Die Duitse vloot in die Tweede Wêreldoorlog - Geskiedenis - Oorloë - 2021
Die Duitse vloot in die Tweede Wêreldoorlog
Die volgende artikel is 'n uittreksel uitThe Hunt for Hitler's Warship© 2015 deur Patrick Bishop.
In die 1920's en vroeë 1930's, die hoof van die moderne Duitse vloot, Admiraal Erich Raeder, het hy afstand gehou van Hitler totdat hy aan bewind gekom het. Sy eerste indruk van hom was gunstig. Hitler het vir hom "'n uitstekende persoonlikheid met 'n regte aanspraak op leierskap. Hy het die Führer se vertroue bekom en nadat die strategiese besluite geneem is, het hy 'n vrye hand en 'n ruim begroting gekry om die vloot op te bou. Hitler het twee keuses vir sy vloot aangebied. Die eerste het 'n goedkoop, ligte, buigsame mag voorgestel, gesentreer op duikbote en die klein maar kragtig gewapende langafstandkruisers, wat die Britte die naam 'pocket battleships' gehad het. Hierdie plan het geen voorgee om Brittanje as 'n vlootmag uit te daag nie, maar het groot potensiaal gehad haar skade te berokken. Die tweede was om 'n groot vloot van moderne oppervlakteskepe te bou wat Duitsland sou vestig as 'n wêreldmaritieme mag. Met Raeder se goedkeuring het hy die grandiose opsie gekies. Die resultaat was "Plan Z", waarop Hitler uiteindelik slegs twee maande tevore ingestem het. Die plan was 'n vloot met tien slagskepe in sy kern en vier vliegtuigvervoerders om die lugmag te voorsien wat 'n belangrike aanvulling op die skeepsoperasies geword het. Vyftien sakgevegskepe, meer as honderd kruisers en vernietigers, en 'n onderwatersterkte van meer as 250 U-bote, sou hulle ondersteun.
Dit sal tot tien jaar neem om 'n krag van hierdie grootte te bou. Die plan is ontwerp met die veronderstelling, versterk deur Hitler se gereelde versekering, dat 'n oorlog met Brittanje nog steeds oor die horison strek. Slegs vier jaar tevore het die twee lande die Anglo-Duitse vlootooreenkoms onderteken, wat Hitler in sy toespraak genoem het. Duitsland het ingestem om sy oppervlak-skeepsbouprogram tot 35 persent van die Britse vloot en sy duikbote te beperk tot 45 persent van die tonnemaat van die Royal Navy, met 'n klousule wat dit onder spesiale omstandighede toelaat om tot pariteit te lei. Die ooreenkoms is in 'n vriendelike atmosfeer beding. Histories het albei kante respek vir mekaar gehad. Toe die bevelvoerder van die Britse vloot in Jutland, Lord Jellicoe, in November 1935 sterf, het Raeder alle Duitse oorlogskepe beveel om hul vlae met 'n halwe mast te laat vaar.
'N Konfrontasie met die Royal Navy het 'n verre vooruitsig gelyk toe plan Z uitgewerk is. Nou, met Chamberlain se waarborg aan die Pole, het dit skielik en kommerwekkend in die gesig gestaar. Raeder se verhewe titel weerspieël skaars die mag van sy vloot. Toe hy aan die einde van sy Wilhelmshaven-jaunt sy leier op die grondruimte afveeg, het hy baie goed geweet dat hy beperkte bates het om die komende krisis die hoof te bied.
Die Duitse vloot in die lente het net twee groot skepe in diens gehad - die gevegskruisers Scharnhorst en Gneisenau, wat altesaam 32.000 ton weeg. (Alle verplasings word as standaard gegee: minus die gewig van brandstof, water en winkels wat op vaart sal vervoer.) Daar was 'n hewige cruiser, die 14.000 ton Admiral Hipper, wat in die komende jaar deur twee skepe aangesluit sou word. van dieselfde klas, die Blücher en die Prinz Eugen. Drie sakgevegskepe was in gebruik, die Deutschland, Admiraal Graf Spee en Admiral Scheer. Ondanks die feit dat hulle slegs 12.000 ton geweeg het, het hulle swaar vuurkrag in hul ses 11-duim-gewere ingepak. Van die vier beplande vliegtuigvervoerders was slegs een, die Graf Zeppelin, afgetree, maar jare se werk het oorgebly. Wat duikbote betref, sou ongeveer vyftig gereed wees vir operasies teen die einde van die somer.
In numeriese terme was dit 'n klein krag in vergelyking met die Royal Navy. Dit sou twaalf slagskepe kon oprig met nog vyf onderweg, vier gevegkruisers, ses vliegtuigvervoerders met nog ses in aanbou, en vier en twintig swaar kruisers. Die getalle was net gelyk onder die golwe.
Maar sterkte is nie net in getalle gemeet nie. Die kwalitatiewe verskil tussen die twee vloote het 'n lang pad gevoer om die kwantitatiewe wanbalans reg te stel. Die kern van die Duitse vloot was modern, terwyl baie van die Britse skepe uit die vorige oorlog dateer en slegs enkele van hulle opgedateer is. Die nuwe skepe in die pyplyn was minderwaardig teenoor hul Duitse eweknieë. In Brittanje sou dit dikwels in die komende jare getreur word, het die spel vierkantig gespeel as dit kom by die nakoming van die beperkingsooreenkomste wat dit in die tussenoorlogse jare gemaak het. Die Duitsers, daarenteen, het stelselmatig en genadeloos verneuk.
Al die groot skepe van Duitsland was groter as wat hulle veronderstel was om te wees. Die Scharnhorst en Gneisenau was eintlik 6.000 ton swaarder as wat amptelik beweer is. Die ekstra gewig kom van die dik pantserplaat wat die gevaar van die swaarder gewere van die Britse slagkruisers verminder het. Hulle was ook vinniger as wat beweer is en kon een-en-dertig knope bymekaarbring, wat hulle die voorsprong bo hul eweknieë gegee het as hulle gedwing word om te hardloop.
Dit was in die topklas - die slagskip - dat die Duitse meerderwaardigheid die belangrikste was. Sedert Tirpitz en haar susterskip Bismarck in 1936 afgetree is, het die Duitse ambassade in Londen vir die buitelandse kantoor gelieg oor hul spesifikasies op Raeder se instruksies. In plaas daarvan dat dit 35.000 ton was - die boonste limiet wat in die Anglo-Duitse seevaartooreenkoms besluit is - sou hulle altesaam 42 500 ton weeg. Die Britte hou daarenteen by die reëls. Gevolglik was die slagskip van die King George V (KGV) -klas wat onder konstruksie was, byna 12 persent ligter as hul Duitse eweknieë.
Dit was nie net 'n kwessie van grootte nie. As hulle klaar was, sou Tirpitz en Bismarck die nuwe skepe van die Royal Navy die beste in elke departement hê. Hulle het elkeen agt 15-duim-kanonne teen die 14-duim-hoofwapen van die King George V. gemonteer. Hulle was vinniger en kon baie groter afstande reis sonder om te vul. Hulle was ook buitengewoon goed beskerm, met dik lae staalwapens wat dekke en romp, torings, enjinkamers en tydskrifte omhul. Hul vyande het gereeld gesê dat die Duitsers hul slagskip as "onleefbaar" verklaar het. Dit lyk nie of die eis amptelik gemaak is nie. Die bouers het ná die oorlog onthul dat die Kriegsmarine gereeld tussen Tirpitz en Bismarck ingegryp het om 'hul vlakke van onbuigsaamheid te verhoog'. Die resultaat was dat, in die geval van Tirpitz, 40 persent van haar totale gewig bestaan ​​het uit wapenrusting .
Die geloof het gegroei dat Tirpitz en Bismarck enige torpedo, dop of bom kon oorleef wat die Britse skepe of vliegtuie na hulle kon gooi - en dit was nie ongegrond nie. Die Britse vloot het in die naoorlogse jare honger gehad met geld en daar is min moeite gedoen om nuwe wapens te ontwikkel. Torpedo's en skulpe het swak ladings gedra en het nie deurdringende krag gehad nie. Die grootste versuim om tred te hou met tegnologiese ontwikkelings lê op die gebied van die lugvaart. Die Admiraliteit het eers weer die beheer van die vlootlugarm van die RAF, waarvan die toerustingprogramme voorkeur gegee het aan vegters en bomwerpers. Die vloot was besig om die oorlog binne te gaan, toegerus met dubbelpane wat soos oorlewendes uit die vorige konflik gelyk het.
Hierdie artikel is uit die boekThe Hunt for Hitler's Warship © 2015 deur Patrick Bishop. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ Die Duitse vloot in die Tweede Wêreldoorlog