Geskryf deur Chelsey Kivland, Dartmouth College
Ek het aanvaar dat die klein knopie in my bors 'n geblokkeer melkkanaal was wat my sewe maande oue seun verpleeg het. Die nuus dat ek stadium 2 borskanker gehad het, is verstom.
"Maar dit is nie in my familie nie," het ek aan die radioloog gesê. "En ek het 'n gesonde lewenstyl! Hoekom het ek borskanker gekry? '
Op een of ander manier het vriende en familie hier in die VSA dieselfde vraag gevra. Hoekom het dit met my gebeur? Hul verduidelikings het rondom 'n enkele punt saamgevoeg: slegte gene.
Maar toe ek my vriende en gasheerfamilie in Haïti vertel het, waar ek die afgelope dekade die sosiale en politieke lewe bestudeer het, was hul reaksies anders. Hulle het gevra: Wie het dit vir my gedoen? Was 'n kollega kwaad? Was 'n familielid wraak? Of was iemand net jaloers, veral na die goeie jaar het ek 'n nuwe werk geland, 'n baba gehad, 'n huis gekoop en die Welpies die Wêreldreeks gewen? Iemand moet my slegte wil gewens het.
Om hierdie interpretasies te hoor, het my wakker gemaak van die mistige skok van die aanvanklike diagnose, en ek het met kanker begin kyk as 'n antropoloog.
My eerste besef was dat die antwoorde van die Amerikaners en Haïtians nie so verskillend was nie. Albei reaksies het borskanker as iets wat met iemand anders gebeur - aan iemand wat met slegte familie gene, of iemand wat jaloers is, saddleer. Die antwoorde het my geslag beskerm teen die erkenning dat kanker iets is wat met enigiemand kan gebeur - dat dit met hulle kan gebeur.
Kanker voorkoms toeneem
Een op agt Amerikaanse vroue sal tydens hul leeftyd borskanker ly. Sommige vorm van kanker sal byna die helfte beveg - ja, een uit twee - Amerikaners.
Dit is nie net omdat ons langer lewe nie. Gevalle van jonger vroue met indringende borskanker het jaarliks ​​2 persentasie toegeneem sedert die middel-1970s.
Sover as kanker pryse in Haiti gaan, bestaan ​​nie betroubare statistieke nie. Maar ons weet wel dat kankers op 'n steil styging daar en oor die ontwikkelende wêreld, veral vir jonger mense. Ons weet ook dat hierdie opkoms baie te doen het met die gifstowwe, besoedelstowwe, dieet en lewenstyl wat ontwikkeling vergesel.
Met inagneming van hierdie getalle het ek besef dat ek die verkeerde vraag gevra het en dat die antwoorde wat ek ontvang het, hetsy van Amerikaanse of Haïtiaanse vertrouelinge, onvolledig was.
Die vraag moet nie wees hoekom het ek borskanker gekry nie, maar hoekom kry ons dit.
Na 'n holistiese begrip
As antropoloog benader ek sosiale probleme holisties. Ek streef daarna om die groot prentjie te verstaan ​​wat dikwels verlore gaan deur te fokus op enkelvoudveranderlikes: gene, jaloesie. Holisme moedig ons aan om buite die lineêre verhoudings van oorsaak en gevolg te kyk en na die samestelling van kragte wat ons gedrag, toestande en uitkomste saam beïnvloed.
In haar boek "Kwaadaardige, "Antropoloog S. Lochlann Jain vergelyk kanker tot 'n" totale sosiale feit. "Sy sê kanker is 'n praktyk waarvan die effekte deur middel van oënskynlike afsonderlike dele van die lewe spoel, en sodoende weef hulle saam." Die opkoms van kanker as 'n hoofoorsaak van dood spore die geskiedenis van industrialisasie, die ontwikkeling van sosiale, ekonomiese en politieke praktyke wat die "ontwikkelde" wêreld definieer, van agribesigheid tot industriële chemikalieë tot Superfund-webwerwe.
As ek my blik verbreed, Karsinogene verskyn oral: in pesticide behandelde produkte, hormoon behandelde vleis en suiwelprodukte, vlamvertraagde klere en stoffering, skoonheidsmiddels, geboortebeperkingspille, huishoudelike skoonmaakmiddels en seepe, gasgasse en die plastiek wat ons wêreld uitmaak. Kanker infiltreer hoe ons onsself voed, beklee, skoonmaak, verfraai en reproduseer.
Toegegee, dit is moeilik om al hierdie faktore te toets om te sien watter van ons ons doodmaak en tot watter mate, indien enigsins. Daar is geen manier om hierdie kankeromgewing in al sy ingewikkelde kompleksiteit in 'n gerandomiseerde kontroleproef te pas nie. Ons is almal "blootgestel" as 'n feit van die lewe. Daar is geen kontrolegroep nie.
Maar dan, as ons voortgaan om op die bome te fokus, verloor ons die bos. Die probleem is verwant aan besprekings oor klimaatsverandering. Dit moet aangespreek word nie deur middel van tussentydse veranderinge nie, maar omvattende beleide wat op 'n manier van lewe op Aarde fokus. Ons moet nie net spesifieke gifstowwe, soos sigarette of lood, ondersoek en reguleer nie, maar ook die gelyktydige en kumulatiewe gevolge van lewenslange blootstelling aan bekende karsinogene en kontaminante in die omgewing bestudeer.
Waarom is mense, oor kulture en samelewings, geneig om op die individuele persoon te fokus as die eenheid van analise?
Vir een is dit basies makliker as om op 'n stelsel te fokus: sosiale, politieke of ekologiese. Om blameer te gee op 'n persoon of 'n geen, speel ook netjies in die kulturele metafore wat ons oor allerhande siektes ondervind het: die siekte is 'n gevolg van persoonlike eerder as samelewingsfoute. Dit bepaal beslis blameer in die verdrukte, wat die put beskerm teen hul individuele vrese van siekte. Maar dit beperk ons ​​vermoë om kollektiewe epidemies, soos kanker, te verstaan ​​en uit te wis.
Om seker te wees, genetika speel 'n rol in kanker, maar daardie rol is baie oorbeklemtoon. Minder as 10 persentasie vroue kan hul borskanker na enige genetiese mutasie, en minder as 5 persent na die sogenaamde borskankergene, BRCA 1 en 2, spoor. Ek is een van die ander 90-persentasies.
En tog het die grootste deel van befondsing vir mediese kankernavorsing gefokus op genetiese oorsake, met slegs 15 persentasie van die Nasionale Kankerinstituut se begroting toegewy aan omgewingsonkologie.
Nie 'n heks nie, maar 'n groot verskeidenheid redes
Daar is ook 'n paar waarheid vir die interpretasies wat deur my Haitiesitiese vriende aangebied word. Ek glo nie dat my kanker deur 'n heks veroorsaak word nie. Maar die taal van towery, wat mense as die bron van siekte rig, verhoog relevante sosiale faktore buite die biologiese familie. Jaloesie praat met die baie werklike verband tussen sosiale ongelykhede, antipathieë, stres en siekte. Tog het hierdie verklaring nie uitgekom en gekry met die kankerverwekkende omgewing wat onlangs uit die ontwikkelde wêreld ingevoer is nie.
Oor die jare wat ek in Haïti gewerk het, het ek die diëte verskuiwing van 'n verskeidenheid korrels en knolle gesien tot ingevoerde rys, pasta en soetrissies, die eenvoudige koolhidrate wat verband hou met hoër insulienvlakke en verhoogde risiko vir borskanker. Plastiek het ook die land binnegeval.
Die meeste mense kry hul daaglikse water uit plastiese sakkies wat onder die warm son afbreek en lek kanker-veroorsakende xenoestrogenen. En dan is daar industriële landbou, familie beplanning inisiatiewe of die oorblywende, verwerkte vleis herverpak en verkoop in Haiti.
As ons aanhou dink aan kanker as wat met ander mense gebeur, sal ons nie die groot vrae vra nie, laat staan ​​hulle antwoord.
Hierdie idee het eers geskyn toe my andersoortige, slim dokter my omgewingskwessies uitgewis het met 'n skuins van nutteloosheid. "Jy kan nie die wêreld ontsnap nie," het hy gesê.
Dit mag waar wees, maar ons maak die wêreld. "Deur 'n voortgesette, onbelemmerde, onnodige, vermybare en gedeeltelik roekelose toenemende besoedeling van die menslike omgewing," het die Amerikaanse president se Kankerpaneel gerapporteer in 2010, "is die verhoog ingestel vir 'n akute, katastrofiese epidemie."
Die steil en onlangse toename in kanker in die ontwikkelende wêreld, vreeslik soos dit is, leer ons dat 'n ander, minder besoedelde wêreld ooit bestaan ​​het. Kan dit weer moontlik wees?