'N Fassinerende Romeinse nywerheidskompleks is in Engeland opgegrawe - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Fassinerende Romeinse nywerheidskompleks is in Engeland opgegrawe
Die oorblyfsels van 'n industriële kompleks uit die Romeinse tyd is deur argeoloë in Engeland ontbloot, en bevat oonde vir die maak van kalk, mortel en erdewerk, en hierdie ontdekking verteenwoordig 'n gedetailleerde beeld van hoe die werkersklas in die Romeinse voorpos van Britannia was.
Die verwoeste nalatenskap van Romeinse bouers in Engeland
In die 1ste eeu vC het die meeste van wat vandag Northamptonshire is, 'n noordelike gebied geword van die Catuvellauni, 'n Belgiese stam wat in 43 nC deur die Romeine verower is, en meer as 40 Romeinse villa's is slegs in Northamptonshire bekend. Die beroemde Romeinse pad "Watling Street", wat die noorde van Engeland met Londen verbind, het deur die graafskap gegaan en die Romeinse nedersettings in Northampton, Kettering en langs die Nene -vallei naby Raunds verbind, met 'n groot fort by Longthorpe.
Sedert die 5de eeu, toe die Romeinse besetting begin misluk het wat ekonomiese en sosiale onrus in die hele ryk veroorsaak het, is die laat-Romeins-Britse industriële kompleks deur argeoloë ontdek Oxford Argeology East op 'n Romeinse villa in Priors Hall Park, behuisingsontwikkeling in die stad Corby, Northamptonshire. Nadat hulle bewyse ontdek het van grootskaalse klip- en klei-ontginning in die omgewing, het hulle twee teëlovens, 'n groot kalkoond vir die vervaardiging van mortel en vyf pottebakke gevind.
Die groot teëloond wat opgegrawe word. ( Oxford Argeology East )
Seegode was destyds blykbaar in die mode
Hierdie terrein is die eerste keer in die vyftigerjare deur argeoloë opgegrawe en die moderne span sê dat die organisasie en finansiering wat nodig was om die villa's te bou, aansienlik sou gewees het. Daar is gevind dat die verskillende funksionele gebiede van hierdie ou Romeinse oondterrein verbind is deur 'n groot metaaloppervlak waarop die materiaal wat benodig is om 'n groot Romeinse villa te bou en te bedryf ongeveer 300 meter na die ooste geskuif is. En te midde van die argeologie is 'n klompie muntstukke en beendere uit die Romeinse tyd saam met aardewerk en metaalvoorwerpe, insluitend juweliersware, gereedskap en ander artefakte, ook op die industriële produksieterrein ontdek.
Zoomorfe gespe wat flankende dolfyne uitbeeld. ( Oxford Argeology East )
'N Artikel in die Daaglikse pos sê hierdie ontdekkings bied ''n seldsame insig in die lewens van die landgoedwerkers in teenstelling met die villa -eienaar', soos die meeste ander vorige ontdekkings getoon het. En 'n besonder seldsame muntstuk beeld 'n opstandige Romeinse keiser Allectus uit, wat in 293 nC oor 'n wegbreekryk in Brittanje geheers het, wat volgens die argeoloë waardevol is "bo net geld" omdat dit met 'n enkele gaatjie deurboor is, wat daarop dui dat dit gedra is om te dra as 'n mode-item, miskien soos 'n ou Che Guevara-hemp.
Romeinse nywerheidskompleks handel alles oor 'argeologie van die mense'
Waarom die argeologie in Priors Hall so belangrik behandel word, is omdat slegs hierdie webwerf soveel bewyse bied van verskeie spesiaal opgeleide handelaars soos bouers en timmermanne, teëlmakers en mortelprodusente. En in 'n poging om bene te sit rondom wie hierdie opgeleide werkers was, dink die argeoloë dat hulle waarskynlik uit nabygeleë dorpe en dorpe gehuur is.
Kings Weston Roman Villa, waar 'n moord 1500 jaar lank versteek lê
Villa de Toralla: Wie het in hierdie luukse hoëtegnologie-villa aan die Galisiese kus gewoon?
Krag van die Romeinse vloot: The Classis Britannica
Die groter teëloond is heeltemal opgegrawe. (Oxford Argeology East )
En om die navorsers 'n skitterende insig te gee oor wat die ou kunsvlyt gedra het, is 'n seldsame, volledige, zoomorfe koperlegeringsgesp opgedaag wat twee dolfyne en die seegode Neptunus en Oceanus uitbeeld, wat bewys lewer van die voorkeur en smaak van die handelaars van daardie tyd. En om die navorsers verder te verbind met die ou ambagsmanne op die terrein, is gevind dat 'n hoeveelheid keramiekteëls gemerk is met vingerafdrukke van die mense wat dit gemaak het, en een spesifieke teëlfragment bevat selfs die gedeeltelike opskrif van die naam van die vervaardiger.
In -situ getekende teël: ... ENII (F) ECIT - Miskien is '() nenti' of '() nenus' FECIT = 'gemaak' - so miskien is die naam van die teëlwerk. ( Oxford Argeology East )
Ten slotte is hierdie enkele Romeinse terrein in argeologiese terme ekstra spesiaal omdat dit die verhaal van gewone Engelse mense vertel en nie die ou verhaal van hoe die Romeinse elites in Britannia geleef het nie. In 'n Telegraaf artikel Nigel Wakefield, ontwikkelingsdirekteur by Urban & Civic wat die argeologiese terrein besit, het gesê dat hoewel dit altyd bekend was dat die webwerf 'n ryk Romeinse geskiedenis gehad het, maar wat tot dusver nog nie besef is nie, is "hoe dit eintlik gebou is", en hierdie nuwe ontdekkings verteenwoordig 'n nuutgevonde begrip van die vaardigheidsstelle en materiaal wat gebruik word in die Romeinse konstruksie.
Nuwe tegnologie onthul die oorsprong van die velkleur van Egiptiese mummies
Hoeveel kan u leer uit die kleur van 'n persoon se vel? Nou, in die geval van Egiptiese mummies, blyk dit nou baie te wees. Navorsers het 'n nie-indringende manier uitgewerk om die oorsprong van antieke Egiptiese balsemingsmateriaal in kaart te bring, en die samestelling van die stof wat diep swart kleur van die vel van baie mummies veroorsaak, onthul nou tot dusver onbekende geografiese gegewens. Die studie sê nie of hierdie Egiptenare natuurlik 'n donker vel gehad het nie, dit is 'n ander debat, maar volgens die nuutste hoëtegnologiese ontleding kom die diep swart velkleur van baie Egiptiese mummies nie net uit teer nie, maar ons weet nou waar die teer is vandaan gekom het.
Teken in op ons daaglikse nuusbrief
Nou is hul geskiedenis uiteindelik opgegrawe as deel van 'n belangrike opgrawing wat die afgelope ses maande aan die gang was.
Oxford Archeology East het die opgrawing van die voorheen onbekende, digbevolkte terrein onderneem, wat 'n lewendige en gedetailleerde beeld gee van hoe die lewe vir die laat Romeinse bewoners was.
Die ontdekte twee teëlovens, 'n kalkoond en vyf pottebakke, sowel as grootskaalse steengroefgeriewe, saam met 'n magdom muntstukke en interessante artefakte.
Hulle glo dat hul vonds die potensiaal het om Corby se industriële geskiedenis en die aspekte van die plattelandse lewe wat gedurende die Romeinse tydperk in Brittanje dikwels oor die hoof gesien is, te belig.
Die kompleks dateer uit die laat derde tot middel van die vierde eeu nC en is geleë in 'n Romeinse landgoed.
Dit was op die hoogtepunt van die villa-bou-tradisie, in die laaste eeu van die Romeinse besetting, 'n tyd van ekonomiese en sosiale onrus binne die ryk.
Romeinse villa's is gewoonlik die hart van groot boerderye, insluitend die landhuis waar die eienaar gewoon het, maar ook die woon- en werkkwartier vir die menigte knegte en slawe.
Meer as 2 000 villa's is bekend - slegs veertig in Northamptonshire. Alhoewel 'n groot deel van die villa's opgegrawe is, is die fokus meestal op die basiese huiskompleks.
Daar is baie minder bekend oor die verkryging en vervaardiging van materiaal om dit te bou en hoe dit werk, en minder is nog bekend oor die mense wat dit gebou en onderhou het.
Die opgrawing by Priors Hall onthul twee groot teëlovens wat omgeskakel is uit 'n vroeëre struktuur, 'n groot kalkoond vir die vervaardiging van mortier en vyf pottebakke van verskillende groottes, langs grootskaalse steengroei en strukture, moontlik vir die berging van toerusting.
Dit is verbind deur 'n metaaloppervlak oor die terrein om die beweging van materiaal wat nodig is om 'n groot Romeinse villa ongeveer 300 meter na die ooste te bou en te vergemaklik, te vergemaklik.
Die organisasie en finansies wat nodig was om 'n villa te bou, sou aansienlik gewees het. Die argeologie in Priors Hall toon bewyse vir talle spesialis -handelaars, soos timmermanne en bouers, teëlmakers en mortelprodusente, wat moontlik van nabygeleë dorpe gehuur word om potte, teëls, mortel en klip te maak.
Dit is bykomend tot die terugbreekwerk om die klip te ontgin, die hout te kap en die mortel te meng en dit dan te vervoer waar dit nodig was.
Nigel Wakefield, ontwikkelingsdirekteur by Urban & ampCivic, wat die perseel besit, het gesê: 'Met twee villa's wat voorheen in die 1950's op Priors Hall Park opgegrawe is, het ons altyd geweet dat ons 'n ryk Romeinse geskiedenis het.
'Wat ons nie besef het nie, is hoe fassinerend hierdie nuwe ontdekkings is, nie net ten opsigte van die geboue wat voorheen hier was nie, maar ook om te leer hoe dit gebou is en die materiaal en vaardighede te verstaan ​​wat nodig is om dit te bou
"As meesterontwikkelaars is dit vir ons belangrik om hierdie geskiedenis te ontbloot en te bewaar, en ons is verheug oor die rol wat Oxford Argeology in hierdie proses gespeel het.
"Met die erfenisbestuursplan in plek, kan ons verseker dat die geskiedenis nie net plaaslik bewaar word nie, maar ook aan ons inwoners gekommunikeer word, en hulle kan trots voel om deel te wees van die volgende gemeenskap wat op hierdie webwerf woon."
'N Versierde volledige gesp van koperlegering met twee flankerende dolfyne wat bande met die gode van die see, Neptunus en Oceanus, op die terrein voorstel, toon die mode en smaak van die tyd.
Die res van die vondste bevat munte, dierbeen, erdewerk en metaalvoorwerpe, insluitend juweliersware en gereedskap wat 'n seldsame insig gee in die lewens van die landgoedwerkers in teenstelling met die eienaar van die villa.
'N Groot deel van die muntstukke is' geknip ' - waar 'n stuk verwyder word om meer muntstukke te maak of die metaal te herwin - wat 'n algemene aktiwiteit gedurende die latere Romeinse tydperk in Brittanje was en die ekonomiese probleme in hierdie onstuimige tyd beklemtoon. .
'N Besondere hoogtepunt is 'n muntstuk van die rebelkeiser Allectus, wat in 293 - 96 nC in Brittanje geheers het in 'n klein wegbreekryk.
Die muntstuk is met 'n enkele gaatjie deurboor om dit as 'n mode -item drabaar te maak.
'N Groot hoeveelheid keramiekteëls is gevind, waarvan baie vingerafdrukke gehad het van mense wat dit gemaak het, sowel as deur diere, insluitend honde, takbokke en baie katte.
'N Teëlfragment bevat die gedeeltelike opskrif van die naam van die vervaardiger, waarskynlik 'n naam van een van die teëls self wat in klei verewig is.
Die terrein is opgegrawe voor die volgende ontwikkelingsfase in die Priors Hall van 965 hektaar.
Ontwikkelaar Urban & ampCivic het die werk befonds en hul program aangepas om dit te vergemaklik.
Die opgrawing is gereeld gemonitor deur die argeologiese adviseurs van Northamptonshire County Council, wat bykomende advies van deskundiges verskaf het, terwyl hulle verseker het dat die werk aan 'n hoë standaard voldoen.
Oxford Argeology gebruik innoverende tegnologie, insluitend gesofistikeerde rekenaarprogramme, om akkurate opname -metings met foto's te integreer om 3D -modelle van die Romeinse strukture te vervaardig.
Hierdie modelle bied 'n baie gedetailleerde verslag van elke struktuur, wat dit moontlik maak om hulle verder te bestudeer.
Die firma was nou besig om wasgoed op te spoor en dit te katalogiseer, gereed om vir spesialisanalise gestuur te word.
'N Verslag hieroor sal by die Historic Environment Record in Northamptonshire gedeponeer word en by die aanlyn -biblioteek van Oxford Archaeology gevoeg word vir openbare toegang.
Uiteindelik gaan die vondste na die splinternuwe Northamptonshire Archaeological Resource Center by Chester Farm, Irchester, wat in aanbou is en in 2021 geopen sal word.
Die ontdekkings sal toeganklik wees vir navorsers en museums, en ander erfenisorganisasies sal materiaal kan leen vir tydelike en langtermynuitstallings.
Nick Gilmour, senior projekbestuurder by Oxford Archeology, het gesê: 'Die goeie resultate van die opgrawing was slegs moontlik as gevolg van die harde werk van alle betrokkenes, asook 'n groot mate van samewerking tussen hulle.
'Die veldspan het voortgegaan met 'n moeilike en soms delikate werk deur 'n koue en nat winter.'
Lesley-Ann Mather, argeologiese adviseur van die NCC County, het gesê: 'Hierdie huidige fase van werk is deel van 'n deurlopende skema van argeologiese hulpbronbestuur in die Priors Hall-ontwikkelingsgebied as geheel.
"Northamptonshire County Council het in hul rol as argeologiese adviseurs vir sowel die Corby Borough Council as die East Northamptonshire District Council oor 'n aantal jare advies gegee oor die impak van die voorgestelde ontwikkeling op die bekende argeologiese bron.
'Dit het gelei tot die opstel van 'n erfenisbestuurstrategie en -plan wat die deel van die Oos -Northamptonshire van die Priors Hall -ontwikkelingsgebied dek.
'Die vorige argeologiese evaluerings in hierdie gebied het aangedui dat argeologiese aktiwiteite teenwoordig was, maar die ontdekking van 'n laat -Romeinse Britse industriële kompleks was heeltemal onverwags.
"Die Romeinse villa -kompleks wat die nywerheidskompleks onderhou het, moet ter plaatse bewaar word en as grasveld gelaat word.
'Dit sal gedek word deur 'n erfenisbestuursplan wat dit op lang termyn sal beskerm en bestuur.
Romeinse villa -bouperseel gevind op Corby -woning
Groot oonde en bewyse van spesialisbedrywe soos timmermanne en mortelprodusente is in Priors Hall Park in Corby, Northamptonshire, opgegrawe.
Argeoloë het gesê dat die 'onverwagte' vonds 'n insig bied in die lewens van werkers in die laaste jare van die Romeinse bewind.
Artikels wat gevind word, sal in die County 's Roman Heritage Centre in Irchester te sien wees, wat in 2021 geopen sal word.
Die opgrawing van ses maande het plaasgevind voor die volgende fase van huisbou in Priors Hall Park, 'n ontwikkeling van meer as 5000 nuwe huise aan die buitewyke van Corby.
Oonde van verskillende groottes is opgegrawe op die terrein, wat tussen die laat 3de tot die middel van die 4de eeu nC dateer, langs grootskaalse steengroewe en strukture wat vermoedelik gebruik is om toerusting te stoor.
Ander items wat deur Oxford Archeology East gevind is, sluit in munte, dierbeen, erdewerk, juweliersware en gereedskap.
Die maatskappy het gesê dat hulle vir spesialisanalise gestuur sal word en bied 'n seldsame insig in die lewens van die landgoedwerkers.
Meer as 2 000 Romeinse villa's is in Brittanje ontdek, waaronder meer as 40 in Northamptonshire.
Lesley-Ann Mather, argeologiese adviseur van Northamptonshire County Council, het gesê dat die ontdekking van 'n laat-Romano-Britse industriële kompleks heeltemal onverwags was.
Nigel Wakefield, van ontwikkelaars Urban & ampCivic, het gesê: "Met twee villa's wat voorheen hier in die 1950's hier opgegrawe is, het ons altyd geweet dat ons 'n ryk Romeinse geskiedenis op hierdie webwerf het.
"Wat ons nie besef het nie, is hoe fassinerend hierdie nuwe ontdekkings is, nie net ten opsigte van die geboue wat voorheen hier was nie, maar ook om te leer hoe dit gebou is en die materiaal en vaardighede wat nodig is om dit te bou, te verstaan."
York en Noord -Yorkshire
Die terrein is opgegrawe as deel van 'n plan van £ 318 miljoen om die A1 in Noord -Yorkshire op te gradeer.
Dit is naby 'n fort by Healam -brug, wat moontlik deur die negende Spaanse legioen gebruik is, wat 'n tyd in die 2de eeu nC verdwyn het.
Die vonds bevat bewyse dat die Romeine moontlik sokkies onder hul sandale gedra het!
Die opgegrawe terrein bevat die oorblyfsels van 'n meulmeule met watergedrewe wat gebruik word om graan te maal en voedsel vir die soldate te produseer, saam met klere, voedselreste, grafte en erdewerk.
Blaise Vyner, leier van kultuurerfenis, het gesê: & quot; Ons weet baie van Romeinse forte, wat deeglik bestudeer is, maar om 'n nywerheidsgebied met 'n meule op te grawe, is baie opwindend.
& quot Ons hoop dat dit ons meer kan vertel oor hoe sulke militêre buiteposte in hul behoeftes voorsien het, aangesien selfvoorsiening belangrik sou gewees het. & quot
Die industriële gebied bestaan ​​uit 'n reeks groot houtgeboue, meestal aan die noordekant van 'n wenk, wat die meule aangedryf het.
Dit sou die fort goedere en voorraad voorsien het, waarskynlik die verwerking van vleis en ander voedsel, sowel as meel.
Dit kon ook tot 'n skikking in eie reg ontwikkel het.
Daar is ook 'n aanduiding dat die Romeinse bewoners moontlik sokkies gedra het. Roes op die spyker van 'n Romeinse sandaal het indrukke van vesels wat daarop dui dat 'n sokkie-kledingstuk gedra word.
Mnr. Vyner het bygevoeg: & quot; U hoef net die pad na Catterick op te kyk om te sien hoe plaaslike winkels deur garnisoendorpe bedien word. Miskien het ons hier iets soortgelyks. & Quot
Neil Redfern van English Heritage het gesê dat die ontdekking van die terrein 'n 'werklike insig' gegee het in die industriële prosesse wat deur die Romeine gebruik is.
Die tydsduur van die ontblote oorblyfsels illustreer hoe die terrein ontwikkel het van 'n grensfort en nedersetting tot 'n meer gevestigde terrein met 'n sterk plaaslike ekonomiese rol wat verband hou met die aanwesigheid van meulens langs die oewer van die Beck.
Die kompleksiteit en diepte van afsettings was onverwags en die opgrawingspan het dit baie professioneel hanteer. & quot
Baie min is bekend oor die Romeinse fort self, wat nou 'n geskeduleerde monument is.
Dit het eers aan die lig gekom as gevolg van geofisiese opnames wat in die negentigerjare gedoen is ter voorbereiding van die A1 se beplande opgradering. Die lyn van die nuwe pad is aangepas om die hoofperseel te vermy.
Gary Frost, projekbestuurder van die Highways Agency, het gesê die opgrawing, wat in Julie 2009 begin het en hierdie somer voltooi is, gee kundiges 'n unieke venster op die verlede.
'N Nasionaal belangrike argeologiese argief is nou aanlyn toeganklik weens 'n 2018-2020 digitaliseringsprojek deur Worcestershire Archive & amp Archaeology Service (WAAS).
Een van die grootste bekende nywerheidskomplekse wat in Romeinse Brittanje opgegrawe is - die oonde en nedersetting in Mancetter en Hartshill, Warwickshire - lewer bewyse vir die vervaardiging van mortaria -vaartuie, fyn en grofware aardewerk en glas. Die vervaardiging van erdewerk is op groot skaal uitgevoer vanaf die 2 e – 4de eeu nC met Mancetter-Hartshill mortaria wyd versprei oor die middellande en na Noord-Brittanje, wat die Warwickshire-industrie van nasionale betekenis gemaak het.
Tussen 1960-77 het Kay Hartley opgrawings gedoen naby hierdie twee Warwickshire-dorpe, waar bekend is dat oonde meer as twee myl tussen Watlingstraat en die rivier die Anker gestrek het.In 1983 en 1984 is verdere reddingsopgrawings uitgevoer deur die Warwickshire Museum by Mancetter, Cherry Tree Farm. Hierdie verskillende opgrawings het 'n groot Romeinse nywerheidskompleks ondersoek, wat meer as 50 pottebakke bevat en gepaardgaande kenmerke, waaronder 'n glasoond.
Na die opgrawings is 'n aansienlike hoeveelheid tyd en moeite bestee aan die na-opgrawing-analise van die mortaria, ander erdewerk en vondste. Desondanks bly die opgrawings en hul gepaardgaande vondste ongepubliseer, wat 'n groot leemte in Romano-Britse studies verteenwoordig. Die doel van hierdie digitaliseringsprojek was om sleutelelemente van die argief te beveilig en toeganklik te maak, om die studie en gebruik daarvan, en moontlik die verdere ontwikkeling daarvan, te vergemaklik en aan te moedig.
Opgrawings by Hartshill (links) en Kay Hartley wat 'n oond opgrawe by Mancetter Broad Close (regs) – kopiereg van Warwickshire County Council
Die belangrikheid van die argief word wyd erken en die publikasie daarvan is as 'n prioriteit in nasionale en streeksnavorsingsraamwerke geïdentifiseer. 'N Navorsingstoelaag van die CBA West Midlands het 'n eerste vergadering van belanghebbende partye vergemaklik - Warwickshire County Council, Warwickshire Museums, die Atherstone Civic Society, Studiegroep vir Roman Pottery (SGRP), CBA West Midlands, WAAS en James Gerrard van Newcastle University - wat beklemtoon het die belangrikheid van die argief deur die argeologiese gemeenskap van West Midlands. In 2017 het WAAS Historic England genader vir finansiering om die belangrikste elemente van die argief te digitaliseer.
'N Aanvanklike oudit van die argief wat deur die Warwickshire Museum gehou word, is in 2019 voltooi en die digitalisering van die argief is in 2019-2020 uitgevoer. Die digitale hulpbron is nou toeganklik via die Archeology Data Service en bevat tekeninge, foto's, verslae en gepaardgaande rekords wat verband hou met:
oond se werfdata en ander sleutelkenmerke
mortaria -opnamestelsel vir vorms, tuit, versiering en materiaal, ens
grofware vorm en stofreeks
Illustrasies van Romeinse mortaria-vaartuie wat gevind is tydens die opgrawings in Mancetter-Hartshill en kopiereg van die Warwickshire County Council
Deel en versterk kennis
Plaaslik het die Atherstone Civic Society en Friends of Atherstone Heritage die projek van die begin af aangemoedig. Hulle het nou 'n Roman Mancetter en Boudica Heritage Centre geopen, waarin erdewerk uit die oonde vertoon word. Die SGRP -konferensie van 2019 het die argief aan keramiekspesialiste en die plaaslike gemeenskap voorgestel, en referate sal in die Journal of Roman Pottery Studies gepubliseer word. Daar is ook nou 'n moontlikheid dat die keramiekvoorraad van Mancetter-Hartshill na Roman Leicester ondersoek kan word.
Hierdie aanlynbron is 'n aanvulling op 'n aparte projek wat Kay Hartley se mortaria -seëlargief digitaliseer. Gedurende die 2de eeu nC is mortaria dikwels gestempel en Kay Hartley het 65 individuele pottebakkers geïdentifiseer wat verband hou met die Mancetter-Hartshill-industrie. Die seëls gee 'n seldsame en waardevolle insig in die oorsprong en bewegings van individuele ambagsmanne wat in Romeinse Brittanje werk.
Daar word ook gehoop dat navorsingsinisiatiewe soos 'n Collaborative Doctoral Award gemaak sal word om voort te bou op die argief, wat sal bydra tot akademiese navorsing en kommersiële argeologie, asook om 'n erkende leemte in vaardighede te vul.
Keramiek pottebakkersstempel vir die merk van mortaria
Funders & amp projekspan
Hierdie projek is befonds deur Historic England, met 'n ekstra klein toelae van The Study Group for Roman Pottery. Werk aan die argief is uitgevoer deur Jane Evans, met Nina O'Hare en Hazel Whitefoot, en bykomende kommentaar deur Laura Griffin (Worcestershire Archeology), en met spesialisdigitalisering deur WAAS Digital (John France). Die projek is bestuur deur Derek Hurst (Worcestershire Archaeology).
Verken die argief!
Kyk self na die gedigitaliseerde argief via die ADS-webwerf: Mancetter-Hartshill Roman Pottery Kilns Archive Project
Die argeologiese bewyse dui aan dat Finca del Secretario die tuiste van 'n welgestelde Romein was, of dit nou gebore is of gebore is in Rome. Die relatief klein grootte van die visverwerkingsaanleg dui op 'n privaat onderneming. Die gesin het hul eie erdewerk gemaak, sowel as die amfora wat nodig was om die produkte van die visverwerkingsaanleg te bevat. Die grootte van die badarea dui aan dat die gesin dit gebruik het en miskien af ​​en toe gaste.
Verspreiding van amfora sou daarop dui dat sommige, of selfs die meeste van die produkte uit die Finca uitgevoer is. Suel was 'n klein hawe net 'n entjie verder.
Dit is interessant om te bespiegel dat die eienaar van die Finca ook vissersbote besit het om die tenk vir visverwerking te voorsien. Daardie vraag sal moontlik nooit opgelos word nie. Verdere opgrawings in die villagebied kan egter wys of die eienaars hul aktiwiteite oor 'n tydperk van ongeveer 400 jaar uitgebrei het tot landbou en veeteelt.
Die webwerf is oop vir die publiek en het 'n tolksentrum en 'n kafee. Toegang is gratis.
Groot Romeinse nedersettingsreste is naby Cambridge gevind
'Absoluut fassinerende' argeologiese oorblyfsels uit 'n groot Romeinse nedersetting is ontdek op die terrein van 'n nuwe behuisingsontwikkeling in Bottisham.
Die ontdekking is gemaak tydens 'n opgrawing van die terrein langs Tunbridge Lane voordat Bloor Homes begin werk het met die ontwikkeling van die 24-huis De Havilland Orchard.
Die opgrawing van drie maande, wat Pre-Construct Archaeology onder leiding van CgMs Consulting uitgevoer het, is in opdrag van die ontwikkelaar gedoen as gevolg van die argeologiese betekenis van vorige bevindings in die gebied.
Die span argeoloë het drie Romeinse geboue met 'n hoë status ontbloot, wat deel uitmaak van 'n plattelandse villakompleks wat tussen 200 en 400 nC dateer.
Daar word geglo dat een van die geboue 'n badhuis was, aangesien daar bewyse is van 'n vloerverwarmingstelsel.
'N Verskeidenheid artefakte wat uit die Romeinse tydperk dateer, is ook ontdek, waaronder 'n muntstuk van Konstantyn II uit die vierde eeu, keramiekteëls, Romeinse klipwerk en die tuit op 'n pottebakker wat van die vasteland ingevoer is.
'N Groot verskeidenheid vuursteen uit die Neolitiese en vroeë Bronstydperk is ook in die graaf aangetref, wat daarop dui dat die gebied baie vroeër beset was as die Romeinse tyd.
Duncan Hawkins, bedryfsdirekteur van CgMs Consulting, het gesê: 'Ons het uit oorblyfsels en vorige bevindings in die omgewing geweet dat Bottisham 'n baie argeologiese betekenis is en dat die ontdekkings wat tydens hierdie opgrawings gemaak is, beslis nie teleurgestel het nie.
'Ons glo dat een van die drie Romeinse geboue deel was van 'n badhuis, en die teenwoordigheid van bokse en teëlstapels wat in vloerverwarmingstelsels gebruik is, is 'n teken van die rykdom en status van die eienaars.
'' N Ander uiters opwindende ontdekking was die bewyse van middeleeuse nedersettingsaktiwiteite, wat daarop dui dat die middeleeuse dorpie Bottisham ooit langs Tunbridge Lane uitgebrei het.
In meer onlangse tye is die terrein gebruik as 'n basis vir RAF -personeel wat op die nabygeleë vliegveld RAF Bottisham gestasioneer was, maar het al dekades lank verlate geraak.
Monika Hanlon, streeksverkoopsdirekteur van Bloor Homes Eastern, het bygevoeg: 'Die webwerf se onlangse geskiedenis as 'n RAF -kamp is by baie bekend, en dit was absoluut fassinerend om meer te ontdek oor die verre verlede van die gebied.
'Noudat die opgrawing voltooi is, sien ons uit daarna om hierdie langdurige verlate terrein weer in 'n gemeenskap te omskep.'
Oorsprong van die naam van die stad Edit
Die vroegste spelling van die naam van die stad is die Angelsaksiese uit die 10de eeu Beorhðanstædæ. Die eerste deel is moontlik afkomstig van die ou Engelse woorde beorg, wat "heuwel" beteken, of berc of beorc, wat "berk" beteken of van die ouer Ou Keltiese woord Bearroc, wat "heuwelagtige plek" beteken. Die laaste deel, 'hamsted', is afgelei van die Ou -Engelse woord vir opstal. Die naam van die stad kan dus beteken: "opstal tussen die heuwels" of "opstal tussen die berke".  
Deur die geskiedenis het die naam van die stad verander. Die plaaslike historikus ds John Wolstenholme Cobb het sedert die skryf van die Domesday Book meer as 50 verskillende weergawes van die stad se naam geïdentifiseer (soos: "Berkstead", "Berkampsted", "Berkhampstead", "Muche Barkhamstede", "Berkhamsted Magna", "Great Berkhamsteed "en" Berkhamstead ".)   Die huidige spelling is in 1937 aangeneem.  Die plaaslike bynaam van die stad is" Berko ". 
Voorgeskiedenis en Romeinse tydperk Redigeer
Neolitiese, Bronstydperk, Ystertydperk en Romeinse artefakte toon dat die Berkhamsted -gebied in die Bulbourne -vallei al meer as 5000 jaar gevestig is.    Verskeie nedersettings wat dateer uit die Neolitiese tot die Ystertydperk (ongeveer 4500–100 vC) is suid van Berkhamsted ontdek. Drie dele van die laat bronstydperk tot die ystertydperk (1200–100 v.C.) oewer en sloot, vyf meter breed en sewe tot dertien voet (twee tot vier meter) hoog en bekend as Grim's Ditch, word in die suide aangetref kant van die Bulbourne -vallei.   'n Ander ystertydperk met dieselfde naam is op Berkhamsted Common, aan die noordkant van die vallei.  
In die laat Ystertydperk, voor die Romeinse besetting, sou die vallei binne Catuvellauni -gebied gewees het.  Die Bulbourne -vallei was ryk aan hout en ystererts. In die laat ystertydperk het 'n gebied van tien vierkante kilometer rondom Northchurch 'n groot ysterproduksiesentrum geword, wat nou beskou word as een van die belangrikste laat ystertydperke en Romeinse nywerheidsgebiede in Engeland.   Ysterproduksie het gelei tot die vestiging van 'n Romeinse stad by Cow Roast,  ongeveer drie kilometer noordwes van Berkhamsted. Vier Romeinse yster -smeltbloeisels in die eerste eeu nC by Dellfield (twee kilometer noordwes van die middestad) lewer bewys van industriële aktiwiteite in Berkhamsted.   Produksie het aan die einde van die Romeinse tydperk gestaak. Ander bewyse van Romeins-Britse besetting en aktiwiteite in die Berkhamsted-omgewing, sluit 'n pottebakkersoond op Bridgewaterweg in.    Die hoofstraat van die stad volg nog steeds die lyn van die Akemanstraat wat deur Romeins ontwerp is, wat 'n reeds bestaande roete vanaf St Albans was (Verulamium) na Cirencester (Corinium).
Tydens die Romeinse besetting is die platteland naby Verulamium onderverdeel in 'n reeks boerderye.  Dit lyk asof die Berkhamsted -gebied verdeel is in twee of drie boerderye, elk met een of meer metselvilla -geboue, met teëldakke en vloerverwarming.
Die oorblyfsels van 'n villa is in 1973 naby die rivier in die aangrensende dorpie Northchurch gevind. Die oudste gebou, wat van hout gemaak is, is in 60 nC gebou, in die vroeë 2de eeu herbou met klip en vergroot tot 'n gebou met tien kamers rondom 150 nC. , en laat vaar in die laat 4de of vroeë 5de eeu.  
'N Romeins-Britse villa, dijk en tempel is 2,0 km NNW van die kasteel gevind, naby Frithesden, aan die rand van die Berkhamsted-gholfbaan. Opgrawings in 1954 het gemetselde fondamente en tesserae -vloere onthul. Saam vorm die villa, dijk en tempel 'n unieke kompleks, wat dui op besetting in die laat Ystertydperk en Romeinse tyd. 
Twee vuursteen- en teëlmure van 'n Romeinse gebou is noord van Berkhamsted -kasteel gevind in 1970. Die bou van die kasteel se grondwerke in die Middeleeue kan hierdie gebou beskadig het.  
Angelsaksiese nedersetting Redigeer
Die vroegste geskrewe verwysing na Berkhamsted is in die testament van Ælfgifu (oorlede 970 nC), koningingemal van koning Eadwig van Engeland (r. 955–959), wat groot boedels in vyf provinsies, waaronder Berkhamsted, nagelaat het.  [Notas 1] Die ligging en omvang van die vroeë Saksiese nedersetting Berkhamsted is nie duidelik nie. Skaars Angelsaksiese erdewerk wat uit die 7de eeu dateer, is gevind tussen Cheshamweg en St John's Well Lane, met watermeulens naby Millstraat wat in die laat 9de eeu gebruik is, wat toon dat 'n Angelsaksiese nedersetting in die middel van die moderne tyd bestaan ​​het -dag Berkhamsted.  Die naaste bekende strukturele bewyse van die Angelsaksiese tydperk is in die suid- en westelike mure van St Mary's Northchurch, twee kilometer noordwes van die moderne Berkhamsted. Die kerk was moontlik 'n belangrike minister, verbonde aan 'n hoë status Angelsaksiese landgoed, wat deel geword het van die middeleeuse landgoed van Berkhamsted na die Normandiese verowering.  
Die gemeente Berkhamsted St Mary's (in Northchurch) het eens 8 myl van die gehuggie Dudswell, deur Northchurch en Berkhamsted tot by die voormalige gehucht Bourne End gestrek. Binne Berkhamsted was die Kapel van St James 'n klein kerkie naby St John's Well ('n 'heilige put' wat in die Middeleeue die belangrikste drinkwaterbron van die stad was).  Die gemeente van hierdie kerk (en later die van St Peter's) was 'n enklave van ongeveer 4 000 hektaar (1.600 ha) omring deur Berkhamsted St Mary's parochie. [Notas 2]    Teen die 14de eeu het die aangrensende dorpie "Berkhamsted St Mary" of "Berkhamsted Minor" die naam "North Church" geword, later "Northchurch", om die dorp te onderskei van die stad Berkhamsted.     
1066 en die Domesday -opname Edit
Die Angelsaksers het die kroon van Engeland vroeg in Desember 1066 aan William the Conqueror in Berkhamsted oorgegee.   Nadat William Harold II in die Slag van Hastings in Oktober verslaan en vermoor het, het hy misluk in 'n poging om Londen van Die Suid. William het sy leër om Londen gelei en die Teemsrivier by Wallingford oorgesteek en 'afval gelê' terwyl hy deur die suidooste van Engeland gereis het. By Berkhamsted ontvang hy die oorgawe van Edgar the Ætheling (erfgenaam van die Engelse troon), aartsbiskop Ealdred, Earl Edwin, Earl Morcar en die leiers van Londen.   Dit is nie bekend waarom die stad as die ontmoetingsplek gekies is nie, behalwe dat dit op 'n verdedigende plek noordwes van Londen was. [Notas 3] William is op Kersdag, 1066, in Westminster Abbey gekroon.  Na sy kroning verleen William die "Eer van Berkhamsted" aan sy halfbroer, Robert, graaf van Mortain,  wat nadat William geword het die grootste grondeienaar in die land. Robert het 'n houtvesting gebou wat later 'n koninklike toevlugsoord geword het vir die vorste van die Normandiese en Plantagenet -dinastieë.  
Volgens die Domesday Book was die heer van Berkhamsted voor die Normandiese verowering Edmer Ator (ook na verwys as Eadmer Atule), die koning van Edward die Belyder en koning Harold. [Notas 4] Die Domesday -opname toon aan dat daar genoeg grond was vir 26 ploegspanne, maar slegs 15 werkspanne. Daar was twee meulmeulens (boonste en onderste meule), bosveld vir 1 000 varke en 'n wingerd.  Die totale bevolking was óf 37 óf 88 huishoudings; die gesinne het 14 dorpenaars, 15 kleinboere, 6 slawe, 'n priester, 'n dikbouer (moontlik besig met die grondwerke van die kasteel) en 52 burgesses.  Sommige historici het aangevoer dat die aantal 52 burgesses in Berkhamsted 'n klerkfout was, aangesien dit 'n groot getal vir 'n klein dorpie is.   Berkhamsted is in die Domesday Book beskryf as 'n burbium (antieke stad) in die Tring -honderd.   ([Notas 5]) Marjorie Chibnall het aangevoer dat Robert, graaf van Mortain, bedoel het dat Berkhamsted sowel 'n kommersiële as 'n verdedigende sentrum was , terwyl John Hatcher en Edward Miller van mening was dat die 52 burgesses betrokke was by handel , maar dit is onbekend of die burgesses voor die verowering bestaan ​​het. 
Koninklike middeleeuse kasteel (11de tot 15de eeu) Redigeer
Berkhamsted Castle is 'n (nou verwoeste) motte-en-bailey Normandiese kasteel.  Radiokoolstofdatering van organiese oorblyfsels uit die Motte dui aan dat dit waarskynlik na 1066 gebou is ('n diksbouer word aangeteken in die stad ten tyde van die Domesday Book).   Die kasteel was 'n hoë status woning en 'n administratiewe sentrum vir groot landgoedere (insluitend die Graafskap van Cornwall).  Deur die hoë en laat middeleeue het die nabyheid van die koninklike kasteel en die hof gehelp om Berkhamsted se groei, voorspoed en gevoel van belangrikheid aan te wakker.  Dit het werkgeleenthede geskep vir die plaaslike bevolking, beide binne die kasteel self en ook byvoorbeeld in die groot hertpark    en in die wingerd, wat langs die kasteel in stand gehou is. 
Nadat Robert, graaf van Mortain, die kasteel oorgegaan het aan sy erfgenaam William, wat in opstand gekom het teen Henry I en die kasteel aan die koning verloor het. In 1155 gee Henry dit op sy beurt aan sy gunsteling Thomas Becket, wat dit tot 1165 gehou het. Later word beweer dat Becket meer as £ 300 bestee het aan verbeterings aan die kasteel, 'n bewering wat daartoe gelei het dat Henry hom van korrupsie beskuldig het en moontlik daartoe bygedra het dat sy ondergang.  Henry II het die kasteel op groot skaal gebruik, wat dit een van sy gunsteling wonings maak. Beide koning Richard I en koning John het die kasteel aan onderskeidelik hul koninginne, Berengaria van Navarra en Isabella van Angoulême, gegee. In die bewind van koning John het Geoffrey Fitz Peter (omstreeks 1162–1213), [Notas 6] graaf van Essex en die hoofregter van Engeland (in werklikheid die hoofminister van die koning) van 1199 tot 1212 die ere en herehuis van Berkhamsted beklee. tyd in die kasteel was hy verantwoordelik vir die stigting van die nuwe parochiekerk van St Peter (waarvan die grootte die groeiende welvaart van die stad weerspieël) twee hospitale, Johannes die Doper en Johannes die Evangelis (waarvan een melaats was hospitaal), wat tot 1516 oorleef het en vir die uitleg van die stad.    In Desember 1216 is die kasteel beleër tydens die burgeroorlog, bekend as die Eerste Baronsoorlog, tussen koning John en baronne wat deur prins Louis ondersteun word (die toekomstige Lodewyk VIII van Frankryk). Louis verower die kasteel op 20 Desember 1216 na twintig dae met behulp van belegmasjiene en teengewig trebuchets.  
In 1227 kry Henry III se jonger broer, Richard van Cornwall, die herehuis en die kasteel, wat begin met die lang verbintenis van die kasteel met die grawe en later die hertogen van Cornwall.   [Notas 7] Richard het die kasteel herontwikkel as 'n paleislike woning en die sentrum vir die administrasie van die graafskap van Cornwall.Richard se wapen as graaf van Cornwall, saam met bezants, is ingesluit in die wapen van Berkhamsted. Richard se vrou, Sanchia van Provence, sterf in die kasteel in 1260. Richard word opgevolg deur sy seun, Edmund, 2de graaf van Cornwall, wat Ashridge Priory gestig het, 'n kollege van die monastieke orde van Bonhommes, in 1283. In 1300, na Edmund gesterf het, het Edward I ("Longshanks") die kasteel geneem wat hy daarna aan sy tweede koningin, Margaret van Frankryk, toegestaan ​​het. In 1309 verleen Edward I en Margaret se seun, Edward II, Berkhamsted aan sy gunsteling, Piers Gaveston. In 1317 is die kasteel gegee aan die koningin van Edward II, Isabella van Frankryk. 
Edward III het die kasteel verder ontwikkel en dit (as deel van die hertogdom Cornwall) aan sy seun, Edward, die Swart Prins, gegee wat die jagvelde uitgebrei het. Die kasteel is gebruik om koninklike gevangenes te hou, waaronder Johannes II van Frankryk. In 1361 het Edward, die Swart Prins en Joan, die Maid of Kent, hul wittebrood in Berkhamsted deurgebring. Die Swart Prins word ondersteun in die Slag van Crecy deur die plaaslike boogskutters Everard Halsey, John Wood, Stephen van Champneys, Robert Whittingham, Edward le Bourne, Richard van Gaddesden en Henry van Berkhamsted (wat beloon is met 2d per dag en aangewys as portier van Berkhamsted Castle nadat hy die prins se bagasie in die Slag van Poitiers gered het). Richard II het Berkhamsted -kasteel in 1377 geërf en dit aan sy gunstelinge, Robert de Vere en John Holland, gegee.
In 1400 het Henry IV in die kasteel gewoon nadat hy Richard afgesit het, en hy het die kasteel gebruik om ander in die gevangenis te sit wat probeer om die troon te bekom. Gedurende hierdie tyd was Geoffrey Chaucer - later bekend vir sy skryfwerk Die Canterbury -verhale - het toesig gehou oor opknappingswerk aan die kasteel in sy rol as klerk van die werke in Berkhamsted. Dit is onbekend hoeveel tyd hy in Berkhamsted deurgebring het, maar hy ken John van Gaddesden, wat in die nabygeleë Little Gaddesden gewoon het en die model was vir die Doctor of Phisick in Die Canterbury -verhale. Henry V en Henry VI het die kasteel besit, waarvan laasgenoemde dit gebruik het totdat hy in 1461 omvergewerp is. In 1469 gee Edward IV die kasteel aan sy ma, Cecily Neville, hertogin van York, wat die laaste persoon was wat in die kasteel. 
Onlangse geskiedenis van die kasteel Wysig
In 1833 was die kasteel die eerste gebou wat statutêre beskerming in die Verenigde Koninkryk ontvang het. In 1834 het die bou van die spoorwal die kasteel se poorthuis en aangrensende grondwerke gesloop.  Vandag word die kasteelruïnes namens die hertogdom Cornwall (wat nog steeds die eienaar van die terrein is) deur English Heritage bestuur, en is dit oop vir die publiek.  
Middeleeuse markstad (12de tot 15de eeu) Redigeer
Die stad ontwikkel afsonderlik in die ou Akemanstraat, 0,6 km suid van die kasteel en wes van die Sint -Pieterskerk, met 'n driehoek gevorm deur Millstraat, Castlestraat en Back Lane wat na die kasteel wys.   In 1156 erken Henry II Berkhamsted amptelik as 'n stad in 'n koninklike handves, wat die wette en gebruike bevestig het onder Edward the Confessor, William I en Henry I, en die handelaars van die stad bevry het van alle tolgeld. . Die handves het ook gesê dat daar geen mark binne 11 km van die stad opgerig kon word nie. 
Die stad het in die 12de en 13de eeu 'n handelsentrum geword op 'n belangrike handelsroete en het meer koninklike handveste ontvang. In 1216 onthef Hendrik III die mans en handelaars van die stad van alle tolgeld en belasting oral in Engeland, en die Engelse Plantagenet -besittings in Frankryk, Normandië, Aquitanië en Anjou.  Die groeiende wolhandel het voorspoed na Berkhamsted gebring vanaf die 12de eeu tot die vroeë Tudor -tydperk.   Vier welgestelde Berkhamsted -wolhandelaars was onder 'n groep in Brugge aan wie Edward III in 1332 geskryf het,   en Berkhamsted -handelaars het lap aan die koninklike hof verkoop. 
In 1217 erken Henry III by koninklike handves die oudste instelling van die stad, die reeds bestaande mark van Berkhamsted.   [Notas 8] Handel in die middeleeuse Berkhamsted was uitgebreid: vroeg in die 13de eeu het die stad 'n handelaar, twee skilders, 'n goudsmid, 'n bosbouer, twee hoefsmid, twee kleermakers, 'n brouer van 'n smid, 'n smid , timmermanne, houtdraaiers, gereedskapmakers, 'n vervaardiger van dakteëls en wynprodusente.   In die middel van die 13de eeu het 'n bankier, die welgestelde Abraham van Berkhamsted, finansier van die graaf van Cornwall, in die stad gewoon, dit was ongewoon vir 'n klein stad in 'n tyd van toenemende vervolging van Jode. 
'N Belastinglys van 1290 noem 'n brouer, 'n loodbrander, 'n timmerman, leerwerkers, 'n voller, 'n draaier, 'n slagter, 'n visverkoper, 'n kapper, 'n boogskutter, 'n kleremaker, 'n doeklapper, 'n meulenaar, 'n kok, 'n verkoper van sout en 'n jagter.  Op die oomblik verskyn groter huise van handelaars en kasteelamptenare aan die suidekant van die hoofstraat (insluitend High Street 173, die oudste bekende aanlegsteiger in Engeland). In 1307 was Berkhamsted 'n groot stad volgens Engelse middeleeuse standaarde met 'n geskatte bevolking van 2 000 tot 2 500.  In 1355 was daar vyf slagters, twee bakkers, nege brouers, twee skoenlappers, 'n pelter, 'n leerlooier, vyf doekverfmiddels, ses wielhouers, drie smede, ses graanhandelaars, 'n skinner en 'n bakker/slagter.  In die 14de eeu word Berkhamsted (aangeteken as "Berchamstede") beskou as een van die "beste" markdorpe in die land.  In 'n opname van 1357 het Richard Clay bevind dat hy 'n slaghuis was wat vier meter breed was, William Herewood het twee winkels en daar was vier ander winkels wat twee meter lank was. In 1440 word daar verwys na kalkoonde. 
Die stad het baat gevind toe Edmund, 2de graaf van Cornwall, Ashridge Priory in 1283 gestig het, drie kilometer verder en binne die kasteel se park. By die stigting van die abdij het die graaf 'n skaal geskenk waarin beweer word dat dit Christus se bloed bevat. Pelgrims van regoor Europa het deur die stad gegaan om die heilige relikwie te sien. Die abdij het gevolglik taamlik ryk geword. Edward I het die parlement in 1290 by die abdij gehou en Kersfees daar deurgebring.  Burgers in Berkhamsted het twee lede in 1320, 1338 en 1341 na die parlement gestuur, maar die stad is nie weer verteenwoordig nie.  In die middel van die 14de eeu het die Swart Prins voordeel getrek uit die Swart Dood om die kasteel se park met 26 hektaar (26 ha) te verleng, en uiteindelik 'n park van 991 hektaar (401 ha) opgelewer.  In die 15de eeu is die stad herbevestig as 'n stad deur 'n koninklike handves wat deur Edward IV (1442–1483) toegestaan ​​is, wat bepaal dat geen ander markdorp binne 18 myl opgerig moet word nie.
Kasteel verlate, die stad in agteruitgang (16de tot laat 18de eeu) Wysig
In die 16de eeu het die stad agteruitgegaan na die verlating van die kasteel na die dood van Cicely Neville, hertogin van York in 1495, en die opkoms van die nabygeleë stad Hemel Hempstead (wat 'n statuut van Henry VIII verleen is op 29 Desember 1539). Die bevolking van die stad in 1563 word op slegs 545 geraam.  In 1580 word die kasteelruïnes en die park deur Elizabeth I aan Sir Edward Carey verhuur, vir die nominale huur van een rooi roos per jaar.   Klip uit die kasteel is in die laat 16de eeu gebruik om Berkhamsted Place, 'n plaaslike skool en ander geboue te bou.   Brouerye en moute was een van die belangrikste bedrywe in die stad tydens die bewind van Elizabeth.  Omstreeks 1583 is 'n nuwe markhuis wes van die Sint -Pieterskerk aan die einde van die middelste ry opgerig (alternatiewelik Le Shopperowe of Graball Row). Die markhuis is in 1854 in 'n brand verwoes.
In 1612 is Berkhamsted Place gekoop deur Henry Frederick, prins van Wallis vir £ 4,000. Henry sterf later daardie jaar en bemaak die huis aan sy broer Charles (later koning Charles I),  wat die eiendom verhuur het aan sy tutor, Thomas Murray, en sy vrou, Mary Murray, wat sy verpleegster en dame was die Privy Chamber na die prins se ma. John Norden het in 1616 geskryf dat die vervaardiging van mout destyds die belangrikste handel in die stad was.  In 1618 bevestig James I Berkhamsted se stadstatus met 'n handves. Na opnames in 1607 en 1612 het die hertogdom Cornwall 121 hektaar (121 ha) van die Common (nou bekend as die plaas Coldharbour) omring ondanks die plaaslike opposisie onder leiding van ds Thomas Newman. In 1639 het die hertogdom probeer om 'n verdere 400 hektaar (162 ha) van die Berkhamsted en Northchurch Commons in te sluit, maar dit is deur William Edlyn van Norcott verhinder. Die park van die kasteel, wat teen 1627 502 ha bereik het, is in die volgende twee dekades opgebreek, tot slegs 376 hektaar (152 ha), tot voordeel van plaaslike boere.   In 1643 word Berkhamsted besoek deur 'n gewelddadige pes. 
Kolonel Daniel Axtell (1622 - 19 Oktober 1660), 'n Baptis en 'n kruideniersleerling, gebore in Berkhamsted, het 'n ywerige en prominente rol gespeel in die Engelse burgeroorlog, sowel in Engeland as in die Cromwelliaanse verowering van Ierland. Hy het as luitenant -kolonel deelgeneem aan Pride's Purge of the Long Parliament (Desember 1648), waarskynlik die enigste militêre staatsgreep in die Engelse geskiedenis, en beveel die parlementêre wag tydens die verhoor van koning Charles I in Westminster Hall in 1649. Tydens die protektoraat van Cromwell het hy Berkhamsted Place bewillig. Kort na die herstel van die monargie onder Karel II, is die onberouvolle Axtell gehang, getrek en in kwartiere as 'n regsmoord geplaas.  Na die herstel verloor die stad sy handves wat deur James I verleen is, en die stad se status. Die landmeter van Hertfordshire het aanbeveel dat 'n nuwe huurder en weermagoffisiere op Berkhamsted Place benodig word "om die mense te regeer wat laat verlei is deur nuwe leerstellings wat deur Axtell en sy kollegas aan hulle verkondig is."  Die bevolking van die stad in 1640 en in die 1690's is op 1075 en 767 onderskeidelik geraam.  Die stad was 'n middelpunt van godsdienstige afwyking uit die 17de eeu: meer as 'n kwart van die stad was dissentente in die tweede helfte van die eeu,  en in 1700 was daar 400 Baptiste wat in Berkhamsted gewoon het.  Nog drie winkels word in die ry langs die kerk genoem, en die parlementêre opname van 1653 dui daarop dat die gebied naby die markhuis vir slaghuis gebruik is. 
Ontwikkeling van die moderne stad (19de en 20ste eeu) Redigeer
19de eeuse stedelike groei Redigeer
In die 17de en 18de eeu het Hemel Hempstead, met sy florerende mark, Berkhamsted as die belangrikste stad in die omgewing oorskry.  Georgian Berkhamsted strek skaars verder as die middeleeuse driehoek en die High Street. Met die koms van die industriële tydperk was Berkhamsted goed geplaas by 'n poort deur die Chilterns, tussen die markte van Londen en die industriële Midlands. Die stad het 'n skakel geword in die groeiende netwerk van paaie, kanale en spoorweë. Hierdie ontwikkelings het daartoe gelei dat die bevolking van Berkhamsted weer uitgebrei het. In 1801 was die bevolking van die St Peter's parochie 1,690 en teen 1831 het dit gestyg tot 2,369 (484 huise). 'N Beskrywing van die stad uit 1835 het bevind dat "die huise meestal van baksteen is en onreëlmatig gebou is, maar dat dit 'n redelike deel aantreklike koshuise is".  Die bevolking van die stad het toegeneem namate "honderde mans opgedaag het om die spoorlyn te bou en huisvesting nodig gehad het"  teen 1851, die bevolking was 3,395,  Vanaf 1850 is groot landgoedere rondom Berkhamsted verkoop, wat behuising kon uitbrei. In 1851 is die Pilkington Manor -landgoed, oos van Castlestraat, verkoop, en die grond het ontwikkel as 'n industriële gebied en vir die huis van vakmanne. In 1868 begin strate van middelklas-villas op die heuwel suid van die High Street verskyn.   Lower Kings Road is in 1885 met 'n openbare inskrywing gebou om by Kings Road en die High Street by die stasie aan te sluit.  In 1887, John Bartholomew's Koerant van die Britse Eilande het die bevolking op 4,485 aangeteken.  
19de eeuse bedryf en nutsdienste Redigeer
Bedrywe in die 19de eeu het ingesluit:
Hout: In die middel van die 18de eeu was Berkhamsted bekend vir houtprodukte. Op grond van die uitgebreide bosbronne van die gebied (veral els en beuk), was die maal en draai van hout die mees prominente bedryf in die 19de eeu. Die kontrakte van die Krimoorlog vir die verskaffing van lanspale en tentpenne aan die weermag het tot groot uitbreiding gelei.  Die grootste vervaardiger was East & amp Sons.
Borsel maak: 'N Uitvloeisel van die houtbedryf. Die grootste werkgewers was Goss Brushworks aan die westekant van die High Street (geslote 1930's) en T.H. Nash in George Street (geslote 1920's). 
Die kanaalhandel het 'n aansienlike ekonomiese stimulasie vir die stad gebied, wat die ontwikkeling van nywerhede moontlik gemaak het wat grootmaat materiaal vervoer het. Dit het hout en mout ingesluit. 
Bootbou: Berkhamsted het ook 'n sentrum geword vir die bou van die bakke wat nodig was vir die kanaalhandel.  'n Werf vir die bou van kanaalbote en ander bote, tussen Castle Street en Raven's Lane -werwe, was een van drie belangrike bootwerwe in Hertfordshire. Dit was in besit van John Hatton tot 1880 en daarna deur William Costin tot 1910, toe dit oorgeneem is deur Key's, die houthandelaars wat in 1969 deur 'n ander houthandelaar J. Alsford gekoop is voordat dit in 1994 herbou is. , langs die kanaal, is die Berkhamsted Kanadese totempaal.
Waterblommetjies: Die bou van die kanaal het gehelp om die moerasagtige gebiede langs die vallei van die Bulbourne -rivier te dreineer. In 1883 het die Berkhamsted Times het mnr Bedford gelukgewens met die omskakeling van die oorblywende "vuil slote en aanstootlike moerasse" in waterkersbeddings. 
Chemies: Cooper se skaap dip werk. William Cooper was 'n veearts wat in die vroeë 1840's in Berkhamsted aangekom het en geëksperimenteer het in die behandeling van skurfte by skape. Hy het 'n innoverende arseen- en swael-skaapdip geformuleer.  Die familiebedryf Cooper is later geërf deur sy neef, sir Richard Cooper, 1st Baronet.
Kwekers: Die kwekerybedryf van Henry Lane, wat in 1777 gestig is, het in die 19de eeu een van die grootste werkgewers in die stad geword. Uitgebreide kwekerye word getoon op die 187 inch Ordnance Survey -plan van 25 duim, aan die westelike punt van die stad.
Yster werk: Wood's Ironworks is in 1826 deur James Wood opgerig. 
Hulpprogramme in die 19de eeu het ingesluit:
Gaswerke: Die Great Berkhamsted Gas, Light & amp; Coke Co., by die aansluiting van Water Lane en die Wildernis, is opgerig om straatbeligting in 1849 te verskaf. In 1906 verhuis die Berkhamsted Gaswerke na Billet Lane en sluit in 1959. 
Water en riool: Die Great Berkhamsted Waterworks Company is in 1864 in die High Street (op die huidige werf van W.H. Smith en Boots) gestig. Die hoofwaterdreinering is die eerste keer in 1898–1999 gelewer, toe effektiewe riool geïnstalleer is. 
Voorsiening vir die behoeftige Edit
In 1725 teken ''n rekening van verskeie werkshuise' ''n gemeentewerkhuis in Berkhamsted aan, en 'n parlementêre verslag van 1777 verwys na 'n gemeentewerkhuis vir tot 34 gevangenes in Northchurch. 'N Klein, ellendige, strooi-grasdakhuisie is gebruik om arm gesinne in Berkhamsted, op die hoek van die huidige Park Viewweg, te huisves totdat dit in die 1820's gesloop is. In 1831 het 'n erflating van £ 1 000 deur eerwaarde George Nugent daartoe gelei dat 'n nuwe gemeente -werkhuis opgerig is op die perseel van 'n werkhuis wat in 'n ry huise in die High Street (by die Kitsburyweg -aansluiting) bekend gestaan ​​het, bekend as Ragged Row .  Die "Berkhampstead Poor Law Union" is in Junie 1835 gestig en dek tien gemeentes wat op die stad gesentreer is. Die Unie het die bestaande werkhuis in Berkhamsted oorgeneem, en teen Augustus 1835 het dit die enigste werkhuis vir die vakbond geword. Die werkshuis het geen skoolkamer nie, so in 1849 het die Poor Law Board aanbeveel dat arm kinders na die plaaslike National School gestuur word. In 1858 het die skool egter gekla oor die toestand van die kinders wat by die werkhuis kom. 'N Koorsafdeling is in 1855 opgerig, en 'n voltydse verpleegster is in 1868 aangestel. Die werkhuisstelsel het amptelik in 1930 tot 'n einde gekom, en die plaaslike raad het beheer oor die werkhuis gegee. Nugent House, die Berkhamsted -werkhuis, het uiteindelik in 1935 gesluit en die funksie daarvan is na Hemel Hemspstead verplaas.   In 1841 bou die gravin van Bridgewater 'n sopkombuis vir die armes in die ruïnes van die Berkhamsted -kasteel. 'N Geskatte 15 persent van die bevolking van Berkhamsted (ongeveer 500 mense) het gedurende die wintermaande tot minstens 1897 die sopkombuis gebruik. en binne -in die ruïnes van die historiese kasteel is onbekend. 
Grondgeskil: Die Slag van Berkhamsted Common Redigeer
Die Slag van Berkhamsted Common 'n belangrike rol gespeel het in die behoud van gemeenskaplike grond nasionaal.  Na 1604 word die voormalige Ashridge Priory die tuiste van die Edgerton -gesin. In 1808-1814 het Francis Egerton, 3de hertog van Bridgewater, die ou klooster gesloop en 'n statige huis, Ashridge House, gebou. In 1848 gaan die boedel oor aan die Earls Brownlow, 'n tak van die Egerton -familie. 
In 1866 het Lord Brownlow van Ashridge House (aangemoedig deur sy ma, Lady Marian Alford) in 'n aksie soortgelyk aan baie ander groot landgoedhouers probeer om Berkhamsted Common te omhul met 1,5 m (5 voet) staalheinings (gebou deur Woods of Berkhamsted) om die grond as deel van sy familie se boedel op te eis. In reaksie op die omhulselaksie en ter verdediging van die historiese reg van die publiek om die ou gemeenskap te gebruik, het Augustus Smith-LP en George Shaw-Lefevre plaaslike mense en 120 huurmanne van die East End in Londen georganiseer om die heinings die aand van 6 af te breek. Maart, in wat nasionaal bekend gestaan ​​het as die Slag van Berkhamsted Common.    
Lord Brownlow het 'n regsgeding teen Smith ingedien vir betreding en kriminele skade; Smith is in sy verdediging bygestaan ​​deur sir Robert Hunter (later medestigter van die National Trust in 1895) en die Commons Preservation Society. Lord Justice Romilly het vasgestel dat die afneem van 'n heining nie 'n gewelddadiger daad is as om dit op te rig nie. Volgens hom berus die saak op die wettigheid van Brownlow se optrede om die heining te bou en die wettige reg van mense om die grond te gebruik. Hy het in die guns van Smith beslis. Hierdie besluit, tesame met die Metropolitan Commons Act 1866, het gehelp om die beskerming van Berkhamsted Common en ander oop ruimtes te verseker wat nasionaal bedreig is met omhulsel.In 1926 is die gewone deur die National Trust verkry.   
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog, onder leiding van luitenant -kolonel Francis Errington, het die Inns of Court Officers 'Training Corps manne uit die regsberoep as offisiere opgelei. In die loop van die oorlog het 12 000 mans van Berkhamsted af gereis om aan die Westelike Front te veg. Hulle opleiding het grawe ingesluit: 13 myl loopgrawe is oor die Common gegrawe (waarvan 500 m oor is). Die Inns of Court War Memorial on the Common het die leuse Salus Populi Suprema Lex- die welsyn van die mense is die hoogste wet - en bepaal dat die as van kolonel Errington daar naby begrawe is.   
Stedelike ontwikkelings van die 20ste eeu
In 1909 is Sunnyside en later in 1935 Northchurch by die Berkhamsted Urban District gevoeg. Kort na 1918 is 'n groot deel van die uitgebreide landgoed wat aan die Berkhamsted Hall, aan die oostekant van die High Street, verkoop is, baie hektaar wes van Swing Gate Lane, ontwikkel met raadsbehuising. Meer raadsbehuising is by Gossoms End gebou. Ontwikkeling aan die noordekant van die vallei was beperk tot die verkoop van die Ashridge -landgoed in die dertigerjare, waarna behuising aan elke kant van Bridgewaterweg verskyn het.  In die tweede helfte van die 20ste eeu het baie van die ou nywerheidsfirmas in Berkhamsted gesluit, terwyl die aantal pendelaars toegeneem het. 
Na die Tweede Wêreldoorlog, in Julie 1946, word die nabygeleë stad Hemel Hempstead ingevolge die New Towns Act as 'n nuwe stad aangewys ("New Towns" was satelliet -stedelike ontwikkelings in Londen om die bevolkingsgroei en die tekort aan huisvesting deur die Blitz te verlig) . In Februarie 1947 het die Regering 5 910 hektaar grond aangeskaf en begin bou. As gevolg hiervan het die bevolking van Hemel Hempstead toegeneem van 20,000 tot meer as 90,000 vandag, wat dit die grootste stad in Hertfordshire maak.  In 1974 word die ou honderd van Dacorum die moderne distrik Dacorum wat gevorm is onder die Wet op Plaaslike Regering 1972, gebaseer in Hemel Hempstead.
Berkhamsted is 42 km noordwes van Londen geleë in die Chiltern Hills, 'n deel van 'n stelsel met kalkryke in die ooste en suide van Engeland, wat vermoedelik tussen 84 en 100 miljoen jaar gelede in die Krytperiode ontstaan ​​het toe die gebied 'n krytafsettende mariene omgewing.  Die stad is geleë in 'n smal noordwestelike tot suidoostelike vallei wat val van 180 m bo seespieël tot 105 m. Die vallei is aan die suidelike grens van die ys -erosie in die Pleistoseen -gletser, wat 'n gladde, afgeronde voorkoms gee, met alluviale gronde in die vallei en kryt, klei en vuursteen aan die kant van die vallei.   In die vroeë Mesolitiese tydperk (Middel-Steentydperk, middel tot laat 8ste millennium v.C.) was die plaaslike hoogland meestal dennebos en die lae gebied van die sentrale Berkhamsted waarskynlik 'n grasveld. In die 6de millennium vC het die digte bladwisselende bome goed gevestig geraak. Teen die middel tot laat 3de millennium v.C. gedurende die Neolitiese tydperk (die Nuwe Steentydperk) kan menslike aktiwiteite in houtvrystellings gesien word, waarna die bos deur limoenbome oorheers word, terwyl elsbome op die vloedvlakte groei. Die rivier Bulbourne, 'n krytstroom, loop 11 km in suidoostelike rigting deur die vallei, begin by Dudswell en die aangrensende dorpie Northchurch en loop deur Berkhamsted, Bourne End en Boxmoor, waar dit saamsmelt met die rivier Gade by Two Waters in Apsley, naby Hemel Hempstead. Dit was ryk aan paling en ander visse en was vinnig bewegend en vol, en is geneig tot gereelde oorstromings.  Die rivier het 'n moerasomgewing (soms na verwys as 'n 'ongesonde moeras') in die middel van die vallei geskep.   Die rivier het die watermeulens (wat in 1086 opgeteken is) aangedryf en die drie grotte van die groot Norman Motte- en Bailey -kasteel gevoed, naby die middestad van die stad waar 'n klein droë kom by die Bulbourne -vallei aansluit.
Die platteland rondom die stad bevat dele van die groen gordel en die chilterns -gebied met uitstaande natuurskoon. Die Urban Nature Conservation Study (UNCS) erken die binneland van die stad as 'n bron van biodiversiteit. Die heuwels styg saggies na 'n golwende en oop plato met 'n mengsel van bewerkbare landbougrond, gewone grond en gemengde eikebome, as en beukbos. Aan die noordoostekant van die stad is die gemeentes Berkhamsted en Northchurch, die grootste in die Chilterns op 427 ha, en vorm 'n groot boog wat loop van Northchurch, deur Frithsden en af ​​tot by Potten End. Die eienaarskap van Berkhamsted Common word verdeel tussen die National Trust en Berkhamsted Golf Club. Buiten die gewone is die historiese beboste park van 2.000 ha (2.000 ha) wat vroeër deel was van die jagpark van Berkhamsted Castle, en word nou bestuur deur die National Trust. Ashridge is deel van die Chilterns Beechwood Special Area of ​​Conservation (SAC), 'n nasionaal belangrike natuurbewaringsgebied, en word ook aangewys as 'n terrein van spesiale wetenskaplike belang. Die landbou is meer dominant in die suide van die stad, naby die grens van Buckinghamshire, en daar is twee voormalige groot landgoedere, Ashlyns en Rossway. Die ou bosveld by Dickshills is ook hier geleë.   
Die uitleg van die sentrum van Berkhamsted is tipies van 'n middeleeuse marknedersetting: die lineêre High Street (in lyn met die Akemanstraat) vorm die ruggraat van die stad (ongeveer in lyn met oos -wes), waarvandaan middeleeuse burgperke (na noord en suid) strek ). Die oorblywende uitleg van die plot is die gevolg van 'n omvattende plan wat aan die begin van die 13de eeu uitgevoer is, waarskynlik deur Geoffrey fitz Peter aangestel.   Die middestad het oor die jare stadig ontwikkel en bevat 'n wye verskeidenheid eiendomme wat vanaf die 13de eeu dateer. Die moderne stad het begin ontwikkel na die bou van die Grand Junction Canal in 1798. Die kanaal sny die rivier op talle punte, neem die grootste deel van die watertoevoer en help om die vallei te dreineer. Die omgewing het verder verstedelik geraak toe die spoorlyn tussen Londen en Birmingham in 1836–37 gebou is.   Die stadsbeeld is gevorm deur die Bulbourne -vallei, wat weerskante op die smalste punt 91 voet hoog is, en die woonbuurt is verleng en volg die topografie van die vallei.   Die suidwestelike kant van die vallei is meer ontwikkel, met systrate wat teen die steil heuwel aan die noordoostekant afloop, die grond skuins af na die kasteel, spoorlyn, kanaal en rivier, was minder beskikbaar vir ontwikkeling . Vandag is Berkhamsted 'n welvarende,  "aangename stad wat in 'n beboste vou in die Chiltern Hills lê" , met 'n groot deel van die nedersetting wat beskerm word as 'n bewaringsgebied.  
Naburige nedersettings Redigeer
Deur die hoofstraat weg van die stad, langs die Bulbourne-vallei suidooswaarts na Londen, loop die A4251-pad deur die dorpie Bourne End en die groot nuwe stad Hemel Hempstead (13 myl ver). In die suid-suidooste is die groot dorpie Bovingdon. Die A416 -pad suid van Berkhamsted, langs die Chiltern Hills na Buckinghamshire, lê die nabygeleë gehuggie Ashley Green en die ander markdorpe Chesham (8 km ver) en Amersham. Verder suidwes is die dorpie Great Missenden en in die weste is die klein markstad Wendover.
Langs die A4251 en die vallei noordwes is die aangrensende dorpie Northchurch en die gehuggies Dudswell en Cow Roast, die dorpie Wigginton en die klein markstad Tring (11 km ver) en die distrik Buckinghamshire Aylesbury by (22 km ver). Na die Chiltern Hills noordwaarts, in die noord-noordweste, is die dorpie Aldbury, noord van Berkhamsted, die dorpe Ringshall en Little Gaddesden (9 km ver), uiteindelik noordoos van die stad is die dorpe en gehuggies Potten End, Frithsden en Great Gaddesden. Die naaste groot nedersettings noord van Berkhamsted is die Bedfordshire -dorpe Dunstable (18 km ver) en Luton (22 km).
Soos die grootste deel van die Verenigde Koninkryk, het Berkhamsted 'n oseaanklimaat (Köppen -klimaatklassifikasie Vgl).
Klimaatdata vir Berkhamsted
Gemiddelde hoë ° C (° F)
Gemiddelde lae ° C (° F)
Gemiddelde neerslag mm (duim)
Byna intydse weerinligting kan op die Berkhamsted Weather Station-bladsy op die Met Office Weather Observation-webwerf opgespoor word. 
Berkhamsted het 'n stadsraad, die eerste vlak van plaaslike regering wat die plaaslike bevolking verteenwoordig in twee hoër vlakke van die plaaslike regering, Dacorum Borough Council en Hertfordshire County Council. Die moderne distrik Dacorum in Hemel Hempstead is in 1974 gestig ingevolge die Wet op Plaaslike Regering 1972. Die belangrikste bevolkingsentrums van die plaaslike regering sluit Hemel Hempstead, Tring en die westelike deel van Kings Langley in. Met Berkhamsted wat net meer as 12 persent van die distrik se bevolking van 153,300 uitmaak in 2017. 
Berkhamsted is verdeel in drie wyke van die plaaslike regering - Oos, Wes en Kasteel. In die stadsraadverkiesings van 2015 was die politieke samestelling van die raad Konserwatief 12 Liberaal -Demokraat 3.  Na die stadsraadverkiesings in 2019 verander die politieke samestelling van die raad na Liberaal -Demokraat 10 Konserwatief 3 Groen 2.  In die 2021 plaaslike verkiesings op 6 Mei, is die setel van Berkhamsted in Hertfordshire County Council gewen met 51,8 persent van die stemme deur die liberaal -demokraat Nigel Taylor, vergeleke met die konserwatiewe stem van 29,8 persent. 
Die webwerf van die Hertfordshire Local Information System (HertsLIS) (gebaseer op data van die Office for National Statistics en ander Britse regeringsdepartemente) bevat die volgende gegewens oor die 7 363 huishoudings in Berkhamsted in 2011. 72 persent van die huise was deur die eienaar bewoon (34 persent regstreeks besit en 38 persent met 'n verband) in vergelyking met 63 persent vir Engeland. 26,5 persent van die huise is gehuur (13 persent elk vir sosiale verhuur en privaat verhuur) in vergelyking met 'n nasionale syfer van 34,5 persent. In 2011 was 77 persent van die huishoudelike ruimtes in Berkhamsted huise of bungalows en 23 persent woonstelle of maisonette. 30 persent van die huise en bungalows was losstaande vergeleke met 22 persent nasionaal: 47 persent van die wonings is halfvrystaande of terrasvormig, vergeleke met 55 persent nasionaal. In die derde kwartaal van 2017 was die gemiddelde prys van huise en woonstelle in Berkhamsted £ 724,900, vergeleke met £ 474,400 vir Hertfordshire en £ 304,500 vir Engeland. Losstaande huise was £ 1,070,600 in vergelyking met £ 424,400 nasionaal.  Berkhamsted is op die Sunday Times 'Best Places to Live 2018' -lys vertoon as die beste plek om in Suidoos -Engeland te woon, met die gemiddelde pryse van verskillende soorte huise in Berkhamsted, wat wissel van £ 273,760 vir voorgeregshuise tot £ 999,920 vir gesinshuise, met huurgeld van £ 850 tot £ 2,490 per kalendermaand.   
Indiensneming en ekonomiese welstand Redigeer
In die middel van 2016 beraam die Kantoor vir Nasionale Statistiek die bevolking van die werkende ouderdom van Berkhamsted (mans en vroue tussen 16 en 64 jaar) as 11 400, oftewel 62 persent van die stad se bevolking. Mense uit Berkhamsted was soos volg in diens: 17,5 persent werk as bestuurders, direkteure en senior amptenare 27,5 persent professionele beroepe en 8,5 persent in geassosieerde professionele en tegniese beroepe 10 persent werk in administratiewe en sekretariële beroepe 7 persent in geskoolde ambagte 6 persent Versorgings-, ontspannings- en ander diensberoepe 5 persent was in verkope en kliëntediensberoepe 3 persent was in proses, fabrieks- en masjienbedrywe en 5,5 persent het in elementêre beroepe gewerk. 
Volgens HertsLIS in 2011 was 76 persent van die inwoners van Berkhamsted tussen 16 en 74 jaar oud (waarvan: voltyds, 43 persent deeltyds, 13 persent selfstandig, 14 persent) en 24 per sent ekonomies onaktief (afgetree, 13 persent langtermyn siek/gestremd, 2 persent).  1,5 persent van die huishoudings in Berkhamsted het 'n persoon met 'n langtermyn gesondheidsprobleem of gestremdheid ingesluit, terwyl dit op nasionale vlak 4,05 persent is.  In April 2013, volgens die Office for National Statistics on benefit eisers per kiesafdeling, was die aantal eisers op Jobseeker's Toelaag (werkloosheidsvoordeel) in Berkhamsted se parlementêre kiesdistrik in Suidwes -Hertfordshire 1,7 persent, vergeleke met 7,8 persent vir die Verenigde Koninkryk. 
As ons na die breë etniese erfenis in 2011 kyk, het HertsLIS -data bevind dat 90 persent van die inwoners as wit Britte beskryf word. Van die res was 1 persent Iers, 4 persent van ander wit oorsprong, 1,7 persent is beskryf as gemengde of veelvuldige etniese, 2,1 persent Asiatiese of Asiatiese Britte, 0,3 persent swart swart/Karibiese of swart Britte en 0,3 persent was Arabies of enige ander etniese groep. Met betrekking tot godsdienstige oortuigings in 2011, van die 92 persent van die inwoners wat 'n godsdienstige voorkeur verklaar het, was 30 persent nie-godsdienstig en 59 persent was Christelike ander gelowe, insluitend 0,4 persent Boeddhiste, 0,5 persent Jode, 0,5 persent Moslems en 0,1 persent Sikh. 
Verhoudings en opvoeding Redigeer
In 2011 was die huweliks- en burgerlike vennootskapstatus van inwoners van 16 jaar en ouer soos volg: 28 persent ongetroud, 56 persent getroud, 0,1 persent in 'n geregistreerde burgerlike vennootskap, 2 persent geskei, 8 persent geskei of wettig ontbind burgerlike vennootskap van dieselfde geslag, en 6 persent weduwee of oorlewende lewensmaat uit 'n burgerlike vennootskap van dieselfde geslag. As ons na die kwalifikasietabel kyk, het 12 persent van die inwoners geen kwalifikasies nie, 10 persent bereik vlak 1, 13 persent bereik vlak 2, 2 persent het vakleerling kwalifikasies, 10 persent was vlak 3 en 49 persent bereik vlak 4 of hierbo.  In 2018 het die Sunday Times bevind dat 76 persent van die jongmense na hoër onderwys gaan. 
In 1762 het hierdie gedeelte van Akemanstraat deel geword van die Sparrows Herne Turnpike Road, 'n hoofweg tussen Londen en Aylesbury, en was berug om sy onstuimige toestand, selfs nadat hy 'n tolpad geword het. Baie afrigterreine floreer langs die roete, insluitend in Berkhamsted die King's Arms (waar die ballingskap van koning Louis XVIII van Frankryk 'n romanse met Polly Page, die herbergier se dogter, voer).   Die historiese hoofstraat van die stad is nou die A4251. 'N Omleiding, wat oorspronklik in die 1930's voorgestel is, is in 1993 geopen, en die hoofweg A41 loop nou suidwes van Berkhamsted. 'N Studie van motorbesit in Berkhamsted, Northchurch en Tring het bevind dat 43–45 persent van die huishoudings twee of meer motors het (vergeleke met die landelike gemiddelde van 40 persent en die nasionale gemiddelde van 29 persent). Omgekeerd was die persentasie huishoudings wat nie 'n motor het nie, 14–20 persent (ongeveer 7 persent laer as die nasionale gemiddelde).  Plaaslike busroetes wat deur die sentrum van Berkhamsted loop, bied skakels na Hemel Hempstead, Luton, Watford en Whipsnade Zoo. Dienste sluit in die 30, 31, 62, 207, 500 (Aylesbury en Watford), 501, 502 en 532. Busse word bestuur deur die Hertfordshire County Council se Internalink vervoerdiens.  
In 1798 bereik die Grand Junction Canal (gebou deur William Jessop) van die Teemsrivier by Brentford Berkhamsted. Dit het Birmingham in 1805 bereik.  Castle Wharf, die hawe van Berkhamsted, aan die suidekant van die kanaal tussen Ravens Lane en Castle Street, was die middelpunt van die stad se kanaalhandel, navigasie en bootbou. Dit was 'n spilpunt van die land se binnelandse watervervoerstelsel, wat die hawens en industriële sentrums van die land verbind. Goedere wat vervoer is, sluit steenkool, graan, boumateriaal en mis in. Houtwerwe, bootwerwe, brouerye, bootbou en chemiese werke het floreer as gevolg van die kanaal, met meer as 700 werkers wat plaaslik werksaam was. Dit staan ​​steeds bekend as die "Port of Berkhamsted". Afsonderlik het Francis Egerton, 3de hertog van Bridgewater (die "Canal Duke" en "vader van die binnelandse waterwegstelsel") in Ashridge, naby Berkhamsted, gewoon. Die kanaal het in 1929 deel geword van die Grand Union -kanaal. Ooit was dit 'n belangrike handelaar, die Grand Union -kanaal, Canal Fields en rivier bied 'n oop ruimte, ontspanningsgeleenthede en 'n wildkorridor wat oos -wes deur die middestad loop. .
In 1834, nadat die opposisie van turnpike -trusts en plaaslike grondeienaars opgelos is, is die eerste Berkhamsted -treinstasie deur hoofingenieur Robert Stephenson gebou. Alhoewel die kasteel die eerste gebou was wat statutêre beskerming van die parlement ontvang het, het die spoorwal die ou kasteelbarbican en aangrensende grondwerke uitgewis. Die meeste grondstowwe wat gebruik is om die spoorlyn te bou, is per kanaal vervoer.  Die huidige stasie is in 1875 gebou toe die spoorweg verbreed is. Dit is ongewoon omdat dit die meeste oorspronklike geboue behou het. Die 'groot stamstasie' is aan die een kant langs die Berkhamsted -kasteel geleë en kyk aan die ander kant oor die Grand Junction -kanaal. Die stasie is 45 kilometer noord-wes van Londen Euston aan die West Coast Main Line.  '
Een en 'n half miljoen reise word jaarliks ​​van en na Berkhamsted gedoen, die oorgrote meerderheid van pendelaars na en van Londen.  Hoofdienste, bestuur deur West Midlands Trains, loop tussen Londen Euston en Milton Keynes Central, met ekstra treine wat na Northampton en Birmingham New Street ry. Southern bied ook 'n uurlikse diens direk na East Croydon via Clapham Junction.
In 1986 was boerdery, diens en ligte nywerheid kenmerkende plaaslike werkgewers.  In 2015 was skole en kleinhandel (hoofsaaklik Waitrose) die grootste werkgewers in die stad, albei in die wyk Berkhamsted Castle.  Die wyk Berkhamsted-Wes (veral rondom Billet Lane, naby die kanaal en spoorlyn) is waar die meeste van die klein tot mediumgrootte nywerheidsfirmas in die stad geleë is.Die British Film Institute (BFI) is 'n belangrike plaaslike werkgewer in die suide van Berkhamsted. Soos in baie nedersettings, het die plaaslike nywerheid afgeneem, en meer mense pendel elders na hul werk. Van die werkende inwoners wat in Berkhamsted en Tring woon, woon en werk 35 persent in die dorpe, terwyl 65 persent na werkplekke weg van die dorpe pendel, veral na Londen.  Van die 7 100 mense wat in Berkhamsted werk, pendel 58 persent na Berkhamsted om te werk. In 2011 het 9,5 persent van die inwoners van Berkhamsted (tussen 16 en 74 jaar oud) hoofsaaklik by of van die huis af gewerk, 52 % per motor werk toe gery (2,5 % as passasier in 'n motor) en 22 persent per openbare vervoer 13 persent het fietsgery of werk toe gestap. In 2011 was die gemiddelde pendel na die werk 21 kilometer. 
In November 2014 het die Urbanism Awards van die Academy of Urbanism bevind dat Berkhamsted's High Street 'n 'lewendige' en 'bruisende' pad is, wat 'uiters goed gewerk het as 'n kwaliteit straat'.  Hulle beskou die uitleg van die straat as 'n voorbeeld vir sy tyd (dit is in werking gestel nadat die omseil in die vroeë 1990's gebou is), wat 'n 'aangename' en 'suksesvolle' winkelomgewing skep en 'n goeie reeks bied van spesialiswinkels en talle kafees, restaurante en kroeë ", tesame met die" sterk supermark "-aanbod in" goed vervaardigde heropgestelde straatbeeld ". Die langstraat het 100 persent kleinhandelbesit, onafhanklike handelaars en 'n 'kafee -kultuur'.  Die Akademie beskou die goeie werkende samewerking tussen individuele ondernemings en die Kamer van Handel as 'n besonder sterk aspek van die straat. In die 2017 Vitality Index van 1000 kleinhandelplekke in die Verenigde Koninkryk wat deur Harper Dennis Hobbs uitgevoer is, is Berkhamsted aangewys as die 16de beste winkelsentrum in die land. (Die indeks meet die kwaliteit van kleinhandelplekke, insluitend faktore soos hoe goed die kleinhandelmengsel aan die behoeftes van die plaaslike gemeenskap voldoen, die aantal vakante winkels en die hoeveelheid 'ongewenste' winkels soos pandjiesmakelaars en beroepswedders.) [171 ] Berkhamsted, wat die beste plek in die suidoostelike streek bereik het in Sunday Times 2018 se beste woonplekke, word beskryf as 'welvarend en aantreklik, en die middeleeuse sentrum is vol chique winkels en lekker eetplekke', met 76 persent van die winkels as onafhanklike winkels . Berkhamsted het 'n aktiewe gemeenskap van Transition Town.  
Onafhanklike skole Redigeer
Berkhamsted School is 'n onafhanklike openbare skool. Dit is in 1541 gestig deur Dean John Incent, (c. 1480–1545)   Gebore in Berkhamsted ongeveer 1480, John Incent was dekaan van die St Paul's Cathedral in Londen van 1540 tot 1545 (gedurende die beginjare van die Engelse Hervorming).
Incent is genoem as een van die agente van die Lord Chancellor Thomas Cromwell wat verantwoordelik was vir die sekwestrasie van godsdienstige eiendomme tydens die ontbinding van die kloosters  Incent het die stigting van die Berkhamsted -skool gefinansier uit die gesamentlike inkomste van die stad se twee middeleeuse hospitale, St John die Doper en Johannes die Evangelis, wat hy in 1516 gesluit het. In 1523 neem hy die grond van die twee voormalige hospitale en sluit dit by sy eie land aan, en skenk die vergrote landgoed vir die oprigting van 'n skool. In 1541 verkry hy 'n koninklike handves vir "een chaotry perpetual en skole vir seuns van hoogstens 144 om Dean Incent's Free School in Berkhamstedde genoem te word".  John Incent sterf intestaat 18 maande nadat sy skool geopen is. Om die skool teen regsuitdagings te beskerm, is die skool deur 'n parlementswet opgeneem as Die gratis skool van koning Edwarde die sestig in Berkhampstedde. Onder die voormalige studente van die skool was die skrywer Graham Greene.  Die skool se oudste gebou, die Old Hall, is in 1544 gebou en is op graad I gelys. Hedendaagse rekords meld dat Incent "met alle spoed 'n regverdige skooltjie en 'n groot stuk baksteen baie weelderig gebou", en "Toe julle sê dat die skool klaar is, stuur julle Deane vir julle boeties wat julle in die skool ingesleep het, waar hy kniel en die Almagtige God gedank het".  In 1988 het die skool saamgesmelt met die Berkhamsted School for Girls (nog 'n groot onafhanklike privaatskool in die stad), wat in 1888 gestig is.    Die skool het 1500 leerlinge betaal, 3 jaar oud tot 18.
Egerton Rothesay School, 'n onafhanklike skool wat in 1922 gestig is, het 150 leerlinge tussen die ouderdomme van 5 en 19 jaar. 
In die sewentigerjare het die stad 'n drie-vlak staatsonderwysstelsel aangeneem, maar in 2013 teruggekeer na die tweevlakstelsel van laerskole en hoërskole. 
Laerskole is: Victoria (gestig in 1838), Bridgewater, Greenway, St Thomas More, Swing Gate, Thomas Coram en Westfield.  Die sekondêre skool is Ashlyns School, 'n stigtingskool met 1200 leerlinge van 11 tot 19 jaar, dit is 'n spesialis -taalkollege. Die skool begin in die 18de eeu, toe Thomas Coram, 'n kaptein van 'n filantropiese skip, ontsteld was oor die verlate babas en kinders wat honger en sterwend in Londen was. Hy het hom beywer vir 'n hospitaal om hulle te akkommodeer en is suksesvol toegestaan ​​in 1739 'n koninklike handves "vir die instandhouding en opvoeding van blootgestelde en verlate kinders". Drie jaar later, in 1742, stig hy die Foundling -hospitaal in Lamb's Conduit Fields in Bloomsbury, Londen. . Dit was die eerste liefdadigheid vir kinders in die land en 'n presedent vir oral geïntegreerde liefdadigheidsorganisasies.  Die skool verhuis na sy doelgeboude plek in Berkhamsted in 1935. Die tuiste van Berkhamsted het gesluit na aanleiding van die Kinderwet 1948, toe gesinsgesentreerde sorg die institusionele sorg vervang het. In 1951 het die Hertfordshire County Council die bestuur van die skool oorgeneem.    Die groot skool bevat loodglasvensters, veral rondom die kapel, 'n trap en baie monumente uit die oorspronklike Londense hospitaal. In die kapel van die skool was voorheen 'n orrel wat deur George Frideric Handel geskenk is.  Die skool was 'n agtergrond vir die komediefilm uit 2007, Seun van Rambow. 
Ashridge Executive Education is geleë in die graad I -genoteerde Ashridge House, die voormalige statige tuiste van die hertog van Bridgewater, geleë op 77 hektaar golwende park, 2 myl buite Berkhamsted.  Die huis beslaan die plek van die vroeëre Ashridge Priory, 'n kollege van die monastieke orde van Bonhommes wat in 1283 gestig is deur Edmund, 2de graaf van Cornwall, wat in die kasteel gewoon het. Na die ontbinding van die kloosters bemaak Henry VIII die eiendom aan sy dogter, Elizabeth. In 1800 was dit die tuiste van Francis Egerton, 3de hertog van Bridgewater, liefdevol bekend as die vader van binnelandse navigasie.  Ashridge House is tussen 1808 en 1814 gebou volgens 'n ontwerp deur James Wyatt met latere werk deur sy neef Jeffrey Wyattville. Argitektuurkritikus Nikolaus Pevsner beskryf dit as die "grootste van die romantiese paleise naby Londen. 'N skouspelagtige komposisie". In 1928 koop Urban Hanlon Broughton die huis as 'n geskenk vir die Konserwatiewe Party wat bedoel is om Bonar Law te herdenk. Vir die eerste 15 jaar word dit 'n 'College of Citizenship' wat gestig is om die party te help om sy intellektuele kragte te ontwikkel in stryd met sosialistiese organisasies soos die Fabian Society. Dit het 'n kruising geword tussen 'n dinkskrum en 'n opleidingsentrum, en Arthur Bryant was sy opvoedkundige adviseur. 
In 2015 het Ashridge saamgesmelt met Hult International Business School, 'n Amerikaanse sakeskool met kampusse in sewe stede regoor die wêreld.  Die aktiwiteite daarvan sluit in oop en aangepaste programme vir uitvoerende onderwys, MBA-, MSc- en Diploma -kwalifikasies, organisasie -advies, toegepaste navorsing en aanlynleer. Ashridge is die enigste Britse spesialis -sakeskool met die bevoegdheid om diploma's te verleen, wat dit gelykstaande aan 'n universiteit gee om sy grade toe te ken.
Die oudste kerk wat tans bestaan, is St Mary's in die aangrensende dorpie Northchurch. Tussen 1087 en 1104 word daar verwys na 'n kapelaan genaamd Godfrey en na 'n kapel van St James met parochiale status in die gemeente St Mary's Berkhamsted. Die kapel naby St Johns, naby St John's Lane, was die basis vir 'n klein gemeenskap van monnike, die Broederskap van St John the Doper, in die 11de en 12de eeu.   [Notas 9]
Gedurende koning John se bewind was Geoffrey Fitz Peter 'n belangrike rol in die stigting van die parochiekerk van St Peter, en in 1222 is Robert de Tuardo geregistreer as die eerste bekende rektor.  Vanweë die nabyheid van die kerk aan die kasteel, was die heersende monarg etlike eeue lank beskermheer van Berkhamsted -rektore. In 1648 is die St Peter's Church tydens die Engelse Burgeroorlog deur generaal Fairfax aangevra as 'n militêre gevangenis om soldate vas te hou wat uit die beleg van Colchester gevange geneem is.  Die digter William Cowper is gedoop in St Peter's,  waar sy vader John Cowper rektor was. 
Die parochiekerk van St Peter, is een van die grootste kerke in Hertfordshire, staan ​​in die hoofstraat.  Die kerk is in die Latynse kruisplan, met 'n kloktoring van 26 voet by die kruising en is 51 meter van die westelike deur na die oostelike venster, en die breedte oor die dwarspale is 30 meter (27 m). Die oudste deel van die kerk is die koor, wat gedateer is op c. 1200, dit is in die vroeë Engelse styl wat in daardie tydperk algemeen was.  Verdere toevoegings is gemaak tot in die 15de eeu in 1871, en dit is deur William Butterfield herstel. Daar is twee altaargrafte met albastbeeldjies uit die 14de eeu: die grafte is van 'n ridder (vermoedelik Henry van Berkhamsted, een van die Swart Prins se luitenante in die Slag van Crecy) en sy dame. Daar is twee ander Anglikaanse kerke in die stad - 'St Michael and All Angels' (Sunnyside) (oorspronklike gebou 1886) en 'All Saints' Church & St Martha's '(gebou in 1906) om voorsiening te maak vir die groeiende bevolking in die westelike kant van die stad). In 1842 is 'n losstaande kerkhof van die St Peter's Church opgerig, met grond aan die agterkant van Egerton House (waar die Rex -bioskoop nou staan) op Rectory Lane. Dit het uitgebrei tot 3.275 hektaar en is in 1976 uit gebruik geneem. In 2016 het The Friends of St Peter's Berkhamsted £ 907,000 ontvang in 'n toelae van die Heritage Lottery Fund en die Big Lottery Fund van die National Lottery (Verenigde Koninkryk) - as een van 12 webwerwe regoor die land wat £ 32 miljoen deel. Die toekenning is vir herstelde erfeniskenmerke en die skep van 'n nuwe groen gemeenskapsruimte in die stad.  
Die stad het 'n sterk nie-konformistiese tradisie; in 1672 het 'n opname bevind dat daar 400 Angliaanse konformiste en 150 nie-konformiste in Berkhamsted was, wanneer sulke oortuigings u oortree aan die wet. Die Baptiste -gemeenskap in Berkhamsted, dateer uit 1640, wat dit een van die oudste op die eerste plek in die geheim was, het hulle 'n groot kapel in 1722 gebou en in 1864 na hul huidige plek van aanbidding verhuis by die kruising van Ravens Lane in die High Street in 1864.  Vanaf die tweede helfte van die 17de eeu is daar 'n Quaker -gemeenskap in die stad; hulle het hul vergaderinghuis in 1818 in die High Street oorkant St John's Well Lane geopen.  Die gemeenteliste kan teruggevoer word tot 1780; hulle aanbid nou saam met die Presbiteriaanse kerk in die St Andrew's United Reformed Church op die hoek van Castle Street en Chapel Street.  Die Metodiste arriveer met die honderde mans wat die spoor kom bou het, via verskillende plekke van aanbidding, vandag deel hulle die All Saints Church met die Angliese.  Die Evangelis (Heiliges van die Laaste Dae) het begin lewe het 'n deel van die Plymouth Bretheren, hul Hoopsaal is in 1875 geopen, wat in 1969 die Kings Road Evangelical Church herdoop is.  Die Rooms -Katolieke tradisie van die 17de tot die 20ste eeu blykbaar beperk te wees, aanbid generaal de Gaulle in hul oorspronklike Church of the Sacred Heart in Park View Road, hulle verhuis in 1980 na 'n groter moderne kerk in Parkstraat. 
Literêre verbande Redigeer
Geoffrey Chaucer was klerk van werke by Berkhamsted Castle vanaf 1389 en het sy Doctor of Phisick in Die Canterbury -verhale op John van Gaddesden, wat in die nabygeleë Little Gaddesden gewoon het. William Cowper is gebore in die Berkhamsted -pastorie in 1731. Alhoewel hy as 'n seuntjie weggetrek het, word daar gereeld in sy gedigte en briewe na die stad verwys. In die Victoriaanse era het Cowper 'n kultusfiguur geword en Berkhamsted was 'n pelgrimstog vir sy toegewydes. Maria Edgeworth, 'n produktiewe Anglo-Ierse skrywer van volwassenes- en kinderliteratuur wat 'n belangrike figuur in die evolusie van die roman in Europa was, het in die 18de eeu as kind in Berkhamsted gewoon.  Tussen 1904 en 1907 was die Llewelyn Davies -seuns die inspirasie vir die skrywer en dramaturg J. M. Barrie se Peter Pan.  'n Rukkie later is die skrywer Graham Greene gebore in Berkhamsted en opgelei aan die Berkhamsted School, saam met die literêre tydgenote Claud Cockburn, Peter Quennell, Humphrey Trevelyan en Cecil Parrott.  Kinderskrywers H. E. Todd en Hilda van Stockum woon albei in Berkhamsted. Die komiese karakter Ed Reardon uit Radio 4 se semi-naturalistiese radiodrama Ed Reardon's Week is in Berkhamsted.
Die Rex Cinema word deur sommige beskou, insluitend Die Daily Telegraph, as die mooiste bioskoop van Brittanje.  Deur Dame Judi Dench beskryf as 'absoluut ontsagwekkend', is die Rex in 2014 as die eerste bioskoop van Brittanje tot die beste bioskoop verklaar Voog filmpryse.   Die Rex, wat in 1937 gebou is, word in 1937 erken deur Engelse erfenis as 'n goeie voorbeeld van 'n art deco -bioskoop uit die 1930's.  Die bioskoop is ontwerp deur argitek David Evelyn Nye vir die Shipman and King -kring.  Die bioskoop is in 1988 gesluit, in 2004 uitgebrei gerestoureer en het 'n florerende onafhanklike plaaslike bioskoop geword.  The Rex het gereeld huise wat uitverkoop is vir aandvertonings, die bioskoop is 'n 'filmpaleis met al die oorspronklike art deco-versierings' (die binnekant bevat versierings van seegolwe en skulpe). Binne is 'n stap "terug in die goue era van die film" toe die fliek 'n belewenis was van die bioskoop met luukse sitplekke en twee gelisensieerde kroeë. Dit word bestuur deur die eienaar James Hannaway, wat films bekendstel. Soms is daar 'n vraag -en -antwoord -sessie met regisseurs en akteurs wat by die rolprente betrokke is, insluitend Dame Judi Dench, Charles Dance, Mike Leigh en Terry Jones. 
Voor die bou van die bioskoop, het 'n Elizabethaanse herehuis, Egerton House, die terrein aan die oostekant van die hoofstraat 350 jaar lank beset. Die huis is kort (1904–07) bewoon deur Arthur en Sylvia Llewelyn Davies, wie se kinders J. M. Barrie se inspirasie vir Peter Pan was. 
British Film Institute National Archive at King's Hill Edit
Selde oop vir die publiek, die BFI National Archive se "The J. Paul Getty, Jr. Conservation Center" in Berkhamsted is die argief van die British Film Institute.  Met meer as 275,000 speelfilms, nie-fiksie- en kortfilms (dateer uit 1894) en 210,000 televisieprogramme, is dit een van die grootste filmargiewe ter wêreld. Twee van die versamelings van die argief is in 2011 by die United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) UK Memory of the World Register gevoeg.  Die argief versamel, bewaar, herstel en deel die films en televisieprogramme wat gevorm het en het Britse lewens en tye opgeteken sedert die ontwikkeling van rolprente in die laat 19de eeu. Die meerderheid van die versameling is materiaal van Britse oorsprong, maar die argief bevat ook internasionaal belangrike besittings van oor die hele wêreld en films met belangrike Britse akteurs en die werk van Britse regisseurs.
Die Berkhamsted Bowmen is die oudste boogskietklub in Engeland.  Berkhamsted Krieketklub, wat in 1875 gestig is, ding mee in die Herts League en het in 2015 vyf en twintig afsonderlike spanne gehardloop. Die klub is gevestig by die Berkhamsted Community Cricket and Sports Club, Kitcheners Field, Castle Hill, Berkhamsted. Die nege Berkhamsted- en Hemel Hempstead -hokkieklubspanne is net buite die stad by Cow Roast gevestig en speel hul wedstryde by Tring School. Daar is twee rolbalklubs, Berkhamsted en Kitcheners. 
Die stad se sokkerklub, Berkhamsted FC, speel in die Southern Football League Division One East, deel van die 8ste vlak in die Engelse liga (die stad se voetbalveld is by Broadwater). Die span is in 2009 gestig na die afsterwe van Berkhamsted Town FC, wat in 1895 gestig is. Berkhamsted Raiders CFC -sokkerklub, wat in 1996 gestig is, is erken as die FA Charter Standard Community Club of the Year by die English Football Association Community Awards in 2014 en het die UEFA Grassroots Silver Award in 2015 toegeken vir hul werk in die plaaslike gemeenskap. Die klub het in 2015 meer as 800 geaffilieerde spelers gehad, waaronder 90 meisies en 691 seuns in die jeugopstelling, 29 dames, 20 seniors en 20 veterane: wat versprei is oor 65 spanne op verskillende vlakke.  
Daar is 'n sportsentrum buite Douglas Gardens, bestuur deur die Dacorum Sports Trust (Sportspace). Die fasiliteite bestaan ​​uit 'n groot binnenshuise veeldoelige sportsaal, muurbalbane, 'n swembad en 'n buitelug vir alle weersomstandighede. Hierdie fasiliteit word aangevul deur dubbele gebruik van die ontspanningsgeriewe van Ashlyns School en Berkhamsted Collegiate School. 'N Tekort aan ontspanningsruimte word vererger deur 'n hoë sportdeelname plaaslik en gevolglik swaar gebruik van buitenshuise sportvelde. Berkhamsted en die omliggende omgewing het 'n verskeidenheid padfiets- en bergfietsroetes, insluitend verkeersvrye veldroetes in Ashridge Estate.  Die stad is besoek deur die Tour of Britain in 2014. 
Die meerderheid van Berkhamsted se vyf-en-tagtig gelyste of geskeduleerde historiese terreine is in die hoofstraat en die middeleeuse kern van die stad ('n aansienlike aantal daarvan bevat houtrame). Vier is geskeduleer, een is graad I, sewe is graad II*, die oorblywende 75 is graad II.  Benewens die terreine wat in die artikel hierbo genoem word (soos die kasteel en skole), is die volgende strukture en liggings van belang:
is 'n Victoriaanse gevel wat die oudste gebou met houtraamwerk in Groot-Brittanje beskou, wat tussen 1277 en 1297 gedateer is deur die dendrochronologie van strukturele hout.    Die oorspronklike gebou was vermoedelik was 'n juwelier of goudsmid se winkel met 'n werkswinkel agter die rug. Daar word nou geglo dat dit 'n diensvleuel was vir 'n groter ganghuis wat sedertdien verdwyn het.  Dit verteenwoordig 'n vroeë voorbeeld van 'n oorgang in die timmertegnologie, van die gebruik van deurstutte tot kroonpale. Die oorsprong van die 13de eeu van die struktuur is toevallig in 2000 ontdek deur bouers wat begin werk het aan 'n Victoriaanse eiendom. Die winkel was vanaf 1869 die na-restourasie van Figg's the Chemists (met kundigheid en 'n toelaag van £ 250,000 van English Heritage), en die winkel word tans as eiendomsagentskap gebruik. Dr Simon Thurley, uitvoerende hoof van English Heritage, het gesê: "Dit is 'n wonderlike ontdekking. Dit gee 'n buitengewone insig in hoe Berkhamsted High Street in die Middeleeue sou gelyk het." 
125 High Street, 'n huis en winkel oorkant die St Peter's Church, is 'n gebou met 'n houtraam met 'n vleuel wat 'n baai van 'n oop saal uit die 14de eeu is. Die uitleg dui daarop dat dit eens 'n tweede baai van dieselfde grootte gehad het - altesaam 'n lengte van 8 meter. Dit was 'n buitengewoon groot huis, sy grootte en sentrale ligging dui op 'n herehuis of 'n ander hoë statushuis, wat moontlik die kasteel ondersteun. Die gebou het uitgebreide veranderings in die 17de, 18de en 19de eeu ondergaan. 
The Swan, High Street 139, bevat die oorblyfsels van 'n middeleeuse oop saal. Dele van die dak dateer uit die 14de eeu, en die straatreeks is uitgebrei en 'n skoorsteenstapel is bygevoeg. 1500. Dit sit op die ou aansluiting met die ou Romeinse pad van Akemanstraat (High Street) en die hoofroete tussen Berkhamsted en Windsor Castle (Chesham Road). 
Castle Street het begin as die middeleeuse baan vanaf die stad se hoofstraat tot by die opbrug van die koninklike kasteel. Aan die ander kant van die baan was die kerk van St Peters. In die 16de eeu, langs die kerk, is die Berkhamsted -skool gestig, terwyl daar in die 17de eeu sewe openbare huise onder die straat se winkels was. 
Ten noordweste van Berkhamsted staan ​​die ruïnes van Marlin's Chapel, 'n 13de-eeuse kapel langs 'n middeleeuse versterkte plaas. Die mure en gragte rondom die moderne plaas bly nog steeds en word beskou as spookagtig. 
129 High Street is die graad II* -genoteerde huis wat bekend staan ​​as Dean Incent's House. (John Incent, dekaan van St Paul's, het Berkhamsted School gestig.) 'N 15de-eeuse vakwerkhuis met 'n oorspronklike houtraamwerk en verskeie Tudor-muurskilderye. Die gebou bevat 'n deel van 'n nog ouer struktuur en is as openbare vergaderplek gebruik voordat die hofgebou gebou is. Die huis is gewoonlik nie oop vir die publiek nie.  
Die Court House, langs die kerk, dateer uit die 16de eeu en word vermoedelik geleë op die terrein van die middeleeuse hof waar die Portmote [Notes 10] of Borough Court gehou is. 
Sayer's Almshouses was die erfenis van John Sayer, hoofkok van Charles II, in High Street 235–241, en bestaan ​​uit 'n ry van aalmoese in een verdieping wat in 1684 gebou is. 
Die Bourne School, in High Street 222, was die nalatenskap van Thomas Bourne (1656–1729) (Master of the Company of Framework Knitters) om 'n liefdadigheidsskool in Berkhamsted vir 20 seuns en 10 meisies te bou. Die voorkant is in 1854 herbou in rooi baksteen in Jacobiese styl. Dit is nie duidelik of 'n deel van die gebou voor 1854 was nie. In 1875 is die leerlinge oorgeplaas na die National School en die geld wat vir beurse gebruik is. 
Die terrein wat nou deur die Pennyfarthing Hotel bewoon word, dateer uit die 16de eeu, en was 'n kloostergebou wat as akkommodasie gebruik is vir godsdienstige gaste wat deur Berkhamsted gaan of na die klooster in Ashridge gaan. , 'n Victoriaanse gotiese markhuis en stadsaal, ontwerp deur argitek Edward Buckton Lamb (gebou in 1859, uitgebrei in 1890, gerestoureer in 1983-1999), is gebou met 'n openbare inskrywing van Berkhamstedians.  Dit bestaan ​​uit 'n marksaal (nou die restaurant Copper House), 'n groot byeenkomssaal en kamers vir die Mechanics 'Institute. Toe Berkhamsted deel word van die nuwe Dacorum Borough Council (gevestig in Hemel Hempstead), was daar planne om die gebou te sloop; hierdie planne is in die 1970's en 1980's stopgesit deur 'n tienjarige burgerveldtog, wat uiteindelik by die hooggeregshof geëindig het . 
Die Berkhamsted Canadiantotem -paal sit langs die kanaal, naby Castle Street Bridge. In die vroeë 1960's het Roger Alsford, 'n agterkleinseun van die stigter van die houtbedryf, James Alsford (1841–1912), by die Tahsis-houtmeule op Vancouver Island gaan werk. Tydens 'n staking is hy deur 'n plaaslike Kwakiutl -gemeenskap van hongersnood gered. Alsford se broer, William John Alsford, het die eiland besoek en in dankbaarheid vir die plaaslike mense se gasvryheid 'n totempaal van die Kanadese First Nations -kunstenaar Henry Hunt in opdrag gegee.  Die westelike rooi sederpaal, 9 voet hoog en 1 meter in deursnee, is deur Hunt in Thunderbird Park, 'n sentrum vir monumente van die Eerste Nasie, uitgekerf. Die voltooide paal is na Brittanje gestuur en opgerig by Alsford's Wharf in 1968. Alsford se pakhuise is in 1994 vervang deur 'n privaat behuisingsontwikkeling wat toegang tot die paal beperk, sodat dit slegs op 'n afstand van die openbare pad besigtig kan word. Dit is een van slegs 'n handjievol totempale in die Verenigde Koninkryk, ander is te sien in die British Museum en Horniman Museum in Londen, Windsor Great Park, Bushy Park en die Yorkshire Sculpture Park.  Die gravures op die totempaal verteenwoordig vier figure uit die legende van die First Nations: aan die bokant sit Raven, die bedrieër en die skepper -god, op die kop van Sunman, met uitgestrekte arms wat die sonstrale voorstel en 'n dra koper ('n soort seremoniële skild) Sunman staan ​​op die vreesaanjaende heksgees Dzunukwa by die basis, die tweekoppige krygsseeslang, Sisiutl, wat opgestrekte vlerke het.  is 'n landgoed en 'n statige tuiste. Ashridge House is 'n groot Gotiese herlewingshuis wat tussen 1808 en 1814 gebou is. Sedert 2015 was dit die tuiste van die Asultidge Executive Education -program van Hult International Business School (sien hierbo vir meer inligting oor die gebou). Die omliggende landgoed is 'n park wat deur die National Trust bestuur word, en bestaan ​​uit 2 000 ha inheemse breëblaarboswêreld, gemeenskappe en kryt af op 'n Chiltern -rif net noord van Berkhamsted.  Ashridge is al baie keer in film- en televisiereekse te siene vanweë die onderskeiding daarvan as 'n gebied van natuurlike skoonheid. Daar is tonele verfilm Slaperig hol by Golden Valley en Harry Potter en die beker van vuur by die ou Frithsden Beeches Wood van Ashridge.  Die klimbare monument vir Francis Egerton, 3de hertog van Bridgewater, 'n hoë Doriese kolom met urn ('n graad II* -genoteerde gebou), staan ​​in 'n bos binne Ashridge.
Die stad het ook 'n informele verhouding met Barkhamsted, Connecticut, in die Verenigde State. Laasgenoemde het op 4 Julie 1976 'n hamer en 'n blok aangebied, die Amerikaanse twee -jarige bestaan, wat die stadsraad van Berkhamsted nou in vergaderings gebruik.
^ Æthelgifu se testament is een van slegs sewentien bestaande testamente in Oud -Engels, en dit is die omvattendste daarvan. Dit gee baie meer besonderhede oor slawe- en grondbesit in hierdie tydperk as enige ander dokument, en toon aan dat 'n vrou aansienlike rykdom kan hê. Die testament word in 'n klein handjie op gordel geskryf, en die oorspronklike bestaan ​​nog, 'n Amerikaanse konsortium het dit in 1969 gekoop, en dit is nou in New Jersey. 
^ Dit het 'n eksklawe van die St Mary's -parochie gelaat, wat later die dorpie Bourne End, suidoos van Berkhamsted, geword het.
^ Geskiedkundiges het in die verlede geglo dat die stad van Merciaanse belang is of dat daar 'n voor -Normandiese veroweringsvesting bestaan ​​(daar word verwys na grond met die naam "Oldeburgh"). Die Angelsaksiese woord burg dui op 'n versterking voor die verowering. Die opvallende geskiedkundige G. M. Trevelyan uit die vroeë 20ste eeu, insluitend vroeëre historici soos Samuel Lewis en sir Henry Chauncy, was van mening dat die stad eens 'n belangrike Merciaanse nedersetting was.  ​​Twee middeleeuse slote is die afgelope jare opgegrawe, wat albei ontdek is op Bridgewaterweg, noord van die rivier, wat moontlik deel was van 'n sloot wat die vroeë Middeleeuse stad omring het. 
^ Edmer Ator was blykbaar 'n senior edelman in die landbesit, wat 36 plekke in meer as 7 provinsies voor die Normandiese verowering beklee het, soos opgeteken in die Domesday Book. 
^ Later in die Middeleeue het die Tring Hundred saamgesmelt met die Danais Hundred, "wat dit oorvleuel het", om die Dacorum Hundred te vorm. Danais verwys na Deense setlaars in die omgewing. 'N Monnik wat oor hierdie gebied skryf, beskryf dit as' die honderd Danes 'deur die woord te gebruik Daneis. Die woord is later verkeerdelik as 'Danicorum' getranskribeer en daarna tot 'Dacorum' verkort. 
^ Die patroniem word soms as "Fitz Piers" weergegee, aangesien hy die seun was van Piers de Lutegareshale, bosbouer van Ludgershal.
^ Een van die rykste manne in Europa, Richard, 1ste graaf van Cornwall, is in 1256 tot koning van Duitsland, of die Heilige Romeinse keiser, verkies.
^ Die mark bestaan ​​sedert ten minste 1086. Dit is oorspronklik op 'n Sondag gehou, maar deur hierdie handves is dit verander na Maandag, aangesien die rektor van die nuwe Sint -Pieterskerk beswaar aangeteken het teen die geraas. Die mark word nou op 'n Saterdag gehou.
^ Vir baie eeue is die stadskerm van Berkhamsted gehou op die feesdag van St James die Groter eerder as op Petertide, wat daarop dui dat 'n ouer parochiekerk voor St Peter in die 13de eeu gebou is. 
^ Ook bekend as portmanmoot of portmoot. Die naam het Angelsaksiese oorsprong, die hof het aspekte van die hof sowel as van die raadsvergadering.   
^"Gemeenskapsprofiele - Opsomming van profielopsies: Berkhamsted Geo -tipe: Groot nedersettings A tot B". Die Hertfordshire Plaaslike Inligtingstelsel (HertsLIS). Gemeenskapsinligting en intelligensie -eenheid, Hertfordshire County Council. Besoek op 26 November 2017.
Berkhamsted bewaringsgebied se karakterbeoordeling en bestuurvoorstelle (PDF) (verslag). Dacorum stadsraad. 2015. Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 4 Maart 2016. Besoek op 5 Februarie 2015.
"Die veranderende landskap van die chilterns" (PDF). Chilterns Historic Landscape Characterization Project. Chilterns Conservation Board en Buckinghamshire County Council. 2009. Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 3 Maart 2016. Besoek op 20 Januarie 2015.
^Hastie 1999, p. 73.
"Berkhamsted Town Guide". Berhamsted Stadsraad. Besoek op 19 November 2017.
Salzman, L.F (1939). "Romano-Britse oorskot: paaie". 'N Geskiedenis van die graafskap Oxford: Deel 1. Victoria County History, Londen. bl. 271–281. Besoek op 15 Februarie 2019.
"Berkhamsted Castle". Chilterns Conservation Board. Besoek op 17 Februarie 2015.
Historiese Engeland. "High Street 173, Berkhamsted (1246942)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 8 April 2015.
"Herstel vir die herstel van die oudste winkel". BBC News. 26 Februarie 2003. Besoek op 17 September 2014.
"Berkhamsted, Hertfordshire. Beste woonplekke in die Verenigde Koninkryk, 2019". Die Sunday Times se beste woonplekke vir 2019. News Corp UK & amp Ireland Limited. 14 April 2019. Besoek op 15 Augustus 2019.
^ abHastie 1999, p. 60.
Mills, David (2011). 'N Woordeboek van Britse plekname. Oxford University Press. bl. 53. ISBN978-019960908-6.
Caroline Taggart (2011). Die boek met Engelse plekname: hoe ons dorpe en dorpe hul name gekry het. Willekeurige huis. bl. 153. ISBN978009194043-0.
^ abcdefgBladsy 1908, pp. 162–179
^Cobb 1883, aanhangsel I.
Langston, Brett. "Registrasie distrik Berkhampstead". GENUKI. Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 Desember 2015. Besoek op 31 Maart 2015.
Herman, Judi (1 April 2010). "Joseph Millson praat oor die liefdevolle lewe in Berko". BBC. Besoek op 13 November 2014.
Bolton, A. "Vind rekord vir: WAW-C4A5F5". Die draagbare oudhede -skema. Gearchiveer van die oorspronklike op 8 Desember 2017. Besoek op 23 Oktober 2015.
^ abHastie 1999, p. 7.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 2-5.
"Berkhamsted Official Guide 2004" (PDF). Besoek op 3 Oktober 2014.
"Berkhamsted polisiestasie Berkhamsted Hertfordshire argeologiese evaluering" (PDF). Cotswold Argeologie. Januarie 2015. Besoek op 4 April 2015.
Dyer, James (2001). Ontdek die prehistoriese Engeland (2de uitg.). Princes Risborough, UK: Shire. pp. 19–20. ISBN978-074780507-6.
Semmelmann, Karin (Julie 2004). "343–351 High Street, Berkhamsted Herts. Bureau-based Archaeological Assessment" (PDF). Erfenisnetwerk. Besoek op 17 September 2014.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 3.
"Argeologiese lessenaarbeoordeling van grond aan Gossoms End, Berkhamsted, Hertfordshire" (PDF). Verslag 2013-1334. nps argeologie. Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 15 September 2014. Besoek op 10 Desember 2014.
"Area 117 Upper Bulbourne Valley" (PDF). Landskapskarakterbeoordeling vir Dacorum. Dacorum stadsraad. 2004. pp. 93–96.
"Cow Roast Pottery". Dacorum Heritage Trust. Besoek op 1 Oktober 2014.
"The National Slag Collection: 'n eenvoudige katalogus" (PDF). Besoek op 23 Desember 2014.
McDonnell, J.G. (Junie 1982). "Ancient Monuments Laboratory Report 3971" (PDF). 'N Oorsig van die ysterbewerkingsbedryf in Engeland 700BC tot 1600AD. Gearchiveer uit die oorspronklike (PDF) op 24 Desember 2014. Besoek op 24 Desember 2014.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 4.
Griffiths, Claire Hunn, Jonathan (Augustus 2004). Evaluering op argeologiese lessenaar: Castle Wharf, Bridge Street Berkhamsted Hertfordshire (PDF) (Verslag). Archaeological Services & amp Consultancy Ltd.
^Hastie 1996, p. 14.
"St Mary's Church - Our History". Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Maart 2012. Besoek op 31 Julie 2011.
"Northchurch Roman Villa". Dacorum Heritage Trust. Besoek op 20 September 2014.
Historiese Engeland. "Berkhamsted Common Romano-British villa, dyke and temple (1020914)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 19 Oktober 2014.
Historiese Engeland. "Terrein van die Romeinse gebou, N van Berkhamsted Castle (1005253)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 20 September 2014.
^Whitelock 1968, p. 14.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 5-6.
^ abWilliamson 2010, bl. 152.
^Hastie 1999, p. 16.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 5.
"4/01211/12/MFA - Herontwikkeling en wysigings om gemengde kleinhandelontwikkeling te verseker met gepaardgaande parkeerplekke, versorging, landskap en ander verwante werke" (PDF). Besoek op 29 November 2014.
^ abBladsy 1908, pp. 245-250.
^Remfry 1998, p. 9.
Aanbieder: Sam Willis, Direkteur: Ben Southwell (4 Desember 2014). "1. Invalsinstrumente". Kastele: Brittanje se versterkte geskiedenis. 5,05 - 6,20 minute in. BBC. BBC 4.
Mills, Peter (1996). "Die Slag van Londen 1066" (PDF). Londen Argeoloog. 8 (3): 59–62.
Carter, Laura. "'In wese 'n historiese toneelstuk': Berkhamsted -wedstryd, 1922". Regstelling van die verlede. Gearchiveer uit die oorspronklike op 28 November 2014. Besoek op 13 November 2014.
^Bladsy 1908, p. 165.
"Geskiedenis van die Berkhamsted -kasteel". english-heritage.org.uk. Besoek op 18 Augustus 2017.
Historiese Engeland. "Berkhamsted motte and bailey castle (1010756)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 18 Augustus 2017.
"Naam: Edmer Ator". Oop Domesday. Argief van die oorspronklike op 9 Oktober 2014. Besoek op 7 Desember 2014.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 6, 12.
"Plek: Berkhamsted". Oop Domesday. Besoek op 21 November 2014.
Chisholm, Hugh, red. (1911). "Berkhampstead". Encyclopædia Britannica. 3 (11de uitgawe). Cambridge University Press. bl. 782.
^Slater & amp; Goose 2008, pp. 226–227.
"Berkhamsted bewaringsgebied se karakterbeoordeling en bestuurvoorstelle" (PDF). Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 4 Maart 2016. Besoek op 23 September 2014.
"Oor Dacorum". Dacorum Heritage Trust. Besoek op 20 Januarie 2015.
Marjorie Chibnall (1991). Verrigtinge van die Slagkonferensie 1990. Boydell & amp Brewer Ltd. pp. 134–. ISBN978-0-85115-286-8.
Hatcher, John Miller, Edward (2014). Middeleeuse Engeland: Dorpe, handel en kunsvlyt, 1086–1348. Routledge. bl. 27. ISBN978-131787287-0.
Historiese Engeland. "Berkhamsted motte and bailey castle (1010756)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 20 September 2014.
Jim Leary, Elaine Jamieson en Phil Stastney (2018). "Normaal vir Normane? Verken die groot ronde heuwels van Engeland". Huidige argeologie (gepubliseer April 2018) (337). Besoek op 8 Januarie 2019.
"The Round Mounds Project". Radiokoolstof dateer uit 10 kasteelhope - resultate van jaar 1. Universiteit van Reading. 7 Oktober 2016. Besoek op 6 Januarie 2019.
^ abWilliamson 2010, bl. 219.
^ abHastie 1996, p. 202.
^Rowe 2007, p. 132.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 6.
^Liddiard 2005, pp. 111–112.
Spigelman, James J. (2004). Becket & Henry: The Becket Lectures. Sydney, Australië: St Thomas More Society. bl. 146. ISBN978-064643477-3.
^ abMackenzie 1896, p. 128
^ abCobb 1883, pp. 14, 72.
^Hastie 1999, p. 17.
"Geskiedenis van die Magna Carta 1216 Berkhamsted (beleg)". 2014 Magna Carta 2015 -komitee / HCL Technologies. Besoek op 8 Oktober 2014.
^ abcdRemfry 1998.
^Brown 1989, p. 52.
^Pettifer 1995, bl. 105
Richards, Jeffrey (1995). "Die rol van die spoorweë". In Wheeler, Michael (red.). Ruskin en omgewing: die stormwolk van die negentiende eeu. Manchester: Manchester University Press. bl. 125. ISBN978-071904377-2.
"Ou monumente". Hertogdom Cornwall. Besoek op 21 November 2014.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 10.
Maher, Shane (Januarie 2014). 300 High Street, Berkhamsted, Hertfordshire (PDF) (Verslag). Konstrueer Argeologie Bpk.
^ abcdefBirtchnell 1988.
^Slater & Goose 2008, pp. 240–241.
^ abcThompson & Bryant 2005, p. 9.
"Hertfordshire". Koerant van markte en beurse in Engeland en Wallis na 1516 Hertfordshire. Britse geskiedenis aanlyn. Besoek op 5 Februarie 2015.
^ abcSlater & Goose 2008, p. 240.
^Hillaby en Hillaby 2013, pp. 50-52.
^Slater & Goose 2008, p. 56.
"Berkhamsted bewaringsgebied se karakterbeoordeling en bestuurvoorstelle" (PDF). Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 4 Maart 2016. Besoek op 24 Desember 2014.
^Bladsy 1905, pp. 386-387.
^Rowe 2007, pp. 131–144
^ abSlater & Goose 2008, tabel 5.3.
^Thompson & Bryant 2005, p. 12.
^Mackenzie 1896, p. 130.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 10, 13.
Hands, Joan (10 November 2010). 'Die' buitengewone 'mark wat Hemel Hempstead op die kaart geplaas het'. Dacorum Heritage Trust. Besoek op 1 Oktober 2014.
^ abcThompson & Bryant 2005, p. 26.
"Cunningham, David, −1659". Sosiale netwerke en argiefkonteks (SNAC). Besoek op 20 Oktober 2014.
^Cobb 1883, pp. 46–47.
Sumner Chilton Powell (1 Mei 2011). Puritan Village: die vorming van 'n stad in New England. Wesleyan University Press, 1 Mei 2011. p. 22. ISBN9780819572684.
Thomson, Alan (2004). "Axtell, Daniel (bap. 1622, d. 1660)". Oxford Dictionary of National Biography (aanlyn uitg.). Oxford University Press. doi: 10.1093/ref: odnb/928. (Inskrywing of lidmaatskap van die Britse openbare biblioteek word vereis.)
^Reece 2013, bl. 122.
^ abcHastie 1999, p. 102.
Reid Doster, G. (1977). "Dissipline en ordening by Berkhamsted General Baptist Church, 1712–1718" (PDF). Baptiste Kwartaalliks. 27 (3): 128–138. doi: 10.1080/0005576X.1977.11751481.
Historiese gebouevaluering: perseel aangrensend aan 3 & 4 Church Gates, Church Lane, Berkhamsted, Hertfordshire (PDF) (Verslag). Archaeological Services & amp Consultancy Ltd. November 2004. p. 12.
Society for the Diffusion of Useful Knowledge (1835). "Die Penny Cyclopaedia van die Genootskap vir die Verspreiding van Nuttige Kennis". Ridder. Besoek op 10 Desember 2014.
^ abcThompson & Bryant 2005, p. 23.
"Market Towns Of Hertfordshire (van SDUK Penny Cyclopedia)". Besoek op 24 September 2014.
^Hastie 1999, p. 68.
"Berkhamsted Hertfordshire". 'N Visie van Brittanje deur die tyd. Universiteit van Portsmouth. Besoek op 17 Maart 2015.
^ abcdThompson & Bryant 2005, p. 24.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 22,25.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 25.
^ abThompson & Bryant 2005, p. 27.
"The Workhouse - Berkhampstead/Berkhamsted, Hertfordshire". Besoek op 26 Julie 2015.
Carstairs Phillip (11 April 2016). "Berkhamsted Castle en die gravin van Bridgewater se sophuis: magiese koninkryke en heterotopieë in Hertfordshire". Besoek op 29 Augustus 2016.
Mabey, Richard (7 November 2015). "Die koninginbeuk regeer die land, selfs toe sy val". Nuwe staatsman . Besoek op 7 November 2015.
"The Battle of Berkhamsted 150th Anniversary Walk" (PDF). Nasionale Trust. Besoek op 19 November 2017.
^Sanecki 1996, bl. niks nie.
"Herts History: The Battle of Berkhamsted". Hertfordshire Life. 14 Maart 2016. Besoek op 27 Maart 2016.
"Die Slag van Berkhamsted Common". Nasionale Trust. Besoek op 19 November 2017.
"Marian Alford". Nasionale Trust. Besoek op 15 Januarie 2020.
"Mr. Shaw-Lefevre on the Preservation of Commons". Die tye. 11 Desember 1886. p. 10.
Ashbrook, Kate. "Moderne gemeenskap: 'n beskermde oop ruimte?" (PDF). Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 10 April 2020. Besoek op 24 Oktober 2014.
"Uitstalling en herdenkingsloop herdenk die herdenking van die stryd om Berkhamsted Common te red". Hemel Gazette. Johnston Publishing Ltd. 12 Oktober 2015. Gearchiveer uit die oorspronklike op 13 Maart 2016. Besoek op 14 Oktober 2015.
"Berkhamsted, Hertfordshire: waar die wet vir oorlog opgelei is". Ontsluit 11 November 2014.
"WWI -gedenkuitgawe" (PDF). Argief van die oorspronklike (PDF) op 5 Desember 2014. Besoek op 29 November 2014.
Cross, Michael (2 Julie 2014). "Op soek na die Inns of Court loopgrawe". Die Law Society Gazette. Regsvereniging. Gearchiveer van die oorspronklike op 2 April 2015. Besoek op 1 Maart 2015.
^Thompson & Bryant 2005, p. 32.
Berkhamsted Local History & amp Museum Society (15 Maart 2013). Berkhamsted deur die tyd. Amberley Publishing Limited. bl. 18–. ISBN978-1-4456-2686-4.
'Oorlog en opbloei het 'n uittog van stad tot stad veroorsaak'. Die Dacorum Heritage Trust Bpk. 20 April 2011. Besoek op 25 Julie 2015.
Catt, John. "Geologie voor u deur". Hertfordshire Geological Society. Besoek op 28 Desember 2014.
"Domesday Reloaded 1986: Farming in Berkhamsted". BBC. Besoek op 21 September 2014.
^Hastie 1996, p. 8.
"Ruimtelike strategie vir die stad Berkhamsted" (PDF). Ontluikende kernstrategie 2009. Dacorum stadsraad. 2009.
"Berkhamsted en Northchurch Common". Chilterns Conservation Board. Besoek op 19 September 2014.
^Hastie 1996, p. 10-11.
^Hastie 1996, p. 8-9.
^Thompson & Bryant 2005, p. 7.
Hobbs, Thomas (26 April 2014). "Berkhamsted -terugslag teen 'verlaag die toon met 'n Lidl'". Die kruidenier . Besoek op 1 Oktober 2014.
'Kom ons verhuis na Berkhamsted, Hertfordshire'. 12 Desember 2009. Besoek op 30 September 2014.
"Bewaringsgebiede". Besoek op 4 Februarie 2015.
"Weer: gemiddeldes vir Berkhamsted". Microsoft. Besoek op 9 April 2015.
"Waarnemingsplek: Berkhamsted Weerstasie". Wow webwerf vir weerwaarnemings. metoffice.gov.uk. Besoek op 15 Februarie 2019.
"Oos van Engeland". Burgerlike heraldiek van Engeland. Besoek op 9 Maart 2021.
"Parlementêre kiesafdeling Hertfordshire Suidwes - Verkiesing 2019". BBC News . Besoek op 14 Desember 2019.
"Gegewensbronne". Gemeenskapsinligting en intelligensie -eenheid, Hertfordshire County Council. Besoek op 29 Januarie 2019.
^Dacorum BC - Verkiesingsuitslae - Berkhamsted Town Council, Besoek op 10 Mei 2015
"Gemeente- en gemeenteverkiesings - Donderdag, 2 Mei, 2019". dacorum.gov.uk. Besoek op 8 Desember 2020.
"Verkiesingsuitslae vir Berkhamsted (7)". Hertfordshire County Council. Hertfordshire County Council. 8 Mei 2021.
"Gegewensbronne". Gemeenskapsinligting en intelligensie -eenheid, Hertfordshire County Council. Besoek op 19 November 2017.
"Berkhamsted, Hertfordshire - die beste woonplekke in die Verenigde Koninkryk 2018". Times Newspapers Limited. 18 Maart 2018. Besoek op 19 Maart 2018.
"York het Brittanje as 'beste plek om te woon' as gids aangewys". BBC. 18 Maart 2018. Besoek op 19 Maart 2018.
"Berkhamsted is deur The Sunday Times aangewys as die beste woonplek in Suidoos -Engeland." Hertfordshire Mercury. 16 Maart 2018. Besoek op 21 Maart 2018.
. Ekonomiese welstandsprofiel: Keuring: Berkhamsted Geo-tipe: Groot nedersettings A tot B. Hertfordshire County Council. Besoek op 29 Januarie 2019.
"Werkloosheid: die belangrikste Britse gegewens en voordele -eisers vir elke kiesafdeling". Besoek op 21 September 2014.
"Die geskiedenis van die mossies Herne Turnpike". Besoek op 21 Desember 2014.
"Plekke van historiese belang". Dacorum stadsraad. Besoek op 20 Maart 2015.
Tring, Northchurch and Berkhamsted Urban Transport Plan - Volume 1 (PDF) (Verslag). Opgestel deur AECOM vir Hertfordshire County Council. Mei 2013. Besoek op 21 September 2014.
"Kaart van busroetes in Berkhamsted". Intalink -vennootskap, Hertfordshire County Council. Gearchiveer van die oorspronklike op 14 April 2015. Besoek op 8 April 2015.
'Lys met busroetes in Berkhamsted'. Intalink -vennootskap, Hertfordshire County Council. Besoek op 8 April 2015.
Roscoe, Thomas (1839). Die spoorlyn van Londen en Birmingham, met die tuis- en plattelandse tonele aan elke kant van die lyn. Londen: Charles Tilt. Voor bladsy 64.
"Die Grand Junction Canal-Londen se langafstandskakel". London Canal Museum. Besoek op 1 Oktober 2014.
"Op koers vir 'n wedywering op die spoorweë". Dacorum Heritage Trust. 15 Desember 2010. Ontsluit 11 November 2014.
"Berkhamsted -treinstasie". Die ABC Spoorweggids. Besoek op 6 April 2016.
"Berkhamsted: voordele van HS2 - Network Rail" (PDF). Gearchiveer uit die oorspronklike (PDF) op 13 Augustus 2014. Besoek op 19 September 2014.
"Berkhamsted". Besoek op 14 November 2014.
"Beste pendelpunte: laat u geld verder gaan". Besoek op 19 September 2014.
Dyckhoff, Tom (12 Desember 2009). 'Kom ons verhuis na Berkhamsted, Hertfordshire'. Die voog . Besoek op 19 September 2014.
McGhie, Caroline (22 Januarie 2014). "Londen se super voorstede: die waardevolste eiendomsmarkte". Besoek op 19 September 2014.
Hawkins, Kate (28 November 2014). "High Street Berkhamsted". Akademie vir Urbanisme. Besoek op 30 November 2014.
"Berkhamsted High Street kan aangewys word as die beste pad in die Verenigde Koninkryk". Berkhamsted en Tring Gazette. 11 November 2014. Besoek op 12 November 2014.
"Data: Brittanje se 50 lewendigste kleinhandelplekke". Kleinhandelweek. 26 Junie 2017. Besoek op 9 Julie 2017.
"Queen help om Berkhamsted School se 475e verjaardag te vier" (video). Die Daily Telegraph. 6 Mei 2016. Besoek op 27 September 2017.
^ abBirtchnell 1988, p. 30.
^Hastie 1999, p. 122.
^Hastie 1999, pp. 17, 120.
^Hastie 1999, p. 114.
"'Drie in twee' is toekoms vir Berkhamsted -skole". Berkhamsted & amp; Tring Gazette. JPIMedia Bpk. 18 Julie 2012. Besoek op 27 Januarie 2019.
"Gids - skole en opvoeding". Berkhamsted Town Council. 11 September 2018. Besoek op 27 Januarie 2019.
Banerjee, Jacqueline. "Een. Kaptein Coram en die Foundling -hospitaal". Besoek op 22 Augustus 2015.
^ abHastie 1999, p. 116.
"Foundling -hospitaal". Nasionale Argief. Ontsluit 11 November 2014.
Harris, Rhian (5 Oktober 2012). "Die Foundling -hospitaal". BBB. Ontsluit 11 November 2014.
"Rambow herbesoek in tienerfilms". Hemel Vandag. JPIMedia Bpk. 19 Maart 2008. Besoek op 27 Januarie 2019.
^Hastie 1999, p. 120.
"Regering". www.independent.co.uk. Die Onafhanklike. 12 Desember 2010. Besoek op 18 Augustus 2016.
^Sanecki 1996, bl. 30
Berthezène, Clarisse (2005). '' N Oorsig van die argiewe van 'n konserwatiewe intellektuele projek '. Hedendaagse Britse geskiedenis. 19: 79–93. doi: 10.1080/1361946042000303873. S2CID144485487.
"Regering". Ashridge.org.uk. Gearchiveer van die oorspronklike op 2 April 2016. Besoek op 5 Junie 2016.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 7-8.
^Sherwood 2008, p. 227.
^Cobb 1883, p. 114 Bylaag IV.
^Birtchnell 1988, p. 102.
Alumni Oxonienses 1500–1714. Abannan – Kyte. 1891. pp. 338–365. Besoek op 16 Desember 2010.
"Hertfordshire HER & St Albans UAD: St Peter's Church, Berkhamsted". Heritage Gateway . Besoek op 25 November 2010.
^Birtchnell 1988, pp. 30–32.
'Boost to cemetery transformation project in Berkhamsted na afsprake gemaak'. Berkhamsted en Tring Gazette. 2017 Johnston Publishing Ltd. 21 November 2017. Besoek op 27 November 2017.
"Lotery kontant vir die voetbalpark Charlton en Milburn in die jeug". 14 Januarie 2016. Besoek op 27 November 2017.
^ abHastie 1999, p. 104.
^Hastie 1999, p. 105.
^Hastie 1999, p. 106.
^Hastie 1999, p. 107.
^Birkin 2003, bl. 46.
"Berkhamsted Official Guide 2004" (PDF). Besoek op 15 Desember 2014.
Rees, Jasper (9 Januarie 2006). "Is dit die mooiste bioskoop van Brittanje?". Die Daily Telegraph . Besoek op 1 Oktober 2014.
"The Act of Killing wen die beste film van Guardian Film Awards". BBC News. 7 Maart 2014. Besoek op 18 September 2014.
"Wenners van die filmtoekennings vir voogde 2014". Die voog. 7 Maart 2014. Besoek op 1 Oktober 2014.
Historiese Engeland (26 Februarie 1988). "Rex Cinema (1078110)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 7 Januarie 2019.
^Eyles & amp; Skone 2002, pp. 19-24.
"Silwer skerms". Die ekonoom. 14 Junie 2014. Besoek op 20 Januarie 2015.
Parkins, Jamie (4 September 2012). "Cine-files: The Rex, Berkhamsted". Die voog . Besoek op 1 Oktober 2014.
^Birkin 2003, bl. 102.
"Heritage Open Days 2015: 10 van die beste geheime plekke". Telegraph Media Group Limited 2015. 11 September 2015. Ontsluit 11 September 2015.
"In foto's: BFI Nasionale Argief erken deur Unesco". BBC News. 26 Mei 2011. Besoek op 1 Oktober 2014.
"Klubgids". Dacorum Sportnetwerk. Besoek op 5 April 2015.
"Berkhamsted Raiders is aangewys as die Europese voetbalpioniers". Berkhamsted & amp; Tring Gazette. 15 Oktober 2015. Besoek op 15 Oktober 2015.
"Sir Geoff Hurst verwelkom die helde van voetbalvoetbal". Die Daily Telegraph. 11 Augustus 2014. Besoek op 18 Oktober 2015.
"Off-road avonture rondom Berkhamsted". Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 Maart 2016. Besoek op 5 April 2015.
"Tour of Britain 2014". Gearchiveer van die oorspronklike op 2 November 2014. Besoek op 5 April 2015.
"Lysinskrywing - die lys - historiese Engeland". Soekresultate = berkhamsted, Hertfordshire, Dacorum. Historiese Engeland 2015. Besoek op 10 Augustus 2015.
"BEWARINGSGEBIED KENMERKE WAARDES EN BELEIDSVERKLARINGE" (PDF). Dacorum stadsraad. Mei 2004. Besoek op 3 Augustus 2015.
Kennedy, Maev (27 Februarie 2003). "Victoriaanse fasade verberg die oudste winkel in Engeland". Die voog . Besoek op 19 September 2014.
"Oudste winkel in Engeland ontbloot in Berkhamsted". Gearchiveer van die oorspronklike op 20 September 2014. Besoek op 19 September 2014.
^Thompson & Bryant 2005, pp. 10-11.
^Hastie 1996, p. 206.
Historiese Engeland. "High Street 129, Berkhamsted (1356570)". Nasionale Erfenislys vir Engeland . Besoek op 2 Augustus 2011.
"The Law Dictionary". 4 November 2011. Besoek op 27 Desember 2014.
"'N Woordeboek van Middeleeuse terme en frases". 2004. Besoek op 27 Desember 2014.
Alsford, Stephen. "Middeleeuse Engelse dorpe - woordelys". Besoek op 27 Desember 2014.
^Thompson & Bryant 2005, p. 15.
^Thompson & Bryant 2005, p. 20.
^ abHastie 1999, p. 66.
^Tearle 1998, p. 21.
^Tearle 1998, p. 3.
^Tearle 1998, p. 7.
^Hastie 1999, p. 52.
"Spesiale bome en bosse - Frithsden Beeches". Chilterns Conservation Board. Gearchiveer uit die oorspronklike op 13 Junie 2011. Besoek op 16 Februarie 2010.
"Tweelingdorpe". Dacorum stadsraad. Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 Maart 2016. Besoek op 23 September 2014.
Birkin, Andrew (2003) . J.M. Barrie en die verlore seuns. New Haven, CT: Yale University Press. ISBN978-0-300-09822-8.
Birtchnell, Percy (1988). Kort geskiedenis van Berkhamsted. Berkhamsted: Boekestapel. ISBN978-187137200-7.
Brown, Reginald Allen (1989). Kastele uit die lug. Cambridge, Verenigde Koninkryk: Cambridge University Press. ISBN978-052132932-3.
Cobb, John Wolstenholme (1883). Twee lesings oor die geskiedenis en oudhede van Berkhamsted (2de uitg.). Londen, Verenigde Koninkryk: Nichols and Sons. OCLC693003587.
Eyles, Allen Skone, Keith (2002). Bioskope van Hertfordshire (hersiene red.). Hatfield: Hertfordshire Publications. ISBN978-0-9542189-0-4.
Hastie, Skot (1996). 'N Hertfordshire -vallei. Kings Langley, VK: Alpine Press. ISBN978-0-952863106.
Hastie, Skot (1999). Berkhamsted, 'n geïllustreerde geskiedenis. Kings Langley, VK: Alpine Press. ISBN978-0-9528631-1-3.
Hillaby, Joe G. Hillaby, Caroline (2013). Die Palgrave Dictionary of Medieval Anglo-Jewish History. Basingstoke, Verenigde Koninkryk: Palgrave Macmillan. ISBN978-1-137-30815-3.
Liddiard, Robert (2005). Kastele in konteks: mag, simboliek en landskap, 1066 tot 1500. Macclesfield, Verenigde Koninkryk: Windgather Press. ISBN978-095455752-2.
Mackenzie, James Dixon (1896). Kastele van Engeland: hul verhaal en struktuur. Deel 1. New York: Macmillan. OCLC12964492. | volume = het ekstra teks (hulp)
Page, William (1905). Die Victoriaanse geskiedenis van die graafskap Buckingham. Deel 1. Londen: Konstabel. | volume = het ekstra teks (hulp)
Page, William, red. (1908). Die Victoria -geskiedenis van die graafskap Hertfordshire. Deel 2. Londen: Konstabel. OCLC59519149. | volume = het ekstra teks (hulp)
Pettifer, Adrian (1995). Engelse kastele: 'n gids deur graafskappe. Woodbridge, Verenigde Koninkryk: Boydell Press. ISBN9780851156002.
Reece, Henry (2013). Die leër in Cromwelliaanse Engeland 1649 - 1660. Oxford University Press. ISBN978-0-19-820063-5.
Remfry, Paul (1998). Berkhamsted -kasteel. Dacorum Heritage Trust. ISBN978-0-9510944-1-9.
Rowe, Anne (2007). "Die verspreiding van parke in Hertfordshire: landskap, heerskappy en bosveld". In Liddiard, Robert (red.). Die Middeleeuse park: nuwe perspektiewe. Macclesfield, Verenigde Koninkryk: Windgather Press. bl. 128–145. ISBN978-1-9051-1916-5.
Sanecki, K.A. (1996). Ashridge - 'n Lewende geskiedenis. Chichester, Verenigde Koninkryk: Phillimore. ISBN978-1-86077-020-3.
Sherwood, Jennifer (2008). "Invloede op die groei van die Middeleeuse en vroeë moderne Berkhamsted". In Wheeler, Michael (red.). 'N County of Small Towns: die ontwikkeling van Hertfordshire se stedelike landskap tot 1800. Hatfied, UK: Hertfordshire Publications. bl. 224–248. ISBN978-190531344-0.
Slater, T.R. Gans, Nigel (2008). 'N County of Small Towns: die ontwikkeling van Hertfordshire se stedelike landskap tot 1800. Hatfield, Verenigde Koninkryk: University of Hertfordshire Press. ISBN978-190531344-0.
Tearle, John (1998). Die Berkhamsted Totempaal. Lillydown House. ISBN978-0952813118.
Thompson, Isobel Bryant, Stewart (2005). Uitgebreide stedelike opnames: Berkhamsted, hersiening 2005 (PDF) (verslag). Historiese omgewingseenheid, Hertfordshire County Council.
Whitelock, Dorothy (1968). Die testament van Æthelgifu. Oxford: Roxburghe Club, Oxford. OCLC108189.
Williamson, Tom (2010). Die oorsprong van Hertfordshire. Hatfied, UK: Hertfordshire Publications. ISBN978-190531395-2.
140 ms 7.6% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas 120 ms 6.5% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getAllExpandedArguments 100 ms 5.4% Scribunto_LuaSandboxCallback :: gsub 80 ms 4.3% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getEntityStatements ms 20,7% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
Isca Dumnoniorum: 'n Diepgaande blik op Exeter se bloedige Romeinse verlede
Hulle het gekom, hulle het gesien, hulle het oorwin. Onder die bruisende strate van Exeter, onder sy huise en winkels, lê 'n boeiende en bloedige Romeinse verlede.
Vanaf AD55 was Exeter bekend as Isca Dumnoniorum, 'n bloeiende stad, administratiewe sentrum vir Suidwes en 'n gepantserde vesting vir die oorlogsmasjien van die Tweede Augustaanse Legioen - wat die Kanaal seil om Brittanje te verower vir die onstuitbare Romeinse Ryk.
Ongeveer 5.000 kundig opgeleide legioenen en 500 kavaleries is in houtkaserne gehuisves, en binne die reghoek van klipmure rondom Romeinse Exeter was 'n forum, 'n basiliek, markte, winkels en selfs openbare baddens.
Die ontsagwekkende openbare baddens is nou begrawe onder lae grond by die Cathedral Green, een van die grootste Romeinse oorblyfsels wat ooit in die Verenigde Koninkryk ontbloot (en dan weer toegemaak) is.
Daar word gesê dat die bad meer ingewikkeld is as dié wat in die Italiaanse dorpe Pompeii en Herculaneum opgegrawe is.
Die twee duisendjarige oorskot is in die sewentigerjare gevind. Dit was geen verrassing dat planne gemaak is en uiteindelik misluk het om dit as 'n toeriste -aantreklikheid te ontdek nie.
Tans is die mure deurgaans die mees sigbare bewys van die stad, herstel en herbou gedurende die Anglo -Saksiese, Middeleeuse en Burgeroorlogse periodes - wat die behoefte aan verdediging weerspieël gedurende die onstuimige tye.
Exeter & aposs Die Romeinse naam, Isca Dumnoniorum, kom byna seker af van hoe naby die Exe -rivier dit is. 'N Latynse en Britse woordemas wat vloeiende water beskryf, die frase en vol vis en apos, en die naam wat aan die vurige plaaslike stam gegee word: The Dumnonii.
54 en 55 vC: Julius Caesar land in Brittanje, maar verower nie. Die Dumnonii -stam beset Devon en Cornwall.
41 nC: Claudius word keiser en beveel inval in Brittanje aan wat in 43 nC begin.
50-55: Romeinse Tweede Legioen bereik Devon en vestings word gevestig in wat Exeter sal word, destyds bekend as Isca .
60: Tweede legioen bied nie hulp aan ander legioene wat teen Boudicca veg nie.
75: Tweede legioene verlaat Exeter. Die Romeinse stad Isca Dumnoniorum begin ontwikkel.
100: Exeter -baddens word gebou.
180: Daar word gewerk aan nuwe klipmure vir die stad.
337: Die grense van die Romeinse Ryk word aangeval terwyl keisers om mag veg.
360: Isca Dumnoniorum begin krimp.
410: Romeinse legioene het Brittanje verlaat en Isca Dumnoniorum is amper verlaat terwyl dit begin verval.
476: Die Romeinse Ryk val toe die laaste keiser, Romulus Augustus, bedank.
Vyfde tot negende eeu: Daar word min erdewerk gevind, maar min bewyse van uitgebreide besetting van die gebied. Daar is verskeie Saksiese invalle.
928: Koning Athelstan herstel die mure van Exeter en die besetting begin weer.
1971: Romeinse vesting word in die middel van Exeter ontdek.
2010: Tweede fort word ontdek wat verdere lig werp op die Romeinse besetting van die gebied.
2017 en 2019: Verdere bewyse van die Romeinse besetting van West Quarter, insluitend Kalkoond onder die winkelstraat in Fore Street