Vir Tillich het die taal van die tradisie en die kerk nie meer ‘gewerk’ nie. Hy het die geloof nie opsygestoot nie, maar wou anders daaroor praat. Hy wou nie groot en ewige waarhede formuleer nie, maar volledig deel van die twintigste eeuse kultuur wees en anders oor God en geloof skryf. En daarom sou filosowe en sosioloë en ander vakrigtings sy teologie slyp; sou die kuns en die letterkunde hom help om die moderne mens, die mens wat nie meer kon glo of die kerklike tradisie kon aanvaar nie, te verstaan. Die filosofie sou hom help om die mens en sy lewensvrae asook sy soeke na sin te begryp en te verwoord en eers daarna sou teologie en Bybel volg (Weiland 1966:59).
In sy rasionele geloofsverantwoording begin Tillich by die mens, of liewer die wêreld, God se wêreld. Sedert die Aufklärung, so meen Tillich, het daar ‘n breuk tussen God en wêreld, selfs tussen geloof en rede, gekom. Daar was ‘n duidelike onderskeid tussen God se wêreld en die menswêreld. Tillich wou hierdie kloof oorbrug en die manier waarop hy dit gedoen het, was om ervaring te beklemtoon. Dit is baie belangrik en daarom sê ons weer: Tillich wou die kloof tussen geloof en rede, die gelowige en die wêreld deur middel van ervaring, geloofservaring vul (Stoker 2004:34).