By vormonomatopeë is die tipografiese aanbieding, die VORM, en klank veral belangrik. Pierre Garnier, Franse digter, beweer dat hierdie soort poësie jou psige stimuleer en dat die leser van die gedig in sy totaliteit bewus bly – dat dit ŉ totale impak op die leser maak en die teks as teken optree wat die samewerking van die leser nodig het vir die oordraging daarvan.
Refraksiepoësie word nie so beeldend saamgestel soos vormonomatopeë nie. Kenmerkend van die refraksiepoësie is dat die lineêre sintaktiese volgorde willekeurig verbreek word en dat onreëlmatige groeperings van woorde, met tydelike outonomiteit, ontstaan. Kontinuïteit in dié tipe gedig hang dan nie af van die ordelikheid of ordening van die gewone taalsisteem nie, maar die totale betekenis ontspring van ŉ potensiële geometrie wat saam­gestel is uit verbrekings, gebroke lyne en oënskynlike samehang. Verskeie Franse en ander digters het poësie van hierdie aard geskryf, soos o.a. Michel Deguy, Denis Roche en Jean-Pierre Faye, almal 'moderne' digters.