In April hierdie jaar. ŉ Kollega, wat deel is van die internasionale anargistiese beweging (ŉ nadraai van die sogenaamde Wobblies – oftewel die Industrial Workers of the World), het my ŉ ruk gelede uitgevra oor Afrikaanse werkersklasgedigte. JOHANNESBURG. – Die All Blacks het gister in Suid-Afrika aangekom met een doelwit voor oë: Om skoonskip in die Rugby-kampioenskap te maak. Die vertoontrekker op Nampo is nooit aangeskakel nie, maar New Holland sê dit werk geruisloos, teen 55 desibel. (’n Yskas loop teen sowat 50 desibel!) Dit het as ‘t ware my kanse om dier- of veeartsenykunde te gaan studeer die nekslag toegedien. ‘n Keer het ek oorweeg om ‘n veldwagter te word, maar van die plan afgesien nadat ‘n vriend, Bernhard Fourie, volgehou het ‘n mens moet eers ‘n polisieman word voor jy by natuurbewaring kan “inkom”. Ek dink ook aan Leon Strydom se studie: Oor die eenheid van die digbundel. ‘n Tipologie van gedigtegroepe (1976) en hoe daar bundels bestaan waarin gedigte op mekaar inspeel.