MAANDAG, 14 MEI, 1787 - Inligting
MAANDAG, 14 MEI, 1787 - Geskiedenis
Is die dag vasgestel vir die vergadering van die Deputate in die Konvensie, vir die hersiening van die federale regeringstelsel. Op daardie dag het slegs 'n klein aantal bymekaargekom. Sewe state is eers op Vrydag 25 Mei byeengeroep
Toe die volgende lede verskyn het uit:
NEW YORK, Robert Yates, en
William Churchill Houston en William Patterson.
James Wilson, en
Richard Basset, en
NOORD -CAROLINA, AlexanderMartin,
William Richardson Davie, Richard Dobbs Spaight en Hugh Williamson.
SUID -CAROLINA, John Rutledge,
Mnr. ROBERT MORRIS het die byeenkomende lede meegedeel dat hy, volgens die opdrag van die afgevaardigde van Pennsylvania, GEORGE WASHINGTON, Esquire, ontslape opperbevelhebber, voorgestel het as president van die konvensie. Mnr. John RUTLEDGE sekondeer die mosie en spreek sy vertroue uit dat die keuse eenparig sal wees; en merk op dat die teenwoordigheid van generaal Washington enige waarnemings by die geleentheid wat andersins behoorlik sou wees, verbied het.
Generaal WASHINGTON is gevolglik eenparig per stembrief verkies en deur die heer R. MORRIS en die heer RUTLEDGE aan die voorsitter voorgelê; waaruit hy op 'n baie nadruklike manier die Konvensie bedank het vir die eer wat hy hom toegeken het; herinner hulle aan die nuwigheid van die saketoneel waarin hy sou optree, betreur sy gebrek aan beter kwalifikasies en beweer die toegewing van die Huis teenoor die onwillekeurige foute wat sy onervarenheid kan veroorsaak.
Mnr. WILSON het gevra dat 'n sekretaris aangestel word en benoem mnr. Temple Franklin.
Kolonel HAMILTON het majoor Jackson benoem. Op die stembrief het majoor Jackson vyf stemme gehad, en meneer Franklin twee stemme.
By die lees van die geloofsbriewe van die afgevaardigdes, is opgemerk dat diegene uit Delaware verbied is om die artikel in die konfederasie te verander om 'n gelyke stem tussen die state te bepaal.
Die aanstelling van 'n komitee, op voorstel van mnr. PINCKNEY, bestaande uit mnre WYTHE, HAMILTON en C. PINCKNEY, om vaste reëls en bevele op te stel, was die enigste stap wat nog op hierdie dag geneem is.
Mei 1787 die begin van die konstitusionele konvensie
Die laaste week van Mei is die herdenking van die eerste vergadering van die Konstitusionele Konvensie van 1787 in Philadelphia. nasionale regering. Teen 1779 is die artikels deur al die kolonies behalwe Maryland bekragtig. Maryland het aanvanklik geweier om die artikels te bekragtig weens 'n geskil tussen die verskillende kolonies oor aansprake op die lande wes van die kolonies. In 1781 is Maryland uiteindelik oorreed om die artikels te bekragtig wat dan tot 1789 die basis van 'n federale regering was.
Die Statute van die Konfederasie het aan die nuwe ontluikende land 'n naam gegee, "The United States of America, " en 'n eenkamer -kongres. ekonomiese regulasies. Hierdie swakhede, sowel as ekonomiese probleme en plaaslike opstande in die 1780's, soos Shay 's Rebellion, het bygedra tot belangstelling in die wysiging van die artikels. Die eerste stappe na die wysiging van die artikels is geneem tydens die Annapolis -konvensie op 11 September 1786. Die Virginia -wetgewer het 'n byeenkoms van alle state in Annapolis gevra om interstate handelskwessies te bespreek, maar toe afgevaardigdes van slegs vyf state dit bywoon, besluit die afgevaardigdes dat sulke probleme slegs hanteer kan word as die Konfederasie -artikels is hersien. Drie dae later, op 14 September 1786, het Alexander Hamilton 'n verslag opgestel waarin 'n konvensie van alle state voorgestel word om die artikels te hersien. The r oplossing erken die probleme in die huidige stelsel en stel 'n oplossing voor:
Dat daar belangrike gebreke in die stelsel van die federale regering is, word erken deur die wette van al die state wat in die huidige vergadering saamgestem het dat die gebreke by nadere ondersoek groter en meer as selfs hierdie handelinge gevind kan word impliseer, is ten minste so ver moontlik van die verleenthede wat die huidige toestand van ons nasionale aangeleenthede kenmerk, buitelandse en binnelandse, wat redelikerwys veronderstel is om 'n doelbewuste en openhartige bespreking te verdien, op 'n manier wat die sentimente en rade sal verenig van al die state. In die keuse van die metode, meen u kommissarisse dat 'n konvensie van afgevaardigdes uit die verskillende state, met die uitsluitlike doel om hierdie ondersoek aan te gaan, en 'n plan op te stel vir die voorsiening van gebreke wat ontdek kan word, sal geregtig wees op 'n voorkeur uit oorwegings, wat sal plaasvind sonder om spesifiek te wees.
Die Annapolis -verslag stel verder voor dat die kongres die volgende rig:
die aanstelling van kommissarisse, om op die tweede Maandag in Mei volgende jaar in Philadelphia te vergader, om die situasie van die Verenigde State in ag te neem, om verdere bepalings op te stel wat vir hulle nodig is om die konstitusie van die federale regering voldoende te maak vir die noodsaak van die Unie en om so 'n wet vir die doel aan die Verenigde State in die kongres aan te meld, soos deur hulle ooreengekom, en daarna deur die wetgewers van elke staat bevestig, sal effektief daarvoor voorsiening maak.
Hierdie verslag is aan die kongres oorgedra en in Februarie 1787 het die kongres, na aanleiding van die voorstelle van die Annapolis -verslag, 'n opdrag vereis dat 'n konvensie op 14 Mei 1787 begin om die grondwet voldoende te maak vir die nood van die Unie. 8221
Alhoewel die byeenkoms op 14 Mei sou begin, het slegs agt afgevaardigdes in Philadelphia aangekom, en eers op 25 Mei was 'n voldoende aantal afgevaardigdes teenwoordig om die verrigtinge te begin. Die byeenkoms het begin met die verkiesing van 'n president, George Washington, 'n sekretaris, William Jackson en die benoeming van 'n komitee met drie lede, bestaande uit mnre Wythe, Hamilton en C. Pinckney, wat aangestel is om die reëls vir die byeenkoms op te stel. 'n Deurwagter en boodskappers is ook aangestel. & #xA0 Op 28 Mei het mnr Wythe die voorgestelde reëls aan die Konvensie voorgelê en op 29 Mei is die reëls, soos gewysig, aanvaar. Ook op 29 Mei het Edmund Randolph die Virginia -plan bekendgestel. deur Randolph was die plan grotendeels die werk van 'n ander afgevaardigde, James Madison. ion moet so gekorrigeer en vergroot word om die doelwitte te bereik wat deur hul instelling voorgestel word, naamlik " algemene verdediging, vryheidsveiligheid en algemene welsyn. " Die plan het onder meer voorgestel dat die kongres in twee takke, dat 'n nasionale uitvoerende gesag en 'n regbank gestig moet word, met die nasionale wetgewer wat die uitvoerende gesag kies.
Convention in Philadelphia, 1787/Hartford: Gepubliseer deur Huntington & amp Hopkins, 1823. Library of Congress, Prints & amp Photographs Division, //hdl.loc.gov/loc.pnp/cph.3b39116
Teen 30 Mei is ooreengekom op die uiteensetting van 'n driedelige regeringstelsel bestaande uit 'n wetgewer, uitvoerende gesag en regbank. Gedurende die volgende twee maande het die konvensie die algemene beginsels van die regering uiteengesit en bespreek. #xA0 Op 26 Julie verdaag die Konvensie vir 10 dae terwyl die Komitee van Detail van vyf lede 'n grondwet opstel wat gebaseer is op die werk van die Konvensie. voorgestelde dokument. Toe het die Konvensie op 17 September 1787 sy werk voltooi en die staatsafvaardigings het eenparig ingestem om die Grondwet goed te keur. President Washington het die dokument per brief aan die kongres gestuur. Aangesien die verrigtinge van die konvensie geheim was, moes Washington in sy brief verduidelik waarom die konvensie 'n dokument opgestel het vir die instelling van 'n nuwe regeringstelsel eerder as voorstelle om die bestaande Konfederasie -artikels te wysig:
Die vriende van ons land het al lankal gesien en begeer dat die mag om oorlog, vrede en verdragte te sluit, die geld hef en reguleer handel, en die korrespondent uitvoerende en geregtelike owerhede volledig en effektief by die algemene regering van die Unie: Maar die onbehoorlikheid van die delegering van so 'n uitgebreide vertroue aan 'n groep mans is duidelik, daarom is die noodsaaklikheid van 'n ander organisasie noodsaaklik. In al ons beraadslaging oor hierdie onderwerp het ons standvastig ons standpunt gehou, wat ons die grootste belang van elke ware Amerikaner voorstel, die konsolidasie van ons unie, waarin ons welvaart, geluk, veiligheid, miskien ons nasionale bestaan ​​betrokke is. 8230 Dat dit aan die volle en algehele goedkeuring van elke staat sal voldoen, is miskien nie te verwagte nie … ons hoop en glo dat dit die blywende welsyn van die land wat ons so dierbaar is, kan bevorder en haar vryheid en geluk kan verseker, is ons vurigste wens.
Alhoewel die verrigtinge van die konvensie destyds geheim gehou is, het William Jackson, die sekretaris van die konvensie, die tydskrifte en verwante dokumente versamel en dit aan George Washington afgelewer, wat die papiere weer in 1796 by die departement van buitelandse sake afgelewer het. In 1818 het die kongres beveel dat die tydskrifte gedruk moet word. gepubliseer in 1840. Toe, in 1911, publiseer Max Farrand 'n stel met vier volumes met die titel Die rekords van die federale konvensie van 1787. Hierdie samestelling bevat die tydskrifte van die byeenkoms saam met die aantekeninge van Madison en die aantekeninge van verskeie ander afgevaardigdes, insluitend dié van Rufus King. van die afgevaardigdes wat tydens die byeenkoms geskryf is. Farrand 's Records word beskou as een van die beste inligtingsbronne oor die konstitusionele konvensie, aangesien dit die uiteenlopende materiaal wat die verslag van die konvensie vorm, in een publikasie saambring.
Hierdie blog word beheer deur die algemene reëls van respekvolle burgerlike diskoers. U is ten volle verantwoordelik vir alles wat u plaas. Die inhoud van alle opmerkings word in die publieke domein vrygestel, tensy duidelik anders vermeld. Die Library of Congress beheer nie die inhoud wat geplaas word nie. Nietemin kan die Library of Congress enige inhoud wat deur die gebruiker gegenereer word, monitor, en behou hom die reg voor om inhoud om enige rede te verwyder, sonder toestemming. Gretige skakels na webwerwe word as strooipos beskou en kan tot verwyderde kommentaar lei. Ons behou verder die reg voor om, na ons goeddunke, die voorreg van 'n gebruiker om inhoud op die biblioteek te plaas, te verwyder. Lees ons kommentaar- en plasingsbeleid.
Van 5 September 1774 tot 1 Maart 1781 het die Kontinentale Kongres as die voorlopige regering van die Verenigde State gedien. Afgevaardigdes by die Eerste (1774) en daarna die Tweede (1775–1781) Kontinentale Kongres is grootliks gekies deur die optrede van korrespondensiekomitees in verskillende kolonies eerder as deur die koloniale regerings van die Dertien Kolonies. 
Die Articles of Confederation and Perpetual Union was die eerste grondwet van die Verenigde State.  Dit is opgestel deur die Tweede Kontinentale Kongres van middel 1776 tot laat 1777, en bekragtiging deur al 13 state is vroeg in 1781 voltooi. Die Statute van die Konfederasie het die sentrale regering min mag gegee. Die Konfederasie -kongres kon besluite neem, maar het nie handhawingsbevoegdhede nie. Die implementering van die meeste besluite, insluitend wysigings aan die artikels, vereis eenparige goedkeuring van al 13 staatswetgewers. 
Alhoewel die kongresbevoegdhede in artikel 9 op 'n manier die 'bond van state so samehangend en sterk gemaak het soos enige soortgelyke republikeinse konfederasie in die geskiedenis',  was die grootste probleem, in die woorde van George Washington, 'nee geld ".  Die kontinentale kongres kon geld druk, maar dit was waardeloos. Die kongres kon geld leen, maar kon dit nie terugbetaal nie.  Geen staat het al hul Amerikaanse belasting betaal nie, sommige het niks betaal nie. 'N Paar het 'n bedrag betaal wat gelyk is aan rente op die nasionale skuld wat hul burgers verskuldig is, maar nie meer nie.  Geen rente is betaal op skuld aan buitelandse regerings nie. Teen 1786 sou die Verenigde State op uitstaande skulde in gebreke bly as hul vervaldatums verstryk het. 
Internasionaal het die Verenigde State min vermoë gehad om sy soewereiniteit te verdedig. Die meeste van die troepe in die Amerikaanse leër van 625 man is op Britse bodem ontplooi (maar nie bedreigend nie). Hulle is nie betaal nie, sommige was besig om te verlaat en ander dreig met muitery.  Spanje het New Orleans gesluit vir Amerikaanse handel Amerikaanse amptenare het protes aangeteken, maar sonder resultaat. Die seerowers van Barbary het Amerikaanse handelskepe aangegryp, en die tesourie het nie geld gehad om hul losprys te betaal nie. As 'n militêre krisis optrede vereis, het die kongres geen krediet of belastingkrag gehad om 'n antwoord te finansier nie. 
Binnelands kon die Konfederasie nie die eenheid by die uiteenlopende sentimente en belange van die verskillende state bring nie. Alhoewel die Verdrag van Parys (1783) tussen Groot -Brittanje en die VSA onderteken is en elkeen van die Amerikaanse state 'n naam gegee het, het verskeie state dit oortree. New York en Suid -Carolina het lojaliste herhaaldelik vervolg vir oorlogstyd en het hul grond herverdeel.  Individuele staatswetgewers het onafhanklik embargo's gelê, regstreeks met buitelandse owerhede onderhandel, leërs opgerig en oorlog gevoer, wat almal die letter en die gees van die artikels skend.
In September 1786, tydens 'n interstaatlike konvensie om 'n konsensus te bespreek en te ontwikkel oor die omkering van die proteksionistiese handelshindernisse wat elke staat opgerig het, het James Madison bevraagteken of die Konfederasie 'n bindende kompak of selfs 'n lewensvatbare regering is. Connecticut het niks betaal nie en 'positief geweier' om Amerikaanse aanslae vir twee jaar te betaal.  Daar was 'n gerug dat 'n 'oproerige party' van wetgewers in New York 'n gesprek met die onderkoning van Kanada geopen het. In die suide word gesê dat die Britte openlik die Indiese aanvalle op Georgië op finansies finansier, en die staat was onder krygswet.  Boonop kon die kongres tydens Shays 'Rebellion (Augustus 1786 - Junie 1787) in Massachusetts geen geld voorsien om 'n bedreigde deelstaat te ondersteun nie. Generaal Benjamin Lincoln was verplig om geld by Boston -handelaars in te samel om vir 'n vrywillige weermag te betaal. 
Die kongres was verlam. Dit kan niks noemenswaardigs doen sonder nege state nie, en sommige wetgewing vereis dat almal 13. Wanneer 'n staat slegs een lid bygewoon het, is sy stem nie getel nie. As die afvaardiging van 'n staat eweredig verdeel was, kon sy stem nie in die nege-telling vereiste getel word nie.  Die Kongres van die Konfederasie het "feitlik opgehou om te regeer".  Dit lyk asof die visie van 'n 'respekvolle nasie' onder nasies vervaag in die oë van revolusionêre soos George Washington, Benjamin Franklin en Rufus King. Hulle droom van 'n republiek, 'n nasie sonder oorerflike heersers, met mag wat gereeld by die mense verkry word, was in twyfel.  
Op 21 Februarie 1787 roep die Konfederasie -kongres 'n byeenkoms van staatsafgevaardigdes in Philadelphia op om 'n regeringsplan voor te stel.  Anders as vroeëre pogings, was die konvensie nie bedoel vir nuwe wette of stuk -stuk veranderinge nie, maar vir die "uitsluitlike en uitdruklike doel van die hersiening van die Konfederasie". Die konvensie was nie net beperk tot handel nie, maar was bedoel om "die federale grondwet voldoende te maak vir die noodsaak van die regering en die behoud van die Unie." Die voorstel kan van krag word wanneer dit deur die kongres en die state goedgekeur word. 
Op die vasgestelde dag, 14 Mei 1787, was slegs die afvaardigings van Virginia en Pennsylvania teenwoordig, en daarom is die byeenkoms se openingsvergadering uitgestel weens 'n gebrek aan 'n kworum.  'n Kworum van sewe state het vergader en beraadslagings het op 25 Mei begin. Uiteindelik is twaalf state verteenwoordig. 74 afgevaardigdes is aangewys, 55 het bygewoon en 39 het onderteken.  Die afgevaardigdes was oor die algemeen oortuig dat 'n doeltreffende sentrale regering met 'n wye reeks afdwingbare magte die swakker kongres wat deur die Konfederasie ingestel is, moet vervang.
Twee planne vir die strukturering van die federale regering het met die aanvang van die byeenkoms ontstaan:
Die Virginia -plan (ook bekend as die Groot staatsplan of die Randolph -plan) het voorgestel dat die wetgewende departement van die nasionale regering uit 'n tweekamer -kongres bestaan, met albei kamers wat volgens verdeling volgens die bevolking verkies word. Oor die algemeen bevoordeel dit die mees bevolkte state, en gebruik die filosofie van John Locke om te vertrou op toestemming van die regerende, Montesquieu vir verdeelde regering en Edward Coke om burgerlike vryhede te beklemtoon. 
Die New Jersey -plan het voorgestel dat die wetgewende departement 'n eenkamer -liggaam is met een stem per staat. Oor die algemeen bevoordeel dit die minderbevolkte state, en gebruik die filosofie van Engelse Whigs, soos Edmund Burke, op die ontvangde prosedure en William Blackstone om die soewereiniteit van die wetgewer te beklemtoon. Hierdie standpunt weerspieël die oortuiging dat die state onafhanklike entiteite is en, soos hulle die Verenigde State van Amerika vry en afsonderlik binnegekom het, so gebly. 
Op 31 Mei het die Konvensie oorgegaan tot 'n "Komitee van die Hele" om die Virginia -plan te oorweeg. Op 13 Junie is die resolusies van Virginia in gewysigde vorm uit die komitee gerapporteer. Die New Jersey -plan is voorgelê in reaksie op die Virginia -plan.
'N "Komitee van elf" (een afgevaardigde uit elke verteenwoordigende staat) het van 2 tot 16 Julie  vergader om 'n kompromie oor die kwessie van verteenwoordiging in die federale wetgewer uit te werk. Almal het ingestem tot 'n republikeinse regeringsvorm wat daarop gemik was om die mense in die state te verteenwoordig.Vir die wetgewer moes twee sake beslis word: hoe die stemme onder die state in die kongres verdeel moet word en hoe die verteenwoordigers verkies moet word. In sy verslag, nou bekend as die Connecticut Compromise (of "Groot kompromis"), stel die komitee proporsionele verteenwoordiging voor setels in die Huis van Verteenwoordigers op grond van die bevolking (met die mense wat vir verteenwoordigers stem), en gelyke verteenwoordiging vir elke staat in die Senaat (met die wetgewers van elke staat wat oor die algemeen hul onderskeie senatore kies), en dat alle geldrekeninge uit die Huis kom. 
Die Groot Kompromie het die dooiepunt tussen 'patriotte' en 'nasionaliste' beëindig, wat tot talle ander kompromieë in 'n gees van akkommodasie gelei het. Daar was seksuele belange wat gebalanseer moes word deur die versoening tussen die drie-vyfde kompromie oor die presidensiële termyn, bevoegdhede en metode van keuse en jurisdiksie van die federale regbank.
Op 24 Julie is 'n "Committee of Detail" - John Rutledge (South Carolina), Edmund Randolph (Virginia), Nathaniel Gorham (Massachusetts), Oliver Ellsworth (Connecticut) en James Wilson (Pennsylvania) - gekies om 'n gedetailleerde grondwet op te stel weerspieël die resolusies wat tot op daardie stadium deur die konvensie aangeneem is.  Die Konvensie het van 26 Julie tot 6 Augustus ingegaan om die verslag van hierdie "Komitee van Detail" af te wag. In die algemeen was die verslag van die komitee in ooreenstemming met die besluite wat deur die konvensie aanvaar is, en 'n paar elemente is bygevoeg. 'N Grondwet van drie en twintig artikels (plus aanhef) is aangebied. 
Van 6 Augustus tot 10 September is die verslag van die komitee van detail bespreek, afdeling vir afdeling en klousule vir klousule. Daar is aandag gegee aan besonderhede, en verdere kompromieë is aangegaan.   Teen die einde van hierdie besprekings, op 8 September, 'n 'Committee of Style and Arrangement' - Alexander Hamilton (New York), William Samuel Johnson (Connecticut), Rufus King (Massachusetts), James Madison (Virginia ) en Gouverneur Morris (Pennsylvania) — is aangestel om 'n finale konsepgrondwet uit die drie-en-twintig goedgekeurde artikels te distilleer.  Die finale konsep, wat op 12 September aan die byeenkoms voorgelê is, bevat sewe artikels, 'n aanhef en 'n slotaantekening, waarvan Morris die hoofskrywer was.  Die komitee het ook 'n voorgestelde brief voorgelê om die grondwet te vergesel wanneer dit aan die kongres gelewer word. 
Die finale dokument, deur Jacob Shallus, , is op Maandag, 17 September, tydens die laaste byeenkoms van die byeenkoms opgeneem. Verskeie afgevaardigdes was teleurgesteld oor die uitslag, 'n tydelike reeks ongelukkige kompromieë. Sommige afgevaardigdes het voor die seremonie vertrek en drie ander het geweier om te teken. Van die nege en dertig ondertekenaars het Benjamin Franklin 'n opsomming gegee en die konvensie toegespreek: "Daar is verskeie dele van hierdie Grondwet wat ek tans nie goedkeur nie, maar ek is nie seker of ek dit nooit sal goedkeur nie." Hy sou die Grondwet aanvaar, "omdat ek niks beter verwag nie en omdat ek nie seker is dat dit nie die beste is nie". 
Die voorstanders van die Grondwet was gretig om eenparig steun te kry van al twaalf state wat in die konvensie verteenwoordig is. Hulle aanvaarde formule vir die slot -goedkeuring was "Gedaan in konvensie, met eenparige toestemming van die teenwoordige state." Aan die einde van die konvensie is elf staatsafvaardigings en die enigste oorblywende afgevaardigde uit New York, Alexander Hamilton, op die voorstel ingestem. 
Dit was aan die Kongres van die Konfederasie gestuur en toe in New York gesit, was dit onder die bevoegdheid van die Kongres om die bekragtiging van die voorgestelde Grondwet te bespoedig of te blokkeer. Die nuwe regeringsraamwerk wat die Philadelphia -konvensie aangebied het, was tegnies slegs 'n hersiening van die Statute. Na 'n paar dae se debat het die kongres gestem om die dokument aan die dertien state vir ratifikasie oor te dra volgens die proses wat in sy artikel VII uiteengesit word. Elke staatswetgewer sou verkiesings uitroep vir 'n 'federale konvensie' om die nuwe grondwet te bekragtig, eerder as om self die bekragtiging as 'n afwyking van die konstitusionele praktyk van die tyd te beskou, wat daarop gemik was om die franchise uit te brei om 'die mense' duideliker te omhels. Die regeringsraamwerk self sou in werking tree onder die state, en op grond van die goedkeuring van nege (dws twee derdes van die 13) state word ook afgewyk van die konstitusionele praktyk, aangesien die Konfederasie slegs deur eenparige stemming van al die state.
Drie lede van die konvensie - Madison, Gorham en King - was ook lede van die kongres. Hulle het onmiddellik na New York, waar die kongres bygewoon is, voortgegaan om die verwagte opposisie te paai. Bewus van hul verdwynende gesag, het die Kongres op 28 September, na 'n debat, eenparig besluit om die Grondwet aan die State voor te lê, "in ooreenstemming met die besluite van die Konvensie", , maar sonder aanbeveling, hetsy voor of teen die aanneming daarvan.
Twee partye het gou ontwikkel, een in opposisie, die anti-federaliste, en een ter ondersteuning, die federaliste, van die Grondwet en die Grondwet is gedebatteer, gekritiseer en uiteengesit op klousule per klousule. Hamilton, Madison en Jay, onder die naam Publius, het 'n reeks kommentare geskryf, nou bekend as Die federalistiese referate, ter ondersteuning van bekragtiging in die staat New York, destyds 'n broeiplek van anti-federalisme. Hierdie kommentare op die Grondwet, wat tydens die stryd om bekragtiging geskryf is, word gereeld deur die Hooggeregshof as 'n gesaghebbende kontemporêre interpretasie van die betekenis van die bepalings daarvan genoem. Die geskil oor bykomende bevoegdhede vir die sentrale regering was naby, en in sommige state is bekragtiging eers uitgevoer na 'n bitter stryd in die staatsbyeenkoms self.
Op 21 Junie 1788 is die grondwet bekragtig deur die minimum van nege state wat kragtens artikel VII vereis word. Teen die einde van Julie, en toe elf state dan bekragtig is, het die proses om die nuwe regering te organiseer begin. Die kontinentale kongres, wat steeds met onreëlmatige tussenposes funksioneer, het op 13 September 1788 'n resolusie aangeneem om die nuwe Grondwet in werking te stel met die elf state wat dit toe bekragtig het.  Die federale regering het op 4 Maart 1789 begin werk onder die nuwe regeringsvorm. Die aanvanklike vergadering van elke kamer van die kongres moes egter uitgestel word weens 'n gebrek aan 'n kworum.  George Washington is 8 weke later, op 30 April, as die eerste president van die land ingehuldig. Die laaste twee state het die Grondwet daarna bekragtig: Noord -Carolina op 21 November 1789 en Rhode Island op 29 Mei 1790.
Verskeie idees in die Grondwet was nuut. Dit word geassosieer met die kombinasie van gekonsolideerde regering saam met federale verhoudings met kiesstate.
Die Grondwetbepaling van die Grondwet was gedeeltelik gebaseer op die gemenereg en op Magna Carta (1215), wat 'n grondslag van Engelse vryheid geword het teen arbitrêre mag wat 'n heerser gehad het.
Onder die mees prominente politieke teoretici van die laat agtiende eeu was William Blackstone, John Locke en Montesquieu. 
Beide die invloed van Edward Coke en William Blackstone was duidelik tydens die byeenkoms. In sy Institutes of the Lawes of England, Edward Coke interpreteer Magna Carta -beskerming en -regte, nie net op edeles nie, maar op alle Britse onderdane. Deur die Virginia -handves van 1606 te skryf, het hy die koning in die parlement in staat gestel om diegene wat in die kolonies gebore is, alle regte en vryhede te gee asof hulle in Engeland gebore is. William Blackstone's Kommentaar op die wette van Engeland was die invloedrykste boeke oor die regte in die nuwe republiek.
Die Britse politieke filosoof John Locke na die Glorious Revolution (1688) was 'n groot invloed op die kontrakteorie van regering wat deur Thomas Hobbes voorgestel is. Locke het die beginsel van toestemming van die regerings in sy Twee regeringsverhandelinge. Die regering se plig ingevolge 'n sosiale kontrak onder die soewereine volk was om die mense te dien deur hul regte te beskerm. Hierdie basiese regte was lewe, vryheid en eiendom.
Montesquieu se invloed op die raamwerke blyk duidelik uit die van Madison Federalis nr. 47 en Hamilton s'n Federalis nr 78. Dit was bekend dat Jefferson, Adams en Mason Montesquieu gelees het.  Hooggeregshofregters, die uiteindelike tolke van die Grondwet, het Montesquieu deur die geskiedenis van die Hof aangehaal.  (Sien, bv., Groen v. Biddle , 21 U.S. 1, 1, 36 (1823). Verenigde State v. Wood , 39 U.S. 430, 438 (1840). Myers v. Verenigde State , 272 U.S. 52, 116 (1926). Nixon v. Administrateur van Algemene Dienste , 433 U.S. 425, 442 (1977). Bank Markazi v. Peterson , 136 U.S. 1310, 1330 (2016).) Montesquieu beklemtoon die noodsaaklikheid van gebalanseerde magte wat teen mekaar stoot om tirannie te voorkom (weerspieël die invloed van Polybius se 2de eeu vC -verhandeling op die kontrole en saldo van die Romeinse Republiek). In sy Die Gees van die Wette, Voer Montesquieu aan dat die skeiding van staatsmagte deur die diens aan die volk se vryheid moet wees: wetgewend, uitvoerend en geregtelik.
Uit die literatuur van republikanisme in die Verenigde State is 'n aansienlike gedagtegang ontwikkel, insluitend werk van John Adams en toegepas op die totstandkoming van staatsgrondwette.
Die grondwet was federaal en is beïnvloed deur die studie van ander federasies, oud sowel as bestaande.
Die Amerikaanse Handves van Regte bestaan ​​uit 10 wysigings wat in 1791 by die Grondwet aangebring is, soos ondersteuners van die Grondwet kritici tydens die debatte van 1788 belowe het.  Die Engelse Handves van Regte (1689) was 'n inspirasie vir die Amerikaanse wetsontwerp van Regte. Albei vereis jurieverhore, bevat die reg om wapens aan te hou en te dra, verbied buitensporige borgtog en verbied "wrede en ongewone strawwe". Baie vryhede wat beskerm word deur staatsgrondwette en die Virginia -verklaring van regte is opgeneem in die Handves van Regte.
Nóg die konvensie wat die grondwet opgestel het, nóg die kongres wat dit in die herfs van 1787 aan die 13 state gestuur het vir bekragtiging, het dit 'n voorskrif gegee. Om hierdie leemte te vul, was die dokument meestal die titel 'A frame of Government' toe dit gedruk is vir die gemak van die bekragtiging van konvensies en die inligting van die publiek.  Dit Regeringsraamwerk bestaan ​​uit 'n aanhef, sewe artikels en 'n ondertekende slot -goedkeuring.
Die aanhef tot die Grondwet dien as 'n inleidende verklaring van die dokument se fundamentele doelstellings en leidende beginsels. Dit ken geen bevoegdhede toe aan die federale regering nie,  en plaas geen spesifieke beperkings op die optrede van die regering nie. Dit gee eerder die oorsprong, omvang en doel van die Grondwet uiteen. Die oorsprong en gesag daarvan is in "We, the people of the United States". Dit weerspieël die onafhanklikheidsverklaring. 'Een volk' het hul verbinding met 'n ander ontbind en onder die magte van die aarde 'n soewereine nasiestaat aangeneem. Die omvang van die Grondwet is tweeledig. Eerstens, "om 'n meer volmaakte Unie te vorm" as wat voorheen bestaan ​​het in die 'ewigdurende unie' van die statute. Tweedens, om 'die seëninge van die vryheid' te beveilig, wat nie net die eerste generasie nie, maar ook almal wat daarna gekom het, 'ons nageslag' sou geniet. 
Artikel I beskryf die kongres, die wetgewende tak van die federale regering. Afdeling 1 lui: "Alle wetgewende bevoegdhede wat hierin verleen word, berus by 'n kongres van die Verenigde State, wat uit 'n senaat en huis van verteenwoordigers sal bestaan." Die artikel bepaal die wyse van verkiesing en die kwalifikasies van lede van elke liggaam. Verteenwoordigers moet minstens 25 jaar oud wees, sewe jaar lank 'n burger van die Verenigde State wees en in die staat woon wat hulle verteenwoordig. Senators moet minstens 30 jaar oud wees, nege jaar lank 'n burger wees en in die staat woon wat hulle verteenwoordig.
Artikel I, afdeling 8, bevat die bevoegdhede wat aan die wetgewer gedelegeer is. Finansieel het die kongres die mag om belasting, leen, skuld te betaal en voorsiening te maak vir die algemene verweer en die algemene welsyn om handel, bankrotskappe en muntgeld te reguleer. Om interne aangeleenthede te reguleer, het dit die mag om militêre magte en milisies te reguleer en te regeer, opstande te onderdruk en invalle af te weer. Dit is om voorsiening te maak vir naturalisasie, standaarde van gewigte en maatreëls, poskantore en paaie, en patente om die federale distrik en sessies van grond deur die state vir forte en arsenale regstreeks te beheer. Internasionaal het die kongres die mag om seerowery en oortredings teen die Volkereg te definieer en te straf, om oorlog te verklaar en oorlogsreëls te maak. Die finale Noodsaaklike en Behoorlike Klousule, ook bekend as die Elastiese Klousule, verleen uitdruklik toevallige bevoegdhede aan die Kongres sonder die artikels se vereiste vir uitdruklike afvaardiging vir elke mag. Artikel I, afdeling 9, bevat agt spesifieke beperkings op kongresmag.
Die Hooggeregshof het die handelsklousule en die nodige en korrekte klousule soms breedvoerig geïnterpreteer om die kongres in staat te stel om wetgewing uit te voer wat nie uitdruklik toegelaat word deur die opgesomde magte nie, of uitdruklik ontken word in die beperkings op die kongres. In McCulloch v. Maryland (1819), het die Hooggeregshof die nodige en behoorlike klousule gelees om die federale regering in staat te stel om aksie te neem wat "hom in staat sou stel om die hoë pligte wat deur die Grondwet aan hom opgedra is, uit te voer op die manier wat die meeste voordelig is vir die mense" ,  selfs al is die aksie nie self binne die opgesomde bevoegdhede nie. Hoofregter Marshall het verduidelik: "Laat die einde wettig wees, laat dit binne die bestek van die Grondwet wees, en alle gepaste middele wat duidelik daartoe aangepas is, wat nie verbied is nie, maar bestaan ​​uit die letter en gees van die Grondwet, is grondwetlik. " 
Artikel II beskryf die amp, kwalifikasies en pligte van die president van die Verenigde State en die vise -president. Die president is hoof van die uitvoerende tak van die federale regering, sowel as die staatshoof en regeringshoof van die land.
Artikel twee word gewysig deur die 12de wysiging wat stilswyend politieke partye erken, en die 25ste wysiging wat verband hou met die opvolging van ampte. Die president sal slegs een vergoeding van die federale regering ontvang. Die eerste eed word gespesifiseer om die Grondwet te bewaar, te beskerm en te verdedig.
Die president is die opperbevelhebber van die Amerikaanse weermag, sowel as staatsmilisies wanneer hulle gemobiliseer word. Hy of sy maak verdragte met die advies en toestemming van 'n kwartaal van twee derdes van die senaat. Om die federale regering te administreer, beveel die president al die kantore van die federale regering in opdrag van die kongres dat hy of sy die menings van sy hoofoffisiere kan vereis en 'vakansiedae' kan maak vir vakatures wat tydens die reses van die senaat kan plaasvind. Die president moet sien dat die wette getrou uitgevoer word, alhoewel hy of sy vergoeding en vergifnis kan verleen, behalwe met betrekking tot die beskuldiging van die kongres van homself of ander federale beamptes. Die president rapporteer aan die kongres oor die stand van die Unie, en beveel volgens die aanbevelingsklousule 'nodige en doelmatige' nasionale maatreëls aan. Die president kan die kongres onder spesiale omstandighede belê en verdaag.
Artikel 4 maak voorsiening vir die verwydering van die president en ander federale beamptes. Die president word verwyder weens beskuldiging en veroordeling van verraad, omkopery of ander hoë misdade en wangedrag.
Artikel III beskryf die hofstelsel (die geregtelike tak), insluitend die Hooggeregshof. Die artikel beskryf die soorte sake wat die hof as oorspronklike bevoegdheid beskou. Die kongres kan laer howe en 'n appèlproses instel, en stel 'n wet in wat misdade en strawwe omskryf. Artikel drie beskerm ook die reg op 'n verhoor deur die jurie in alle strafsake en omskryf die misdaad van verraad.
Afdeling 1 beklee die regterlike bevoegdheid van die Verenigde State in federale howe, en daarmee saam die gesag om die wet op 'n spesifieke saak te interpreteer en toe te pas. Die bevoegdheid tot straf, vonnis en direkte optrede om konflikte op te los, word ook ingesluit. Die Grondwet skets die Amerikaanse regstelsel. In die regswet van 1789 het die kongres besonderhede begin invul. Tans beskryf titel 28 van die Amerikaanse kode  regterlike bevoegdhede en administrasie.
Vanaf die eerste kongres het die regters van die hooggeregshof rondgesit om as panele te sit om appèlle van die distrikshowe aan te hoor. [b] In 1891 het die Kongres 'n nuwe stelsel ingestel. Distrikshowe sou oorspronklike jurisdiksie hê. Tussentydse appèlhowe (rondgaande howe) met eksklusiewe jurisdiksie het streeksappèlle aangehoor voordat die Hooggeregshof dit oorweeg het. Die Hooggeregshof het diskresionêre bevoegdheid, wat beteken dat hy nie elke saak hoef aan te spreek nie. 
Om geregtelike beslissings af te dwing, verleen die Grondwet federale howe sowel kriminele minagting as burgerlike minagtingsbevoegdhede. Ander stilswyende bevoegdhede sluit in verbodsbepaling en die habeas corpus -middel. Die hof kan gevangenisstraf opgelê word weens kontaminasie, litigasie in kwade trou en versuim om 'n mandamus te gehoorsaam. Geregtelike bevoegdheid sluit in die wat deur die Handelinge van die Kongres verleen is vir regsreëls en straf. Regterlike bevoegdheid geld ook vir gebiede wat nie deur die wet gedek word nie. Oor die algemeen kan federale howe nie staatshofverrigtinge onderbreek nie. 
Klousule 1 van Afdeling 2 magtig die federale howe om slegs werklike sake en kontroversies aan te hoor. Hulle regterlike bevoegdheid geld nie vir gevalle wat hipoteties is nie, of wat vanweë standvastigheid, stilswyendheid of rypheidskwessies verbied word. Oor die algemeen vereis 'n saak of kontroversie die teenwoordigheid van nadelige partye wat werklik 'n belang in die saak het. [c]
Klousule 2 van Afdeling 2 bepaal dat die Hooggeregshof oorspronklike jurisdiksie het in sake waarby ambassadeurs, ministers en konsuls betrokke is, vir alle sake met betrekking tot buitelandse nasiestate,  en ook in die geskille wat onderhewig is aan federale regterlike mag, omdat ten minste een staat is 'n party. Sake wat ontstaan ​​onder die wette van die Verenigde State en sy verdrae, val onder federale howe. Gevalle ingevolge die internasionale maritieme reg en botsende grondtoelaes van verskillende state val onder federale howe. Sake tussen Amerikaanse burgers in verskillende state, en sake tussen Amerikaanse burgers en buitelandse state en hul burgers, val onder federale jurisdiksie. Die verhore sal plaasvind in die staat waar die misdaad gepleeg is. 
Geen deel van die Grondwet gee uitdruklike magtiging aan geregtelike hersiening nie, maar die Framers het wel die idee oorweeg, en daar het sedertdien presedent vasgestel dat die howe geregtelike hersiening van die optrede van die kongres of die uitvoerende gesag kan uitoefen.Twee botsende federale wette is onder 'hangende' jurisdiksie as 'n mens 'n streng grondwetlike kwessie bied. Die jurisdiksie van die federale hof is skaars wanneer 'n staatswetgewer iets verorden soos onder federale jurisdiksie. [d] Om 'n federale stelsel van nasionale wetgewing in te stel, word baie moeite gedoen om 'n gemoedelike gees tussen die federale regering en state te ontwikkel. Volgens die leerstuk van 'Res judicata' gee federale howe 'vol vertroue en eer' aan staatshowe. [e] Die Hooggeregshof sal grondwetlike kwessies van staatsreg slegs van geval tot geval beslis, en slegs volgens 'n streng grondwetlike noodsaaklikheid, onafhanklik van staatswetgewers se motiewe, hul beleidsuitkomste of die nasionale wysheid daarvan. [f]
Artikel 3 belet die kongres om die federale wet op verraad te verander of te wysig met 'n gewone meerderheidswet. Hierdie afdeling definieer ook verraad as 'n openlike daad om oorlog te voer of om materieel hulp te verleen aan diegene wat in 'n oorlog met die Verenigde State is. Beskuldigings moet deur ten minste twee getuies bevestig word. Kongres is 'n politieke liggaam en politieke meningsverskille wat gereeld voorkom, moet nooit as verraad beskou word nie. Dit maak voorsiening vir gewelddadige weerstand teen die regering omdat opposisie nie 'n voorstel vir lewe of dood is nie. Die Kongres maak egter voorsiening vir ander minder ondermynende misdade, soos sameswering. [g]
Artikel IV gee 'n uiteensetting van die verhoudings tussen die state en tussen elke staat en die federale regering. Boonop maak dit voorsiening vir sake soos die toelating van nuwe state en grensveranderings tussen die state. Dit vereis byvoorbeeld dat state 'volle geloof en eer' gee aan die openbare handelinge, rekords en hofverrigtinge van die ander state. Die kongres mag die wyse waarop bewys van sodanige dade toegelaat word, reguleer. Die klousule "voorregte en immuniteite" verbied staatsregerings om burgers van ander state te diskrimineer ten gunste van inwonende burgers. By kriminele vonnisoplegging mag 'n staat byvoorbeeld nie 'n boete verhoog nie omdat die veroordeelde 'n nie-inwoner is.
Dit vestig ook uitlewering tussen die state, asook 'n regsgrondslag vir bewegingsvryheid en reis tussen die state. Vandag word hierdie bepaling soms as vanselfsprekend aanvaar, maar in die dae van die Statute van die Konfederasie was dit baie moeilik en duur om staatslyne oor te steek. Die Territorial Clause gee die Kongres die bevoegdheid om reëls op te stel vir die verkoop van federale eiendom en oor die nie-staatsgebiede van die Verenigde State. Ten slotte vereis die vierde afdeling van artikel vier dat die Verenigde State aan elke staat 'n republikeinse regeringsvorm moet waarborg en hulle moet beskerm teen inval en geweld.
Artikel V gee 'n uiteensetting van die proses om die Grondwet te wysig. Agt staatsgrondwette wat in 1787 van krag was, het 'n wysigingsmeganisme ingesluit. Die wysiging van die bevoegdheid berus by die wetgewer in drie van die state, en in die ander vyf is dit gegee aan spesiaal verkose konvensies. Die Konfederasie het bepaal dat die Kongres wysigings sou voorstel en deur die eenparige stem van al 13 staatswetgewers bekragtig. Dit was 'n groot gebrek in die artikels, aangesien dit 'n onoorkomelike hindernis vir grondwetlike hervorming geskep het. Die wysigingsproses wat tydens die Philadelphia Constitutional Convention gemaak is, was volgens The Federalist No. 43 bedoel om 'n balans tussen plesier en rigiditeit te bewerkstellig: 
Dit beskerm ook teen die uiterste fasiliteit wat die Grondwet te veranderbaar maak en die uiterste moeilikheid wat die ontdekte foute kan voortduur. Dit stel die generaal en die staatsregerings eweneens in staat om die wysiging van foute aan die gang te bring, soos die ervaring aan die een of ander kant kan aandui.
Daar is twee stappe in die wysigingsproses. Voorstelle om die Grondwet te wysig, moet behoorlik aanvaar en bekragtig word voordat hulle die Grondwet verander. Eerstens is daar twee prosedures vir die aanneming van die taal van 'n voorgestelde wysiging, óf deur (a) die kongres, met 'n meerderheid van twee derdes in die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers, óf (b) 'n nasionale konvensie (wat elke twee keer sal plaasvind -derdes van die staatswetgewers vra gesamentlik een). Tweedens is daar twee prosedures vir die bekragtiging van die voorgestelde wysiging, wat driekwart van die state (tans 38 van 50) se goedkeuring vereis: (a) toestemming van die staatswetgewers, of (b) toestemming van staatsbekragtigingskonvensies. Die bekragtigingsmetode word deur die kongres vir elke wysiging gekies.  Staatsbekragtigingskonvensies is slegs een keer gebruik vir die een-en-twintigste wysiging. 
Die argivaris van die Verenigde State is tans verantwoordelik vir die administrasie van die bekragtigingsproses ingevolge die bepalings van 1 Amerikaanse wet § 106b. Die argivaris lê die voorgestelde wysiging voor aan die state om dit te oorweeg deur 'n kennisgewingbrief aan elke goewerneur te stuur. Elke goewerneur lê die wysiging dan formeel voor by die wetgewer van hul staat. As 'n staat 'n voorgestelde wysiging bekragtig, stuur dit 'n oorspronklike of gewaarmerkte afskrif van die staat se optrede aan die argivaris. Bekragtigingsdokumente word deur die kantoor van die federale register ondersoek vir wettige toereikendheid van die gesig en 'n geverifieerde handtekening. 
Artikel vyf eindig deur sekere klousules in die nuwe regeringsraamwerk te beskerm teen verandering. Artikel een, afdeling 9, klousule 1, verhoed dat die Kongres enige wet kan aanneem wat die invoer van slawe na die Verenigde State voor 1808 sou beperk, plus die vierde klousule uit dieselfde afdeling, wat die grondwetlike reël herhaal dat direkte belasting toegedeel moet word volgens aan staatsbevolkings. Hierdie klousules was uitdruklik beskerm teen grondwetlike wysigings voor 1808. Op 1 Januarie 1808, die eerste dag waarop dit toegelaat is, het die Kongres wetgewing goedgekeur wat die invoer van slawe in die land verbied. Op 3 Februarie 1913, met bekragtiging van die Sestiende Wysiging, het die Kongres die gesag gekry om 'n inkomstebelasting te hef sonder om dit onder die state te verdeel of op die Amerikaanse sensus te baseer. Die derde tekstueel gevestigde bepaling is artikel een, afdeling 3, klousules 1, wat voorsiening maak vir gelyke verteenwoordiging van die state in die senaat. Die skild wat hierdie klousule teen die wysigingsproses beskerm ("geen staat sonder sy toestemming word van sy gelyke stemreg in die senaat ontneem nie") is minder absoluut, maar dit is permanent.
Artikel VI stel die Grondwet en alle federale wette en verdrae van die Verenigde State daarvolgens vas as die hoogste wet van die land, en dat "die regters in elke staat daardeur gebonde is, alles in die wette of grondwette ten spyte van enige staat. " Dit bekragtig die nasionale skuld wat ingevolge die Konfederasie geskep is, en vereis dat alle federale en staatswetgewers, amptenare en regters 'n eed of verklaring aflê om die Grondwet te ondersteun. Dit beteken dat die state se grondwette en wette nie in stryd moet wees met die wette van die federale grondwet nie en dat staatsregters in geval van konflik wetlik verplig is om die federale wette en grondwette te eerbiedig bo die van enige staat. In artikel ses word ook gesê dat "geen godsdienstige toets ooit vereis moet word as 'n kwalifikasie vir enige kantoor of openbare trust onder die Verenigde State nie."
Artikel VII beskryf die proses om die voorgestelde nuwe regeringsraamwerk vas te stel. In afwagting dat die invloed van baie staatspolitici Antifederalisties sou wees, het afgevaardigdes van die Philadelphia -konvensie voorsiening gemaak vir bekragtiging van die Grondwet deur volksverkose bekragtigingskonvensies in elke staat. Die konvensiemetode het dit ook moontlik gemaak dat regters, ministers en ander wat nie in aanmerking kom om in staatswetgewers te dien nie, tot 'n konvensie verkies kan word. Die afgevaardigdes het vermoed dat Rhode Island ten minste nie sou bekragtig nie en besluit dat die Grondwet in werking tree sodra nege state (twee derdes afgerond) bekragtig word.  Nadat dit deur hierdie minimum aantal state bekragtig is, word verwag dat die voorgestelde grondwet sou word hierdie Grondwet tussen die nege of meer wat onderteken het. Dit dek nie die vier of minder state wat moontlik nie onderteken het nie. 
Die ondertekening van die Amerikaanse grondwet het op 17 September 1787 plaasgevind toe 39 afgevaardigdes van die konstitusionele konvensie die grondwet onderskryf wat tydens die konvensie geskep is. Benewens handtekeninge, bevat hierdie afsluiting, die eskatocol van die Grondwet, 'n kort verklaring dat die afgevaardigdes se werk suksesvol afgehandel is en dat diegene wie se handtekeninge daarop verskyn, die finale dokument onderskryf. 'N Verklaring waarin die aanvaarding van die dokument deur die teenwoordige state uitgespreek word, 'n formele datering van die aanneming daarvan en die handtekeninge van diegene wat dit onderskryf. Boonop het die sekretaris van die konvensie, William Jackson, 'n nota bygevoeg om vier wysigings met die hand aan die finale dokument te verifieer, en die nota onderteken om die geldigheid daarvan te bevestig. 
Die taal van die slotaanvaarding, wat deur Gouverneur Morris bedink is en deur Benjamin Franklin aan die byeenkoms voorgelê is, is doelbewus dubbelsinnig gemaak in die hoop om die stemme van afwykende afgevaardigdes te wen. Voorstanders vir die nuwe regeringsraamwerk, wat besef het hoe moeilik dit is om toestemming te verkry van die state wat nodig is om dit in werking te stel, was gretig om die eenparige steun van die afvaardigings van elke staat te verkry. Daar is gevrees dat baie van die afgevaardigdes sou weier om hul individuele toestemming tot die Grondwet te gee. Dus, sodat die optrede van die konvensie eenparig sou blyk, het die formule, In konvensie gedoen met die eenparige toestemming van die teenwoordige state. bedink is. 
Die dokument is gedateer: "die sewentiende dag van September in die jaar van ons Heer" 1787, en "van die onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika die twaalfde." Hierdie tweeledige tydperk dateer die grondwet in die konteks van die godsdienstige tradisies van die Westerse beskawing en plaas dit terselfdertyd in verband met die regime-beginsels wat in die Onafhanklikheidsverklaring verkondig is. Hierdie dubbele verwysing kan ook gevind word in die Statute van die Konfederasie en die Noordwestelike Ordonnansie. 
Die slot -goedkeuring dien slegs vir 'n verifikasiefunksie. Dit ken geen bevoegdhede toe aan die federale regering nie, en bied ook geen beperkinge op die optrede van die regering nie. Dit verskaf egter noodsaaklike dokumentasie van die geldigheid van die Grondwet, 'n verklaring van "Dit is waarop ooreengekom is." Dit teken aan wie die Grondwet onderteken het, en wanneer en waar.
Die prosedure vir die wysiging van die Grondwet word uiteengesit in artikel vyf (sien hierbo). Die argivaris van die Verenigde State hou toesig oor die proses. Tussen 1949 en 1985 is dit onder toesig van die administrateur van Algemene Dienste, en voor dit deur die staatsekretaris. 
Ingevolge artikel vyf moet 'n voorstel vir 'n wysiging deur die kongres of deur 'n nasionale konvensie aanvaar word, maar vanaf 2020 [update] het alle wysigings deur die kongres gegaan.  Die voorstel moet twee derdes van die stemme van beide huise ontvang om voort te gaan. Dit word as 'n gesamentlike besluit aangeneem, maar word nie voorgelê aan die president nie, wat geen rol in die proses speel nie. In plaas daarvan word dit deurgegee aan die kantoor van die federale register, wat dit in 'n strokie -wetformaat kopieer en aan die state voorlê.  Die kongres besluit of die voorstel in die staatswetgewer of deur 'n staatsbekragtigingskonvensie bekragtig moet word. Tot op hede is alle wysigings deur die staatswetgewers bekragtig, behalwe een, die een-en-twintigste wysiging. 
'N Voorgestelde wysiging word 'n werkende deel van die Grondwet sodra dit deur driekwart van die State (tans 38 van die 50 state) bekragtig word. Daar is geen verdere stap nie. Die teks vereis geen bykomende optrede deur die kongres of iemand anders na bekragtiging deur die vereiste aantal state nie.  As die kantoor van die federale register verifieer dat dit die vereiste aantal geverifieerde bekragtigingsdokumente ontvang het, stel dit 'n formele proklamasie op vir die argivaris om te bevestig dat die wysiging geldig is en deel geword het van die regeringsraamwerk van die land. . Hierdie sertifisering word gepubliseer in die Federale register en Groot statute van die Verenigde State en dien as amptelike kennisgewing aan die kongres en die land dat die bekragtigingsproses suksesvol afgehandel is. 
Die Grondwet het sewe en twintig wysigings. Struktureel bly die oorspronklike teks van die Grondwet en alle vorige wysigings onaangeraak. Die presedent vir hierdie praktyk was in 1789, toe die Kongres die eerste verskeie grondwetlike wysigings oorweeg en voorgestel het. Hieronder staan ​​wysigings 1–10 gesamentlik die Handves van Regte, en wysigings 13–15 staan ​​bekend as die heropbou -wysigings. Met die uitsondering van die sewe en twintigste wysiging, wat 202 jaar, 225 dae by die state hangende was, was die langste hangende wysiging wat suksesvol bekragtig is, die tweede en twintigste wysiging, wat 3 jaar en 343 dae geneem het. Die ses en twintigste wysiging is in die kortste tyd, 100 dae, bekragtig. Die gemiddelde bekragtigingstyd vir die eerste ses-en-twintig wysigings was 1 jaar, 252 dae vir al sewe-en-twintig, 9 jaar, 48 dae.
Vryheidsbeskerming (wysigings 1, 2 en 3)
Die eerste wysiging (1791) verbied die kongres om die uitoefening van sekere individuele vryhede te belemmer: godsdiensvryheid, spraakvryheid, persvryheid, vergaderingsvryheid en reg op petisie. Die gratis oefeningsklousule waarborg 'n persoon se reg om te hou watter godsdienstige oortuigings hulle ook al wil, en om hierdie oortuiging vrylik uit te oefen, en die totstandkomingsklousule verhinder die federale regering om 'n amptelike nasionale kerk te stig of een stel godsdienstige oortuigings bo 'n ander te bevoordeel. Die wysiging waarborg 'n individu se reg om uiting te gee aan en blootgestel te word aan 'n wye verskeidenheid menings en sienings. Dit was bedoel om vrye uitruil van idees te verseker, selfs ongewilde. Dit waarborg ook die reg van 'n individu om fisies bymekaar te kom of in groepe te verkeer vir ekonomiese, politieke of godsdienstige doeleindes. Boonop waarborg dit 'n individu se reg om 'n versoekskrif aan die regering te rig vir griewe. 
Die tweede wysiging (1791) beskerm die reg van individue   om wapens te hou en te dra.     Alhoewel die Hooggeregshof beslis het dat hierdie reg van toepassing is op individue, nie net op kollektiewe milisies nie, het dit ook beslis dat die regering die vervaardiging, eienaarskap en verkoop van vuurwapens of ander wapens.   Versoek deur verskeie state tydens die grondwetlike bekragtigingsdebatte, weerspieël die wysiging die langdurige wrok oor die wydverspreide pogings van die Britte om die koloniste se vuurwapens tydens die uitbreek van die Revolusionêre Oorlog in beslag te neem. Patrick Henry het retories gevra: sal ons sterker wees, "as ons heeltemal ontwapen is en wanneer 'n Britse garde in elke huis gestasioneer sal wees?" 
Die derde wysiging (1791) verbied die federale regering om individue te dwing om tydens vredestyd huisvesting aan soldate in hul huise te bied. Die wysiging, wat deur verskeie state aangevra is tydens die grondwetlike bekragtigingsdebatte, weerspieël die voortslepende wrok oor die kwarteringswette wat die Britse parlement tydens die Revolusionêre Oorlog aangeneem het, wat Britse soldate in staat gestel het om huise vir eie gebruik oor te neem. 
Beskerming van geregtigheid (wysigings 4, 5, 6, 7 en 8)
Die vierde wysiging (1791) beskerm mense teen onredelike soektogte en beslaglegging op self of eiendom deur regeringsamptenare. 'N Soektog kan alles beteken, van 'n ondersoek deur 'n polisiebeampte of tot 'n eis om 'n bloedtoets tot 'n deursoeking van 'n individu se huis of motor. 'N Beslaglegging vind plaas wanneer die regering beheer neem van 'n individu of iets in sy of haar besit. Artikels wat gereeld in beslag geneem word, word as bewys gebruik wanneer die individu van 'n misdaad aangekla word. Dit stel ook sekere beperkings op die polisie wat 'n misdaad ondersoek en verhoed die gebruik van onwettig verkryde bewyse tydens die verhoor. 
Die vyfde wysiging (1791) stel die vereiste vas dat 'n verhoor vir 'n groot misdaad eers kan begin nadat 'n aanklag deur 'n groot jurie ingedien is, individue beskerm teen dubbele gevaar, verhoor word en die gevaar loop om meer as een keer gestraf te word. Dieselfde kriminele daad verbied straf sonder behoorlike regsproses, en beskerm individue sodoende teen gevangenisstraf sonder billike prosedures, en bepaal dat 'n beskuldigde nie verplig moet word om inligting wat aan die polisie, aanklaer, regter of jurie blootgelê kan word, te beskuldig of te gebruik nie teen hom of haar in die hof. Die vyfde wysiging verbied ook die regering om privaat eiendom vir openbare gebruik te neem sonder 'net vergoeding', die basis van die vooraanstaande domein in die Verenigde State. 
Die sesde wysiging (1791) bied verskeie beskerming en regte aan 'n individu wat van 'n misdaad beskuldig word. Die beskuldigde het die reg op 'n regverdige en spoedige verhoor deur 'n plaaslike en onpartydige jurie. 'N Persoon het ook die reg op 'n openbare verhoor. Hierdie reg beskerm verweerders teen geheime verrigtinge wat misbruik van die regstelsel kan aanmoedig, en dien om die publiek op hoogte te hou. Hierdie wysiging waarborg ook 'n reg op regsadviseur as hy van 'n misdaad beskuldig word, waarborg dat die beskuldigde kan vereis dat getuies die verhoor bywoon en in die teenwoordigheid van die beskuldigde getuig, en waarborg die beskuldigde die reg om die aanklagte teen hulle te ken. In 1966 het die Hooggeregshof beslis dat, met die vyfde wysiging, hierdie wysiging vereis wat bekend staan ​​as die Miranda waarskuwing. 
Die sewende wysiging (1791) brei die reg op 'n jurieverhoor uit tot federale siviele sake, en belemmer howe om die feitelike bevindings van 'n jurie omver te werp. Alhoewel die sewende wysiging self sê dat dit beperk is tot 'suit at common law', wat beteken dat sake onder die Engelse reg 'n jurie veroorsaak het, is gevind dat die wysiging van toepassing is op regsgedinge wat soortgelyk is aan die ou common law -sake. Die reg op 'n jurieverhoor is byvoorbeeld van toepassing op sake wat onder federale wette gebring word wat ras- of geslagsdiskriminasie in behuising of werk verbied. Dit is belangrik dat hierdie wysiging die reg op 'n jurieverhoor slegs in die federale hof waarborg, nie in die staatshof nie. 
Die agtste wysiging (1791) beskerm mense teen borgtog of boetes wat so hoog is dat dit onmoontlik is vir almal behalwe die rykste beskuldigdes om te betaal, en beskerm mense ook teen wrede en ongewone straf.Alhoewel hierdie frase oorspronklik bedoel was om sekere gruwelike strafmetodes te verbied, is dit oor die jare uitgebrei om te beskerm teen strawwe wat uiters onevenredig of te streng is vir die spesifieke misdaad. Hierdie bepaling is ook gebruik om gevangenisvoorwaardes uit te daag, soos uiters onhigiëniese selle, oorbevolking, onvoldoende mediese sorg en doelbewuste versuim van amptenare om gevangenes teen mekaar te beskerm. 
Ongenoemde regte en voorbehoude bevoegdhede (wysigings 9 en 10)
Die negende wysiging (1791) verklaar dat individue behalwe dié wat in die Grondwet genoem word, ook ander fundamentele regte het. Tydens die grondwetlike bekragtigingsdebatte het Anti-Federaliste aangevoer dat 'n Handves van Regte bygevoeg moet word. Die federaliste het dit teengestaan ​​op grond daarvan dat 'n lys noodwendig onvolledig sou wees, maar dat dit eksplisiet en uitputtend sou wees, en sodoende die mag van die federale regering by implikasie sou vergroot. Die anti-federaliste het volgehou, en verskeie staatsbekragtigingskonvensies het geweier om die Grondwet te bekragtig sonder 'n meer spesifieke lys beskerming, sodat die eerste kongres bygevoeg het wat die negende wysiging as 'n kompromie geword het. Omdat die regte wat deur die negende wysiging beskerm word, nie gespesifiseer word nie, word daar na hulle verwys as 'ongenoem'. Die Hooggeregshof het bevind dat ongenoemde regte belangrike regte insluit, soos die reg om te reis, die reg om te stem, die reg op privaatheid en die reg om belangrike besluite te neem oor u gesondheidsorg of liggaam. 
Die tiende wysiging (1791) is ingesluit in die Handves van Regte om die magsbalans tussen die federale regering en die state verder te definieer. Die wysiging lui dat die federale regering slegs die bevoegdhede het wat spesifiek deur die Grondwet verleen is. Hierdie bevoegdhede sluit in die bevoegdheid om oorlog te verklaar, belasting in te vorder, om sake -aktiwiteite tussen ander state te reguleer en ander wat in die artikels of in daaropvolgende grondwetlike wysigings verskyn. Elke bevoegdheid wat nie gelys is nie, word volgens die tiende wysiging aan die state of die mense oorgelaat. Alhoewel daar geen spesifieke lys is van wat hierdie 'voorbehoude bevoegdhede' kan wees nie, het die Hooggeregshof beslis dat wette wat gesinsverhoudinge, handel binne 'n staat se eie grense en plaaslike wetstoepassingsaktiwiteite beïnvloed, een van die is wat spesifiek vir die state of die mense. 
Regeringsgesag (wysigings 11, 16, 18 en 21)
Die elfde wysiging (1795) verbied die federale howe spesifiek om sake te verhoor waarin 'n staat deur 'n individu uit 'n ander staat of 'n ander land gedagvaar word, en dus tot die staat se soewereine immuniteitsbeskerming teen sekere soorte regsaanspreeklikheid. Artikel drie, afdeling 2, klousule 1, is geraak deur hierdie wysiging, wat ook die beslissing van die Hooggeregshof in Chisholm v. Georgia (1793).  
Die sestiende wysiging (1913) verwyder die bestaande grondwetlike beperkings wat die kongres se bevoegdheid beperk het om belasting op inkomste te hef en in te vorder. Die verdelingsbeperkings wat in artikel 1, afdeling 9, klousule 4 uiteengesit word, is spesifiek verwyder deur hierdie wysiging, wat ook 'n uitspraak van die hooggeregshof van 1895 omvergewerp het in Pollock v. Farmers 'Loan & amp. Trust Co., wat 'n federale inkomstebelasting op huurgeld, dividende en rente ongrondwetlik verklaar het. Hierdie wysiging het die basis geword vir alle daaropvolgende federale wetgewing oor inkomstebelasting en het die omvang van federale belasting en uitgawes in die daaropvolgende jare aansienlik uitgebrei. 
Die agtiende wysiging (1919) verbied die vervaardiging, vervoer en verkoop van alkoholiese drank landwyd. Dit het die Kongres ook gemagtig om wetgewing in te stel wat hierdie verbod afdwing. Voorstanders, wat aangeneem is op aandrang van 'n nasionale matigheidsbeweging, was van mening dat die gebruik van alkohol roekeloos en vernietigend is en dat die verbod misdaad en korrupsie sal verminder, sosiale probleme sal oplos, die behoefte aan welsyn en gevangenisse sal verminder en die gesondheid van alle Amerikaners sal verbeter. Tydens die verbod word geraam dat alkoholverbruik en sterftes wat verband hou met alkohol dramaties afgeneem het. Maar die verbod het ander, meer negatiewe gevolge gehad. Die wysiging het die winsgewende alkoholonderneming ondergronds gedryf, wat aanleiding gegee het tot 'n groot en deurdringende swart mark. Boonop het die verbod minagting vir die wet aangemoedig en die georganiseerde misdaad versterk. Die verbod het in 1933 tot 'n einde gekom toe hierdie wysiging herroep is. 
Die een-en-twintigste wysiging (1933) herroep die agtiende wysiging en gee die regulering van alkohol aan die state terug. Elke staat stel sy eie reëls vir die verkoop en invoer van alkohol, insluitend die drinkouderdom. Omdat 'n federale wet federale fondse verskaf aan state wat die verkoop van alkohol aan minderjariges onder die ouderdom van 21 jaar verbied, het al vyftig state hul drinkouderdom daar gestel. Reëls oor hoe alkohol verkoop word, verskil baie van staat tot staat. 
Beskerming van burgerregte (wysigings 13, 14, 15, 19, 23, 24 en 26)
Die dertiende wysiging (1865) het slawerny en onwillekeurige diensbaarheid afgeskaf, behalwe as straf vir 'n misdaad, en die kongres gemagtig om afskaffing af te dwing. Alhoewel miljoene slawe deur die Emancipation Proclamation van 1863 vry verklaar is, was hul status na die burgeroorlog onduidelik, net soos die status van ander miljoene.  Die kongres het bedoel dat die dertiende wysiging 'n verkondiging van vryheid sou wees vir alle slawe in die hele land en om die kwessie van emansipasie van die politiek af te neem. Hierdie wysiging het verskeie van die oorspronklike dele van die grondwet ondoeltreffend gemaak of ontken. 
Die veertiende wysiging (1868) verleen die burgerskap van die Verenigde State aan voormalige slawe en aan alle persone wat "onder die jurisdiksie van die VSA" is. Dit bevat ook drie nuwe perke vir staatsmag: 'n staat mag nie 'n burger se voorregte skend nie, of immuniteit mag geen persoon lewens, vryheid of eiendom ontneem sonder behoorlike regsproses nie en moet alle persone gelyke beskerming van die wette waarborg. Hierdie beperkings het die beskerming van die Grondwet dramaties uitgebrei. Hierdie wysiging maak, volgens die Hooggeregshof se Doktrine van Oprigting, die meeste bepalings van die Handves van Regte ook van toepassing op staats- en plaaslike regerings. Dit het die wyse van verdeling van verteenwoordigers in artikel 1, afdeling 2, klousule 3, vervang en ook die beslissing van die Hooggeregshof in Dred Scott v. Sandford (1857). 
Die vyftiende wysiging (1870) verbied die gebruik van ras, kleur of vorige serwituutvoorwaarde om te bepaal watter burgers mag stem. Met die laaste van die drie wysigings na die heropbou van die burgeroorlog, het dit probeer om een ​​van die belangrikste oorblyfsels van slawerny af te skaf en om die burgerregte en vryhede van voormalige slawe te bevorder. 
Die negentiende wysiging (1920) verbied die regering om vroue die stemreg op dieselfde voorwaardes as mans te weier. Voordat die wysiging aangeneem is, het slegs 'n paar state vroue toegelaat om te stem en hul amp te beklee. 
Die twintigste derde wysiging (1961) brei die stemreg uit tydens presidentsverkiesings tot burgers wat in die distrik Columbia woonagtig is deur die distriksverkiesers in die kieskollege toe te staan, asof dit 'n staat is. By die eerste vestiging in 1800 as die hoofstad van die land, het die District of Columbia se vyfduisend inwoners nie 'n plaaslike regering of stemreg gehad by federale verkiesings nie. Teen 1960 het die bevolking van die distrik gegroei tot meer as 760,000. 
Die vier-en-twintig wysiging (1964) verbied 'n meningspeilbelasting om te stem. Alhoewel die verloop van die dertiende, veertiende en vyftiende wysigings gehelp het om baie van die diskriminerende wette uit slawerny te verwyder, het dit nie alle vorme van diskriminasie uit die weg geruim nie. Saam met geletterdheidstoetse en permanente verblyfvereistes, is meningspeilings gebruik om burgers met 'n lae inkomste (hoofsaaklik Afro-Amerikaanse) te weerhou om aan verkiesings deel te neem. Die hooggeregshof het sedertdien hierdie diskriminerende maatreëls geskrap en demokratiese deelname vir almal oopgemaak. 
Die ses en twintigste wysiging (1971) verbied die regering om die reg van burgers van die Verenigde State, agtien jaar of ouer, te weier om weens ouderdom te stem. Die strewe om die stemmingsouderdom te verlaag, is grootliks gedryf deur die breër studente -aktivisme -beweging wat teen die Viëtnam -oorlog protesteer. Dit het sterk geword na die uitspraak van die Hooggeregshof in Oregon teen Mitchell (1970). 
Regeringsprosesse en -prosedures (wysigings 12, 17, 20, 22, 25 en 27)
Die twaalfde wysiging (1804) verander die manier waarop die kieskollege die president en vise -president kies. Dit bepaal dat elke kieser 'n duidelike stem vir president en vise -president moet uitbring, in plaas van twee stemme vir president. Dit stel ook voor dat die president en vise -president nie uit dieselfde staat moet kom nie. Artikel II, afdeling 1, klousule 3 word vervang deur hierdie wysiging, wat ook die geskiktheidsvereistes om president te word tot die vise -president uitbrei. 
Die sewentiende wysiging (1913) verander die manier waarop senatore verkies word. Dit bepaal dat senatore deur direkte volksstem verkies moet word. Die wysiging vervang die artikel 1, afdeling 2, klousules 1 en 2, waaronder die twee senatore uit elke staat deur die staatswetgewer verkies is. Dit stel ook staatswetgewers in staat om hul goewerneurs toe te laat om tydelike aanstellings te maak totdat 'n spesiale verkiesing gehou kan word. 
Die twintigste wysiging (1933) verander die datum waarop 'n nuwe president, vise -president en kongres hul pos neem, en verkort sodoende die tyd tussen verkiesingsdag en die begin van die presidensiële, vise -presidensiële en kongresperiode.  Die Grondwet het oorspronklik bepaal dat die jaarvergadering op die eerste Maandag in Desember sou plaasvind, tensy die wet anders bepaal. Dit het beteken dat, toe 'n nuwe kongres in November verkies is, dit eers in die daaropvolgende Maart in werking getree het, met 'n "lame duck" -kongres wat intussen byeen was. Deur die begin van die nuwe termyn van die president van 4 Maart tot 20 Januarie (en in die geval van die kongres tot 3 Januarie) te verskuif, het voorstanders gehoop om 'n einde te maak aan kreupele eendessessies, terwyl 'n vinniger oorgang vir die nuwe administrasie en wetgewers. 
Die Tweede-en-twintigste wysiging (1951) beperk 'n verkose president tot twee ampstermyne, altesaam agt jaar. Onder sommige omstandighede is dit egter moontlik dat 'n individu langer as agt jaar kan dien. Alhoewel niks in die oorspronklike regeringsraamwerk beperk het tot hoeveel presidensiële ampstermyne 'n mens kan dien nie, wou die eerste president van die land, George Washington, nie vir 'n derde termyn verkies nie, wat daarop dui dat twee termyne van vier jaar genoeg is vir enige president. Hierdie presedent het 'n ongeskrewe reël van die presidentskap gebly totdat dit verbreek is deur Franklin D. Roosevelt, wat tot 'n derde termyn verkies is as president 1940 en in 1944 tot 'n vierde. 
Die vyf-en-twintigste wysiging (1967) verduidelik wat gebeur met die dood, verwydering of bedanking van die president of vise-president en hoe die presidensie tydelik vervul word as die president ongeskik raak en nie die verantwoordelikhede van die amp kan nakom nie. Dit vervang die dubbelsinnige opvolgingsreël in artikel II, afdeling 1, klousule 6. Daar is sedert 1789 by verskeie geleenthede 'n konkrete opvolgingsplan nodig. Maar vir bykans 20% van die Amerikaanse geskiedenis was daar geen vise -president in die amp nie die presidentskap kan aanvaar. 
Die sewe en twintigste wysiging (1992) verhinder lede van die kongres om hulself tydens die huidige sitting salarisverhogings toe te staan. Enige verhogings wat aangeneem word, moet in werking tree tydens die volgende kongresessie. Sy voorstanders was van mening dat die federale wetgewers meer versigtig sal wees met die verhoging van die kongresloon as hulle geen persoonlike belang by die stemming het nie. Artikel 1, afdeling 6, klousule 1, word geraak deur hierdie wysiging, wat meer as twee eeue lank hangende was, aangesien dit geen tydsbeperking vir bekragtiging bevat nie. 
Gesamentlik stel lede van die Huis en die Senaat tipies ongeveer 150 wysigings voor gedurende elke termyn van twee jaar van die kongres.  Die meeste kom egter nooit uit die kongreskomitees waarin hulle voorgestel is nie, en slegs 'n fraksie van diegene wat wel genoeg steun kry om die goedkeuring van die kongres te wen om werklik deur die grondwetlike bekragtigingsproses te gaan.
Ses wysigings wat deur die kongres goedgekeur is en aan die state voorgestel is vir oorweging, is nie deur die vereiste aantal state bekragtig om deel van die Grondwet te word nie. Vier hiervan is tegnies nog hangende, aangesien die kongres nie 'n tydsbeperking gestel het nie (sien ook Coleman teen Miller) vir hul bekragtiging. Die ander twee is nie meer hangende nie, want beide het 'n tydsbeperking gehad en in beide gevalle het die tydperk wat vir hul bekragtiging vasgestel is, verstryk.
Die wysiging van die verdeling van die kongres (voorgestel 1789) sou, indien dit bekragtig word, 'n formule daarstel vir die bepaling van die gepaste grootte van die Huis van Verteenwoordigers en die gepaste verdeling van verteenwoordigers onder die state na elke grondwetlike mandaat van die tienjarige sensus. Teen die tyd dat dit na die state gestuur is vir bekragtiging, sou 'n positiewe stemming deur tien state hierdie wysiging in werking gestel het. In 1791 en 1792, toe Vermont en Kentucky by die Unie aangesluit het, het die getal tot twaalf gestyg. Die wysiging bly dus 'n staat van die aantal wat nodig is om deel van die Grondwet te word. Geen bykomende state het hierdie wysiging sedertdien bekragtig nie. Om vandag deel van die Grondwet te word, sou ratifikasie met nog sewe-en-twintig nodig wees. Die verdelingswet van 1792 verdeel die Huis van Verteenwoordigers teen 33 000 persone per verteenwoordiger as gevolg van die sensus van 1790. Herverdeling is sedertdien deur statute uitgevoer.
Die wysiging van die titel van edelheid (voorgestel 1810) sou, indien dit bekragtig word, die burgerskap van die Verenigde State ontneem van enige burger wat 'n adellike titel van 'n vreemde land aanvaar het. Toe dit aan die state voorgelê is, was dertien state se bekragtiging nodig om deel te kon word van die Grondwet, elf het dit vroeg in 1812 gedoen. Maar met die toevoeging van Louisiana tot die Unie daardie jaar (30 April 1812) was die ratifikasie -drempel gestyg tot veertien. Toe New Hampshire dit dus in Desember 1812 bekragtig het, het die wysiging weer binne twee state van bekragtiging gekom. Geen bykomende state het hierdie wysiging sedertdien bekragtig nie. Om vandag deel van die Grondwet te word, sou ratifikasie met nog ses-en-twintig nodig wees.
Die Corwin -wysiging (voorgestel 1861) sou, indien dit bekragtig word, 'binnelandse instellings' van die state (wat in 1861 slawerny ingesluit het) beskerm teen die grondwetlike wysigingsproses en teen afskaffing of inmenging deur die kongres. Hierdie voorstel was een van die verskeie maatreëls wat die Kongres oorweeg het in 'n uiteindelik onsuksesvolle poging om die afskeidende state terug te lok in die Unie en om grensslawe te lok om te bly.  Vyf state het die wysiging in die vroeë 1860's bekragtig, maar sedertdien het geen een daarvan gewysig nie. Om vandag deel van die Grondwet te word, sou ratifikasie deur 'n bykomende 33 state vereis word. Die onderwerp van hierdie voorstel is vervolgens aangespreek deur die dertiende wysiging van 1865, wat slawerny afgeskaf het.
Die wysiging van kinderarbeid (voorgestel 1924) sou, indien dit bekragtig word, die Kongres spesifiek magtig om arbeid van persone jonger as agtien jaar te beperk, te reguleer en te verbied. Die wysiging is voorgestel in reaksie op die uitsprake van die Hooggeregshof in Hammer v. Dagenhart (1918) en Bailey v. Drexel Furniture Co. (1922) wat die federale wette wat goedere wat deur werknemers onder die ouderdom van 14 en 16 jaar oud is, ongrondwetlik reguleer en belas, is volgens die wet. Toe dit aan die state voorgelê is, was dit nodig om 36 lande te bekragtig om deel te kon word van die Grondwet, aangesien daar agt en veertig state was. Agt-en-twintig het die wysiging vroeg in 1937 bekragtig, maar sedertdien het niemand dit gedoen nie. Om vandag deel van die Grondwet te word, sou ratifikasie met 'n bykomende tien nodig wees.  'n Federale statuut wat 25 Junie 1938 goedgekeur is, het die indiensneming van persone onder 16 of 18 jaar by interstaatlike handel gereguleer. Die Hooggeregshof, met eenparige stemme in Verenigde State v. Darby Lumber Co. (1941), het hierdie wet grondwetlik gevind, wat effektief omgeslaan het Hammer v. Dagenhart. As gevolg van hierdie ontwikkeling het die beweging wat die wysiging aandring, afgehandel. 
Die wysiging van gelyke regte (voorgestel 1972) sou die ontneming van gelykheid van regte (diskriminasie) deur die federale of staatsregerings weens seks verbied het. Die wysiging is aanvanklik 'n tydperk van bekragtiging van sewe jaar geplaas, maar toe die sperdatum nader, het die kongres 'n verlenging van drie jaar toegestaan. Vyf en dertig state het die voorgestelde wysiging voor die oorspronklike sperdatum bekragtig, drie minder as die getal wat nodig is om dit te implementeer (vyf van hulle het later gestem om hul bekragtiging te herroep). Geen verdere state het die wysiging binne die verlengde sperdatum bekragtig nie. In 2017 het Nevada die eerste staat geword wat die ERA bekragtig het na die verstryking van albei sperdatums,  gevolg deur Illinois in 2018,  en Virginia in 2020,   wat na bewering die aantal bekragtigings op 38 te staan ​​gebring het Kenners en advokate het egter regsonsekerheid erken oor die gevolge van hierdie bekragtiging weens die verstreke sperdatums en die beweerde herroepings van die vyf state. [h]
Nie meer hangende nie
Die wysiging van die District of Columbia stemreg (voorgestel 1978) sou die District of Columbia volle verteenwoordiging in die Amerikaanse kongres verleen het asof dit 'n staat was, die drie-en-twintig wysiging herroep, die distriks onvoorwaardelike stemreg verleen en toegelaat het sy deelname aan die proses waardeur die Grondwet gewysig word. Die wysiging is 'n tydperk van sewe jaar vir bekragtiging geplaas. Sestien state bekragtig die wysiging (twee en twintig minder as die getal wat nodig is om dit te implementeer) voor die sperdatum, en dit kon dus nie aanvaar word nie.
Die manier waarop die Grondwet verstaan ​​word, word beïnvloed deur hofbeslissings, veral die van die Hooggeregshof. Daar word na hierdie besluite verwys as presedente. Geregtelike hersiening is die bevoegdheid van die hof om federale wetgewing, federale uitvoerende gesag en alle staatsdepartemente van die regering te ondersoek, om hul grondwetlikheid te bepaal en om hulle te skrap as dit ongrondwetlik bevind word.
Geregtelike hersiening bevat die bevoegdheid van die Hof om die betekenis van die Grondwet te verduidelik soos dit van toepassing is op spesifieke sake. Deur die jare heen het hofbeslissings oor kwessies wat wissel van die regering se regulering van radio en televisie tot die regte van die beskuldigdes in strafsake die manier waarop baie grondwetlike klousules geïnterpreteer word, verander sonder om die werklike teks van die Grondwet te wysig.
Wetgewing is uitgevaardig om die Grondwet te implementeer, of om die implementering aan te pas by veranderende omstandighede, verbreed en op subtiele maniere die betekenis wat aan die woorde van die Grondwet gegee word, verander. Tot dusver het die reëls en regulasies van die vele federale uitvoerende agentskappe 'n soortgelyke effek. As 'n optrede van die kongres of die agentskappe betwis word, is dit egter die hofstelsel wat uiteindelik besluit of hierdie optrede onder die Grondwet toelaatbaar is.
Die Hooggeregshof het aangedui dat die dekking daarvan onherroeplik is sodra die Grondwet tot 'n gebied (deur die Kongres of die howe) uitgebrei is. Om te glo dat die politieke takke die Grondwet na willekeur kan aan- of uitskakel, sal lei tot 'n regime waarin hulle, nie hierdie hof nie, sê "wat die wet is". [i]
Omvang en teorie
Howe wat deur die Grondwet ingestel is, kan die regering onder die Grondwet, die hoogste wet van die land, reguleer. Eerstens het hulle jurisdiksie oor optrede deur 'n regerings- en staatsreg. Tweedens kan federale howe beslis of gekoördineerde takke van die nasionale regering aan die Grondwet voldoen. Tot in die twintigste eeu was die Hooggeregshof van die Verenigde State moontlik die enigste hooggeregshof ter wêreld wat 'n hof gebruik het vir grondwetlike interpretasie van die fundamentele reg, en ander is gewoonlik afhanklik van hul nasionale wetgewer. 
Die basiese teorie van American Judicial review word deur konstitusionele regsgeleerdes en historici soos volg opgesom: die geskrewe Grondwet is fundamentele reg. Dit kan slegs verander deur 'n buitengewone wetgewende proses van nasionale voorstel, dan deur die staat bekragtig. Die bevoegdhede van alle departemente is beperk tot opgesomde toelaes wat in die Grondwet voorkom. Van howe word verwag (a) om bepalings van die Grondwet as die hoogste wet van die land af te dwing, en (b) om te weier om enigiets wat in stryd daarmee is, af te dwing. 
In konvensie. Wat die geregtelike hersiening en die kongres betref, het die eerste voorstelle van Madison (Va) en Wilson (Pa) 'n veto van die hoogste hof vereis oor nasionale wetgewing. Hierin lyk dit soos die stelsel in New York, waar die Grondwet van 1777 'n "Raad van Hersiening" deur die Goewerneur en Regters van die Hooggeregshof van die Staat gevra het. Die raad sou hersien en op 'n manier veto stel teen wetgewing wat die gees van die Grondwet skend voordat dit in werking tree. Die voorstel van die nasionalis in die konvensie is drie keer verslaan en vervang deur 'n presidensiële veto met die oorgang van die kongres. Geregtelike hersiening berus op die jurisdiksie gesag in artikel III en die oppergesagsklousule. 
Die regverdiging vir geregtelike hersiening moet uitdruklik gevind word in die openbare bekragtigings wat in die state gehou word en in hul koerante berig word. John Marshall in Virginia, James Wilson in Pennsylvania en Oliver Ellsworth van Connecticut het almal aangevoer vir die hooggeregshof se geregtelike hersiening van staatswetgewers. In Federalist nr. 78 pleit Alexander Hamilton die leerstelling van 'n geskrewe dokument wat as 'n beter verordening van die mense beskou word. '' N Beperkte grondwet kan in die praktyk op geen ander manier bewaar word nie 'as deur howe wat enige wetgewing wat strydig met die Grondwet is, ongeldig kan verklaar. Die behoud van die volksgesag oor wetgewers berus "veral by regters".  [j]
Die Hooggeregshof het aanvanklik bestaan ​​uit juriste wat intiem verband gehou het met die opstel van die Grondwet en die totstandkoming van die regering as wet. John Jay (New York), 'n mede-outeur van Die federalistiese referate, het die eerste ses jaar as hoofregter gedien. Die tweede en derde hoofregters, Oliver Ellsworth (Connecticut) en John Rutledge (Suid -Carolina), was afgevaardigdes van die konstitusionele konvensie. Washington se reses -aanstelling as hoofregter wat in 1795 gedien het. John Marshall (Virginia), die vierde hoofregter, het in 1788 in die Virginia -bekragtigingskonvensie gedien. vestig die nasie wat die Grondwet begin het. Ander vroeë lede van die Hooggeregshof wat afgevaardigdes van die Konstitusionele Konvensie was, was James Wilson (Pennsylvania) vir tien jaar, John Blair Jr. (Virginia) vir vyf en John Rutledge (South Carolina) vir een jaar as justisie, destyds hoof Geregtigheid in 1795.
Toe John Marshall Oliver Ellsworth in 1801 as hoofregter van die Hooggeregshof volg, is die federale regbank deur die Wet op die Regbank ingestel, maar daar was min sake en minder aansien. "Die lot van geregtelike hersiening was in die hande van die Hooggeregshof self." Die hersiening van staatswetgewing en appèlle van die hooggeregshowe van die staat is verstaan. Maar die Hof se lewe, jurisdiksie oor staatswetgewing was beperk. Die kenmerk van die Marshall Court Barron v. Baltimore was van mening dat die Handves van Regte slegs die federale regering beperk, en nie die state nie. 
In die landmerk Marbury v. Madison in die saak, het die Hooggeregshof sy bevoegdheid tot geregtelike hersiening oor die Handelinge van die Kongres bevestig. Die bevindings was dat Marbury en die ander die reg op hul kommissies as regters in die District of Columbia gehad het. Marshall, wat die mening vir die meerderheid geskryf het, kondig sy ontdekte konflik tussen Artikel 13 van die Wet op Regspleging van 1789 en Artikel III aan. [k]  [l] In hierdie geval was beide die Grondwet en die statutêre wet terselfdertyd van toepassing op die gegewens. Volgens Marshall was "die kern van die geregtelike plig" om te bepaal watter van die twee teenstrydige reëls moet geld. Die Grondwet noem die bevoegdhede van die regbank om sake uit te brei wat "onder die Grondwet" ontstaan. Voorts neem regters 'n grondwetlike eed af om dit as die "hoogste wet van die land" te handhaaf.  Aangesien die Amerikaanse regering, soos dit deur die Grondwet geskep is, 'n beperkte regering is, moes die federale howe die grondwet bo die kongreswet kies as daar 'n konflik was.
'Hierdie argument is deur tyd en praktyk bekragtig.' . In die tagtig jaar na die burgeroorlog tot die Tweede Wêreldoorlog het die hof die kongreswetgewing in 77 sake, gemiddeld amper een per jaar, ongeldig verklaar. 
Iets van 'n krisis het ontstaan ​​toe die Hooggeregshof in 1935 en 1936 twaalf besluite geneem het waarin die Kongreshandelinge met betrekking tot die New Deal ongeldig is. President Franklin D. Roosevelt reageer toe met sy abortiewe 'hofverpakkingsplan'. Ander voorstelle het voorgestel dat 'n meerderheid van die hof die wet van die kongres omkeer, of 'n grondwetlike wysiging om te vereis dat die regters op 'n bepaalde ouderdom volgens die wet moet uittree. Tot dusver het die hooggeregshof se bevoegdheid tot geregtelike hersiening voortgeduur. 
Die mag van geregtelike hersiening kon nie lank in 'n demokrasie behoue ​​gebly het nie, tensy dit "met 'n redelike mate van geregtigheid en met 'n mate van aandag aan die verkiesingsopbrengste was". Die Hooggeregshof het inderdaad 'n stelsel van leer en praktyk ontwikkel wat die bevoegdheid van geregtelike hersiening self beperk. 
Die hof beheer byna al sy sake deur te kies watter sake hy wil oorweeg, volgens die verklaring. Op hierdie manier kan dit menings oor verleentheid of moeilike gevalle vermy. Die Hooggeregshof beperk homself deur self te definieer wat 'n 'regverdige vraag' is. Eerstens is die Hof redelik konsekwent deur te weier om 'advies' te lewer voor die werklike sake. [o] Tweedens word "vriendelike pakke" tussen diegene van dieselfde regsbelang nie oorweeg nie. In die derde plek vereis die Hof 'n "persoonlike belang", nie algemeen beskou nie, en 'n regsbeskermde reg moet onmiddellik bedreig word deur regeringsoptrede. Sake word nie opgeneem as die litigant nie die reg het om te dagvaar nie. Om net die geld te hê om te dagvaar en deur die regering se optrede beseer te word, is nie genoeg nie. 
Hierdie drie prosedurele maniere om sake af te wys, het kritici daartoe gelei dat die Hooggeregshof besluite vertraag deur onnodig aan te dring op tegniese aspekte in hul 'standaarde van geskille'. Hulle sê dat sake onbedagsaam gelaat word, wat in die openbare belang is, met opregte omstredenheid en as gevolg van goeie trou -optrede. "Die Hooggeregshof is nie net 'n geregshof nie, maar 'n hof." 
Die Hooggeregshof balanseer verskeie druk om sy rolle in die nasionale regering te behou. Dit wil 'n gelyke regeringsvertakking wees, maar sy bevele moet afdwingbaar wees. Die hof poog om situasies tot 'n minimum te beperk waar dit hom as die president of die kongres oortref, maar federale beamptes moet aanspreeklik gehou word. Die Hooggeregshof aanvaar die mag om die optrede van die Kongres as ongrondwetlik te verklaar, maar dit beperk self die verloop van grondwetlike vrae.  Maar die hof se leiding oor basiese lewens- en bestuursprobleme in 'n demokrasie is die doeltreffendste wanneer die Amerikaanse politieke lewe sy uitsprake versterk. 
Regter Brandeis het vier algemene riglyne opgesom wat die Hooggeregshof gebruik om konstitusionele besluite rakende die kongres te vermy: [p] Die hof sal nie 'n kwessie van konstitusionele reg verwag nie en ook nie op openlike vrae beslis nie, tensy 'n saakbeslissing dit vereis. As dit wel die geval is, word 'n grondwetlike reël slegs geformuleer soos die presiese feite in die saak vereis. Die Hof sal statute of algemene wet kies vir die grondslag van sy beslissing indien dit kan sonder konstitusionele gronde. As dit die geval is, sal die hof 'n grondwetlike konstruksie van 'n kongreswet kies, selfs al is die grondwetlikheid daarvan ernstig in twyfel. 
Net soos die uitvoerende departement, het Edwin Corwin opgemerk dat die hof soms presidensiële pretensies weerlê, maar dit probeer dit meer gereeld rasionaliseer. Teenoor die kongres word 'n wet bloot 'ontoelaat'. In die uitvoerende saak veroorsaak die uitoefening van geregtelike hersiening "'n verandering in die eksterne wêreld" buite die gewone regterlike sfeer.  Die 'politieke vraag' -leerstuk is veral van toepassing op vrae wat 'n moeilike handhawingskwessie bied. Hoofregter Charles Evans Hughes het die hof se beperking aangespreek toe politieke proses toekomstige beleidsverandering moontlik gemaak het, maar 'n geregtelike uitspraak sou 'finaliteit' toeskryf. Politieke vrae ontbreek "bevredigende kriteria vir 'n geregtelike bepaling". 
John Marshall erken dat die president 'belangrike politieke magte' het, wat as uitvoerende voorreg groot diskresie toelaat. Hierdie leerstelling is toegepas in hofuitsprake oor president Grant se plig om die wet tydens heropbou af te dwing. Dit strek tot die gebied van buitelandse sake. Regter Robert Jackson het verduidelik: Buitelandse sake is inherent polities, "heeltemal deur ons Grondwet aan die politieke departemente van die regering vertrou. [En] nie onderhewig aan ingryping of ondersoek van geregtigheid nie." 
Kritici van die hof maak op twee hoof maniere beswaar teen selfbeheersing in geregtelike hersiening, en stel dit uit as 'n leerstuk oor kongreshandelinge en presidensiële optrede.
Daar word gesê dat sy gebrek aan optrede ''n vloed van wetgewende krediete' moontlik maak, wat permanent 'n wanbalans tussen die state en die federale regering veroorsaak.
Hooggeregshof eerbied vir die kongres en die uitvoerende gesag kompromitteer die Amerikaanse beskerming van burgerregte, politieke minderheidsgroepe en vreemdelinge. 
Hooggeregshowe onder leiding van daaropvolgende hoofregters het ook geregtelike hersiening gebruik om die Grondwet tussen individue, state en federale takke te interpreteer. Opmerklike bydraes is gelewer deur die Chase Court, die Taft Court, die Warren Court en die Rehnquist Court.
Salmon P. Chase was 'n aangestelde in Lincoln en dien as hoofregter van 1864 tot 1873. Sy loopbaan behels diens as 'n Amerikaanse senator en goewerneur van Ohio. Hy het die slagspreuk, "Vrye grond, vrye arbeid, vrye mans", bedink. Hy was een van Lincoln se "span mededingers" en is tydens die burgeroorlog aangestel as minister van tesourie en het 'greenbacks' uitgereik. Om die radikale Republikeine te paai, het Lincoln hom aangestel om hoofregter Roger B. Taney van die bekendheid van Dred Scott te vervang.
In een van sy eerste amptelike dade het Chase John Rock toegelaat, die eerste Afro-Amerikaner wat voor die hooggeregshof geoefen het. Die "Chase Court" is bekend daarvoor Texas v. White, wat 'n permanente Unie van onvernietigbare state beweer het. Veazie Bank v. Fenno die belasting op die burgeroorlog op staatsbiljette gehandhaaf het. Hepburn v. Griswold het dele van die wettige tender -wette ongrondwetlik gevind, hoewel dit onder 'n laat meerderheid van die Hooggeregshof omgekeer is.
Omstreeks 03:00 op 31 Mei is bure en wagte op 'n aanval in die Morgan -huis gewaarsku deur haar uitroepe van 'vuur' en 'moord'. Diegene wat haar te hulp gekom het, het gevind dat haar keel "op 'n verskriklike manier afgesny is, dat die bloed oor haar kappie, op die vloer afloop en dat dit oor haar gesig vloei." Sy het ook in totaal vyf wonde aan haar kop opgedoen: twee aan die bokant, een aan die linkerkant en twee aan die regterkant. Daarbenewens het Morgan 'n groot wond aan die agterkant van sy een hand en erge kneusplekke aan haar heup en elmboë.
'N Chirurg is ontbied om Morgan te ondersoek wat gevind het dat haar skedel - wat op verskeie gebiede sonder kopvel was - wat die ondersoek vergemaklik het - nie gebreek is nie. Morgan het 'n paar dae lank pyn gehad voordat sy op 11 Junie aan haar beserings beswyk het.
'N Wapen - alternatiewelik in berigte beskryf as 'n ysterspies, 'n stokstok, 'n spies en 'n bajonet - is die aand van die aanval in Morgan se kamer gevind. Op die oppervlak het verskeie grys hare wat by Morgan pas, vasgeklou, en dit is vermoedelik die moordwapen.
Die enigste persoon wat tydens die aanval in die Morgan -huis was, was haar bediende, Henrietta Radbourne (alias Gibbons), wat 'n paar dae voor die aanval in diens was van Morgan. Daar is berig dat Morgan omstreeks middernag op 31 Mei teruggetrek het na haar slaapkamer, en Radbourne het kort daarna die kamer binnegekom om te vra of haar werkgewer haar gebid het. "Dit was algemeen om dit te hoor van mense wat op die punt staan ​​om moord te pleeg," het The Daily Universal Register [nou The Times] berig. 'Dit is die laaste geleentheid om dit te doen.' Beide Radbourne en Morgan het daarna na hul onderskeie beddens gegaan. Ure later word Morgan wakker gemaak deur die houe en steke teen haar kop.
Omdat geen ander mense in die huis was toe die wagte opgedaag het nie, en geen bure het gesien hoe iemand uit die huis vlug nie, is Radbourne gearresteer in verband met Morgan se moord.
Die chirurg wat Morgan ondersoek het, het met Radbourne gepraat terwyl sy in aanhouding was en gevra of iemand anders in die huis was ten tyde van die aanranding. Radbourne het beweer dat sy 'n man met die naam Henry Holmes en sy vrou die aand van die aanval deur 'n venster na die huis toegelaat het, en Holmes het met Morgan gestry voordat hy haar aangeval het. Holmes en sy vrou het die bewerings ontken en is spoedig van agterdog bevry toe daar geen bewyse gevind kon word om dit met die misdaad te verbind nie.
Die getuienis teen Radbourne was oorwegend omstandig, maar was aansienlik. Destyds het die Engelse wetgewing vereis dat ten minste twee getuies teen 'n verweerder voorgelê word om skuldigbevinding aan kleinverraad te kry - die daad van 'n bediende wat hul werkgewer vermoor het - en diegene wat aan kleinverraad skuldig bevind is, is op die brandstapel verbrand. Radbourne is skuldig bevind aan opsetlike moord, maar onskuldig aan verraad en is op 15 Desember 1787 gehang.
Jackson, Graham en Ludlow, Cate. 'N Grimmige almanak van Georgiese Londen. Stroud: The History Press, 2011
Leach, Thomas. Sake in kroonreg, vasgestel deur die twaalf regters aan die hof van King's Bank en deur kommissarisse van Oyer en Terminer, en aflewerings van die generaal, vanaf die vierde jaar van George The Seconds, 1730 tot die veertigste jaar van George The Third, 1800. Londen: J. Butterworth, 1800
Drewry se Derby Mercury. 13 Desember 1787. 1: 1
Die Ipswich Journal. 21 Julie 1787. 4: 3
"Ou Bailey." The Daily Universal Register [Londen, Engeland]. 17 Julie 1787
The Daily Universal Register [Londen, Engeland]. 13 Julie 1787. 3: 4
Vandag in Horror History
18 Junie 1985
Regina Mae Armstrong (6) ontvoer haar skedel sal jare later geïdentifiseer word
Armstrong het buite saam met haar 9-jarige suster en die jonger broer van hul oppasser gespeel toe die kinders deur 'n man genader is. Die kinders het die man later beskryf as in die veertigerjare, bobaas, met ontbrekende tande en 'n gesplete lip. Die man het 'n sterk reuk aan hom vasgeklou. 'Hy ruik olierig', onthou Armstrong se suster dekades later, 'asof hy by 'n werktuigkundige of op motors gewerk het. Hy het nie soos 'n normale man gelyk nie. "
Die man het kort vertrek, maar het 30 minute later teruggekeer, twee van die kinders $ 2 elk betaal om 'n deur na 'n huis te kyk waar hy beweer het dat hy en sy vrou woon, en Armstrong weg van haar oppas se huis gelei.
Armstrong se suster het vinnig besef dat sy nie terugkeer nie, en het probeer om hul oppas van die probleem te vertel. Na bewering het die oppas die suster se pleidooie geïgnoreer en die deur gesluit. 'Ek was so bang,' onthou die suster as 'n volwassene. 'Ek het nie geweet wat om te doen of wie ek moes bel nie. Ek was net geskok. Ek het nie geweet of ek in die moeilikheid gaan wees of wat gaan gebeur nie. "
Die meisies se ma het ongeveer twee uur later teruggekeer na die oppas, en die polisie is in kennis gestel van Armstrong se ontvoering. 'N Uitgebreide soektog is van stapel gestuur, insluitend bloedhonde en helikopters, met ongeveer 275 wetstoepassers en vrywilligers van die vloot wat 47 vierkante kilometer groot was.
Terwyl die soektog voortgaan, het 'n sketskunstenaar 'n weergawe van die verdagte gemaak op grond van die getuies se verslae, wat op die nuus uitgesaai is in die hoop dat iemand die man sou herken. Hy is herken-deur 'n 9-jarige meisie in Cocoa Beach, Florida, ongeveer 95 kilometer van Orlando af. Drie dae voor Armstrong se ontvoering het die meisie wakker geword toe 'n vreemde man haar 7-jarige suster deur 'n venster uit die slaapkamer haal. Die meisie skree wat die man skrik en die meisies se ouers in kennis stel. Die man het die jonger suster fisies ongedeerd op die grasperk gelaat.
Met die aanloop van die weke is landwye aandag op Armstrong se saak gevestig. John Walsh-advokaat vir slagoffersregte en toekomstige gasheer van America's Most Wanted-verskyn op die Today-program om te praat oor die gevare van kinderontvoering en om Armstrong se prentjie langs die skets van haar ontvoerder te vertoon.Ondanks die wydverspreide bewustheid het Armstrong se saak tot stilstand gekom.
In 1987 is 'n skedel en sonrok gevind deur 'n konstruksiewerker in Oviedo, Florida, ongeveer 24 kilometer ver van waar Armstrong ontvoer is. Volgens 'n laboratoriumontleder van die Florida Department of Law Enforcement vermoed hy dadelik dat die skedel aan die nog vermiste Regina Mae Armstrong behoort. Hy het met 'n speurder en die polisiehoof gepraat, wat hom verseker het dat hulle die polisie van Orlando sou kontak met die ontdekking. Dieselfde dag het Diane Chase - 'n argeoloog, antropoloog en assistent -professor - 'n praktiese oefening saam met haar studente by die polisie gedoen. Die skedel is uit 'n papiersak gehaal en Chase het dadelik geïdentifiseer dat die skedel behoort aan 'n kind tussen 5 en 7 jaar oud, waarskynlik 'n meisie en al minder as 3 jaar dood. Die studente en Chase het ook dadelik vermoed dat die skedel aan Armstrong behoort en die departement in kennis gestel van hul vermoedens. Die leiding is egter nie gevolg nie.
Die Oviedo -polisiehoof is spoedig ontslaan met beskuldigings van onbevoegdheid en vervang deur 'n voormalige offisier in Orlando wat die sonrok as bewys gesien het en die saak met Armstrong verbind het. Sy is amptelik geïdentifiseer in Julie 1988. Staatsprokureur Norm Wolfinger het die onbekwaamheid van die voormalige polisiehoof in die openbaar veroordeel. 'Dit is onverskoonbaar,' besluit Wolfinger. 'Absoluut onverskoonbaar dat u eendag daaroor kon praat en dit net laat verdamp. U is veronderstel om u saak te bou, nie bewyse te vind nie en dit net te laat gaan. "
Terwyl Armstrong se lyk gevind is, bly haar saak onopgelos. 'Die sleutel tot die oplossing van hierdie saak is om iemand te vind wat iets weet', het speurder Michael Moreschi in 2010 aan verslaggewers gesê.
Diegene met inligting oor die saak word aangemoedig om Crimeline te skakel by 1-800-423-TIPS (8477).
Tydskrif, handelinge en verrigtinge van die konvensie, vergader te Philadelphia, Maandag 14 Mei, en ontbind Maandag, 17 September 1787, wat die Grondwet van die Verenigde State gevorm het.
Kopie van John Adams -biblioteek: klein aantekeninge. Bevat boekbord: "John Quincy Adams Fidem libertatem amicitiam." Aanvulling (bl.  -510) bevat uittreksels uit die Journal of Congress oor die ratifikasie van die Grondwet deur die state en die teks van die Grondwet met alle geratifiseerde wysigings.
Kopie van John Adams -biblioteek oorgedra van die toesighouers van die Temple and School Fund. Quincy, Mass., 1894
Addeddate 2008-06-06 13:39:00 Oproepnommer 1912271 Camera Canon 5D Eksterne identifikasie urne: oclc: rekord: 1021271342 Identifier journalactsproce1819unit Identifier-ark ark:/13960/t3vt1rh4s Bladsye 526 Moontlike outeursregstatus NOT_IN_COPYRIGHT Ppi 500 Scandate 20080606181532 Scanfactors 10 Scanner scribe9.boston.archive.org Scanningcenter boston Jaar 1819
Die verskaffer van digitale geldeenheidskiosks het die afgelope sewe maande sy masjiene vinnig in kleinhandelplekke geplaas.
Die linkses se Bitcoin -dilemma
Politici soos Elizabeth Warren druk op bitcoin -beleid wat die Amerikaanse verbintenis tot vrye spraak in gevaar stel.
Crypto trek terug as bitcoin en ethereum lei tot 'n ligte verkoop
Die kriptokurrency-mark het Vrydagoggend 'n geringe verkoop gehad, met beide bitcoin en ethereum.
Wat is Polkadot en hoe dit inhaal met Ethereum
Keith Bliss, president van Capital2Market, sluit by Yahoo Finance & Jared Blikre aan om 'n ethereum -mededinger te ontbind.
Krypto -aanneming in Australië neem toe met kommer oor onbestendigheid
Ongeveer een uit elke ses Australiërs besit kripto, het 'n verslag van Finder getoon.
Die Bachelor -ster Matt James aan Chris Harrison: 'Koop bitcoin'
Die Bachelor -ster Matt James raai die voormalige gasheer Chris Harrison aan om bitcoin te koop.
Merk Kubaanse beleggings in gedesentraliseerde data -markte dClimate
Die miljardêrbelegger gaan dieper in die blokkettingkonyngat.
Hier is waarom bitcoin so onbestendig is: handelaar
Namate die wêreld heropen en handelaars na die strande stroom, blyk dit dat belegging gedurende die illikiede somermaande reeds 'n uitdaging is met die toename in onbestendigheid in verskillende sektore en bateklasse. Keith Bliss, president van Capital2Market, sluit by Yahoo Finance 's Jared Blikre aan om te help om hierdie unieke markomgewing vir kriptokurrency te navigeer.
Bitcoin en ander kripto's verloor stoom namate die somer stil word
Die prys van Bitcoin was Woensdag weer 'n jaar-tot-een-jaar-tyding, wat met 0,4% tot $ 40,18 gedaal het, aangesien fondsbestuurders dit in borrelgebied meedeel.
Dogecoin is die 'slegte seun van kripto': ontleder
Die waarde van Dogecoin het die afgelope jaar eksponensieel toegeneem, maar is dit 'n bate wat ernstig oorweeg moet word of 'n spekulatiewe borrel wat wag om te bars? Een ontleder dink laasgenoemde.
Shiba Inu, Chiliz, hou die netwerk sterk nadat dit by Coinbase Pro gevoeg is
Coinbase het SHIB meer as 'n maand na die skepping van die munt bygevoeg, in teenstelling met die toevoeging van dogecoin.
Bitcoin is steeds 'n borrel ondanks prysongeluk: BofA -opname
Bitcoin word steeds oorwaardeer, sê fondsbestuurders.
CoinDesk: ' Die invloed van beïnvloeders op kripto is werklik kommerwekkend
CoinDesk 's Lawrence Lewitinn sluit aan by Yahoo Finance om die nuutste prysverhoging van Bitcoin af te breek.
Coinbase voeg Polkadot Trading by Pro -platform
Verhandeling begin Woensdag om 09:00 PT.
CoinDesk kom op Snapchat aan
"CoinDesk Breaks It Down" verken die wêreld van kripto, een video van 3 minute op 'n slag.
Bitcoin styg nadat Musk sê dat Tesla dit weer kan aanvaar
Myles Udland van Yahoo Finance, Julie Hyman en Brian Sozzi bespreek die Bitcoin -prysaksie nadat Elon Musk, uitvoerende hoof van Tesla, voorgestel het dat die maatskappy in die toekoms die kriptokurrency kan aanvaar.
Bitcoin styg tot meer as $ 40 000 danksy die hupstoot van Elon Musk en Paul Tudor Jones
Tesla -baas verander standpunt oor bitcoin en sê dat sy motoronderneming dit as 'n betaalmiddel sal aanvaar, mits die kriptokurrency omgewingsvriendelik word.
Geen HOND toegelaat nie? Thai SEC verbied meme, waaier en ruil tokens sowel as NFT's
Die stap deur die Thaise SEC is slegs die nuutste optrede deur die reguleerder, omdat dit 'n raamwerk vir kripto in die land bied.
Markopsomming: Vrydag, 11 Junie
Aandele het 'n skerp sessie hoër geëindig en 'n nuwe rekordhoogtepunt behaal. Mark Luschini, hoofbeleggingstrateeg by Janney Montgomery Scott en Jimmy Lee, uitvoerende hoof van The Wealth Consulting Group, sluit by Yahoo Finance Live aan om te bespreek.
Bitcoin word vasgevang in 'n reuse VWAP -druk: om tegnies te word
Brian Shannon, stigter van AlphaTrends.net sluit aan by Jared Blikre by Yahoo Finance om die kragtige geankerde volume geweegde gemiddelde prysaanwyser af te breek en wat dit vir bitcoin -handelaars onthul.
Galaxy Digital stigter en uitvoerende hoof Mike Novogratz by Bitcoin 2021
Mike Novogratz, stigter en uitvoerende hoof van Galaxy Digital, het saam met Yahoo Finance Zack Guzman op Bitcoin Conference 2021 in Miami gaan sit om die wêreld van kriptokurrency te bespreek, insluitend die kwessie van volhoubaarheid, die belangrikheid van institusionele betrokkenheid by kripto, mememuntstukke, DeFi, en die toekoms van kripto.
Bitcoin-prys jojoe te midde van voorstelle oor globale regulering
Krypto -geldeenhede het Vrydag hul onbestendigheid voortgesit, aangesien 'n top bankreguleerder twyfel het oor die groter aanvaarding van die mark.
Alphonso David, MRK, het 'n boodskap aan die maghebbers
President van die Menseregteveldtog Alphonso David sluit aan by 'Influencers met Andy Serwer ' om te bespreek hoe ons kwessies van diversiteit en insluiting kan aanspreek.
Lys van Amerikaanse state volgens datum van staatskaping
Hierdie is 'n lys van Amerikaanse state volgens datum van staatskaping, dit wil sê die datum waarop elke Amerikaanse staat by die Unie aangesluit het. Alhoewel die eerste 13 state vanaf die datum van die Onafhanklikheidsverklaring, 4 Julie 1776, as lid van die Verenigde State as lede van die Verenigde State beskou kan word, word dit hier voorgehou as 'toegelaat' op die datum waarop die meeste Amerikaanse lyste die huidige grondwet bekragtig het , insluitend die 50 State Quarters -program, doen dieselfde. Die toelatingsdatums vir latere state is bepaal deur óf die toelatingshandeling óf 'n latere besluit wat ingevolge die wet uitgereik is, behalwe Ohio, wie se datum van toelating deur die kongreswet in 1953 bepaal is (sien aantekening hieronder).
Die datums op hierdie lys is nie verantwoordelik vir die oënskynlike afstigting tydens die Amerikaanse burgeroorlog van verskeie state om die Konfederale State van Amerika te vorm nie, die daaropvolgende herstel van daardie state tot verteenwoordiging in die kongres (soms genoem "quotmission" tussen 1866 en 1870, of die einde van heropbou in daardie state. Die datums op die lys weerspieël ook nie die bekragtiging van die Statute van die Konfederasie nie, wat die oorspronklike dokument is wat die Verenigde State as sodanig noem, en die eerste etiket van & quotstates & quot aan die subnasionale politieke entiteite gee.
Die komitee van detail
Die komitee van detail, onder leiding van John Rutledge (met die bynaam Diktator John), was verantwoordelik vir die opstel van die Grondwet. Ander lede ingesluit Edmund Randolph, Oliver Ellsworth, James Wilson, en Nathaniel Gorham. Behalwe Gorham, was die komiteelede almal gerespekteerde prokureurs, en sou hulle voortaan regerende persone in die nuwe regering word (Randolph sou die eerste prokureur -generaal wees, terwyl Rutledge, Ellsworth en Wilson regters van die Hooggeregshof sou word).
(17 September 1739 - 23 Julie 1800)
Eerste goewerneur van Suid -Carolina
Hoof van die Komitee vir Detail
Tweede hoofregter by die Amerikaanse hooggeregshof
Bynaam "Diktator John"
(10 Augustus 1753 - 12 September 1813)
Eerste Amerikaanse prokureur -generaal
(29 April 1745 - 26 November 1807)
Senator van Connecticut
Derde hoofregter van die Verenigde State
(14,1742 September - 21 Augustus 1798)
Een van ses oorspronklike regters wat deur George aangestel is
Washington na die Amerikaanse hooggeregshof
(27 Mei 1738 - 11 Junie 1796)
14de president van die Verenigde State ingevolge die statute van die konfederasie
Het gehelp om die Massachusetts -grondwet op te stel
Kaminski, John P. Saladino, Gaspare J. Leffler, Richard (red.) / Kommentaar op die Grondwet, publiek en privaat. Deel 3: 18 Desember 1787 tot 31 Januarie 1788
Kopiereg 1984 Wisconsin Historical Society Press. | Vir meer inligting oor hergebruik, sien: http://digital.library.wisc.edu/1711.dl/Copyright
Grondwet van die Verenigde State (1787)
Hierdie dokument van vier bladsye, onderteken op 17 September 1787, het die regering van die Verenigde State tot stand gebring deur afgevaardigdes van die Konstitusionele Konvensie gedurende die somer van 1787.
Die Federale Konvensie het op 14 Mei 1787 in die Staatshuis (Independence Hall) in Philadelphia byeengekom om die Statute van die Konfederasie te hersien. Omdat die afvaardigings van slegs twee state aanvanklik was, het die lede van dag tot dag uitgestel tot 'n kworum van sewe state op 25 Mei. , sou die Konvensie 'n heeltemal nuwe regeringsraamwerk opstel. Gedurende die somer, in geslote sessies, het die afgevaardigdes die artikels van die nuwe Grondwet bespreek en opgestel. Onder die hoofpunte wat ter sprake was, was hoeveel mag die sentrale regering toelaat, hoeveel verteenwoordigers in die kongres elke staat toelaat en hoe hierdie verteenwoordigers direk deur die mense of deur die staatswetgewers verkies moes word. Die Grondwet is die werk van baie mense en is 'n model van samewerkende staatsmanskap en die kuns van kompromie.