende oproepe gevra en my deur baie paniekaanvalle gepraat. Ek was ook geseënd met 'n paar kosbare mense (jy weet wie jy is) wat my toelaat om 'n kind te wees en my op te hou sodat ek die dik mis wat my daagliks omring kon loop.
Ek het gevoel asof ek sewe jaar oud was, 'n klein meisie in die nag en het gevra dat Pappa my moet sien loop in die lang donker saal, soos hy altyd gedoen het toe ek 'n dogtertjie was. Ek sal hom vra, "Pappa kan jy my sien? Sien jy my?" Hy het altyd gesê, "Ja, ek kan jou sien. Pa sal seker maak jy is veilig." Ek het gebid dat hy my toe gekyk het, dat hy my sou help om dit weer so lank terug te maak, want ek was so baie bang. Ek bid nog steeds dat hy my nou kyk.
Die ervaring wat ons asem wegslaan
As ons moederloos, vaderloos, kinderloos of weduwee word, haal die ervaring ons asem weg. Ons kan nêrens heen gaan waar ons kan voel van ons gevoelens nie. Ons draai om en om en probeer die weg uit die doolhof van eensaamheid vind na die verlies. Die oomblik dat ons iemand verloor wat deel is van ons hart, word ons vir altyd verander. Wat my nie doodmaak nie, definieer wie ons word.
Die wete dat daar niks is wat kan gebeur wat gebeur het nie, stuur golwe van paniek en angs deur ons elke sel en laat ons versplinter voel. Alhoewel ons weet dat die persoon wat ons liefgehad het en wat nou in die fisiese gebied verloor het, aan die ander kant veilig en gelukkig is, wil ons hê dat hy of sy hier by ons moet wees. Ons wil nog steeds daardie verhouding hê.
Ek het gevind dat dit 'n volwassene is, al die tyd is uitputtend. Soms wil ek my kop net lê sodat iemand my hare kan beroer en vir my sê dat alles goed sal wees. Ek is geseënd dat my man, Paulus; 'n liefste vriendin; en my kosbare skoonma, Sylvia, gee my alles onvoorwaardelike liefde en begrip.
Ek het baie goed-betekenisvolle mense gehad wat my gevra het: "Is jy nog nie daaraan nie? Trek jouself op en hou aan:" Ek het nooit tyd verloor om my gevoelens te stoot nie. Ek hoef my nie op te trek en moeilik te wees nie. Hoe kan jy vergeet of oor iemand kom wat jou hart met ongelooflike vreugde gevul het, iemand wat jy liefgehad het en wie jou liefgehad en gekoester het - iemand wat jou lewe verander het? Dit maak nie eens sin nie. Dit is te veel om van 'n mens te verwag.
As my hart meer pyn, voel ek dit kan ontplof. Ek stop en asem diep en stadig, gee ek myself toestemming om vertroud te raak met die fisieke paniek wat met my diep verlies verband hou. Ek herken dit as 'n teken dat ek leef, en 'n liefdevolle persoon. Ek maak my oë toe en dink aan jou wat van my oor die tafel sit, glimlag. Jou glimlag het my altyd groot vreugde en vertroosting gegee. Ek laat myself toe om deur jou vertroos te word.
'N Joernaal van liefde en genesing: Transcending Sorrow
deur Sylvia Browne en Nancy Dufresne.
Hierdie tydskrif is vir diegene wat baie lief is. Dit bevat u briewe, telefoonoproepe en kommunikasie met diegene wat tuis is. Dit is u toevlug, u vriend en u huldeblyk. Vul die joernaalbladsye in met wat u moet sê, deel en onthou.
Nancy Dufresne (links) is 'n geregistreerde verpleegster met uitgebreide ondervinding in trauma-operasie, ICU, Iabor en aflewering, en onkologie-hospiesverpleegkunde. Sy is getroud met Sylvia Browne se oudste seun, Paul, vir 17 jaar. (Sylvia, 'n internasionaal bekende psigiese, is regs in die foto.) Nancy en Paulus het een seun, Jeffrey, 7 jaar oud, wat die lig van hul lewens is, veral deur al die moeilike tye.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Begin en eindig: Die werklikheid van lewe en dood