Hier is my storie en wat ek geleer het.
My pa het na die VSA gekom om deur die Bracero-program. Hy het geld gestuur om ons in Mexiko te ondersteun, maar na tien jaar uitmekaar was my gesin desperaat om weer bymekaar te kom. In die vroeë tagtigerjare het my moeder my, my suster en broer dus oor die grens geneem.
Ek was vyf jaar oud, maar ek onthou die hitte, die uitputting, die vrees en die hoop. Toe ons die eerste keer met my pa herenig het, het hy in 'n huis met nege ander werkers gewoon. Jare lank was om met ander te woon die enigste manier waarop ons huur kon verdien.
Ons het wortels neergesit in 'n konserwatiewe, meerderheidswit stad suid van Dallas. Aanvanklik was my ouers bang om ons in die skool te plaas of selfs buite te laat speel - hulle was bang dat ons ontdek en weggeneem sou word. Uiteindelik is ons op skool ingeskryf, maar die vrees en trauma het voortgeduur. Bure noem ons 'onwettiges', 'wetbacks' en nog erger.
Geld was knap. My pa het minder as $ 200 per week hard by die plaaslike herwinningsentrum gewerk. As voltydse kinderoppasser verdien my ma net $ 20 per week. Ons het boontjies en tortillas gehad, 'n dak oor ons beknopte woonkamer, en dit was dit.
Ek onthou my broer, 'n talentvolle sokkerspeler, het eens $ 16 sokkies nodig gehad. Daarna was kos skaars. Ons kinders het dus jonk gaan werk. Ons het skaars oor die weg gekom, en ons het gedurig in vrees vir uitdrywing geleef.
Uiteindelik, in 1986, was daar 'n wettige amnestieprogram vir immigrante soos ons. My pa was bang dat dit 'n truuk was om ons almal af te rond en ons te deporteer. Bedrogspul was volop waar mense wat professioneel lyk, immigrantefamilies duisende dollars wou vra om aansoek te doen.
Armoede is soms so. Jy werk harder as wat jy kan dink, en dan word jy gevlug. Maar uiteindelik het ons wettige inwoners geword. Dit het nie beteken dat ons nou winterjasse kon bekostig nie, maar wel dat ons nie aldag bang was nie.
Ons het baie, baie hard gewerk, maar wat regtig 'n verskil gemaak het, was geluk. En hierdie amnestie het ons net genoeg asemhaling gegee om ons gesin uit die skadu en uit armoede te kry.
My geluk was dat my skool 'n model van die Organization of American States-program gehad het. Dit blyk dat ek 'n natuurlike diplomasie was en uiteindelik na onderdane in Washington, DC gaan, 'n ervaring wat my gehelp het om in Georgetown te kom.
Die skool was ook nie maklik nie - ek is gereeld behandel asof ek nie goed genoeg was nie. Maar ek studeer, trek terug na Texas en gaan werk vir geregtigheid vir immigrantegesinne soos ek.
Ek het onderweg 'n paar dinge geleer oor armoede.
Ten eerste is die omstandighede vir werkers sonder papiere vandag nog erger as toe ek 'n kind was. Sommige dinge het verbeter met die nuwe administrasie, maar ons het steeds private kontrakteurs wat werkende mense soos my ouers en kinders soos ek toesluit. Ons het broodnodige betekenisvolle immigrasiehervorming nodig.
Tweedens het ek geleer hoe siniese politici rasse-verdeeldheid gebruik om ons te verdeel en te verower.
Langs my arm immigrantegesin het arm swart gesinne gewoon, letterlik aan die ander kant van die treinspoor, en arm wit kinders in 'n sleepwa-park. Ons het almal gesukkel. Maar in plaas daarvan om die stelsel te bestry wat ons in armoede gehou het, is ons geleer om mekaar te beveg.
Ek was gelukkig, maar om 'n waardige lewe te lei, moet nie van geluk afhang nie. Dinge soos 'n lewensloon en 'n menswaardige immigrasiebeleid moet volgens die standaarde van menseregte en geregtigheid gewettig word.