"It seems relatively pointless to extol the attractiveness of the Christian faith, if this is not accompanied by a deadly serious effort to discover why it so obviously unattractive to so many people. There is a reluctance to listen to those outside the community of faith, in order to learn why they are outside that community."
Wat ons sien as ons na mense kyk wat nie Christene is nie? Sien ons mense wat hardkoppig aan hulle sonde vashou en nie die knieg wil buig voor 'n morele God nie? Sien ons dalk mense wat net weer moet hoor, net nog 'n beter, duideliker aanbieding van die evangelie moet kry sodat hulle tot geloof kan kom? Sien ons mense wat van hulle intellektuele meewaardigheid moet afstand doen (wie se skanse selfs deur goeie apologetiese argumente grond toe gebring kan word), omdat God slegs in 'n plek van nederigheid ontmoet kan word?
Daar is waarskynlik, tot 'n mindere of meerdere mate, waarheid in elk van die bogenoemde opinies oor mense wat nie in die Christelike geloof deel nie. Bepaalde lewenswyses, wanbegrip van die evangelie, misplaaste intellektuele trots – dit alles kan 'n rol speel vir waarom mense die Christelike geloof met agter¬dog of selfs met openlike vyandigheid bejeën. Elkeen van hierdie sake (en enige ander) moet en kan op die regte manier deur Christene aan¬gespreek word.
Maar is die grootste rede vir mense se skeptisisme nie eerder die afwesigheid van Christene met lewensverruimende betrokken¬heid op alle vlakke van die samelewing nie? Ellis Potter vra die vraag so:
Soms dink Christene dat hulle vasgevang is in 'n teenstrydige dilemma: ons is in die wêreld, maar nie van die wêreld nie – so hoe nou ge¬maak? Die feit is dis nie 'n dilemma nie, maar 'n dubbele opdrag: 1) wees (sout en lig) in die wêreld, en 2) wees nie van die wêreld nie.
Natuurlik is dit ook 'n uitdaging. Soms voel ons bedreig, raak ons onseker en wil ons hals¬oorkop vlug uit die wêreld. Soms raak ons opstandig en veg ons hand en tand teen die wêreld, maar bring ons dikwels in die proses net seer en bied ons geen oplossing met ons oordrewe pessimisme nie. En ander kere raak ons eenvoudig moeg en volg ons die pad van die minste weerstand deur maar toe te gee aan die wêreld se manier van doen en dink.
Die feit is dat om onnadenkend te vlug, te veg of toe te gee, nie net die eerste opdrag verontagsaam nie, maar dit laat blyk dat ons ook nie eintlik waarde heg aan die tweede opdrag nie. Want wat beteken dit om nie van die wêreld te wees nie? Dit beteken dat wat vir ons as Christene belangrik is (liefde vir God en mense) anders is as wat vir die wêreld belang-rik is. En dis slegs wanneer ons volgens wat belangrik is begin om in hierdie wêreld, tussen hierdie wêreld se mense, anders te dink en te leef (spesifiek te wys dat ons werklik vir hulle omgee), dat ons ander kan help om ook te sien wat belangrik is en hoe dit ware vervulling meebring.