DIE 20 POËTIESE TOESTELLE WAT U MOET KEN - SAT / ACT PREP AANLYN GIDSE EN WENKE
Die 20 poëtiese toestelle wat u moet ken
Is u op soek na u skrif? Poëtiese instrumente is die sout en peper (en, as u regtig daarin slaag, die saffraan en die karwyne) van die skryfwerk; As dit effektief gebruik word, gee dit smaak en tekstuur aan u werk.
Maar wat is 'n poëtiese toestel? Werk hulle net in poësie? In hierdie artikel sal ons bespreek wat dit is, wanneer u dit kan gebruik en hoe om hul funksie in enige literêre vorm beter te verstaan!
Wat is 'n poëtiese toestel?
Op sy mees basiese manier is 'n poëtiese instrument 'n doelbewuste gebruik van woorde, frases, klanke en selfs vorms om betekenis oor te dra. Dit klink so breed dat dit basies enige vorm van geskrewe uitdrukking kan insluit, maar poëtiese instrumente word oor die algemeen gebruik om die letterlike betekenis van woorde te verhoog deur klank, vorm en funksie in ag te neem.
Daar is 'n baie van poëtiese toestelle, net soos daar baie literêre en retoriese middele is. Alles wat 'n invloed het op die voorkoms of klank van 'n gedig of ander geskrewe werk, is 'n tipe poëtiese instrument, insluitend toestelle wat ook as literêre of retoriese instrumente geklassifiseer word.
Beskou u skryfwerk - of dit nou 'n opstel, gedig of nie-fiksie-artikel is - as 'n maaltyd wat u kook. U gebruik goeie bestanddele en sorg baie vir die gereg, sodat u weet dat dit lekker sal smaak. Maar daar is maniere om dit nog beter te laat smaak, klein toevoegings wat die smaak van elke bestanddeel kan laat uitkom om dit nog lekkerder te maak - 'n knippie sout, 'n tikkie komyn.
Dit is wat poëtiese toestelle doen. Soos die metafoor wat ek in die laaste paragraaf gebruik het, poëtiese toestelle gee letterlike betekenisse (wat woorde eintlik sê) figuurlike betekenisse (implikasies, onverwagte konnotasies, ensovoorts) . U het miskien die punt gekry dat poëtiese instrumente die skryfwerk verbeter sonder dat ek dit met speserye vergelyk, maar die metafoor het die smaak toegevoeg en die betekenis wat daar reeds was, versterk.
Maar metafore is slegs een metode om u skryfwerk te verbeter. In 'n gedig oor 'n perd kan 'n klopritme gebruik word (ook bekend as anapest of dactyl, afhangende van die lettergreep wat beklemtoon word - ja-ja-GEES vir eersgenoemde en DUH-da-da vir laasgenoemde) om die leser regtig in te trek. Die leser hoef ook nie die hoefslagritme op te let nie, want dit is ook effektief; 'n Ritme help lesers dikwels om te onthou wat hulle gelees het sonder dat hulle dit noodwendig besef.
Een belangrike ding om te onthou is dat literêre middels, soos speserye, baie goed is, maar oorweldigend as dit te veel gebruik word. Niemand wil 'n bak peper eet nie, net soos niemand iets wil lees as die betekenis daarvan heeltemal deur blomtaal verduister word nie. U hoef nie heeltemal terug te hou nie - baie wonderlike digters, essayiste en skrywers kan blomagtige taal met groot vrug gebruik - maar sorg dat u poëtiese instrumente verbeter, eerder as om u punt te oorskadu.
Skrywers gebruik gereeld literêre toestelle in poësie om hul punte onvergeetlik te maak of hul taal meer aanloklik te maak. U het waarskynlik poëtiese toestelle gebruik sonder om daaraan te dink, maar doelbewuste gebruik kan u skryfwerk nog sterker maak!
'N Bietjie vaardige gebruik van speserye en poëtiese instrumente kom baie ver.
20 top digterlike toestelle om te onthou
Daar is tonne poëtiese toestelle - dit is byna onmoontlik om almal op te noem. Maar om aan die gang te kom, het ons 'n paar van die mees algemene digterme saamgestel, saam met enkele van die meer interessante!
'N Allegorie is 'n verhaal, gedig of ander geskrewe werk wat geïnterpreteer kan word as 'n sekondêre betekenis.
Aesop se fabels is voorbeelde van allegorieë, aangesien dit oënskynlik oor een ding gaan (soos Die mier en die sprinkaan ) maar het eintlik 'n sekondêre betekenis. Fabels is veral letterlike voorbeelde van allegorieë, maar daar is ook baie ander, soos dié van George Orwell Animal Farm of Christina Rossetti se Goblin Fruit.
Alliterasie is die herhaling van 'n klank of letter aan die begin van verskeie woorde in 'n reeks.
Eens middernag was ek bedroef, terwyl ek nadink, swak en moeg ...
Poe gebruik alliterasie met die wh, klank aan die begin van meerdere woorde. Die herhaling boots die windgeluid na (iets wat u in 'n sombere nag kan hoor), en klink ook 'n bietjie kalmerend - iets wat in die volgende paar reëls onderbreek word deur 'n anders klank, net soos Poe sy strelende, ronde klinkergeluide onderbreek met herhaling van die 'p'-geluid, kom daar skielik 'n tik, soos van iemand wat saggies klop en by my kamerdeur klop ...
'N Toespeling is 'n indirekte verwysing na iets.
Die Cunninghams is landbouers, boere, en die ongeluk het hulle die swaarste getref.
- Harper Lee, Om 'n Mockingbird dood te maak
Lee praat nie van 'n letterlike ineenstorting nie - sy verwys na die ineenstorting van die aandelemark in die laat 1920's, wat baie mense sonder geld gelaat het. Verkenner, Om 'n Mockingbird dood te maak Se verteller, verwys die ineenstorting van die aandelemark op 'n manier wat geskik is vir haar konteks, wat lesers uit die omgewing van die roman kan versamel.
Met hierdie toespeling kan Lee vinnig toneelopset maak. Dit vestig die roman nie net binne sy omgewing nie, maar dit wys ook dat Scout self 'n duidelike deel van die omgewing is —Sy praat met die gehoor soos 'n kind van daardie era sou praat, wat die verhaal 'n groter gevoel van realisme gee.
'N Apostrofe is 'n poëtiese instrument waar die skrywer 'n persoon of ding wat nie teenwoordig is nie, met 'n uitroep aanspreek.
O vreemdeling van die toekoms!
O ondenkbare wese!
ongeag die vorm van u huis,
maak nie saak hoe vreemd en kleurloos die klere is nie
Ek wed dat niemand daar ook van 'n nat hond hou nie.
Ek wed almal in jou kroeg
selfs die kinders, stoot haar weg.
- Billy Collins, na 'n vreemdeling wat gebore is in 'n ver land, honderde jare van nou af
Alhoewel ons uit die titel weet dat Collins 'n vreemdeling uit die toekoms aanspreek, spreek hy in die laaste strofe van die gedig die vreemdeling direk aan. Apostrofe kom veral voor in ouer vorms van poësie, en dit gaan terug tot in antieke Griekeland —Baie werke uit die Griekse literatuur begin met die aanroep van die Muses, gewoonlik deur iets te sê soos: Sing in my, O Muse. Omdat die verteller van Collins se gedig iemand in die toekoms roep, boots hy die taal van die verlede na en plaas hy hierdie gedig in 'n groter konteks.
Assonansie is die herhaling van vokaal- of diftongklanke in een of meer woorde wat naby mekaar voorkom.
Hoor die harde alarumklokkies -
Brazen bells! / Watter verhaal van terreur, nou vertel hul onstuimigheid!
In die geskrikte nagaand
Hoe skree hulle nie!
Te veel verskrik om te praat,
Hulle kan net skree, skree,
- Edgar Allen Poe, The Bells
As Poe oor alarmklokke praat, gebruik hy skerp, hoë klinkers om hul klank te weerklink: let op die herhaling van lang e- en i-klanke, wat albei 'n bietjie soos gille klink.
Leë vers verwys na poësie wat sonder rym geskryf is, veral as die poësie in iambiese pentameter geskryf is.
Maar wee my, jy is so laat siek,
So ver van moed en van u vorige staat,
Dat ek jou wantrou. Tog, alhoewel ek wantrou,
Maak u ongemaklik, my heer, dit moet niks. …
Baie van Shakespeare se toneelstukke is in leë vers geskryf, waaronder 'n groot deel van Hamlet. Hier is die dialoog sonder rympies, wat dit meer realisties laat klink, maar dit volg steeds 'n streng meter — iambiese pentameter. Dit gee dit 'n gevoel van grandiositeit verder as Shakespeare probeer het om natuurlike spraak na te boots, en die doelbewuste ruimte van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepe gee dit 'n bevredigende gevoel van ritme.
Konsonansie is die herhaling van spesifieke konsonantgeluide in die nabyheid.
Stowwe Stof, helder brandend,
In die woude van die nag;
Watter onsterflike hand of oog,
Kan u vreesaanjaende simmetrie omraam? - William Blake, The Tyger
Swart gebruik herhaaldelik verskeie klanke in die eerste strofe van hierdie beroemde gedig. Een van die mees prominente is 'r', wat in elke reël van die eerste strofe en byna elke versreël van die gedig as geheel verskyn. Terwyl Blake oor die tier skryf, dink hy aan sy vreesaanjaende aard en waar dit vandaan kom, met die herhaalde 'r' -klank wat die tier se grom naboots soos 'n klein, subtiele bedreiging in die agtergrond van die gedig.
'N Enjambment is die voortsetting van 'n sin na 'n reëlbreuk, koeplet of strofe sonder 'n verwagte pouse.
Wat gebeur met 'n uitgestelde droom?
Droog dit op
soos 'n rosyntjie in die son?
Of hou van 'n seer -
En dan hardloop?
Stink dit soos vrot vleis?
Of kors en suiker oor-
soos 'n stroopsoet?
Miskien sak dit net
soos 'n swaar vrag.
Of ontplof dit?
Hughes speel met verskeie metodes om reëls in hierdie gedig te eindig, insluitend enjambment. Die eerste twee reëls van die tweede strofe en die tweede-laaste strofe is voorbeelde van betowering, aangesien die gedagte van die een reël na die volgende voortgaan sonder leestekens. Let op hoe hierdie reëls voel in vergelyking met die ander, veral die tweede voorbeeld, geïsoleer in sy eie strofe. Die manier waarop dit geskryf is, boots die uitputting van 'n swaar vrag na, aangesien u nie kan ophou asemhaal soos wat u met die lyne doen nie, met leestekens.
Ironie het 'n paar verskillende betekenisse. Die algemeenste is die gebruik van toon of oordrywing om 'n teenoorgestelde betekenis oor te dra aan wat letterlik gesê word. 'N Tweede vorm van ironie is situasie-ironie, waarin 'n situasie of gebeurtenis in stryd is met die verwagtinge, gewoonlik op 'n humoristiese wyse. 'N Derde vorm is dramatiese ironie, waar die gehoor van 'n toneelstuk, film of ander kunswerk bewus is van iets wat die karakters nie is nie.
Basiese ironie, waar wat iemand sê nie ooreenstem met wat hulle bedoel nie, kan so lyk:
'Ja, ek liefde honde, 'sê sy droog en hou die miniatuurpoedel op 'n armlengte terwyl korwe langs haar arms opspring.
watter wiskunde dek die sit
Situasionele ironie sal dinge insluit soos 'n polisiestasie wat beroof word of 'n huweliksberader wat skei - ons sou verwag dat die polisie sou kon weerstaan ​​om beroof te word en 'n huweliksberader om hul eie huwelik te red, dus die feit dat hierdie onverwagte dinge gebeur, is donker snaaks.
Een van die bekendste voorbeelde van dramatiese ironie is in Romeo en Juliet . Die gehoor weet dat Juliet nie dood is toe Romeo haar in die graf kom vind nie, maar dit kan natuurlik nie keer dat Romeo homself doodmaak om by haar te wees nie. Anders as ander vorme van ironie, is dramatiese ironie dikwels nie snaaks nie - dit verhoog spanning en verhoog die belegging van die gehoor, maar hoef nie noodwendig mense te laat lag nie.
'N Metafoor is wanneer 'n skrywer die een ding met die ander vergelyk.
'N Emosionele achtbaan is 'n algemene voorbeeld van 'n metafoor - eintlik so algemeen dat dit 'n cliche geword het. Om binne 'n kort tydperk verskeie emosies te ervaar, kan baie soos 'n achtbaan lyk, aangesien u 'n reeks uiterste hoogte- en laagtepunte het.
Meter verwys na die ritme van 'n gedig of ander geskrewe werk soos dit uitgedruk word deur die aantal en lengte van die voete in elke reël.
Maar, sag! watter lig deur die venster breek?
Dit is die ooste, en Juliet is die son.
Staan op, mooi son en maak die afgunstige maan dood,
Wie is al siek en bleek van verdriet ...
- William Shakespeare, Romeo en Juliet
Shakespeare het gereeld in iambiese pentameter geskryf, 'n spesifieke tipe meter wat vyf iambiese voet bevat. Iambs is 'n voet - 'n eenheid van ritme - wat bestaan ​​uit een onbeklemtoonde en een beklemtoonde lettergreep. In die eerste reël van hierdie gedeelte het u vyf iambs, wat 'n soort hartklop-ritme lewer.
Maar sag / wat lig / deur a- / -die wen- / -dow breek ?
Meters soos hierdie gee lesers verwagtinge oor hoe elke reël gaan, wat baie handig kan wees as u dit wil ondermyn, soos hoe Shakespeare dit doen Hamlet :
Aan wees / of nie / aan wees / daardie is / die wat- / -ion.
Omdat ons iambiese pentameter verwag, gee die reëlbreking hier 'n leidraad dat iets met Hamlet nie reg is nie.
'N Ode is 'n kort liriese gedig, dikwels ter ere van iets.
U het nog steeds die bruid van stilte ontwrig,
U pleegkind van stilte en stadige tyd,
Sylvan-historikus, wat dit so kan uitdruk
'N Blomverhaal soeter as ons rym:
Watter blaar-legende spook oor jou vorm
Van gode of sterflinge, of van albei,
In Tempe of die dale van Arcady?
Watter manne of gode is dit? Watter meisies loth?
Watter mal strewe? Watter stryd om te ontsnap?
Watter pype en timbrels? Watter wilde ekstase?
- John Keats, Ode oor 'n Griekse Urn
Keats 'Ode on a Grecian Urn dek al die vereiste basisse van die ode - dit is kort op slegs vyf strofes, dit is liries (die taal is duidelik verhef bo die gewone toespraak), en dit is geskryf ter lof van 'n toneel op 'n verbeelde Griekse urn, wat die skoonheid van verskeie tonele vir ewig bewaar.
Alhoewel Keats se ode hier ernstig kan wees, maak die doelbewuste gebruik van taal ver buite ons normale manier van praat die vorm dikwels ryp vir satire. In hierdie geval gebruik Keats hierdie taal om skoonheid en waarheid te bespreek, twee taamlik hoë temas wat saam met die verhewe taal werk.
'N Woordspeling is 'n spel met woorde wat verskeie betekenisse of soortgelyke klanke gebruik om 'n grap te maak.
'Myne is 'n lang en hartseer verhaal!' sê die muis en draai na Alice en sug.
'Dit is beslis 'n lang stert, 'sê Alice en kyk met verwondering af na die muis se stert; 'maar hoekom noem jy dit hartseer?' En sy het daaroor bly wonder terwyl die muis praat ... '
Hier verstaan ​​Alice duidelik wat die muis sê verkeerd - hy sê 'verhaal', met verwysing na sy lang en hartseer verhaal, en sy hoor 'stert', wat verwys na sy letterlike stert. Die resultaat is 'n misverstand tussen die twee wat eindig met Alice wat onbeskof en onversorgd lyk.
Alhoewel dit Alice sleg laat lyk, is dit nogal vermaaklik vir die leser. Die wêreld van Wonderland is vol vreemdheid, so dit is nie regtig 'n verrassing dat Alice nie sou verstaan ​​wat gebeur nie. In hierdie geval is dit egter 'n wettige misverstand, die verhoging van die komedie omdat Alice se wêreldbeskouing weer wankel.
Herhaling is redelik vanselfsprekend-dit is die proses om sekere woorde of frases te herhaal.
Omdat hul woorde geen bliksem was nie
Moenie saggies in daardie goeie nag ingaan nie.
Goeie manne, die laaste golf verby, huilend hoe helder
Hulle verswakte dade het moontlik in 'n groen baai gedans,
Wilde manne wat die son in vlug gevang en gesing het,
En leer, te laat, hulle was bedroef daaroor,
- Dylan Thomas, moenie sag wees in daardie goeie nag nie
Gedurende hierdie gedig herhaal Thomas die reëls: Moenie sag in daardie goeie nag ingaan nie, en Woed, woed teen die dood van die lig. Die twee reëls verskyn nie saam tot die laaste koeplet van die gedig nie, wat die belangrikheid daarvan in verhouding tot mekaar bevestig. Maar voor dit, die herhaling van elke reël dui op die belangrikheid daarvan. Maak nie saak wat daar nog gesê word nie, die herhaling vertel jou dat dit alles op die twee reëls terugkom.
'N Retoriese vraag is 'n vraag wat gevra word om 'n punt te maak in plaas van in afwagting van 'n antwoord.
Kyk vir my! Kyk na my arm! Ek het geploeg en geplant en bymekaargekom in skure, en niemand kon my die hoof gee nie! En is ek nie 'n vrou nie? Ek kon soveel werk en soveel eet as 'n man - as ek dit kon kry - en ook die wimper dra! En is ek nie 'n vrou nie? Ek het dertien kinders in die wêreld gebring, en die meeste is aan slawerny verkoop, en toe ek met my ma se smart roep, het niemand behalwe Jesus my gehoor nie! En is ek nie 'n vrou nie?
- Sojourner Waarheid, is ek nie 'n vrou nie?
Sojourner Truth se vraag aan die Women's Convention van 1981 in Akron, Ohio, is nie 'n vraag wat beantwoord moet word nie. Natuurlik is sy 'n vrou - dit weet sy, sowel as almal in die gehoor, baie goed. Sojourner Truth was egter 'n swart vrou in die tyd van slawerny. Baie wit vroue sou haar ondanks haar geslag nie as 'n deel van die vroueregte-beweging beskou het nie.
Deur die vraag te stel, voer Sojourner Truth die punt aan dat sy is 'n vrou, en behoort dus deel te wees van die gesprek oor vroueregte. Is ek nie 'n vrou nie? is dit nie 'n kwessie van geslag nie, maar 'n kwessie van ras - as dit 'n konferensie is oor vroueregte, waarom is swart vroue nie hierby ingesluit nie? Deur 'n vraag te stel oor 'n onmiskenbare waarheid, het die Sojourner Truth die skynheiligheid van die konferensie uitgewys.
'N Rymp is 'n herhaling van lettergrepe aan die einde van woorde, dikwels aan die einde van 'n versreël, maar daar is baie unieke soorte rympies .
Dit was 'n jaar gelede baie en baie,
In 'n koninkryk by die see,
Dat daar 'n meisie gewoon het wat u mag ken
Met die naam van Annabel Lee;
En hierdie meisie het sy geleef sonder om te dink
As om deur my lief te hê en lief te hê.
Poe se gedig begin met 'n redelik tipiese ABAB-rymskema - die eerste reël rym met die derde, die tweede met die vierde. In reël vyf kry ons egter 'n skokkende lyn nie rym, wat deur die res van die gedig gedra word. Die rymklanke luister terug na klassieke liedjies en verhale, maar word ongedaan gemaak deur iets wat nie reg klink nie, net soos die klassieke liefdesverhaal van die verteller en Annabel Lee ongedaan gemaak word deur tragedie.
Ritme verwys na die patroon van lang, kort, beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepe in skrif.
Dubbele, dubbele moeite en probleme;
Vuurbrand en kookborrel.
Filet van 'n fennie slang,
In die ketel kook en bak ...
In hierdie toneel uit Macbeth word die hekse as vreemd en onnatuurlik geposisioneer, en die rymskema wat Shakespeare gebruik, is ook onnatuurlik. Dit gee die gedeelte 'n sing-song kwaliteit wat nie in ander dele van die toneelstuk voorkom nie, wat maklik in u kop kan vassteek. Dit is belangrik, want hulle profesieë ook in Macbeth se kop vassteek en hom daartoe lei om sy aaklige misdade te pleeg.
'N Sonnet is 'n gedig van veertien reëls met 'n streng rymskema, wat dikwels in iambiese pentameter geskryf is.
Hoe lief het ek jou? Laat ek die maniere tel.
Vir die eindes van die wese en ideale genade.
Ek is lief vir jou tot op die vlak van elke dag
Rustigste behoefte, deur son en kerslig.
Ek het jou vrylik lief, soos mense na die regte strewe;
Ek het U suiwer lief, omdat hulle van lofprysing verander.
In my ou hartseer, en met die geloof van my kinderjare.
Ek het jou lief met 'n liefde wat ek skynbaar verloor het
Glimlag, trane, van my hele lewe; en as God kies,
- Elizabeth Barrett Browning, Hoe hou ek van jou
Sonnette was lank 'n standaard poësieformaat - Shakespeare het beroemde sonette geskryf, net soos digters soos Browning. Soos met leë vers, sonnette word dikwels in iambiese pentameter geskryf, wat die skryfwerk 'n gevoel van realisme gee, aangesien dit nie heeltemal so beïnvloed word as ander ritmes nie, maar dit ook doelgerig en anders laat voel as natuurlike spraak.
Omdat sonnette 'n rymskema het, voel hulle hulle weer verwyder van realistiese spraak. Maar dit werk in die guns van die vorm - die rigiede struktuur moedig onkonvensionele woordgebruik aan (vandaar die onvergeetlikheid van Hoe het ek jou lief? Laat my die maniere tel.) en merk gedigte in hierdie styl as 'n soort verhoogde werklikheid. Omdat leë en vrye versies later ontstaan ​​het, gee die skryf van sonnette in die moderne tyd aan gedigte 'n klassieke of selfs opsetlike verouderde gevoel, wat in die guns van die digter kan werk.
U hoef waarskynlik nie kers aan te steek en u vergrootglas uit te steek om digterlike toestelle te verstaan ​​nie, maar niks keer u nie!
Hoe om poëtiese toestelle te identifiseer en te ontleed
Dit is byna onmoontlik om elke poëtiese toestel te onthou, maar om jouself te leer identifiseer en analiseer, is 'n uitstekende manier om jou woordeskat en skryfvermoë te verhoog. Vir meer inligting oor hulle, kan u:
Om wyd te lees in verskillende literêre vorme - poësie, prosa, essays, nie-fiksie, ensovoorts - is een van die beste maniere om digterlik te leer. U sal hulle miskien nie almal raaksien nie, maar daag u uit om elke keer as u lees een voorbeeld van 'n digterlike middel te vind. Onthou, daar is baie soorte poëtiese toestelle; dit hoef nie altyd dinge te wees wat u slegs in poësie sou vind nie.
Hoe meer u lees, hoe meer blootgestel word u aan verskillende soorte skryfstyle. As u wyd lees, sien u meer mense wat taal kreatief gebruik - as u iets interessants sien, let daarop en kyk of dit 'n poëtiese toestel is wat u in u eie skryfwerk kan gebruik!
Gebruik dit in u eie skryfwerk
Dit is wonderlik om dit te identifiseer, maar probeer dit gebruik om poëtiese instrumente regtig te verstaan. Nie elke toestel is geskik vir elke situasie nie, maar om 'n bietjie met u taal te speel, kan u presies wys hoe hierdie toestelle werk. Daag jouself uit om nuwe toestelle te gebruik om 'n beter begrip te kry van hoe dit jou skryfwerk kan verhoog.
Vraag digterlike toestelle
As u op 'n digterlike manier afkom in iets wat u lees, vra u uself af wat die skrywer daarmee doen. Watter doel dien alliterasie in 'n spesifieke konteks? Waarom het ek gekies om die speserye -metafoor vroeër in hierdie artikel te gebruik? Was dit effektief of verwarrend?
Hoe meer u aan hierdie toestelle dink, hoe meer sal u weet hoe dit werk en waarom skrywers dit gebruik. As u die verskillende maniere waarop dit gebruik kan word, verstaan, kan u ontdek hoe u dit beter kan gebruik, dus moenie bang wees om te begin bevraagteken hoe en waarom professionele persone dit doen nie!
Belangrike wenke vir literêre toestelle in poësie
Dit is wonderlik om u skryfwerk met poëtiese toestelle te verbeter, maar daar is 'n paar dinge wat u in gedagte moet hou om seker te maak dat u dit reg doen.
Eerstens, moenie dit te veel gebruik nie. Poëtiese toestelle kan baie goed wees om u skryfwerk interessanter te laat klink of om inligting op 'n meer effektiewe manier te lewer, maar te veel val regtig op. Alliterasie is wonderlik, maar 'n alliteratiewe sonnet wat 'n toespeling op die Griekse literatuur is, kan 'n bietjie foefies voel. Selfs te veel alliterasie kan vinnig afgesaag voel as dit nie met 'n doel gedoen word nie. Vra jouself af waarom jy hierdie toestelle gebruik en sny dit af as u nie aan 'n rede kan dink nie - terughoudendheid is net so deel van goeie skryfwerk as die vaardige gebruik van 'n poëtiese apparaat.
Moenie vergeet dat poëtiese instrumente goed is vir meer as net poësie nie. 'N Goed geskrewe opstel kan 'n wonderlike metafoor gebruik. 'N Sonnet kan in eenvoudige Engels geskryf word vir 'n uitstekende effek. 'N Artikel vir u skoolkoerant kan met 'n bietjie alliterasie verbeter word. Eksperimenteer gerus met hoe en wanneer hierdie toestelle gebruik word - die toevoeging van 'n onverwagte poëtiese toestel is 'n uitstekende manier om u skryfwerk te verhoog.