Die rooi perd simboliseer oorlog en stryd. Vrede word met die swaard weggeneem. Die mense moor mekaar uit, soos Barclay dit beskryf:
Jesus gee vrede met die swaard van die Woord. Hy belowe kalmte en krag binne die pyn van stryd en verwoesting.
Met ons verligte oë van die verstand (Efesiërs 1:18) moet ons die honger van die wêreld vir dit wat slegs die evangelie kan gee, raaksien en verskaf.
Dit is moontlik dat wyn en olie beskikbaar is, maar nie koring nie. Die wingerde en olyfbome het diep wortels en kan vrug dra wanneer daar droogte is, maar die koringoes kan nie droogte oorleef nie. ‘n Denarius was ‘n dagloon vir ‘n arbeider. Daarmee kon hy homself voed; niks meer nie. Dit is die tragedie wat heers. Daar is nie genoeg vir sy familie nie; hy kan nie sorg nie.
Die doderyk is die realm van die dood. Dit sien ons ook om ons. Dit is moontlik om in die greep van die dood te leef, selfs terwyl ‘n mens lewe. Jesus red ons van die dood, deur die doop waarin ons saam met Hom begrawe word en opstaan in ‘n nuwe lewe.
Daar is ‘n altaar in die hemel. Dit is die hemelse patroon wat op aarde sy spieëlbeeld in die woestyntabernakel en die Tempel vind. Die priester het die bloed van die offerdier onder die altaar gegiet. Die siele van die martelare roep uit vir God se vergelding, nie wraak nie. Hulle roep uit oor die oënskynlike vry hand van bloedige vervolging oor God se kinders, maar in volle vertroue op die uiteindelike oorwinning.
Dit is vasgelê in die tyd voor die ark en die vloed in die naam van Metusalem. Enog het die profesie in die naam van sy kind opgesluit. As Metusalem sterf sou die oordeel kom. Metusalem is bekend vir die mens wat die langste ooit geleef het. Dis genade – altyd meer as wat ons kan dink; meer as genoeg.
Hulle het vir die berge en die kranse gesê: “Val op ons en bedek ons vir die oë van Hom wat op die troon sit, en vir die toorn van die Lam. (Openbaring 6:16)