Benjamin Franklin - Inligting
Benjamin Franklin - Geskiedenis
Benjamin Franklin, die oudste en een van die beroemdste ondertekenaars van beide die Onafhanklikheidsverklaring en die Grondwet, is in 1706 in Boston gebore, die tiende seun van 'n seep- en kersmaker. Tussen die ouderdomme van tien en twaalf was hy 'n vakleerling by sy pa. Later het hy die drukwerk by sy halfbroer, James, geleer. James Franklin begin in 1721 die vierde koerant in die kolonies, The New England Courant, publiseer, en Benjamin het daarin geslaag om veertien van sy opstelle daarin te laat publiseer. Met verloop van tyd het daar egter 'n sekere mate van antagonisme tussen die twee broers gegroei, en Benjamin Franklin vertrek na Philadelphia en later na Londen. By sy terugkeer na die kolonies het hy baie prominent in die drukkery geword, en die Pennsylvania Gazette gepubliseer van 1730 tot 1748. Van nog groter sukses was egter sy jaarlikse Poor Richard's Almanac wat die gewildste werk in die kolonies geword het na die Bybel . Met verloop van tyd het Franklin ook bekendheid verwerf vir sy filantropie en die algemene belangstelling wat hy in sake soos biblioteke en hospitale getoon het. Franklin was ook 'n talentvolle wetenskaplike.
Benjamin Franklin was ook polities aktief. Benewens die diens in die koloniale wetgewer van 1751-1764, beklee hy ook die pos as adjunk-posmeester van Philadelphia (1737-53) en adjunk-posmeester-generaal van die kolonies (1753-74). Van 1757 tot 1762 en van 1764 tot 1775 het Franklin in Engeland gewoon en as agent vir Pennsylvania, Georgia, New Jersey en Massachusetts opgetree. Dit was tydens sy tweede verblyf dat hy ontwikkel het van 'n Engelse lojale tot 'n koloniale patriot. Die seëlwet het daartoe gelei dat Franklin die kolonies in die Laerhuis verdedig het. Toe Franklin in Mei 1775 na Philadelphia terugkeer, word hy lid van die Kontinentale Kongres.
Tydens die kongres was hy deel van die komitee wat gehelp het om die Onafhanklikheidsverklaring op te stel. Later dien hy as president van die Pennsylvania Constitutional Convention, en reis as diplomaat na Europa. Tussen 1776 en 1779 het hy in Frankryk gewerk, onderhandel vir 'n alliansie en vir handelskontrakte. Met die hulp van John Jay en John Adams onderhandel hy die Verdrag van Parys wat die oorlog vir onafhanklikheid tot 'n einde bring. Van 1785 tot 1787 was Franklin terug in Pennsylvania, waar hy verkies is tot president van die Hoogste Uitvoerende Raad van Pennsylvania. Hy het die Konstitusionele Konvensie in 1787 bygewoon, en hoewel hy nie heeltemal in ooreenstemming was met verskillende dele van die Grondwet nie, het hy dit alles onderteken en selfs as bemiddelaar van geskille tussen verskillende afgevaardigdes gedien.
Teen die einde van die lewe skryf hy sy outobiografie en word hy aktief in die anti-slawernybeweging. Hy is gekies om die eerste president van die Pennsylvania Society for Promoting the Abolition of Slavery te wees (hy was eintlik betrokke by die beweging sedert die vroeë 1730's). Hy is in 1790 in die ouderdom van vier en tagtig oorlede en is begrawe in die Christ Church begraafplaas.
Die ontsteld geskiedenis van Benjamin Franklin
Benjamin Franklin is een van die historiese figure wat 'n bietjie verdwaal in die vertelling. As u Amerikaans is, dink u moontlik terug aan u skooldae, waar u die verhaal vertel het van 'n wyse ou man wat 'n klomp dinge soos bifokale bril uitgevind het en ook elektrisiteit teister. Miskien kan u 'n ou skildery onthou wat die kontinentale kongres byeenbring voor 'n ongetekende onafhanklikheidsverklaring. Ou Ben is waarskynlik iewers op die voorgrond, lyk wys en lyk asof hy op die punt is om aan die slaap te raak.
Terwyl Franklin werklik 'n uitvinder en soms 'n slaperige ou was, was hy soveel meer as 'n eersteklas verhaal oor die vlieër in 'n elektriese storm. Die werklikheid is dat Franklin 'n baie botsende lewe gelei het. Hy was 'n briljante polimaat wat sy gesin dikwels verwaarloos het om homself te bevorder. Hy was 'n Britse lojalis totdat hy skielik nie was nie. Hy was 'n bekende man met briewe wat sy mede -drukkers geboelie het en miskien gehelp het om die legende van die Jersey Devil te verwek. Hy was 'n stigterspater wat waarskynlik 'n dokter in sy tuin menslike bene laat begrawe het. Kortom, hy was ingewikkeld.
'N Paar van die opwindendste dinge wat Franklin onderneem het, duik eers in daardie komplikasie in en worstel met die donker kant van sy verhaal, ongeag hoeveel $ 100 -rekeninge sy glimlaggende gesig dra. As niks anders nie, gee Benjamin Franklin ons baie moeilike geskiedenis om na te dink.
Benjamin Franklin was een van die sewe belangrike "stigters van die Verenigde State van Amerika." Die term "Founding Father" is geskep deur Warren G. Harding tydens sy inhuldiging as president van die Verenigde State. Die term beskryf almal wat betrokke was by die stryd om 'n onafhanklike Verenigde State te stig, wat aktief deelgeneem het aan die opstel van die Grondwet, en wat uiteindelik die Verenigde State se Onafhanklikheidsverklaring in 1776 onderteken het. Die ses mans wat bekend staan ​​as 'n stigter Vader van die Verenigde State sluit in:
• George Washington (wat voorsitter was vir die opstel van die Grondwet en as die eerste president van die Verenigde State gedien het),
• Thomas Jefferson (wat George Washington se minister van buitelandse sake was en later as die derde president van die Verenigde State gedien het),
• John Adams (wat die tweede president van die Verenigde State geword het),
• James Madison (wat die vierde president geword het),
• Alexander Hamilton (wat George Washington se assistent-de-camp was tydens die Amerikaanse Revolusionêre oorlog en later as Washington se sekretaris van die tesourie gedien het), en
• John Jay (wat 'n Amerikaanse diplomaat was tydens die Amerikaanse Revolusie en later as hoofregter van Washington gedien het).
Benjamin Franklin word erken as die enigste stigtervader wat al die vier groot dokumente onderteken het wat gelei het tot die stigting van die Verenigde State, naamlik: die Verklaring van onafhanklikheid, die Verdrag van Alliansie, die Verdrag van Parys, en die Grondwet van die Verenigde State.
Benjamin Franklin is gebore op 17 Januarie 1706 in Boston, Massachusetts. Sy pa, Josiah, was 'n seep- en kersmaker uit Engeland wat na Boston geïmmigreer het. Franklin se ma, Abiah Folger, was eintlik Josiah se tweede vrou. Franklin het tien broers en susters en sewe stief-broers en susters. Beide sy ma en pa was puriteine ​​(lede van 'n protestantse beweging) wat harde werk en gelykheid geglo en waardeer het. Hierdie eienskappe het Benjamin Franklin sy hele lewe lank gelei.
Benjamin Franklin se gesin was arm, jong Benjamin kon net twee jaar skoolgaan. Maar ondanks die feit dat hy op tienjarige ouderdom ophou skoolhou, het Franklin dit reggekry deur 'n ywerige leser te wees.
Franklin se broer, James, was 'n drukker en op 12 -jarige ouderdom het Franklin as vakleerling gewerk. In 1721, toe Franklin slegs 15 jaar oud was, stig sy broer 'The New-England Courant', wat nou beskou word as die oudste en die eerste onafhanklike Amerikaanse koerant. Franklin, wat nie artikels vir die koerant mag skryf nie, het briewe geskryf met "mev. Silence Dogood "as sy skuilnaam.
Mev Silence Dogood het 'n totaal van 14 briewe geskryf, wat almal gepubliseer is. Die briewe is gewoonlik elke twee weke by die broer van Franklin se broer gelos. Die briewe was natuurlik omstrede en niemand het geweet nie, nie eens Franklin se broer, wie hierdie mev. Silence Dogood werklik was nie. In die vroeë stadium het Franklin glans en vindingrykheid geopenbaar. Hy kon so 'n realistiese karakter skep dat sommige van die lesers 'n huweliksaanbod aan hierdie mev. Silence Dogood gestuur het. Uiteindelik het Franklin se broer natuurlik die waarheid agtergekom en dit het Franklin genoop om op te hou skryf, op te hou werk en weg te hardloop.
Leerskortklub – Junto
Benjamin is na Philadelphia, Pennsilvanië, waar hy aanhou werk vir verskeie drukuitrustings, maar hy lyk ontevrede en ontevrede. In 1727, toe Franklin 27 jaar oud was, stig hy 'n klub genaamd "Junto"Of"Leerskortsklub. " Hy en vyf van sy vriende het saamgespan vir die doel van wedersydse verbetering deur middel van debatte en uitruil van idees. Vanweë Franklin se vriendelike en gesellige geaardheid, het baie sakelui, handelaars en ander mense uit verskillende velde aan die informele Vrydagbyeenkomste van die Junto begin deelneem. Die besprekings het gewoonlik gegaan oor vrae wat Franklin self aangeneem het, en sommige van die gewilde konsepte tydens hierdie Vrydagbyeenkomste lê die grondslag vir die ontwikkeling van hedendaagse vrywillige brandweermanne, nagveiligheid of nagwagte en selfs openbare hospitale.
Die Junto het ook geboorte gegee aan die Library Company van Philadelphia. Soos Franklin, was al die Junto -lede ywerige lesers, maar omdat boeke baie duur was, het Franklin gedink aan die idee om geld in te sit om boeke te koop wat almal kan lees. Wat eers as 'n gemeenskaplike intekenbiblioteek vir die Junto-lede bedink is, het toe 'n organisasie sonder winsbejag geword wat die meeste belangrike en waardevolle versamelings historiese manuskripte en ander gedrukte materiaal bevat. Die grootte van die huidige versameling is eintlik naby aan 600 000 skaars boeke. Dit alles van 'n jong man wat nie die formele skoolopleiding kon voltooi nie!
Pennsylvania Gazette en vrymesselaars
In 1728 het Franklin sy eie koerant genaamd "The Pennsylvania Gazette" gedruk en gepubliseer. Hy het ook verskeie artikels bygedra met behulp van verskillende skuilname. Dit het een van die voorste en suksesvolste koerante geword voor die Amerikaanse Revolusie. Vanweë al sy pogings en prestasies het Franklin bekendheid en bekendheid begin verwerf. Hy is in 1731 verwelkom in die Vrymesselaarslosie en word die Grootmeester in 1734. Ook in daardie jaar het Franklin die vrymesselaarsmanuskrip met die titel "Constitutions of the Free-Mason" deur James Anderson geredigeer en die heel eerste Amerikaanse Vrymesselaarsboek gepubliseer. Hierdie boek het die rituele, praktyke en rituele van die Vrymesselary gestandaardiseer. Vrymesselary is 'n vorm van broederlike organisasie waarvan die vroeë begin teruggekeer word na Europa en die vrymesselaarslosie die basiese eenheid daarvan is. 'N Grootmeester is die leier wat voorsitter is van die herberg van sy jurisdiksie. Franklin was van hierdie tyd af tot sy dood 'n Vrymesselaar.
Op 1 September 1730 neem Franklin Deborah Read as sy eggenote. Deborah Read was toe getroud met 'n man met die naam John Rodgers wat 'n voortvlugtige geword het, wat Deborah nie in staat was om wettiglik met Franklin te trou nie. Franklin en Deborah het twee kinders gehad. Francis Folger Franklin is gebore op Oktober 1732, maar sterf aan pokke vier jaar later in 1736. Sarah Franklin is in 1743 gebore en sy het uiteindelik vir Franklin 7 kleinkinders gegee, dit was sy wat ook op sy oudag vir Franklin gesorg het.
Franklin het ook 'n buite -egtelike seun met die naam William, wat omstreeks 1731 gebore is. Die identiteit van sy ma is nooit onthul of opgespoor nie. Daar is gesê dat sy ma 'n prostituut was, maar sommige sê dat sy ma regtig Deborah was. William het by Franklin en Deborah gewoon, en hy was dikwels die metgesel en assistent van Franklin in baie van sy verblyf en eksperimente. Die uiteensetting tussen vader en seun het gekom vanweë hul verskillende politieke oortuigings. Terwyl William die kolonies sterk ondersteun het, selfs as die laaste koloniale goewerneur van New Jersey was, het Franklin geglo en geveg vir patriotisme. William is uiteindelik na Brittanje verban waar hy ook gesterf het. Deborah sterf in 1774 aan 'n hartaanval terwyl Franklin deur Europa toer.
Uitvindings wat lei tot verbetering en doeltreffendheid
Behalwe dat hy 'n produktiewe skrywer, uitgewer, vrymesselaar en 'n prominente lid van die samelewing was, was Franklin ook 'n indrukwekkende uitvinder. Hy het gesê dat sy wetenskaplike eksperimente bedoel was om die mensdom te verbeter en die doeltreffendheid te verhoog.
In 1741 het Franklin die Franklin stoof. Dit was 'n verbetering van die gewone kaggel deurdat dit met metaal uitgevoer was en 'n ontwerp gehad het om meer hitte en minder rook te produseer. Benjamin Franklin was ook gekrediteer met die uitvinding van die bril of bifokale, hoewel die presiese datum van hierdie uitvinding nog nooit vasgestel is nie.
In 1749 het Franklin die weerligstraal uitgevind (ook bekend as die Franklin -staaf) as deel van sy eksperimente met elektrisiteit. In 1750 het hy voorgestel om te bewys dat weerlig in werklikheid elektrisiteit was deur 'n eksperiment te publiseer waarin hy 'n vlieër in 'n storm sou invlieg. Op 15 Junie 1752 voer Franklin saam met die hulp van sy seun William vonke uit 'n wolk toe hulle die vlieër -eksperiment toets. Die geluk was aan Franklin se kant met hierdie eksperiment omdat ander wat die nou beroemde vlieër -eksperiment probeer het, weens elektrisiteit vermoor is. As gevolg van sy vele eksperimente met elektrisiteit, is die fisiese eenheid van elektriese lading in die metrieke of CGS-stelsel (of die sentimeter-gram-sekonde stelsel) na hom vernoem: een franklin (Fr) is gelyk aan een elektrostatiese ladingseenheid (esu ).
Franklin het die armonica of musiekbrille in 1762, 'n musiekinstrument gemaak van wynglase gevul met water om 'n deuntjie te skep. Franklin het 'n nuwe ontwerp vir die instrument en die glasglasblaser Charles James opdrag gegee om sy ontwerp te maak. Bekende klassieke musikante en komponiste soos Tchaikovsky, Strauss, Bach, Beethoven, Mozart en Handel stukke geskep met behulp van die armonica.
In 1770, deur Franklin se nuuskierigheid en met die hulp van ervare skeepskapteins, kon hy die sirkulasie of huidige patrone van die Noord -Atlantiese Oseaan verstaan ​​en kon hy 'n grafiek publiseer met die naam "Golfstroom. " Maar omdat sy kaart sterk afgewyk het van die standaard skeepsroete gevolg deur seevaartuie, is hierdie kaart heeltemal geïgnoreer. Eers baie jare later was dit 'n leidraad vir seevaarders. Franklin se grafiek van die strome het die seiltyd eintlik met twee weke verminder.
Franklin het verskeie ander waarnemings oor verskillende verskynsels gemaak, waardeur hy sy eie afleidings en gevolgtrekkings kon maak oor onderwerpe soos meteorologie, verdamping en verkoeling, die nie-geleidingsvermoë van ys en ander. Hy het behoorlik kennis geneem van hierdie waarnemings en gepubliseer.
Maar terwyl Benjamin Franklin aan talle waarnemings en eksperimente deelgeneem het, het hy steeds 'n aktiewe rol in die politiek en staatsdiens gespeel.
In 1749 stig Franklin 'The Academy and College of Pennsylvania'. Dit word beskou as die eerste Amerikaanse akademie toe dit in 1751 geopen is met Franklin as president. Hy is ook in 1751 tot die Pennsylvania -vergadering verkies en in dieselfde jaar stig Franklin die Pennsylvania -hospitaal, wat die eerste hospitaal in die Verenigde State van Amerika was. In 1753 word hy adjunk -posmeester -generaal van Noord -Amerika. Hy het 'n omwenteling in die posstelsel gemaak en dit meer doeltreffend gemaak deurdat post meer gereeld gestuur word.
Benjamin Franklin is ook met ere -grade toegeken van groot leerinstellings soos Yale, Harvard, University of St. Andrews en Oxford University.
In die daaropvolgende jare het Franklin heen en weer na Europa gereis en aan verskillende byeenkomste deelgeneem. In 1775, op een van Franklin se terugreis na Pennsylvania, het die Amerikaanse rewolusie reeds begin. Die milisie wen die Britse leër suksesvol en Franklin is eenparig deur die Pennsylvania -vergadering verkies om hul afgevaardigde vir die Tweede Kontinentale Kongres te wees.
Hierdie kongres verteenwoordig die dertien kolonies wat die oorlogspoging teen Brittanje beplan en bestuur het. In Junie 1776 is Franklin aangestel in die 'Committee of Five'. Dit was hierdie Komitee van Vyf wat die Onafhanklikheidsverklaring geskryf en opgestel het. Die ander lede van die komitee was Thomas Jefferson van Virginia, Robert Livingston van New York, Roger Sherman van Connecticut en John Adams van Massachusetts. Die Onafhanklikheidsverklaring is op 4 Julie 1776 aangeneem en deur die Kongres aanvaar. In wese verklaar die Onafhanklikheidsverklaring onafhanklikheid vir die dertien kolonies wat voorheen onder die Britse Ryk was.
Op Julie 1776 is die Amerikaanse poskantoor gestig en Franklin is aangestel as die eerste posmeester -generaal van die Verenigde State, wat 'n natuurlike keuse was sedert Franklin vorige ondervinding in die pos gehad het.
Franklin het as kommissaris of ambassadeur in Frankryk van 1776 tot 1785 gedien. In 1785 het Franklin teruggekeer na die afskaffing, selfs as president van die Pennsylvania Abolition Society. Dit was die Pennsylvania Abolition Society wat die weg gebaan het en as voorbeeld vir baie bewegings en organisasies teen slawerny gedien het.
Op 18 Oktober 1785 is Benjamin Franklin verkies tot die hoogste uitvoerende raad van Pennsylvania as sy president, 'n posisie soortgelyk aan die huidige goewerneur. Hy is nog twee keer na sy aanvanklike termyn tot die genoemde pos herkies. Hy dien onder hierdie hoedanigheid tot Desember 1788.
In 1787 stig verskeie prominente predikante die Franklin College, ter ere van Benjamin Franklin. Dit word nou die Franklin en Marshall College genoem.
Op 17 April 1790 sterf Benjamin Franklin op 84 -jarige ouderdom. Hy was 'n buitengewone man wat ware patriotisme en liefde vir die land getoon het. Hy was net so toegewyd as humoristies. Sy nalatenskap is net so blywend soos die aanhalings wat hy gemaak het. Sommige van hulle is:
Benjamin Franklin sluit aan by die rewolusie
Net soos sy seun William hom gehelp het met sy beroemde vlieër-eksperiment, het William se seun, Temple, 'n slinkse en plesierige 15-jarige, 'n handjie bygestaan ​​terwyl hy 'n tuisgemaakte termometer in die see laat sak het. Drie of vier keer per dag neem hulle die temperatuur van die water en neem dit op 'n kaart op. Benjamin Franklin het by sy neef van Nantucket, 'n kaptein van die walvisjag met die naam Timothy Folger, geleer oor die verloop van die warm Golfstroom. Nou, tydens die laaste helfte van sy reis van ses weke huis toe uit Londen, het Franklin, nadat hy 'n gedetailleerde verslag van sy nuttelose onderhandelinge geskryf het, sy aandag gevestig op die bestudering van die huidige. Die kaarte wat hy gepubliseer het en die temperatuurmetings wat hy gemaak het, is nou op die NASA se webwerf ingesluit, wat aandui hoe merkwaardig dit is met dié wat gebaseer is op infrarooi data wat deur moderne satelliete versamel is.
Die reis was veral kalm, maar in Amerika het die langdurige storm begin. Op die nag van 18 April 1775, terwyl Franklin in die middel van die oseaan was, het 'n kontingent Britse rooi jasse noordwaarts vanaf Boston gegaan om die teepartytjiebeplanners Samuel Adams en John Hancock te arresteer en die ammunisie op te vang wat deur hul ondersteuners opgebou is. Paul Revere het alarm gemaak, net soos ander minder bekend. Toe die rooi jasse Lexington bereik, was daar 70 Amerikaanse notuleerders om hulle te ontmoet. " Versprei julle, rebelle, en#8221 het 'n Britse majoor beveel. Aanvanklik het hulle dit gedoen. Toe is 'n skoot afgevuur.In die daaropvolgende skermutseling is agt Amerikaners dood. Die seëvierende rooi jasse het opgetrek na Concord, waar Ralph Waldo Emerson dit sou stel, die gestremde boere gestaan ​​het en die skoot oor die hele wêreld afgevuur het. 250 van hulle is deur Amerikaanse militante dood of gewond.
Toe Franklin op 5 Mei saam met sy kleinseun in Philadelphia beland, het afgevaardigdes van die Tweede Kontinentale Kongres daar begin vergader. Onder hulle was die ou militêre kameraad van Franklin, George Washington, wat na die Franse en Indiese oorlog 'n plantaardige in Virginia geword het. Tog was daar nog steeds geen konsensus nie, behalwe onder die radikale patriotte in die Massachusetts -afvaardiging, of die oorlog wat pas uitgebreek het, vir onafhanklikheid of slegs vir die bewering van Amerikaanse regte in 'n Britse Ryk gevoer moet word. Dit sal nog 'n jaar neem om die vraag op te los.
Franklin is die dag na sy aankoms as lid van die kongres gekies. Naby sy 70 was hy verreweg die oudste. Die meeste van die 62 ander wat in die Pennsylvania -staatshuis byeengekom het, soos Thomas Jefferson en Patrick Henry uit Virginia en John Adams en John Hancock uit Massachusetts, was nie eers gebore toe Franklin meer as 40 jaar vroeër daar begin werk het nie. Franklin het in die huis in Marketstraat ingetrek wat hy ontwerp het, maar nooit geweet het nie en waar sy oorlede vrou, Deborah, tien jaar sonder hom gewoon het. Sy 31-jarige dogter, Sally, het na sy huishoudelike behoeftes, haar man, omgesien , Richard Bache, het pligsgetrou gebly en hul twee kinders, Ben (6) en Will (2), het vermaak verskaf. "Will het 'n bietjie geweer, marsjeer daarmee en terselfdertyd fluit hy, en Franklin het geskryf.
Voorlopig het Franklin geswyg of hy onafhanklikheid bevoordeel of nie, en hy vermy die tavernes waar die ander afgevaardigdes die aande deurbring oor die onderwerp. Hy het sessies en komiteevergaderings bygewoon, min gesê en tuis saam met sy gesin geëet. Aan die begin van 'n lang en botsende verbintenis met Franklin, kla die lustige en ambisieuse John Adams dat die ouer man met eerbied behandel word, selfs terwyl hy in stilte sit, 'n groot deel van die tyd vas aan die slaap in sy stoel. & #8221
Baie van die jonger, warmer humeurige afgevaardigdes was nog nooit getuie van Franklin se stilte nie, sy truuk om skynbaar wys te wees deur niks te sê nie. Hulle het hom as reputasie geken as die man wat suksesvol in die parlement teen die seëlwet gestry het, sonder om te besef dat die redenaar hom nie vanselfsprekend was nie. Gerugte het dus begin versprei. Wat was sy spel? Was hy 'n geheime lojalis?
Terwyl die Pennsylvania -afgevaardigde William Bradford die jong James Madison vertrou, het sommige van die ander afgevaardigdes 'n groot vermoede begin kry dat dr Franklin eerder as 'n spioen as as 'n vriend kom, en dat hy bedoel om ons swak kant te ontdek en maak vrede met die predikante. "
Trouens, Franklin het sy tyd deur middel van 'n groot deel van Mei gebyt omdat daar twee mense was, albei naby hom, wat hy eers na die Amerikaanse rebelsaak wou bekeer. Een daarvan was Joseph Galloway, wat tien jaar lank in die Pennsylvania -vergadering as sy luitenant en surrogaat opgetree het, maar die openbare lewe verlaat het. Die ander een was nog nader aan hom, sy 44-jarige seun, William, wat die goewerneur van New Jersey was en lojaal aan die Britse ministerie was. William, wat gelees het van sy pa se terugkeer na Philadelphia in die koerante, was gretig om met hom te vergader en sy seun terug te eis.
Benjamin en William het 'n neutrale plek gekies vir hul beraad: Trevose, Galloway se groot veldsteenhuis noord van Philadelphia. Die aand begin ongemaklik, met omhelsings en dan geselsies. Op 'n stadium het William Galloway eenkant toe getrek om te sê dat hy tot dusver vermy het om ernstig politiek met sy pa te praat. Maar na 'n rukkie, nadat die glas vrylik rondgegaan het en baie Madeira verbruik het, konfronteer hulle hul politieke meningsverskille.
William het aangevoer dat dit die beste vir hulle almal was om neutraal te bly, maar sy pa was nie ontroer nie. Benjamin maak homself oop en verklaar hom ten gunste van maatreëls vir die bereiking van onafhanklikheid en verklaar teen die korrupsie en verdwyning van die koninkryk. William reageer met woede, maar ook met 'n tikkie kommer vir sy pa veiligheid. As hy van plan was om die kolonies aan die brand te steek, " het William gesê, moet hy sorg dat hy weghardloop deur die lig daarvan. "
William, met Temple aan sy sy, het dus verslaan en verslae teruggegaan na New Jersey om sy pligte as koninklike goewerneur te hervat. Die seun sou die somer in New Jersey deurbring en dan terugkeer na Philadelphia om in te skryf vir die kollege wat sy oupa daar gestig het, die Universiteit van Pennsylvania. William het gehoop om hom na die King 's College (nou Columbia) in New York te stuur, maar Benjamin het die plan geskrap omdat hy geglo het dat die skool 'n broeikas van Engelse lojalisme geword het.
Dit is moeilik om vas te stel wanneer Amerika besluit het dat volledige onafhanklikheid van Brittanje nodig en wenslik is. Franklin, wat tien jaar om die beurt gehoop en wanhoop gehad het dat 'n oortreding vermy kon word, het sy eie privaat verklaring aan sy gesin by Trevose afgelê. Begin Julie 1775, 'n jaar voordat sy mede -Amerikaanse patriotte hul eie posisie amptelik gemaak het, was hy gereed om sy besluit bekend te maak.
Maar dit is belangrik om kennis te neem van die oorsake van die evolusie van Franklin en, in die uitbreiding, die van die mense wat hy as voorbeeld hiervan gekry het. Engelsmanne soos sy pa wat na 'n nuwe land geëmigreer het, het 'n nuwe soort mense tot gevolg gehad. Soos Franklin herhaaldelik in briewe aan sy seun beklemtoon het, sou die sterkte van Amerika sy trotse, middelmatige mense wees, 'n klas spaarsamige en vlytige winkeliers en handelaars wat hul regte behou en trots was op hul status. Soos baie van hierdie nuwe Amerikaners, het Franklin gesag gekap. Hy was nie onder die indruk van gevestigde elite nie. Hy was brutaal in sy geskrifte en opstandig in sy manier. En hy het die filosofie van die nuwe Verligtingsdenkers ingeneem, wat geglo het dat vryheid en verdraagsaamheid die grondslag is vir 'n burgerlike samelewing.
Hy het lank 'n visie gekoester waarin Brittanje en Amerika in een groot uitbreidende ryk floreer het. Maar hy was van mening dat dit slegs sou werk as Brittanje ophou om Amerikaners te onderwerp aan handelsregels en belasting wat van ver af opgelê word. Sodra dit duidelik was dat Brittanje daarop ingestel was om die kolonies te ondergeskik, was die enigste weg wat onafhanklikheid was.
Die bloedige Slag van Bunker Hill en die verbranding van Charleston, albei in Junie 1775, het die vyandigheid wat Franklin en sy mede -patriotte teenoor die Britte gevoel het, verder aangesteek. Tog was die meeste lede van die kontinentale kongres nog nie so ver op pad na rewolusie nie. Baie koloniale wetgewers, waaronder Pennsylvania, het hul afgevaardigdes opdrag gegee om enige oproepe tot onafhanklikheid te weerstaan.
Op 5 Julie, dieselfde dag as wat Franklin die petisie van die Olive Branch onderteken het, wat Brittanje die skuld gegee het vir die probleme en dat die koning na Amerika kom red het , het hy sy opstandige gevoelens openbaar gemaak. In 'n brief aan sy jare lange Londense vriend (en mededrukker) William Strahan, skryf hy in koue en berekende woede: "Jy is 'n parlementslid, en een van die meerderheid wat my land tot vernietiging gedoem het. U het ons dorpe begin verbrand en ons mense vermoor. Kyk na u hande! Hulle is bevlek met die bloed van u verhoudings! Ek en jy was lang vriende: U is nou my vyand, en ek is joune. B. Franklin. "
Vreemd genoeg het Franklin toegelaat dat die brief versprei word, maar hy het dit nooit gestuur nie. In plaas daarvan was dit bloot 'n middel om sy siening bekend te maak. Franklin het Strahan twee dae later 'n baie sagter brief gestuur en gesê: 'Woorde en argumente het nou geen nut nie. Alles is geneig tot 'n skeiding. "
Begin Julie het Franklin in die kontinentale kongres een van die vurigste teenstanders van Brittanje geword. Daar was geen twyfel meer waar Franklin gestaan ​​het nie. Die vermoedens teen dr Franklin is dood, en Bradford skryf nou aan Madison. Wat ook al sy ontwerp was om hierheen te kom, ek glo dat hy nou sy kant gekies het en ons saak bevoordeel. John Adams het eweneens aan sy vrou, Abigail, gerapporteer: " Hy aarsel nie met ons moedigste maatreëls nie, maar Dit lyk eerder asof ons te onoplosbaar is, en ek veronderstel dat [Britse] skrywers die humeur en verrigtinge van hierdie kongres aan hom toeskryf. "
Vir die kolonies om die drumpel van opstand te oorskry, moes hulle hulleself as 'n nuwe nasie begryp. Die konsep van die Articles of Confederation and Perpetual Union wat Franklin op 21 Julie aan die kongres voorgehou het, bevat die sade van die groot konseptuele deurbraak wat uiteindelik die federale stelsel van Amerika sou definieer: 'n verdeling van mag tussen 'n sentrale regering en die state.
Onder die voorstel van Franklin sou die kongres slegs 'n enkele kamer hê, waarin daar 'n proporsionele verteenwoordiging van elke staat op grond van die bevolking sou wees. Die liggaam het die mag om belasting te hef, oorlog te voer, die weermag te bestuur, buitelandse alliansies aan te gaan, geskille tussen kolonies te besleg, nuwe kolonies te vorm, 'n verenigde geldeenheid uit te reik, 'n posstelsel in te stel, handel te reguleer en wette uit te voer. Franklin het ook voorgestel dat die kongres, in plaas van 'n president, 'n uitvoerende raad van 12 persone aanstel, wie se lede vir 'n lang termyn van drie jaar sou dien. Franklin het 'n ontsnappingsvoorsiening ingesluit: in die geval dat Brittanje die eise van Amerika aanvaar en finansiële herstel maak vir al die skade wat dit aangerig het, kan die unie ontbind word. Andersins sal hierdie konfederasie ewigdurend wees. Franklin se voorgestelde sentrale regering was sterker as die wat uiteindelik deur die kongres geskep is.
Soos Franklin ten volle besef het, was dit amper 'n verklaring van onafhanklikheid van Brittanje en 'n verklaring van afhanklikheid deur die kolonies van mekaar. Nie een van die idees het nog wydverspreide steun gehad nie. Hy lees dus sy voorstel in die rekord, maar dwing dit nie.
Teen einde Augustus, toe dit tyd was vir Temple om van New Jersey na Philadelphia terug te keer, het William voorlopig voorgestel dat hy die seun daarheen sou vergesel. Franklin, ongemaklik oor die vooruitsig dat sy lojalistiese seun in die stad sou aankom terwyl die opstandige kongres byeen was, het besluit om Tempel self te gaan haal.
William het hard probeer om die skyn van gesinsharmonie te behou en het in al sy briewe aan Temple vriendelike woorde oor sy oupa ingesluit. William het ook probeer om tred te hou met die gereelde versoeke van Temple in die toutrek om sy liefde, die seun het minder lesings oor spaarsaamheid gekry as wat ander lede van sy gesin gehad het.
Gegewe sy ouderdom en fisieke gebreke, sou Franklin, wat tans dien as die eerste posmeester -generaal in Amerika, van sy gerief van Philadelphia verwag kon word om sy kundigheid by te dra tot die kongres. Maar altyd opgewek deur reis, het hy in Oktober 1775 'n kongresmissie begin.
Die reis kom in reaksie op 'n oproep van generaal Washington, wat die bevel oor die bont Massachusetts -milisies geneem het en gesukkel het om dit, saam met verskeie agterbosmanne wat uit ander kolonies aangekom het, in die kern van 'n kontinentale leër te kry. Met min toerusting en dalende moraal, was dit die vraag of hy sy troepe deur die winter kon byhou. Franklin en sy twee mede -komiteelede het 'n week lank met generaal Washington in Cambridge vergader. Terwyl hulle voorberei om te vertrek, het Washington die komitee gevra om aan die kongres te beklemtoon dat dit noodsaaklik is om gereeld en gereeld geld gestuur te word. #1631,2 miljoen per jaar kan slegs bereik word deur meer spaarsaamheid. As 500 000 gesinne elk 'n sjieling 'n week minder sal spandeer, verduidelik hy aan sy skoonseun, Richard Bache, dat hulle die hele bedrag kan betaal sonder om dit anders te voel. Drie-kwart van die geld bespaar om tee te drink, en 500 000 vroue wat elke drie keer per week draai of brei, betaal die res.
Tydens 'n ete in Cambridge ontmoet hy die vrou, Abigail, van John Adams, wat betower is, soos sy in 'n brief aan haar man opgemerk het: 'Ek het hom sosiaal gevind, maar nie spraaksaam nie, en toe hy praat, val iets nuttigs uit sy tong . Hy was ernstig, maar tog aangenaam en vriendelik. . . . Ek het gedink ek kan in sy aangesig die deugde van sy hart lees, waaronder patriotisme in sy volle glans skyn. "
Op pad terug na Philadelphia het Franklin in Rhode Island gestop om sy suster, Jane Mecom, te ontmoet en haar saam met hom huis toe te neem. Die rit deur Connecticut en New Jersey was 'n plesier vir beide Jane en Franklin. Die goeie gevoelens was so sterk dat hulle politieke spanning kon oorkom toe hulle 'n kort rukkie by die herehuis van die goewerneur in Perth Amboy stop om William aan te roep. Dit sou die laaste keer wees dat Franklin sy seun anders sou sien as 'n laaste, gespanne ontmoeting in Engeland tien jaar later. Hulle het die vergadering kort gehou. Tot 1776 het die meeste koloniale leiers geglo of beleeflik voorgegee om te glo dat Amerika se geskil met die koning se verkeerde ministers was, nie die koning self nie. Om onafhanklikheid te verklaar, moes hulle hul landgenote en hulself oortuig om die skrikwekkende sprong te neem om hierdie onderskeid te laat vaar. Een ding wat hulle gehelp het, was die publikasie van 'n anonieme pamflet van 47 bladsye in Januarie daardie jaar Gesonde verstand. In die prosa wat sy krag trek, soos Franklin's dikwels gedoen het, omdat dit onversierd was, het die skrywer aangevoer dat daar geen natuurlike of godsdienstige rede [was] vir die onderskeid tussen mans in konings en onderdane nie. historiese gruwel. Meer eerlik is 'n eerlike man vir die samelewing en in die oë van God, as al die bekroonde ruffians wat ooit geleef het. " Daar was dus net een pad vir Amerikaners: alles wat reg is of natuurlik pleit vir skeiding. "
Binne weke nadat dit in Philadelphia verskyn het, het die pamflet 'n verstommende 120 000 eksemplare verkoop. Baie het gedink dat Franklin die outeur was, maar sy hand was meer indirek: die werklike skrywer was 'n jong Quaker uit Londen genaamd Thomas Paine, wat misluk het as 'n korsetmaker en belastingkantoor voordat hy kennis gemaak het met Franklin, wat van hom gehou het. . Toe Paine besluit dat hy na Amerika wil immigreer en 'n skrywer wil word, verkry Franklin sy gedeelte in 1774 en skryf hy aan Richard Bache om Paine 'n werk te kry. Gou werk hy by 'n Philadelphia -drukker en slyp sy vaardighede as essayis. Die pamflet van Paine het die kragte gegalvaniseer wat die absolute revolusie bevoordeel. Op 7 Junie verklaar Virginia Henry Richard Lee aan die kongres: "Hierdie Verenigde Kolonies is, en dit behoort reg te wees, vrye en onafhanklike state." , het dit beveel dat alle koninklike regerings in die kolonies verwyder word. Patriotiese nuwe provinsiale kongresse het hulself beweer, waaronder een in New Jersey wat op 15 Junie 1776 verklaar het dat goewerneur William Franklin 'n vyand van die vryhede van hierdie land is. veral vaderlik. 'N Brief wat hy aan Washington geskryf het die dag toe sy seun verhoor word, noem die pynlike feit nie. Hy het ook niks gesê of gedoen om sy seun te help nie, toe die Kontinentale Kongres drie dae later gestem het om hom in die gevangenis te laat sit.
Aan die vooraand van sy bevalling het William aan sy seun geskryf, wat nou stewig in die sorg van sy grootvader was, woorde wat aangrypend vrygewig lyk: God seën u, my liewe seuntjie, wees pligsgetrou en let op u oupa, aan wie u verskuldig is groot verpligting. " Hy sluit af met 'n bietjie gedwonge optimisme: "As ons die huidige storm oorleef, kan ons almal ontmoet en die lekkernye van vrede geniet met groter genot. " Hulle sou in werklikheid die storm, en almal ontmoet inderdaad weer, maar nooit om die vrede te geniet nie. Die wonde van 1776 sou te diep blyk te wees.
Terwyl die kongres bereid was om oor die kwessie van onafhanklikheid te stem, het hy 'n komitee aangestel vir 'n belangrike taak wat destyds nie so belangrik gelyk het nie: 'n verklaring opstel wat die besluit verduidelik. Die komitee het natuurlik Franklin en Thomas Jefferson en John Adams, sowel as die handelaar in Connecticut, Roger Sherman en die advokaat Robert Newston in New York, ingesluit.
Jefferson, toe 33, wat die voorsitter van die komitee was, het die eer gekry om die dokument op te stel, omdat hy die meeste stemme van sy lede gekry het en hy was van Virginia, die kolonie wat die resolusie voorgestel het. Op sy beurt het Adams verkeerdelik gedink dat hy reeds sy plek in die geskiedenis verseker het deur die aanhef van 'n vroeëre resolusie te skryf waarin gevra word dat die koninklike gesag in die kolonies afgebreek word, wat volgens hom verkeerdelik deur historici beskou sou word as die belangrikste resolusie wat ooit in Amerika geneem is. " Wat Franklin betref, was hy beddend en jig in die bed toe die komitee die eerste keer vergader. Boonop het hy later aan Jefferson gesê: "Ek het 'n reël gemaak om te verhoed dat ek die rapporteur van papiere word wat deur 'n openbare liggaam hersien moet word."
En so het Jefferson die heerlikheid gehad om op 'n lessenaar wat hy ontwerp het, enkele van die bekendste frases in die Amerikaanse geskiedenis saam te stel terwyl hy alleen in 'n kamer op die tweede verdieping in Market Street 'n blok van Franklin se huis sit: " As dit in die loop van menslike gebeure is. . . "
Die dokument bevat 'n besonderhede teen die Britte, en dit bevat, soos Franklin dikwels gedoen het, Amerika se pogings om versoenend te wees ondanks Engeland se herhaaldelike onversetlikheid. Jefferson se skryfstyl was egter anders as Franklin's. Dit was bekroon met rollende kadens en oorvloedige frases, wat styg in hul poësie en kragtig ondanks hul poets. Boonop put Jefferson uit 'n diepte van filosofie wat nie in Franklin gevind word nie. Hy herhaal beide die taal en die groot teorieë van denkers van Engelse en Skotse Verligting, veral die konsep van natuurlike regte wat deur John Locke voorgestel is, wie se Tweede verhandeling oor die regeringHy het ten minste drie keer gelees.En hy bou sy saak, op 'n meer gesofistikeerde manier as wat Franklin sou hê, op 'n kontrak tussen die regering en die regering wat op die toestemming van die mense was.
Toe hy 'n konsep voltooi het en 'n paar veranderinge van Adams opgestel het, stuur Jefferson dit op Vrydag, 21 Junie, na Franklin. " Sal doktor Franklin so goed wees om dit na te gaan, " skryf hy in sy voorblad, " en veranderings voorstel wat sy meer vergrote siening van die onderwerp sal bepaal? "
Franklin het slegs 'n paar veranderinge aangebring, waarvan die mees klinkende klein was. Hy steek deur die swaar terugslae wat hy gereeld gebruik het, die laaste drie woorde van Jefferson se frase Ons hou hierdie waarhede heilig en onmiskenbaar en verander dit in die woorde wat nou in die geskiedenis vervat is: hierdie waarhede is vanselfsprekend. "
Die idee van waarhede wat vanselfsprekend was, het minder op John Locke, Jefferson se gunsteling filosoof, getrek as op die wetenskaplike determinisme wat Isaac Newton voorgehou het en die analitiese empirisme van Franklin se goeie vriend David Hume. Deur die woord "sacred, " te gebruik, het Jefferson, opsetlik of nie, beweer dat die beginsel ter sprake die gelykheid van mans en hul toekenning deur hul skepper met onvervreembare regte — is een van godsdiens. Die wysiging deur Franklin ' het dit eerder verander in 'n bewering van rasionaliteit.
Op 2 Julie het die kontinentale kongres uiteindelik die gevolglike stap geneem om vir onafhanklikheid te stem. Sodra die stemming afgehandel is (daar was 12 ja en een nee), het die kongres in 'n komitee van die geheel saamgestel om die konsepverklaring van Jefferson te oorweeg. Hulle was nie so lig in hul redigering soos Franklin nie. Groot dele is uitgehaal. Jefferson was ontsteld. "Ek het by dr Franklin gesit, " onthou hy, " wat besef dat ek nie ongevoelig was vir hierdie verminkings nie. " By die amptelike ondertekening van die perkamentkopie op 2 Augustus het John Hancock, die president van die kongres, het sy naam met flore geskryf. "Daar mag nie verskillende maniere trek nie, " het hy verklaar. "Ons moet almal saam hang.
Nadat die kollektiewe kolonies tot 'n nuwe nasie verklaar is, moes die Tweede Kontinentale Kongres nou 'n nuwe regeringstelsel skep. So het dit begin werk aan wat die Konfederasie -artikels sou word. Die dokument is eers einde 1777 voltooi, en dit sal nog vier jaar neem voordat al 13 kolonies dit bekragtig het, maar die basiese beginsels is besluit gedurende die weke na die aanvaarding van die Onafhanklikheidsverklaring.
Teen Julie 1776 was adm. Richard Howe bevelvoerder van alle Britse magte in Amerika, saam met sy broer, genl. William Howe, in beheer van die grondtroepe. Hy het sy wens gekry om opdrag te kry om 'n versoening te onderhandel. Hy het 'n gedetailleerde voorstel ingedien wat 'n wapenstilstand bied, vergifnis vir die rebelleleiers (met John Adams in die geheim vrygestel) en belonings vir enige Amerikaner wat gehelp het om die vrede te herstel.
Omdat die Britte nie die kontinentale kongres as 'n wettige liggaam erken het nie, was Lord Howe nie seker waarheen hy sy voorstelle moes stuur nie. Toe hy Sandy Hook, New Jersey, bereik, het hy 'n brief gestuur aan Franklin, wat hy as 'n waardige vriend aangespreek het. vestiging van blywende vrede en eenheid met die kolonies. "
Die kongres het Franklin toestemming gegee om te reageer, wat hy op 30 Julie gedoen het. Dit was 'n behoorlike reaksie wat Amerika se vasberadenheid gemaak het om onafhanklik te bly, maar tog 'n fassinerende laaste poging om revolusie te voorkom, aan die gang gesit het. Ek het die briewe wat u heerlikheid so vriendelik aan my gestuur het, veilig ontvang, en ek smeek u om my dank te aanvaar, en Franklin begin. Maar sy brief het vinnig verhit geword en selfs 'n frase opgewek wat ons in bloed laat vloei het, wat hy uit die ontwerp van Jefferson se verklaring geredigeer het:
Dit is onmoontlik dat ons moet dink aan onderdanigheid aan 'n regering wat ons weerlose dorpe te midde van die winter met die mooiste barbaarsheid en wreedheid verbrand het, die woeste opgewonde gemaak het om ons vreedsame boere te vermoor en ons slawe om hul meesters te vermoor, en bring selfs nou buitelandse huursoldate om ons nedersettings met bloed te stort. "
Op vaardige wyse het Franklin egter meer as woede ingesluit. Ek het lank probeer, en met 8221 het hy voortgegaan, met 'n onverskrokke en onverskrokke ywer om die fyn en edele porselein vaas te vermy, want ek het geweet dat, nadat dit eers gebreek was, die afsonderlike dele nie behou selfs hul deel van die sterkte of waarde wat in die geheel bestaan ​​het. "
Miskien, volgens Franklin, kan vredesgesprekke nuttig wees. As Brittanje vrede wou sluit met 'n onafhanklike Amerika, het Franklin gesê: 'Ek dink 'n verdrag vir hierdie doel is nog nie heeltemal onuitvoerbaar nie.'
Howe was begryplik verbaas oor die reaksie van Franklin. Hy het twee weke gewag, terwyl die Britse generaal Washington se magte op Long Island uitgemanoeuvreer het voordat hy sy " waardige vriend geantwoord het. beskrywing as onderworpe aan die kroon van Groot -Brittanje vir outonomie, maar tog 'n vorm van vereniging onder die kroon behou.
Franklin het jare lank net so 'n reëling voorgestel. Tog was dit na 4 Julie waarskynlik te laat. Franklin het so gevoel, en John Adams en ander in sy radikale faksie het dit nog vuriger gevoel. Die kongres het gedebatteer of Franklin selfs die korrespondensie lewendig moet hou. Howe dwing die kwessie deur 'n gevange Amerikaanse generaal te paroliseer en hom na Philadelphia te stuur met 'n uitnodiging vir die kongres om 'n nie -amptelike afvaardiging vir gesprekke te stuur voordat 'n beslissende slag geslaan word. "
Drie lede,#Franklin, Adams en Edward Rutledge van Suid -Carolina, is aangestel om met Howe op Staten Island te vergader. Die insluiting van Adams was 'n beskerming dat Franklin nie na sy ou vredes soekende gewoontes sou terugkeer nie.
Howe het 'n vaart na Perth Amboy gestuur om die Amerikaanse afvaardiging na Staten Island te vervoer. Alhoewel die admiraal sy gaste verby 'n dubbele ry dreigende Hessiese huursoldate gestap het, was die vergadering van drie uur op 11 September hartlik en die Amerikaners is bederf met 'n feesmaal van goeie klaret, ham, tong en skaapvleis.
Howe het belowe dat die kolonies beheer oor hul eie wetgewing en belasting kan hê. Die Britte, het hy gesê, was nog steeds vriendelik teenoor die Amerikaners: "Wanneer 'n Amerikaner val, voel Engeland dit. " As Amerika val, het hy gesê, " moet ek dit voel en betreur soos die verlies van 'n broer. "
Adams het die terugvoer van Franklin opgeteken: "Meneer, ons sal ons uiterste bes doen om u heerlikheid die dood te red. "
Waarom, het Howe dan gevra, was dit nie moontlik om hierdie verwoestende ledemate stop te sit nie? "
Omdat Franklin geantwoord het, was dit te laat vir enige vrede wat 'n terugkeer tot trou aan die koning vereis. " Kragte is uitgestuur en dorpe is verbrand, " het hy gesê. Ons kan nou nie geluk verwag onder die oorheersing van Groot -Brittanje nie. Alle voormalige aanhangsels is uitgewis. Adams het eweneens sy eie vasberadenheid om nie van die idee van onafhanklikheid af te wyk nie genoem nie. "
Die Amerikaners het voorgestel dat Howe huis toe stuur vir gesag om as 'n onafhanklike land met hulle te onderhandel. Dit was 'n ydele hoop, "antwoord Howe.
" Wel, my Heer, " het Franklin gesê, " soos Amerika niks anders as op onvoorwaardelike onderwerping verwag nie. . . "
Onderbreek Howe. Hy eis nie voorlegging nie. Maar hy erken dat daar geen huisvesting moontlik was nie, en hy vra om verskoning dat die here die moeite gehad het om tot so min doel te kom. "
Binne twee weke na sy terugkeer nadat hy Lord Howe ontmoet het, is Franklin deur 'n kongreskomitee wat in groot geheimhouding gekies het, gekies om die gevaarlikste en ingewikkeldste van al sy openbare missies aan te pak. Hy sou nog 'n keer die Atlantiese Oseaan oorsteek om 'n gesant in Parys te word, met die doel om uit Frankryk terug te trek, en nou 'n seldsame vrede met Brittanje te geniet, die hulp en alliansie waarsonder Amerika waarskynlik nie sou seëvier nie.
Franklin was bejaard en siek, maar daar was 'n sekere logika by die keuse. Alhoewel hy slegs twee keer daar besoek afgelê het, was hy die bekendste en mees gerespekteerde Amerikaner in Frankryk. Boonop het Franklin die afgelope jaar vertroulike gesprekke in Philadelphia met 'n verskeidenheid Franse tussengangers gevoer en geglo dat Frankryk bereid sou wees om die Amerikaanse opstand te ondersteun. Franklin beweer dat hy die opdrag teësinnig aanvaar. "Ek is oud en goed vir niks, " het hy vir sy vriend Benjamin Rush gesê, wat langs hom in die kongres gesit het. Maar soos die winkeliers sê oor hul oorblyfsels lap, is ek maar 'n vurige einde, en jy kan my hê vir wat jy graag wil gee. " Maar hy was in die geheim bly.
Hy het geweet dat hy van Parys sou hou, en dit sou veiliger wees as Amerika, met die uitkoms van die oorlog so onduidelik. (Howe was destyds nader aan Philadelphia.) Inderdaad, 'n paar van Franklin se vyande, waaronder die Britse ambassadeur in Parys, het gedink dat hy 'n skyn kry om uit die gevaar te vlug.
Sulke vermoedens was waarskynlik te hard. As persoonlike veiligheid sy grootste bekommernis was, was 'n oorlogsoord van 'n oseaan wat op sy hoë ouderdom deur die vyand se vloot beheer is, terwyl dit met jig en nierstene geteister was, beswaarlik die beste weg. Die geleentheid om sy land te dien en die kans om in Parys te woon en om die lewe gebring te word, was beslis genoeg redes. Voordat hy vertrek het, het hy meer as 1633 000 van sy bankrekening onttrek en dit aan die kongres geleen om die oorlog te vervolg.
Sy kleinseunTempel het die somer deurgebring om vir sy verlate stiefma in New Jersey te sorg. Die arrestasie van haar man het Elizabeth Franklin, wat in die beste tye broos was, heeltemal ontsteld gelaat. Benjamin het geld na Elizabeth gestuur, maar sy het nog iets gesmeek. Kon hy nie vir William 'n voorsiening maak nie, sodat hy na sy gesin kon terugkeer? Franklin het geweier en haar klagtes oor haar lot afgewys deur op te let dat ander baie erger onder die Britte ly.
Tempel was meer simpatiek. Begin September het hy planne beraam om na Connecticut te reis om sy gevange vader te besoek en vir hom 'n brief van Elizabeth te bring. Maar Franklin het hom verbied om te gaan. Minder as 'n week later skryf hy Temple kripties: "Ek hoop dat u onmiddellik hierheen sal terugkeer en dat u ma geen besware daarteen sal maak nie. Iets wat hier aangebied word, sal tot u voordeel strek. "
By die besluit om Temple na Frankryk te neem, het Franklin nooit met Elizabeth geraadpleeg nie, wat 'n jaar later sou sterf sonder om haar man of stiefseun weer te sien. Hy het ook nie vir William, wat eers later van die vertrek van sy enigste seun, 'n seuntjie wat hy net 'n jaar leer ken het, in kennis gestel nie.
Franklin het ook besluit om sy ander kleinseun, sy dogter, Benny Bache, saam te neem. Dit was dus 'n vreemde trio wat op 27 Oktober 1776 vaar aan boord van 'n beknopte, maar vinnige Amerikaanse oorlogskip met die regte naam Vergelding: 'n rustelose ou op die punt om 71 te word, geteister deur 'n swak gesondheid, maar nog steeds ambisieus en avontuurlustig, op pad na 'n land waarvandaan hy oortuig was dat hy nooit sou terugkeer nie, vergesel van 'n gemoedelike, ligsinnige seuntjie van ongeveer 17 en 'n broeierige, gretig om te behaag kind van 7. Twee jaar later, toe hy Tempel skryf, maar met woorde wat op beide seuns van toepassing was, het Franklin een rede verduidelik waarom hy hulle wou hê: "As ek sterf, het ek 'n kind om my oë toe te maak. "
In Frankryk het Franklin geheime onderhandelinge gevoer en Frankryk aan die kant van die kolonies in die oorlog gebring. Frankryk het geld verskaf en teen die einde van die oorlog ongeveer 44 000 troepe aan die rewolusionêres. Franklin bly as gevolmagtigde minister aan en onderteken in 1783 die Verdrag van Parys wat die oorlog beëindig het. Twee jaar later keer hy terug na die Verenigde State. Toe, as 'n 81-jarige afgevaardigde van die federale konstitusionele konvensie in Philadelphia in 1787, het Franklin miskien sy belangrikste politieke rol gespeel: 'n kompromis aangaan tussen die groot en klein state om 'n senaat te hê wat elke staat gelyk en 'n Huis proporsioneel volgens bevolking. Hy het geweet dat kompromiste nie groot helde is nie, maar dat hulle wel groot demokrasieë is. Hy sterf in 1790 op 84 -jarige ouderdom.
Die huis is in 1998 deur The Friends of Benjamin Franklin House opgeknap en gerestoureer om van die huis 'n museum te maak.  Tydens die opgrawing is die oorskot van 10 individue geïdentifiseer, bestaande uit talle bene en beenfragmente waarvan ses as moontlike kinders geïdentifiseer is.  
Toetse wat op die oorskot gedoen is, het getoon dat hulle ongeveer 200 jaar oud was, wat beteken dat hulle moontlik in die kelder begrawe is op dieselfde tyd wat Franklin daar gewoon het. Verdere bewyse het egter getoon dat 'n goeie vriend van Franklin, William Hewson, die een was wat verantwoordelik was vir die menslike oorskot. Hewson, 'n vroeë anatomis, het twee jaar in die huis gewoon en in die geheim gewerk, aangesien daar destyds nog regskwessies was oor die ontleding van sekere kadavers.   Franklin het waarskynlik geweet wat Hewson doen, maar het waarskynlik nie aan die disseksies deelgeneem nie. 
Die museum in Cravenstraat 36 is 'n graad I -eiendom  en behou 'n aantal oorspronklike kenmerke (insluitend oorspronklike vloerplanke, oorspronklike plafonne en oorspronklike trappe) met relatief min latere veranderings. Die huidige bewaringsbeleid beklemtoon die noodsaaklikheid van minimale moderne ingrypings.
Artefakte by die huis bevat 'n moderne, speelbare replika glasarmonika, gebaseer op Franklin se ontwerp. 
Die 'historiese ervaring' bevat 'n akteur wat historiese karakters uitbeeld wat verband hou met die huis, asook dialoog, klank, beligting en spesiale effekte. Die karakter wat in die 'historiese ervaring' gebruik word, is Polly Hewson, die dogter van Franklin se eienares  wat 'n 'tweede dogter' vir Franklin geword het.
Die "Student Science Center" stel studente in staat om eksperimente uit Franklin se verblyf in Londen te herskep. Dit bevat 'n Mediese Geskiedenis -kamer (gefokus op die mediese navorsing van William Hewson, wat 'n rukkie sy werk uit die huis gedoen het), 'n Discovery Room (met historiese artefakte) en 'n demonstrasiekamer (waarin studente Franklin se eksperimente kan herhaal) .
Die Benjamin Franklin-huis is gratis oop vir skoolbesoeke op Dinsdae. Alhoewel dit ontwerp is vir sleutelfase 2 -studente, kan besoeke aangepas word vir studente van alle sleutelfases. 
Die "Beurssentrum" op die boonste verdieping van die Huis is 'n sentrum vir studie van die vele vakke wat Franklin gevolg het.
Benjamin Franklin House bied 'n jaarlikse literêre prys aan waarin mense vandag 'n Benjamin Franklin -aanhaling in sy betekenis interpreteer.
In 1723, nadat Franklin van Boston na Philadelphia verhuis het, het hy by John Read tuisgegaan, waar hy sy verhuurder se dogter Deborah ontmoet en die hof gemaak het.
Nadat Franklin in 1726 na Philadelphia teruggekeer het, het hy ontdek dat Deborah intussen getroud was, net om haar man te laat vaar net maande na die troue.
Die toekomstige stigterspaar het weer sy romanse met Deborah Read laat herleef en hy neem haar as sy eggenote in 1730. Omtrent daardie tyd het Franklin die vader van 'n seun, William, gebring wat deur die egpaar opgeneem is. Die twee se eerste seun, Francis, is in 1732 gebore, maar hy sterf vier jaar later aan pokke. Die egpaar se enigste dogter, Sarah, is in 1743 gebore.
Die twee keer dat Franklin in 1757 en weer in 1764 na Londen verhuis het, was dit sonder Deborah, wat geweier het om Philadelphia te verlaat. Sy tweede verblyf was die laaste keer dat die egpaar mekaar gesien het. Franklin sou nie terugkeer huis toe voordat Deborah in 1774 aan 'n beroerte op 66 -jarige ouderdom oorlede is nie.
In 1762 het Franklin se seun William sy amp aangeneem as koninklike goewerneur van New Jersey, 'n posisie wat sy pa deur sy politieke verbintenisse in die Britse regering ingerig het. Franklin se latere ondersteuning vir die patriot -saak het hom in stryd met sy lojalistiese seun gebring. Toe die New Jersey -burgermag William Franklin van sy pos as koninklike goewerneur ontneem en hom in 1776 in die tronk sit, besluit sy pa om nie namens hom in te tree nie.
Benjamin Franklin: Vrymesselaar & Stigende Vader
Terwyl ons die afgelope Saterdag ons land se 244ste verjaardag gevier het, beklemtoon ons hierdie week die wonderlike prestasies van Bro. Ben Franklin, een van die bekendste Vrymesselaars in die Amerikaanse geskiedenis. Hy was nie net vir 60 jaar vurig toegewy aan die ambag as 'n aktiewe Vrymesselaar nie, maar hy het ook 'n blywende impak op die Amerikaanse samelewing gemaak met sy uitvindings, ontdekkings en prestasies.
'N Intellek, skrywer, redakteur, uitvinder, wetenskaplike, politikus en die belangrikste, vrymesselaar, dit is geen geheim dat bro. Ben Franklin het sy stempel op die Amerikaanse geskiedenis getrap. Gebore op 17 Januarie 1706 in Boston, MA, as die vyftiende van sewentien kinders, Bro. Franklin het grootgeword met die doel om 'n loopbaan in die joernalistiek te volg. Hy het sy loopbaan begin as 'n leerlingdrukker vir sy broer, James Franklin, die skepper van die eerste onafhanklike koerant in die kolonies. Op 24 -jarige ouderdom werk hy daarna vir die Pennsylvania Gazette , waar hy voor sy aanvang die lig van die Vrymesselary in geskrifte sou maak. Sommige historici meen dat dit sy manier was om homself in die distrik se losie te bevorder. Hy is in 1730 of 1731 in St.John's Lodge in Philadelphia begin. Toe hy lid was, verander sy skryfstyl in die Gazette, waar sy toon verskuif na geweldige lof oor Vrymesselary in Amerika, veral in Pennsylvania. Ons verwys gereeld na hierdie geskrifte wanneer ons leer oor die begin van vrymesselary in die Verenigde State.
Dit is geen verrassing dat Bro. Franklin het vinnig indruk gemaak op die Brothers of St. John's Lodge, vanweë sy verstand, openbare diensbaarheid, moedigheid en uitgaande persoonlikheid. Slegs 'n jaar nadat hy aangesluit het, was hy lid van die komitee wat die verordeninge van St. John's Lodge opgestel het op 24 Junie 1732, en is hy aangestel as Junior Warden van die Grand Lodge van Pennsylvania, en daarna Grootmeester in 1734, volgens sy persoonlike rekords. In 1735 word hy verkies tot sekretaris, 'n amp wat hy drie jaar lank beklee het.Soos ons weet, vind daar gewoonlik 'n paar jaar diens plaas voordat 'n broer erkenning in Grand Lodge ontvang.
Bro. Franklin het ook gepubliseer Die Grondwette van die Vrymesselaars , die eerste Vrymesselaarsboek wat in Amerika gedruk is. Dit was 'n herdruk van Anderson se grondwette, die eerste keer in Engeland gepubliseer en bevat die vrymesselaarsgeskiedenis, aanklagte, regulasies en meer. Afskrifte van die publikasie van Franklin is kosbare skatte in verskillende vrymesselaarsbiblioteke regoor die land.
Hy het verskillende lodges in die noordooste en Europa besoek en was by belangrike vergaderings en seremonies, insluitend die kwartaallikse mededeling van die Grand Lodge van Massachusetts in 1754. In Junie 1760 word hy verkies tot 'n provinsiale grootmeester van die Grand Lodge of England en is amptelik in die notule opgeneem tydens hul vergadering in November 1760 in Londen. Aangesien hy uiteindelik as 'n ambassadeur vir die Verenigde State na Frankryk gestuur is, was sy eerste optrede dié wat by Masonic Lodges aangesluit was. In 1777 word hy verkies tot lid van die "Loge des Neuf Soeurs" van Parys, en 'n jaar later help hy met die aanvang van Voltaire in hierdie lodge. Hy het ook in 1782 lid geword van Respectable Lodge de Saint Jean de Jerusalem, en die volgende jaar is hy verkies tot eerbiedwaardige Honneur van die liggaam. In 1783 word hy ook verkies tot erelid van Lodge des Bons Amis, Rouen. Sewe kort jare later, na veel meer betekenisvolle, vrymesselaarswerk, het bro. Franklin is op 17 April 1790, 84 jaar oud, oorlede.
Hy word onthou vir sy hele dienslewe en sy ongeëwenaarde genie. Hy was 'n uitstekende filosoof en ambassadeur wat nie net die grondslag gelê het van die vrymesselaarsgeskiedenis nie, maar die hele land in sy geheel met sy diplomasie en politieke vaardighede. Dit is byna onmoontlik om nie parallelle te tref tussen vrymesselaars se idees en die manier waarop Bro. Franklin geleef het. Hy het geweldige verbeterings aangebring in die lewens van mense wat dit nodig gehad het, maar nooit in die lewens van ander ingedwing het nie. Hy het 'n nuwe vorm van 'n bril uitgevind, besin oor dagligbesparing en het die elektriese strome van weerlig ontdek. Hy het die drukpers verbeter, die Amerikaanse weermag en vloot versterk, lig aan die stad Philadelphia verskaf en honderde alledaagse toerusting uitgevind waarvan ons die afstammelinge tot vandag toe gebruik. Ons is geëerd dat ons hierdie ongelooflik invloedryke Stigende Vader 'Broer' kan noem.
Het u 'n opregte waardering vir Bro. Franklin? Deel asseblief met ons op sosiale media deur @GrandLodgeOhio op Facebook en Twitter te merk.
Wat sou jy dink as jy sien hoe 'n man te perd 'n donderweer en weerlig storm jaag? U sal waarskynlik wonder wat op aarde hy probeer doen het. As u in die 1700's geleef het en Benjamin Franklin geken het, is dit presies wat u tydens 'n vreeslike storm kan sien. Ben was gefassineer deur storms wat hy graag wou bestudeer. As hy vandag gelewe het, sou ons waarskynlik 'storm-chaser' by sy lang lys titels kon voeg.
Benjamin Franklin en slawerny
Het u al ooit gedink dat ons stigters betrokke was by so 'n groot saak van alle tye-die mees omstrede en skandelikste punte in die geskiedenis van ons land-Slawerny? Benjamin Franklin het hom beslis geheg aan die grootste skandaal van ons land. Of hy aan die regte of die verkeerde kant van die saak is, moet ons, die mense, besluit. Om te begin met hierdie onoplosbare argument oor Franklin se ongevoeligheid vir rassisme in Amerika, of die debat oor hoekom dit so lank geneem het om Franklin uiteindelik 'n kant van die probleem te kies, laat ons kyk wat Franklin eintlik van slawerny dink. Het Franklin dit as 'n goeie ding beskou? Wat was sy rol in slawerny en die tipe pogings wat hy aangewend het om gelykheid te bevorder toe hy uiteindelik besluit het om standpunt in te neem oor die kwessie?
Wel, hou vas vlieërs dames en here, ons kom daar!
Beeld: Koerantartikel- 'n Gesprek oor slawerny, Die openbare adverteerder 25 Januarie 1770. Ontvang uit die Amerikaanse historiese koerante
Alhoewel dit duidelik is dat Franklin sy afskaffingsposisie in sy laaste jare aanvaar het, is dit die vraag of Franklin sy hele lewe lank teen die slawerny beskou. Alhoewel baie van Franklin se geskrifte 'n transformasie toon in sy siening oor slawerny, is daar baie min bewyse wat die verandering in ons stigtervader veroorsaak het. Baie van Franklin se vroeë geskrifte kan gebruik word as 'n weerspieëling van Franklin se mening oor slawerny, hoewel dit baie min bied om sy ware bedoeling oor slawerny te bepaal. Sy werke onthul egter dat Benjamin Franklin nie onkundig was oor slawerny nie.
Beeld: Medalje teen slawerny: Is ek nie 'n man en 'n broer nie, William Hackwood en Josiah Wedgwood. American Philosophical Society, Philadelphia - benfranklin300.org
Franklin se opstel Opmerkings oor die toename van die mensdom, maak, wat sommige kritici mag noem, "radikale" opmerkings oor slawerny. In 'n opstel sê Emma J. Lapsansky-Werner dat "Franklin-tipies van wit Amerikaners van sy tyd-nog negatiewe dinge te sê gehad het oor beide slawerny en swart mense", met betrekking tot Franklin se opstel Toename van die mensdom. [i] Sy beklemtoon dat Franklin van mening was dat "slawerny finansieel riskant was" en dat Franklin ook voorgestel het dat 'n slaaf 'nors, kwaadwillig, wraakgierig' en 'van nature' dief 'sou wees. Werner stel hierdie woorde van Franklin in 'n negatiewe lig gelyk, wat toon dat hy heeltemal rassisties is. Hierdie tipe interpretasie van Franklin se opstel het ten doel om geen ruimte vir meningsverskil te laat nie, veral as dit aangevul word met ondersteunings dat Franklin in dieselfde opstel mense van ander rasse verneder het. Werner dui aan dat Franklin 'alle inheemse Amerikaners' gekenmerk het as dronk 'wilde mense wat hulself verlustig in oorlog en trots is op moord', wat met 'groot, sterk en kwaai honde' nagestreef moet word. Hy beskryf Duitse immigrante as 'Boors' wat 'in ons nedersettings sou inloop' en van Pennsylvania 'n 'kolonie vreemdelinge' sou maak. "Dit is duidelik dat Werner se begrip van Franklin uit hierdie opstel is dat Franklin in sy vroeë jare gedeeltelik deel was van die anti- slawerny sienings.
Dieselfde opstel word egter gebruik om aan te voer dat Franklin altyd van plan was met slawerny en van die begin af belangstelling toon in afskaffing. Alan Houston lewer kommentaar op Franklin se opstel om te bewys dat slawerny ekonomies ondoeltreffend en moreel korrup was. [ii] Houston fokus op Franklin se argument van slawerny as 'uiters duur', en wys Franklin as 'n ekonoom en 'n politikus, en evalueer slawerny op ekonomiese gebied en stel dit as 'n nadeel, omdat Franklin verstaan ​​dat slawe -eienaars nie bekommerd was oor die moraliteit van slawerny maar, die geld. Houston voer aan "om 'n kritieke slag te slaan, dit was nodig om te bewys dat slawerny minder doeltreffend was as gratis arbeid." [iii] Houston beklemtoon ook Franklin se argument oor slawerny en die negatiewe uitwerking daarvan op die eienaars: "die slavinne se meerjarige [maak erger] die gesinne wat dit gebruik. Kinders leer om trots te wees en spot met diegene wat met sweet op hul wenkbroue werk. ' Hulle word opgelei in ledigheid en word 'ongeskik gemaak om uit die bedryf te lewe.'
Deur na die twee, baie gepolariseerde, interpretasies van Franklin se opstel te kyk, is dit moeilik om Franklin se oorspronklike standpunt oor slawerny te aanvaar. 'N Mens kan sê dat hy in sy jeug nie teen slawerny gekant was deur te oordeel uit sy geskrifte nie, maar die ander argument kan gemaak word dat hy van die begin af 'n afskaffer was. Franklin se vroeëre geskrifte laat baie min ruimte om die oorblywende vraag te beantwoord of hy slawerny as 'n goeie ding beskou het. As ons Houston se argument dan wil volg, is ons taak voltooi! Werner se argument bemoeilik egter die kwessie, en ons kan nie die feit dat Franklin se opstel verontagsaam, negeer nie Toename van die mensdom, dra wel 'n ontstellende taal en laat vrae ontstaan ​​oor rassisme.
Het u u ooit Franklin in slawerny voorgestel? Nog beter Franklin, a weghol dienaar? Het nie so gedink nie! Wel, in werklikheid was Franklin 'n bediende van sy broer James. Benjamin Franklin sou sy broer se leerling en dienskneg tot die ouderdom van 21 jaar wees. Franklin beskryf in sy outobiografie sy broer se "harde en tiranniese behandeling". [v] Trouens, die behandeling was so streng dat Franklin uiteindelik weggehardloop het. Franklin, later, na sy ontsnapping, kon sy eie drukkery oprig.
Alhoewel die wegholverhaal van ons stigterspater 'n sukses is, is dit belangrik om daarop te let dat sy drukkery, nie heeltemal nie, maar tot 'n mate, van advertensies afhang. Wil u raai watter tipe advertensies B. Franklin vertoon het? Jy het dit! Franklin het advertensies in syne gedruk Pennsylvania Gazette oor weghol slawe en die slawe "te koop" advertensies. Die volgende advertensie is gepubliseer in Pennsylvania Gazette op 9 Mei 1751 deur Nicholas Everson na die verdwyning van sy slaaf Tom. [vi]
Beeld: Koerantadvertensie van Pennsylvania Gazette 9 Mei 1751. Ontvang uit die Amerikaanse historiese koerant
Die advertensie lui: 'Hardloop in Julie laas, van Nicholas Everson af, woonagtig in Oos-New Jersey, twee kilometer van Perth-Amboy Ferry, 'n mulat Negroe, genaamd Tom, ongeveer 37 jaar oud, kort, goed vas, dik lippe, plat neus. "
Omdat hy self 'n bediende was en met slawerny leef, en hoewel hy nie 'n slawehandelaar was nie, was Franklin 'tussenganger tussen kopers en verkoper, eienaars en gevangenes' van slawe. [vii] Franklin se drukkery speel 'n belangrike rol vir kommunikasie en ruil vir die koloniste. Deur die rol van Franklin se koerant in die koloniale Amerika in ag te neem, die advertensies oor slawe en Franklin se eie vakleerlinggeskiedenis, kan daar bespiegel word dat die jong Franklin ongevoelig was vir slawerny.
Franklin was egter nie bevooroordeeld om slegs advertensies op slawe te druk nie. Trouens, die jong Franklin, die vaste gelowige van die vrye pers, het pamflette teen slawerny met eerbetoon gedruk deur afskaffingskwakers soos Ralph Sandiford en Benjamin Lay. [viii] Die druk van slawe-advertensies en pamflette teen slawerny kan toon dat Franklin geneig was om meer neutraal te wees oor die kwessie.
Beeld: titelblad van Benjamin Lay se pamflet, Alle slawehouers wat die onskuldige in slawerny hou , 1737 - benjaminfranklinbio.com
Dit kan 'n minuut lyk om advertensies oor slawe te plaas erratum vir die promotor van menseregte en 'n afskaffer, veral as dit gebalanseer word met die regverdige afdruk van slawernywerke. Maar hierdie probleem word verder ingewikkeld as Franklin direk betrokke is by slawerny.
Benjamin Franklin was 'n slawe -eienaar? Glad nie!
Franklin het in die middeljarige ouderdom wel huishoudelike slawe besit. Franklin as slawe -eienaar beledig die deugsame, humanitêre beeld van Franklin. Dit is egter belangrik om in ag te neem dat slawerny 'n norm van die agtiende eeu was, en Franklin, as 'n besige man soos hy, hulp nodig gehad het in die drukkerij. Deur Franklin se Laaste testament en testament, wat in 1757 geskryf is, waar Franklin duidelik gesê het "Ek wil dat my negerman en sy vrou Jemima vry is na my afsterwe" [ix], kan aanvaar word dat Franklin nie 'n wrede slawe-eienaar was nie. Dit was baie selde dat slawe-eienaar hulle slawe sou vrymaak. In die meeste gevalle is slawe as erfenis oorgedra. Die feit dat ons stigter, Benjamin Franklin, wou hê dat sy slawe vrygelaat moes word, herinner ons daaraan dat hy inderdaad nie van sy libertariese waardes afgewyk is nie. Boonop onthul Franklin in 'n brief aan sy vrou Deborah op 27 Junie 1760 dat een van sy slawe, King, weggehardloop het. Franklin het nooit probeer om sy ontsnapte slaaf vas te trek nie, en selfs toe King gevind is, het Franklin hom nie met geweld teruggebring na slawerny nie. Selfs met die bewyse van 'n deurdagte meester, het Franklin se eienaarskap van slawe die neiging om sy reputasie as voorstander van vryheid te benadeel.
Die geskiedenis van vernederende taal teenoor mense van ander rasse, slawe-advertensies en die verlossing van kwaliteit van neutraliteit in die pers deur pamflette teen slawerny te druk, en om toe te laat dat sy slawe bevry word, was Franklin nie klaar een van die mees prominente figure in die geskiedenis van slawerny.
Beeld: Liberty Displaying the Arts and Sciences, of The Genius of America wat die emansipasie van die swartes aanmoedig, 1792 Samuel Jennings - librarycompany.org
Franklin's Transformation as an Abolitionist: pogings om swartes in koloniale Amerika te verfyn.
Dit is bloot 'n feit dat Benjamin Franklin in 1787 die president van die Pennsylvania Society for Promoting the Abolition of Slavery geword het. Hierdie verandering was egter nie onmiddellik nie. Dit het Franklin soms rustig geneem om kragte saam te snoer teen slawerny en miskien 'oogopeningende' ervarings om sy siening oor slawerny te verander.
Die merkwaardigste verandering in Franklin se siening van slawerny en die Afrikaanse ras was toe Franklin by die Associates van Dr Bray aangesluit het om skole vir swartes in Amerika te stig. [x] Franklin beveel 'n 'aparte skool vir swartes' aan, en in 1758 word 'n skool vir dertig seuns en dogters geopen. Die grootste ondersteuner van hierdie veldtog was Franklin se vrou Deborah, wat dadelik een van hul huishoudelike slawe, Othello, ingeskryf het die skool. Die betrokkenheid by die Associates het Franklin se siening verbreed. In 1763 besoek Franklin die skole in Philadelphia en maak 'n verstommende onthulling. Franklin het gesê: "Ek was oor die algemeen baie tevrede, en wat ek destyds gesien het, het ek 'n hoër mening oor die natuurlike vermoëns van die swart ras gekry as wat ek ooit tevore vermaak het. Hulle begrip lyk so vinnig, hul geheue so sterk en hul geduld in alle opsigte gelyk aan dié van wit kinders. " [xi] Franklin se besef dat intellektuele vermoëns van swart en wit gelyk was, was een van die grootste mylpale op die pad na afskaffing.
Toe Franklin sy presidentskap van Pennsylvania Society for Promoting the Abolition of Slavery aanvaar, was hy huiwerig om onmiddellik af te skaf. Een van die argumente wat hy aangevoer het, was dat dit nie prakties of veilig was om honderde of duisende volwassenes te bevry in 'n samelewing waarop hulle nie voorbereid was nie, en daarom het die samelewing hom toegewy met die doel om slawe te help om 'goeie burgers' te word nadat hulle vry geword het . [xii] Franklin het 'n gedetailleerde handves en prosedures opgestel, genaamd "Plan for Improving the Condition of the Free Blacks, 1789". Daar sou vier-en-twintig persone komitee wees wat in vier subkomitees verdeel is. Die subkomitees het gewissel van die advies van vrygelate slawe tot die plasing daarvan in vakleerlinge om handel of besigheid te leer, en van die opvoeding van die jeug tot die vind van werk vir die vrygelate slawe.
Met die plan van die samelewing om die bevryde slawe tydens die integrasie in die gemeenskap te help, het Franklin ook 'n formele petisie om slawerny in Februarie 1790 af te skaf aan die kongres voorgelê. In die voorstel verklaar Franklin: "Die mensdom word almal gevorm deur dieselfde Almagtige Wese, dieselfde voorwerpe van sy sorg, en ewe ontwerp vir die plesier van geluk." Franklin het ook voorgestel dat "die plig van die kongres was om die seëninge van vryheid aan die mense van die Verenigde State te verseker, en dit moet sonder kleurverskil geskied. Daarom moet die Kongres vryheid verleen aan die ongelukkige mans wat alleen in die land van vryheid is. verval tot ewige slawerny. " [xiii] Franklin se woorde was sterk. Op hierdie punt het Franklin openlik standpunt ingeneem teen slawerny en het die Kongres gepleit om slawerny in Amerika af te skaf.
Beeld: Die Grondwet van die Pennsylvania Society for Promoting the Abolition of Slavery - philadelphia-reflections.com
Ongelukkig is die versoekskrif van Franklin veroordeel deur die verdedigers van slawerny, veral die kongreslid James Jackson van Georgië wat verklaar het dat die "Bybel slawerny goedgekeur het en dat daarsonder niemand die harde en warm werk op plantasies sou wees nie." [xiv] Maar hierdie verwerping het ons stigtervader nie ontmoedig nie. In plaas daarvan het Franklin een van sy laaste groot parodieë geskryf net minder as 'n maand voordat hy gesterf het, is dit 'An Edict from the King of Prussia' genoem. beëindig die praktyk om Europese Christene te vang en te verslaaf aan werk in Algerië. [xv]
'N Mens kan wonder wat Franklin so lank geneem het om uiteindelik 'n kant in die saak te kies en daarop te reageer. Die antwoord is moontlik nooit bekend nie. Maar beter laat as nooit, reg? Franklin self het 'n paar jaar voor sy formele versoekskrif om slawerny af te skaf besit dat sy "oordeel oor belangrike sake soms foutief was". In 1787, tydens sy toespraak in die Konstitusionele Konvensie, het Franklin toegegee, "omdat ek lank geleef het, het ek baie gevalle beleef dat ek, deur beter inligting of 'n volledige oorweging, verplig was om van mening te verander, selfs oor belangrike onderwerpe, wat ek eens gedink het reg, maar dit blyk anders te wees. " [xvi] Miskien is die belangrike 'onderwerpe' wat Franklin noem ook slawerny.
Dit is waar dat Franklin moontlik in sy vroeë jare ongevoelig was vir rassisme, maar dit kan nie sy laaste pogings om slawerny af te skaf, oorskadu nie. Selfs al het dit Franklin soms geneem om uiteindelik standpunt in te neem teen slawerny, het hy nog steeds 'n manier gebaan vir ander om sy voetspore te volg en te veg om slawerny te beëindig. Deur sy uiteindelike werk om slawerny in die Verenigde State uit te skakel, het Franklin getoon dat hy beslis verander het namate hy ouer geword het en sterker geword het in sy oortuigings van vryheid en gelykheid vir almal. Franklin het aanvaar dat hy verkeerd sou gewees het oor sommige onderwerpe wat hy eens reg gedink het en wat toon dat 'n persoon nog steeds reg kan doen. Trouens, Franklin het reg gedoen in sy laaste jare, toe hy by die afskaffingsgenootskap aangesluit het om volkome en gelyke vryheid vir alle mense in Amerika te bring, ongeag hul kleur en dat die waarheid nie buite rekening gelaat kan word nie.
[i] Lapsansky-Werner, Emma. "Aan die einde, 'n afskaffer?" Ed. Talbott Benjamin Franklin op soek na 'n beter wêreld. New Haven: Yale University Press, 2005. 273-96. Druk.
[ii] Houston, Alan. Benjamin Franklin en die politiek van verbetering. New Haven: Yale University Press, 2008. 201-16. Druk.
As hy nie werk in New York gekry het nie, het Franklin op 17-jarige ouderdom na Philadelphia, wat deur Quaker gedomineer is, 'n baie meer oop en godsdienstig verdraagsame plek as Puritan Boston. Een van die mees onvergeetlike tonele van die Outobiografie is die beskrywing van sy aankoms op 'n Sondagoggend, moeg en honger. Hy vind 'n bakkery en vra vir drie pennies se brood en kry 'drie groot Puffy Rolls'. Hy dra een onder elke arm en smul aan die derde en loop by Marketstraat verby die deur van die Read -gesin, waar Deborah, sy toekomstige vrou, staan. Sy het hom gesien en 'gedink ek het, soos ek sekerlik, 'n baie ongemaklike voorkoms gemaak het.'
'N Paar weke later vertoef hy by die Reads' en werk as drukker. Teen die lente van 1724 geniet hy die geselskap van ander jong mans met 'n voorliefde vir lees, en hy word ook aangespoor om self sake te doen deur die goewerneur van Pennsylvania, sir William Keith. Op voorstel van Keith keer Franklin terug na Boston om die nodige kapitaal te bekom. Sy pa het hom te jonk gedink vir so 'n onderneming, daarom het Keith aangebied om self die rekening te betaal en het Franklin se reis na Engeland gereël sodat hy sy tipe kon kies en konneksies met Londense stasies en boekhandelaars kon maak. Franklin het ''n paar beloftes' 'oor die huwelik met Deborah Read uitgeruil en saam met 'n jong vriend, James Ralph, as sy metgesel, het hy in November 1724, net meer as 'n jaar nadat hy in Philadelphia aangekom het, na Londen gevaar. Eers toe sy skip goed op see was, het hy besef dat goewerneur Keith nie die kredietbriewe en inleiding wat hy beloof het, afgelewer het nie.
In Londen het Franklin vinnig werk gekry en kon hy geld leen aan Ralph, wat probeer om hom as skrywer te vestig. Die twee jong mans geniet die teater en die ander plesier van die stad, insluitend vroue. Terwyl hy in Londen was, het Franklin geskryf 'N Verhandeling oor vryheid en nood, plesier en pyn (1725), 'n Deistiese pamflet wat geïnspireer is deur die feit dat hy 'n bepaalde tipe vir die morele traktaat van William Wollaston gehad het, Die godsdiens van die natuur omlyn. Franklin het in sy opstel aangevoer dat, aangesien mense geen werklike vryheid van keuse het nie, hulle nie moreel verantwoordelik is vir hul dade nie. Dit was miskien 'n goeie regverdiging vir sy selfgenoegsame gedrag in Londen en die ignoreer van Deborah, aan wie hy slegs een keer geskryf het. Hy verwerp later die pamflet en verbrand al die kopieë behalwe een wat nog in sy besit was.
Teen 1726 was Franklin moeg vir Londen. Hy het dit oorweeg om 'n rondgaande leraar van swem te word, maar toe Thomas Denham, 'n kweker -handelaar, hom 'n kantoor in sy winkel in Philadelphia aanbied met die vooruitsig op vetkommissies in die Wes -Indiese handel, besluit hy om terug te keer huis toe.