Rooi Sosiale Waardes vs Blou: Kan Ons Weet Wat Werk?
Geskryf deur Stephan A. Schwartz
Selfs die mees afgesonderde persoon kan nie versuim het om op te let dat die Verenigde State deur twee mededingende wêreldbeskouings verskeur word nie: een polities en kultureel konserwatief en godsdienstig gebind, die ander sosiaal progressiewe en hoofsaaklik "geestelike maar nie godsdienstig nie."
Elke demografiese is eindeloos gedefinieer in die media - wat net die verdeeldheid voed, dus my behoefte om dit te doen, lyk min nodig. Ons weet almal dat hierdie twee wêreldbeskouings bestaan ​​en dat die retoriek van hul onenigheid in die taal van waardes geplaas word.
Watter waardes is die beste?
Wat stel ons voor om te vra, As dit 'n stryd oor waardes is, watter waardes is die beste? As 'n mens 'n agent van lewensveranderende verandering met welstand as eerste prioriteit word, sal die antwoord op daardie vraag jou vertel waar om jou voorneme en werk te fokus.
Dit is 'n baie belangrike vraag. Kan ons dit op 'n objektiewe verifieerbare manier beantwoord? Kan ons die mure van teologiese of ideologiese geskille vermy? Kan ons met sekerheid weet watter stel waardes groter sosiale welstand veroorsaak? Die antwoord: Ja, ons kan.
Ons kan dit op grond van data doen, sonder verwysing na polemiek, ideologie of teologie. Net data.
Verhoudings, Huwelik en Egskeiding
Die belangrikheid van gesinne is die sentrale waarde waarop beide die groot sosiale kohorte in Amerika saamstem en 'n verskeidenheid studies in verskeie dissiplines, van biologie tot sosiologie, vertel ons dat gesinne, in een of ander vorm, die grondslag vorm van elke sosiale orde van byekorwe na nasies.
Naomi Cahn en June Carbone, die skrywers van Rooi Gesinne v. Blou Gesinne, beskryf die skis wat hulle waargeneem het in a Die Washington Post blog op hierdie manier:
Blou gesinne, ten einde dit moontlik te maak om in vroue sowel as mans te belê, vertrou huwelik en bevrugting, en haal die voordele van ouer vennote se groter emosionele volwassenheid en finansiële onafhanklikheid. Die "blouste" gebiede van die land en veral die stedelike noordooste het die hoogste gemiddelde ouderdom van gesinsvorming en demonstreer die grootste ondersteuning vir die meganismes wat tienerbevallings effektief afskrik. Die nuwe model verlaag ook vrugbaarheid en lewer hoër pryse van nie-huwelikswonings.
Rooi gesinne, gesentreer in die meer godsdienstige en huweliksgeoriënteerde gemeenskappe van die Suide, die berg wes en die vlaktes, bly die eenheid van seks, huwelik en voortplanting omhels. Die groeiende gaping tussen die begin van seksualiteit en gereedheid vir die bevalling van die godsdienstige ouers oor die moraliteit van hul nageslag, en hoër egskeiding en nie-huwelike geboortesyfer bedreig die struktuur van hierdie gemeenskappe.
Definisie van 'n "goeie verhouding"
Een mate van hoe goed 'n verhouding is, sal wees: Hou die verhouding? Die vergelykende antwoord kan gesien word in egskeidingsyfers soos gerapporteer deur die Amerikaanse Sensus Buro. Nevada, natuurlik, is eers in egskeiding, want dit maak 'n spesialiteit van diens aan albei punte van die huwelik. Maar die volgende agt state, in dalende orde-Arkansas, Wes-Virginia, Wyoming, Idaho, Oklahoma, Kentucky, Alabama en Alaska-kan almal gedefinieer word as rooi samelewings. Rooi gesinne het 'n moeiliker tyd om stabiele, liefdevolle vennootskappe te handhaaf. Een rede hiervoor is dat hulle vroeë huwelik aanmoedig, dikwels voordat jong persoonlikhede ten volle gevorm word.
Dit is egter nie so eenvoudig nie. Die data is duidelik: die toenemende huweliksukses word afneem, waaraan bygevoeg moet word dat Amerikaners nie meer getroud raak nie.
Soos die Pew Research Center se analise van die Amerikaanse Census Bureau data het getoon:
In 1960 was 72 persent van alle volwassenes ouderdomme agtien en ouer getroud; Vandag, net 51 persent is. Ander volwasse lewensreëlings - insluitende samelewing, enkelpersone huishoudings, en enkelouerskap - het al die afgelope dekades meer algemeen geword.
Dus as ons gesonde gesinne wil hê, as ons gesinswelstand moet toeneem, is dit verhoudings in watter vorm ookal hulle moet voed, nie 'n spesifieke institusionele vorm nie. Nasionale welsyn spruit duidelik uit gesonde, stabiele verhoudings wat verduur. En ons mislukking as 'n kultuur om ons hiermee te versoen, veroorsaak ons ​​geweldige stres.
Kinders doen beter in die blou state as in die rooi state. Hoekom? Oorweeg die reg se aanranding op Beplande Ouerskap, wat weer uitdruklik deur waardes geregverdig is. En as gevolg van die meedoënlose druk van die Reg, beskou ons nie die universele gesondheidsorg wat in die meeste ontwikkelde lande as 'n burger beskou word nie.
Ons het al meer as drie dekades die reg se benadering tot medisyne vir gesondheidsbedrywe vir meer as drie dekades probeer gebruik, aangesien die Nixon-administrasie dit moontlik gemaak het. Kan iemand onkunde van hierdie model se mislukking eis?
Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) beoordeel ons status in vergelyking met die res van die wêreld en vind ons is sewe en dertig. En 'n Verenigde Nasies se evaluering, wat in September van 2010 uitgereik is, toon dat "die Verenigde State 50th in die wêreld is vir moedersterfte-verloskundige dood - met moedersterfteverhoudings hoër as byna alle Europese lande, asook verskeie lande in Asië en die Midde-Ooste."
Volgens die Vereniging van Reproduktiewe Gesondheidswerkers, "Ons spandeer meer op bevallingsverwante sorg as enige ander area van hospitalisasie - US $ 86 miljard per jaar." Om dit in sy groter konteks te plaas, betaal die Verenigde State 'n veel hoër persentasie van sy bruto binnelandse produk (BBP) vir gesondheidsorg-16 persent in 2008-vergeleke met Frankryk, die land met die beste gesondheidsorg ter wêreld, wat slegs 11.2-persentasie neem.
Ons het beleid nagestreef wat versuim het om ons kollektiewe welstand te dien. Hoekom is dit? As gevolg van waardes. Dit kom alles voor omdat een stel waardes oorheers en ons 'n siekte winsstelsel gegee het, nie 'n ware gesondheidsorgstelsel wat die nasionale welstand eerste stel nie. Alhoewel dit onaangenaam kan wees, is die waarheid oor die Verenigde State dat ons steeds meer belang stel aan die waarde van wins as wat ons doen op die waarde van individuele en sosiale welstand.
Uit staatsprestasie data kan ons sê dat die kinders wat grootword in lande waar rooi gesinswaardes waaroor heers, minder opleiding sal kry en meer geneig sal wees om meer suikersiekte te hê en meer diabetes te hê. Daar is ook meer tiener swangerskap. Hierdie tieners toon ook 'n hoër voorkoms van seksueel oordraagbare siektes.
Dit is egter die geweld wat aan kinders gedoen word, wat ons regtig as 'n land skaam en ander aspekte van maatskaplike waardesuitkomste fokus. Meer as drie miljoen verslae van kindermishandeling word elke jaar in die Verenigde State gemaak. Amerika het meer kindermishandeling as enige ander geïndustrialiseerde land in die wêreld. Ons is nommer een. 'N Kind in die Verenigde State is elf keer meer geneig om mishandel te word as 'n kontemporêre in Italië. Drie keer meer geneig om geslaan en gebrokeer te word as 'n kind in Kanada.
Oor die afgelope tien jaar word meer as twintigduisend Amerikaanse kinders vermoedelik doodgemaak in hul eie huise deur familielede. Kan jy dit glo? Kan jy aanvaar dat byna vier keer soveel kinders by die huis dood is as Amerikaanse soldate in Irak en Afghanistan vermoor is?
En hierdie kindermishandelingskrisis word nie regdeur die vyftig state eweredig versprei nie. Rooivlakstate is ook een van die mees gewelddadige.
Die ergste van alles is dat selfs wanneer misbruik gestop word, die wond veroorsaak dat dit dikwels nooit genees nie. Tagtig persent van een-en-twintigjariges wat kindermishandeling gerapporteer het, voldoen aan die kriteria vir ten minste een sielkundige afwyking.
Om na ander belangrike aanwysers van welsyn te kyk, lewer baie dieselfde sosiale uitkomsfoto. Kinders van Texas is twee keer so geneig om uit die hoërskool as kinders uit Vermont te val. Hulle is vier keer meer geneig om onversekerd te wees, vier keer meer geneig om in die steek gelaat te word, en byna twee keer so geneig om te sterf van mishandeling en verwaarlosing.
Daar is baie meer wat gesê kan word, maar dit is genoeg om die punt te maak. As ons werklik omgee vir gesinswaardes, en ons moet en ons besluite neem op grond van feite, met welstand as ons doel, blyk dit steeds meer duidelik dat maatskaplike progressiewe blou waardes ons daar kan kry, terwyl die uitkomsdata wat ons het stel voor dat regse rooi waardes nie kan nie.
Dit is nie 'n politieke oordeel nie, net wat die data ons vertel. In die miasma van politieke uiteensetting en kommentaar hoop ek dat ons met feite kan bly. Net soos ons weet wat verkeerd is, weet ons ook wat werk.
Redakteur se Nota: Hierdie artikel word voortgesit in Deel 2:
Sosiale Welstand: Doen jou persoonlike keuses?
© 2015 deur Stephan A. Schwartz.
Die 8 Wette van Verandering: Hoe om 'n Agent van Persoonlike en Sosiale Transformasie te wees
deur Stephan A. Schwartz.
Stephan A. Schwartz is 'n vooraanstaande raadgewende fakulteitslid by Saybrook University, 'n navorsingsassosiasie van die Laboratoriums vir Fundamentele Navorsing, redakteur van die daaglikse webpublikasie Schwartzreport.net, en rubriekskrywer vir die eweknie-geëvalueerde navorsingsjoernaal Verken. Die skrywer van 4 boeke en meer as 100 tegniese vraestelle, het hy ook artikels geskryf vir Smithsonian, OMNI, Amerikaanse Geskiedenis, die Washington Post, die New York Times, en die Huffington Post.
Kyk na 'n video: Nie-plaaslike bewussyn en uitsonderlike ervarings (met Stephan A Schwartz)
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Rooi Sosiale Waardes vs Blou: Kan Ons Weet Wat Werk?