Duitsers bombardeer Parys en maak honderde burgerlikes dood - GESKIEDENIS - Inligting
Duitsers bombardeer Parys en vermoor honderde burgerlikes
Op 3 Junie 1940 bombardeer die Duitse lugmag Parys en vermoor 254 mense, die meeste burgerlikes.
Die Duitsers was vasbeslote om die ekonomie en die weermag van Frankryk te verwoes, die bevolking te verminder, en kortom sy moraal sowel as die vermoë om steun vir ander besette nasies te versamel, te bombardeer, sonder dat die meeste van die slagoffers burgerlikes was , skoolkinders ingesluit. Die bombardement het daarin geslaag om presies die regte hoeveelheid terreur uit te lok; Die Franse minister van binnelandse sake kon staatsamptenare slegs daarvan weerhou om uit Parys te vlug deur hulle met ernstige strawwe te dreig.
Ondanks die feit dat die Britse ekspedisiemag op die punt was om sy ontruiming in Duinkerken te voltooi, en dat Frankryk op die punt was om in duie te stort vir die Duitse indringers, is die Britse oorlogskabinet ingelig dat die koning van Noorweë, Haakon, volkome vertroue uitgespreek het dat die bondgenote sou uiteindelik wen. Die koning het, nadat hy sy voorspelling gemaak het, Noorweë gevlug na Engeland, sy eie land wat nou onder Duitse besetting was.
Van die 17 miljoen Jode ter wêreld in 1939 is meer as 'n derde in die Holocaust dood.   Van die drie miljoen Jode in Pole, die hart van die Europese Joodse kultuur, het minder as 350 000 oorleef. Die meeste van die oorblywende Jode in Oos- en Sentraal -Europa het vlugtelinge geword, wat nie in staat was of wou terugkeer na lande wat Sowjet -marionetstate geword het of lande wat hulle aan die Nazi's verraai het nie.
Die Nazi's wou die Poolse volk heeltemal vernietig. In 1941 besluit die Nazi -leierskap dat Pole binne tien tot twintig jaar volledig van etniese Pole verwyder moet word en deur Duitse koloniste gevestig moet word om hul beleid van Lebensraum te bevorder.  Vanaf die begin van die besetting was die beleid van Duitsland om die Poolse grondgebied te plunder en uit te buit, en dit in 'n reuse konsentrasiekamp te verander vir Pole wat as 'Untermenschen' uitgeroei sou word.  Die beleid van plundering en uitbuiting het materiële verliese vir die Poolse nywerheid, landbou, infrastruktuur en kulturele landmerke aangerig, met die koste van die vernietiging deur Duitsers alleen op ongeveer € 525 miljard of $ 640 miljard.  Die oorblywende Poolse industrie is ná die oorlog meestal deur die Sowjet -magte vernietig of na Rusland vervoer.
Die amptelike verslag van die Poolse regering oor oorlogsverliese wat in 1947 opgestel is, het 6 028 000 oorlogslagoffers uit 'n bevolking van 27 007 000 etniese Pole en Jode alleen gerapporteer. Om politieke redes het die verslag die verliese vir die Sowjetunie en die verliese onder Poolse burgers van Oekraïense en Wit -Russiese oorsprong uitgesluit.
Die oostelike grens van Pole is aansienlik weswaarts na die Curzon -lyn verskuif. Die gevolglike territoriale verlies van 188 000 km² (voorheen bevolk deur 5,3 miljoen etniese Pole ) sou vergoed word deur die toevoeging van 111 000 km² voormalige Duitse gebied oos van die Oder -Neisse -lyn (voorheen bevolk deur 11,4 miljoen etniese Duitsers [6 ]). Ontvoering van Poolse kinders deur Duitsland het ook plaasgevind, waarin kinders wat vermoedelik Duitse bloed gehou het, ongeveer 20 000  Poolse kinders van hul ouers weggeneem is. Uit die ontvoerde is slegs 10-15% terug huis toe.  Poolse elite is uitgeroei en meer as die helfte van die Poolse intelligentsia is vermoor. Sommige beroepe het 20–50% van hul lede verloor, byvoorbeeld 58% van die Poolse prokureurs, 38% van die dokters en 28% van die universiteitswerkers is deur die Nazi's uitgeroei. Die Poolse hoofstad Warskou is deur die Duitse magte verwoes en die meeste van die ou en nuut verworwe stede lê in puin (byvoorbeeld Wrocław) of is verlore vir die Sowjetunie (bv. Lwów). Daarbenewens het Pole 'n Sowjet-satellietstaat geword, wat tot 1989 onder 'n Sowjet-beheerde kommunistiese regering gebly het. Russiese troepe het eers uit 1993, ná die ineenstorting van die Sowjetunie, uit Pole onttrek.
As gevolg van die oorlog en die Sowjet -besetting bevind Sentraal -Europese lande hulle onder die 'Sowjet -invloedsfeer' (soos ooreengekom tydens die Jalta -konferensie). Onmiddellik na die oorlog is sosialistiese regerings in Sowjet -styl in al hierdie lande gevestig en alle vorme van demokrasie in westerse styl wat voor die oorlog bestaan ​​het, is afgeskaf. As gevolg van die feit dat die Warskou -verdrag nie aan die Marshall -plan deelgeneem het nie, sowel as industriële infrastruktuur wat deur die Sowjets geneem is, is die ekonomiese herstel aansienlik vertraag.
Ongeveer 26 miljoen Sowjet -burgers het omgekom as gevolg van die Nazi -inval in die Sowjetunie, waaronder ongeveer 10,651,000 soldate wat gesterf het in die geveg teen Hitler se leërs of in krygsgevangenekampe gesterf het.  Volgens die Russiese historikus Vadim Erlikman beloop die Sowjet -verliese 26,5 miljoen oorlogsverwante sterftes.  Miljoene burgerlikes is ook dood weens hongersnood, blootstelling, gruweldade en slagtings, en 'n groot gebied van die Sowjetunie van die voorstede van Moskou en die Wolga tot by die westelike grens is vernietig, ontvolk en tot puin gelê. Die massadood en vernietiging daar het die Sowjet -ekonomie, die samelewing en die nasionale psige erg beskadig. Die dodetal het c.a. 1,5 miljoen Sowjet -Jode vermoor deur die Duitse indringers.  Die massavernietiging en massamoord was een van die redes waarom die Sowjetunie satellietstate in Sentraal -Europa geïnstalleer het, aangesien die regering gehoop het om die lande as buffersone te gebruik teen nuwe invalle uit die Weste. Dit het gehelp om die alliansie tussen die Sowjetunie en die Wes -Geallieerdes in die oorlog te verbreek, wat die weg gebaan het vir die Koue Oorlog, wat tot 1989 geduur het, twee jaar voor die ontbinding van die Sowjetunie in 1991. Sowjetkultuur in die vyftigerjare is bepaal deur resultate van die Groot Patriotiese Oorlog.
Byna 60% van die Europese oorlogsdood was van die Sowjetunie. Militêre verliese van 10,6 miljoen sluit 7,6 miljoen dood of vermis in aksie en 2,6 miljoen krygsgevangenes dood, plus 400 000 paramilitêre en Sowjet -partydige verliese in. Siviele sterftes beloop 15,9 miljoen, insluitend 1,5 miljoen uit militêre optrede. 7,1 miljoen slagoffers van Nazi -volksmoord en vergelding 1,8 miljoen is na Duitsland gedeporteer vir dwangarbeid en 5,5 miljoen sterftes in hongersnood en siektes. Bykomende hongersnood sterftes wat 'n totaal van 1 miljoen gedurende 1946–47 beloop het, word hier nie ingesluit nie. Hierdie verliese is vir die hele grondgebied van die USSR, insluitend gebiede wat in 1939–40 geannekseer is. 
In die noorde bereik die Duitsers Leningrad (Sint Petersburg) in Augustus 1941. Die stad is op 8 September omring en begin met 'n beleg van 900 dae waartydens ongeveer 1,2 miljoen burgers omgekom het.
Van die 5,7 miljoen Sowjet -krygsgevangenes wat deur die Duitsers gevange geneem is, het meer as 3,5 miljoen aan die einde van die oorlog in die Duitse ballingskap gesterf.  Op 11 Februarie 1945, na afloop van die Jaltakonferensie, onderteken die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk 'n repatriasie -ooreenkoms met die USSR.  Die interpretasie van hierdie ooreenkoms het gelei tot die gedwonge repatriasie van alle Sowjets, ongeag hul wense.  Miljoene Sowjet -krygsgevangenes en dwangarbeiders wat na Duitsland vervoer is, word vermoedelik behandel as verraaiers, lafaards en deserters by hul terugkeer na die USSR (sien bevel nr. 270).   Statistiese gegewens uit Sowjet -argiewe, wat na Perestroika beskikbaar geword het, getuig dat die algehele toename van die Gulag -bevolking gedurende 1945–46  minimaal was en dat slegs 272.867 van die gerepatrieerde Sowjet -krygsgevangenes en burgerlikes (uit 4 199 488) gevange gehou is. 
Wit-Rusland verloor 'n kwart van sy vooroorlogse bevolking, insluitend byna al sy intellektuele elite, en 90% van die land se Joodse bevolking. Na bloedige omsingelingsgevegte was die hele huidige gebied van Wit-Rusland teen die einde van Augustus 1941 deur die Duitsers beset. Die Nazi's het 'n wrede regime ingestel, ongeveer 380 000 jongmense gedeporteer vir slawe-arbeid en honderde duisende ander burgerlikes doodgemaak. Minstens 5.295 Wit -Russiese nedersettings is deur die Nazi's vernietig en sommige of al hul inwoners is dood (uit 9.200 nedersettings wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in Wit -Rusland verbrand of andersins vernietig is). Meer as 600 dorpe soos Khatyn is met hul hele bevolking verbrand.  Meer as 209 stede en dorpe (uit 'n totaal van 270) is vernietig. Himmler het 'n plan uiteengesit waarvolgens 3/4 van die Wit -Russiese bevolking vir 'uitwissing' bestem was en 1/4 van die ras -skoner bevolking (blou oë, ligte hare) sou toegelaat word om Duitsers as slawe te dien (Ostarbeiter).
Sommige onlangse ramings verhoog die aantal Wit-Russe wat in die oorlog omgekom het tot "3 miljoen 650 duisend mense, anders as die voormalige 2,2 miljoen. Dit wil sê, nie elke vierde inwoner nie, maar ongeveer 40% van die vooroorlogse Wit-Russiese bevolking het omgekom (in ag genome die huidige -daggrense van Wit -Rusland). "  Dit kan vergelyk word met 15% van die naoorlogse grense van Pole en 19% van die Oekraïense bevolking aan die naoorlogse grens, en 2% van die Tsjeggo -Slowaakse bevolking wat in die naoorlogse grense omgekom het.
Skattings oor die bevolkingsverliese in die Oekraïne wissel van 7 tot 11 miljoen. Meer as 700 stede en dorpe en 28 000 dorpe is vernietig. 
Na raming is 1,700,000 mense dood tydens die Tweede Wêreldoorlog in Joego-Slawië van 1941 tot 1945. Baie groot verliese was onder Serwiërs wat in Bosnië en Kroasië gewoon het, sowel as Joodse en Roemeense minderhede, met verliese ook groot onder alle ander nie-samewerkende bevolkings. In die somer van 1941 het die Serviese opstand gekom tydens die Duitse inval in die USSR. Die Nazi -reaksie was die teregstelling van 100 Serviese burgerlikes vir elke vermoorde soldaat en 50 Serviese burgerlikes vir elke gewonde soldaat. Die Joego -Slawiese partisane het 'n guerrilla -veldtog teen die as -besetters en 'n burgeroorlog teen die Tsjetnieke geveg. Die Onafhanklike Staat Kroasië is gestig as 'n Nazi-marionetstaat, geregeer deur die fascistiese milisie, bekend as die Ustaše. Gedurende hierdie tyd het die Onafhanklike Staat Kroasië vernietigingskampe vir anti-fasciste, kommuniste, Serwiërs, Moslems, Roemenië en Jode opgerig, een van die berugste is die konsentrasiekamp Jasenovac. 'N Groot aantal mans, vroue en kinders, meestal Serwiërs, is in hierdie kampe vermoor.
Brittanje en Frankryk, twee van die oorwinnaars, was uitgeput en bankrot deur die oorlog, en Brittanje het sy supermoondheidstatus verloor.  Met Duitsland en Japan ook in puin, het die wêreld twee dominante moondhede, die Verenigde State en die Sowjetunie, agtergelaat. Die ekonomiese en politieke werklikheid in Wes -Europa sou binnekort die aftakeling van die Europese koloniale ryke dwing, veral in Afrika en Asië.
Een van die belangrikste politieke gevolge van die Nazi -ervaring in Wes -Europa was die totstandkoming van nuwe politieke alliansies wat uiteindelik die Europese Unie geword het en 'n internasionale militêre alliansie van Europese lande, bekend as die NAVO, om die Sowjetunie se Warschau -verdrag teen te werk en tot kommunistiese bewind in Oos -Europa eindig in die laat 1980's.
Die kommuniste kom uit die oorlog en deel die groot aansien van die seëvierende Sowjet -gewapende magte, en vir 'n rukkie het dit gelyk asof hulle die mag in Frankryk, Italië en Griekeland sou neem. Die Weste het vinnig opgetree om te verhoed dat dit gebeur, vandaar die Koue Oorlog.
In Griekeland het die Duitse besetting (April 1941-Oktober 1944) die ekonomie vernietig deur oorlogsvergoeding, plundering van die land se hulpbronne en hiperinflasie. Boonop het die Duitsers die grootste deel van die infrastruktuur van die land in puin gelaat toe hulle in 1944 onttrek het. As gevolg van 'n geallieerde blokkade en Duitse onverskilligheid teenoor die plaaslike behoeftes, was die eerste winter van die besetting gekenmerk deur wydverspreide hongersnood in die belangrikste stedelike sentra, met soveel as 300 000 burgerlikes wat dood is van hongersnood. Alhoewel hierdie vlakke van hongersnood in die daaropvolgende jare nie herhaal is nie, was wanvoeding gereeld gedurende die besetting. Boonop is duisende meer deur Duitse magte tereggestel as vergelding vir partydige aktiwiteite. As deel van die Holocaust is die Joodse gemeenskap van Griekeland amper uitgewis, veral die groot Sefardiese gemeenskap van Thessaloniki, wat aan die stad die nugter "Moeder van Israel" besorg het en eers in die vroeë 16de eeu daar gevestig het op uitnodiging van die destydse -heerskappy van die Ottomaanse Ryk. In totaal het minstens 81% (ongeveer 60 000) van die totale Joodse bevolking van Griekeland gesterf.
Die bitterste en langdurigste erfenis van die Duitse besetting was die sosiale omwenteling wat dit veroorsaak het. Die ou politieke elite is van die kantlyn gehou, en die verset teen die as het die linkse National Liberation Front (EAM) na vore gebring, waarskynlik die land se eerste ware massa-beweging, waar die kommuniste 'n sentrale rol gespeel het. In 'n poging om die groeiende invloed daarvan teë te staan, het die Duitsers die vooroorlogse konserwatiewe establishment aangemoedig om dit te konfronteer, en het hulle die geleentheid gegee om gewapende eenhede te skep. Soos elders in Oos -Europa, in die laaste jaar van die besetting, het toestande in Griekeland dikwels 'n burgeroorlog tussen EAM en ander moondhede benader. Die breuk sou permanent word in Desember 1944, toe EAM en die Britse gesteunde regering in Athene bots en weer in 'n volwaardige burgeroorlog van 1946–1949.
Meer as 8 miljoen Duitsers, insluitend byna 2 miljoen burgerlikes, is tydens die Tweede Wêreldoorlog dood (sien slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog). Na die einde van die oorlog in Europa was daar addisionele ongevalle tydens die Geallieerde besetting en ook tydens die bevolkingsuitdrywings wat gevolg het.
Na die oorlog is die Duitse volk dikwels met minagting beskou omdat hulle deur ander Europeërs vir Nazi -misdade beskuldig is. Duitsers wat in die buiteland besoek het, veral in die 1950's en 1960's, lok beledigings van die plaaslike bevolking en van buitelanders wat moontlik hul gesinne of vriende in die gruweldade verloor het. Vandag in Europa en wêreldwyd (veral in lande wat teen die as gestry het), word Duitsers moontlik verag deur bejaardes wat geleef het om die gruweldade wat Nazi -Duitsers tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg het, te beleef. Dit het vir baie Duitsers 'n gevoel van kontroversie veroorsaak, wat talle gesprekke en rye veroorsaak het tussen geleerdes en politici in die na-oorlogse Wes-Duitsland (byvoorbeeld die "Historikerstreit" [argument van historici] in die 1980's) en na hereniging. Hier het die bespreking hoofsaaklik gegaan oor die rol wat die verenigde Duitsland in die wêreld en in Europa moet speel. Bernard Schlink se roman Die leser is kommer oor hoe na-oorlogse Duitsers die kwessie hanteer het.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes 'n ontkenningsprogram begin, maar namate die Koue Oorlog verskerp het, is hierdie pogings in die weste ingekort.
Duitsland self en die Duitse ekonomie was verwoes, met groot dele van die meeste groot stede wat vernietig is deur die bombardemente van die geallieerde magte, soewereiniteit wat deur die geallieerdes weggeneem is en die gebied gevul met miljoene vlugtelinge uit die voormalige oostelike provinsies wat die geallieerdes besluit het deur die Sowjetunie en Pole geannekseer word, die oostelike Duitse grens weswaarts na die Oder-Neisse-lyn verskuif en Duitsland effektief met ongeveer 25% verminder (sien ook Potsdam-konferensie). Die oorblywende dele van Duitsland is onder die Geallieerdes verdeel en beset deur Britse (die noordweste), Franse (die suidweste), Amerikaanse (die suide) en Sowjet (die ooste) troepe.
Die uitsettings van Duitsers uit die verlore gebiede in die ooste (sien ook die voormalige oostelike gebiede van Duitsland), die Sudetenland en elders in Oos -Europa duur etlike jare. Die aantal Duitsers wat uitgestuur is, beloop ongeveer 15,000,000. Die raming van die aantal sterftes in verband met uitsetting wissel van minder as 500 000 tot 3 miljoen. [ aanhaling nodig ]
Na 'n kort rukkie breek die Geallieerdes ideologiese probleme (kommunisme versus kapitalisme), en sodoende vestig beide kante hul eie invloedsfere, wat 'n voorheen nie-bestaande verdeeldheid in Duitsland tussen Oos en Wes skep (hoewel die verdeeldheid grootliks die grense van state wat in Duitsland bestaan ​​het voor Bismarck se eenwording minder as 100 jaar tevore).
'N Grondwet vir Oos -Duitsland is op 30 Mei 1949 opgestel. Wilhelm Pieck, 'n leier van die Socialist Unity Party of Germany (SED) (wat tot stand gekom het deur 'n gedwonge samesmelting van die Social Democratic Party of Germany (SPD) en Kommunistiese Party van Duitsland (KPD) in die Sowjet -sektor), is verkies tot eerste president van die Duitse Demokratiese Republiek.
Wes -Duitsland, (amptelik: Bondsrepubliek Duitsland, FRG - dit is vandag nog die amptelike naam van die verenigde Duitsland) ontvang (de facto) semi-soewereiniteit in 1949, sowel as 'n grondwet, genaamd die Grundgesetz (Basiese Reg). Die dokument is nie amptelik 'n Grondwet genoem nie, aangesien daar op hierdie stadium nog gehoop is dat die twee Duitse state in die nabye toekoms herenig sou word.
Die eerste vrye verkiesings in Wes -Duitsland is in 1949 gehou, wat met 'n geringe marge deur die Christen -Demokratiese Party van Duitsland (CDU) (konserwatiewes) gewen is. Konrad Adenauer, 'n lid van die CDU, was die eerste Bundeskanzler (Kanselier) van Wes -Duitsland.
Beide Duitse state stel in 1948 hul eie geld bekend, in die volksmond genoem Wes-Mark en Oos-Mark (Wes- en Oosmark).
Buitelandse troepe bly vandag nog in Duitsland, byvoorbeeld die Ramstein -lugbasis, maar die meerderheid troepe vertrek na die einde van die Koue Oorlog (Teen 1994 vir Sowjet -troepe, ingevolge die bepalings van die Verdrag oor die Finale Skikking met betrekking tot Duitsland en in die middel van die negentigerjare vir Westerse magte). Die Bush -administrasie in die Verenigde State het in 2004 voornemens verklaar om die meeste van die oorblywende Amerikaanse troepe in die komende jare uit Duitsland te onttrek. Gedurende die jare 1950–2000 was meer as 10.000.000 Amerikaanse militêre personeel in Duitsland gestasioneer. 
Die Wes-Duitse ekonomie is teen die middel van die vyftigerjare herbou danksy die verlating van sommige van die laaste spore van die Morgenthau-plan in die middel van 1947 en minder oorlogsvergoeding wat Wes-Duitsland opgelê is (sien ook Wirtschaftswunder). Na die steun van die gesamentlike stafhoofde, en generaals Clay en Marshall, het die Truman -administrasie besef dat ekonomiese herstel in Europa nie kan voortgaan sonder die heropbou van die Duitse industriële basis waarop dit voorheen afhanklik was nie.  In Julie 1947 het president Harry S. Truman op grond van "nasionale veiligheidsgronde" die straf JCS 1067, wat die Amerikaanse besettingsmagte in Duitsland opdrag gegee het om "geen stappe te neem in die rigting van die ekonomiese rehabilitasie van Duitsland nie. " Dit is vervang deur JCS 1779, wat in plaas daarvan beklemtoon het dat "['n] ordelike, welvarende Europa die ekonomiese bydraes van 'n stabiele en produktiewe Duitsland vereis." 
Die aftakeling van fabrieke in die westelike gebiede, vir verdere vervoer na die Sowjetunie as herstel, is mettertyd gestaak namate wrywings tussen Oos en Wes ontstaan. Die toegelate vlakke van Duitse produksie is beperk om die herlewing van Duitse militarisme te voorkom, waarvan 'n ernstige beperking van die Duitse staalproduksie ingesluit is en die res van die Duitse ekonomie baie negatief beïnvloed het (sien "Die industriële planne vir Duitsland"). Demontage van fabrieke deur Frankryk en Groot -Brittanje as herstel en met die doel om die Duitse oorlog en ekonomiese potensiaal onder die 'vlak van bedryfsplanne' te verlaag, het plaasgevind (gestop in 1951), maar nie naby die omvang van die demontage en vervoer na die Sowjetunie van fabrieke in die oostelike besettingsgebied. Die Oosblok het die Marshall -plan nie aanvaar nie en het dit as Amerikaanse ekonomiese imperialisme veroordeel, en dit het dus (Oos -Duitsland ingesluit) baie stadiger herstel as hul Westerse eweknieë. Duitse politieke en ekonomiese beheer van die belangrikste oorblywende bedryfsentrums is verminder, die Ruhr -gebied was onder internasionale beheer. Die Ruhr -ooreenkoms is aan die Duitsers opgelê as 'n voorwaarde om hulle toe te laat om die Bondsrepubliek Duitsland te stig.  (sien ook die International Authority for the Ruhr (IAR)). Uiteindelik het die begin van die Koue Oorlog gelei tot 'n verhoogde Duitse beheer oor die gebied, hoewel dit permanent beperk is deur die samevoeging van Duitse steenkool en staal in 'n multinasionale gemeenskap in 1951 (sien European Coal and Steel Community). Die aangrensende Saar -gebied, wat 'n groot deel van Duitsland se oorblywende steenkoolneerslae bevat, wat in 1947 deur die VSA as 'n protektoraat aan die Franse ekonomiese administrasie oorhandig is en het eers in Januarie 1957 polities na Duitsland teruggekeer, met 'n paar jaar later ekonomiese herintegrasie. (sien ook die Monnet -plan). Bo -Silesië, Duitsland se tweede grootste sentrum van mynbou en nywerheid, is tydens die Potsdam -konferensie aan Pole oorhandig.
Die Geallieerdes het beslag gelê op intellektuele eiendom van groot waarde, alle Duitse patente, sowel in Duitsland as in die buiteland, en het dit gebruik om hul eie industriële mededingendheid te versterk deur dit aan geallieerde ondernemings te lisensieer.  Onmiddellik na die Duitse oorgawe en die volgende twee jaar duur die VSA 'n kragtige program voort om alle tegnologiese en wetenskaplike kennis sowel as alle patente in Duitsland te versamel. John Gimbel kom tot die gevolgtrekking in sy boek "Wetenskapstegnologie en herstelwerk: uitbuiting en plundering in die naoorlogse Duitsland", dat die" intellektuele herstel "wat die VSA en die Verenigde Koninkryk geneem het, nagenoeg $ 10 miljard beloop het.    Gedurende die meer as twee jaar wat hierdie beleid bestaan, kon geen industriële navorsing in Duitsland vind plaas, aangesien enige resultate outomaties beskikbaar sou wees vir oorsese mededingers wat deur die besettingsowerhede aangemoedig is om toegang tot alle rekords en fasiliteite te verkry. Intussen is duisende van die beste Duitse navorsers in die Sowjetunie en in die VSA aan die werk gesit ( sien ook Operation Paperclip)
Vir 'n paar jaar na die oorgawe was die Duitse voedingspeil baie laag, wat baie hoë sterftesyfers tot gevolg gehad het. Gedurende 1945 het die Amerikaanse besettingsmagte verseker dat geen etniese Duitsers internasionale hulp verleen nie.  Daar is opdrag gegee dat alle verligting gegaan het aan nie-Duitse ontheemdes, bevryde geallieerde krygsgevangenes en konsentrasiekampgevangenes.  Gedurende 1945 word beraam dat die gemiddelde Duitse burger in die besettingsones in die VSA en die Verenigde Koninkryk 1200 kalorieë per dag ontvang het.  Intussen ontvang nie-Duitse ontheemdes 2300 kalorieë deur noodvoedselinvoer en hulp van die Rooi Kruis.  Vroeg in Oktober 1945 het die Britse regering privaat tydens 'n kabinetsvergadering erken dat die Duitse burgerlike sterftesyfers vir volwassenes tot vier keer hoër was as die vooroorlogse vlakke en dat sterftesyfers onder die Duitse kinders met 10 keer die vooroorlogse vlakke gestyg het.  Die Duitse Rooi Kruis is ontbind, en die Internasionale Rooi Kruis en die paar ander toegelate internasionale hulpverleningsagentskappe is verhinder om Duitsers te help deur streng beheer oor voorraad en reis.  Die paar agentskappe wat toegelaat is om Duitsers te help, soos die inheemse Caritasverband, mag nie ingevoerde voorrade gebruik nie. Toe die Vatikaan probeer om voedselvoorrade van Chili na Duitse babas oor te dra, het die Amerikaanse staatsdepartement dit verbied.  Die Duitse voedselsituasie het die ergste bereik tydens die baie koue winter van 1946–1947, toe die Duitse kalorie -inname van 1,000-1,500 kalorieë per dag gewissel het, 'n situasie wat vererger is deur 'n ernstige gebrek aan brandstof vir verhitting.  Intussen was die Geallieerdes goed gevoed, die gemiddelde inname van volwasse kalorieë in die VS was 3200–3300 Britse 2900 Amerikaanse weermag 4000.  Duitse kindersterftesyfer was tot die einde van 1948 twee keer hoër as die van ander lande in Wes -Europa. [32 ]
Soos die Geallieerdes op die Jalta -konferensie ooreengekom het, is Duitsers as dwangarbeid gebruik as deel van die herstelwerk wat na die lande wat deur Nazi -aggressie verwoes is, onttrek moes word. Teen 1947 word geraam dat 4.000.000 Duitsers (beide burgerlikes en krygsgevangenes) deur die VSA, Frankryk, die Verenigde Koninkryk en die Sowjetunie as dwangarbeid gebruik is. Duitse gevangenes is byvoorbeeld gedwing om mynvelde in Frankryk en die lae lande skoon te maak. Teen Desember 1945 is die Franse owerhede beraam dat 2 000 Duitse gevangenes elke maand in ongelukke doodgemaak of vermink word.  In Noorweë het die laaste beskikbare ongevalle -rekord, vanaf 29 Augustus 1945, getoon dat teen daardie tyd 'n totaal van 275 Duitse soldate gesterf het tydens die opruiming van myne, terwyl 392 vermink is.  Sterftesyfers vir die Duitse burgerlikes wat dwangarbeid in die Sowjetunie doen, wissel tussen 19% en 39%, afhangende van kategorie. (sien ook dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie).
Norman Naimark skryf in Die Russe in Duitsland: 'n Geskiedenis van die Sowjet -besettingsgebied, 1945–1949, dat hoewel die presiese aantal vroue en meisies wat deur lede van die Rooi Leër in die voorafgaande maande en jare na die kapitulasie verkrag is nooit bekend sal wees nie, hulle getalle waarskynlik in die honderdduisende sal wees, moontlik so hoog as die 2 000 000 slagoffers skatting gemaak deur Barbara Johr, in "Befreier und Befreite". Baie van hierdie slagoffers is herhaaldelik verkrag. Naimark verklaar dat nie net elke slagoffer die trauma vir die res van haar dae moes saamneem nie, maar ook 'n massiewe kollektiewe trauma aan die Oos -Duitse nasie (die Duitse Demokratiese Republiek). Naimark kom tot die gevolgtrekking "Die sosiale sielkunde van vroue en mans in die sovjet -besettingsgebied is gekenmerk deur die misdaad van verkragting vanaf die eerste besettingsdae, tot en met die stigting van die DDR in die herfs van 1949, totdat - 'n mens kan redeneer - die hede . " 
Die naoorlogse vyandigheid wat aan die Duitse volk getoon is, word getoon in die lot van die oorlogskinders, wat deur Duitse soldate saam met vroue uit die plaaslike bevolking in nasies soos Noorweë gebore is, waar die kinders en hul moeders na die oorlog baie jare moes verduur mishandeling. In die geval van Denemarke voel die vyandigheid teenoor alles wat Duits ook toon tydens die behandeling van Duitse vlugtelinge gedurende die jare 1945 tot 1949. Alleen gedurende 1945 sterf 7000 Duitse kinders jonger as 5 as gevolg van die ontkenning van genoegsame voedsel en ontkenning. mediese aandag deur Deense dokters wat bang was dat hulp aan die kinders van die voormalige vyand as 'n onpatriotiese daad beskou sou word. Baie kinders sterf aan maklik behandelbare siektes. As gevolg hiervan het "meer Duitse vlugtelinge in Deense kampe gesterf" as wat Dene gedurende die hele oorlog gedoen het. ""    
Tydens die Koue Oorlog was dit moeilik vir Wes -Duitsers om Oos -Duitse familielede en vriende te besoek en onmoontlik andersom. Vir Oos -Duitsers, veral na die bou van die Berlynse Muur op 13 Augustus 1961 en totdat Hongarye aan die einde van die tagtigerjare sy grens na die Weste oopgemaak het, sodat honderdduisende vakansiegangers in Oos -Duitsers na Wes -Europa kon vlug, was dit slegs moontlik om na Wes -Duitsland te kom deur onwettig oor sterk versterkte en bewaakte grensgebiede te vlug.
44 jaar na die einde van die Tweede Wêreldoorlog val die Berlynse Muur op 9 November 1989. Die oostelike en westelike dele van Duitsland is op 3 Oktober 1990 herenig.
Ekonomiese en sosiale verdeeldheid tussen Oos- en Wes -Duitsland speel tans steeds 'n groot rol in die politiek en die samelewing in Duitsland. Dit is waarskynlik dat die kontras tussen die algemeen welgestelde en ekonomies diverse Weste en die swakker, swaar nywerheidsafhanklike Ooste ten minste in die afsienbare toekoms sal voortduur.
Die oorlog het gelei tot die diskreditering en ontbinding van die Volkebond en tot die stigting van die Verenigde Nasies (VN) op 24 Oktober 1945. Net soos sy voorganger, is die VN gestig om wêreldoorloë te voorkom en kleiner konflikte te beperk of te stop. Die beginsels vervat in die Handves van die Verenigde Nasies is 'n bewys van die wêreld se gesindheid tydens die val van die Derde Ryk. Geopolities het die Verenigde State en die Sowjetunie na vore getree as die twee nuwe dominante mededingende supermoondhede. Gevolglik het twee blokke rondom die VSA en die USSR gevorm. Die wedywering het die Koue Oorlog veroorsaak en tot verskeie volmagkonflikte gelei. Kortliks, voor sy finale agteruitgang as 'n supermoondheid, het Groot -Brittanje ook tot die 'Groot Drie' gereken, 'n term wat gebruik word om te verwys na die wêreld se groot moondhede ter wêreld (destyds die VSA, USSR en Brittanje).
Die uitwerking wat die Nazi's op die huidige internasionale reg gehad het, was aansienlik. Die Verenigde Nasies se volksmoordkonvensie, 'n reeks wette wat van volksmoord 'n misdaad gemaak het, is in Desember 1948, drie jaar na die Nazi -nederlaag, goedgekeur.  Dieselfde maand het die Universele Verklaring van Menseregte ook deel geword van die internasionale reg. Die Neurenberg -verhore, gevolg deur ander Nazi -oorlogsmisdade, het ook 'n ongeskrewe reël geskep waarin verklaar word dat regeringsamptenare wat 'bevele' van leiers volg om misdade teen die mensdom te pleeg, nie so 'n motief kan gebruik om hul misdade te verskoon nie. Dit het ook 'n uitwerking gehad deur die Vierde Geneefse Konvensie (art. 33) om kollektiewe strawwe 'n oorlogsmisdaad te maak. 
Nadat die wêreld die Nazi -doodskampe bekyk het, het baie Westerse mense uiterlik begin om idees van rasse -meerderwaardigheid teë te staan. Liberale anti-rassisme het 'n stapelvoedsel van baie Westerse regerings geword, met openlik rassistiese publikasies wat neergesien word. Die beweging na verdraagsaamheid van verskillende kulture in Westerse samelewings het tot vandag toe voortgeduur. Sedert die ineenstorting van Nazi -Duitsland, was die Westerse bevolkings versigtig vir rassepolitieke partye en het hulle wit etnosentrisme aktief ontmoedig, uit vrees dat die katastrofe soortgelyk sou wees aan die suiwering wat deur Nazi's in Duitsland uitgevoer is. Aan die ander kant kan aangevoer word dat die opvatting van multikulturalisme as een van die pilare van die hedendaagse Westerse samelewing belangrik geword het as gevolg van dieselfde reaksie. Die optrede van die Nazi's het 'n toename in die anti-Duitse sentiment veroorsaak.
Duitse militêre leerstellinge onder die Nazi -regime, gekenmerk deur 'n mate van omstredenheid, aangesien Blitzkrieg 'n beroep gedoen het op lugaanvalle wat 'n slagoffer versag vir aanvalle deur gemotoriseerde, gemeganiseerde en deur die lug gedrewe magte op die schwerpunkt (fokuspunt), gevolg deur omsingeling deur gemotoriseerde magte, en gebruik van die gaping deur konvensionele infanteriemagte. Radiokommunikasie maak voorsiening vir die noue koördinasie wat nodig is vir sulke aanvalle, en maak voorsiening vir die koördinering van die lugmag. Die Nazi's het net soveel die verbintenisreëls oortree wat voorheen nasies in oorlog beheer het (sulke oortredings word dikwels na die oorlog as misdade teen die vrede beskou) omdat hulle oorlogstegnieke ingevoer het. As -omkerings begin met geallieerde roetes van uitgestrekte Duitse magte in El Alamein en Stalingrad as gevolg van die feit dat Britse en Sowjet -magte Nazi -veldstrategieë aangeneem het, en toe die Verenigde State 'n deelnemer aan die oorlog geword het, het hulle dieselfde tegnieke van lugaanval op Nazi -Duitsland aangeneem, met groter krag as wat die Luftwaffe ooit kon toedien.
Aangesien Nazi-Duitsland 'n ernstige neerlaag ondervind het na die Slag van Koersk en veral die kruis-kanaal-inval, het dit die kanaal-gebruik van die V-1-vlieënde bom en V-2-vuurpyl in werking gestel, hoewel dit te laat en te ondoeltreffend was om die oorlog tot sy voordeel te bring . Die Duitse militêre masjien ontwikkel straalvliegtuie as vegvliegtuie en bomwerpers en langafstand-missiele, maar heeltemal te laat (dit was nog in die ontwerp- en toetsfase) om die uitkoms van die oorlog te verander. Die seëvierende Geallieerdes sou die vroeë vernuwings van vliegtuigtegnologie en raketgebaseerde missiele oor lang afstande in hul gewapende magte inkorporeer, maar eers na die einde van die Tweede Wêreldoorlog nadat hulle dit buite die ontwikkelingsfases van ontwerp en toetsing gebring het.
Daar word tot vandag toe algemeen geglo dat die Duitsers die lugaanvalveldtog teen Europese en Britse stede begin het, en dat hulle dus wat hulle verdien verdien het. Die Duitse bomaanvalle op Warskou en Rotterdam word gereeld genoem. Hierdie twee gevalle van bombardemente is nie in geskil nie, maar die konteks moet in ag geneem word. Die besonderhede word selde bespreek, en daarom is dit min bekend. Die reëls van oorlogvoering moet ook in ag geneem word. Die doelbewuste doelwit van burgerlikes was inderdaad 'n oorlogsmisdaad. Die Haagse konvensies het die bombardement van stede geduld AS hulle onder militêre besetting was (dws "verdedig "), wat die geval was met beide Warskou of Rotterdam.
Die Den Haagse konvensies vir landoorlogvoering (wat Duitsland onderteken het) het gesê:
Die aanval of bombardement van dorpe, dorpe, woonplekke of geboue wat nie verdedig word nie, is verbode.
Die bevelvoerder van 'n aanvallende mag, voordat hy met 'n bombardement begin, behalwe in die geval van 'n aanval, moet alles in sy vermoë doen om die owerhede te waarsku.
By beleëringe en bombardemente moet alle nodige stappe geneem word om geboue wat gewy is aan godsdiens, kuns, wetenskap en liefdadigheid, hospitale en plekke waar siekes en gewondes versamel word, sover moontlik te bespaar, mits dit nie terselfdertyd gebruik word nie militêre doeleindes.
Die beleërdes moet hierdie geboue of plekke aandui met 'n paar spesifieke sigbare tekens, wat vooraf aan die aanvallers in kennis gestel moes word.
In die gevalle van beide Warskou en Rotterdam was die bombardement nie doelbewus op burgerlikes gerig nie. Hitler het inderdaad al lank veldtogte teen sulke optrede in oorlogvoering en by die aanvang van vyandelikhede met Pole gegee, het hy die Luftwaffe uitdruklike bevele gegee om nie burgerlikes te teiken nie, en hulle het hierdie bevel streng gevolg. In Warskou het die Poolse leër egter die stad ingetrek en dit in 'n vesting verander. In wese het hulle die stad en die bevolking as gyselaar geneem. Hulle het verskeie ultimatums gekry om oor te gee, met redelike tyd om dit te doen, maar hulle het geweier. Pamflette is ook uit die lug gehaal om burgerlikes te waarsku oor die dreigende gevaar. Alle verstandige maatreëls is getref. Hoewel burgerlikes inderdaad dood is, is hulle nie doelbewus geteiken nie. Die doel van die bombardement was om 'n oorgawe van die Poolse magte wat daar opgesluit was, af te dwing. Volgens die internasionale reg was dit nie 'n oorlogsmisdaad nie. Hier kan 'n mens ook die vraag stel waarom Hitler hom in die eerste plek gedwing het om Pole aan te val. Ek het dit in talle vorige poste behandel, maar om dit volledig te verstaan, beveel ek aan om te lees:
Die situasie in Rotterdam was baie soortgelyk. 'N Groep Nederlandse versetstryders wat by die Grebbeberg geveg het, het hul toevlug geneem in Rotterdam. Dit het uiteindelik gelei tot 'n Duitse ultimatum dat as die Grebbeberg -weerstand nie ophou nie, Rotterdam gebombardeer sou word. Die teenstanders het uiteindelik gehoor gegee en die bomaanval sou op die laaste oomblik afgelas word. Daar was egter 'n kommunikasieprobleem. Grondvlamme wat bedoel was om die aanval uit te skakel, is nie gesien nie, of deur een van die inkomende bomwerperformasies en Rotterdam is dus per ongeluk gebombardeer. Ongeveer 900 mense sterf en 80 000 mense word haweloos as gevolg van brande wat NIE deur brandstowwe veroorsaak is nie, maar eerder deur gevaarlike materiaal wat op die grond gestoor is. Die hoofstroomgeskiedenis bevestig dat:
'Studente het radio gestuur om die beplande aanval uit te stel. Toe die boodskap KG 54 se kommandopos bereik, was die Kommodore, Oberst Walter Lackner, reeds besig om Rotterdam te nader en sy vliegtuie het hul langafstand-antennes ingespan. Waas en rook verduister die teiken om te verseker dat die Nederlandse verdediging getref word. Lackner het sy formasie tot 700 m verlaag.  Duitse magte op die Noordereiland het fakkels  afgevuur om vriendelike vuur te voorkom - nadat drie vliegtuie van die suidelike formasie reeds afgelaai het, het die oorblywende 24 van die suidelike bomwerperformasie onder Oberstleutnant Otto Höhne hul aanval afgebreek. Die groter formasie kom uit die noordooste, uit posisie om rooi fakkels wat aan die suidekant van die stad gelanseer is, te sien, en begin met hul aanval. Vier-en-vyftig He 111s sak laag om 97 ton bomme vry te laat, meestal in die hartjie van die stad. 
Die rede waarom die formasie nie die aborteringsbevel vroeër ontvang het nie, bly omstrede. Oberst Lackner van die grootste formasie beweer dat sy bemanning nie rooi vlamme kon opspoor nie as gevolg van swak sigbaarheid as gevolg van humiditeit en digte rook van brandende konstruksies en dat hulle daarna die hoogte tot 2000 voet moes verminder.  Maar die rooi opvlam, wat Lackner nie gesien het nie, is moontlik ook deur die Duitsers gebruik om hul ligging in die stad aan te dui om vriendelike vuur te vermy. 'N Amptelike Duitse vorm wat vir daardie doel rooi aangewys is.  "
Alhoewel die besonderhede van wat werklik gebeur het teenoor wat veronderstel was om te gebeur (of nie sou gebeur nie) ietwat uiteenlopend bly, was dit duidelik 'n militêre vs militêre aanval, en dit was nie bedoel om doelbewus die burgerbevolking van Rotterdam te teiken nie. Dit sal egter noodwendig die vraag laat ontstaan: Waarom het die Duitsers 'n vreedsame, neutrale Holland binnegeval? Hulle het sekerlik geen reg gehad om dit te doen nie! " Hierdie vraag moet met 'n ander vraag beantwoord word. Waarom het die neutrale Nederlanders die RAF toegelaat om sy lugruim te gebruik om die Duitse stede in die Ruhrvallei aan te val? Waarom het hulle hul verklaarde neutraliteit nie verdedig nie? The German White Book Nr.8 – The Sole Responsibility of England for the Bombing War (1943) dui op talle gevalle van Britse bomwerpers wat Duitse stede in die Ruhr vanuit die neutrale België en Holland aanval. Na my wete is hierdie boek nie in 'n Engelse vertaling beskikbaar nie.
Die Britse ekspedisiemag was inderdaad van plan om Duitsland aan te val deur hierdie lande, wat blykbaar nie gekant was nie, terwyl hulle hul neutraliteitsverklaring behou het. Duitsland was dus nie verplig om hul verklaarde neutraliteit te respekteer ter verdediging van sy eie soewereine gebied nie.
Daar moet ook op gelet word dat Duitsland nie die stad Parys (of ander groot Franse stede) gebombardeer het nie. Hoekom nie? Omdat die Franse hulle as 'n gratis stad " verklaar het. Met ander woorde, nie deur die Franse weermag beset of nie verdedig nie. Hulle en hul kulturele artefakte, argitektuur, ens. Is dus beskerm en sou nie deur die Luftwaffe gebombardeer word nie. Dit het die Britte en Amerikaners egter nie weerhou om later Parys en ander Franse stede te bombardeer nie, waardeur kulturele artefakte vernietig is en duisende Franse burgerlikes vermoor is in die naam van "liberation ".
Die Britse bombardement op Duitse stede het begin nog voordat Churchill op 5 September 1939 in Wilhelmshaven selfs premier geword het. Daarna weer heftig in die lente van 1940 hervat en toegeneem met die koms van die onverkose Churchill se mag aan die bewind kom.
'Op 3 September 1939 het die Franse en Britse ryke oorlog verklaar teen Duitsland en Engeland, en die Royal Air Force het Duitse oorlogskepe aan die Duitse kus met die Noordsee begin aanval. Die aanvalle deur die Royal Air Force (RAF) op Duitse stede begin met die aanval op Wilhelmshaven op 5 September 1939. Agt maande later, op 9 Mei 1940, begin die Duitse offensief in die Weste. Op 11 Mei het die Britse kabinet besluit om die Bomber Command op die lugoorlog teen die Duitse binneland los te laat. Die volgende nag het Britse vliegtuie vir die eerste keer bomloos op woongebiede van Mönchengladbach-Rheydt gewerp. En van toe af het sulke aand aanvalle op stede in die Ruhr -gebied gedoen. Tot die 13de Mei 1940, dit wil sê twee dae later, het die Duitse kant altesaam 51 Britse lugaanvalle op nie-militêre teikens geregistreer plus 14 aanvalle op militêre teikens soos brûe, spoorweë, verdediging en industriële aanlegte. bomaanval op 'n Duitse stad was in die nag van die 15de tot 16de Mei 1940 in Duisburg. Daarna het die POF herhaalde lugaanvalle op Duitse stede uitgevoer. Die nag van die 24ste Augustus 1940 – bomme wat bedoel was om op die Thameshaven -olieopslagdepot en op die Short 's -fabriek in Rochester te gooi, per ongeluk of bloot omdat hulle lukraak afgelaai is om van vegters te ontsnap, het op die City of London en nege ander distrikte in die Greater London -omgewing. Branders het vuur in Bethnal Green aangesteek, en die St.Giles ' -kerk in Cripplegate is beskadig. Afdelingswinkels in Oxfordstraat is beskadig. Nege mense is dood en 58 beseer. Op 25 Augustus 1940 val Britse bomwerpers Berlyn in die nag aan, en selfs nie eens om belangrike militêre teikens te teiken nie, omdat die Royal Airforce (RAF) nie eens in staat was nie, omdat hulle geen bomgerigte toestelle ontwikkel het nie. Op die 6de tot die 7de September 1940 het 'n Duitse lugaanval op Londen plaasgevind, maar spesifiek op militêre teikens soos hawens, treinstasies, oorlogsfabrieke en kragstasies. Bemannings is uitdruklik verbied om hul bomme op woongebiede te laat val, omdat daar dus geen suksesvolle beslissings verwag kon word nie. "
http://www.scribd.com/doc/87187334/Churchill-the-Warmonger-Started-the-Bombing-on-Cities-First (bevat die Duitse teks, hoewel ek nog steeds op soek is na die oorspronklike bron. Ek het gekontak die persoon wat dit vir sy hulp geplaas het en op 'n antwoord wag. Ek sal hierdie boodskap opdateer as en wanneer ek die gevraagde inligting ontvang).
Wat Engeland betref, is die feit dat Duitsland 'n soliede 5 maande lange bombardement van sy stede en burgerlikes verduur het voordat hy in natura gereageer het. Die stad Coventry het slegs 380 sterftes verduur. Dit was betreurenswaardig, maar dit was absoluut gering in vergelyking met die bombardement van honderde Duitse stede en dorpe, en die ongevalle wat die Duitse kant deur hierdie onuitgelokte, kriminele Britse beleid om burgerlikes te rig, teëgekom het.
Vir diegene wat Duits lees, beveel ek ook aan om te lees:
Duitsers bombardeer Parys en maak honderde burgerlikes dood - GESKIEDENIS
DIE BOMBAD VAN BURGERS IN WORRELDOORLOG II
Die premier het gesê dat ons hoop om twintig Duitse stede te verbrysel, net soos ons Keulen, Lübeck, Düsseldorf en so meer verpletter het. Meer en meer vliegtuie en groter en groter bomme. M. Stalin het gehoor van 2 ton bomme. Ons het nou begin om bomme van 4 ton te gebruik, en dit sal die hele winter voortgesit word. As dit nodig was, het ons, soos die oorlog aangegaan het, gehoop dat ons byna elke woning in byna elke Duitse stad kon verbrysel. & quot (Amptelike transkripsie van die vergadering in die Kremlin tussen Winston Churchill en Josef Stalin op Woensdag 12 Augustus 1942 om 19:00)
Die vernietiging van Duitse stede, die moord op Duitse werkers en die ontwrigting van die beskaafde gemeenskapslewe in Duitsland [is die doel]. . Dit moet beklemtoon word dat die vernietiging van huise, openbare dienste, vervoer en lewens die skep van 'n vlugtelingprobleem op 'n ongekende skaal en die afbreek van die moraal tuis sowel as op die strydfronte deur vrees vir uitgebreide en verskerpte bombardemente word aanvaarde en bedoelde doelwitte van ons bombarderingsbeleid. Dit is nie 'n byproduk van pogings om fabrieke te tref nie.& quot - & quotAir Marshal Arthur Harris, opperbevelhebber, bomwerper bevelvoerder, Britse Royal Air Force, 25 Oktober 1943 aangehaal in Tami Biddle, Retoriek en werklikheid in lugoorlogvoering: die evolusie van Britse en Amerikaanse idees oor strategiese bomaanvalle, 1914-1945 (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002), p. 220.
Is die doelbewuste massamoord op burgerlikes op groot skaal ooit geregverdig? Hierdie artikel het nie 'n antwoord op hierdie vraag nie. Dit is egter belangrik om daarop te let dat dit 'n baie spesifieke doel was van Engeland en Amerika in die Tweede Wêreldoorlog, soos die aanhalings hierbo toon. Duitsland en Japan het ook burgerlikes gebombardeer, maar die omvang van wat hulle gedoen het, was 'n klein deel van hul teenstanders. Meer mense sterf in die bombardement op Hamburg alleen tydens die hele Duitse bombardement teen Engeland. Was die Anglo-Amerikaanse bombardement nodig of moreel? Baie ernstige militêre kenners meen dit was 'n swak keuse wat militêre prioriteite betref. Hierna volg dokumentasie van beide kante.
GIULIO DOUHET: DIE TEORETIESE STIGTING
Luitenant -kolonel Giulio Douhet, gebore in Italië in 1869, was een van die invloedrykste militêre teoretici van sy ouderdom. As gevolg van sy ervarings in die Eerste Wêreldoorlog, het Douhet oortuig geword dat strategies toegepaste lugmag die sleutel sou wees om oorloë in die toekoms te wen. Net soos sy mede -veterane van die Groot Oorlog, het Douhet besef dat goed gewapende grondtroepe wat verdedigende posisies beklee, 'n oneindig groter voordeel bo aanvallende troepe het. Lugkrag kan egter, wanneer dit op die slagveld toegepas word, gebruik word om die doodloopstraat van slootoorlog te breek.
Alhoewel die taktiese gevolgtrekkings wat Douhet uit die ervaring van bloedige slootoorlogvoering gemaak het, nie besonder uniek was nie, was sy strategiese visie oor die gebruik van lugbombardeering 'n baie meer blywende, dodelike en uiteindelik moreel dubbelsinnige bydrae. In sy belangrike boek Die bevel van die lug (1921), was Douhet die voorloper van die idee om gebiedsbomaanvalle te gebruik as 'n aanvallende wapen teen burgerbevolkings. Die klem op die vernietiging van burgerlike sentrums agter die lyne plaas Douhet stewig in die kamp van nuwe en kwototale oorlog & teoretici. Hierdie teoretici het aangevoer dat die industriële produksie van 'n strydlustige nasie, sowel as die wil om te veg vir sy bevolking, noodsaaklike elemente uitmaak van die land se vermoë om oorlog te voer. Daar was in wese geen verskil tussen die militêre belangrikheid van die gevegsfront en agtersteungebiede nie. Soos Douhet self geskryf het,
Moderne leërs verteenwoordig die gepantserde skild waaragter die nasies in oorlog werk om die nodige middele voor te berei om die oorlog te voed die kragtige vliegtuig kan so 'n wapenrusting oorsteek en die nasie self in sy produksiesentrums tref en volgens die aanbod wat van die land na die weermag loop. Dus dit is die beste wapen om 'n noodlottige slag te slaan. . . die nuwe wapen val nie net die vuis aan nie, maar ook die hart en sny die senuwees en are van die arm. & quot 
Binne hierdie konteks was dit dus heeltemal wettig om die nodige middele te gebruik om die vyand se wil om te veg te verbreek. Om Douhet weer aan te haal,
& quot'N Volledige uiteensetting van die sosiale struktuur kan nie anders as in 'n land wat aan hierdie soort genadelose uit die lug gedompel word nie. Die tyd sal binnekort aanbreek dat die mense self, gedryf deur die instink van selfbehoud, sou opstaan ​​om die oorlog te beëindig om die oorlog te beëindig-dit voordat hul leër en vloot tyd gehad het te mobiliseer. & quot 
Die soort lugbombardement wat Douhet voorgestel het, was buitengewoon brutaal, nie net in die toepassing daarvan nie, maar ook in die soort bomme wat op burgerlikes neergegooi moes word. Douhet het gevra dat 'n kombinasie van bomme in golwe laat val, begin met hoë plofstof. Dit sou gevolg word deur brandbomme om strukture (selfs ruïnes) tot op die grond te verbrand en dan gasbomme om diegene wat die plofstof oorleef het, dood te maak en na aanranding. Sodra die wil om te veg was verbreek deur hierdie voortdurende golwe van lugbombardeer, sou die vegter bereik wat Douhet 'n 'morele oorwinning' noem, wat beteken dat die moedelose vyandelike bevolking hul regering sal dwing om vrede te dagvaar. Die ironie is dat Douhet in die voorstel van die massiewe bombardement van burgerlikes eintlik probeer het om die algehele slagoffers te beperk. Hy het vas geglo dat die verlies van moraal van vyandelike burgerlikes wat aan meedoënlose lugaanvalle onderwerp word, konflikte sal verkort en lewens kan red.
Baie van die basiese beginsels van Douhet se filosofie oor die offensiewe gebruik van lugmag is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Geallieerde lugmag aanvaar. Sekere elemente van Douhet se denke is ook aangeneem deur die Fascistiese moondhede, wat ook gereeld lugmag gebruik het om burgerlike sentrums soos Londen, Warskou, Manila, Sjanghai, Addis Abeba en vele, baie ander plekke te teiken. Dit was egter die Westerse bondgenote, en veral die Britte, wat die konsep sou aanvaar om massiewe bomwerperformasies aanvallend te gebruik om doelbewus Duitse burgers en stede te teiken. Die onmiddellike uitwerking van hierdie leerstelling sou wees om 'n ontsaglike lewensverlies te veroorsaak.
Douhet se strategie
'N Basiese en kort bespreking van Douhet se teorieë oor die gebruik van lugmag teen burgerlikes.
Besinning oor Douhet: die klassieke benadering
'N Opstel oor Douhet deur kolonel John Shiner, USAF, oor sy klassieke lugmagleer.
Die konsep van & quotarea bombardement & quot; was losweg gebaseer op die oorspronklike teorieë van Giulio Douhet. Volgens Douhet sou doelstede opeenvolgende golwe bomwerpers ondergaan wat verskillende soorte bomme dra. Die eerste golf was om hoë plofstof te dra vir die vernietiging van strukture, infrastruktuur, paaie en spoorlyne. Dit sou gevolg word deur 'n golf bomwerpers wat brandbomme laat val het. Brandbestrydings was bedoel om die oorblywende bruikbare strukture uit te brand en om elke skyn van skuiling vir die burgerlike bevolking te vernietig. Uiteindelik het Douhet 'n derde golf bomwerpers versoek om gas op stede te gooi om soveel as moontlik mense dood te maak. Die gesamentlike effek van so 'n bombardement, het Douhet geredeneer, sou die vyand so terroriseer dat a) hul moraal verbreek sou word en hulle sou oorgee of b) die burgerlike bevolking sou opstaan ​​en eis dat die regering die vyandelikhede ophou. Douhet het nooit ontken dat sy bombarderingsleer 'n geweldige lewensverlies sou veroorsaak nie. Oorlog het immers beteken doodmaak.
In die praktyk het die geallieerdes twee soorte bomaanvalle teen Duitsland gevolg. Dit was presisiebomaanvalle en gebiedbomaanvalle.
Presisie of presiese bomaanval: Nooit so presies soos beweer nie, was die primêre doel om 'n spesifieke militêre of industriële doelwit te vernietig met behulp van lugbombardeer. Burgerlikes is dikwels tydens hierdie operasies doodgemaak. Hulle sterftes word egter as 'n ongelukkige gevolg beskou van die onakkuraatheid van presisiebomaanvalle; die bedoeling was nie om burgerlikes in die breë te rig en dood te maak nie. In die algemeen het die Britte hierdie soort bombardemente in 1940 en 1941 nagestreef. Dit is deur die RAF laat vaar ten gunste van stadsmoorde, gebiedsbomaanvalle in Februarie 1942. Die VSA het in Desember 1943 gevolg, na die rampspoedige tweede Schweinfurt-aanval, maar het voortgegaan met die bombardement van gebieds- en presisiebom tot die einde van die oorlog in Europa. In operasies oor Japan het die USAAF oorweldigend gebiedbomaanvalle uitgevoer.
Gebiedbomaanvalle (ook genoem Strategiese bombardement): In teenstelling met presisiebomaanval, was gebiedsbomaanvalle gerig op hele stede, bestaande uit baie vierkante myl, en nie spesifieke militêre of industriële teikens nie. Gedurende die bombardemente in die gebied sal golf -na -golf bomwerpers, insluitend soveel as 1 000 vliegtuie, oor 'n groot uitspansel vee en honderde, miskien duisende tonne bomme op die teikenstad laat val.
Die konsep van gebiedsbomaanvalle was dat stede, as belangrike sentrums van ekonomiese produksie, op sigself wettige teikens was. Na aanleiding van hierdie redenasie, het dit geglo dat as 'n hele stedelike gebied vernietig word, dit die industriële arbeidsmag sou ontwrig, wat dit vir die vyand moeiliker maak om die oorlogsmateriaal te vervaardig wat nodig is om die stryd voort te sit. Net so het die logika van gebiedbomaanvalle ook geglo dat die vyand se industriële arbeidsmag op sigself 'n wettige teiken was. Die dood van genoeg van die vyand se arbeiders en nywerhede sou tot stilstand kom. In verband hiermee was daar die kwessie om die moreel van die strydlustige bevolking te verbreek. Daar word vermoed dat die dood van soveel burgerlikes as moontlik en soveel moontlik hawelose mense 'n negatiewe uitwerking op die moraal van die burgerlike bevolking het. Nadat die moraal ondermyn is, word aangeneem (gehoop) dat die vyand sou kapituleer (sien Douhet se konsep hierbo).
Gebiedsbomaanvalle kan bestaan ​​uit die laat val van suiwer hoë-plofbare bomvragte. Maar meer gereeld het dit die gebruik van 'n bombarderingsmetode genaamd & quot; vuuraanval & quot; waarin hoë-plofstof en brandbomme tydens dieselfde lugaanval neergegooi is, behels. Vuurbomme is bloot aangewend om die maksimum hoeveelheid vernietiging moontlik te maak. Die doel was om soveel moontlik bomwerpers oor die teiken te stuur in so 'n vinnige opeenvolging as moontlik om 'n self-brandende vuurstorm te skep. Die plofstof wat die eerste keer laat val is, om geboue uitmekaar te blaas, waterleidings te vernietig en paaie te verwoes. Aansteeklike bomme gevul met fosfor (later Napalm) sal dan laat val om groot brande te veroorsaak. 'N Derde golf bomwerpers sal fragmentasie- of tydvertragingsbomme laat val om brandbestryders wat op die toneel aankom, dood te maak en sodoende die vure aan die brand te hou. Hierdie vuurstorm sou so warm word dat dit sy eie windtonnel -effek sou skep en absoluut alles, insluitend staal, sou verbrand. Vuurstorms wat deur bomaanvalle veroorsaak word, kan dae lank brand totdat al die brandstof uitgeput is.
Die Britte vervolmaak vuuraanvalle en gebruik dit teen baie Duitse stede, veral ouer stede met vol strate en meestal houtstrukture. Die vernietiging van Hamburg en Dresden is die bekendste voorbeelde van stede wat vernietig is deur bombardemente, terwyl Tokio en ander stede verbrand is deur vuurstorms wat deur die USAAF veroorsaak is.
Die volgende memorandum van een bladsy wat op 30 Maart 1942 deur Lord Cherwell (destyds professor Lindemann) geskryf is, was van kritieke belang om Winston Churchill se vasberadenheid om gebiedsbomaanvalle teen Duitse stede te gebruik, te versterk.
Die volgende is 'n eenvoudige metode om te skat wat ons kan doen deur Duitsland te bombardeer. 'N Noukeurige ontleding van die gevolge van aanvalle op Birmingham, Hull en elders het getoon dat gemiddeld een ton bomme wat op 'n beboude gebied neergelê word, 20-40 wonings afbreek en 100-200 mense uit huis en huis blaas.
Ons weet uit ons ervaring dat ons kan reken op bykans 14 operasionele soorte per vervaardigde bomwerper. Die gemiddelde styging van die bomwerpers wat ons in die komende vyftien maande gaan vervaardig, is ongeveer drie ton. Dit volg dat elkeen van hierdie bomwerpers in sy leeftyd ongeveer veertig ton bomme sal laat val. As dit op beboude gebiede val, sal dit 4000-8000 mense dakloos maak.
In 1938 het meer as 22 miljoen Duitsers in agt-en-vyftig dorpe met meer as 100,000 inwoners gewoon, wat met moderne toerusting maklik gevind en getref moes word. Ons voorspelde produksie van swaar bomwerpers (insluitend Wellingtons) tussen nou en die middel van 1943 is ongeveer 10 000. As selfs die helfte van die totale vrag van 10 000 bomwerpers op die beboude gebiede van hierdie agt-en-vyftig Duitse dorpe val, sou die oorgrote meerderheid van hul inwoners (ongeveer 'n derde van die Duitse bevolking) huis en huis wees.
Ondersoek blyk te toon dat die afbreek van die huis die moraal die ergste inhou. Dit lyk asof mense meer daaraan dink as om hul vriende of selfs familielede dood te maak. By Hull was tekens van spanning duidelik, hoewel slegs 'n tiende van die huise gesloop is. Op bogenoemde syfers behoort ons elk van die agt-en-vyftig belangrikste Duitse dorpe tien keer soveel skade te berokken. Daar is min twyfel dat dit die gees van die mense sou breek.
Ons berekening veronderstel natuurlik dat ons werklik die helfte van ons bomme in beboude gebiede bring. Aan die ander kant word geen rekening gehou met die groot beloofde Amerikaanse produksie nie (6 000 swaar bomwerpers in die betrokke tydperk). Daar is ook geen ag geslaan op die onvermydelike skade aan fabrieke, kommunikasie, ensovoorts, in hierdie dorpe en die skade wat deur die brand veroorsaak word nie, waarskynlik deur die ineenstorting van openbare dienste. & Quot
Bron: The & quotCherwell Memorandum, & quot, weergegee in Max Hastings, Bomber Command: The Myths and Realities of the Strategic Bombing Offensive, 1939-1945 (NY: The Dial Press, 1979), pp. 127-128.
Die premier het gesê dat ons hoop om twintig Duitse stede te verbrysel, net soos ons Keulen, Lübeck, Düsseldorf, ens. Meer en meer vliegtuie en groter en groter bomme. M. Stalin het gehoor van 2 ton bomme. Ons het nou begin om bomme van 4 ton te gebruik, en dit sal die hele winter voortgesit word. As dit nodig was, het ons, soos die oorlog aangegaan het, gehoop dat ons byna elke woning in byna elke Duitse stad kan verbrysel. & quot (Amptelike transkripsie van die vergadering in die Kremlin tussen Churchill en Stalin op Woensdag 12 Augustus 1942 om 19:00)
Die vernietiging van Duitse stede, die moord op Duitse werkers en die ontwrigting van die beskaafde gemeenskapslewe in Duitsland [is die doel]. . Dit moet beklemtoon word dat die vernietiging van huise, openbare dienste, vervoer en lewens die skep van 'n vlugtelingprobleem op 'n ongekende skaal en die afbreek van die moraal tuis sowel as op die strydfronte deur vrees vir uitgebreide en verskerpte bombardemente word aanvaarde en bedoelde doelwitte van ons bombarderingsbeleid. Dit is nie 'n byproduk van pogings om fabrieke te tref nie.& quot - & quotAir Marshal Arthur Harris to Sir Arthur Street, Under Secretary of State, Air Ministry, 25 October 1943 & quot quot in Tami Biddle, Retoriek en werklikheid in lugoorlogvoering: die evolusie van Britse en Amerikaanse idees oor strategiese bomaanvalle, 1914-1945 (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002), p. 220.
Miskien het Hitler se beroemde intuïsie hom 'n idee gegee van die uiteindelike betekenis van wat Brittanje in 1935-36 begin doen het. In Mei van die vorige jaar het hy sy persoonlike kommer oor die langafstand-bombardement aan mnr. Edward Price Bell, die bekende perskorrespondent, uitgespreek. 'Oorlog is te vinnig versnel', het hy gesê, 'en te oorweldigend vernietigend vir ons geografiese beperkings. Binne 'n uur - in sommige gevalle binne veertig minute na die uitbreek van vyandelikhede - sou bomaanvalmasjiene die Europese hoofstede verwoes. ' Daar was niks diep in die opmerking nie, maar dit was belangrik as dit gemaak is deur 'n man in wie se brein daar reeds 'n plan was vir die oorheersing van Europa. Hy was bang vir die lug. Hy het getoon dat hy dit weer gedoen het toe hy in 1935 en in 1936 voorstelle voorgelê het vir die verbod op bombardemente buite gevegsgebiede. Weereens, daar was niks nuuts in die idee van so 'n verbod nie. Dit was bloot nog 'n voorbeeld van die voortbestaan ​​van die militêre gedagtekode. Dit weerspieël die siening wat in Duitsland in die laaste oorlog voorgehou is dat die regte wapen van die lugarm die van langafstandartillerie is. & Quot-J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 38-39.
Ek is persoonlik daarvan oortuig dat die voorstel ernstig bedoel is, dit wil sê dat dit bedoel was om aanvaar te word. Ek kan nie die mening aanvaar dat Hitler dit in 1935 en 1936 met sy tong in die wang na vore gebring het nie, omdat hy dit nie kon doen nie, maar bloot omdat dit ongetwyfeld in sy belang was om so 'n beperking te aanvaar. Hy was bang vir die moontlike uitwerking van 'n bomaanval op Duitsland se oorlogspoging en die moraal van die Duitse bevolking. Hy sou oneindig verkies het om die oorlog op 'n ander manier te beveg, nie so nie ons manier maar was syne manier. Hy wou nie ons soort oorlog. Daarom is dit reg en korrek dat hy ons soort oorlog van nou tot die einde moet voer. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 41.
& quot. As ek rondkyk om te sien hoe ons die oorlog kan wen, sien ek dat daar net een seker pad is. Ons het geen kontinentale leër wat die Duitse militêre mag kan verslaan nie. Die blokkade is verbreek en Hitler het Asië en waarskynlik Afrika om van te trek. As hy hier afgeweer word of nie 'n inval probeer nie, sal hy ooswaarts terugval, en ons het niks om hom te stuit nie. Maar daar is een ding wat hom sal terugbring en laat val, en dit is 'n absoluut verwoestende uitwissende aanval deur baie swaar bomwerpers uit hierdie land op die Nazi -tuisland. Ons moet hom op hierdie manier kan oorweldig, waarsonder ek nie 'n uitweg sien nie. & quot - Eerste minister Winston Churchill, 8 Julie 1940, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 116.
Let op: Lugmaarskalk sir Arthur Harris, die man wat verantwoordelik was vir die implementering van die RAF se gebiedbomaanvalbeleid, en ook die man wat die meeste daarvoor gekritiseer is, verklaar hierdie Churchill -aanhaling: & quotDit was die oorsprong van die idee om die vyand uit die oorlog te bombardeer . Ek moes trots gewees het, maar dit het sy oorsprong by Winston. & Quot - Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VI: Finest Hour, 1939-1941 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1983), p. 656.
Ek is baie bekommerd oor die nie-uitbreiding en inderdaad die inkrimping van ons bomwerpers, wat tussen nou en April en Mei volgende verwag moet word, volgens die huidige beleid. Daar moet sekerlik 'n poging aangewend word om ons kapasiteit vir bomme tydens hierdie tydperk te vergroot. . Dit is nie moontlik om 'n tweedelyn bomwerpers te organiseer wat veral in die donker van die maan bomme vanaf 'n aansienlike en veilige hoogte sou aflaai op die naaste groot beboude gebied van Duitsland, wat in oorvloed militêre teikens bevat nie? Die Ruhr word natuurlik duidelik aangedui. . Ek vra dat 'n heelhartige poging aangewend sal word om 'n groot aantal bomme na Duitsland te vervoer deur 'n tweede-lyn organisasie soos ek voorgestel het, en onder omstandighede waarin daar weliswaar geen spesiale akkuraatheid verkry kon word nie. & quot - Eerste minister Winston Churchill aan die minister van lug, sir Archibald Sinclair, 20 Oktober 1940, aangehaal in Max Hastings, Bomber kommando (NY: Dial Press, 1979), p. 106.
"Ons moet Duitsland en Italië in die grootste moontlike mate bombardeer." - Eerste minister Winston Churchill, Memo van die verdedigingskomitee, 31 Oktober 1940, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VI: Finest Hour, 1939-1941 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1983), p. 881.
Ek is baie bekommerd oor die stilstaande toestand van ons bomwerpers. . Ek beskou die vinnige uitbreiding van die bomwerpers as een van die grootste militêre doelwitte wat nou voor ons lê. Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 117.
Ons hoop almal dat die lugaanval teen Duitsland die verwagtinge van die lugpersoneel sal verwesenlik. Alles word gedoen om die bombardement op die grootste moontlike skaal te skep, en daar is geen bedoeling om hierdie beleid te verander nie. . Dit is die sterkste metode om die vyand se moraal te benadeel wat ons tans kan gebruik. . Selfs al word al die dorpe van Duitsland grootliks onbewoonbaar gemaak, volg dit nie dat die militêre beheer verswak word of dat die oorlogsbedryf nie voortgesit kon word nie. . Die lugpersoneel sou 'n fout maak om hul eis te hoog te stel. . Dit is moontlik dat die Duitse moraal sal breek en dat ons bombardement 'n baie belangrike rol sal speel om die resultaat te bewerkstellig. . Die enigste plan is om te volhard. & quot - Eerste minister Winston Churchill aan die lugdienshoof sir Charles Portal, 7 Oktober 1941, aangehaal in Max Hastings, Bomber kommando (NY: Dial Press, 1979), p. 121.
& quot. Ek het alles vir die bombardement van werkersklasgebiede in Duitse stede. Ek is Cromwelliaan - ek glo daarin om 'in die Naam van die Here dood te slaan', want ek glo nie dat u ooit die gruwels van die oorlog by die burgerlike bevolking van Duitsland sal bring totdat hulle in hierdie oorlog getoets is nie. & Quot - Mnr. Geoffrey Shakespeare, liberale parlementslid vir Norwich, Mei 1942, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 125.
& quot [Bomaanval] is nie deurslaggewend nie, maar dit is beter as niksdoen, en dit is inderdaad 'n formidabele metode om die vyand te beseer. , 1942, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 75.
Sy regering sal die gebruik van hierdie wapen van gifgas teen Rusland presies behandel asof dit teen onsself gerig was. . en ons sal nie huiwer om dit te gebruik oor alle geskikte doelwitte in Wes -Duitsland vanaf die oomblik dat u leërs en mense op hierdie manier aangeval word nie. & quot - Eerste minister Winston Churchill aan Josef Stalin, 18 Maart 1942, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 76.
& quot Ons bombardeer Duitsland, stad vir stad, en nog meer verskriklik, om dit vir u onmoontlik te maak om met die oorlog voort te gaan. Dit is ons doel. Ons sal dit genadeloos nastreef. Stad vir stad Lubeck, Rostock, Keulen, Emden, Bremen, Wilhelmshaven, Duisburg, Hamburg - en die lys sal langer en langer word. Laat die Nazi's u saam met hulle na 'n ramp sleep as u wil. Dit is vir jou om te besluit. Ons kom bedags en snags. Geen deel van die Ryk is veilig nie. Mense wat in [fabrieke] werk, woon naby hulle. Daarom het ons u huise getref, en u. Onder die dooie stede: die geskiedenis en morele erfenis van die Tweede Wêreldoorlog -bombardement van burgers in Duitsland en Japan (Walker & amp Company, 2006), p. 50.
In die dae toe ons alleen baklei, het ons die vraag beantwoord: 'Hoe gaan jy die oorlog wen?' deur te sê 'Ons sal Duitsland deur bombardemente verbrysel.' Sedertdien het die enorme beserings wat die Russe die Duitse weermag aangerig het, en die toetreding van die mannekrag en ammunisie van die Verenigde State, ander moontlikhede oopgemaak. . Ons sien uit na die massale inval van die vasteland deur bevrydende leërs en die algemene opstand van die bevolking teen die Hitler -tirannie. Tog sou dit 'n fout wees om ons oorspronklike gedagte tersyde te stel - wat ook in die Amerikaanse gedagtes sterk kan wees, naamlik dat die ernstige, genadelose bombardement van Duitsland op 'n steeds groter skaal haar nie net sal lamlê nie. oorlogspoging, insluitend U-boot- en vliegtuigproduksie, maar sal ook toestande skep wat vir die massa Duitse bevolking ondraaglik is. . Ons moet die bomwerperaanval teen Duitsland ten minste beskou as 'n kenmerk van die breek van haar oorlogswil slegs na die grootste militêre operasies wat op die vasteland uitgevoer kan word totdat die oorlogswil verbreek is. & Quot-Eerste minister Winston Churchill to Air Minister Sir Archibald Sinclair, laat 1942, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 117.
Elke slag wat u lugmag aan die belangrike Duitse sentra gee, roep 'n lewendige weerklank op in die harte van miljoene mense oor die breedte en breedte van ons land. " - Josef Stalin aan Winston Churchill, 7 April 1943, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 379.
Vanaand by Checkers in die loop van 'n film wat die bombardering van Duitse dorpe uit die lug baie goed en dramaties gedoen het, sit WSC (dws Churchill) skielik regop en sê vir my: 'Is ons diere? Vat ons dit te ver? '& Quot - Uittreksel uit die dagboek van Lord Richard Casey, 27 Junie 1943, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 437.
Die vernietiging van Duitse stede, die moord op Duitse werkers en die ontwrigting van die beskaafde gemeenskapslewe in Duitsland [is die doel]. . Dit moet beklemtoon word dat die vernietiging van huise, openbare dienste, vervoer en lewens die skepping van 'n vlugtelingprobleem op 'n ongekende skaal en die afbreek van die moraal tuis sowel as op die gevegsfronte deur vrees vir uitgebreide en verskerpte bombardemente aanvaar en beoog word doelwitte van ons bombarderingsbeleid. Dit is nie 'n byproduk van pogings om fabrieke te tref nie. Retoriek en werklikheid in lugoorlogvoering: die evolusie van Britse en Amerikaanse idees oor strategiese bomaanvalle, 1914-1945 (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002), p. 220.
Ek glo self nie dat die Duitsers gas op die strande [van Normandië] sal gebruik nie, hoewel dit die sterkste manier is waarop gas gebruik kan word. Die rede hiervoor is dat ons deur die groter mag van ons lugmagte tien keer of meer kan vergeld om hul stede te bereik. . Dit is egter die moeite werd om te oorweeg of ek en die president nie 'n waarskuwing moet uitbring nie, soos dié wat ons voorheen gegee het oor die Russe wat ons versekering herhaal dat ons nie van plan is om gas te gebruik nie, maar ook waarsku dat as enige vorm van gas of giftige stowwe op ons of een van ons bondgenote gebruik word, sal ons onmiddellik die volle leweringskrag van ons strategiese lugmag gebruik om die Duitse stede en dorpe waar daar 'n oorlogsbedryf bestaan, te deurdrenk. & quot - Eerste minister Winston Churchill aan generaal -majoor Hastings Ismay, 21 Mei 1944, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 777.
Dit was 'n oorweging of ons nie 'n lys moes publiseer van, byvoorbeeld, 100 van die kleiner dorpe in Duitsland, waar die verdediging waarskynlik swak sou wees nie, en ons voorneme om dit een vir een te vernietig deur bombardemente aan te kondig. Dit sou natuurlik nodig wees om rekening te hou met die mate waarin 'n beleid van hierdie aard ons lugmag sou aflei van die steun van ons bondgenote in Frankryk en van teikens, soos olie -installasies, fabrieke, depots, vlieënde bomwerwe , aanvalle waarop die vyand se algemene oorlogspoging of sy mag om vlieënde bomaanvalle te loods direk lamlê. & quot - Eerste Minister Winston Churchill, voorstel van die Oorlogskabinet, 3 Julie 1944, aangehaal in Martin Gilbert, Winston S. Churchill, Vol. VII: Road to Victory: 1941-1945 (Boston: Houghton Mifflin Co., 1986), p. 839.
Dit is duidelik dat kinders, gestremdes en bejaardes wat ekonomies onproduktief is, maar tog voedsel en ander benodigdhede moet verbruik, 'n hindernis is vir die Duitse oorlogspoging, en dit sal dus 'n vermorsing van moeite wees om hulle aan te val. Dit impliseer egter nie dat geen Duitse burgerlikes is die regte voorwerpe vir bombardemente. Die Duitse ekonomiese stelsel, wat my opdrag gegee het deur my doel om te vernietig, insluit werkers, huise en openbare nutsdienste, en dit is dus betekenisloos om te beweer dat die uitwissing van Duitse stede nie 'n doel op sigself is nie, maar 'n onvermydelike begeleiding van 'n algehele aanval op die vyand se middele en vermoë om oorlog te voer'. & quot - Air Marshal Arthur Harris aangehaal in Tami Biddle, Retoriek en werklikheid in lugoorlogvoering: die evolusie van Britse en Amerikaanse idees oor strategiese bomaanvalle, 1914-1945 (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002), p. 220.
& quotDie vernietiging van fabrieke, wat nogtans op 'n enorme skaal was, kan as 'n bonus beskou word. Die mikpunte was gewoonlik in die middel van die stad. & quot - Arthur Harris, Bomwerper offensief (Londen: HarperCollins, 1947), p. 147.
& quot ek kon. sien slegs een moontlike manier om druk op die Boche uit te oefen, en beslis net een manier om hom te verslaan, dit was deur lugbombardeer. Dit het gevolglik gelyk asof dit 'n reguit stryd sou wees tussen ons eie en die vyand se vervaardiging van swaar bomwerpers. . As ons die Duitsers kon voorhou, was ek, nadat ek na die bombardement van Londen gekyk het, oortuig dat 'n bomwerperaanval met voldoende gewig en die regte soort bomme iets sou wees wat geen land ter wêreld sou kon aanhou nie verduur. & quot - Arthur Harris, Bomwerper offensief (Londen: HarperCollins, 1947), p. 15.
Terwyl bombardemente in die gebied, as dit lank genoeg en met genoeg gewig kon voortduur, die vyand uiteindelik kon gedwing het om te kapituleer, sou sy teenmaatreëls ons verhinder het om so 'n beleid tot die deurslaggewende punt te handhaaf. & quot-Meneer Arthur Harris, hoof van die lugafdeling, sir Charles Portal, op 8 Januarie 1945, aangehaal in Max Hastings, Bomber kommando (NY: Dial Press, 1979), p. 332.
"Ons moet ons nooit toelaat om verskoning te vra vir wat ons aan Duitsland gedoen het nie." - Winston Churchill aan John Lawrence, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 107.
& quotWinston maak nou al sy geloof vas aan die bomaanval. Die verwoesting wat dit veroorsaak, pas by sy temperament, en hy sou teleurgesteld wees oor 'n minder destruktiewe einde van die oorlog. & Quot - generaal sir Frederick Pile aan Basil Liddell Hart, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 176.
& quot. In die afgelope agtien maande het Bomber Command feitlik vyf en veertig uit die voorste sestig Duitse stede vernietig. Ten spyte van invasie-afleidings (dws D-Day) het ons tot dusver daarin geslaag om by te bly en selfs ons gemiddelde van twee en 'n half stede wat 'n maand verwoes is, te oorskry. . Daar is nie baie industriële sentrums van die bevolking wat nou ongeskonde bly nie. Gaan ons hierdie groot taak, wat die Duitsers self al lankal erken het as hul grootste hoofpyn, laat vaar net toe dit klaar is? & quot - Sir Arthur Harris aan die lugafdelingshoof sir Charles Portal, 1 November 1944, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 331.
& quotU verwys na 'n plan vir die vernietiging van die sestig vooraanstaande Duitse stede, en u pogings om u gemiddelde van twee en 'n half sulke stede elke maand te verwoes en selfs te oortref Ek weet dat u al lankal so 'n plan voel om die doeltreffendste manier te wees om die ineenstorting van Duitsland te bewerkstellig. Omdat ek dit weet, moet ek soms afvra of die magnetisme van die oorblywende Duitse stede nie in die verlede ons bomwerpers van hul primêre doelwitte afwyk as die taktiese en weerprobleme wat u so volledig beskryf het in u brief van 1 November. Ek wil graag hê dat u my gerusstel dat dit nie so is nie. As ek sou weet dat u net so heelhartig sou wees in die aanval op olie soos in die verlede oor die aanval op stede, sou ek my min hoef te bekommer. & Quot - Air Charles Chief Portal aan Sir Arthur Harris, November 12, 1944, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 331.
VOORSPELLINGS VAN SUKSES: ALLE OMGEWING BOMBOMING KAN DIE OORLOG WEN
Ons het die skade-assesseringstegnieke saamgestel terwyl ons aangegaan het, want daar was geen presedent vir wat ons gedoen het nie. Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 252.
& quot Prime Minister, Victory, vinnig en volledig, wag op die kant wat eers lugkrag gebruik soos dit aangewend moet word. . Ons is vry om ons vinnig toenemende lugsterkte op die regte manier in te span. Op so 'n manier dat dit sou baat om Duitsland binne 'n paar maande uit die oorlog te slaan as ons op die regte weg besluit. . As ons hoop om die oorlog te wen, is dit noodsaaklik om die rampspoedige beleid van militêre ingryping in die landveldtogte van Europa te laat vaar en ons lugmag te konsentreer teen die swakste plekke van die vyand.. Dit is die enigste kursus wat 'n vinnige oorwinning bied, dit is die enigste baan wat betyds hulp aan Rusland kan bring. & Quot - Lugmaarskalk Sir Arthur Harris na Winston Churchill, 17 Junie 1942, aangehaal in Dudley Saward, Bomber Harris: Die verhaal van sir Arthur Harris (Garden City: Doubleday, 1985), pp. 160-162.
& quotDie enigste manier waarop Duitsland verslaan kan word, is deur lugaanval. . [Ons pogings] bewys ongetwyfeld dat dit in die komende maande moontlik sou wees om 30 tot 40 van die belangrikste Duitse stede aansienlik te styg, en daar word voorgestel dat die uitwerking op die Duitse moraal en die Duitse produksie so sou dodelik vir hulle wees, en beslissend as aanmoediging en direkte hulp aan Rusland. & quot - Lugmaarskalk sir Arthur Harris aan Winston Churchill, 3 September 1942, aangehaal in Dudley Saward, Bomber Harris: Die verhaal van sir Arthur Harris (Garden City: Doubleday, 1985), pp. 169-170.
Dit is my vaste oortuiging dat ons op die punt staan ​​om 'n finale kragmeting in die bomoorlog te kry, en dat die komende maande noodsaaklik sal wees. . Ek is seker dat gegewe die gemiddelde weer en konsentrasie op die hoofwerk, ons hierdie jaar Duitsland kan oorstoot deur 'n bombardement te maak. & quot - Lugmaarskalk sir Arthur Harris aan die lugafdelingshoof sir Charles Portal, 12 Augustus 1943, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 257.
Daar sal gesien word dat die vyand 1 000 000 manjare onherroeplik verloor het. Dit verteenwoordig nie minder nie as 36 persent van die industriële inspanning wat hierdie dorpe sou doen as hulle onaangeraak gebly het. . Deur hierdie verliese op 'n ander manier uit te druk, het 2,400,000,000 man-ure verlore gegaan vir 'n uitgawes van 116,500 ton bomme wat beweer word laat val, en dit kom neer op 'n gemiddelde opbrengs vir elke ton bomme wat van 20,500 verlore werkure gegooi word, of eerder meer as een 'n kwart van die tyd bestee aan die bou van 'n Lancaster. . In hierdie geval hoef 'n Lancaster slegs een keer na 'n Duitse stad te gaan om sy eie kapitaalkoste af te vee, en die resultate van alle daaropvolgende afdelings sal 'n duidelike wins wees. & Quot - Air Staff Intelligence Report, 19 Februarie 1944, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 253.
& quotOns kan Berlyn van die een kant tot die ander verwoes as die USAAF dit sal aanvaar. Dit sal tussen 400-500 vliegtuie kos. Dit sal Duitsland die oorlog kos. & quot - Lugmaarskalk Sir Arthur Harris aan premier Winston Churchill, 3 November 1943, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 257.
Ons is oortuig dat die aanvalle van Bomber Command meer daartoe bydra om die oorlog te verkort as enige ander offensief, insluitend die Russe. Die C-in-C (d.w.s. Harris) -brief is die letter van 'n man met EEN DOEL, waarvan sy beheptheid reg is. . Ons plan om eers die Duitse lugmagverdediging te breek en daarna met die oorlog voort te gaan, spreek nie 'n man aan wat weet dat dit met onmiddellike offensiewe optrede gewen kan word nie, lank voordat ons verdedigingsplan naby is. Dit is waarom die belangrikheid van nywerhede op die Balkan en in die suide van Duitsland hom nie aanspreek nie. Alhoewel hy praat van nege tiendes van die Duitse nywerheid wat nader aan Norfolk is as Lombardy, is ons seker dat hy werklik bedoel dat nege tiendes van die Duitse bevolking nader aan Norfolk is, en in die lig van ons nuwe moraalblad wat op die punt staan ​​te verskyn, dit is die bevolking wat die gewrig in die Duitse pantser is. Die C-in-C se spies is daarin, maar dit het 'n stoot nodig om dit na die hart te bring. Blykbaar kan slegs die Amerikaners hierdie bykomende dryfkrag verskaf, en ons glo dat dit reg is om dit te vra. & Quot-Air Vice-Marshal F.F. Inglis aan die hoof van die lugafdeling, sir Charles Portal, op 5 November 1943, aangehaal Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 258.
Die Britte oorskat die skade wat Berlyn aangerig het grootliks. Dit is natuurlik verskriklik, maar daar is geen sprake van dat 25 persent van die kapitaal nie meer bestaan ​​nie. Die Engelse wil hul publiek natuurlik voorsien van 'n propaganda -stukkie. Ek het alle rede om te wil hê dat hulle dit moet glo en daarom geen ontkenning verbied nie. Hoe gouer Londen oortuig is dat daar niks van Berlyn oor is nie, hoe gouer sal hulle hul lugaanval teen die Rykse hoofstad stop. & Quot - Joseph Goebbels, Die Goebbels -dagboeke (Secker en Warburg, 1978), p. 438.
& quotDit is vanselfsprekend onmoontlik om met rekenkundige presisie die oppervlakte van die Duitse beboude gebied aan te dui wat vernietig moet word om kapitulasie teweeg te bring. Maar,. dit is beslis onmoontlik om te glo dat 'n toename met meer as die helfte van die bestaande verwoesting binne vier maande deur Duitsland kan ophou sonder totale ineenstorting. & quot - Lugmaarskalk sir Arthur Harris aan die lugministerie, 28 Desember 1943, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 265.
Met betrekking tot Arthur Harris se onwilligheid om die vernietiging van die Duitse lugmag, die eksplisiete geallieerde doelwit van Operation Pointblank, te ondergeskik te stel aan sy bombarderingsveldtog in 1943-44.
Ek sou in die begin sê dat ek dit met u saamstem daar is afwykings van prioriteitsdoelwitte soos deur die stafhoofde bepaal. Ek was al bekommerd oor die verspreiding van ons pogings. Verlede week het ek 'n nuttige ontmoeting met [generaal Ira] Eaker en Harris gehad en het hulle beklemtoon hoe dringend dit is om die maksimum moeite te konsentreer op die nederlaag van die Duitse lugmag. 1943, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 259.
Dit word bevestig en beklemtoon dat die naaste koördinasie noodsaaklik is vir die suksesvolle vervolging van die gekombineerde bomwerperoffensief en dat daarsonder die vermindering van die Duitse vegkrag wat 'n voorvereiste is vir die aanvang van Overlord asook die effektiewe optrede van Punt leeg kan nie bereik word in die beskikbare tyd nie. Ek versoek u derhalwe om die gees van die richtlijn te volg wat in die brief van die ministerie van lugdienste van 10 Junie 1943 gestuur is, en dat u, sover moontlik, die industriële sentrums aanval wat verband hou met die Duitse vegter se lugraam en kogellager industrie. & quot - Lugmaarskalk sir Norman Bottomley aan Arthur Harris, 14 Januarie 1944, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 265.
& quotDie C-in-C (dws Harris) verklaar dat daar min twyfel bestaan ​​dat die vyand deur die vernietiging van tussen 40 en 50 persent van die belangrikste Duitse dorpe sou laat kapituleer, en dat die Lancaster-mag alleen voldoende sou wees, om teen 1 April 1944 in Duitsland 'n toestand van verwoesting tot stand te bring waarin oorgawe onvermydelik is. Ek is van mening dat dit beter sou wees as Bomber Command hul pogings om 'n vinnige oorwinning te behaal ondergeskik stel ten gunste om die Amerikaners te help om hul krag te ontplooi, sodat die Combined Bomber forces (en Overlord) saam 'n sekere oorwinning behaal. & quot - Direkteur van Bomber Operations Sid Bufton, 1944, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 266.
Amerikaanse teenoor Britse konsepte
Tot laat 1943 was die amptelike bombarderingsbeleid van die Amerikaanse weermag se lugmag (USAAF) in Europa om Duitse militêre en industriële fasiliteite te tref, en nie om die hele stedelike en kwotas te bombardeer nie. Die USAAF het in werklikheid 'n doelgerigte, presiese bombarderingsbeleid gevolg, soortgelyk aan die wat die RAF van September 1939 tot Februarie 1942 gebruik het. Vir die Amerikaners was dit van kritieke belang dat lugmag gebruik word om Duitsland se vermoë om oorlog te voer uit te skakel. Dit het beteken dat lugbombardeer toegepas word op wat Amerikaanse beamptes genoem het as 'sleutelpunte' vir produksie, of 'bottelnekke' in belangrike Duitse oorlogsbedrywe en vervoerslyne. Daar was 'n vaste oortuiging onder Amerikaanse topoffisiere soos Carl Spaatz, Ira Eaker en Henry (& quotHap & quot) Arnold dat die vernietiging van dele van die Duitse nywerheid die oorlog aansienlik sou verkort.
Die nastreef van 'n 'kwotaktiese' of 'presisie' bombarderingsleer was gebaseer op verskeie dinge, bo en behalwe die basiese oortuiging dat bombardering van stedelike sentra ondoeltreffend was. Eerstens het Amerikaanse bevelvoerders geglo in die voortreflike opleiding van hul vlieëniers, waarvan sommige hul hele loopbaan in die Army Air Force deurgebring het om presisiebomtegnieke te verbeter. Tweedens gebruik die USAAF ook die Norden Bombsight, wat baie beter was as wat die Britte besit het. Vertroue in die Norden het die Amerikaners geloof gegee in hul vermoë om presiese akkuraatheid tydens bombardemente te lewer. Derdens het Amerikaanse offisiere geglo dat hul vliegtuie, die B-17 en later die B-24 Super-vesting, swaar gepantser genoeg was en swaar gewapen genoeg om beide Duitse vegaanvalle te kan staan ​​en om die vegters uit die lug te skiet. In die vierde plek het die Amerikaners aangevoer dat hul vlugtaktieke beter was as dié van die RAF. Deur in 'n & quotbox & quot formasie te vlieg, word gedink dat swaar gewapende Amerikaanse bomwerperformasies hulself kan verdedig. Duitse vegters sou gedwing word om deur ineengeslote vuurvelde te vlieg, wat die aantal Amerikaanse vliegtuie wat neergeskiet is, sou verminder. Amerikaanse vliegtuie het ook 'n doeltreffende werkplafon van 33.000 voet gehad, wat te hoog was vir Duitse vegters om buite die vuurvliegtuigvliegtuig te vlieg.
Daarom, met behulp van uitstekende taktiek, opleiding en wapens, was Amerikaanse bevelvoerders vol vertroue dat die USAAF doeltreffende dagligaanvalle teen Duitse spoordepots en paaie, olieraffinaderye, militêre installasies en fabriekskomplekse sou kon loods. Hulle het heelhartig geglo dat Amerikaanse lugmag, anders as die Britte, nie hoef te toevlug tot die grootskaalse nagbomaanvalle op stedelike sentrums nie.
Amerikaanse menings en kritiek op gebiedsbomaanvalle
Tot einde 1943 het die meeste offisiere in die USAAF nie gebiedsbomaanvalle aanvaar as 'n lewensvatbare alternatief vir presisiebomaanvalle nie. Amerikaanse twyfel was gebaseer op die oortuiging dat bombardemente in die gebied 'n duur vermorsing van moeite en ammunisie was, wat uiteindelik nie een van die beoogde doelwitte bereik het nie. Vroeg in die oorlog was Amerikaanse offisiere ten minste ook baie versigtig vir die etiese probleme wat die gevolg was van die onbeperkte bombardering van burgerlikes. Dit sou teen 1944 verander. Die volgende aanhalings weerspieël die Amerikaanse houding teenoor en kritiek op gebiedsbomaanvalle soos dit deur die RAF beoefen is.
& quotSommige beweer dat die doeltreffendheid van lugvaart om die wil van 'n goed georganiseerde nasie te verbreek, maar dit is nog nooit bewys nie en word nie deur lede van die gewapende dienste van ons land aanvaar nie. & quot - & quot 'Doctrines of the Army Air Corps' met dekbrief van die Afdeling Oorlogsplanne van die Algemene Staf van die Oorlogsdepartement, 21 Desember 1934 aangehaal in Biddle, Retoriek en werklikheid, bl. 128.
'n Ander belangrike les - een wat selfs lugspesialiste verras het - hou verband met die gedrag van burgerlike bevolkings onder lugstraf. Daar is algemeen aanvaar dat lugbombardeering die volksmoraal vinnig sou verbreek en diep burgerlike reaksies sou veroorsaak. . Die vordering van hierdie oorlog dui daarop dat hierdie verwagting ongegrond was. . Hierdie feite is betekenisvol bo hul sielkundige belang. Hulle bedoel dit lukrake vernietiging van stede - blote slag teen die moreel - is duur en verkwistend in verband met die taktiese resultate wat behaal word. Aanvalle sal toenemend meer op militêre as op willekeurige menslike teikens gekonsentreer word. Onbeplande vandalisme uit die lug moet meer en meer meegee vir beplande, voorafbepaalde vernietiging. Meer as ooit sal die hoofdoelwitte kritieke aggregate van elektriese krag, lugvaartbedrywe, dokgeriewe, noodsaaklike openbare nutsdienste en dies meer wees. & quot - majoor Alexander Seversky, Amerikaanse weermag se lugmag, Oorwinning deur lugkrag (NY, 1942).
Die Casablanca -kompromie
Die Amerikaanse beleid van presisiebomme het konflik veroorsaak met die Britte, wat dit as 'n vermorsing van lewens, hulpbronne en tyd van vlieëniers beskou het. Ten spyte van soms hewige meningsverskil tussen Amerikaanse en Britse bomwerpers, het beide partye hul bes gedoen om 'n verenigde front ter ondersteuning van die oorlogspoging aan te bied. In die besonder het die Amerikaanse generaals Carl Spaatz en Henry & quotHap & quot Arnold alles moontlik gedoen om met hul Britse eweknieë saam te werk, ongeag hul leerstellige verskille.
Hierdie vasbeslotenheid om 'n verenigde front oor bombardemente aan te bied, was duidelik in 'n kompromieverklaring wat na die Casablanca -konferensie vroeg in 1943 vrygestel is. In sy boek Bomwerper bevel, Verduidelik Max Hastings dat omdat Churchill die inval in Europa tot 1944 kon uitstel, hy verplig gevoel het om sy klagtes oor die Amerikaanse praktyk van presisiebomaanvalle te laat vaar, wat volgens hom die doeltreffendheid van die geallieerde bombardement teen Duitsland verwater het. 
Bomaanvalle was die enigste aanvallende wapen om die geveg na die Duitsers te voer. Daarom sou die RAF en die USAAF vanaf Januarie 1943 'n 'Combined Bomber Offensive' (CBO) uitvoer, wat Amerikaanse presisiebomme met daglicht kombineer met Britse bombardemente in die nag. Die verklaring wat in Casablanca uitgereik is, bevestig dat die primêre doel [van die CBO] die progressiewe vernietiging en ontwrigting van die Duitse militêre, industriële en ekonomiese stelsel sal wees en die moraal van die Duitse volk sal ondermyn tot op 'n punt waar hulle kapasiteit vir gewapende verset dodelik verswak. & quot 
In die weke na die Casablanca -konferensie het generaal Ira Eaker, bevelvoerder van die USAAF Agtste Lugmag, besluit om hierdie algemene verklaring in 'n konkrete bombarderingsbeleid te omskep. Eaker se plan om die oorlog te wen deur presisiebomaanvalle, het vereis dat die bombardement wat tot sy beskikking was, teen April 1944 tot 2.702 vliegtuie gebou sou word. As dit gedoen is, het Eaker belowe om die Duitse subkonstruksie met 89%te verminder, vegkonstruksie met 43%, bomwerper konstruksie met 65%, kogellagerproduksie met 76%, en sintetiese rubberproduksie met 50% 
Die Amerikaanse leerstelling oor presisiebomaanvalle sou dus gedurende 1943 en 1944 ongeskonde wees, terwyl die Britte gelyktydig hul veldbomveldtog sou volg.
In die laat somer en herfs van 1943 was die Amerikaanse vertroue in die uiteindelike doeltreffendheid van presisiebomme so sterk soos altyd. Ongelukkig is die Amerikaanse geloof in die lewensvatbaarheid van presisiebomme egter diep geskud ná die twee duur aanvalle op die baldraende fabrieke by Schweinfurt. Na die tweede Schweinfurt -aanval in Oktober 1943 het die USAAF by die RAF aangesluit in die bombardering van Duitse stede. Presisiebomaanvalle op sleutelsektore van die Duitse nywerheid sou voortduur, maar dit sou nou gelyktydig met bombardemente in die gebied uitgevoer word. Hierdie rigtingverandering het aansienlike hulpbronne ontgin uit die presisiebomveldtog, wat jammer was, gegewe bewyse wat daarop dui dat voortgesette aanvalle op belangrike nywerhede, veral olie- en kogellagerproduksie, die oorlog in 1943 of 1944 kon beëindig het.
Die eerste Schweinfurt -aanval
Van al die oorlogskritieke nywerhede in Duitsland was die produksie van kogellagers die mees gesentraliseerde, en ook een van die mees kritieke in die Duitse oorlogspoging. Sonder 'n voldoende voorraad kogellagers sou beduidende gedeeltes van die Duitse wapensproduksie tot stilstand kom. Geallieerde intelligensie het bepaal dat die fabrieke in Schweinfurt ongeveer die helfte van alle kogellagers vervaardig wat die Duitse weermag gebruik. Die eerste aanval op Schweinfurt het plaasgevind op 17 Augustus 1943. Tydens die aanval is 60 bomwerpers neergeskiet uit 376 van die bomwerpers wat op die sending gestuur is. Verliese op hierdie skaal het die Amerikaners geskok, maar die resultate was uiters belowend, aangesien skade aan die fabrieke die produksie van kogellagers met 38%verminder het. 
Die tweede Schweinfurt -aanval
Alhoewel die Amerikaners verstom was oor hul verliese tydens die eerste aanval op Schweinfurt, het die resultate getoon dat die skade aan die Duitse oorlogskapasiteit te oorweeg is om te ignoreer. 'N Tweede klopjag het dus plaasgevind op 14 Oktober 1943. Hierdie keer het die produksie van kogellagers by Schweinfurt met 67% gedaal weens die skade wat die Amerikaanse bombardement aangerig het. Van die 291 vliegtuie wat na Duitsland gestuur is, is 60 egter neergeskiet en nog 17 is ernstig beskadig.  Hierdie verliese was te veel vir die Agtste Lugmag om te verdra en die Amerikaners het tot die gevolgtrekking gekom dat geallieerde bomwerpers nie gedurende die dag weens Duitse vegters bedrywig kon wees nie.
Die belediging van besering was die feit dat Arthur Harris direk bygedra het tot die 'nederlaag' van die Amerikaanse presisiebom -leerstelling by Schweinfurt. Harris het die RAF beveel om die Amerikaanse dagligaanvalle te ondersteun met nagaanvalle. Schweinfurt sou beslis maklik gevind kon word as gevolg van die brande wat veroorsaak is deur die vroeëre Amerikaanse bombardement. Hierdie aanvalle kon die oorblywende kogellagerproduksie in die Schweinfurt-kompleks effektief uitgewis het. In plaas daarvan het Harris, wat 'n afkeer van presisiebomaanvalle het, geweier om sy bomwerpers na Schweinfurt te stuur, wat die Duitsers in staat gestel het om te herstel en kogellagerproduksie te versprei. RAF -bomwerpers sou Schweinfurt eers in Februarie 1944 aanval, toe was hulle heeltemal te laat om 'n effek te hê. 
Binne weke na die Schweinfurt -aanval het die mening binne die Agtste Lugmag verskuif ten gunste van die byvoeging van 'n nagbomaanval by die Amerikaanse lugaanval. Generaal Ira Eaker, tot op hierdie stadium het 'n sterk verdediger van die beleid van doelgerigte bombardemente aan Hap Arnold geskryf: "Ek is bekommerd dat u nie die geweldige skade wat die Duitse moraal aangerig is deur die aanvalle deur die bewolkte plek sal waardeer nie, aangesien ons dit nie kan wys nie u aansienlike skade deur foto's. Die Duitse volk kan hierdie soort terreur nie veel langer neem nie. & Quot 
Ander veranderinge het spoedig gevolg. Individuele vliegtuie is nie meer toegelaat om hul bomme te laat val nadat hulle die teiken gesien het nie. Nou sou al die bomwerpers in 'n formasie gelyktydig val na die sein van 'n loodvliegtuig. Dit was nie meer presisiebomme nie, dit was patroonbomaanvalle op 'n groot gebied. Bombardiers is ook toegelaat om hul bomme deur bewolkte wolke te laat val en geen spesifieke waarneming van die teiken was nodig nie. Amerikaanse offisiere sou ten volle deelneem aan die Britse veldtog teen Duitse stede, 'n veldtog wat baie van hulle slegs maande tevore afgemaak het.
Na die oorlog het die Duitse minister vir wapensproduksie, Albert Speer, skok beken dat 'n groot, maar sinnelose gebiedbomaanval voortgesit word ten gunste van hoogs effektiewe presisiebomaanvalle.  Volgens Speer het die versuim om Schweinfurt gereeld aan te val, die Ryk in staat gestel om 'n verdere katastrofale slag te ontsnap omdat die produksie van die wapens wesenlik verswak sou gewees het en na vier maande heeltemal tot stilstand sou gebring het. & Quot  "Wat ons werklik gered het," het Speer voortgegaan, "was die feit dat die vyand van hierdie tyd af tot ons verbasing weer sy aanvalle op die baldraende bedryf gestaak het."
Op 14 April 1944, na 'n lang geveg, is die gesamentlike bomwerpermagte van die USAAF Agtste Lugmag en RAF Bomber Command uiteindelik ondergeskik aan generaal Dwight Eisenhower ter voorbereiding van die D-Day-landings in Normandië, Frankryk. Bomberkommando C-in-C Arthur Harris en ander in die Britse bombarderingsinstansie het elke poging om hul aanvallende bombardement-veldtog aan taktiese benodigdhede te ondergeskik, energiek weerstaan. Teen die lente van 1944 het Harris se voortgesette bewerings dat hy die oorlog kon beëindig deur bombardemente in die gebied egter nie uitgebreek nie. Soos Max Hastings opgemerk het, was die veldtog van vyf maande om Duitsland in kapitulasie te bombardeer deur herhaaldelik Berlyn te tref, 'n mislukking. 
Tussen April 1944 en Julie 1944 is die taktiese bombardement van Duitse vervoerslyne, lugbase en militêre installasies verskerp ter voorbereiding op die inval in Europa. Sekere oorlogskritieke nywerhede, soos olie, was egter ook die teiken van die geallieerde (veral Amerikaanse) lugaanval.
Die potensiaal van die presisiebom van die Duitse nywerheid om 'n oorlogswapen te wees, word weer in die lente van 1944 geïllustreer toe generaal Carl Spaatz uiteindelik sy 'Olieplan' teen Duitsland se sintetiese olieproduksiefasiliteite kon onderneem nadat hy 'n lang stryd teen Arthur Harris en ander advokate vir gebiedsbomaanvalle bloot om toestemming te kry om sy plan uit te toets. Op 12 Mei 1944, en weer op 28 en 29 Mei, het Spaatz se bomwerperformasies sintetiese olie -aanlegte in Sentraal- en Oos -Duitsland getref. As gevolg van hierdie aanvalle het die hoeveelheid petroleum wat vir Duitsland beskikbaar was, gedaal van 927 000 ton in Maart tot 715 000 ton in Mei en 472 000 ton in Junie. Die lugvaartvoorrade van die Luftwaffe het gedaal van 180 000 ton in April tot 50 000 ton in Junie en 10 000 ton in Augustus. . Teen die laat somer van 1944 het die Luftwaffe nie die brandstof gehad om enigiets soos die beskikbare strydorde te vlieg nie. & Quot  Volgens Albert Speer het hierdie aanvalle die einde van die Duitse wapensproduksie beteken. die chemiese aanlegte was uiters sensitief vir bombardemente. & Belangriker nog vir advokate vir presisiebomaanvalle: tydens die tweede aanval einde Mei & het slegs vierhonderd bomwerpers van die Amerikaanse Agtste Lugmag meer as twee keer die getal in die eerste aanval. & quot 
DIE Vernuwing van massiewe gebiede wat teen die einde van die oorlog stoot
Ondanks die sukses van die olieplan, kon Spaatz weens sy beperkinge in intelligensie nie effektief aan sy meerderes bewys dat die presisiebom van die sintetiese oliebedryf in Duitsland 'n dramatiese impak het nie. Geallieerde bevelvoerders het daarom voortgegaan om te eis dat bomwerpers hoofsaaklik gebruik word om die opmars van grondmagte te ondersteun. Teen die laat somer val die Duitse magte ook terug na die Rynrivier en dit blyk dat die oorlog binne 'n baie kort tyd verby sou wees. Ironies genoeg, die sukses wat die geallieerdes beleef het, het die voorwaardes geskep vir 'n hernude bombardement van die gebied teen Duitsland. Duitse lugverdediging en radar in Frankryk en die Lae Lande is beset of vernietig na die suksesvolle inval. Geallieerde vliegvelde was ook nou ver gevorder na die Duitse grens. Dit was nou moontlik dat bomwerpersformasies diep in Duitsland kon val met vegtersteun en sonder om deur honderde kilometers Duitse lugverdediging te hoef te vlieg.
Dit was binne hierdie konteks van 'impending' & Duitse nederlaag dat die voorstanders van gebiedsbomaanvalle onder die Britse stafhoofde begin roer het om die aanval op die Duitse burgerlike moreel te hernu, om 'n volledige ineenstorting van die Ryk te bewerkstellig: die nie so verre toekoms as 'n algehele aanval op alle moontlike maniere op die Duitse burgerlike moraal tot 'n deurslaggewende aanval kan wees. . Die metode waarop so 'n aanval uitgevoer sou word, moet ondersoek word en alle moontlike voorbereidings moet getref word. & Quot  Hierdie memorandum, wat in Julie 1944 vervaardig is, het die weg gebaan vir die nou berugte lugaanval op Dresden. Op sy beurt was Bomber Command -hoof Arthur Harris verheug oor die verandering van beleid. Churchill het ook gesteun om terug te keer na gebiedsbomaanvalle, aan Harris te skryf, en ek is daarop ingestel om alles wat van die slagvelde ontsien kan word, aan Duitsland toe te stuur. & 16 oor die skep van burgerlike ongevalle, wat 'n uiters openlike ommekeer was van die vroeëre fokus op die vernietiging van strukture en behuising: & quotAs ons aanneem dat die bevolking in die dag wat aangeval is 300 000 bedra, kan ons 220 000 slagoffers verwag. 50 persent hiervan of 110 000 kan verwag word om vermoor te word. Daar word voorgestel dat so 'n aanval wat lei tot soveel sterftes, waarvan die grootste deel sleutelpersoneel sal wees, nie anders kan as om 'n vernietigende uitwerking op die politieke en burgerlike moraal in Duitsland te hê nie. & quot 
Teen Augustus 1944 het Harris en Bomber Command toestemming gekry om bombardemente op gebiede op twaalf Duitse stede te hervat toe sy vliegtuie nie elders nodig was nie. Hiermee het die aanval op die gebied op Duitsland weer begin en in die laaste kwartaal van 1944 alleen sou Bomber Command meer bomme op Duitse stede laat val as in die hele 1943. & quotPresisie & aanvalle op die Duitse nywerheid sou nie gestop word nie, maar hulle sou agteroor sit na ongerigte gebiedbomaanvalle.  Harris het sy weg en bombardemente in die omgewing voortgesit. Desondanks sou Harris voortgaan om te protesteer teen die gebruik van Britse bomwerpers vir suiwer taktiese of "presisie" aanvalle op die nywerheid. Hy bly gefokus op die doodmaak van soveel Duitse stede as moontlik:
Die volgende memorandumaanhaling van Winston Churchill onthul sy volle kennis van die massadood en vernietiging wat deur Duitse stede deur die geallieerde bombardemente veroorsaak is. Dit verteenwoordig ook Churchill se poging om hom te distansieer van die twyfelagtige etiese dimensies van die bombardement, ondanks Churchill se onwrikbare steun vir die vraag na die gebiedsbomaanval op Duitsland. Die vetgedrukte sinne is uit die finale weergawe van die memorandum verwyder.
& quot; Dit lyk my dat die oomblik gekom het dat die kwessie van bombardemente op Duitse stede bloot ter wille van die toename van die terreur, alhoewel dit onder ander voorwendings, moet hersien word. Anders kom ons in beheer van 'n heeltemal verwoeste land. . Die vernietiging van Dresden bly 'n ernstige navraag oor die uitvoering van die geallieerde bombardemente. . Ek voel die behoefte aan meer presiese konsentrasie op militêre doelwitte, soos olie en kommunikasie agter die onmiddellike gevegsgebied, eerder as op blote terreurdade en woede vernietiging, hoe indrukwekkend ook al. & quot - Eerste minister Winston Churchill Memo aan die Chiefs of Staff Committee en die Chief of Air Staff, 28 Maart 1945, Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 344.
& quotDaar is geen onoordeelkundige bombardement nie. . die bombardement is van die teikens wat uit militêre oogpunt die doeltreffendste is. & quot - Clement Atlee, adjunk -premier, aangehaal Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 171.
Die doelwitte van ons bomwerperoffensief in Duitsland is om die vermoë van Duitsland om oorlog te voer te vernietig en die druk van die Duitse lugmag en leërs op ons Russiese bondgenote te verlig. Geen opdrag is gegee om woonhuise te vernietig eerder as wapensfabrieke nie, maar dit is onmoontlik om in 'n nagbom te onderskei tussen fabrieke en die wonings wat hulle omring. Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 172.
& quotEk kan die versekering gee dat ons nie die vroue en kinders van Duitsland bombardeer nie. & quot - Harold Balfour, 1 Maart 1943, aangehaal in Max Hastings, Bomwerper bevel (NY: Dial Press, 1979), p. 173.
& quot[Geallieerde opperhoofde streef na die] doelbewuste terreurbombaring van Duitse bevolkingsentrums as 'n genadelose hulpmiddel om Hitler se ondergang te bespoedig. & quot - Verklaring deur ongeïdentifiseerde RAF -beampte tydens 'n pers -inligtingsessie na die bombardement op Dresden. Hierdie verklaring het in Amerikaanse koerante verskyn, maar is deur die Britse regering gesensor en het daarom nie in die VK verskyn nie.
Historikus Richard Overy het 'n lys opgestel van die tonne bomme wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die RAF en USAAF oor Europa (insluitend Duitsland en besette gebiede) neergesit is. Hierdie hoeveelheid is hoofsaaklik gedaal op stede in bombardemente in gebiede, nie in taktiese aanvalle op infrastruktuur of oorlogsmateriaalbedrywe nie. Selfs so laat as 1945, met Duitsland wat binnekant haar eie grense byna heeltemal geveg en geveg het, het die bombardement van Duitse stede vinnig voortgegaan. As die oorlog tot 1946 sou voortduur, was die Geallieerdes op pad om 'n beraamde totaal van ongeveer 1,432,000 ton bomme te laat val.
Bron: Richard J. Overy, Die lugoorlog, 1939-1945 (NY: Stein & amp Day, 1980), p. 120.
Die onderstaande aanhalings kom uit 'n kort verdediging van die Britse bombarderingsbeleid van Groot -Brittanje wat geskryf is deur J.M. Spaight, destyds 'n amptenaar in die ministerie van lugdienste, en 'n man wat goed geplaas is om die rede agter die besluit om Duitse stede te bombardeer, te begryp.
& quotEk glo vas dat die beskawing vernietig sou gewees het as daar geen bombardement in hierdie oorlog was nie. Dit was die bomwerper wat meer as enige ander oorlogsinstrument verhinder het dat die bose magte die oorhand kry. Dit was veronderstel om die gekose instrument van aggressie te wees. Eintlik was dit presies die teenoorgestelde. Agressie sou duideliker gewees het as daar geen bomwerpers aan weerskante was nie. En die grootste bydrae van die bomwerper tot die wen van die oorlog en die oorsaak van vrede kom nog voor. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 7.
Die geweldige verskil wat lugoorlogvoering maak, is dat die lang uitputtingsproses kan voortgaan sonder vergelykbare vermorsing van menslike lewe. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 10.
Wat sonder vrees vir teenstrydigheid beweer kan word, is dat lugkrag 'n absoluut noodsaaklike faktor is in die kombinasie wat ons die oorwinning sal gee, en die kern van die lugmag is die strategiese offensief. Mnr. Churchill het die saak in die regte perspektief geplaas in sy toespraak op 30 Desember 1941 in Ottawa. 'Terwyl 'n steeds toenemende bombardement teen Duitsland een van die belangrikste metodes sal bly om hierdie oorlog te beëindig,' het hy gesê, 'dit is nie die enigste wat ons deur groeiende krag in staat stel om in ag te neem nie.' & JM Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 22.
Leidende artikels in die pers weerspieël die ingeligte heroptrede daarvan. 'Ons is deeglik verbind tot die grootskaalse bombardement van Duitsland as deel van ons oorlogswinnende strategie,' sê die Daaglikse pos op 18 September 1942, 'en daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die beleid tot dusver goeie dividende lewer deur die vyand se produktiewe mag te verswak en sy daaglikse lewe te ontwrig. Dit is te betwyfel of hierdie gebruik van die lugwapen op sigself die oorlog kan wen, maar dit is seker dat ons nie daarsonder sou kon wen nie. '& Quot - - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 22-23.
In 'n toespraak in die Reichstag op 26 April 1942 het Hitler gesê: 'Sou die idee om burgerlikes te bombardeer in Groot -Brittanje toeneem, wil ek dit voor die hele wêreld sê: & quotChurchill het die lugoorlog in 1940 begin en daarna begin kreun. Van nou af sal ek slag vir slag teruggaan totdat ek hierdie misdadiger en sy werke verbreek het. & Quot '
Hier onderbreek ek die Hitleriese vloei van woorde om enkele aan te haal wat mnr. Churchill gebruik het in sy toespraak in die County Hall, Londen, op 14 Julie 1941, dit wil sê nege maande tevore. 'Ons vra geen guns van die vyand nie. Ons soek geen vergoeding by hulle nie. Inteendeel, as die mense van Londen vanaand gevra word om hul stemme uit te bring of 'n konvensie aangegaan moet word om die bombardement van alle stede te stop, sou die oorweldigende meerderheid huil & quotNee, ons sal die maatreël aan die Duitsers voorgee, en meer as die maatstaf, wat hulle vir ons ingedien het & quot. ' Hierdie stelling is met gejuig begroet. Daar word nie veel gekerm daaroor nie. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 45.
Ons het in Brittanje 'n bomwerperbevel georganiseer. Die geheel bestaansrede van die bevel was om Duitsland te bombardeer as sy ons vyand sou wees. Ons het haar nie gebombardeer nie. Ons het ons noukeurigste daarvan weerhou om haar te bombardeer. Wat was die gebruik van Bomber Command dan? Sy posisie was amper belaglik. Dit lyk asof dit die oorlog uit die weg ruim, neutraal bly, asof dit 'n aparte vrede gemaak het. Het dit 'n aaklige gedagte gebyt deur 'n gogga van Eire? Wat was die verduideliking? Dit het beslis gelyk asof die beleid van München, van versoening, nog steeds voortgesit word op hierdie spesifieke gebied van oorlogsugtige aktiwiteit, of onaktiwiteit. Hitler moes 'n gelukkige man gewees het, gelukkiger ver as nou, gedurende die eerste winter. Hy het in werklikheid 'n groot sielkundige oorwinning behaal, of dit lyk asof hy dit gewen het, miskien het die noodlot hom net geglimlag om te verraai. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 60.
& quot. Ons versuim om die oorlog na Duitsland te voer, was in hierdie land baie kritiek. Waarom het ons pamflette laat val en nie bomme nie? is daar gevra. Die Duitsers sou meer onder die indruk van hoë plofstof gewees het as selfs die beste propagandistiese literatuur. Dit was 'n beleid van 'kinderhandskoene en konfetti', lui 'n belangrike maandblad. Soms was die reaksie verbysterd met sardoniese vermaak. "Here, man, miskien het u iemand seergemaak!" 'n eskaderleier was veronderstel om 'n vlieënde offisier te vermaan wat nie die pakkie 'nikkels' (pamflette) losgemaak het voordat hulle dit weggesteek het nie. 'N Ander grap was dat die vloot pamflette gestuur het in plaas van dieptebepalings tydens sy jag op duikbote. . Hierdie opmerkings was die skuim op die oppervlak van waters van twyfel en verwarring wat diep en wyd was. Daar was ernstige kritiek op ons onvermoë. Die Lugmag, word gekla, word nie gebruik vir die doel waarvoor dit 'n aanvallende mag is nie. Eers toe die Duitse opmars in die Lae Lande en Frankryk in Mei 1940 begin het, kon ons slaankrag in die lug sy funksie vervul. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 61.
& quot. Op 27 Januarie 1940 het 'n ander koerant, die Daaglikse pos, onderskryf redaktioneel die standpunt wat sy tydgenoot voorgehou het. Dit het 'n leidende artikel gewy aan die bestryding van die voorstel van mnr Amery en ander dat ons met die bombardement van Duitsland moet begin. Ons het baklei, volgens die artikel, vir 'n morele kwessie en ons moet niks doen wat ons saak onwaardig is nie. Dit verwar die kwessie deur te praat van 'n keuse tussen die doelbewuste bombardering van vroue en kinders en glad nie bombardement nie. Eintlik was die keuse tussen bombardemente op militêre doelwitte in Duitsland en nie bombardering nie: 'n totaal ander saak. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 64.
Die verandering wat in Mei aangebring is, word aangekondig deur 'n verklaring wat die buitelandse kantoor op die 10de van daardie maand uitgereik het. Dit het begin deur te verwys na die versekering wat aan die president van die Verenigde State gegee is dat die lugmag bevele ontvang het wat bombardement tot streng militêre doelwitte beperk, en verklaar dat Die regering van sy majesteit kondig nou in die openbaar aan dat hulle hulself die reg voorbehou om enige stappe te neem wat hulle ag, geskik in geval van bombardemente deur die vyand van die burgerlike bevolking, hetsy in die Verenigde Koninkryk, Frankryk of in lande wat deur die Verenigde Koninkryk bygestaan ​​word'. & quot - - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 67-68.
& quot. Ons het die beter, want die moeiliker manier gekies. Ons het geweier om ten minste 'n tyd lank immuniteit te koop vir ons stede terwyl dié van ons vriende in vlamme opgegaan het. Ons het Londen aangebied as 'n offer vir die vryheid en beskawing. Vergelding was seker as ons die oorlog na Duitsland gevoer het. Daar was geen sekerheid nie, maar daar was 'n redelike waarskynlikheid dat ons hoofstad en ons industriële sentrums nie aangeval sou gewees het as ons aanhou om die van Duitsland aan te val nie. Sommige lesers sal ongetwyfeld sê dat ek hier 'n te groot aanname maak en dat Duitsland in elk geval op Londen en ons provinsiale dorpe sou toegeslaan het.Miskien kan ek slegs my eie oortuiging opteken dat sy dit waarskynlik nie sou gedoen het nie, deels omdat dit nie by haar militêre boek sou pas nie, deels omdat sy bang was vir die langtermyngevolge. Sy sou 'n wapenstilstand gebel het as sy kon uit die kruising van Britse en Duitse bomwerpers toe dit begin het, maar sy het in werklikheid een gebel wanneer sy 'n kans sien. Dit het haar eenvoudig nie betaal nie, hierdie soort lugoorlogvoering. Humanitêre oorwegings het niks met die saak te doen gehad nie.
Omdat ons egter twyfel oor die sielkundige effek van propagandistiese verdraaiing van die waarheid dat dit ons was wat die strategiese offensief begin het, het ons daarvan teruggekeer om ons groot besluit van Mei, 1940, die publisiteit te gee wat dit verdien. Dit was beslis 'n fout. Dit was 'n uitstekende besluit. Dit was net so heldhaftig, so opofferend, as die besluit van Rusland om haar beleid van 'verskroeide aarde' aan te neem. Dit het Coventry en Birmingham, Sheffield en Southampton die reg gegee om Kief en Kharkov, Stalingrad en Sebastopol in die gesig te kyk. Ons Sowjet -bondgenote sou minder kritiek op ons onaktiwiteit in 1942 gewees het as hulle sou verstaan ​​wat ons gedoen het. Ons moes dit van die huis af geskree het in plaas daarvan om daaroor te swyg.
Dit kon ons net moreel benadeel het as dit gelykstaande was aan 'n erkenning dat ons die eerste was om dorpe te bombardeer. Dit was niks van die aard nie. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 73-74.
Maar bo en behalwe hierdie kontakte van leërs en vlote is daar ander wat die mens se nuwe mag om die lug te gebruik vir sy oorlogsugtige ondernemings onvermydelik gemaak het. Dit was 'n gevolg - die logiese gevolg - van die nuwe krag dat gebiede wat tot dusver immuun was teen die verwoesting van die oorlog, nie langer in die genot van hul eertydse vrede hoef te bly nie. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 76-77.
Vandag oorheers die masjinerie die oorlog. Die mens is 'n varkie langs die robotte van wetenskaplike vernietiging wat hy geskep het. En dit is hierdie monstrositeite, hierdie half menslike half-duiwelse monstrositeite wat op die een of ander manier in die gevegstede gebore word. Dit is die grimmige feit dat hierdie dorpe geskik is vir brand.
Die moordenaars word noodwendig in oorvol sentrums vervaardig. Dit sou andersins nie gemaak kon word in die hoeveelhede wat moderne oorlogvoering vereis nie. Die Moloch verbruik wapens met 'n aptyt wat slegs massaproduksie kan bevredig. 'N Enorme en volgehoue ​​opbrengs van ammunisie is nodig om die gewapende magte, van voorheen onbekende groottes, by te hou matriël wat hulle gebruik. Massaproduksie impliseer op sy beurt die teenwoordigheid van 'n groot aantal werkers, manlik en vroulik, in die omgewing van die aanlegte. Natuurlik, veral in 'n langdurige oorlog, is die werkersgesinne geneig om in dieselfde gebiede bymekaar te kom. Die groot stedelike agglomerasies is eintlik die gebiede waarin die wapensfabrieke wat werklik geleë is, geleë is. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 77-78.
& quot. Op 19 Mei 1943 onderstreep mnr. Churchill in sy toespraak voor die Amerikaanse kongres die waarskuwing wat hy toe aan die Duitse volk gerig het. 'Dit is die vaste beleid van ons twee personeellede en oorlogsowerhede', het hy gesê, 'om dit vir Duitsland onmoontlik te maak om enige vorm van oorlogsbedryf op groot of gekonsentreerde skaal voort te sit, hetsy in Duitsland, Italië of in die vyande beset lande. Waar hierdie sentrums ook al bestaan ​​of ontwikkel word, sal dit vernietig word en die ammunisie -bevolking sal versprei word.'Die boodskap wat aan die Duitse ammunisie -werkers oorgedra is in die twee toesprake, saamgelees en in 'n algemene omskrywing, lui soos volg:' Gaan weg terwyl dit goed gaan. As u dit nie doen nie, sal ons u uitbom '. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 95-96.
Die militêre resultate van die sogenaamde presisiebom op hoë vlak was nie in ooreenstemming met die vermorsing van personeel en matriël betrokke by die aanvallende formasies. Om die balans te herstel, was dit nodig om te bring. projektiele van so 'n vernietigende vermoë in gebruik dat dit op groot skaal op die beraamde teikengebied gelanseer sou kon word om die teiken te verwoes, sowel as (ongelukkig) nog baie meer. Die regverdiging van die metode moet berus op militêre noodsaaklikheid. As 'n vegter op geen ander manier die wapensentrums van sy vyand kan vernietig of sy vyand se ammunisieproses kan onderbreek nie, kan hierdie manier verdedig word. So geregverdig dat dit nie in stryd is met aanvaarde beginsels van die oorlogswette nie. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 98.
Om van die 'bombardering van burgerlikes' sonder kwalifikasie te praat, is eintlik om die probleem te verwar. 'N Mens moet jou terme definieer. Die ou duidelike onderskeid tussen soldate en burgerlikes is verdoesel. Dit wil nie sê dat die hele bevolking van 'n vyandelike land onderhewig is aan aanvalle nie. Onoordeelkundige bombardement is beslis nie regverdigbaar nie. Die punt om in gedagte te hou, is dat daar 'n verskil is tussen die burgerlikes wat beslis oorlogsugtige aktiwiteite doen en diegene wat dit nie doen nie. Dit is laasgenoemde wat aanspraak maak op immuniteit, nie eersgenoemde nie. Die mense wat oorlogsmateriaal vervaardig en vervoer, is vir die opponerende strydlustige, aktiewe, gevaarlike vyande. Hy is net so geregtig daarop om hulle buite aksie te probeer probeer stel asof hulle soldate in opdrag of diens was. Hulle is in werklikheid krygers. Die feit dat hulle geen uniform dra nie, is onbelangrik. Hulle verstaan ​​nie die woord nie-vegters nie.
Die verandering wat die vlug gemaak het, is dat hierdie mense, hierdie krygers, nou aangeval kan word, alhoewel daar 'n leër tussen hulle en die indringer staan. 'N Ander verandering het ook plaasgevind. Vandag word die oorlogswapens gemaak deur miljoene werkers, mans en vroue, in duisende fabrieke. Totale oorlog kan nie gevoer word nie, tensy daar groot groepe krygers op die tuisfront is. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 112.
& quotDaar sou in werklikheid geen sprake wees van bombardemente as so 'n groot mate van presisie moontlik was as wat op 'n tyd vermoed was nie. Die voorwaardes het verander selfs sedert die heer Chamberlain op 21 Junie 1938 in die Laerhuis verduidelik het wat die mening van die regering is oor die toelaatbare perke van lugaanvalle. Doelbewuste aanval op die burgerlike bevolking was onwettig, maar militêre teikens kan gebombardeer word as hulle geïdentifiseer kan word en as redelike sorg geneem word om nie burgerlikes in hul omgewing te bombardeer nie. Dit het onmoontlik geword om ten volle aan hierdie voorwaardes te voldoen. Teikens is nie meer identifiseerbaar nie, want strydlustiges het sorgvuldig gesorg dat dit nie identifiseerbaar is nie. Hulle het nie net die mees uitgebreide kamoefleringskemas aangeneem nie, maar ook. het alle sentrums van oorlogsproduksie beskerm met baie kragtige verdediging. Normaalweg sou dit 'n selfmoord wees as 'n bomwerper sy doelwit bereik op 'n hoogte waarop die akkuraatheid van die doel seker sou wees.& quot; J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), pp. 115-116.
& quot. Dit is oorlog die nuwe soort oorlog. Dit is verkeerd, aaklig, ondraaglik, maar dit was onvermydelik. Dit was onvermydelik dat die lugaanval teen 'n vyand se bronne van gewapende krag kom, en daarmee saam die toevallige moord op nie-vegters. Dit was kwalik minder onvermydelik dat 'n vyand vir wie so 'n aanval offensief was, sou reageer deur 'n onoordeelkundige aanval op sy teenstander se dorpe. Dit is 'n bose ding wat uit 'n ander bose ding gegroei het. Die aanvanklike euwel was die vermenging van twee onverenigbare dinge. Die indringing het begin toe die weë van oorlog op die weë van vrede gelê is. Die bomwerperpersoneel het slegs gevolg waar die wapensprodusente die botoon gevoer het. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 146.
Die doodmaak of verminking van nie-vegters in sulke omstandighede is 'n betreurenswaardige oorlogsvoorval. So ook die vernietiging wat veroorsaak word in die suiwer terroristiese aanvalle, insluitend 'Baedeker' -aanvalle' waarna die vyand as weerwraak kan terugkeer. Die verlies van kosbare lewens in sulke aanvalle moet beskou word, net soos die verlies van die nie minder kosbare lewens van ons vlieëniers oor Duitsland, as die menslike prys wat betaal moet word vir die wen van 'n militêre voordeel van die eerste orde. Die voordeel is die verswakking van die vyand se oorlogspotensiaal en die uiteindelike redding van duisende lewens in ons eie en ons bondgenote. & Quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 148.
Die bomwerper het homself gerehabiliteer. Dit sou die vernietiger van die beskawing gewees het. Eintlik was dit die besparing van die beskawing. Maar daarvoor sou ons in Brittanje kwalik in hierdie oorlog oorleef het, en ons en Amerika se taak om Duitsland en Japan te verslaan, sou beslis baie moeiliker gewees het. Bomaanvalle het ons goed gedien. Om dit te sê, is nie om 'n fetisj daarvan te maak nie. Om te bombardeer is op sy beste 'n aaklige ding. Die bom is veel meer die diabolus as die deus ex machin . Dit is 'n moorddadige wapen. Die enigste verdienste daarvan is dat dit oorlog kan vermoor. Die bomwerper is die enigste wapen wat dit doeltreffend kan doen. Massale artillerie kon dit doen, maar slegs in groot en bloedige gevegte - wat is die oorlog wat ons wil voorkom. Oorlog kan nie met die bomwerper saamleef nie. Dit kan oorlog by die bron versmoor en versmoor. & quot - J.M. Spaight, Ontploffing geregverdig (Londen, 1944), bl. 152.
USAAF en RAF War Diaries
Eric Hammel, Air War Europa: Amerika se lugoorlog teen Duitsland in Europa en Noord-Afrika, 1942-1945 (Pacifica, CA: Pacifica Press, 1994)
Martin Middlebrook en Chris Everitt, Die Bomber Command War Diaries: 'n Operasionele naslaanboek, 1939-1945 (NY: Viking, 1985)
Thomas Allen en Norman Polmar, Ondergang van kodenaam: die geheime plan om Japan binne te val en waarom Truman die bom laat val het (NY: Simon & amp; Schuster, 1995)
Henry H. (Hap) Arnold, Globale missie (Blue Ridge Summit, PA: Tab Books, 1989)
Tami Biddle, Retoriek en werklikheid in lugoorlogvoering: die evolusie van Britse en Amerikaanse idees oor strategiese bomaanvalle, 1914-1945 (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002)
A.C. Grayling, Onder die dooie stede: die geskiedenis en morele erfenis van die Tweede Wêreldoorlog -bombardement van burgers in Duitsland en Japan (Walker & amp Company, 2006)
Arthur Harris, Bomwerper offensief (Londen: HarperCollins, 1947)
David Irving, Die vernietiging van Dresden (Morley: Elmfield Press, 1974)
Alan J. Levine, Die strategiese bombardement van Duitsland, 1940-1945 (NY: P raeger Publishers, 1992)
Sven Lindqvist, 'N Geskiedenis van bomaanval (NY: W.W. Norton & amp., 2001)
Lee Kennett, 'N Geskiedenis van strategiese bomaanvalle (NY: Scribner, 1982)
Hermann Knell, Om 'n stad te vernietig: strategiese bomaanvalle en die gevolge daarvan in die Tweede Wêreldoorlog (Cambridge, MA: Da Capo, 2003)
Martin Middlebrook, Die Slag van Hamburg: geallieerde bomwerpers teen 'n Duitse stad in 1943 (NY: Scribner, 1981)
Martin Middlebrook, Die Berlynse aanvalle: R.A.F. Bomber Command, Winter, 1943-44 (NY: Viking, 1988)
Martin Middlebrook, Die Schweinfurt-Regensburg-sending (NY: Scribner, 1983)
Richard J. Overy, Die lugoorlog, 1939-1945 (NY: Stein & amp Day, 1980)
Janusz Piekalkiewicz, Die lugoorlog, 1939-1945 (Dorset: Blandford Press, 1985)
Hans Rumpf, Die bombardement van Duitsland (NY: Holt, Rinehart en Winston, 1962)
Anthony Verrier, Die bomwerper -offensief (Londen: Pan Books, 1974)
Die meerderheid van hierdie webwerwe is in Duits. Geleerdheid oor en bespreking van die kriminele dimensies van die geallieerde bomaanvalle bestaan ​​feitlik in die Engelssprekende wêreld.
Algemene inligting en bespreking
Der Bombenkrieg Duits
'N Webwerf oor die bombardement wat deur die Duitse televisienetwerk Das Erste onderhou word.
Der Bombenkrieg gegen Nazi-Deutschland Duits
Lei die Duitse nuusblad Der Spiegel se program en bladsy oor die geallieerde bomaanval.
Luftangriffe, 1939-1945 Duits
'N Basiese terrein van die Deutsches Historisches Museum oor die geallieerde bombardement van Duitsland.
Tod im Bombenkrieg Duits
A hoogs ontstellend Die webwerf bestaan ​​hoofsaaklik uit grafiese foto's van mense wat dood is deur die geallieerde bombardement in Duitsland.
'N Uiters polemiese geskiedenis teen die bondgenote van die bomoorlog oor Duitsland.
Hagen im Zweiten Weltkrieg Duits
'N Aanlyn geskiedenis- en fotowebwerf oor die bombardement van die stad Hagen.
"Operasie Gomorrah": Der Feuersturm in Hamburg Duits
'N Kragtige multimedia -webwerf wat die verwoesting van Hamburg tydens die Tweede Wêreldoorlog beskryf.
Hamburg im Bombenkrieg Duits
'N Kort stel privaatfoto's wat vernietiging in Hamburg tydens die Tweede Wêreldoorlog toon. Rol oor verskeie foto's
onthul sienings oor hoe dieselfde strate vandag lyk.
Wien im Bombenkrieg Duits
Foto's en teks oor die bombardement van Wene deur geallieerde oorlogsvliegtuie.
Studies, dokumentasie, letterkunde en debat
Die opsommingsverslag van die Amerikaanse strategiese bomaanval (die Europese oorlog)
'N Beduidende verslag wat deur die Amerikaanse weermag vrygestel is na die nederlaag van Duitsland, wat die doeltreffendheid van die geallieerde bomaanval ondersoek.
Dietmar S 's,' & quotHeimatfront & quot en & quot; People's War & quot; Neue Literatur zur Geschichte des Luftkrieges ' Duits
'N Oorsigartikel wat kortliks die mees onlangse publikasies in Duitsland oor die geallieerde lugveldtog beskryf.
Hersien versameling van Der Brand Duits
'N Blad met talle Duitse resensies van die omstrede boek van J rg Friedrich Der Brand.
'N Hoofstuk deur die skrywer van die werk Democide, wat volksmoorde in die menslike geskiedenis ondersoek.
R.J. Rummel, & quot; Was American Bombing Democide? & Quot
'N Kort artikel oor die etiese dimensies van die Amerikaanse bomaanvalle in Europa en Japan.
Daar is baie geskryf oor die etiese implikasies van die gooi van die atoombomme op Hiroshima en Nagasaki. Die realiteit is egter dat teen die tyd dat hierdie bomme neergegooi is, massiewe formasies van Amerikaanse bomwerpers reeds gereeld Japannese stede gelykgemaak het deur die gekombineerde gebruik van hoog -plofbare en brandbomme. Hierdie taktiek om 'n vuurstorm te skep, is op 23-24 Februarie 1945 teen Tokio gebruik toe die binnekant van die stad na ure se onophoudelike bombardemente ontplof het tot 'n self-brandende vuurstorm. Volgens berigte het die vlamme wat deur die stad gebrul het, so warm geword dat metaal gesmelt het. Tot 100 000 mense is tydens hierdie aanval alleen dood, 'n dodetal wat die getal in Hiroshima of Nagasaki oortref. Die feit is dat die doelwit van burgerlikes, met die doel om soveel as moontlik dood te maak om die moraal te verbreek en die oorlog te beëindig, reeds voor die koms van atoomwapens binne die vermoë van die Amerikaanse weermag was.
Algemene inligting en debat
The Great Tokyo Air Raid: 'n Enorme oorlogsmisdaad
'N Artikel uit die Japan Times deur Hiroaki Sato.
Wie het die ander burgerlikes eerste gebombardeer? Duitsland of Brittanje?
Plaas deur BuddaBell123 & raquo 08 Junie 2013, 23:37
Die algemeen aanvaarde siening is dat Duitsland eers Britse burgers gebombardeer het toe 'n bomwerper wat oor Londen gevlieg het, 'n aantal huise in plaas van fabrieke gebombardeer het. Ter weerwraak het Brittanje 'n alledaagse bomaanval op Berlyn geloods en burgerlikes doodgemaak. Dit was dus Duitsland wat die bomaanval op burgerlikes tussen hom en Brittanje begin het. Uit die ondersoek na hierdie onderwerp, is daar egter diegene wat daarop dui dat dit Brittanje was as sy bombardemente op Duitsland nadat die oorlog teen militêre teikens verklaar is, maar per ongeluk burgerlikes doodgemaak het. Sommige sê ook dat Churchill die Blitz aangemoedig het deur die bombardement op Duitse stede om Amerika dan in die oorlog te kry, blykbaar het Hitler nie ten volle teruggekeer voordat minstens 7 Britse bomaanvalle doodgemaak het nie; hy het Brittanje ook gewaarsku teen vergelding, maar die bombardemente voortgesit. Is daar 'n waarheid hieroor, want ek wil tot die punt kom van hierdie omstrede onderwerp.
Re: Wie het die ander burgers eerste gebombardeer? Duitsland of Britai
Plaas deur stg 44 & raquo 09 Junie 2013, 00:13
BuddaBell123 het geskryf: Die algemeen aanvaarde opvatting is dat Duitsland eers Britse burgers gebombardeer het toe 'n bomwerper wat oor Londen gevlieg het, 'n aantal huise in plaas van fabrieke gebombardeer het en burgerlikes doodgemaak het. Ter weerwraak het Brittanje 'n alledaagse bomaanval op Berlyn geloods en burgerlikes doodgemaak. Dit was dus Duitsland wat die bomaanval op burgerlikes tussen hom en Brittanje begin het. Uit die ondersoek van hierdie onderwerp, is daar egter diegene wat daarop dui dat dit Brittanje was as sy bombardemente op Duitsland nadat oorlog teen militêre teikens verklaar is, maar per ongeluk burgerlikes doodgemaak het. Sommige sê ook dat Churchill die Blitz aangemoedig het deur die bombardement op Duitse stede om Amerika dan in die oorlog te kry, blykbaar het Hitler nie ten volle teruggekeer voordat ten minste 7 Britse bombardemente wat burgerlikes vermoor het nie; hy het Brittanje ook gewaarsku teen vergelding, maar die bombardemente voortgesit. Is daar 'n waarheid hieroor, want ek wil tot die punt kom van hierdie omstrede onderwerp.
Die bombardement van stede wat deur die Duitsers in Pole begin is, het dus in daardie opsig eers burgerlikes aangeval.
As u nou net wil praat oor Duitse en Britse bombardemente op mekaar se stede, dan het Brittanje waarskynlik die eerste keer op Duitse hawens geteiken, wat moontlik tot burgerlike ongevalle sou lei, maar gelukkig nie in 1939 nie, maar die aanvanklike beleid is vinnig verander en bombardemente is verbied. Dit lyk asof die Duitsers die eerste mense was wat 'n burger doodgemaak het toe hulle op Scapa Flow gebombardeer het, wat volgens internasionale reg 'n militêre teiken was en dus in aanmerking kom. Uiteindelik het Duitsland nie op Britse burgerlikes begin fokus nie, voordat die Britte reeds in 1940 begin het om Duitse stede te bombardeer in die hoop om die logistieke teikens te bereik in 1940. Teen die tyd dat Londen getref is, was die bomaanval reeds begin tydens die Slag van Frankryk deur Bomber Command, maar hulle was bedag op militêre teikens in daardie stede, eerder as gebiedsbomaanvalle. Duitsland het alreeds burgerlike teikens in Pole gebombardeer, met dieselfde rede, maar het die Britse stede getref totdat Frankryk oorgegee het.Opsetlike bombardement het eers begin nadat Rotterdam getref is, wat tegnies 'n verdedigde militêre basis was wat wettig gerig was, alhoewel dit pas oorgegee het, sonder dat die bomwerper dit geweet het, in reaksie daarop het Brittanje toestemming gegee vir gebiedsbom op industriële stede, hoewel dit beslis sou lei tot burgerlike sterftes, hierdie bevel was toe die eerste skoot tydens die bombardement van stede tussen Duitsland en Brittanje.
Om u vraag te beantwoord, was Brittanje die eerste om doelbewus die bombardering van nie-militêre teikens in Duitse stede te beveel, terwyl die Duitsers die eerste was om geallieerde burgerlikes dood te maak tydens hul bombardemente in Pole (en Frankryk, Noorweë, Holland en België) .
Die Westelike Front, 1939 tot Junie 1940 [wysig]
In 1939, na die Duitse inval in Pole, verklaar die Verenigde Koninkryk en Frankryk oorlog teen Duitsland en begin die oorlog in die Weste. Brittanje het op 3 en 4 September gepoog om Duitse oorlogskepe en ligte vaartuie in verskeie hawens te bombardeer.  Agt Duitse Kriegsmarine -mans is in Wilhelmshaven dood - die oorlog se eerste slagoffers aan Britse bomme  aanvalle op skepe by Cuxhaven   en Helgoland het gevolg.   Die Slag van die Helgoland -baai van 1939 toon die kwesbaarheid van bomwerpers vir vegaanvalle.
Die eerste aanvalle van Duitsland is eers op 16 en 17 Oktober 1939 teen die Britse vloot by Rosyth en Scapa Flow uitgevoer. Min aktiwiteite het gevolg.  Intussen het die aanvalle deur die Royal Air Force verminder tot minder as een per maand. Toe die winter aanbreek, was albei kante betrokke by propaganda -oorlogvoering en het pamflette op die bevolkings hieronder laat val.  Die valse oorlog het voortgegaan.
Die Britse regering het aanvalle op landteikens en Duitse oorlogskepe in die hawe verbied weens die risiko van burgerlike ongevalle.  Vir die Duitsers het die vroegste opdrag van die Luftwaffe -hoof Hermann Göring beperkte aanvalle op oorlogskepe oral toegelaat, asook op troepevervoer op see.  Hitler se OKW Direktive Nr 2 en Luftwaffe Direktive Nr 2 verbied egter aanvalle op vyandelike vlootmagte, tensy die vyand Duitsland eers gebombardeer het, en let op: "die leidende beginsel moet wees om nie die aanvang van lugoorlog uit Duitsland te veroorsaak nie."
Na die Altmark -voorval het die Luftwaffe op 16 Maart 1940 'n aanval op die Britse vlootwerf by Scapa Flow geloods, wat gelei het tot die eerste Britse burgerlike dood. 'N Britse aanval het gevolg op die Duitse vliegbasis by Hörnum op die eiland Sylt,  wat 'n hospitaal getref het, hoewel daar geen ongevalle was nie.  Die Duitsers het teruggekeer met 'n vlootaanval.
Op 10 Mei 1940 val Duitsland België, Nederland en Luxemburg binne met die bedoeling om deur die Ardenne na Frankryk te ry en 'n vinnige slag te slaan wat die oorlog sou beëindig. Hierdie aanval het die Slag van Frankryk begin. Toe dit begin, het drie Duitse bomwerpers van KG 51 per ongeluk die Duitse stad Freiburg gebombardeer in plaas van die Franse vliegveld Dole-Taveux, wat hul pad oor die Swartwoud verloor het. Die Duitsers het dit as 'n geallieerde 'terreuraanval' aangemeld, en eers in 1956, toe die fout deur navorsers aan die lig gebring is, is die mite verdryf. 
Die Duitse bombardement op Frankryk het die aand van 9/10 Mei begin. Teen 11 Mei het die Franse berig dat bomme op Henin-Lietard, Bruay, Lens, La Fere, Loan, Nancy, Colmar, Pontoise, Lambersart, Lyons, Bouai, Hasebrouck, Doullens en Abbeville neergegooi is met ten minste 40 burgerlikes. 
Op 12 Mei 1940 het die Britte hul eerste aanvalle op vervoerdoelwitte in die Duitse industriële Ruhrvallei, insluitend Keulen, geloods.   Terwyl geallieerde bomwerpers van ligte en medium probeer om die Duitse inval te vertraag deur op troepekolomme en brûe te slaan, het die Britse Oorlogskabinet toestemming gegee vir beperkte bombardemente teen teikens soos paaie en spoorweë wes van die Ryn.  Die eerste Britse bomme het in die nag van 11/12 Mei 1940 op Mönchengladbach geval terwyl Bomber Command probeer om paaie en spoorweë naby die Nederlands-Duitse grens te tref, is vier mense dood.   Die doelwitte in Gelsenkirchen is eers op 14/15 Mei aangeval. 
Na die aanval op Rotterdam, is RAF Bomber Command op 15 Mei 1940 gemagtig om Duitse teikens oos van die Ryn aan te val. oorlogspoging, soos hoogoonde (wat snags selfverlig was).   Die onderliggende motief vir die aanvalle was om Duitse lugmagte van die landfront af weg te lei.  Churchill verduidelik die rasionaal van sy besluit aan sy Franse eweknieë in 'n brief van die 16de: "Ek het vandag saam met die oorlogskabinet en al die kundiges die versoek ondersoek wat u gisteraand en vanoggend vir verdere vegvliegtuie aan ons gerig het. Ons is almal was dit eens dat dit beter is om die vyand na hierdie eiland te lok deur op sy lewensgevalle te slaan en sodoende die gemeenskaplike saak te help. " As gevolg van die onvoldoende Britse bombesienswaardighede het die aanvalle wat gevolg het" die gevolg van terreur gehad aanvalle op dorpe en dorpe, " In die nag van 15/16 Mei het 96 bomwerpers die Ryn oorgesteek en aangeval. 78 het oliedoelwitte gekry, maar slegs 24 beweer dat hulle hul doel bereik het.   In die nag van 17/18 Mei bombardeer RAF Bomber Command olie -installasies in Hamburg en Bremen die H.E. en 400 brandstowwe wat laat val het, veroorsaak dat ses groot, een matig groot en 29 klein brande ontstaan ​​het. As gevolg van die aanval is 47 mense dood en 127 gewond.   Spoorweë in Keulen is dieselfde nag aangeval.  Gedurende Mei is Essen, Duisburg, Düsseldorf en Hannover op soortgelyke wyse deur Bomber Command aangeval. In Junie is aanvalle gemaak op Dortmund, Mannheim, Frankfurt en Bochum.  Bomber Command het destyds nie die nodige navigasie- en bombarderingstegniese agtergrond gehad nie, en die akkuraatheid van die bombardemente tydens die nagaanvalle was afskuwelik. Gevolglik is die bomme gewoonlik oor 'n groot gebied versprei, wat 'n opskudding in Duitsland veroorsaak het. Verder, in die nag van 7/8 Junie 1940 het 'n enkele Franse vloot Farman F.223 bomwerper Berlyn aangeval.  Die aanval het plaasgevind enkele dae nadat Duitsland Parys gebombardeer het.
Ten spyte van die Britse aanvalle op Duitse stede, het die Luftwaffe eers 6 weke nadat die veldtog in Frankryk afgehandel was, militêre en ekonomiese teikens op die Britse vasteland begin aanval. 
En die verhaal wat op die foto's vertel word, verskil baie van die triomfantelike verhale wat deur beide kante oor die ontruiming gespin is.
'Vir my laat die foto's al die verheerlikte verhale van Duinkerken meer gegrond en, minder, verheerlik,' het die versamelaar gesê.
'Die foto's is deur 'n gewone soldaat as aandenkings geneem. Hulle was nie ingerig met 'n propaganderende ingesteldheid nie.
'Hulle fokus nie op die Britse verlies of die Duitse oorwinning nie; hulle wys net hoe dit gelyk het sodra dit alles klaar was.'
Duitse soldate staan ​​langs twee Franse SOMUA S35 tenks en artilleriestukke terwyl hulle die verwoesting naby Duinkerken ondersoek. Drie Franse veldleërs en die Belgiese weermag het tydens die verdoemde veldtog saam met die Britse ekspedisiemag geveg
Die stad Dunkirk self is aansienlik beskadig tydens die gevegte, aangesien die BEF 'n agterwagaksie uitgevoer het om diegene te verskerp om op die skepe terug te keer na Brittanje. Duitse bomwerpers het Britse troepe met bomme getref en vegters het hulle bestorm
Hancock gesels met Kay Burley oor toevallige seks in September 2020
Skokkend gewelddadige weer wat in Oos -Londen gesien is
Naakte man wat gesien is toe hy pas aan die smeulende woonstel in New Cross ontsnap het
Matt Hancock dring daarop aan om versigtig te wees wanneer hy hom omhels, 10 dae na 'n intieme foto
Jo Cox se suster, Kim Leadbeater, het in die Batley- en Spen -veldtog gewikkel
Die verhouding van Matt Hancock is skreeusnaaks bespot deur die komediant van Instagram
Skokkende video wys binne die woonstel in Miami oomblikke voor ineenstorting
Floyd se sewejarige dogter sê sy vra heeltyd oor hom
Die antivirus -magnaat sê hy het beheer oor alle staatsrekenaars
Meer as 43 miljoen Britte het hul eerste inentingsdosis ontvang
George Floyd se broer: 'Ons soek die maksimum boete'
CCTV wys hoe die man in 2019 na bewering onskuldige kat aanval
Nog nooit 'n foto van die verwoesting wat die Britse troepe na die geveg agtergelaat het nie. Vir elke sewe soldate wat deur Dunkirk ontsnap het, is een man agtergelaat as krygsgevangene. Die meerderheid van hierdie gevangenes is op gedwonge optogte na Duitsland gestuur
Die identiteit van die soldaat wat die foto's geneem het, is in die geskiedenis verlore, maar dit is maklik om jou voor te stel hoe dit sou voel om Dunkirk binne te gaan.
'As die soldaat wat die nadraai sien, aktief by die geveg betrokke was, voel hy miskien dat hulle meer kon doen om te verhoed dat die meerderheid van die vyandelike weermag ontsnap,' het die versamelaar gesê.
'As die soldaat na die geveg na Dunkirk gekom het, as deel van 'n skoonmaakpersoneel of iets, sou die groot hoeveelheid toerusting wat agtergebly het beslis 'n triomfantlike oorwinning gevoel het.'
Britse troepe is in Duinkerke vasgepen nadat Nazi -Duitsland op 10 Mei 1940 België, Nederland en Frankryk binnegeval het.
Die operasie om hulle te red, het later daardie maand met 'n trae begin begin - slegs 7 669 soldate is op die eerste dag ontruim.
Teen die einde van die agtste dag is meer as 330,000 gered danksy 'n haastig saamgestelde vloot van 800 bote in wat die Miracle of Dunkirk genoem is.
Die foto's maak nou deel uit van The Other Side Archive, 'n seleksie van foto's wat deur gereelde Duitse soldate in beide wêreldoorloë geneem is.
Deur rommel langs die pad langs die troepe van die stad het waardevolle militêre voertuie en toerusting gelaat terwyl dit die kus onderbreek het. Die terugtog is onder chaotiese omstandighede gedoen, met verlate voertuie wat die paaie versper en 'n vloed van vlugtelinge in die teenoorgestelde rigting
Ontruiming van Duinkerke: hoe 338.000 geallieerde troepe gered is in 'wonderwerk van verlossing' nadat die Duitse Blitzkreig gesien het hoe Nazi -magte na Frankryk sweep
Die ontruiming uit Duinkerken was een van die grootste operasies van die Tweede Wêreldoorlog en was een van die belangrikste faktore waarmee die Geallieerdes kon voortgaan om te veg.
Dit was die grootste militêre ontruiming in die geskiedenis, wat plaasgevind het tussen 27 Mei en 4 Junie 1940 nadat Nazi Blitzkreig - 'Weerstandsoorlog' - die Duitse magte deur Europa gesien het.
By die ontruiming, bekend as Operasie Dynamo, is na raming 338 000 geallieerde troepe uit Noord -Frankryk gered. Maar 11 000 Britte is tydens die operasie dood - en nog 40 000 is gevange geneem en in die tronk gesit.
Dit word beskryf as '' wonder van verlossing 'deur premier Winston Churchill in die oorlog, en word beskou as een van verskeie gebeurtenisse in 1940 wat die uiteindelike uitkoms van die oorlog bepaal het.
Die Tweede Wêreldoorlog het begin nadat Duitsland Pole in 1939 binnegeval het, maar vir 'n aantal maande was daar min verdere aksie op land.
Maar vroeg in 1940 val Duitsland Denemarke en Noorweë binne en begin dan 'n offensief teen België en Frankryk in Wes -Europa.
Hitler se troepe het vinnig gevorder en Parys ingeneem - wat hulle nooit in die Eerste Wêreldoorlog bereik het nie - en het na die Kanaal beweeg.
Dit was die grootste militêre ontruiming in die geskiedenis tussen 27 Mei en 4 Junie 1940. By die ontruiming, bekend as Operasie Dynamo, is na raming 338 000 geallieerde troepe uit Noord -Frankryk gered. Maar 11 000 Britte is tydens die operasie dood - en nog 40 000 is gevange geneem en in die tronk gesit
Teen die einde van Mei 1940 het hulle die kus bereik en die geallieerde magte, waaronder 'n paar honderdduisend troepe van die Britse ekspedisiemag, ingesluit. Militêre leiers het vinnig besef dat hulle nie op die vasteland van Europa sou kon bly nie.
Die operasionele bevel val op Bertram Ramsay, 'n afgetrede vise-admiraal wat in 1939 vir diens teruggeroep is. Uit 'n kamer diep in die kranse by Dover het Ramsay en sy personeel Operation Dynamo, 'n gewaagde reddingsmissie deur die Royal Navy, saamgevoeg om troepe te kry van die strande rondom Duinkerke en terug na Brittanje.
Op 14 Mei 1940 het die oproep afgegaan. Die BBC het die aankondiging gemaak: 'Die Admiraliteit het 'n bevel gedoen waarin alle eienaars van selfaangedrewe plesiervaartuie tussen 30 voet en 100 voet lank versoek word om alle gegewens binne 14 dae van vandag af aan die Admiraliteit te stuur as dit nie reeds aangebied of aangevra is nie. '
Bote van alle soorte is aangevra - van te huur op die Teems tot plesierjagte - en beman deur vlootpersoneel, hoewel bote in sommige gevalle deur die eienaars self na Dunkirk oorgeneem is.
Hulle vaar vanaf Dover, die naaste punt, om hulle die kortste kruising toe te laat. Op 29 Mei is Operation Dynamo in werking gestel.
Toe hulle by Duinkerken kom, het hulle chaos ondervind. Soldate het in sandduine weggekruip vir lugaanvalle, 'n groot deel van die stad Duinkerken is deur die bombardement in puin gelê en die Duitse magte het toegesluit.
Bo hulle was die RAF Spitfire- en Hurricane -vegters die binneland in om die Duitse vegvliegtuie aan te val om hulle af te stuur en die mans op die strande te beskerm.
Met die aankoms van die skepe is hulle na verskillende sektore gestuur. Baie mense het nie radio's nie, so die enigste kommunikasiemetode was om te skree vir diegene op die strande of deur 'n semafoor.
Die ruimte was so krap, met dekke vol, dat soldate net hul gewere kon dra. 'N Groot hoeveelheid toerusting, insluitend vliegtuie, tenks en swaar gewere, moes agtergelaat word.
Die klein skepe was bedoel om soldate na die groter skepe te bring, maar sommige het uiteindelik mense na Engeland vervoer. Die ontruiming het etlike dae geduur.
Eerste minister Churchill en sy raadgewers het verwag dat dit moontlik sou wees om slegs 20 000 tot 30 000 man te red, maar teen 4 Junie is meer as 300 000 gered.
Die presiese getal was onmoontlik om te bepaal - alhoewel 338,000 'n aanvaarde skatting is - maar daar word vermoed dat ongeveer 400 000 Britse, Franse en Belgiese troepe gedurende die week gered is - mans wat sou terugkeer om in Europa te veg en uiteindelik sou help om die oorlog te wen.
Maar daar was ook groot verliese, met ongeveer 90 000 dood, gewond of gevange geneem. 'N Aantal skepe het ook verlore gegaan deur vyandelike optrede, aanranding en afbreek. Ten spyte hiervan is die ontruiming self beskou as 'n sukses en 'n groot hupstoot vir die moraal.
In 'n beroemde toespraak in die Laerhuis het Churchill die 'wonder van Duinkerken' geprys en besluit dat Brittanje sou veg: 'Ons sal veg op die strande, ons sal veg op die landingsplekke, ons sal veg in die veld en in in die strate, sal ons in die heuwels baklei. Ons sal nooit oorgee nie! '
'Geen militêre voordeel '
Inwoners het gerapporteer dat hulle 'n onheilspellende klop bo hulle hoor, kort daarna die geluid van ontploffings in die strate.
Die volle verskrikking van lugoorlogvoering is ontketen. Toe die rook verdwyn, is Brittanje se eerste oorsaaklike oorsake van lugaanvalle onthul-die 72-jarige Martha Taylor en skoenmaker Samuel Smith.
Kate Argyle, van English Heritage, het gesê: 'Daar was geen militêre voordeel nie. Dit het alles gegaan oor die inboeseming van terreur en regtig wat hierdie lugbombarde doen.
Die Zeppelins sou uit die donker kom - jy kon hulle nie sien nie, en dit was heeltemal willekeurig. U het nie geweet of u na gevaar hardloop of daarvan wegkom nie. & Quot
Die doel van die Zeppelins was duidelik - die Duitsers het gehoop om die moraal tuis te verbreek en die Britse regering te dwing om die oorlog in die loopgrawe te laat vaar.
Maar daar was nie die soort chaos en paniek wat die Duitsers wou gehad het nie.
"Die mense reageer baie stoïsties, hulle gaan voort met die opruiming - die Britse gevoel dat hulle nie hieroor ontsteld is nie," het me. Argyle gesê.
Terwyl die mense van Great Yarmouth hul dooies en beseerdes getel het, bombardeer 'n tweede Zeppelin reeds King 's Lynn.
Die V2's, wat in Duitsland ontwerp is om geallieerde stede aan te val as 'n vergelding vir die toenemende bombardemente van die Geallieerdes teen Duitse stede, was ook Hitler se antwoord op die teleurstelling van sy land dat die V1's (of doodlebugs) Brittanje nie uit die oorlog geslaan het nie.
Die vuurpyle van 46 meter (14 m) wat deur mobiele eenhede gelanseer is, is aangevuur deur vloeibare etanol en suurstof en weeg byna 14 ton, en was die mees gevorderde wapen wat in die oorlog gebruik is totdat die VSA atoombomme op Hiroshima en Nagasaki in Augustus 1945 laat val het.
Die missiel is vertikaal gelanseer en kon meer as 3500 km / h ry om teikens wat meer as 200 myl ver is, te tref, wat dit die wêreld se eerste langafstand-ballistiese missiel ter wêreld maak.
'N V2 -vuurpyl -lanseerplek in Duitsland - die V2's is vertikaal gelanseer, 50 myl in die lug op, voordat hulle in 'n baan van 120 myl gevlieg het
Wanhopig: Die bekendstelling van die V2's teen geallieerde teikens word beskou as Hitler se laaste dobbelsteen
Toe dit land, het dit 'n krater van 60 voet breed en 16 voet diep gelaat en ongeveer 3000 ton puin in die lug gegooi.
Dit was sy spoed, die geraas van die vuurpyl wat deur die lug jaag, kom nadat dit geland het.
Opvallende V2 -aanvalle op Britse bodem sluit die eerste in, wat op 8 September 1944 in Chiswick, Wes -Londen, getref het, drie dood en 17 gewond het, en 'n aanval op 'n Woolworths -winkel in New Cross, Suidoos -Londen, in November daardie jaar. 168 dood - Engeland se ergste dodetal.
In totaal het die V2 -aanvalle tot die dood van ongeveer 7,250 Britse militêre personeel en burgerlikes gelei.
Intussen is meer as 9 000 burgerlikes en soldate in totaal dood in V2 -aanvalle op die Geallieerdes.
Dit sluit die geskatte 12 000 arbeiders en konsentrasiekampgevangenes uit wat doodgemaak is terwyl hulle die missiele gemaak het.
Maar ondanks die hype, en net soos die V1, het die V2 sy propaganda nie heeltemal gestand gedoen nie.
Ondanks sy gesofistikeerde en baanbrekende leidingstelsel, het die V2 dikwels sy doelwit misgeloop.
Hierdie situasie is vererger toe Brittanje die verkeerde inligting uitgelek het dat die meeste V2's wat na Londen gemik was, die hoofstad met tussen tien en 20 myl oorskry.
As gevolg hiervan het Duitsland die riglyne van die vuurpyle aangepas, en die meeste daaropvolgende vuurpyle beland kort voor die stad, dikwels in onderbevolkte gebiede van Kent.
En die vuurpyl was buitengewoon duur om te vervaardig deur groot hoeveelhede brandstofalkohol te gebruik toe Duitsland dit wanhopig kortgekom het.
Op 'n tydstip toe die Duitse weermag dringend goedkoop en doeltreffende wapens nodig gehad het wat massaal vervaardig kon word, het produksie van die V2's groot belegging vereis vir relatief min opbrengs.
Een statistiek toon dat die gemiddelde dodetal per V2 wat op Brittanje gedaal het, slegs twee mense was. In vergelyking met die honderde geallieerde bomwerpers wat in een lugaanval ontplooi is, wat duisende of tienduisende dood kan laat, het die V2 nie troef gekry nie.
Die ergste van hierdie aanvalle was die Clydebank Blitz, wat op 13 en 14 Maart 1941 plaasgevind het. Dit word beskou as die ergste geval van vernietiging en burgerlike sterftes in Skotland tydens die oorlog. Die twee nagte het 528 mense gesterf en nog 617 inwoners ernstig beseer.
Isa McKenzie (88) was slegs 12 jaar oud toe die aanval plaasgevind het. As sy terugkyk, noem sy dit twee nagte van konstante bomaanvalle.
Heinkel He 111 -bomwerper oor die Surrey -dokke en Wapping in die East End van Londen op 7 September 1940.
Clydebank was 'n spilpunt van die nywerheid en vervaardig skepe en ammunisie vir die geallieerde magte. Dit het dit 'n natuurlike teiken op die radar van Duitsland gemaak. Hulle was van plan om die skeepswerf van John Brown & amp Company, 'n fabriek wat lugweer- en mediumkalibergewere vervaardig het, en die Singer Corporation-fabriek, 'n naaimasjienfabriek wat tydens die oorlog oorlogskontrakte aangegaan het, te bombardeer. In die loop van die twee nagte het 439 bomwerpers meer as 1 000 bomme op Clydebank neergegooi in wat amateurhistorikus Les Taylor in sy boek 'die rampspoedigste gebeurtenis' in oorlogstyd Skotland genoem het Luftwaffe oor Skotland: 'n geskiedenis van Duitse lugaanvalle op Skotland, 1939-45.
Die stad was goed gevestig met ongeveer 12 000 huise en huurgeboue, maar teen die einde van die blits het slegs sewe daarvan onbeskadig gestaan. Met 4 000 heeltemal vernietig en nog 4 500 ernstig beskadig, het die Clydebank -blits meer as 35 000 mense dakloos gemaak.
Les Taylor het verduidelik dat die bomaanval op die Clydeside nooit eintlik deur Duitse magte beplan is nie, maar gebeur het omdat die Duitse vliegtuie hul teikens-John Brown Shipyard en die Admiralty-olieopbergingsplaas-nie kon aanval nie as gevolg van vuurvliegtuie, moes dus hul bomme oor Glasgow loslaat en vlug. Aangesien hul doelwitte nooit ernstig beskadig is nie, was die Clydebank -blits 'n mislukking vir die Nazi's. Hulle het gehoop dat die lewensverlies vrees en terreur in die hart van Britse burgers sou tref om die oorlog te stop, maar dit het net daartoe bygedra om die vasberadenheid te versterk en moraal op te bou vir die Geallieerde magte om die Nazi's te verslaan.
Die Franse verset: hoe bestand?
Vandat hy geskryf het Vir wie die klok lui (1940), was die gewilde beeld van die oorlogsparty een van die T-handvatsels wat in ontstekingsbakke neergedruk is, van brûe wat waai en spoorweë, van skerpskutters wat troepe uithaal wat in hul visier kom. Hierdie beeld het ook hedendaagse indrukke gevorm van die Franse verset, die veelsydige, misverstaande Tweede Wêreldoorlogbeweging wat uiteindelik onder dappere burgers saamgesmelt het nadat Duitsland Frankryk in 1940 gestoom het.
Maar die Hemingwayeske siening van verset in Vir wie die klok lui (wat afspeel tydens die Spaanse burgeroorlog van 1936–39) het min betekenis vir die werklike Franse verset. Die waarheid is egter moeilik om te bepaal - wat die verset was, wat dit bereik het, wie sy lede was, hoe groot en effektief of klein en ondoeltreffend dit was - omdat die Frankryk van die Tweede Wêreldoorlog een groot stuk vuil linne laat waai het in die wind: Alleen onder die lande van Europa wat deur die Wehrmacht, Frankryk het gekies om aktief met die vyand saam te werk, en die Franse mense het diep skaam geword vir die keuse sodra die Geallieerdes hulle bevry het. Die land het hierdie skande vergoed deur soms die prestasies te oordryf van die partydiges wat die Duitsers wel gepropageer, bespied, gesaboteer en selfs openlik bestry het.
"Die Franse het verstaanbaar [na bevryding] op hul beproewing gereageer deur in 'n mite terug te trek," skryf Ian Ousby in Beroep: Die beproewing van Frankryk, 1940–1944. '' N Mite van 'n volk wat verenig is in vyandigheid teenoor die Nazi -besetters, van 'n nasie van weerstandbiedendes. " Frankryk was in werklikheid verre van 'n land met teenstanders. Anti-Nazi-partisane in Joego-Slawië, Pole en Griekeland was baie doeltreffender en vorm 'n aansienlik hoër persentasie van die bevolking van elke land. Soos Tyd beskryf Marcel Ophul se Weerstand-debunking-dokumentêr uit 1969 Die hartseer en die jammerte, probeer die film "om die burgerlike mite - of beskermend geheue - deur te steek wat Frankryk toelaat om in die algemeen op te tree asof byna geen Fransman met die Duitsers saamwerk nie."
Hele 90 persent van die Franse bevolking het óf die samewerkende Vichy -regime gesteun óf was te bang om iets met die ondergrondse te doen te hê. Die meeste burgerlikes wou klaarblyklik nie meer deel uitmaak daarvan nie enige oorlog, en baie Franse soldate het nie die wil gehad om die geveg voort te sit nie. Duitse soldate was stomgeslaan toe sommige van die Franse wat hulle in Junie 1940 gevang het, jigs gedans het en volksliedere gesing het, verheug om met oorlog te veg.
'N Aansienlike aantal Franse mans en vroue was volmaakte medewerkers, en diegene wat dit nie was nie, was tevrede om net saam met hul oorwinnaars saam te lewe. Vir baie beteken samewerking om die beste uit 'n ongemaklike situasie te maak, om ruimte (en soms beddens) met mede -Europeërs te deel, al is dit grys Wehrmacht en swart SS -uniforms. Die denke het immers gegaan, die nasionale sosialisme lyk ten minste verkieslik bo die kommunisme wat reeds 'n kragtige mag onder Franse werkers was. Die Duitsers het hul deel gedoen deur beleefd te wees teenoor die Franse bevolking en op te gee Metro sitplekke aan ou mense, lekkergoed aan kinders oorhandig en vrylik by Parys se kabaret, restaurante en couturiers deurbring. Sommige Fransmanne het so ver gegaan om aan die Duitse kant te veg: meer as 7000 Fransmanne het as vrywilligers vir die Wehrmacht en vorm uiteindelik die Karel die Grote -afdeling, wat aan die Oosfront en in Berlyn geveg het.
Die Franse verset het dus stadig gegroei. Parys en 'n groot deel van die res van die besette Frankryk het tot by die bevryding in Augustus 1944 swastika -vlae op elke hotel en openbare gebou gevlieg. Daarteenoor, toe die Duitsers Griekeland binnegeval het en hul grimmige vaandel van die Akropolis af gevlieg het, het weerstanders dit binne enkele dae afgebreek. Aanvanklik was die Franse minstens meer geïnteresseerd om met die Duitsers oor die weg te kom as om hulle uit te daag.
Die Weerstand het homself eers geopenbaar as ondergrondse uitgewers van anti-Nazi-breë en gemimografiseerde mini-koerante. Dit was 'n oortreding wat iemand kon laat arresteer, in die tronk sit, martel of selfs teregstel, so dit was inderdaad weerstand. Clandestine -uitgewery het ook goed gebruik gemaak van die talente van hierdie vroeë Franse partydiges, want baie was intellektuele en het geen idee gehad hoe om 'n geweer af te vuur nie. Dit bly 'n probleem vir die Weerstand. Die beweging het uiteindelik goedgesinde anti-fascistiese aktiviste, veral kommuniste, uit 'n relatief klein aantal van die bourgeoisie en intellektuele bestaan, die onvermydelike jong boewe, waninhoud en uitgeworpenes wat na die aksie trek en 'n kern van mans en vroue wat verag het wat die Duitsers aan Frankryk gedoen het .
Wat die weerstand het nie was militêre beroepsmense die grootste deel van die Franse leër was gevange geneem en in die tronk gesit — 1 540 000 mans was in die Duitse ballingskap. 'N Paar het na Engeland gevlug om by brig. Genl Charles de Gaulle se ontluikende Vrye Franse magte, maar onder die paar wat in Frankryk oor was, was guerrilla -oorlogvoering iets wat hulle nie verstaan ​​of wou hê nie. Die verset was dus 'n amateur "leër", gereed en in staat om anti-Nazi-propaganda te produseer en intelligensie te versamel, maar nie te veg nie.
Klein groepies versetstryders het die Duitse besetters wel geteister en geïrriteer, maar wanneer groter groepe bymekaarkom om af en toe skermutselinge te beveg, Wehrmacht vuurkrag, wapenrusting en lugsteun het hulle vinnig vernietig. Die Weerstand het aanvanklik min wapens gehad - uitgediende pistole uit die Eerste Wêreldoorlog, 'n paar jaggewere en haelgewere - en nog minder mense wat geweet het hoe om dit te gebruik. Daar was ook geen manier om meer gewere te kry voordat die Britte in 1943 met wapens, ammunisie, plofstof en ander voorrade met die lug begin val het nie.
Die eerste gewelddadige daad van gewapende verset teen die besetting van Frankryk was oor die algemeen die skietery op Alfons Moser, 'n Duitse vlootadjudant op 'n lae vlak, in die Parys Metro op 21 Augustus 1941. Die skieter was Pierre Georges, 'n kommunis. Die Parti Communiste Fran- çais was die kern van 'n groot deel van die vroeë Weerstandsbeweging. Ervare oproermakers, vaardig in die organisering van stakings en oproerigheid, het die kommuniste na die verset getrek, veral nadat Adolf Hitler sy nie-aggressieverdrag met die Sowjetunie verbreek en op 22 Junie 1941 op die Oosfront aangeval het. Op daardie stadium het die kommunistiese teenstanders dit is op hulself om soveel chaos as moontlik te pleeg, veral in metropolitaanse gebiede, en die Duitsers te dwing om addisionele troepe teen hulle te ontplooi en sodoende soldate van diens in oorlogsgebiede af te lei. "
Jode was om voor die hand liggende redes nog 'n groot groep teenstanders. Daar word gesê dat hulle slegs 1 persent van die bevolking in 'n berugte antisemitiese land uitmaak, 15 tot 20 persent van die verset uitmaak. Die Vichy -regering het alle vreemde Jode wat as vlugtelinge na Frankryk gevlug het, aan die Duitsers oorhandig, waarvan die meeste in konsentrasiekampe en dwangarbeid gesterf het. Dit het nog verder gegaan in sy 1940-statuut oor Jode, 'n paar duisend Fransgebore Jode denaturaliseer en hulle dan afgerond vir deportasie na konsentrasiekampe.
Die moord op die Metro 'n wrede maar effektiewe reaksie van die Duitsers ontlok: teregstellings teregstelling. Vir elke Duitser wat deur die verset gedood word, sou die Nazi's dosyne, selfs honderde, burgerlikes doodmaak. Eers het die Duitsers slagoffers gekies uit bestaande gevangenes - kommuniste, anargiste, Gaulliste en ander kategorieë oortreders. Uiteindelik het hulle egter minder diskriminerend geraak oor wie hulle geskiet of gehang het. By sulke vergelding het die Duitsers na die bevryding na raming 30 000 onskuldige Franse mans en vroue doodgemaak. Teenstanders het uiteindelik net soveel te vrees vir informante wat deur die landsburgers geword het as van die Nazi's.
Die waardevolste werk wat die Franse verset gedoen het, was om vir die Britte en later die Amerikaners intelligensie voor die inval oor Duitse troepebewegings en kusverdediging te verskaf, asook akkurate kaarte en foto's wat deur D-Day-beplanners gebruik moes word. Na die oorlog het generaal Dwight D. Eisenhower, die opperste geallieerde bevelvoerder in Europa, 'n groot skatting beraam dat die Franse verset 'nog ses afdelings' werd was. Dit was 'n seldsame stukkie Eisenhower -hiperbool wat de Gaulle hom waarskynlik toegedraai het, maar Ike het beslis nooit bedoel dat die teenstanders gelykstaande was aan 90 000 ten volle gewapende en opgeleide troepe nie. Volgens hom was dit die intelligensie wat hulle van mening was van onskatbare waarde.
Sommige van die intellek het in die hande van Britse agente na Engeland gegaan, wat snags in weivelde en landerye opgetel is deur stadige, swart geverfde Westland Lysanders van die Royal Air Force. Baie meer is per radio oorgedra. Gegewe die ywer waarmee die Geheime Staatspolizei, of Gestapo, probeer om hulle uit te roei, het weerstandsradiooperateurs na bewering 'n gemiddelde lewensverwagting van slegs ses maande gehad. Hulle was nie besonder vaardige amateurs nie, en hul radio's was lywige, moeilik weggesteekte eenhede. Mobiele Duitse radio -rigtingzoekers kon hul posisies verdriedubbel terwyl die Franse hul stadige uitsendings maak, en verseker dat hulle vasgevang word.
Die Britte en Amerikaners het 'n groot deel van die Weerstandsintelligensie egter as amateuristies, nutteloos of eenvoudig verkeerd afgemaak. 'Tot in die eerste maande van 1943', het historikus Douglas Porch in sy deeglike boek geskryf Die Franse geheime dienste, "40 persent van die weerstandsuitsendings was op frekwensies waarna slegs die Duitsers kon luister."
In Engeland het de Gaulle, wat omstrede en eiehandig die Vrye Franse regering in ballingskap gestig het, krediet geëis vir die aanstigting van die verset, maar dit was 'n aansienlike oordrywing. In 'n BBC -toespraak in Junie 1940 wat na Frankryk uitgesaai is, het de Gaulle 'weerstand' aangespoor, maar wat hy duidelik bedoel het, was dat bekwame Fransmanne na Engeland kon gaan om by die Vrye Franse weermag aan te sluit om die Duitsers te weerstaan. Huishoudelike verset, veral nie onder sy bevel nie, was nie sy bedoeling nie.
Daar was ook 'n mate van vyandskap tussen die Vrye Frans en die Verset. Fransmanne wat na Engeland vertrek het, het teenstanders dikwels afslag gemaak as diegene wat 'n begeerte 'agtergebly' het, terwyl die teenstanders die uitgewekenes van Fransmanne beskou het wat 'na veiligheid gevlug het'. Min het die ander se motief verstaan ​​of gerespekteer.
Nietemin het min vroeë teenstanders ooit die toespraak van De Gaulle gehoor. Heeltemal aparte selle en kaders het spontaan gevorm onder sulke uiteenlopende groepe soos die museumkurators van Parys en kwaai kafee -estetes. Hulle het aanvanklik gedien as propagandiste, intelligensieversamelaars en koeriers om neergeslaan geallieerde vlieëniers na Engeland terug te keer. Laasgenoemde netwerk bestaan ​​uit veilige huise en reisgidse wat die neergeslaan vliegtuie na geallieerde duikbote langs Franse strande of na veiligheid in neutrale Spanje en Portugal sou vervoer.
Terwyl sommige weerstandsmitoloë hierdie netwerk vergelyk het met die 19de -eeuse ondergrondse spoorweg, sê ander dit het meer ooreenkomste met die 'coyotes' wat vandag onwettige immigrante roof, soos baie van die passeurs wat die ontsnaptes oor die Pireneë gelei het, is goed betaal vir hul werk. Sommige het twee keer fooie ingesamel - een keer van hul kliënte en weer van die Duitsers aan wie hulle die vlieëniers oorgegee het. Die Weerstand vra ook soms fooie vir sy intelligensie en sê dat die oorsaak die geld nodig het.
Wat ook al die aanvanklike tekortkominge daarvan, die verset is aansienlik versterk toe die samewerkende Vichy -regering vroeg in 1943 'n noodlottige toegewing aan die Duitsers gee - instemming met die Service du travail obligatoire (STO), nuwe werksreëls wat dwangarbeid in Duitsland vereis van feitlik alle weerstandige Fransmanne. Byna onmiddellik het duisende jongmanne - veral in die suide - na die platteland gevlug en in die struikgewas gewoon wat groot dele van die suide beslaan het. Hulle noem hulself die Maquis, 'n woord wat losweg vertaal word na "die bos".
Weerstandsleiers het dit gou besef maquisards was nie net talryk nie, maar was desperaat, dapper, opleibaar en nuttig. Dit was nie Paryse kafee-opstellers of ondergrondse koerantredakteurs nie, maar grof gekapte saboteurs en vegters, en hulle het die Hemingwayeske openbare beeld van die Weerstand geword-die filmkinders in barette met Sten-gewere wat van hul skouers hang en Gauloises hang uit hul lippe.
Die verset het volwasse geraak in die maande net voor en na die inval van die Geallieerde in Junie 1944 in Normandië. Die intelligensie, kaarte, foto's en verslae wat hulle na Engeland gestuur het, was nuttig vir invalbeplanners en sou selfs nuttiger gewees het as die Geallieerdes die teenstanders ten volle vertrou het. Daar was altyd 'n sterk onderstroming van twyfel, veral onder die Amerikaners, oor die waarheid van die intellek wat die amateurs verskaf het. Ondanks Ike se waardering van die "ekstra ses afdelings" van die verset, sou sy geallieerde ekspedisiemag in die hoogste hoofkwartier nie eers die D-Day-datum aan De Gaulle verskaf nie, 'n snob wat die Franse bevelvoerder nooit vergewe het nie.
Maar vir die eerste keer het die Weerstand spesifieke, goed gekoördineerde sabotasieveldtogte teen spoorweë, kragnetwerke, snelweë, brandstof- en ammunisie-depots, bevelsentrums en kommunikasielyne beplan om die inval te vermy wat volgens hulle onvermydelik was. Na berig word, het die verset 1,800 spoorwegdoelwitte vernietig in die maande voor en na die inval, teenoor 2,400 wat deur geallieerde bomwerpers getref is. Die teenstanders het ook verneem dat hulle nie eens plofstof en die gepaardgaande gevaar nodig het nie. Hulle het eenvoudig die boute verwyder wat die spoorlengtes bymekaar gehou het. Alhoewel die beeld van Hollywood een van groot ontsporings is, met hele treine en hul vragte wat teen die berge afstort, was hierdie sabotasie meer irriterend as ontwrigtend vir die Duitsers, wat gewoonlik herstelwerk gedoen het en binne enkele ure weer diens begin doen het.
Met die bevryding van Parys in Augustus 1944, onder leiding van generaal Philippe Leclerc en sy Free French 2nd Armoured Division, was die werk van die verset in wese afgehandel, maar dit het ook sy donkerste uur versterk: Resistente was nie die enigste burgers wat hulself in die orgie van lynchings en summiere teregstellings wat gevolg het op die bevryding, maar baie was entoesiastiese deelnemers. Resisters en ander was gewoond daaraan om 'n wet vir hulleself te wees, en het hul woede op almal uitgehaal, van erkende medewerkers - veral vroue wat saam met Duitsers geslaap het - tot onskuldiges aan die verkeerde kant van 'n informante buurman se wrok. Hierdie wettelose suiwering na die bevryding is genoem l'Épuration légale ("Die wetlike suiwering"). Ongeveer 10 000 vermeende medewerkers is ter dood veroordeel, hoewel amptenare minder as 800 teregstellings uitgevoer het.
'In ontelbare na-oorlogse films en romans, het skaduryke agente inligting gefluister wat noodsaaklik is vir die oorlogspoging, terwyl weerstandbiedende treine onverskrokke ontspoor het, konvooie van sinistere, gestapo-gestopte Citroëns of motorfietse gestuur Feldpolizei en hul syspanpassasiers wat in slote langs eensame Franse paaie loop, "het Porch geskryf Die Franse geheime dienste. "Die weerstandsmite was so kragtig, so belangrik het dit vir die Franse selfbeeld geword, dat historici eers geleidelik en sonder omstredenheid die grootte en betekenis daarvan kon beoordeel."
Burgersweerstand werk goed, wys Porch op, as 'n bevolking baie daartoe verbind is. Maar in Frankryk het '' 'n handjievol Duitse polisie gesteun deur die Vichy -owerhede en die genadelose vergelding van die Wehrmacht en SS was genoeg om die bevolking aanvaarbaar te hou tot die vooraand van D-dag en daarna. "
Was die Franse verset dus effektief? Soms soms, maar die waarde daarvan is dikwels erg oordrewe. Die Weerstand het byvoorbeeld beweer dat dit 6 000 lede van die bose doodgemaak het Das Reich Afdeling. Die Britse historikus Max Hastings ondersoek die rekords van die eenheid vir sy boek Das Reich: The March of the Second SS Panzer Division Through France, Junie 1944 en tot die gevolgtrekking gekom dat die Franse verantwoordelik was vir die dood van ongeveer 35 soldate uit die 15,000 van die afdeling. Die Franse spog al lank met die Weerstand so groot dat die afdeling dat dit die Duitsers meer as drie weke geneem het om van Straatsburg na Caen te verhuis na die Normandie-inval, gewoonlik 'n slag van drie dae vir 'n gepantserde afdeling. Die waarheid was egter dat die Duitse eenheid beveel is om doelbewus te beweeg en die Maquis in die gebied waardeur dit deurgegaan het, wat dit gedoen het.
Sulke mites kom voor in Franse, Britse en Amerikaanse naoorlogse rekeninge.Weerstandsrekords beweer dat daar uiteindelik 400 000 weerstanders was. Maar die amptelike getalle van die Franse regering sê 220,000, terwyl Porch se navorsing 75,000 toon. Die waarheid is moontlik nooit bekend nie.
Een van die mees bytende opmerkings oor die verset is deur Duits uitgespreek Re -minister vir bewapening en oorlogsproduksie Albert Speer. Op 'n vraag van die Britse ekonomiese historikus Alan Milward om kommentaar te lewer oor die doeltreffendheid van die verset om die Duitse oorlogstydpogings te belemmer, het Speer geantwoord: "Watter Franse verset?" En toe generaal Alfred Jodl, operasionele hoof van die Duitse weermag se opperbevel, in November 1943 vir Heinrich Himmler die militêre situasie aan die Westelike Front uiteensit, was die enigste guerrillagroep wat Jodl nodig het om te noem die Joegoslaviese partisane. Vir Jodl was die Franse verset irrelevant.
Tog, vir diegene van ons wat nog nooit vyandige besetting of swak toegeruste, marginale guerrilla-oorlogvoering beleef het nie-kom kritiek te maklik agterna. In elk geval ontheilig die opgeblase mitologie wat vandag die Franse verset omring, slegs die geheue van diegene wat werklik dapper gedien het.
Vir meer lees, beveel Stephan Wilkinson aan Frankryk: Die donker jare, 1940–1944, deur Julian Jackson, en Beroep: Die beproewing van Frankryk, 1940–1944, deur Ian Ousby.
Oorspronklik gepubliseer in die Maart 2011 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.