Andrew Barron, Universiteit Swansea
Stel jou voor 'n wêreld waar elke land nie net aan die Parys-klimaatooreenkoms voldoen het nie, maar heeltemal van fossielbrandstowwe afval af weggedraai het. Hoe sal so 'n verandering die globale politiek beïnvloed?
Die 20e eeu is oorheers deur steenkool, olie en natuurlike gas, maar 'n verskuiwing na die nul-uitstoot van energieopwekking en vervoer beteken dat 'n nuwe stel elemente sleutel sal word. Sonkrag, byvoorbeeld, gebruik steeds primêr silikon tegnologie, waarvoor die belangrikste rou materiaal die klipkwartsiet is. Litium verteenwoordig die sleutelbeperkende hulpbron vir die meeste batterye - terwyl seldsame aardmetale, veral "lanthanides" soos neodymium, word benodig vir die magnete in windturbine kragopwekkers. Koper is die dirigent van keuse vir windkrag, wat gebruik word in die kragopwekkers, kragkabels, transformators en omsetters.
By die oorweging van hierdie toekoms is dit nodig om te verstaan ​​wie wen en verloor deur 'n skakelaar van koolstof na silikon-, koper-, litium- en seldsame aardmetale.
Die lande wat die produksie van fossielbrandstowwe oorheers, sal meestal bekend wees:
Die lys van lande wat die nuwe "hernubare supermagte" word, bevat 'n paar bekende name, maar ook 'n paar wildkaarte. Die grootste reserwes van kwartsiet (vir silikonproduksie) word aangetref in China, die VSA en Rusland - maar ook Brasilië en Noorweë. Die VSA en China is ook groot bronne van koper, hoewel hul reserwes afneem, wat Chili, Peru, Kongo en Indonesië in die vooruitsig gestel het.
Chili het ook verreweg die grootste reserwes van litium, voor China, Argentinië en Australië. Factoring in laer graad "hulpbronne" - wat nog nie uitgehaal kan word nie - stamp Bolivia en die VSA op die lys. Ten slotte, seldsame aarde hulpbronne is die grootste in China, Rusland, Brasilië en Viëtnam.
Van al die fossielbrandstofproduserende lande is dit die VSA, China, Rusland en Kanada wat die maklikste oorskakel na groen energiebronne. Trouens, dit is ironies dat die VSA, miskien die land wat die meeste politiek bestand is teen verandering, die minste geraak kan word vir grondstowwe. Maar dit is belangrik om daarop te let dat 'n heeltemal nuwe stel lande ook sal vind dat hul natuurlike hulpbronne in hoë aanvraag is.
'N OPEC vir hernubare?
Die Organisasie van die Petroleumuitvoerende Lande (OPEC) is 'n groep 14-lande wat byna die helfte van die wêreld se olieproduksie en die meeste van sy reserwes bevat. Dit is moontlik dat 'n verwante groep geskep kan word vir die groot produsente van grondstowwe vir hernubare energie, die verskuiwing van krag van die Midde-Ooste en na Sentraal-Afrika en veral Suid-Amerika.
Dit is onwaarskynlik dat dit vreedsaam sal gebeur. Beheer van olievelde was 'n dryfveer agter baie konflikte in die 20-eeuse eeu. Die Europese kolonisasie het verder teruggegaan na die behoefte aan nuwe bronne van voedsel, grondstowwe, minerale en later olie. Die oorskakeling na hernubare energie kan iets soortgelyks veroorsaak. Aangesien 'n nuwe groep elemente waardevol word vir turbines, sonpanele of batterye, kan ryk lande verseker dat hulle veilige voorraad het deur 'n nuwe era van kolonisasie.
China het reeds begin wat genoem kan word "ekonomiese kolonisasie", Met die oprigting van belangrike handelsooreenkomste om grondstofvoorsiening te verseker. Die afgelope dekade het dit 'n groot belegging gemaak Afrika-mynbou, terwyl meer onlangse ooreenkomste met lande soos Peru en Chili Beijing se ekonomiese invloed in Suid-Amerika versprei.
Of 'n nuwe era van kolonisasie?
Gegewe hierdie agtergrond kan twee weergawes van die toekoms beoog word. Die eerste moontlikheid is die evolusie van 'n nuwe OPEC-styl organisasie met die vermoë om belangrike hulpbronne, insluitend silikon, koper, litium en lantaniede te beheer. Die tweede moontlikheid behels die kolonisasie van ontwikkelende lande van 21-eeuse, wat super-ekonomieë skep. In beide termyne is daar die moontlikheid dat mededingende nasies toegang tot lewensbelangrike hernubare energiebronne kan afsny, net soos hoofvak olie en gas produsente het in die verlede gedoen.
Aan die positiewe kant is daar 'n beduidende verskil tussen fossielbrandstowwe en die chemiese elemente wat nodig is vir groen energie. Olie en gas is verbruikbare kommoditeite. Sodra 'n natuurlike kragstasie gebou is, moet dit 'n deurlopende voorsiening van gas hê, of dit stop genereer. Net so, petrol aangedrewe motors vereis 'n volgehoue ​​aanbod van ru-olie te hou hardloop.
In teenstelling hiermee, sodra 'n windplaas gebou is, is die opwekking van elektrisiteit slegs afhanklik van die wind (wat nie ophou om vinnig te blaas nie) en daar is geen aaneenlopende behoefte aan neodymium vir die magneten of koper vir die generatorwindinge nie. Met ander woorde, son-, wind- en golfkrag vereis 'n eenmalige aankoop om langtermyn veilige energieopwekking te verseker.
Die korter leeftyd van motors en elektroniese toestelle beteken dat daar 'n voortdurende vraag na litium is. Verbeterde herwinningsprosesse sal hierdie voortgesette behoefte moontlik oorkom. Sodra die infrastruktuur in plek is om toegang tot steenkool te verkry, kan olie of gas ontken word, maar jy kan nie die son of wind afskakel nie. Dit is op hierdie basis dat die Amerikaanse Departement van Verdediging groen energie sien sleutel tot nasionale veiligheid.
'N Land wat groen energie-infrastruktuur skep, voordat politieke en ekonomiese beheer na 'n nuwe groep "wêreldmagte" verskuif, sal verseker dat dit minder vatbaar is vir toekomstige invloed of gyselaar deur 'n litium- of koperreus gehou word. Maar laat adopters sal vind hul strategie kom teen 'n hoë prys. Ten slotte sal dit belangrik wees vir lande met hulpbronne om hulself nie goedkoop aan die eerste bieër te verkoop nie, in die hoop om vinnige geld te maak - want soos die vernaamste olieprodusente in die volgende dekades sal uitvind, bly niks vir ewig nie.