Sowjetunie 1920-1945 - Artikels - 2022
Was daar verkiesings in die USSR?
Dit is ietwat verbasend dat die Sowjet-eenpartystelsel hoegenaamd verkiesings gehad het. Maar dit het. Aangesien die nuwe Sowjet -grondwet, wat in 1936 aangeneem is, 'n wetgewende liggaam ingestel het met die naam die Opperste Sowjet van die Sowjetunie, moes mense sy lede elke vier jaar in die amp stem.
En verkiesingsdag lyk dikwels soos 'n openbare vakansiedag gekenmerk deur massavieringe.
Musiek, tekorte en feeste
Net soos ander state, waar die politieke mag gemonopoliseer is, was die opkoms van die Sowjet -verkiesings altyd buitengewoon: byna 100%. Diegene wat aan die Sowjet -verkiesings deelgeneem het, sê dat daar geen druk was om dit by te woon nie. In plaas daarvan het mense vrywillig gaan stem, omdat hulle dit as hul plig oorweeg het om hul geloof in die stelsel aan te toon, maar ook omdat hulle op 'n subtiele wyse deur die owerhede aangemoedig was om dit by te woon.
Voor die verkiesing het die owerhede altyd veldtogte geloods om die opkoms te verhoog. Koerante het aankondigings van komende verkiesings gedruk om mense van die datum in kennis te stel. Sowjet -koerante het mense ook oorstroom met nogal vervelige berigte oor voorbereidings vir verkiesings.
Roerplakkate het mense ook aangespoor om te stem.
Kiesers het ook persoonlike aantekeninge ontvang wat 'n beroep op kamerade en bewussyn gehad het:
Te oordeel na die groot opkoms, het die strategie gewerk. Mense het saam met familielede en vriende kom stem en gereeld groepfoto's opgestel om die merkwaardige dag te onthou. Die omgewing by die stemlokale was gewoonlik feestelik.
Die verkiesing tot die Opperste Sowjet van die USSR in 1958.
Musiek gespeel en mense sou selfs op sommige van die stemstasies dans.
Kunstenaars tree op vir die kiesers by die stemlokale in die Georgiese SSR, 4 Maart 1984.
Ons het altyd in die oggend die eerste keer gestem, want op die stemlokale kon u tekortgoed soos lemoene, koek, gebak en ook seldsame boeke koop wat andersins onmoontlik was om te koop, en dit was vinnig uitverkoop, en rdquo onthou Alexandra Goryushina , 'n 83-jarige vrou wat aan Sowjet-verkiesings deelgeneem het.
& lsquo Gewyde plig & rsquo
Alhoewel die feestelike omgewing en tekort aan goedere hul bydrae gelewer het om mense na die stemlokale te lok, het die oorheersende meerderheid van die Sowjet-burgers geglo dat dit hul plig was om te stem, aangesien elke stem by die nie-alternatiewe verkiesings outomaties 'n vertrouensstem geword het in die geldigheid van die kommunistiese stelsel.
Verkiesings tot die Opperste Sowjet van die USSR op 'n plaas met rendierteelt, 15 Junie 1975.
& ldquoMense het na stemlokale gekom, ongeag die geleentheid om 'n tekort [produkte en goedere] te koop. Sommige mense wou wors hê, ander wou nie. Maar almal het gedink dat dit nodig was om te stem. Dit was 'n heilige [plig], en rdquo sê Nikolay Bobrov wat sedert 1971 aan Sowjet -verkiesings deelgeneem het.
4 Maart 1984. Werkers van Tumanovskiy Collective Farm van die Arzamas -distrik in die Gorky -streek gaan na die verkiesing.
Selfs as iemand nie van die idee gehou het om te stem vir reeds vooraf goedgekeurde kandidate wat geen kompetisie in die gesig gestaar het nie, het groepsdruk hulle in elk geval gedwing om te stem.
My pa het byvoorbeeld nie baie van verkiesings gehou nie, maar hy het [nietemin] gaan stem, en rdquo het Bobrov gesê.
Daar was geen opposisie in die USSR nie. Die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (CPSU) was die enigste wettige politieke mag in die land. Daar word van alle burgers verwag om dit te ondersteun, en enige opposisie teen die party is beskou as 'n teken van onbetroubare meningsverskil.
'N Kandidaat vir die Opperste Sowjet spreek Sowjet -mense toe.
Die meeste kandidate het op die CPSU & rsquos -platform deelgeneem, maar daar was ook formeel onafhanklike kandidate. Desondanks het hulle ook 'n alliansie met die CPSU -kandidate geloop en nie teen hulle nie.
In elke kiesdistrik was daar slegs een kandidaat wat op die platform gehardloop het van wat bekend gestaan ​​het as die breekbare blok van kommuniste en nie-partylede.
Leningrad. Verkiesings vir die Opperste Sowjet. 1 Maart 1984.
'N Mens mag teen die enigste beskikbare kandidaat stem, maar om dit te doen, moes 'n persoon 'n stemlokaal gebruik, terwyl 'n stemming vir die onbetwiste kandidaat uitgebring kon word deur 'n blanko stembrief in te dien ('n proses wat nie nodig was om in 'n stembus in te gaan nie) stand).
Die meeste mense het bloot 'n leë stem uitgebring, en diegene wat na die stemlokale gegaan het, is met agterdog beskou as moontlike teenstanders.
Eers nadat Mikhail Gorbatsjof demokratiseringsmaatreëls in die Sowjet -politieke stelsel ingestel het deur 'n nuwe wetgewende liggaam, bekend as die Congress of People's Deputies, in 1989 te stig, het die Sowjet -mense 'n voorsmakie van 'n mededingende verkiesingsproses gehad.
Klik hier om te sien hoe Russiese vroue stemreg gekry het.
Soviet Unie, tenvolle Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke (U.S.S.R.), Russies Soyuz Sovetskikh Sotsialisticheskikh Respublik of Sovetsky Sojoes, voormalige Noord -Eurasiese ryk (1917/22–1991) wat strek van die Baltiese en Swartsee tot by die Stille Oseaan en in die laaste jare bestaan ​​uit 15 Sowjet -Sosialistiese Republieke (SSR's): Armenië, Azerbeidjan, Wit -Rusland (nou Wit -Rusland) ), Estland, Georgië, Kazakstan, Kirgizië (nou Kirgisië), Letland, Litaue, Moldawië (nou Moldawië), Rusland, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oekraïne en Oesbekistan. Die hoofstad was Moskou, destyds en nou die hoofstad van Rusland.
Gedurende sy bestaan ​​was die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke per gebied die grootste land ter wêreld. Dit was ook een van die mees uiteenlopende, met meer as 100 verskillende nasionaliteite wat binne sy grense woon. Die meerderheid van die bevolking bestaan ​​egter uit Oos-Slawiërs (Russe, Oekraïners en Wit-Russe). Hierdie groepe het saam meer as twee derdes van die totale bevolking aan die einde van die tagtigerjare uitgemaak.
Die grootste omvang, tussen 1946 en 1991 (die syfers en beskrywings hieronder verwys na hierdie tydperk), beslaan die USSR ongeveer 2260000000 vierkante kilometer, sewe maal die oppervlakte van Indië en twee en 'n half maal die van die Verenigde State. Die land beslaan byna 'n sesde van die aardoppervlak, insluitend die oostelike helfte van Europa en ongeveer die noordelike derde van Asië.
Die USSR het meer as 10 900 kilometer van oos na wes gestrek en 11 van die 24 tydsones ter wêreld beslaan. Die mees westelike punt was aan die Oossee, naby Kaliningrad, die oostelikste was Kaap Dezhnev aan die Beringstraat, byna halfpad regoor die wêreld. Van noord na suid het die USSR ongeveer 2800 myl van Kaap Chelyuskin tot by Kushka aan die Afghaanse grens gestrek. Byna die helfte van die grondgebied van die USSR was noord van 60 ° N, op dieselfde breedtegraad as Alaska, Baffin -eiland en Groenland.
Benewens die wêreld se langste kuslyn, het die VSR ook die langste grense gehad. In die noorde was die land begrens deur die see van die Arktiese Oseaan, en in die ooste was die see van die Stille Oseaan. In die suide grens die V.S.R. aan Noord -Korea, Mongolië, China, Afghanistan, Iran en Turkye. Aan die suidelike grens was daar drie seë: die Kaspiese See, die grootste binnelandse see ter wêreld, sowel as die byna heeltemal ingeslote Swart See en See van Azov. Roemenië, Hongarye, Tsjeggo -Slowakye, Pole, Finland en Noorweë lê in die weste.
Die USSR was die opvolger van die Russiese Ryk van die tsare. Na die rewolusie van 1917 is vier sosialistiese republieke op die gebied van die voormalige ryk gestig: die Russiese en Transkaukasiese Sowjet -gefedereerde sosialistiese republieke en die Oekraïense en Wit -Russiese Sowjet -sosialistiese republieke. Op 30 Desember 1922 het hierdie samestellende republieke die VSR gestig. Bykomende vakbondrepublieke (Sowjet -Sosialistiese Republieke) is in die daaropvolgende jare gestig: die Turkmeense en Oezbeekse SSR's in 1924, die Tadzhik S.S.R. in 1929, en die Kazakh en Kirgiz S.S.R.'s in 1936. In daardie jaar is die Transkaukasiese Republiek afgeskaf en is sy gebied verdeel tussen drie nuwe republieke: die Armeense, Azerbeidjan en Georgiese S.S.R.'s. In 1940 is die Karelo-Finse, Moldawiese, Estse, Lettiese en Litause S.S.R. gestig. Die Karelo-Finse S.S.R. het in 1956 'n outonome republiek geword en 'n totaal van 15 vakbondrepublieke (soyuznye respubliki). Daarbenewens bestaan ​​die USSR vanaf 1990 uit 20 outonome republieke (avtonomnye respubliki), 8 outonome provinsies (avtonomnye oblasti), 10 outonome distrikte (avtonomnye okruga), 6 streke (kraya) en 114 provinsies (oblasti).
Onder die grondwet wat in die dertigerjare aangeneem is en tot Oktober 1977 aangepas is, is die politieke grondslag van die USSR gevorm deur die Sowjets (Rade) van Volksdeputate. Dit bestaan ​​op alle vlakke van die administratiewe hiërargie, met die Sowjetunie as geheel onder die nominale beheer van die Opperste Sowjet van die USSR, geleë in Moskou. Hierdie liggaam het twee kamers-die Sowjet van die Unie, met 750 lede gekies op 'n kiesafdeling en die Sowjet van nasionaliteite, met 750 lede wat die verskillende politieke afdelings verteenwoordig: 32 uit elke vakbondrepubliek, 11 uit elke outonome republiek, 5 uit elke outonome streek, en 1 uit elke outonome distrik. By verkiesings vir hierdie liggame is die kiesers selde 'n ander kandidaat gekies as dié van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (CPSU), wat tot die wysiging van artikel 6 van die grondwet in Maart 1990 die belangrikste was en leidende krag van die Sowjet -samelewing en die kern van sy politieke stelsel. " In teorie het alle wetgewing in die praktyk die goedkeuring van beide kamers van die Opperste Sowjet vereis, alle besluite is geneem deur die klein groepie bekend as die Presidium van die Opperste Sowjet, self sterk beïnvloed deur die Politburo van die CPSU, en is eenparig goedgekeur deur die afgevaardigdes. Die rol van die Sowjets in die individuele republieke en ander gebiede was hoofsaaklik om die besluite wat die Opperste Sowjet van die U.S.S.R.
Die politieke stelsel was dus outoritêr en hoogs gesentraliseer, en dit was ook van toepassing op die ekonomiese stelsel. Die ekonomiese grondslag van die USSR was "Sosialistiese eienaarskap van die produksie-, verspreidings- en ruilmiddel", en die ekonomie van die hele land is beheer deur 'n reeks vyfjaarplanne wat doelwitte vir alle produksievorme stel.
Dramatiese veranderinge, beide polities en ekonomies, het plaasgevind gedurende die laat 1980's en vroeë 90's, ingelui deur die aanneming van perestroika ("Herstrukturering") en glasnost ("Openheid"). Aan die ekonomiese kant sou die beplande, hoogs gesentraliseerde bevelekonomie vervang word deur die geleidelike bekendstelling van elemente van 'n markekonomie, 'n verandering wat moeilik was om te bereik en gepaard gaan met dalende produksie in baie sektore en toenemende verspreidingsprobleme. Op politieke gebied het wysigings aan die grondwet in 1988 die ou Opperste Sowjet vervang met die Congress of People's Deputate van die USSR. (soos in die ou Opperste Sowjet), en die oorblywende derde kom van 'all-union social organisations' soos die vakbonde, die CPSU en die Academy of Sciences. Kiesers het 'n keuse van kandidate gekry, en baie nie-kommuniste is verkies. Die Congress of People's Deputies het 'n nuwe Opper -Sowjet van 542 lede gekies en ook die voorsitter van die liggaam gekies, wat die uitvoerende president van die USSR Congresses of People's Deputies sou wees, is ook in elke republiek gestig.
Hierdie kongresse kan wettiglik as parlemente beskryf word, en hulle het sterk debat gevoer oor die ekonomiese en politieke toekoms van die land. Vanaf 1989 het konflikte ontstaan ​​tussen die parlement van die USSR en dié van die individuele republieke, hoofsaaklik oor die onderskeie magte van die sentrum (die USSR -regering) en die republieke. Hierdie konflikte is vererger deur die herlewing van etniese nasionalisme en toenemende eise vir outonomie en selfs vir volle onafhanklikheid. Na die afbrekende staatsgreep van Augustus 1991, waarin die CPSU erg betrokke was, is die party self afgeskaf.
Teen Desember 1991 het die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke feitlik opgehou bestaan, en die toekoms van sy gebiede en mense was onseker. Drie republieke - Estland, Letland en Litaue - het volkome onafhanklikheid verkry en is internasionaal erken as soewereine state, en verskeie ander eis onafhanklikheid. Daar is pogings aangewend onder leiding van Mikhail Gorbatsjof, die president van die Sowjetunie, om 'n nuwe 'Unie van Soewereine State' te stig met 'n mate van integrasie in buitelandse beleid, verdediging en ekonomiese aangeleenthede, maar ooreenkoms tussen die oorblywende 12 republieke was nie behaal. Wat ook al die regsposisie was, die vakbondrepublieke het begin optree asof hulle soewereine state was en met mekaar onderhandel het, om die vestigiale sentrale regering te omseil. Hierdie proses bereik 'n hoogtepunt op 8 Desember 1991 met die ondertekening van 'n ooreenkoms tussen die drie Slawiese republieke van Rusland, Oekraïne en Wit -Rusland vir die totstandkoming van die Statebond van Onafhanklike State (GOS), met 'n ooreengekome gemeenskaplike beleid vir buitelandse sake en verdediging . Die GOS het later al die oorblywende republieke behalwe Georgië ingesluit, maar groot probleme is ondervind om die ooreengekome beleid te bereik. Die toekoms het dus onseker gebly, maar daar kan geen meningsverskil bestaan ​​tussen die stelling van die leiers van die Statebond dat "die VSR as 'n geopolitieke werklikheid bestaan ​​het nie."
Hierdie artikel bevat 'n geskiedenis van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke van 1917 tot 1991. Vir die geografie en geskiedenis van die voormalige Sowjet -Sosialistiese republieke, sien die artikels Moldawië, Estland, Letland, Litaue, Kazakstan, Kirgistan, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oezbekistan, Rusland, Armenië, Azerbeidjan, Georgië en die Oekraïne.
Industrialisering in die praktyk Redigeer
Die mobilisering van hulpbronne deur staatsbeplanning het die land se industriële basis uitgebrei. Van 1928 tot 1932 het die ysterproduksie wat nodig is vir die verdere ontwikkeling van die industriële infrastruktuur, van 3,3 miljoen tot 6,2 miljoen ton per jaar gestyg. Steenkoolproduksie, 'n basiese brandstof vir moderne ekonomieë en stalinistiese industrialisering, het van 35,4 miljoen tot 64 miljoen ton gestyg, en die produksie van ystererts het van 5,7 miljoen tot 19 miljoen ton gestyg. 'N Aantal nywerheidskomplekse soos Magnitogorsk en Kuznetsk, die motorfabrieke in Moskou en Gorky, die Oeralgebergte en Kramatorsk swaar masjinerie -aanlegte, en Kharkiv-, Stalingrad- en Chelyabinsk -trekkerfabrieke is gebou of was in aanbou. 
In werklike terme het die werkers se lewenstandaard geneig om te daal, eerder as om te styg tydens industrialisasie. Die wette van Stalin om die "arbeidsdissipline" te verskerp, het die situasie vererger: 'n verandering in die RSFSR -arbeidswetkode in 1932 het werknemers in staat gestel om slegs een dag afwesig te wees. Om daarvolgens afgedank te word, beteken dat u "die reg om rantsoen- en kommoditeitskaarte te gebruik" sowel as die "verlies van die reg om 'n woonstel te gebruik" verloor, en selfs op die swartlys geplaas word vir nuwe werk, wat 'n bedreiging van honger beteken.  Die maatreëls egter , is nie ten volle toegepas nie, aangesien bestuurders hard probeer het om hierdie werkers te vervang. In teenstelling hiermee is die wetgewing van 1938, wat arbeidsboeke ingevoer het, gevolg deur groot hersienings van die arbeidswet, toegepas. Byvoorbeeld, afwesig of selfs 20 minute laat was gronde om afgedankte bestuurders te word wat versuim het om hierdie wette af te dwing, staar strafregtelike vervolging in die gesig. , en oor die verbod op ongemagtigde vertrek deur arbeiders en kantoorwerkers uit fabrieke en kantore " het die hersienings van 1938 vervang met verpligte kriminele strawwe vir die ophou van 'n werk (2 tot 4 maande gevangenisstraf), omdat dit 20 minute laat was (6 maande proeftydperk en beslaglegging van 25 persent), ens.
Op grond van hierdie syfers het die Sowjetregering verklaar dat die vyfjaar-industriële produksieplan in slegs vier jaar met 93,7% vervul is, terwyl dele wat vir die dele van die swaar nywerheid gewy is, met 108% bereik is. Stalin het in Desember 1932 die plan suksesvol verklaar aan die Sentrale Komitee, aangesien toename in die produksie van steenkool en yster toekomstige ontwikkeling sou bevorder. 
Tydens die tweede vyfjaarplan (1933–37), op grond van die groot belegging tydens die eerste plan, het die bedryf baie vinnig uitgebrei en byna die doelwitte van die plan bereik. Teen 1937 was die produksie van steenkool 127 miljoen ton, yster 14,5 miljoen ton, en die wapenbedryf het baie vinnig ontwikkel. 
Terwyl die industriële kapasiteit 'n groot sprong gemaak het, was die Eerste Vyfjaarplan uiters streng vir die nywerheidswerkers en was dit moeilik om kwotas na te kom, wat vereis dat mynwerkers 16 tot 18 uur werksdae moes insit.  Versuim om kwotas na te kom, kan tot verraadsklagte lei.  Werksomstandighede was swak, selfs gevaarlik. As gevolg van die toewysing van hulpbronne vir die bedryf en die verminderde produktiwiteit sedert kollektivisering, het hongersnood plaasgevind. By die konstruksie van die nywerheidskomplekse is gevangenes van Gulag -kampe as verbruikbare hulpbronne gebruik. Maar toestande het vinnig verbeter tydens die tweede plan. Gedurende die dertigerjare is industrialisering gekombineer met 'n vinnige uitbreiding van tegniese en ingenieursopleiding sowel as die toenemende klem op ammunisie. 
Van 1921 tot 1954 het die polisiestaat met groot intensiteit opereer en op soek na iemand wat daarvan beskuldig word dat hy die stelsel saboteer. Die geskatte getalle wissel baie. Miskien is 3,7 miljoen mense gevonnis weens beweerde kontra-revolusionêre misdade, waaronder 600 000 ter dood veroordeel, 2,4 miljoen werkskampe en 700 000 gevonnis tot uitlanding. Die stalinistiese onderdrukking het sy hoogtepunt bereik tydens die Groot Reiniging van 1937–38, wat baie bekwame bestuurders en kundiges verwyder het en die industriële produksie in 1937 aansienlik vertraag het 
Kollektivisering van die landbou Redigeer
Onder die NEP (New Economic Policy) moes Lenin die voortbestaan ​​van landbou in privaat besit duld.Hy het besluit om minstens 20 jaar te wag voordat hy probeer om dit onder staatsbeheer te plaas en intussen op industriële ontwikkeling te konsentreer. Na Stalin se bewind aan bewind, is die rooster vir kollektivisering egter tot vyf jaar verkort. Die vraag na voedsel het toegeneem, veral in die USSR se primêre graanproduserende streke, met nuwe, gedwonge benaderings. Toe hulle by Kolkhozes (kollektiewe plase) aansluit, moes die boere hul private stukke grond en eiendom prysgee. Elke oes is die produksie van Kolkhoz aan die staat verkoop teen 'n lae prys wat die staat self bepaal het. Die natuurlike vordering van kollektivisering was egter stadig, en die plenum van die sentrale komitee in November 1929 besluit om kollektivisering met geweld te versnel. Die Russiese boerekultuur vorm in elk geval 'n bolwerk van tradisionalisme wat die doelwitte van die Sowjet -staat in die weg staan.
Gegewe die doelwitte van die eerste vyfjaarplan, het die staat gesoek na verhoogde politieke beheer van die landbou om die vinnig groeiende stedelike bevolking te voed en 'n bron van buitelandse valuta te verkry deur verhoogde graanuitvoer. Gegewe die laat begin, moes die USSR 'n aansienlike aantal duur tegnologieë invoer wat nodig was vir swaar industrialisering.
Teen 1936 was ongeveer 90% van die Sowjet -landbou gesamentlik. In baie gevalle het die boere hierdie proses bitterlik teëgestaan ​​en dikwels hul diere geslag eerder as om dit op kollektiewe plase te gee, al wou die regering net die graan hê. Kulaks, welvarende boere, is met geweld na Kazakhstan, Siberië en die Russiese Verre Noorde hervestig ('n groot deel van die kulaks het by dwangarbeidskampe gedien). Byna almal wat kollektiwisering teenstaan, word as 'n 'kulak' beskou. Die beleid van likwidasie van kulaks as 'n klas - wat aan die einde van 1929 deur Stalin geformuleer is - het enkele teregstellings beteken, en nog meer deportasie na spesiale nedersettings en soms ook na dwangarbeidskampe. 
Ondanks die verwagtinge het kollektivisering tot 'n katastrofale afname in plaasproduktiwiteit gelei, wat eers in 1940 teruggekeer het na die vlakke wat onder die NEP behaal is. Boere het hul vee massaal geslag eerder as om dit op te gee. Net in 1930 is 25% van die land se beeste, skape en bokke en 'n derde van alle varke doodgemaak. Eers in die tagtigerjare sou die Sowjet -veegetalle tot 1928 terugkeer. Regeringsburokrate, wat 'n rudimentêre opleiding in boerderytegnieke gekry het, is na die platteland gestuur om die boere die nuwe maniere van sosialistiese landbou te "leer", hoofsaaklik gebaseer op teoretiese idees wat in werklikheid weinig gegrond was.  Selfs nadat die staat onvermydelik gewen het en daarin geslaag het om kollektivisering op te lê, het die boere alles in hul vermoë gedoen om sabotasie te doen. Hulle het baie kleiner gedeeltes van hul grond bewerk en baie minder gewerk. Die omvang van die Oekraïense hongersnood het baie Oekraïense geleerdes laat argumenteer dat daar 'n doelbewuste beleid van volksmoord teen die Oekraïense mense was. Ander geleerdes voer aan dat die massiewe dodetal 'n onvermydelike gevolg was van 'n baie swak beplande operasie teen alle boere, wat Lenin of Stalin min steun gegee het.
Byna 99% van alle bewerkte grond is aan die einde van 1937 na kollektiewe plase getrek. Die haglike prys wat die boere betaal het, moet nog met akkuraatheid bepaal word, maar waarskynlik het tot 5 miljoen mense in hierdie jare gesterf as gevolg van vervolging of hongersnood. Oekraïners en Kazakhs het erger gely as die meeste lande.
In die Oekraïne alleen word die aantal mense wat in die hongersnood gesterf het, nou na raming 3,5 miljoen beloop.  
Die USSR het Estland, Letland en Litaue in 1940 oorgeneem, wat in 1941 vir Duitsland verlore gegaan het, en daarna herstel in 1944. Die kollektivisering van hul plase het in 1948 begin. Deur middel van terreur, massamoorde en deportasies is die grootste deel van die boerdery gesamentlik deur 1952. Landbouproduksie het dramaties gedaal in al die ander Sowjetrepublieke. 
Vinnige industrialisering Redigeer
In die tydperk van vinnige industrialisering en massa -kollektivisering voor die Tweede Wêreldoorlog het die Sowjet -indiensnemingsyfers eksponensiële groei beleef. 3,9 miljoen werkgeleenthede per jaar word teen 1923 verwag, maar die getal het tot 6,4 miljoen gestyg. Teen 1937 het die getal weer gestyg tot ongeveer 7,9 miljoen. Uiteindelik bereik dit in 1940 8,3 miljoen. Tussen 1926 en 1930 het die stedelike bevolking met 30 miljoen toegeneem. Werkloosheid was 'n probleem in die laat keiserlike Rusland en selfs onder die NEP, maar dit het opgehou om 'n belangrike faktor te wees na die implementering van Stalin se massiewe industrialisasieprogram. Die skerp mobilisering van hulpbronne wat gebruik is om die landbou -samelewing tot dusver te industrialiseer, het 'n groot behoefte aan werkloosheid tot gevolg gehad. Loonopstelling deur Sowjet -beplanners het ook bygedra tot die skerp afname in werkloosheid, wat in reële terme met 19% tot 1940 gedaal het. Met lone wat kunsmatig depressief was, kon die staat dit bekostig om baie meer werknemers in diens te neem as wat finansieel lewensvatbaar sou wees in 'n markekonomie . Verskeie ambisieuse onttrekkingsprojekte is begin om grondstowwe vir militêre hardeware en verbruikersgoedere te verskaf.
Die motorfabrieke in Moskou en Gorky het motors vir die publiek vervaardig - ondanks die feit dat min Sowjet -burgers 'n motor wou koop - en die uitbreiding van staalproduksie en ander industriële materiale het die vervaardiging van 'n groter aantal motors moontlik gemaak. Motor- en vragmotorproduksie het byvoorbeeld in 1931 200 000 bereik. 
Die meeste van die beste kommunistiese leiers in die 1920's en 1930's was voor 1917 propagandiste of redakteurs en was deeglik bewus van die belangrikheid van propaganda. Sodra hulle in 1917 aan die bewind gekom het, gryp hulle die monopolie van alle kommunikasiemedia aan en brei hulle propaganda -apparaat aansienlik uit in terme van koerante, tydskrifte en pamflette. Radio het in die dertigerjare 'n kragtige instrument geword.  Stalin was byvoorbeeld 'n redakteur van Pravda. Behalwe die nasionale koerante "PRAVDA" en Izvestia, daar was talle streekpublikasies, sowel as koerante en tydskrifte en al die belangrike tale. Ysterbeklede uniformiteit van mening was die norm tydens die Sowjet -era. Tikmasjiene en drukperse is tot in die tagtigerjare noukeurig beheer om ongemagtigde publikasies te voorkom. Samizdat se onwettige verspreiding van subversiewe fiksie en nie -fiksie is wreed onderdruk. Die seldsame uitsonderings op 100% eenvormigheid in die amptelike media was aanduidings van gevegte op hoë vlak. Die Sowjet -konsepgrondwet van 1936 was 'n voorbeeld. Pravda en Trud (die koerant vir handewerkers) het die konsepgrondwet geloof. Maar Izvestiia is beheer deur Nikolai Bukharin en dit het negatiewe briewe en verslae gepubliseer. Bukharin het gewen en die partylyn het verander en begin om "Trotskyite" opposisioniste en verraaiers aan te val. Die sukses van Bukharin was van korte duur; hy is in 1937 gearresteer, 'n skouverhoor gegee en tereggestel. 
Om propaganda doeltreffend te wees, moes dit die hele bevolking bereik, maar die oorgrote meerderheid van die boere was ongeletterd. Die sukses van kommunisme was afhanklik daarvan dat hulle geletterd geword het. Nywerheidswerkers moes opgelei word om mededingend te wees en het dus 'n program begin met die industrialisering om die aantal skole en die algemene kwaliteit van onderwys aansienlik te verhoog. In 1927 het 7,9 miljoen studente 118,558 skole bygewoon. Teen 1933 het die getal gestyg tot 9,7 miljoen studente in 166,275 skole. Daarbenewens is 900 spesialisdepartemente en 566 instellings gebou en teen 1933 ten volle in bedryf. Geletterdheidsyfer het aansienlik toegeneem, veral in die Sentraal -Asiatiese republieke.  
Die Sowjet -mense het ook baat by 'n soort sosiale liberalisering. Vroue moes dieselfde opleiding as mans kry en, ten minste wettiglik, dieselfde regte as mans op die werkplek verkry. Alhoewel hierdie doelwitte in die praktyk nie bereik is nie, het die pogings om dit te bereik en die verklaring van teoretiese gelykheid gelei tot 'n algemene verbetering in die sosio-ekonomiese status van vroue.
Vroue is veral aangestel as klerke vir die groeiende afdelingswinkels, wat gelei het tot 'feminisering' van afdelingswinkels, aangesien die aantal verkoopspersoneel van 45 persent van die totale verkoopspersoneel in 1935 tot 62 persent van die totale verkoopspersoneel in 1938 gestyg het.  Dit was deels te wyte aan 'n propaganda -veldtog wat in 1931 begin is, wat vroulikheid met 'kultuur' verbind het en beweer dat die New Soviet Woman ook 'n werkende vrou is.  Verder het personeel in afdelingswinkels 'n lae status in die Sowjetunie gehad en baie mans wou nie as verkoopspersoneel werk nie, wat daartoe gelei het dat verkoopspersoneel na swak opgeleide vroue uit die werkersklas en by vroue wat nuut in die stede aangekom het, werk. van die platteland. 
Die stalinistiese ontwikkeling het ook bygedra tot vooruitgang in die gesondheidsorg, wat 'n groot verbetering in die keiserlike tydperk beteken het. Stalin se beleid het die Sowjet -mense toegang gegee tot gratis gesondheidsorg en onderwys. Wydverspreide inentingsprogramme het die eerste generasie vrygemaak van die vrees vir tifus en cholera. Die voorkoms van hierdie siektes het tot 'n rekordlaagte getal gedaal en die sterftesyfer van babas is aansienlik verminder, wat veroorsaak het dat die lewensverwagting van beide mans en vroue teen die middel tot laat 1950's met meer as 20 jaar toegeneem het. 
Die Komsomol of Youth Communist League, was 'n heeltemal nuwe jeugorganisasie wat deur Lenin ontwerp is, 'n entoesiastiese stakingskrag geword het wat kommunisme regoor die Sowjetunie gereël het, wat dikwels 'n beroep op tradisionele vyande gedoen het.  Die Komsomol het 'n belangrike rol gespeel as 'n meganisme vir die onderrig van waardes aan die jonger geslag. Die Komsomol het ook gedien as 'n mobiele poel van arbeid en politieke aktivisme, met die vermoë om op kort kennisgewing na gebiede met hoë prioriteit te verhuis. In die 1920's het die Kremlin Komsomol groot verantwoordelikhede opgedra vir die bevordering van industrialisasie op fabrieksvlak. In 1929 bou 7 000 Komsomol -kadette die trekkerfabriek in Stalingrad, 56 000 ander bou fabrieke in die Oeral en 36 000 kry ondergrondse werk in die steenkoolmyne. Die doel was om 'n energieke kern van Bolsjewistiese aktiviste te voorsien om hul kollegas die fabrieke en myne wat die middelpunt van die kommunistiese ideologie was, te beïnvloed.  
Komsomol het in 1935 meritokratiese, sogenaamde klasblinde lidmaatskapbeleid aangeneem, maar die gevolg was 'n afname in die jeuglede van die werkersklas en 'n oorheersing deur die beter opgeleide jeug. 'N Nuwe sosiale hiërargie het ontstaan ​​toe jong professionele persone en studente by die Sowjet -elite aangesluit het, wat proletariërs verplaas het. Komsomol se lidmaatskapbeleid in die dertigerjare weerspieël die breër aard van Stalinisme, en kombineer Leninistiese retoriek oor klasvrye vordering met Stalinistiese pragmatisme wat daarop gemik was om die mees entoesiastiese en vaardige lidmaatskap te kry. 
Stedelike vroue onder Stalin, parallel met die modernisering van Westerse lande, was ook die eerste generasie vroue wat in 'n hospitaal kon baar met toegang tot voorgeboortelike sorg. Onderwys was 'n ander gebied waarin verbetering plaasgevind het na ekonomiese ontwikkeling, wat ook ooreenstem met ander Westerse lande. Die generasie wat tydens Stalin se bewind gebore is, was die eerste byna universeel geletterde generasie. Sommige ingenieurs is na die buiteland gestuur om industriële tegnologie te leer, en honderde buitelandse ingenieurs is op kontrak na Rusland gebring. Vervoerverbindings is ook verbeter, aangesien baie nuwe spoorweë gebou is, alhoewel met dwangarbeid, wat duisende lewens gekos het. Werkers wat hul kwotas oorskry het, Stakhanoviete, het baie aansporings vir hul werk gekry, alhoewel baie sulke werkers in werklikheid 'gereël' was om sukses te behaal deur uiterste hulp in hul werk te ontvang, en dan is hul prestasies gebruik vir propaganda. 
Die stelselmatige aanvalle op die Russies -Ortodokse kerk het begin sodra die Bolsjewiste in 1917 aan die bewind gekom het. In die dertigerjare het Stalin sy oorlog teen georganiseerde godsdiens verskerp.  Byna alle kerke en kloosters is gesluit en tienduisende geestelikes is opgesluit of tereggestel. Die historikus Dimitry Pospielovski het geraam dat tussen 5 000 en 10 000 Ortodokse geestelikes gesterf het as gevolg van teregstelling of in die gevangenis 1918–1929, plus nog 45 000 in 1930–1939. Monnike, nonne en verwante personeel het nog 40 000 dooies bygevoeg. 
Die staatspropagandamasjien het ateïsme kragtig bevorder en godsdiens veroordeel as 'n artefak van die kapitalistiese samelewing. In 1937 het pous Pius XI die aanvalle op godsdiens in die Sowjetunie verwerp. Teen 1940 het slegs 'n klein aantal kerke oopgebly. Die vroeë anti-godsdienstige veldtogte onder Lenin was meestal gerig op die Russies-Ortodokse Kerk, aangesien dit 'n simbool van die tsaristiese regering was. In die dertigerjare was alle gelowe egter geteiken: Christelike minderheidsgroepe, Islam, Judaïsme en Boeddhisme. Op die lange duur kon ateïsme nie baie siele wen nie. Godsdiens het ondergronds versterk en is herleef om die Tweede Wêreldoorlog te help beveg. Dit het floreer na die val van die kommunisme in die 1990's. Soos Paul Froese verduidelik:
Ateïste het 'n 70-jarige oorlog gevoer teen die geloof in die Sowjetunie. Die Kommunistiese Party het kerke, moskees en tempels vernietig, godsdiensleiers uitgevoer, skole en media oorstroom met anti-godsdienstige propaganda en 'n geloofstelsel bekend as 'wetenskaplike ateïsme', kompleet met ateïstiese rituele, proselitisers en 'n belofte van wêreldse redding . Maar uiteindelik het 'n meerderheid ouer Sowjet-burgers hul godsdienstige oortuigings behou en 'n oes burgers wat te jonk was om voor-Sowjet-tye te beleef, het godsdienstige oortuigings verkry. 
Volgens amptelike statistieke van 2012 identifiseer egter byna 15% van die etniese Russe as ateïs, en byna 27% identifiseer as nie -verbonde. 
Namate hierdie proses ontvou het, konsolideer Stalin byna absolute mag deur die potensiële opposisie te vernietig. In 1936-1938 is ongeveer driekwartmiljoen Sowjets tereggestel, en meer as 'n miljoen ander is tot lang termyn in baie harde arbeidskampe gevonnis. Stalin se Groot Terreur het die geledere van fabrieksdirekteure en ingenieurs verwoes en die meeste senior offisiere in die weermag verwyder.  Die voorwendsel was die moord op Sergey Kirov in 1934 (wat baie vermoed dat Stalin beplan het, hoewel daar geen bewyse daarvoor is nie).  Byna al die ou bolsjewiste voor 1918 is gesuiwer. Trotski is in 1927 uit die party geskors, in 1928 verban na Kazakstan, in 1929 uit die USSR geskors en in 1940 vermoor. Kamenev dat hy agter Kirov se sluipmoord was en van plan was om Stalin omver te werp. Uiteindelik is die mense wat gearresteer is gemartel en gedwing om te erken dat hulle spioene en saboteurs was, en vinnig skuldig bevind en tereggestel. 
Verskeie skouverhore is in Moskou gehou om as voorbeelde te dien vir die verhore wat die plaaslike howe na verwagting elders in die land sou uitvoer. Daar was vier belangrike verhore van 1936 tot 1938, die verhoor van die sestien was die eerste (Desember 1936), daarna die verhoor van die sewentien (Januarie 1937), daarna die verhoor van generaals van die Rooi Leër, insluitend maarskalk Tukhachevsky (Junie 1937) en uiteindelik die Verhoor van die een-en-twintig (insluitend Bukharin) in Maart 1938. Tydens hierdie het die beskuldigdes tipies erken dat hulle sabotasie, spioenasie, kontrarevolusie en sameswering met Duitsland en Japan gehad het om die Sowjetunie binne te val en te verdeel. Die aanvanklike proewe in 1935–36 is uitgevoer deur die OGPU onder Genrikh Yagoda. Op hul beurt is die aanklaers verhoor en tereggestel. Die geheime polisie is herdoop tot die NKVD en beheer is gegee aan Nikolai Yezhov, bekend as die 'Bloody Dwarf'. 
Die "Groot Reiniging" het die Sowjetunie in 1937 getref. Dit was algemeen bekend as die "Yezhovschina", die "Reign of Yezhov". Die tempo van arrestasies was verbysterend. Alleen in die gewapende magte is 34 000 offisiere gesuiwer, waaronder baie in die hoër geledere.  Die hele Politburo en die grootste deel van die Sentrale Komitee is gesuiwer, saam met buitelandse kommuniste wat in die Sowjetunie gewoon het, en talle intellektuele, burokrate en fabrieksbestuurders. Die totaal van mense wat tydens die Yezhovschina opgesluit of tereggestel is, was ongeveer twee miljoen.  Teen 1938 het die massasuiwering die land se infrastruktuur begin ontwrig, en Stalin het dit begin afbreek. Yezhov is geleidelik van krag onthef. Yezhov is in 1939 van alle magte onthef, daarna verhoor en tereggestel in 1940. Sy opvolger as hoof van die NKVD (van 1938 tot 1945) was Lavrentiy Beria, 'n Georgiese vriend van Stalin. Arrestasies en teregstellings duur voort in 1952, hoewel niks op die skaal van die Yezhovschina ooit weer gebeur het nie.
Gedurende hierdie tydperk het die praktyk van massa -arrestasie, marteling en gevangenisstraf of teregstelling sonder verhoor van iemand wat deur die geheime polisie vermoed word dat hy Stalin se regime teenstaan, alledaags geword. Deur die NKVD se eie telling is 681 692 mense alleen gedurende 1937–38 geskiet, en honderde duisende politieke gevangenes is na Gulag -werkskampe vervoer.  Die massale terreur en suiwering was by die buitewêreld min bekend, en sommige westerse intellektuele en medereisigers was steeds van mening dat die Sowjets 'n suksesvolle alternatief vir 'n kapitalistiese wêreld geskep het. In 1936 het die land sy eerste formele grondwet aanvaar, wat slegs op papier vryheid van spraak, godsdiens en vergadering verleen het.
In Maart 1939 is die 18de kongres van die Kommunistiese Party in Moskou gehou. Die meeste afgevaardigdes wat op die 17de kongres in 1934 teenwoordig was, was weg, en Litvinov het Stalin groot lof gekry en die westerse demokrasieë is gekritiseer omdat hulle nie die beginsels van 'kollektiewe veiligheid' teen Nazi -Duitsland aanvaar het nie.
Interpretasie van die suiwerings Edit
Daar is twee belangrike interpretasiereëls onder historici. Die een voer aan dat die suiwering Stalin se ambisies, sy paranoia en sy innerlike dryfveer weerspieël om sy mag te verhoog en potensiële mededingers uit die weg te ruim. Revisionistiese historici verduidelik die suiwering deur teoretiseer dat mededingende faksies Stalin se paranoia ontgin en terreur gebruik het om hul eie posisie te versterk. Peter Whitewood ondersoek die eerste suiwering, gerig op die weermag, en kom met 'n derde interpretasie: Stalin en ander topleiers, met die veronderstelling dat hulle altyd omring was deur vyande, altyd bekommerd was oor die kwesbaarheid en lojaliteit van die Rooi Leër. Dit was nie 'n foefie nie - Stalin het dit werklik geglo. 'Stalin het die Rooi Leër aangeval omdat hy 'n ernstige veiligheidsbedreiging ernstig misgis', dus 'lyk dit asof Stalin werklik geglo het dat vyande wat deur buiteland gesteun is, die geledere binnegedring het en daarin geslaag het om 'n sameswering in die hart van die Rooi Leër te organiseer. Die suiwering het diep getref vanaf Junie 1937 en November 1938, en 35 000 mense is tereggestel.Ondervinding in die uitvoering van die suiwering vergemaklik die suiwering van ander sleutelelemente in die breër Sowjet -staat.   Geskiedkundiges noem die ontwrigting dikwels as faktore in die rampspoedige militêre optrede tydens die Duitse inval. 
Die Sowjet-regering het private maatskappye in buitelandse besit tydens die stigting van die RSFSR en die USSR verbeur. Buitelandse beleggers het geen geldelike of wesenlike vergoeding ontvang nie. Die USSR het ook geweier om skuld uit die tsaristiese tydperk aan buitelandse debiteure te betaal. Die jong Sowjet -staat was 'n paria vanweë sy openlik verklaarde doel om die omverwerping van kapitalistiese regerings te ondersteun. Dit het werkers se opstande geborg om talle kapitalistiese Europese state omver te werp, maar hulle het almal misluk. Lenin het radikale eksperimente omgekeer en 'n soort kapitalisme met NEC herstel. Die Komintern is beveel om op te hou om opstande te organiseer. Vanaf 1921 soek Lenin handel, lenings en erkenning. Een vir een het buitelandse state handelslyne heropen en die Sowjet -regering erken. Die Verenigde State was die laaste groot staat wat die USSR erken het in 1933. In 1934 het die Franse regering 'n alliansie voorgestel en 30 regerings gelei om die USSR uit te nooi om by die Volkebond aan te sluit. Die USSR het legitimiteit bereik, maar is in Desember 1939 geskors weens aggressie teen Finland.  
In 1928 het Stalin 'n linkse beleid gevoer op grond van sy geloof in 'n dreigende groot krisis vir kapitalisme. Verskeie Europese kommunistiese partye is beveel om nie koalisies te stig nie, maar om gematigde sosialiste as fasciste te veroordeel. Aktiviste is na vakbonde gestuur om beheer oor te neem van sosialiste - 'n besluit wat die Britse vakbonde nooit vergewe het nie. Teen 1930 het die Staliniste die waarde van bondgenootskap met ander partye begin suggereer, en teen 1934 het die idee ontstaan ​​om 'n volksfront te vorm. Komintern-agent Willi Münzenberg was veral effektief in die organisering van intellektuele, antieke oorlog en pasifistiese elemente om by die anti-Nazi-koalisie aan te sluit.  Kommuniste sou koalisies vorm met enige party om fascisme te beveg. Vir Staliniste was die Volksfront bloot 'n hulpmiddel, maar vir regses verteenwoordig dit die gewenste vorm van oorgang na sosialisme. 
Frans-Sowjet-betrekkinge was aanvanklik vyandig omdat die USSR amptelik gekant was teen die vredesooreenkoms van die Eerste Wêreldoorlog van 1919 wat Frankryk nadruklik beywer het. Terwyl die Sowjetunie daarin belang was om gebiede in Oos -Europa te verower, was Frankryk vasbeslote om die jong state daar te beskerm. Adolf Hitler se buitelandse beleid het egter gefokus op 'n massiewe beslaglegging op Sentraal -Europese, Oos -Europese en Russiese lande vir Duitsland se eie doelwitte, en toe Hitler in 1933 uit die Wêreldontwapeningskonferensie in Genève trek, tref die dreigement. Die Sowjetse minister van buitelandse sake, Maxim Litvinov, het die Sowjet-beleid rakende die vredesooreenkoms in Parys omgekeer, wat gelei het tot 'n Franco-Sowjet-toenadering. In Mei 1935 het die USSR 'n ooreenkoms van wedersydse hulp met Frankryk en Tsjeggo -Slowakye gesluit. Stalin het die Komintern beveel om 'n gewilde front te vorm met linkse en sentristiese partye teen die magte van Fascisme. Die ooreenkoms word egter ondermyn deur sterk ideologiese vyandigheid teenoor die Sowjetunie en die nuwe front van die Komintern in Frankryk, die weiering van Pole om die Rooi Leër op sy grond toe te laat, Frankryk se defensiewe militêre strategie en 'n voortgesette Sowjet -belang om die betrekkinge met Nazi op te los. Duitsland.
Die Sowjetunie het militêre hulp verleen aan die Republikeinse faksie in die Tweede Spaanse Republiek, insluitend ammunisie en soldate, en het heel-linkse aktiviste gehelp om as vrywilligers na Spanje te kom. Die Spaanse regering laat die USSR die staatskas hê. Sowjet -eenhede het stelselmatig anargistiese ondersteuners van die Spaanse regering gelikwideer. Die steun van Moskou aan die regering het die Republikeine 'n kommunistiese besering in die oë van anti-Bolsjewiste in Brittanje en Frankryk gegee, wat die oproepe tot Anglo-Franse ingryping in die oorlog verswak het. 
Nazi-Duitsland het 'n anti-komintern-verdrag met Imperialistiese Japan en Fascistiese Italië aangekondig, tesame met verskillende Sentraal- en Oos-Europese state (soos Hongarye), om die kommunistiese aktiwiteit oënskynlik te onderdruk, maar meer realisties om 'n alliansie teen die USSR te sluit. 
Stalin het op 23 Augustus die Molotov – Ribbentrop-verdrag gereël, 'n nie-aggressiewe verdrag met Nazi-Duitsland, tesame met die Duits-Sowjet-handelsooreenkoms om ekonomiese betrekkinge te sluit. 'N Geheime bylae tot die verdrag het Oos -Pole, Letland, Estland, Bessarabië en Finland aan die USSR gegee, en Wes -Pole en Litaue aan Nazi -Duitsland. Dit weerspieël die Sowjet -begeerte van territoriale winste.
Na die ooreenkoms met Hitler het Stalin in 1939-40 die helfte van Pole, die drie Baltiese state en Noord-Bukowina en Bessarabië in Roemenië geannekseer. Hulle was nie meer buffers wat die USSR van Duitse gebiede skei nie, voer Louis Fischer aan. Hulle het eerder Hitler se vinnige opmars na die poorte van Moskou vergemaklik. 
Propaganda word ook as 'n belangrike hulpmiddel vir buitelandse betrekkinge beskou. Internasionale uitstallings, die verspreiding van media soos films, bv .: Alexander Nevski, sowel as om prominente buitelandse individue uit te nooi om deur die Sowjetunie te toer, is gebruik as 'n metode om internasionale invloed te verkry en medereisigers en pasifiste aan te moedig om gewilde fronte te bou. 
Begin van die Tweede Wêreldoorlog Edit
Duitsland het Pole binnegeval op 1 September. Die USSR het op 17 September gevolg. Die Sowjette het opposisie onderdruk deur duisende tereg te stel en te arresteer. Hulle het verdagte etniese groepe in vier golwe na Siberië verskuif, 1939–1941. Skattings wissel van die syfer meer as 1,5 miljoen. 
Nadat Pole met Duitsland verdeel is, het Stalin territoriale eise aan Finland gestel vir punte wat Leningrad sou verdedig. Helsinki, ondersteun deur die wêreld se openbare mening, het geweier, en daarom het Stalin binnegeval. Ondanks die feit dat die Finse troepe meer as 2,5: 1 was, was die oorlog vir die Rooi Leër verleentlik moeilik, wat swak toegerus was vir die winterweer en sonder bevoegde bevelvoerders was sedert die suiwering van die Sowjet-hoëkommando. Die Finne verset hard en kry steun en aansienlike simpatie van die Geallieerdes. 'N Nuwe bedreiging in Maart 1940 het Finland gevra om 'n wapenstilstand te vra. Dit het afstand gedoen van die Kareliese landgrond en 'n paar kleiner gebiede.  Londen, Washington-en veral Berlyn-bereken dat die swak vertoning van die Sowjet-leër aandui dat dit onbevoeg is om die USSR teen 'n Duitse inval te verdedig.  
In 1940 het die USSR Litaue, Letland en Estland beset en onwettig geannekseer. Op 14 Junie 1941 het die USSR eerste massadeportasies uit Litaue, Letland en Estland uitgevoer.
Op 26 Junie 1940 stel die Sowjetregering 'n ultimatum aan die Roemeense minister in Moskou, waarin hulle eis dat Roemenië Bessarabië en Noord -Bukovina onmiddellik afstaan. Italië en Duitsland, wat 'n stabiele Roemenië nodig gehad het en toegang tot sy olievelde het koning Carol II aangespoor om dit te doen. Onder dwang, sonder die vooruitsig op hulp van Frankryk of Brittanje, het Carol gehoor gegee. Op 28 Junie het Sowjet -troepe die Dnjester oorgesteek en Bessarabië, Noord -Bukovina en die Hertza -streek beset. 
Groot Patriotiese Oorlog Wysig
Op 22 Junie 1941 breek Adolf Hitler skielik die nie-aggressieverdrag en val die Sowjetunie binne. Stalin het geen voorbereidings getref nie. Sowjet -intelligensie is mislei deur Duitse disinformasie en die inval het die Sowjet -weermag onvoorbereid betrap. In die groter sin verwag Stalin inval, maar nie so gou nie.  Die weermag is deur die Purges gedemineer. Tyd was nodig om die bevoegdheid te herstel. As sodanig het mobilisering nie plaasgevind nie en was die Sowjet -leër takties onvoorbereid vanaf die inval. Die eerste weke van die oorlog was 'n ramp, met tienduisende mans wat doodgemaak, gewond of gevange geneem is. Hele verdeeldheid het verbrokkel teen die Duitse aanslag. Miljoene sulke mans sterf meestal aan hongersnood en siektes in hierdie Duitse kampe. Waar 1/3 Duitse krygsgevangenes die Sowjet -gevangeniskampe oorleef het, het 1/10 krygsgevangenes van die Rooi Leër Duitse kampe oorleef.  Duitse troepe het in Desember 1941 die buitewyke van Moskou bereik, maar kon dit nie vasvat nie, vanweë sterk Sowjet -verdediging en teenaanvalle. In die Slag van Stalingrad in 1942–43 het die Rooi Leër die Duitse leër 'n verpletterende nederlaag toegedien. As gevolg van die onwilligheid van die Japannese om 'n tweede front in Mantsjoerije te open, kon die Sowjette tientalle afdelings van die Rooi Leër terugroep uit die ooste van Rusland. Hierdie eenhede het 'n belangrike rol gespeel om die gety te keer, want die meeste van hul offisiere het aan Stalin se suiwering ontsnap. Die Sowjet -magte het spoedig massiewe teenaanvalle op die hele Duitse lyn geloods. Teen 1944 is die Duitsers uit die Sowjetunie gestoot op die oewer van die Vistula -rivier, net oos van Pruise. Met die Sowjet -marskalk Georgy Zhukov wat vanuit Pruise aanval, en maarskalk Ivan Konev Duitsland in die helfte uit die suide gesny het, is die lot van Nazi -Duitsland verseël. Op 2 Mei 1945 gee die laaste Duitse troepe hulle oor aan die verheugde Sowjet -troepe in Berlyn.
Vanaf die einde van 1944 tot 1949 het groot dele van Oos -Duitsland onder die besetting van die Sowjetunie gekom, en op 2 Mei 1945 is die hoofstad Berlyn ingeneem, terwyl meer as vyftien miljoen Duitsers uit Oos -Duitsland verwyder is en na Sentraal -Duitsland gestoot is (later genoem die Duitse Demokratiese Republiek) en Wes -Duitsland (later die Bondsrepubliek Duitsland genoem). Russe, Oekraïners, Pole, Tsjeggies, ensovoorts, is daarna na Duitse land verplaas.
'N Atmosfeer van patriotiese nood het die Sowjetunie tydens die oorlog oorgeneem, en die vervolging van die Ortodokse Kerk is gestaak. Die Kerk is nou toegelaat om met 'n redelike mate van vryheid te werk, solank dit nie by die politiek betrokke raak nie. In 1944 is 'n nuwe Sowjet -volkslied geskryf ter vervanging van die Internationale, wat sedert 1918 as volkslied gebruik is. ideologie.
Die Sowjets het die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog gedra omdat die Weste nie 'n tweede grondfront in Europa oopgemaak het voor die inval van Italië en die Slag van Normandië nie. Ongeveer 26,6 miljoen Sowjette, onder wie 18 miljoen burgerlikes, is in die oorlog dood. Burgerlikes is in baie stede wat deur die Nazi's verower is, verbrand of geskiet. [ aanhaling nodig ] Die terugtrekkende Sowjet -leër is beveel om 'n beleid van 'verskroeide aarde' te volg, waardeur teruggetrokke Sowjet -troepe beveel word om burgerlike infrastruktuur en voedselvoorrade te vernietig sodat die Nazi -Duitse troepe dit nie kan gebruik nie.
Stalin se oorspronklike verklaring in Maart 1946 dat daar 7 miljoen oorlogsdood was, is in 1956 hersien deur Nikita Chroesjtsjof met 'n ronde getal van 20 miljoen. Aan die einde van die tagtigerjare het demograwe in die Staatsstatistiekkomitee (Goskomstat) nog 'n keer gekyk met behulp van demografiese metodes en 'n skatting van 26–27 miljoen opgestel. 'N Verskeidenheid ander ramings is gemaak.  In die meeste gedetailleerde ramings was ongeveer twee derdes van die beraamde sterftes burgerlike verliese. Die verdeling van oorlogsverliese volgens nasionaliteit is egter minder bekend. Een studie, wat op indirekte bewyse van die bevolkingsensus van 1959 staatgemaak het, het bevind dat hoewel die groot Slawiese groepe die meeste die meeste gely het, die minderhede onder die hoofsaaklik uit Europese Rusland, onder groepe van wat mans in "nasionaliteitsbataljons" na vore gebring het en blykbaar buite verhouding gely het. 
Stalin was vasbeslote om die mense wat hy beskou het tydens die oorlog saam met Duitsland te straf, te straf en om die probleem van nasionalisme te hanteer, wat die Sowjetunie sou skei. Miljoene Pole, Lette, Georgiërs, Oekraïners en ander etniese minderhede is na Gulags in Siberië gedeporteer. (Voorheen, na die anneksasie van Oos -Pole in 1939, is duisende Poolse weermagoffisiere, insluitend reserviste, in die lente van 1940 tereggestel in die sogenaamde Katyn -slagting.) Boonop in 1941, 1943 en 1944 verskeie hele nasionaliteite is na Siberië, Kazakstan en Sentraal -Asië gedeporteer, waaronder onder meer die Volga -Duitsers, Tsjetsjenen, Ingoesj, Balkare, Krim -Tatare en Meskhetiese Turke. Alhoewel hierdie groepe later polities "gerehabiliteer" is, het sommige nooit hul vorige outonome streke teruggegee nie.    
Terselfdertyd het Stalin tydens 'n beroemde roosterbrood van die Victory Day in Mei 1945 die rol van die Russiese volk in die nederlaag van die fasciste geprys: 'Ek wil graag 'n heildronk op die gesondheid van ons Sowjet -volk maak en voor alles, Ek drink voor die gesondheid van die Russiese volk, want in hierdie oorlog het hulle algemene erkenning verwerf as die leidende mag van die Sowjetunie onder al die nasionaliteite van ons land. En hierdie vertroue van die Russiese volk in die Sowjet -regering was die beslissende krag wat die historiese oorwinning oor die vyand van die mensdom - oor fascisme - verseker het. "
Die Tweede Wêreldoorlog het 'n enorme vernietiging van infrastruktuur en bevolkings in Eurasië tot gevolg gehad, van die Atlantiese Oseaan tot die Stille Oseaan, met byna geen land wat ongedeerd gelaat is nie. Die Sowjetunie was veral verwoes weens die massale vernietiging van die industriële basis wat dit in die dertigerjare opgebou het. Die USSR het ook in 1946–48 'n groot hongersnood ondervind weens oorlogsverwoesting wat na raming 1 tot 1,5 miljoen lewens gekos het asook sekondêre bevolkingsverliese as gevolg van verminderde vrugbaarheid. [a] Die Sowjetunie het egter sy produksievermoëns herstel en die vooroorlogse vermoëns oorwin, en teen die einde van die oorlog die land met die magtigste landleër in die geskiedenis geword en die sterkste militêre produksievermoë gehad.
Oorlog en Stalinistiese industriële-militêre ontwikkeling Redigeer
Alhoewel die Sowjetunie hulp en wapens uit die Verenigde State ontvang het onder die Lend-Lease-program, was die Sowjet-produksie van oorlogsmateriaal groter as die van Nazi-Duitsland as gevolg van die vinnige groei van die Sowjet-industriële produksie gedurende die tussenoorlogse jare (addisionele voorraad van lenings- huurkontrak was verantwoordelik vir ongeveer 10–12% van die Sowjetunie se eie industriële produksie). Die Tweede Vyfjaarplan het die staalproduksie tot 18 miljoen ton verhoog en steenkool tot 128 miljoen ton. Voordat dit onderbreek is, het die derde vyfjaarplan nie minder nie as 19 miljoen ton staal en 150 miljoen ton steenkool opgelewer. 
Die nywerheidsopbrengs van die Sowjetunie het 'n wapensbedryf gelewer wat hul leër ondersteun het, wat hom gehelp het om die Nazi -militêre offensief te weerstaan. Volgens Robert L. Hutchings, "kan 'n mens beslis nie twyfel dat die aanval suksesvol sou gewees het en die wêreldgeskiedenis heeltemal anders sou ontwikkel het as daar 'n stadiger opbou van die industrie was."  Vir die arbeiders wat by die nywerheid betrokke was, was die lewe egter moeilik. Werkers is aangemoedig om kwotas te vervul en te bereik deur middel van propaganda, soos die Stakhanovite -beweging.
Sommige historici interpreteer egter die gebrek aan paraatheid van die Sowjetunie om homself te verdedig as 'n gebrek in Stalin se ekonomiese beplanning. David Shearer, byvoorbeeld, voer aan dat daar '' 'n kommando-administratiewe ekonomie '' was, maar dit was nie '' 'n beplande '' nie. Hy voer aan dat die Sowjetunie nog onder die Groot Reiniging gely het en heeltemal onvoorbereid was op die Duitse inval. Die ekonoom Holland Hunter voer ook in sy Oorambisieuse eerste Sowjet-vyfjaarplan, dat 'n verskeidenheid alternatiewe paaie beskikbaar was, wat ontwikkel het uit die situasie wat aan die einde van die twintigerjare bestaan ​​het. Dit kon net so goed gewees het as die wat deur byvoorbeeld 1936 bereik is, maar met veel minder onstuimigheid, vermorsing, vernietiging en opoffering. "
Sowjetbeheer oor Oos -Europa Redigeer
In die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog het die Sowjetunie sy politieke en militêre invloed oor Oos -Europa uitgebrei, in 'n stap wat deur sommige as 'n voortsetting van die ouer beleid van die Russiese Ryk beskou is. Sommige gebiede wat deur die Sowjet-Rusland verlore geraak het in die Verdrag van Brest-Litovsk (1918) is na die Tweede Wêreldoorlog deur die Sowjetunie geannekseer: die Baltiese state en oostelike gedeeltes van die tussenoorlogse Pole. Die Russiese SFSR het ook die noordelike helfte van Oos -Pruise (Kaliningrad -oblast) uit Duitsland verkry. Die Oekraïense SSR het Transcarpathia (as Zakarpattia Oblast) van Tsjeggo -Slowakye verkry, en die Oekraïense bevolkte Noord -Bukovina (as Chernivtsi Oblast) uit Roemenië. Uiteindelik, teen die laat veertigerjare, het pro-Sowjet-kommunistiese partye die verkiesing in vyf lande in Sentraal- en Oos-Europa (spesifiek Pole, Tsjeggo-Slowakye, Hongarye, Roemenië en Bulgarye) gewen en daarna Volksdemokrasie geword. Hierdie verkiesings word oor die algemeen as opgetuigde beskou, en die Westerse moondhede het dit as skouverkiesings erken. Gedurende die Koue Oorlog het die lande van Oos-Europa Sowjet-satellietstate geword-dit was 'onafhanklike' nasies, eenparty-kommunistiese state waarvan die hoofsekretaris deur die Kremlin goedgekeur moes word. beleid in ooreenstemming met die wense van die Sowjetunie, hoewel nasionalistiese magte en druk in die satellietstate 'n rol gespeel het om afwyking van die streng Sowjetregering te veroorsaak.
Tenoor van Sowjet -V.S. verhoudings Redigeer
Die USSR het dringend ammunisie, voedsel en brandstof nodig wat deur die VSA en ook Brittanje verskaf is, hoofsaaklik deur Lend Lease. Die drie moondhede het gereeld kontak gehou, met Stalin wat probeer om 'n sluier van geheimhouding oor interne aangeleenthede te handhaaf. Churchill en ander vooraanstaande Sowjets het Moskou besoek, net soos Roosevelt se voorste assistent Harry Hopkins. Stalin het herhaaldelik versoek dat die Verenigde State en Brittanje 'n tweede front op die Europese vasteland open, maar die geallieerde inval het eers in Junie 1944, meer as twee jaar later, plaasgevind. Intussen het die Russe groot slagoffers gely, en die Sowjets het te kampe gehad met Duitse krag. Die geallieerdes het daarop gewys dat hul intensiewe lugbombardement 'n belangrike faktor was wat Stalin geïgnoreer het.   
Kuns en wetenskap is aan streng sensuur onderwerp. Waar die All-Russian Union of Writers (AUW) voorheen probeer het om onpolitieke skryfwerk te publiseer, het The Russian Association of Proletarian Writers (RAPP) aangedring op die belangrikheid van politiek in literêre werk, en gepubliseer inhoud wat hoofsaaklik die hegemonie van die werkende verpersoonlik. klaswaardes in fiksie. In 1925 het The RAPP 'n veldtog begin teen die AUW -voorsitter Evgeny Zamyatin. Dit het die nederlaag van die AUW tot gevolg gehad, en hulle is vervang deur die All-Russian Union of Soviet Writers, wat die literêre styl van sosialistiese realisme streng aangeneem het. Sowjet-biologiestudies is sterk beïnvloed deur die nou gediskrediteerde bioloog Trofim Lysenko, wat die konsep van Mendeliese erfenis ten gunste van 'n vorm van Lamarckisme verwerp het. In die fisika is die relatiwiteitsteorie as 'burgerlike idealisme' afgemaak.Baie van hierdie sensuur was die werk van Andrei Zhdanov, bekend as Stalin se "ideologiese bylman", [ aanhaling nodig ] tot met sy dood as gevolg van 'n hartaanval in 1948. Die persoonlikheidskultus van Stalin het in die naoorlogse tyd sy hoogtepunt bereik, met sy prentjie in elke skool, fabriek en regeringskantoor, maar hy verskyn selde in die openbaar. Die naoorlogse heropbou het vinnig verloop, maar omdat die klem op swaar nywerheid en energie val, het die lewenstandaard laag gebly, veral buite die groot stede. [ aanhaling nodig ]
Die sagte politieke liberalisering wat tydens die oorlog in die Sowjetunie plaasgevind het, het vinnig in 1945 tot 'n einde gekom. hervat. [ aanhaling nodig ] Stalin en die Kommunistiese Party het volle erkenning gekry vir die oorwinning oor Duitsland, en generaals soos Zhukov is gedegradeer na streekopdragte (Oekraïne in sy geval). Met die aanvang van die Koue Oorlog is anti-Westerse propaganda versterk, met die kapitalistiese wêreld as 'n dekadente plek waar misdaad, werkloosheid en armoede hoogty vier.
In die laat Stalinistiese tydperk het 'n stilswyende "groot ooreenkoms" tussen die staat en die Sowjet ontstaan nomenklatura en die kenners wie se status ooreenstem met dié van die Westerse middelklas waaronder die staat 'burgerlike' gewoontes sou aanvaar, soos 'n mate van verbruikerswese, romanse en huislikheid in ruil vir die onwrikbare lojaliteit van die nomenklatura aan die staat.  Die informele "big deal" was 'n gevolg van die Tweede Wêreldoorlog, aangesien baie van die Sowjet -middelklasse 'n hoër lewenstandaard na die oorlog verwag het in ruil vir die aanvaarding van oorlogsoffers, en omdat die Sowjet -stelsel nie kon funksioneer met die nodige tegniese kundiges en die nomenklatura, het die staat die dienste van sulke mense nodig gehad, wat gelei het tot die informele "big deal".  Verder het die staat tydens die oorlog tot 'n sekere mate sy beheer verslap en informele praktyke laat bestaan ​​wat gewoonlik in stryd was met die reëls.  Na 1945 is hierdie verswakking van sosiale beheer nooit heeltemal ongedaan gemaak nie, aangesien die staat in plaas daarvan probeer het om sekere elemente van die bevolking te koöpteer, sodat sekere reëls oortree kon word, mits die bevolking in die algemeen getrou bly.  Een gevolg van die 'groot probleem' was 'n toename in materialisme, korrupsie en nepotisme wat die daaglikse lewe in die Sowjetunie vir die res van sy bestaan ​​ingekleur het.  'n Ander voorbeeld van die 'groot probleem' was die publikasie wat aan die einde van die veertigerjare begin het met 'n reeks romansromans wat 'n keuse van 'n onderwerp was wat voor die oorlog ondenkbaar sou gewees het. 
Veral in die laat veertigerjare het die opkoms van die vory v zakone ("diewe in die reg") as Russiese georganiseerde misdaad bekend wat 'n baie kenmerkende subkultuur vorm, kompleet met hul eie dialek Russies. Ten spyte van hul naam, het die vory v zakone is nie net diewe nie, maar neem deel aan die hele reeks kriminele aktiwiteite. Die vory v zakone het goed gevaar as swartbemarkers in 'n samelewing wat gebuk gegaan het onder 'n tekort aan basiese goedere. Die misdaadgolf wat die Sowjetunie in die laat veertigerjare aangegryp het, was destyds die bron van groot openbare onrus.  'n Besondere bron van kommer was die toename in jeugmisdaad met een polisie -ondersoek uit 1947 wat toon dat 69% van alle misdade gepleeg is deur tieners jonger as 16 jaar.  Die meeste jeugmisdadigers was weeskinders uit die oorlog op straat woon, wat tot misdaad die enigste manier was om te oorleef.  Die meeste klagtes oor jeugmisdaad het betrekking op straatkinders wat as prostitute, diewe werk of hul dienste verhuur aan die vory v zakone. 
Die Groot Patriotiese Oorlog, ondanks die geweldige lyding en verliese, word nostalgies beskou as 'n tyd van opwinding, avontuur, gevaar en nasionale solidariteit, terwyl die lewe in die naoorlogse tydperk as saai, stilstaande, alledaagse en as 'n tyd beskou word wanneer mense hul eie individuele belange voor die groter voordeel stel.  Daar was 'n wydverspreide gevoel dat hoewel die oorlog gewen is, die vrede verlore gegaan het toe die oorlogstydse verwagtinge en die hoop op 'n beter wêreld ná die oorlog in die wiele gery het.  In die naoorlogse era het verskillende subkulture ontstaan ​​wat gewoonlik op een of ander manier afwyk van wat amptelik toegeskryf is (byvoorbeeld om na gesmokkelde plate van Westerse popmusiek te luister), en afhangende van die aard van die subkulture, óf geduld is deur die owerhede of toegeslaan.  Nog 'n na-oorlogse sosiale neiging was die opkoms van groter individualisme en 'n soeke na privaatheid namate die vraag na privaat woonstelle toeneem, terwyl diegene in stedelike gebiede meer tyd op die platteland wou deurbring, waar die staat minder beheer oor die daaglikse lewe gehad het .  Vir lede van die nomenklatura, die uiteindelike statussimbool was die dacha op die platteland waar die nomenklatura en hul gesinne kon hulself ver van gierige oë geniet.  Ander het hul eie persoonlike ruimte gesoek deur hulself te wy aan onpolitieke strewes soos die harde wetenskappe of deur te verhuis na 'n afgeleë gebied soos Siberië, waar die staat minder beheer gehad het.  Informele netwerke van vriende en familie bekend as svoi ("u eie") het ontstaan ​​wat as selfhelpgenootskappe gefunksioneer het, en het dikwels van kardinale belang geword vir die bepaling van u sosiale sukses as lidmaatskap van die regte svoi kan die kans groter wees dat u kinders aan 'n gesogte universiteit gaan, of 'n tekort aan basiese goedere soos toiletpapier kan kry.  Nog 'n voorbeeld van die sosiale neiging na 'n groter persoonlike ruimte vir gewone mense was die toename in gewildheid van ondergrondse poësie en van die samizdat literatuur wat die Sowjetstelsel gekritiseer het. 
Ondanks die beste pogings van die owerhede luister baie jongmense aan die einde van die veertigerjare graag na die Russiese uitsendings van die Voice of America en die British Broadcasting Corporation (BBC), wat lei tot 'n groot veldtog wat in 1948 van stapel gestuur is om beide radio's in diskrediet te bring stasies as 'kapitalistiese propaganda'.  Net so die tydskrifte Amerika (Amerika) en Britanskii Soiuznik (Britse bondgenoot) wat deur die Amerikaanse en Britse regerings gepubliseer is, was baie gewild onder jongmense aan die einde van die veertigerjare, en dit het binne minute verkoop nadat dit in die kiosks in Moskou en Leningrad (moderne St. Petersburg) verskyn het.  Die Duitse historikus Juliane Fürst het gewaarsku dat die belangstelling van jongmense in die Anglo-Amerikaanse kultuur nie noodwendig 'n verwerping van die Sowjet-stelsel was nie, maar weerspieël eerder nuuskierigheid oor die wêreld buite die Sowjetunie.  Fürst het geskryf dat baie jongmense aan die einde van die veertigerjare tot begin van die vyftigerjare ambivalente houdings openbaar, enersyds oortuig was dat hul nasie die grootste en mees progressiewe nasie ter wêreld was, terwyl dit terselfdertyd 'n sekere knaende selfvertroue en 'n oortuiging dat daar dalk net iets beters is.  Die manier waarop die Russiese nasionalisme tydens die Groot Patriotiese Oorlog met die Kommunisme saamgesmelt het om 'n nuwe Sowjet -identiteit te skep, gebaseer op die trots om Russies te wees en Kommunisties te wees, het die owerhede toegelaat om kritiek op die Sowjetstelsel as 'onpatrioties' te plaas, wat dit lyk asof die tyd die elemente van selfvertroue wat by sekere dele van die mense bestaan, weerlê. 
Nog 'n teken van 'n groeiende soeke na 'n persoonlike ruimte na 1945 was die gewildheid van apolitiese films soos musiekblyspele, komedies en romanse oor die meer politieke films wat die Kommunisme verheerlik het.  Die laat veertigerjare was 'n tyd van wat die Hongaarse historikus Peter Kenz die 'filmhonger' genoem het, aangesien die Sowjet -filmbedryf nie genoeg films kon vrystel wat verband hou met die probleme wat die heropbou na die oorlog veroorsaak nie, en daarom het die Sowjet -bioskope getoon Amerikaanse en Duitse films wat deur die Rooi Leër in die oostelike dele van Duitsland en in Oos -Europa vasgelê is, in die Sowjetunie bekend as "trofee films".  Groot kommer vir die owerhede, Amerikaanse films soos Stagecoach, Die brullende twintigs, Die graaf van Monte Cristo, en Sun Valley was uiters gewild onder die Sowjet -gehoor.  Die gewildste van al die buitelandse films was die Duits-Hongaarse romantiese musiekfilm uit 1941 Die meisie van my drome, wat in 1947 in die Sowjetunie vrygestel is, en die Amerikaanse film van 1941 Tarzan se avonture in New York, wat in 1951 in die Sowjetunie vrygestel is.  Die musikant Bulat Okudzhava onthou: "Dit was die enigste ding in Tbilisi waarvoor almal uit hul gedagtes gegaan het, die trofeefilm, Die meisie van my drome, met die buitengewone en onbeskryflike Marika Rökk in die hoofrol. Die normale lewe het in die stad gestop. Almal het oor die film gepraat, hulle het gehardloop om dit te sien wanneer hulle 'n kans gehad het, in die strate het mense melodieë daaruit gefluit, uit half-oop vensters hoor jy mense wysies daarvan speel op die klavier ". 
Reeds aan die einde van die veertigerjare het die Oostenrykse geleerde Franz Borkenau beweer dat die Sowjet -regering nie 'n monolitiese totalitêre masjien was nie, maar eerder verdeel in groot chefstvo (beskermheilige) netwerke wat strek van die elite tot die laagste mag, met Stalin meer as die uiteindelike arbiter van die verskillende faksies in plaas van om die leier van 'n 1984 tipe staat.  Borkenau se tegnieke was 'n minuut analise van amptelike Sowjet -verklarings en die relatiewe plasing van verskillende amptenare by die Kremlin by feestelike geleenthede om vas te stel watter Sowjet -amptenaar Stalin se guns geniet en watter amptenaar nie.  Tekens soos koerantredaksies, gastelyste by formele geleenthede, doodsberigte in Sowjet -koerante en verslae oor formele toesprake was belangrik om die verskillende chefstvo netwerke.  Borkenau het aangevoer dat selfs klein veranderinge in die formalistiese taal van die Sowjet -staat soms op belangrike veranderinge kan dui: "Politieke kwessies moet geïnterpreteer word in die lig van formules, polities en andersins, en die geskiedenis en sodanige interpretasie kan nie met veiligheid tot 'n einde kom tot die hele geskiedenis van die gegewe formule is vasgestel vanaf die eerste aankondiging daarvan ". 
Terreur deur die geheime polisie het in die naoorlogse tydperk voortgeduur. Alhoewel niks vergelykbaar met 1937 ooit weer gebeur het nie, was daar baie kleiner suiwerings, insluitend 'n massa -suiwering van die Georgiese party -apparaat in 1951–52. Vanaf 1949 word die belangrikste vyand van die staat uitgebeeld as die 'wortellose kosmopoliete', 'n term wat nooit presies gedefinieer is nie.  Die term "wortellose kosmopolitiese" in die praktyk is gebruik om intellektuele, Jode en gereeld albei aan te val.  Stalin se gesondheid het ook skerp agteruitgegaan na die Tweede Wêreldoorlog. Hy het in die herfs van 1945 'n beroerte gekry en was maande lank siek. Dit is gevolg deur nog 'n beroerte in 1947. Stalin het minder aktief geraak in die daaglikse bestuur van die staat en in plaas van partytjievergaderings, het hy verkies om die lede van die Politburo uit te nooi vir die hele aand, waar hy films sou kyk en hulle dwing om dronk word en hulself in die verleentheid stel of iets inkriminerend sê. [ aanhaling nodig ]
In Oktober 1952 het die eerste naoorlogse partykongres in Moskou vergader. Stalin was nie lus om die hoofverslag te lewer nie en het vir die grootste deel van die verrigtinge in stilte gesit terwyl Nikita Chroesjtsjov en Georgy Malenkov die hoofrede gehou het. Hy het wel voorgestel dat die party hernoem word van "The All-Union Party of Bolsheviks" na "The Communist Party of the Soviet Union" op grond van die feit dat "daar ooit 'n tyd was om ons te onderskei van die Mensjewiste, maar daar is geen Mensjewieke meer nie. Ons is nou die hele party. " Stalin noem ook sy gevorderde ouderdom (twee maande weg van 73) en stel voor dat dit dalk tyd is om af te tree. Voorspelbaar sou niemand op die kongres dit durf saamstem nie en die afgevaardigdes pleit dat hy moet bly.
Op 1 Maart 1953 het die personeel van Stalin hom halfbewus gevind op die slaapkamervloer van sy Volynskoe-dacha.  Hy het 'n serebrale bloeding opgedoen.  Stalin is op 5 Maart 1953 oorlede.  'n Lykskouing het aan die lig gebring dat hy aan 'n serebrale bloeding gesterf het en dat hy ook ernstige skade aan sy serebrale are as gevolg van aterosklerose opgedoen het.  Dit is moontlik dat Stalin vermoor is.  Beria word verdink van moord, alhoewel daar nooit vaste bewyse verskyn het nie. 
Stalin het geen gesalfde opvolger of 'n raamwerk gelaat waarbinne 'n magsoordrag kon plaasvind nie.  Die sentrale komitee vergader op die dag van sy dood, met Malenkov, Beria en Chroesjtsjof wat as die belangrikste persone van die party verskyn.  Die stelsel van kollektiewe leierskap is herstel, en maatreëls is ingestel om te voorkom dat een lid weer outokratiese oorheersing kry.  Die kollektiewe leierskap het die volgende agt senior lede van die Presidium van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie ingesluit volgens die rangorde wat formeel op 5 Maart 1953 aangebied is: Georgy Malenkov, Lavrentiy Beria, Vyacheslav Molotov, Kliment Voroshilov, Nikita Chroesjtsjov, Nikolai Bulganin, Lazar Kaganovich en Anastas Mikoyan.  Hervormings van die Sowjetstelsel is onmiddellik in werking gestel.  Ekonomiese hervorming het die massabou -projekte teruggeskaal, 'n nuwe klem op huisbou gelê en die belastingvlakke op die boere verlig om produksie te stimuleer.  Die nuwe leiers soek toenadering tot Joegoslavië en 'n minder vyandige verhouding met die VSA,  om 'n onderhandelde einde van die Koreaanse Oorlog in Julie 1953 na te streef.  Die dokters wat in die gevangenis was, is vrygelaat en die antisemitiese suiwering het opgehou.  'n Massa-amnestie is uitgereik vir diegene wat weens nie-politieke misdade gevange gehou is, wat die bevolking van die land in die helfte halveer, terwyl die staatsveiligheid en die Goelag-stelsels hervorm is, met marteling wat in April 1953 verbied is. 
In 1950 protesteer die Sowjetunie daarteen dat die Chinese setel by die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad deur die nasionalistiese regering van China gehou word en die vergaderings geboikot het.  Terwyl die Sowjetunie afwesig was, het die VN 'n resolusie aanvaar waarin Noord -Koreaanse optrede veroordeel is en uiteindelik militêre steun aan Suid -Korea gebied.  Na hierdie voorval was die Sowjetunie nooit afwesig tydens die vergaderings van die Veiligheidsraad nie.
Van bondgenoot tot vyand: die Amerikaanse opvatting van die Sowjetunie van 1920 tot 1950
Studente ontleed die veranderende persepsie van die Sowjetunie in die oë van Amerikaanse burgers van 1920 tot 1950 deur visuele en geskrewe primêre bronne uit die tydperk te ondersoek.
Sosiale studies, Amerikaanse geskiedenis, wêreldgeskiedenis
1. Aktiveer voorkennis oor Amerikaanse en Sowjet -betrekkinge.
Vra studente om te deel wat hulle reeds van die Sowjetunie weet. Stel studente voor om voor te stel dat die Sowjetunie ons bondgenoot was in die Tweede Wêreldoorlog en in stryd was met Amerika tydens die Koue Oorlog. Verduidelik aan studente dat hulle hierdie verskuiwing in verhoudings gaan beoordeel deur 'n reeks primêre bronne te ontleed, sodat hulle die vraag kan beantwoord: Hoe het die Sowjetunie die vyand van die Verenigde State geword?
Verduidelik die leerdoelwitte en vaardighede wat in die aktiwiteit aangespreek word. Stel studente in kennis dat hulle aan die einde van die aktiwiteit geassesseer sal word deur 'n primêre bron wat hulle nog nooit gesien het nie, te ontleed. Herinner studente daaraan dat aktiewe deelname en betrokkenheid tydens die aktiwiteit verseker dat hulle oor die historiese kennis en vaardighede beskik om die nuwe primêre bron aan die einde van die aktiwiteit te ontleed.
2. Studente ontleed Amerikaanse propaganda uit die 1920's.
Vertel studente dat hulle as klas primêre bronne gaan gebruik om te kyk hoe Amerikaners gedurende die 1920's oor die Sowjetunie en kommunisme gevoel het. Vertoon die eerste politieke tekenprent uit die hulpbronkarusel, en bespreek dit saam met studente. Stel die volgende vrae en maak seker dat studente antwoorde in hul notaboeke opneem.
Watter mense, plekke en dinge word in hierdie politieke tekenprent voorgestel? Maak 'n lys van alles wat u kan identifiseer.
Ontleed die items wat u hierbo geïdentifiseer het. Wat simboliseer elke persoon, plek of ding? Hoe dui dit die Amerikaners se siening van die Sowjetunie en kommunisme aan?
Watter boodskap probeer die kunstenaar oor die Amerikaanse en Sowjet -betrekkinge oordra?
Vertoon dan die tweede politieke tekenprent en gee studente die opdrag om dit te ontleed. Herhaal dieselfde vrae hierbo en laat studente hul antwoorde weer opteken. Laat studente toe om eers onafhanklik aan hul antwoorde te werk. As u wil, kan studente dan hul antwoorde met 'n maat of 'n klein groep deel. Hersien die antwoorde saam as 'n klas.
3. Hou 'n klasbespreking oor die Amerikaanse opvattings en houdings teenoor die Sowjetunie gedurende die 1920's.
Nadat studente albei politieke spotprente nagegaan het, bring die klas weer bymekaar. Vra:
Op grond van die tekenprente, hoe het Amerikaners die Sowjetunie in hierdie tydperk beskou?
Waarom het Amerikaners hierdie gesindheid gehad? Wat van die Sowjetunie het veroorsaak dat Amerikaners 'n negatiewe houding handhaaf? [Om hierdie vraag te beantwoord, moet studente aansluit by voorkennis oor Amerikaners en#8217 persepsies van kommunisme.]
4. Ontleed foto's uit die Tweede Wêreldoorlog om die veranderende Amerikaanse houding teenoor die Sowjetunie te ondersoek.
Stel die eerste foto van die Tweede Wêreldoorlog, 'n Amerikaanse soldaat en 'n Russiese soldaat, voor vir studente om te sien. Vertel studente hierdie foto is tydens die middel van die Tweede Wêreldoorlog geneem. Vra: Hoe gee hierdie foto 'n ander beeld as die tekenprente wat ons pas ontleed het?
Projekteer dan die tweede foto van die Tweede Wêreldoorlog, The Big 3, sodat studente dit kan sien. Sê vir studente dat hierdie foto die leiers van Groot -Brittanje, die Verenigde State en die Sowjetunie tydens die Tweede Wêreldoorlog vergader. Vra:
Waarom sou hierdie drie leiers vergader?
Verbeeld hierdie foto's 'n ander houding wat Amerikaners teenoor die Sowjetunie gehad het? Indien wel, wat is die houding en hoe voel baie Amerikaners op hierdie tydstip?
Op grond van u kennis van die tydperk, wat het hierdie verskuiwing in die Amerikaanse houding teenoor die Sowjetunie veroorsaak?
5. Ontleed Churchill se toespraak oor ystergordyn.
Versprei die yster gordyn en die Koue Oorlog -werkblad aan studente en vra hulle om die vrae te lees. Sê vir hulle dat hulle 'n uittreksel uit die ystergordyn van Winston Churchill 's sal lees, en beantwoord dan die vrae wat hulle pas gelees het. Vra die studente om die toespraak te lees en laat hulle dan die geleide vrae op hul werkblad beantwoord. Nadat u 10 minute lank onafhanklik gewerk het, moet u die studente met 'n maat koppel om hul antwoorde na te gaan en voor te berei op 'n klasbespreking.
6. Hou 'n klasbespreking oor Churchill se toespraak oor die ystergordyn en Amerikaanse opvattings en houdings teenoor die Sowjetunie gedurende die laat veertigerjare.
Bespreek studente se antwoorde op die geleide vrae oor die uitdeelstuk van die ystergordyn en die koue oorlog. Vra 'n vrywilliger om die toon van die toespraak van Churchill te beskryf. Stel dan die volgende vrae:
Watter houding teenoor die Sowjetunie beklemtoon hierdie toespraak? Is dit anders as vorige houdings? Indien wel, hoe voel baie Amerikaners nou oor die Sowjetunie?
7. Vergelyk historiese Amerikaanse standpunte om die vraag te beantwoord: Hoe het die Sowjetunie die vyand van die Verenigde State geword?
Gaan saam met studente na wat hulle tot dusver geleer het oor Amerikaanse opvattings oor die Sowjetunie gedurende die 1920's, 1940's en 1950's. Vra: Hoe het die Sowjetunie die vyand van die Verenigde State geword?
Verduidelik aan studente wat hulle nodig het om hul vermoë om historiese bronne te interpreteer en te ontleed, te toets deur hierdie bronne aan hul vorige inhoudskennis te koppel. Wys die Assessment -primêre bron en laat studente dit ontleed deur die vrae op die From Ally to Enemy Assessment -werkblad te beantwoord. Laat studente onafhanklik werk om die assessering te voltooi en hul antwoorde te versamel.
Versamel studente se werkkaarte van die bondgenoot tot die vyand -evaluering en kyk of hulle antwoorde akkuraat is met behulp van die antwoordsleutel van die bondgenoot tot die vyand.
Uitbreiding van die leer
Vra studente om voor te stel dat hulle aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog raadgewers van president Truman is. Laat studente, soos Truman & rsquos National Security Council, dink dat hulle Winston Churchill gehoor het praat oor die gevare van die Sowjetunie & rsquos & ldquo Iron Curtain & rdquo soos dit oor Europa versprei. Vra studente saam om 'n dinkskrum te maak oor moontlike maatreëls wat die Verenigde State kan neem om die verspreiding van die ystergordyn te stop. Moontlike antwoorde sluit in:
Open oorlog teen die Sowjetunie
Open 'n diplomatieke verhouding met die Sowjetunie om uitbreiding te ontmoedig
Ontmoedig die Sowjetunie en uitbreiding/ontwikkeling aktief
Na dinkskrum, verdeel studente in groepe en ken elke groep een moontlike beleid toe. Vra elke groep om moontlike voor- en nadele van elke beleidskeuse te dink. Nadat groepe saamgewerk het om moontlike voor- en nadele te weeg, bel die klas weer saam om die beleidskeuses te hersien.
Laat studente na bespreking George Kennan & rsquos & ldquoLong Telegram lees. & Rdquo Hierdie primêre brondokument verduidelik die Amerikaanse beleid van insluiting teenoor die Sowjetunie wat die formele beleid van die Verenigde State geword het onder president Truman. Nadat u gelees het oor en omskrywing gedefinieer het, vra die studente om die insluiting te vergelyk met die beleid wat hulle saam 'n dinkskrum gemaak het.
12. Eerste land wat aborsie wettig maak
Aborsie is vandag op die minste 'n verdelende onderwerp. Alhoewel baie lande dit die afgelope paar dekades wettig gemaak het, het baie in hierdie lande groot teenstand ondergaan, met verwysing na godsdiens, etiek of bloot persoonlike waardes, waarom aborsie nie wettig mag wees nie.
Tog kan dit u verbaas om te hoor dat die USSR die eerste land was wat alle aborsies heeltemal wettig gemaak het. In 1920!
In die jare voor die Oktoberrevolusie was aborsies wydverspreid in Rusland. Die meeste is uitgevoer deur werklike dokters, of ten minste mense met genoeg mediese opleiding om dit relatief veilig te doen.
Aangesien dit destyds tegnies onwettig was, het hierdie dokters egter gereeld die prosedure gehaas en die operasie was suksesvol uitgevoer, maar uiteindelik sou die moeder uiteindelik doodgemaak word.
Aangesien dit 'n verlore werker vir die kommunistiese saak was, het Lenin gekies om alle aborsies heeltemal wettig te maak, ongeag die omstandighede. En raai wat? Dit was heeltemal gratis! Hulle was immers kommuniste …
Om dit wettig te maak, kom nie sonder sy eie probleme nie, aangesien die USSR spoedig 'n dalende geboortesyfer sien, met 'n rekord van 400 000 aborsies alleen in 1926. 'N Rekord, selfs volgens moderne standaarde!
Aangesien dit meer werkers verloor, is aborsie in 1936 gekriminaliseer, en diegene wat aborsies uitgevoer het, is na die gulags gestuur.
Die Revolusies van 1989
Gorbatsjof het geglo dat die gesondheid van die Sowjet -ekonomie afhang van die bou van beter verhoudings met die Weste, veral die Verenigde State. Om die Amerikaanse president Reagan, wat die VSA in 1983 die 'Bose Ryk' genoem het, te kalmeer terwyl hy 'n massiewe Amerikaanse militêre opbou gelas het, het Gorbatsjof in 1986 belowe om uit die kernwapenwedloop te kom en Sowjet -troepe uit Afghanistan te onttrek. Later dieselfde jaar het hy die sterkte van die Sowjet -troepe drasties in die Warskou -verdrag -nasies verminder.
Gedurende 1989 het Gorbatsjof se nuwe beleid van militêre nie -ingryping veroorsaak dat die Sowjet -alliansies in Oos -Europa in sy woorde "soos 'n droë soutkraker in 'n paar maande verkrummel het." In Pole slaag die anti-kommunistiese vakbondorganisasie Solidariteit-beweging daarin om die Kommunistiese regering te dwing om die Poolse volk die reg op vrye verkiesings te gee. Nadat die Berlynse muur in November geval het, is die Kommunistiese regering van Tsjeggo-Slowakye omvergewerp in die sogenaamde "Velvet Divorce" -revolusie. In Desember is die Kommunistiese diktator van Roemenië, Nicolae Ceaucescu, en sy vrou Elena tereggestel deur 'n vuurpeloton.
1917 Oktober - Bolsjewiste omverwerp voorlopige regering onder leiding van Alexander Kerensky, met werkers en matrose wat regeringsgeboue en die Winterpaleis in St Petersburg vang en uiteindelik Moskou oorneem.
1918 - Verdrag van Brest-Litovsk waarvolgens Rusland groot stukke aan Duitsland afgestaan ​​het Finland, Estland, Letland, Litaue, Oekraïne, Georgië, Armenië en Azerbeidjan verklaar hul onafhanklikheid van Rusland.
1918-20 - Burgeroorlog tussen Bolsjewiste, of Reds, en anti-Bolsjewiste, of Blankes, verwoes Rusland. In die noorde van Rusland vang Britse, Franse en Amerikaanse troepe Murmansk en Aartsengel tot 1919, terwyl hulle in die Russiese Verre Ooste Vladivostok beset, wat tot 1922 deur die Japannese in besit was.
1918-21 - Die beleid van 'oorlogskommunisme' is uitgespreek, met die staat wat die beheer oor die hele ekonomie neem, miljoene kleinboere in die Don -streek sterf van honger terwyl die weermag graan konfiskeer vir sy eie behoeftes en die behoeftes van stedelinge.
1920 - Oorlog met Pole.
1921 - Vredesverdrag met Pole onderteken.
1921 - Nuwe ekonomiese beleid lei tot 'n gedeeltelike terugkeer na die markekonomie en 'n tydperk van stabiliteit.
Kollektivisering en suiwering
1922 - 'n Unieverdrag sluit formeel Rusland, Oekraïne, Wit -Rusland en die Transkaukasus aan - wat in 1936 in Georgië, Armenië en Azerbeidjan verdeel is - in die Sowjetunie.
1922 - Duitsland erken die Sowjetunie.
1928 - Die goedkeuring van die eerste vyfjaarplan, met die staat wat doelwitte en prioriteite vir die hele ekonomie stel, dui op die einde van die nuwe ekonomiese beleid.
Die kollektivisering van die landbou begin met talle betreklik welvarende boere, oftewel Kulaks, wat miljoene boerenhuise uitgeskakel het en hul beslag in beslag geneem het.
1936-38 - Aankondiging van die ontdekking van 'n komplot teen Stalin se regime onder leiding van Leon Trotsky, lei 'n grootskaalse suiwering in waarin duisende vermeende dissidente in die weermag, die Kommunistiese Party en die regering tot die dood of lang gevangenisstraf gevonnis is.
1933 - Verenigde State erken die Sowjetunie.
1934 - Sowjetunie toegelaat tot Volkebond.
1939 Augustus - Sowjetunie en Nazi -Duitsland sluit 'n nie -aggressiewe ooreenkoms wat Duitsland Pole binnedring, wat die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak.
1939 September - Sowjet -troepe betree Pole, wat dan tussen Duitsland en die USSR verdeel word.
1939-40 - Russies -Finse oorlog, wat eindig met die afstaan ​​van Finland aan die USSR - die huidige Russiese republiek Karelië.
1940 - Sowjet -troepe beset en Litaue, Letland en Estland, wat dan opgeneem word in die USSR Roemenië, gee Bessarabië en Noord -Bukovina af aan die USSR wat die Moldawiese Sowjet Sosialistiese Republiek verklaar - die huidige onafhanklike republiek Moldawië.
Godsdiens in Rusland en die Sowjetunie, tot 1945
Die Russies -Ortodokse Kerk het 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van Rusland wat eeue terugdateer. Dit ondersteun diensbaarheid en monargisme. Dit was 'n bron van antisemitisme, insluitend die valse protokolle van die ouderlinge van Sion. Die Russiese kerk het bygedra tot die pogroms wat Jode vermoor het en Jode weswaarts gestuur het.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Russies -Ortodokse Kerk daarna uitgesien om sy ou basis, Konstantinopel, terug te neem van Rusland se oorlogsvyand, die Ottomaanse Ryk. Tsaar Nikolaas, hoof van die kerk, het die bevel oor die Russiese leërs oorgeneem, en met sy mislukkings en die ellende van die Russiese volk vroeg in 1917 verloor hy die ondersteuning van byna almal en moes hy abdikeer.
Die nuwe voorlopige regering van Rusland het godsdienstige regte aan almal verleen. Dit het die vryheid van die Katolieke uitgebrei, verder as die Edik van Verdraagsaamheid wat die tsaar in 1905 saam met die Rooms -Katolieke Kerk geskep het. Rooms -Katolieke kerke is toegelaat om oop te maak. Nou, met die omverwerping van die tsaar, is beperkings op Katolieke aanbidding uitgeskakel.
Die voorlopige regering het Rusland in die oorlog gehou. 'N Suksesvolle anti-oorlogsbeweging onder leiding van sosialiste het vroeg in November 1917 aan bewind gekom in die naam van rade (Sowjetunie) wat gevorm is as 'n alternatiewe regering tydens die omverwerping van die tsaar. Die Bolsjewiste het die nuwe regime gelei. Hulle het 'godsdienstige vryheid' en 'verdraagsaamheid' bedoel. Hulle was nie van plan om mense te belet om kerkdienste toe te gaan of om Bybels uit hul hande te ruk nie. Maar die aartsvader van die Oosters -Ortodokse Kerk was vyandig teenoor die Sowjet -regime en het die Bolsjewiste ontwrig. Vier dae later het die Sowjet -regime die skeiding tussen kerk en staat bepaal. Die Russies -Ortodokse Kerk was vir die eerste keer in sy geskiedenis sonder amptelike steun van die staat.
In 1918 begin 'n burgeroorlog. Leiers van die Russies -Ortodokse Kerk ondersteun magte wat gekant is teen die Sowjet -regime. Die Sowjette het die tsaar en sy onmiddellike familie en 'n paar bediendes in die Oeral -streek in aanhouding gehou en gevrees dat vyandige magte uit Siberië sou opkom. Kritici noem die tsaar Bloody Nicholas vanweë sy besluite, insluitend antisemitiese pogroms. Nou sou dit sy en sy gesin se bloed wees wat gestort word. Die regime het besluit om die tsaar en sy gesin onmiddellik tereg te stel om te voorkom dat die koninklikes bevry word, wat hulle vrees dat die teenrevolusie sou aanmoedig. Die tsaar en sy hele gesin is doodgeskiet toe hulle gaan sit vir 'n fotosessie wat vir hulle gesê is. Die Oosters -Ortodokse Kerk sou Nicholas en sy naaste familie as gemartelde heiliges erken.
Die burgeroorlog het tot in 1920 voortgeduur en het meer honger, hongersnood en ekonomiese ondergang meegebring. Die anti-Sowjet-magte op hul eie was sonder veel propagandanetwerk en het op Ortodokse priesters staatgemaak vir hul skakeling met burgerlikes. 'N Groep biskoppe het byeengekom waar die anti-Bolsjewiste die mag gehad het, en hulle ondersteun monargie. Priesters het 'n geskiedenis gehad om Jode te verbind met die kruisiging van Jesus Christus, en nou beskryf hulle sosialisme as 'n Joodse skepping, die Bolsjewiste as Jode en gebruik die slagspreuk & quotSlaan die Jode! Red Rusland! & Quot
Tydens die burgeroorlog word die Sowjetregime beskryf as die feit dat hy 28 Russies -Ortodokse biskoppe en 1200 Ortodokse priesters tereggestel het. En met die sukses van die Sowjet -regime het baie Ortodokse priesters in ballingskap gegaan. Die Sowjet -regime het oorgegaan om toesig te hou oor alle kerke. Die regime het 'n wet uitgevaardig wat bepaal het dat diegene wat 'n kerk se eiendom bestuur het, in drievoud 'n lys van al die eiendom wat vir gebruik in godsdiensdienste bedoel was, aan hul plaaslike Sowjet moes voorlê. Die Sowjet sou die eiendom inneem en dit aan die inwoners van dieselfde godsdienstige geloofsbelydenis gee en die beheer van 'n kerk aan die mense gee, onder toesig van die Sowjet -regime.
Aan die einde van die burgeroorlog het die Sowjet -regering probeer om 'n beroep te doen op die Moslems in Sentraal -Asië wat gekant was teen die tsaristiese heerskappy van hul vaderland. Die anti-Bolsjewistiese magte was daar tydens die burgeroorlog en het die tsaristiese koloniale bewind ondersteun. Die Bolsjewiste het die oorblyfsels van die tsaristiese gesag uit hierdie gebiede verwyder en dit na Siberië gestuur. In hierdie voormalige kolonies was kommuniste, waarvan baie ook Moslem was. Die Bolsjewiste het geen Ortodokse gelowiges in hul politieke party aanvaar nie, maar hulle het toegelaat dat Moslem -kommuniste partylede was. Die Sowjet -regime het hulself verbind met plaaslike kommuniste en diegene wat gekant was teen die kolonisasie van die tsaar. Dit het kos toegeken en 'n bewys van respek vir die Moslem -gebruike betoon. Dit het teruggekeer na die moskees in Sentraal -Asië, heilige boeke en voorwerpe wat tydens die tsaristiese tye gebuit is.
In samewerking met plaaslike kommuniste en anti-tsariste het die Sowjet-regime die voormalige kolonies onvolmaak in republieke verdeel. Elkeen word beskou as gelyke verteenwoordiging in die regering van die sogenaamde Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke. In hierdie republieke is Vrydag 'n rusdag gemaak en 'n parallelle Islamitiese hofstelsel toegelaat sharia law & ndash tydens steniging en afkap van hande was verbode.
Die Sowjet -regering het intussen in huisarres die patriarg van die Russies -Ortodokse Kerk, Tikhon, gehou wat daarvan beskuldig is dat hy 'n saboteur was. Tikhon weier samewerking met die Sowjet -regering se beheer oor kerkeiendomme. 'N Sowjet -geborgde raad het Tikhon as patriarg afgemaak, en in 1925 is 'n nuwe patriarg gekies. Dit was Sergius I, wat tot sy dood in 1944 op 87 -jarige ouderdom aartsvader sou wees. Patriarg Sergius het sy lojaliteit teenoor die Sowjet -regering uitgespreek en beloof om op geen manier die staat te kritiseer nie. Vir sommige Ortodokse kerkmanne in die gevangenis of in ballingskap was dit 'n verontwaardiging.
12 Maart 2012. Die Washington Post rubriekskrywer E.J. Dionne haal kardinaal Francis George, aartsbiskop van Chicago, aan wat aanbidding in die Sowjetunie beskryf. Kardinaal George:
Vryheid van aanbidding is gewaarborg in die Grondwet van die voormalige Sowjetunie. Jy kan kerk toe gaan as jy een kry. Die kerk kon egter niks anders doen as om godsdienstige rituele in aanbiddingsplekke uit te voer nie, en geen skole, godsdienstige publikasies, gesondheidsorginstellings, georganiseerde liefdadigheid, bediening vir geregtigheid en barmhartigheidswerke wat natuurlik voortspruit uit 'n lewende geloof nie. Al hierdie is deur die regering gekoöpteer.
Die nuutste nuus en plasings van ons blog oor die geskiedenis van Oekraïne:
Die dertigerjare was 'n baie omstrede tydperk in die geskiedenis van die Oekraïne, waarin verskillende grootskaalse gebeurtenisse plaasgevind het: industrialisering (versnelde konstruksie van ondernemings van swaar en ligte nywerhede) dekulakisering (politieke onderdrukking teen miljoene welvarende kleinboere en hul gesinne), kollektivisering (konsolidasie van individuele grondbesit en arbeid tot kollektiewe plase) en hongersnood ("holodomor ") in die Oekraïne (1932-1933) Stalinistiese onderdrukking. Dit alles het die sosio-ekonomiese verhoudings in die land ingrypend verander, miljoene mense is dood.
Op die oomblik in die Wes -Oekraïne, wat deel van Pole geword het, is die beleid van polonisering uitgevoer, wat gelei het tot die opkoms van die nasionalistiese beweging. Volgens die sensus van 1931 het 8,9 miljoen mense in Wes -Oekraïne gewoon, waaronder 5,6 miljoen Oekraïners en 2,2 miljoen Pole. In 1938-1939 is die outonome Karpaten-Oekraïne in Tsjeggo-Slowakye, as gevolg van die München-ooreenkoms en die verdeling van Tsjeggo-Slowakye, deur Hongarye gevange geneem.
Volgens die nie -aanvalsverdrag tussen Duitsland en die Sowjetunie en die daaropvolgende Poolse veldtog van die Rooi Leër, is Wes -Oekraïne in 1939 by die Oekraïense SSR aangesluit, asook Noord -Bukovina en die suidelike deel van Bessarabië in 1940.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die hele gebied van Oekraïne deur Duitse troepe beset. Aan die begin van die oorlog is probeer om 'n Oekraïense staat onder die protektoraat van Duitsland te stig, maar die besettingsowerhede het negatief op hierdie idee gereageer. As gevolg hiervan is sommige nasionaliste, veral Stepan Bandera, in die konsentrasiekampe opgesluit, terwyl ander voortgegaan het om met die Nazi's saam te werk.
Gedurende die oorlogsjare was 'n partydige beweging wyd versprei op die gebied van Oekraïne. Guerrillagroepe wat teen die as -lande veg, is op inisiatief van Sowjet -aktiviste gestig. Die Duitse besetting van die Oekraïne was opvallend vanweë die besondere wreedheid, veral teen die Jode. Meer as 100 duisend mense is slegs in Kiev (Babiy Yar) dood. Sowjet -mag in die Oekraïne is in 1944 herstel.
Meer as 5 miljoen mense in die Oekraïne het in die oorlog gesterf, en ongeveer 2 miljoen is na Duitsland verskuif vir dwangarbeid, ongeveer 700 stede en dorpe, asook 28.000 dorpe is vernietig. Meer as 10 miljoen mense is dakloos gelaat. Die ekonomie het groot skade gely.
Op 24 Oktober 1945, toe die Verenigde Nasies gestig is, het die Oekraïense SSR en die Wit -Russiese SSR saam met die USSR lede van die Algemene Vergadering geword. In 1945 word Transcarpathia by die Oekraïense SSR aangesluit.
Verkeersvrye strate van die USSR -tye
In 1954 is die Krim hoofsaaklik oorgeplaas van die Russiese SFSR na die Oekraïense SSR om ekonomiese betrekkinge te vereenvoudig. Dan sou niemand gedink het dat die Sowjetunie nie vir ewig sou bestaan ​​nie en in die toekoms kon territoriale kwessies konflik veroorsaak.
Gedurende die 1960's en 1970's het die dissidente -beweging ontstaan ​​wat krities was oor die Sowjet -beleid ten opsigte van die Oekraïne. Intellektuele het 'n leidende rol gespeel in die meningsverskil, en die Sowjet -owerhede het duisende dissidente in die tronk gesit.
Op 26 April 1986 veroorsaak die ongeluk by die kernkragaanleg in Tsjernobil naby Kiev in die stad Pripyat radioaktiewe besmetting van groot gebiede en verhoogde wantroue van die kommunistiese partyleiers, wat die feit van die ongeluk probeer wegsteek het.
Tydens Perestroika (hervormingspoging binne die Kommunistiese Party van die Sowjetunie) het die opkoms van die nasionale beweging begin. In 1990 is die eerste demokratiese verkiesing gehou vir die Opperste Sowjet van die Oekraïense SSR, wat die soewereiniteitsverklaring van die Oekraïne aanvaar het.
Na die gebeure van Augustus 1991 (die staatsgreep in Moskou teen Mikhail Gorbatsjof), 24 Augustus 1991, het die Opperste Sowjet van die Oekraïense SSR die onafhanklikheid van Oekraïne en die vorming van 'n onafhanklike Oekraïense staat (Oekraïne) uitgeroep, wat later bevestig is deur 'n landwye referendum op 1 Desember 1991.
Elbe -dag: toe Russe en Amerikaners vriendskap omhels en mekaar vat
In die lente van 1945 het Sowjet- en Amerikaanse troepe onverbiddelik na mekaar toe beweeg en die oorblyfsels van die Derde Ryk uit teenoorgestelde rigtings verpletter. 'N Vergadering tussen die Geallieerdes was onvermydelik, en dit gebeur uiteindelik op 25 April aan die Elberivier, nie ver van die stad Torgau in Noordwes -Sakse nie. Hierdie merkwaardige gebeurtenis het bekend gestaan ​​as Elbe Day.
Toe die Sowjet -leër van die 5de wag onder bevel van generaal Alexey Zhadov en die U.S.Eerste leër van generaal Courtney Hodges het op die Elbe vergader, hulle het Duitsland effektief in die helfte gesny en 'n dodelike slag toegedien vir die oorblyfsels van die Wehrmacht- en SS -troepe.
Amerikaanse troepe het 'n paar weke voor die Sowjets op die Elbe aangekom. In teorie kon hulle hul opmars na Berlyn voortgesit het. Aangesien die geallieerde bevel planne om die Duitse hoofstad aan te val, laat vaar het, het die Amerikaners egter nie die rivier oorgesteek nie en op die Sowjet -troepe gewag.
Die eerste Amerikaners wat die Sowjet -soldate op die Elbe teëgekom het, was 'n patrollie -eenheid onder leiding van 1ste Lt. Albert Kotzebue naby die stad Strehla. Later dieselfde dag, naby die verwoeste brug in Torgau, ontmoet nog 'n Amerikaanse patrollie onder 2de luitenant William Robertson die Sowjetpatrollie onder bevel van luitenant Alexander Silvashko.
Aanvanklik het die Sowjette die Amerikaners met Duitsers verwar, maar gou hul fout besef. 'N Beampte, Alexei Gorlianski, onthou dat hy byna per ongeluk die naderende Amerikaners geskiet het, maar het nie geskiet toe een van hulle skree: & ldquoMuscovi-Washington. Hitler kap. Harrah! '& Rdquo
& Prime Sodra hulle ons herken, was ons almal vriende, en premier James J. McDonnell onthou. Ons kon nie Russies praat nie, en hulle kon nie Engels praat nie, maar die drukkies en handdrukke het alles gesê.
Silvashko en Robertson is gekies om geskiedenis te maak. Tydens amptelike seremonies en vieringe is 'n stockfoto gemaak met 'n warm verwelkoming van mekaar teen 'n agtergrond van Sowjet- en Amerikaanse vlae, en 'n plakkaat met die tekst 'ldquoEast meets West.' Bondgenote.
Pfc. William E. Poulson/VSA. Nasionale Argief
Ondanks die latere afkoeling van die betrekkinge tussen die twee lande, het Robertson en Silvashko die res van hul lewe goeie vriende gebly. Robertson het die Sowjetunie verskeie kere besoek om Silvashko te sien.
Die soldate het gedrink, gedans en aandenkings uitgeruil: knope, sterre en kolle van mekaar en rsquos -uniforms. & Prime Iemand het my polshorlosie gekry, en ek syne, en Prime Robertson onthou. Hooggeplaaste beamptes het hul wapens uitgeruil.
Alhoewel 'n paar Britse troepe op Elbe -dag teenwoordig was, het hul belangrikste ontmoeting met die Sowjette later plaasgevind, vroeg in Mei, toe die Britse Tweede Leër kontak met die Sowjet 3de Garde Tenkkorps naby Wismar in Noord -Duitsland gesluit het.
Vanaf die Elbe-dag duur gesamentlike Sowjet-Amerikaans-Britse vergaderings, konferensies en plegtige vieringe etlike maande voort. Na hierdie belangrike en vreugdevolle gebeurtenis, moes die soldate padgee vir die politici, en die wêreld staar die begin van die Koue Oorlog in die gesig.