Ek sak met daai lekker diep sugte van nou’s-dit-my-tyd op die bank neer en wag dat die video terugdraai terwyl ek deur ‘n tydskryf blaai.
Boeta sit dadelik regop en pluk sy parka aan. Ek sien aan sy houding hy maak klaar planne om nié die huis te verlaat nie sodat ons “avontuur kan hê en omdat hy nog altyd wou sien hoe dryf ‘n sitkamerbank in die gang af.”
Maar die ma van die huis begin stres want die water kom nou al uit die badkamer gestroom en die jongste is nog vas aan die slaap.
Teen die tyd dat ons enkeldiep in die water staan, is ek regtig benoud, want die slapende kind is loodswaar en ek het te min hande vir handsak en sleutels en jasse oor koppe.
Kind oor die skouer, kind aan die hand maak ek die voordeur oop en my hart skiet deur my keel toe die vloed van buite binnestroom.