August | 2017 | penpunt
Steeds Henk – Amanda Claassens
"Daar was dinge wat jy nie geweet het nie, Bobbie," begin Henk verduidelik. "My ma was . . . het vriende gehad, mansvriende," soek hy na woorde. Barbara kan sien dat hy moeilik oor hierdie dinge praat, want rooi vlekke slaan in sy nek uit.
"Daardie week van die matriekafskeid het my ma my 'n tas laat pak, en ons is weg Durban toe met die trein, na haar suster toe. My ma het beweer dat my pa haar gedreig het en dat dit gevaarlik was om daar te bly. Ek reken hy het uitgevind van haar manewales, of dalk het hy maar altyd geweet."
"Maar dit is tog belaglik, hoe kon jy sommer net saamgaan?"
"Ek was 'n kind, Bobbie, al het ons gedink ons is danig groot." 'n Effense lag kreukel vir 'n oomblik rondom sy oë, maar dan hervat hy, weer ernstig. "My pa was 'n kwaai…
McKenna sluit die reeks af
'n St orielyn wat iets nuut en oorspronklik bied, is die uitdaging waarvoor elke skrywer te staan kom. Sommiges slaag wonderbaarlik daarin, ten spyte daarvan dat daar tog net sóveel maniere is waarop karakters kan ontmoet, lief kry, sterf, vermoor word, vermis raak. Sou 'n skrywer besluit om die verwysingsraamwerk uit te brei om die paranormale in te sluit, verbreed die opsies natuurlik geweldig. Dit is dan ook wat Vita du Preez gedoen het met die verhaal van McKenna Wilde, in Wilde Klawer. McKenna is 'n vurige, onafhanklike Ier, wat saam met haar ma en ouma in die Riebeeckvallei woon, ver verwyderd van die stryd van haar voorsate in Noord-Ierland. Ek hou as 'n reël verby die esoteriese, nie gemaklik met visioene en stemme van die Ander Kant nie. Ten spyte daarvan, kan ek nie ontken dat die skrywer my vanuit die staanspoor geboei het nie.
McKenna ontvang 'n brief uit Noord-Ierland en voel verplig om daarheen te gaan, op soek na waarheid. Haar pad kruis met twee uiteenlopende mans, en sy word met baie skokkende onthullings gekonfronteer. Die pas van die verhaal is flink, met net genoeg beskrywing om die leser as't ware deel te laat voel van hierdie wêrelddeel met sy bloedige geskiedenis.
Die slothoofstuk en ook die einde van die Vinkel & Koljander-Vrouereeks, bring die vorige rolspelers moeiteloos bymekaar en sluit die reeks af op 'n aangename noot. Ek wil die skrywer en uitgewer komplimenteer met 'n uiters gepaste titel en lieflike voorblad. Hierdie boek kan wel in isolasie gelees word, maar ek kan sterk aanbeveel dat die reeks gevolg word. Elke boek het sy eie unieke karakter en spreek telkens 'n heel ander kwessie aan, met die deurlopende tema van vriendskap, en natuurlik, die liefde.