Die groot tenoor van radikalisme - Die versamelings
Georges Clemenceau het 'n toespraak gelewer tydens 'n verkiesingsvergadering.
Clemenceau voor die Dreyfus-saak
'N Dokter, uit 'n burgerlike familie in Vendée met 'n republikeinse tradisie, het Clemenceau werklik sy politieke loopbaan na 1870 betree. In 1880 het hulle in hierdie gees gestig Geregtigheid, megafoonkoerant wat die toetrede van ongeveer 40 van hulle die volgende jaar tot die Kamer bevorder. Die wetgewende verkiesings van Oktober 1885, wat gevolg het op die val van die lang veerbootbediening, was toe 'n geleentheid vir hulle om hul politieke gewig te verhoog.
Raffaëlli was toe 'n beroemde skilder. Hy het meer as tien jaar in die Salon uitgestal en daarin geslaag om 'n skildery toe te lê wat oorspronklik was, beide deur die keuse van sy onderwerpe (die daaglikse werklikheid van die stedelike lewe, dikwels van die voorstede), 'n doelbewuste gestroopte estetika en 'n styl " modern "naby die impressioniste, met wie hy boonop op die inisiatief van Degas uitgestal het, wat hom hoog geag het.
Clemenceau, wat in die middel staan, spreek die skare toe wat by die Fernando-sirkus bymekaargekom het. Hy word omring deur sy medewerkers van Geregtigheid, die personeel van die radikale party en 'n paar goeie vriende: van links af herken ons Raffaëlli self, dan Léon Millot en Lucien Barrois. Skryfwerk, aan tafel gesit, Sutter Laumann (met 'n bril) en Mario Sermet. Bo Clemenceau, aan die regterkant, Stephen Pichon (met 'n bril) en Albert Clemenceau. In die ingeslote ruimte, links, tussen die oprit en die platform, kan ons van links na regs Louis Amiable, Gustave Geffroy, E. Trebucien en Paul Degouy sien. Agter die stoel, links, Hercule Rouanet, regs Crawford (herkenbaar aan sy wit baard).
"Wat die skilder bowenal in 'n algemene waarheid gesoek het, was die manier waarop 'n man optree as hy met ander mans praat," merk Gustave Geffroy op, 'n kritikus na aan die impressioniste en self verteenwoordig in die skildery. 'Die indruk wat hy wou maak, was 'n wil in aksie en aandagtige en hartstogtelike stilte. "
Hierdie skildery van Raffaëlli bied George Clemenceau aan die begin van sy politieke loopbaan aan. Dit is die opposisie Clemenceau, die leier van die radikale wat toe die uiterste linkse deel van die Huis uitgemaak het. Hy is reeds begaafd met indrukwekkende gesag en is die leier van die 'hardliners' wat die unie van Republikeine in die eerste ronde teen die konserwatiewe verwerp. Raffaëlli wys ons opvallend goed sy gemak voor 'n gehoor wat hy boei deur sy woorde en sy gebare. Die briljante parlementslid is inderdaad een van die grootste redenaars van die Derde Republiek. Terselfdertyd wys die werk vir ons 'n karakter: Clemenceau spoor 'n pad van sy eie na buite partyverdeling, sonder om te huiwer om bedieninge waarvan die beleid afwyk van sy beginsels, 'te verlaag'. Deur ook in die tweede ronde van die verkiesing van 1885 te slaag om saam met die radikale soveel setels as die "opportuniste" in te neem, staan ​​Clemenceau nou aan die hoof van 'n magtige republikeinse opposisiemag. Die tyd van die "stigters" kom einde se kant toe.
Maurice AGULHON Die Republiek van 1880 tot vandag Paris, Hachette, 1990, geherd. "Pluriel", 1992. Marianne DELAFOND en Caroline GENET-BONDEVILLE Raffaelli Parys, Biblioteek vir kunste, 1999 Jean-Baptiste DUROSELLE Clemenceau Parys, Fayard, 1989 Jean-Marie MAYEUR Die begin van die Derde Republiek 1871-1898 Parys, Seuil, coll. "Punte Histoire", 1973. Jean-Marie MAYEUR Politieke lewe onder die Derde Republiek Parys, Seuil, coll. "Points Histoire", 1984.