Written by coenie burger on February 4, 2009 . Posted in Nagedagtes
John Stott oor soms “niks doen”
‘n Vriend uit die Anglikaanse kerk vertel my dié vakansie ‘n baie mooi storie oor John Stott, die bekende en geliefde evangeliese leier in Brittanje.
Stott het iewers op ‘n plek opgetree en na die tyd kans gegee vir vrae. Een van die vrae was oor die bearbeiding van die jeug in ‘n kleiner plattelandse gemeente. “Wat doen ‘n mens”, wou die persoon weet, “as jy versoek na versoek rig vir vrywilligers wat kan help met jeugwerk in die gemeente en daar is niemand wat na vore kom nie?” Stott se antwoord was baie kort en baie onverwags. “Niks nie”, het hy gesê.
Die verhaal het my die afgelope tyd baie laat dink.
Ek dink nie Stott wou met die antwoord iets oor die belangrikheid (of onbelangrikheid!) van jeugwerk sê nie. Ons kan sekerlik ook nie daarvan `n algemene reël maak oor hoe om moeilike probleme in die gemeente te hanteer nie.
Ek dink hy wou iets sê oor prioretisering in die bediening en veral oor sensitiwiteit vir die leiding van die Gees.
Agter sy opmerking moet ons waarskynlik die Nuwe Testament reël hoor dat as daar werk gedoen moet word in ‘n gemeente, die Gees die mense en die gawes daarvoor sal gee. Wat ook beteken as daar niemand is wat kans sien daarvoor nie, moet ons die saak dalk vir ‘n wyle daar laat.
En konsentreer op ander sake!
Die teologiese woord hiervoor is onderskeidingsvermoë (Engels: discernment) en dit is wonderlik dat al hoe meer mense bewus raak van die woord en oor die saak begin dink. Pat Keifert het ons gehelp daarmee en Frederick se boek (en kursus) help ons verder oor hoe ons die proses in gemeentes gesamentlik kan hanteer.
Geestelike onderskeidingsvermoë is altyd belangrik, maar nog meer so in moeiliker tye waar werkkragte nie besonder volop is nie en waar energievlakke nie besonder hoog is nie. Ek dink die onseker situasie in ons land en kerk tans vra dat ons baie mooi sal dink oor wat ons doen in die gemeentes. Op baie plekke in ons land is daar eenvoudig meer probleme en uitdagings as wat een gemeente kan hanteer. Dan moet ‘n mens vra wat is die sake wat nou hanteer moet word en wat sal dalk kan wag tot later.
Ek het vroeg in my lewe al agtergekom dat van die moeilikste keuses in die lewe nie altyd tussen reg en verkeerd is nie, maar tussen wat wesenlik belangrik en minder belangrik is.
In Stott se teologie het die Gees en die leiding van die Gees ‘n belangrike rol gespeel. “Niks doen” is nie ‘n oplossing as jy nie in die proses ook leer luister na die Gees nie. Dit is iets waarin ons as gereformeerdes wel op papier glo, maar wat die meeste van ons nooit behoorlik leer doen het nie. Dalk is dit iets wat ons in die Calvyn-jaar kan probeer aanleer! Ons gaan dit die volgende paar jaar nodig hê.
Dit lyk my dat daar ten minste vier elemente is wat ‘n plek moet kry in hierdie proses:
‘n Goeie verstaan van en ‘n oortuigde geloof in die werklikheid van die Heilige Gees en sý teenwoordigheid en leiding in ons lewens;
‘n gereelde, verwagtingvolle omgang met die Woord, wetende dat dit die primêre instrument is waardeur die Gees ons lei;
gereelde en diep geloofskontak met broers en susters rondom ons – met dié naby aan ons wat soos ons glo, maar ook met hulle verder weg wat op punte dalk van ons verskil;
dat ons vaste tye sal skep waar ons stil genoeg word om die Stem van die Here te hoor.
Vir baie van ons – besige dominees – is die laaste een dalk die moeilikste.
Written by coenie burger on January 13, 2009 . Posted in Nagedagtes
Na afloop van die herdenking van Hervormingsondag aan die einde van Oktober 2008, het ek in voorbereiding vir ‘n preek net weer Karl Barth se meditasies oor die vrye genade van God gelees. Benewens die feit dat dit altyd ‘n verrykende en vervullende ervaring is om Barth te lees, het sy verduideliking van die eksistensiële dubbelkantigheid van God se genade my baie direk aangespreek en ek het net begin wonder of ons as die kinders van die Reformasie, die mense wat per definisie veronderstel is om vanuit die krag en werklikheid van die genade te leef, regtig nog begryp wat die genade behels. So begryp dat ons aangegryp raak daardeur dat ons meegevoer word in die “Triomf” daarvan, soos wat Berkouwer Barth se teologie daaroor getipeer het.
Wanneer Barth oor die magtigheid van die vrye genade praat, is dit vir hom ‘n heerlikheid om aan te toon hoedat niks en niemand hierdie genade kan keer, stuit of weerstaan nie. In die Bybel is volop getuienis dat die genade onstuitbaar in gryp en deurwerk in mense se lewens. Daarom kon nie Dawid die egbreker-moordenaar, Petrus die verloënaar; Saulus die gemeentevervolger of wie ookal die gang en die werking van die genade stuit nie. Ook nie die kerk deur die eeue met al sy gebreke, ongehoorsaamhede en eiesinnigheid het, kan en sal dit regkry nie. Inderdaad en in der waarheid is die genade van God in Christus die onweerstaanbare werklikheid van die evangelie.
Vir Barth is dit egter baie belangrik om te verkondig en te beduie dat juis die kerk, die gemeentes gevorm deur God se genade in Christus, sal besef en weet, ook nie die wêreld in al sy verdorwenheid en ellende kan die genade van God stuit of weerstaan nie. Al is die wêreld hoe teësinnig, weerstandig en ongehoorsaam aan die oproep van God, die genade dring aan teen die skanse daarvan en sal uiteindelik indring in die diepste donkerstes daarbinne om God se lig daar te laat skyn. Met ‘n verwysende beroep om 1 Joh. 2:2 is dit vir Barth onmiskenbaar waar dat Christus die hele wêreld met sy genade wil aanraak en sy kerk gevorm en geroep het om hierdie genade aan die wêreld te bedien. Dit kan immers nie anders nie, die genade van God het die gemeente gevorm en daarmee die gemeente in diens geneem om draers en dienaars van hierdie genade te wees.
Genade roep die gemeente in die beslissing van gehoorsaamheid; genade veroorloof die kerk geen gelatenheid oor die lot van die wêreld nie; genade laat geen neutraliteit by gelowiges toe nie; genade kan nie passief toekyk en die wêreld aan sy lot oorlaat nie; genade maak self-verontskuldiging as gevolg van eie onvermoë, onwaardigheid en sondigheid vir die kerk onmoontlik; genade bied geen ruimte aan verbittering en afsydigheid vanweë welke soort lewenservaring ookal nie. Geen domheid, boosheid, ateïsme, rassisme of egoisme in en deur die wêreld en sy mense kan en mag die gemeente van Christus stuit in haar toewyding aan en entoesiasme vanuit, deur en oor die genade van God nie.
Slegs die gemeentes van Christus kan as begenadigdes getuig oor en leef vanuit die werklikheid van die onbegrensde en vrye genade wat God in Christus aan sy wêreld geskenk het. Niemand en niks anders is daartoe begenadig, geroep en beopdrag nie. Daarom het ek met die lees van Barth se dringende appél tot diensbaarheid in en aan die genade, onthou dat prof Jonker, die NG Kerk se eie reformator, diep in ons harte die waarheid laat insink het, “Wie die aard van die genade verkeerd verstaan, sal nie alleen die hele teologie verkeerd verstaan nie, maar hy sal tot in die praktyk (van die bediening) toe die kerk verkeerd verstaan.”