Voorgeskrewe brande word gereeld gedoen om onkruid uit te skakel en die grasse in weivelde te vernuwe om oor die Amasone te boer. Paulo Massoca, CC BY-SA
Die vlamme wat die Amasone-reënwoud hierdie jaar verteer het, het die wêreld ontstel, en hul kommer oor een van die biodiverse streke van die planeet en die vrystelling van groot hoeveelhede koolstof in die atmosfeer hernu. Maar daar is nog 'n groot kommer wat oor die hoof gesien is - die vermoë van die Amazone-ekosisteme om te herstel van herhaalde verbranding deur die jare.
Die brande oor die Amasone reënwoud is uitsluitlik as gevolg van menslike aktiwiteite. Boere, boere en grondgrypers gebruik vuur om grond skoon te maak of weiding te hernu vir die boerdery, terwyl inheemse en plaaslike groepe gebruik dit gereeld lande te bemes en skoon te maak vir tradisionele landbou.
Sommige van hierdie ontruimde gebiede word later verlate gelaat en weer laat groei - 'n potensieel hoopvolle draai in die verhaal. Maar die nuwe woude haal nie altyd net die oorspronklike woude op nie. Meer as 20 jaar van bestudeer at Brasilië se Instituto Nacional de Pesquisas da Amazônia, waartoe ons bygedra het, het getoon dat die herhaaldelike gebruik van brande om land te bestuur, lei tot woude wat stadig groei en die vermoë verloor om biodiversiteit te herstel en koolstof op te slaan.
Sekondêre woude, of woude wat terugkeer nadat dit skoongemaak is, beloop vandag 2.4 miljoen vierkante kilometer in Latyns-Amerika. Hierdie hergroei spruit voort uit migrasie van landelike gebiede na stede, intensivering van die landbou, en die verlating van marginale lande om ander redes.
Die terugkeer van bome is goeie nuus in 'n streek waar primêre tropiese woude vinnig vernietig word, omdat die terugkerende woude belangrike plaaslike en globale ekologiese voordele kan inhou.
Oor slegs 20 jaar kan hulle dit doen bevat ongeveer 80% van die boomsoorte gevind in omliggende volwasse woude, wat help om die biodiversiteit te herstel. Hulle kan ook sekwestreer massiewe hoeveelhede koolstof. Boonop bied sekondêre woude 'n natuurlike gang vir diere wat in toenemend gefragmenteerde landelike landskappe leef.
Hierdie sekondêre woude beskerm en herstel ook gronde, vul waterskeidings aan en bevoordeel mense wie se lewensbestaan ​​daarvan is vir voedsel, hout en ander goedere.
Dit is dus nie verbasend dat die verhuring van woude hergroei as 'n lae en effektiewe manier verkry is om ekosisteme te herstel en klimaatsverandering te bekamp nie. Maar hierdie moontlike voordele is skaars universeel, soos ons navorsing bewys het.
Die aanhoudende impak van brande op bosherwinning
Op verskillende terreine in die Sentraal-Amazonië het ons bestudeer hoe woude spontaan opgroei in lande wat na verskillende grondgebruike en brandhistoriese lande verlate is.
'N Tipiese voorbeeld van so 'n gebruik is beesboerdery op voormalige woudgrond. Na 'n aanvanklike skoonmaak en sny en brand, gebruik die boerderye gewoonlik elke twee tot twee jaar vuur om onkruid te verwyder en die gras te vernuwe. 'N Ander is die verskuiwing van verbouing, waarin miljoene Amasiërs wisselende siklusse sny, verbrand, verbou en hergroei gebruik om plaaslike krammetjies te produseer.
As deel van 'n langtermyneksperiment, ons word jaarliks ​​gemonitor die proses waardeur bome aankom, gevestig raak, groei en sterf nadat ongeskonde woude naby die stad Manaus, Brasilië, skoongemaak is. Ons en ons medewerkers het gevind dat twee tot agt jaar weidingbestuur met jaarlikse verbranding tot gevolg gehad het bos staan ​​opvallend van diegene wat floreer in gebiede wat alleen gelaat word kort nadat hulle gesny is.
Bome kom en groei relatief vinnig in albei gebiede, en satelliete kan hul krone binne drie tot vyf jaar opspoor. Maar die beelde uit die lug onderskei nie die swak grond-kwaliteit van sekondêre woude in gebiede wat herhaaldelik verbrand word nie. Sodra woude begin teruggroei, word hierdie gebiede oorheers deur slegs 'n paar spesies wat 'n ongewone weerstand teen vuur en 'n hoë vermoë tot ontkieming toon.
Die staanplekke van sekondêre woude herwin gebiede met 'n duidelike grondgebruik en 'n geskiedenis van brand ná vyf jaar sedert hul verlating naby die stad Tefé, Brasilië. Aan die linkerkant staan ​​'n geslote begraafplaas met 'n ryker gemeenskap van bome wat in gebiede herleef wat bloot aan een brand blootgestel is, in kontras met 'n oop begraafplaas en 'n verarmde woudstok oorheers deur een boomsoort oor 'n veld wat vyf keer verbrand is, aan die regterkant. (Foto's: Catarina Jakovac)
Herhalende brandstowwe elimineer boomsaad uit die grond, en nuwe spesies wat verspreid is uit die omliggende woude kom in 'n baie stadige pas. Die resultaat is dat woude wat in twee voormalige weivelde met vuur bestuur word, na twee dekades beskadig, ongeveer 50% minder boomspesies as in sekondêre woude wat gebiede wat nie deur brand beskadig is nie, herwin, blyk uit die navorsing.
Die tempo waarmee koolstof deur plantgroei opgeneem word, val ook na elke brandgebeurtenis; na vyf brandwonde, die die tempo van die herstel van biomassa verminder 50%.
Omvattende gevolge van brande op bosherwinning
Die resultate waarin ons gevind is ons navorsingswebwerwe rondom Manaus is ook gesien in nuwe studies wat in nie-eksperimentele instellings uitgevoer is. In Apuí, 'n gebied in die suide van Amazonia wat ly aan a hoë tempo van onlangse ontbossing en brandgebeurejare van beesboerdery en herhaaldelike verbranding het die vermoë van sekondêre woude om spontaan in verlate velde te floreer, benadeel.
Ons het gesien dat 'n soortgelyke patroon in eens tradisionele verbouingstelsels aangesien sosio-ekonomiese veranderinge hierdie stelsels oor hul dravermoë gedryf het. In die streek Tefé in die rigting van die weste van Amazonia, hoe meer keer een veld verbou word, en hoe korter die braakperiode tussen brandwonde, hoe stadiger groei sekondêre woude en hoe meer het hulle 'n gemeenskap van plante wat gekenmerk word deur houtagtige wingerde en bome soortgelyk aan dié wat gevind word. in verlate veeweiding.
Hierdie intensivering van die tradisionele landbousisteem verlaag ook produktiwiteit met 30-50% en die volhoubaarheid van daardie landskappe te ontwrig. En elke nuwe sny-en-brand-siklus verlaag die hoeveelheid koolstof wat hierdie woude-sequester met 10% neem.
'N Aarde wat onlangs gebrand is vir gewasverbouing onder die tradisionele streep-en-brandstelsel. Gebiede wat meer as vier keer verbrand en bewerk is onder kort braakregimente van tussen vier en sewe jaar, lei tot sekondêre woude soortgelyk aan dié wat van afgegradeerde weiveld herstel, met 'n lae aantal brandwerende spesies en stadige hergroei. Catarina Jakovac, CC BY
Hierdie studies toon dat die impak van vuur op bosherlewing en die herstel van die ekostelsel nie ten minste 'n paar dekades deur natuurlike prosesse verminder word nie. Afhangend van die frekwensie van brandende gebeurtenisse, kan die terugkeer van biodiversiteit en koolstofvoorrade buitengewoon stadig wees, of moontlik nooit plaasvind nie, selfs nie in gebiede wat andersins baie beboste landskappe het nie.
Implikasies vir besluitnemers
Brasilië het daartoe verbind om 120,000 vierkante kilometer vervalle lande deur 2030 te herstel as deel van 'n wêreldwye poging om hierdie gebiede te herstel. Maar ons werk dui daarop dat die doelwit is om meer as 1 gigaton van CO2 te sekwestreer en om $ 4 miljard aan ekonomiese voordele te genereer, soos voorsien deur Brasilië se teikens, kan slegs gerealiseer word in nie-gegradeerde lande, of in gebiede wat nie gereeld verbrand word nie.
Sekondêre woude wat ontboste gebiede in die Brasiliaanse Amasone herstel vanaf 2014. Sommige 170,000 vierkante km - 'n gebied so groot soos Florida - laat die verlate lande hergroen. Maar die helfte van die sekondêre woude is besig om voormalige weivelde te herstel. (Bron: TerraClass)
Ongeveer een derde van die sekondêre woude in die Amasone groei oor verlate weiding en landbougrond. Maar die deurlopende gebruik van vuur- en braakperiodes van minder as vyf jaar belemmer die natuurlike trajek van bosopvolging in daardie gebiede. As dit verlaat is, word hierdie verarmde boslandskappe vasgevang in 'n bestendige toestand wat vir dekades kan voortduur. Hulle groei stadig, bevat 'n beperkte aantal spesies, sequester koolstof teen lae dosisse, en is van min nut vir die lewensbestaan ​​van die plaaslike bevolking.
As die regering van Brasilië wel effektief wil ontboste lande herwin, moet dit aktief stappe neem om sekondêre woude te help om in sulke kontekste te floreer. Twee dekades se navorsing toon die steun van die regering en beleggings in herstelinisiatiewe soos boom snoei, plantplanting, herwinning van grond en landboubewerking is nodig as die herstel van woude in die Amasone enige werklike ekonomiese of ekologiese waarde vir toekomstige geslagte mense en die planeet het.
Paulo Massoca, Ph.D. kandidaat, Indiana University en Catarina Conte Jakovac, postdoktorale navorser, Wageningen Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Hoe het olifante so 'n groot brein ontwikkel? Klimaatsverandering is deel van die antwoord