Preke Genesis 49:8-12
Lofpsalm 118:1, 2, 14.
Skriflesing: Genesis 49.
Teks: Genesis 49: 8 - 12
Die Here skep die toekoms!
In Juda en sy nasate se geskiedenis sien ons hoe selfs die beste mense werklik is. Hulle is vol sondes. Hulle lewens het baie geraamtes in die kas. Maar die Here se genade skep vir sulke mense 'n toekoms op aarde en in die hemel. Daarom bly hulle ook in hulle geloof en aanbidding volhard, ondanks al hulle sondes.
Kom ons kyk in die preek hoe Juda en sy stam was en wat die Here van hulle gemaak het.
1. Juda: Presteerder en sondaar.
2. Juda: Draer van ons Verlosser.
Die vierdie seun van Jakob by Lea kom aan die beurt: Juda.
Tot nou toe het Lea met elke seun se geboorte gehoop dat Jakob haar nou uiteindelik sal liefhê.
Maar toe hierdie seun gebore is, het Lea haar hoop van haar man af na die Here toe verskuif.
Die seun se naam beteken "om te loof/prys."
Juda het vroeg al begin leiding neem onder sy broers.
Die eerste voorbeeld het ons al toe die broers die aksie teen Josef gehad het.
Nadat Hulle Josef op Ruben se aanbeveling in die put gegooi het, was dit Juda wat die ander broers ooreed het om Josef nie dood te maak nie, maar om hom liewer te verkoop. (Genesis 37: 26, 27).
Dit was ook Juda wat Jakob ooreed het om Benjamin saam met hulle te laat teruggaan na Egipteland toe, soos wat Josef beveel het (Genesis 43: 3 - 10).
Terug in Egipte was daar groot moeilikheid, want Josef se beker was in Benjamin se sak, en hulle moes teruggaan. Weer 'n keer was Juda die bemiddelaar wat onderhandel het vir 'n skikking tussen hulle en die Egiptiese koning (Genesis 44: 16 - 34).
Terug by die huis het Jakob se hart byna gaan staan toe sy seuns vir hom vertel dat die koning in Egipte niemand anders as Josef is nie (Genesis 45: 26). Jakob het toe vir Juda vooruitgestuur om hulle aankoms met Josef te gaan reël (Genesis 46: 28).
In al hierdie voorbeelde van Juda se optrede is daar duidelik iets profeties in dat Juda middelaar is soos wat die Messias sou wees wat uit Hom gebore sou word.
Dit moet ons nie laat dink dat Juda sondeloos was nie, want daar loop ook lelike sondeletsels oor Juda se lewe. Let maar net op die volgende:
Juda se onderskeidingsvermoë het hom ook in die steek gelaat, want ons lees in Genesis 38 dat Juda self met 'n Kanaänitiese vrou getrou, en by haar kinders gehad het.
Sy onverdraagsaamheid teenoor sy skoondogter Tamar het veroorsaak dat hy later 'n kind by haar gehad het.
Dit neem egter nie die feit weg dat Juda tog die eerste onder sy broers was nie. Soos Juda self sy hele lewe deur met alles die eerste was, was ook die stam van Juda op die voorpunt:
In die woestynreis was hulle met hulle getalle vooraan. Juda het die grootste leërafdeling gehad (Numeri 2: 3, 4, 9).
By die wydingsoffer van die tabernakel het die owerste van Juda eerste aan die beurt gekom (Numeri 7: 12).
Toe Kanaän ingeneem is, is Juda se erfdeel eerste toegewys (Josua 15: 1; Josua 8: 1 - 10).
In die tydperk van Dawid se koningskap was Juda die sterkste op die voorgrond, veral omdat Dawid self uit die stam van Juda was.
Maar hierdie dinge moet mens nie onder die indruk bring dat die stam van Juda foutloos en volmaak was nie.
Hulle het byvoorbeeld nie enduit saam met die ander stamme geveg totdat die hele land in besit geneem was nie (Rigters 1: 18).
Daarom moes Juda later saam met die stam van Simeon veg om sy grondgebied teen die omliggende volke te beveilig (Rigters 1: 1 -21).
Ons lees in Josua 7 dat daar van die Israeliete was wat hulle tydens die intog in Kanaän aan die bangoed van die Here vergryp het en dat die Here toe die hele volk daarvoor gestraf het.
Toe Josua met die lot vasgestel het wie die oortreder was, het dit geblyk dat dit Agan was - en Agan was uit die stam van Juda.
Die sonde van Agan was waarskynlik die oorsaak daarvan dat die stam van Juda die taak gekry het om 'n onafhanklike aanval op die Kanaäniete te loods (Rigters 1: 1, 2).
In die oorlog teen Jabin en Sisera het Juda nie saamgeveg nie (Rigters 5).
As gevolg daarvan het die ander stamme hulle nie daaraan gesteur toe die Filistyne Juda onderwerp het nie (Rigters 15: 11).
Daarmee het daar formeel 'n skeiding gekom tussen Juda en die ander stamme.
Na die ondergang van die Tienstammeryk het Juda deur die Here se genade nog steeds bly voortbestaan met Jerusalem as hoofstad, maar hulle volhardende afgodery het gemaak dat die Here uiteindelik sy hand oor hulle ook weggeneem het, en hulle aan die Babiloniërs oorgegee het.
Die meeste van die mense wat uit die Babiloniese Ballingskap uit teruggekom het, was uit die stam van Juda. Die naam Jood is ook afgelei van die naam Juda.
Op sy sterfbed het Jakob baie ver dinge van hierdie seun van hom en sy nageslag gesien.
Daarom het hy nie net oor die verhouding tussen Juda en sy broers geprofeteer nie.
Jakob het ook oor die verhouding tussen Juda en die ander nasies of volke wat rondom hom sou woon geprofeteer.
Juda se hand sal op sy vyande se nekke wees.
Dit beteken dat hy sy vyande sal onderwerp.
Dit het reeds in die verste toekoms gesien op die Here Jesus/Messias wat die magte van die hel sal oorwin.
Die seën van Jakob oor Juda is 'n belofte van koningskap en stabiliteit in die stam. Verder is dit ook 'n belofte van oorwinning.
Jakob teken in beeldspraak die glorie van Juda.
Hy sal 'n oorwinnaar wees as hy veg.
Hy sal soos 'n leeu wees wat sy buit vang en doodmaak, en niemand sal hom van sy buit af wegjaag nie.
Terwyl sy liggaam besig is om te sterf, word Jakob se sienersoog skerper, want Jakob sien dat daar twee simbole van heerskappy is wat vir ewig aan Juda toegeken word:
Die septer en die veldheerstaf sal nie van Juda wyk nie.
Die septer beeld die mag van iemand uit in sy koninklike hoedanigheid.
Die veldheerskap beeld die mag uit van die aanvoerder van die leër.
Dit gaan in die eerste plek oor die mag wat Juda oor die ander stamme en oor hulle vyande sou hê. Tog sien dit in die verste toekoms ook op die koningskap en die almag van die Here Jesus wat uit Juda gebore sou word.
Dit is waarom Jakob spesiaal byvoeg dat hierdie heerskappy vervul sal word wanneer Silo kom.
Die uitdrukking "wanneer Silo kom," sien op die finale werk van die Messias.
Silo kondig die koms van Jesus Christus aan.
Daarmee saam kom die koms van God se koninkryk ook in die gesigsveld.
Die belofte van Silo wys op die ewige koningskap van die Messias wat uit hierdie stam gebore sou word.
Jakob profeteer selfs nog meer dinge van die Silo - die Messias. Ons lees hier dat sy rydier 'n donkie sal wees en dat hierdie donkie aan 'n druiwestam vasgemaak sal wees.
Vergelyk hiervoor die volgende uitspraak van Sagaria:
Verheug jou grootliks, o dogter van Sion! Juig, o dogter van Jerusalem! Kyk, jou Koning kom na jou; regverdig en 'n oorwinnaar is Hy; nederig en Hy ry op 'n esel - op 'n jong esel, die vul van 'n eselin. (Sagaria 9:9 AFR1953)
En die vervulling daarvan:
Sê vir die dogter van Sion: Kyk, jou Koning kom na jou toe, sagmoedig, en Hy sit op 'n esel, ja, 'n jong esel, die vul van 'n pakdier. (Matteus 21:5 AFR1953)
Dit is baie duidelik 'n voorspelling van Jesus wat die donkiemerrie met haar vul laat haal het toe Hy die laaste keer Jerusalem toe is.
Net so is daar ook in die woorde dat die Messias sy klere sal was in wyn en druiwebloed, 'n heenwysing na die laaste Pasga en die kruisiging.
Altwee hierdie verwysings na die wyn en die druiwebloed sien op die ewige versoening in die bloed van Christus wat aan die kruis gebeur het.
Hierdie woorde van Jakob vind weerklank tot in die hiernamaals. Ons lees in Openbaringe 7: 14vv. dat Johannes 'n geweldige groot skare mense voor die troon van God en voor die Lam gesien staan het. Hierdie mense het almal wit klere aangehad, waarmee die volmaakte reinheid van hierdie mense aangetoon word.
Johannes verklaar dan waarom hulle klere so wit is:
...Hulle het hulle klere gewas en hulle klere wit gemaak in die bloed van die Lam..." (Openb. 7: 14).
In Jesus Christus sien ons hoe die volke in die hiernamaals gehoorsaam is.
Ons sien ook hoe die geestelike rykdom van sy heil oor die mensdom oopgegaan het.
Ons is deel van hierdie mensdom.
Dit is ons redding wat deur die Messias bewerk word.
Dit is wat die beeld van die leeu beteken. Die Here Jesus het ons uit die hand van die Satan uit geroof en ons sy eiendom gemaak. Met krag en trots bewaak Hy ons as syne totdat die volmaaktheid begin en ons saam met Hom in God se ewige heerskappy ingaan.
Net soos Juda is ons niks uit onsself nie, maar ons word baie gemaak deur die genade van die Here. Hy verander ons van onbekwame mense met baie gebreke af in volmaakte mense wat Hom ewig loof en prys.
Slotpsalm 130: 1, 2, 3.