Cecilia Ferreira – Roekeloos
Gepubliseer deurRoekeloos	 23/07/2009 27/07/2009 Los kommentaar op Cecilia Ferreira
Selfportrette: 'n Refleksie
Hierdie is 'n reeks amateur selfportrette gedoen met my goedkoop digi en meestal photoshop. Ek geniet dit om fotograaf én model te speel, daar is geen ongemak tussen die lens en die subjek nie … daar kom baie na vore met hierdie tipe chemistry. Die foto's is 'n venster na my donkerte. Ek is vriende met my intensiteit, mense vind dit dreigend. Ek hoop die foto's het nie slegs subjektiewe mening nie en dat daar ten minste visuele plesier aan die kyker gebring word.
Sy speel net toneel as die teater leeg is.
DIE KRAG VAN VROULIKHEID LÊ IN ELKE VROU IN DIE WÊRELD
Ek is droog, ek het geen kreatiwiteit oor in my nie. Ek wag nou maar net, ek wag dat hy my kom vat sonder om te vra. My kop raas soos 'n middestad, ek wil iets sterk hê om hierdie leegheid te kom opvul: skoon en koue water in 'n vuil wynglas wat oornag gestaan het met 'n sigaretstompie daar binne. Ek wens inspirasie wil my arm kom vat, ek wil my hand weer beweeg oor die doek soos 'n onwillekeurige penis : ek wil 'n skildery bevrug met spatsels kleur …
maar my muse is êrens op haar eie misie, inspirasie vat 'n breuk en kreatiwiteit is moeg vir my intensiteit. Nou is dit net ek en hierdie kriewel in my borskas …
Ongelooflik hoe die dag begin het. Pragtig donker, met baie reen en baie diepte. Sy het by die venster gaan sit en TREUR dit was heeltemal amazing. Alles was weemoedig en so, so mooi. Die bome se kaal takke was VINGERS wat die hele tyd gevoel het; gevroetel het in die ysige wind.
"Ek is so verlief op jou,"het sy gesit en dink terwyl sy gestaar het na die winterboom in die straat onder haar venster. Jy is so kaal, so naak en skaamteloos sonder jou blare. Jou tak-vingers vroetel so mooi; streel teen mekaar en beweeg in 'n spesifieke manier in die wind. Jou takke maak geluide van frustrasie, soos 'n kerm of 'n snik.
Sy kon nie wegbly van die venster nie. Die winter lig in die vroeg-oggend was net te mooi en blou om te weerstaan. Sy het gebewe, maar sy wou kaal wees soos die takke.
Die lig is sy wonderlik as jy lank in die donkerte gelê het en kyk na die skaduwees teen die mure. Daar is altyd klanke wat saam met die lig kom; leef-klanke soos honde wat blaf, motors wat aanskakel in die pad en koffie koppies wat in die koffie-winkels begin klinkel.
Vandag wil sy normale dinge doen. Sy wil kook en bad en skoonmaak. Of dalk sal sy weer 'n glas teen die muur sit en luister hoe klop die hart van die woonstelgebou. Sy sal luister hoe die deure klap en die kinders huil en die bure naai en die telefone lui.
As die son dan uiteindelik opkom is dit so fantasties om te weet jy lewe.
… oor iets wat jy verloor het of oor iets wat jy nie kan verloor nie, want jy het dit nie.
Begeerte vreet jou op. Jy brand van begeerte. Iets is nie joune nie en jy is so seker dit behoort joune te wees dat jy verblind is deur illusie. Dis so lekker om te huil, jy het 'n vriend gevind in die donkerte, nou kuier hy te lank al is hy nie meer welkom nie.
lipstick is so lekker
net die smaak van die stiffie is genoeg
om te weet daar is 'n gesig
wat joune beskerm teen
wat die wêreld daar buite jou kan bring
'n skerm teen die kyke en die fluister en
die skaamte wat rooi flits oor jou wange
EN soms is sy die ene lig
met soveel liefde om te gee sy vloei soos
'n gety deur mense en laat hulle dink
sy is deel van die son …
maar 'n ver-af kyk in die haar staar
haar kyk is twee donker gange
haar lippe bloed
"… ek kan nie altyd so lekker asemhaal nie," dink sy. Sy smag na 'n spesifieke, ligte somerreën wat in lyne afkom en strelend val oor die stad. Dan sal sy dink: "Ek kan weer asemhaal, dis so mooi, die druppels, die blare wat 'n mat gooi vir citizin X … vir my." Maar die druppels bly bo en jy bly onder.
"Ek het hom nodig om lewe in my te kom inblaas met sy piesang-asem en sy nat, gladde mond. Ek wil hê hy moet elke liewe stuk van my lyf proe. Ek is 'n vrug vol sap en iets wat lewe gee. Jy het my nodig … hier is ek."
Maar sodra hy nader kom en sy lippe teen haar raak ruk sy weg. Sy het vergeet sy is 'n tronk; haar wimpers die tralies van haar siel.
"Loop, sê sy, ek wil alleen wees."
"Ek is so verlief op jou. Jy beweeg in 'n spesifieke patroon as die wind waai op hierdie manier. Hy maak geluide van frustrasie: amper soos 'n kerm of 'n snik. Dis wonderlik om jou te kan sien voor my. Moenie skaam wees vir my nie, ek wil jou maar net inneem soos 'n drankie of 'n pil. "
Hierdie plek dra haar weg. Sy het haarself agtergelaat, maar reis terselfdetyd vorentoe. Dalk is sy twee persone?. Altyd alleen wandel sy, maar sy is nooit waarlik eensaam nie. Dis hier waar sy hom ontmoet het en sy wens dat sy kon vergeet van alles wat daarna gebeur het: hy was die vurk in die pad, daai stuk waar jy uitkom en dan dink jy: " O fok, wat nou?" Daai stuk waar alles regs kan wees of links, stukkend of heel, goed of sleg … Sy het in die park gesit en droom oor begeertes en branders toe hy skielik langs haar verskyn het. Hy het so naby aan haar op die bankie gaan sit dat sy vir die eerste oomblikke gedink het sy ken hom. Daar was 'n reaksie wat so sterk was sy het gevoel iets ruk haar hard, maar dit was nie met die eerste oogopslag nie. Eers toe hy daardie spesifieke sin gesê het, het sy energie haar binnegedring. Sy was die water en hy die klip en sy kon uitkring en uitkring net van daardie paar woorde. "Jy gaan binnekort die moeder word van 'n engel."
Jy wag, loerend … jy wil hê dit moet gebeur. Elke dag dink 'n mens: "Vandag gaan dit gebeur." Dan gebeur niks en jy sien dit nie eers vir die antiklimaks wat dit is nie, anders mag jy dalk agterkom die lewe gee net voor dat hy geleef wil word. Dalk is die lewe moeg en dis nou nak-skof … dis die donkerte se beurt. Maar daar is altyd lig … die son kom altyd weer op. Die reuk van skemer penetreer jou altyd weer en elke dag se omgang met jou voel soos die eerste keer.
Ek weet wie ek is en ek wil die hele tyd verander. Nie omdat ek nie myself wil wees nie ,maar omdat ek weet wat ek kan wees.
an inner chaos,
undescovered artist … dis ek
mense fight teen hulle menswees
en dan sit ek dit op papier asof ek geheime wil vertel aan die oppervlakte
fluistering en ek vertel donker geheime
almal van ons was real voor make-up
we turned ourselves into secrets
ASJGHR;WINTVOTIU ER'ESZLG'AEWRWaOR POAHOR YAHRasv: clVK'SD OIG
Gepubliseer deurRoekeloos 23/07/2009 27/07/2009 Gepubliseer inGedigteSleutelwoorde: Cecilia Ferreira