Kan omgewingsbewustes leer om kernkrag te verdra? - Klimaatsimpak Nuus Climate Impact News
In Junie het die Kalifornië-nywerheid, Pacific Gas and Electric, planne aangekondig vir die uitfasering van sy kernkragsentrale in Diablo Canyon, geleë aan die sentrale Kalifornië-kus. As die huidige rooster hou, sal laat somer 2025 die eerste keer in meer as ses dekades sien dat die land se mees bevolkte staat geen gelisensieerde kernkragverskaffers sal hê nie.
Dit is groot nuus. Veertig jaar gelede, Diablo Canyon staan ​​in die middel van 'n intense kontroversie oor die veiligheid en wenslikheid van kernkrag. Dié debatte staan ​​as deel van die oorsprongverhaal van die anti-kernbeweging; versuim om die plant te stop om aanlyn op te voed en gegalvaniseerde 'n generasie anti-kern aktiviste. Vanuit hierdie perspektief lyk Pacific Gas and Electric se besluit om kernproduksie met hernubare energie te vervang, 'n omgewingsoorwinning, 'n vertraagde regverdiging van die anti-kernpogings van die 1970s.
Maar in die era van klimaatsverandering is geen besluit oor energieproduksie eenvoudig nie. Kalifornië se verskuiwing van kernkrag kom saam met 'n beskeie herlewing van 'n tegnologie wat een keer deur die oorgrote meerderheid omgewingskenners verwoes is. James Hansen, die wetenskaplike wie se 1988-getuienis voor die Kongres die klimaatverandering voorsien het met broodnodige sigbaarheid en politieke saligheid, het een van 'n aantal prominente omgewingsbewustes om kernkrag te ondersteun.
Die probleme van afval, sekuriteit en die versekering van ongelukvrye operasie is net so besig. Maar konteks is belangrik, en die werklike, maar afgeleë gevare van kernkrag kan meer hanteerbaar wees as die meer sigbare - en versnellende - gevolge van 'n opwarming van die planeet.
Diablo kan vandag op 'n tweede plek in die kerngeskiedenis in die Verenigde State sit, een waar omgewingsbewustes die tegnologie moet aanhels - of selfs net aanvaar - wat hulle gehelp het om te vertrou dat hulle te veel vertrou op tegniese oplossings vir die politieke en sosiale uitdaging om ons samelewing te dryf.
Vir dekades voordat dit 'n aktivistiese teiken geword het, is kernkrag gevier as revolusionêre wetenskap. Van die eerste dekade van die 20-eeu het koerante en tydskrifte die ontdekkings van Ernest Rutherford, Marie Curie en ander kernpioniers gerapporteer. Die vooruitsig van transmuterende materie - om een ​​element in die ander te verander - was 'n droom van middeleeuse alchemiste, en joernaliste en hul lesers was vinnig tot opwinding vir die nuwe wetenskap.
Dit was gereeld as iets nuuts in die heelal, en 'n simbool van die mens se ontluikende vermoë om die natuur te beheer. Daarbenewens het die blote potensiaal om die energie wat deur die splitsing of versmelting van atome gestoor word, vinnig aanleiding gegee tot fantasieë van tegnologiese utopie, waarin innovasies soos Radium-infused mediese behandelings en met uraan aangedrewe skepe sou die wêreld verander word.
'N Geslag later, het die sukses van die Manhattan-projek sulke spekulasie moontlik gemaak. Na-oorlogse media het die vooruitsig gestel van allerhande atoomwerke: elektriese motors, goedkoop krag, weerbeheer en kankerbehandelings. In 1953 het president Eisenhower amptelik sanksie verleen aan ten minste sommige van hierdie drome met sy "Atome vir VredeInisiatief, en sy tweede kwartaal het skaars begin toe 'n kragsentrale in Shippingport, Pennsylvania, kernkrag geproduseer het.
Bykomende plante het vinnig aanlyn gekom; meer as 150 is gelisensieer aan die einde van die 1970s. As kernwapens die Midde-Amerikaanse Amerikaners met gedagte van die dag van verdoemenis gevul het, het kernkrag die teenoorgestelde gegee: die droom van 'n tegnologie-aangevuurde toekoms wat die onoorwonne vloei van die naoorlogse voorspoed kan help uitbrei.
Oseane Tydens 2017 was die warmste op rekord
Eisenhower self het dit so in 1953 gestel, wanneer bekendmaking van atome vir vrede: "Kenners sal gemobiliseer word om atoom energie aan te pas by die behoeftes van landbou, medisyne en ander vreedsame aktiwiteite. 'N Spesiale doel sou wees om oorvloedige elektriese energie in die kragverhitte gebiede van die wêreld te voorsien. "
Drome hang af van hul lewenskragtigheid, nie net op wat eksplisiet gesê word nie, maar ook oor wat onuitgesproke gelaat word. In hierdie geval was die ontbrekende element omgewingsbewustheid. Dit was nie tot die wydverspreide waterstofbom toets van die 1950s dat die ware gesondheids- en omgewings koste van kernenergie begin ontbloot is nie; Dit sal nog 'n dekade of meer wees voordat kommer oor die kragopwekking begin met die ontwikkeling van wapens.
Diablo Canyon bied 'n saak in die punt. Sierra Club amptenare het saam met Pacific Gas and Electric aan kies die werf in 1965, in die proses help om 'n ander en meer hoogs gewaardeerde wildernisgebied te spaar. Hulle was nie besonder bekommerd oor die aard van die voorgestelde kragsentrale nie. Hul kommer was eenvoudig met die intelligente bestuur van natuurlike hulpbronne, en Diablo het vrae oor die behoorlike balans van bewaring en industriële ontwikkeling. Terwyl daar dalk vrees vir 'n ineenstorting of ander soort ongeluk was, was dit nie naastenby so uitgespreek soos wat hulle in die volgende dekade sou word nie.
Die oorspronklike ligging van die Diablo-canyon op Kalifornië se sentrale kus is deur die Sierra-klub onderhandel as 'n minder omgewings sensitiewe plek as 'n voorheen voorgestelde een. Later is gevind dat dit naby seismiese foutlyne is. dirtsailor2003 / flickr, CC BY-ND
Hierdie samewerking tussen nywerheids- en omgewingsbewustes het in die laat 1960's begin uitloop. Aktivisnetwerke in Kalifornië het die aanleg geteiken, en nuwe organisasies het daardie gewaardeerde weerstand oor akkommodasie en onderhandeling gevorm. David Brower, die uitvoerende direkteur van die Sierra Club, het gehelp om 'n goed bekendgemaakte stryd met sy eie direksie te lei; Hy sou uiteindelik bedank om die meer radikale groep Vriende van die Aarde te vind.
Die land se veranderende politieke klimaat het hierin 'n rol gespeel, aangesien Brower en ander aktiviste 'n skeptisisme in die Viëtnamse era het wat die belange van die industrie en die publiek as inherent in die gedrang gehad het. Korporasies kan eenvoudig nie vertrou word om streng by veiligheidsnorme te hou nie, om menslike of omgewingsgesondheid te waardeer ten koste van winsgewendheid.
Daarbenewens is 'n ontwikkelende omgewingsbeweging geposisioneer om kernkrag anders as sy bewaringsgerigte voorgangers te sien. Inderdaad, deur die 1970's, wou omgewingsbewustes nie net die pas van modernisering bestuur nie, maar om sy perseel geheel en al te bevraagteken. Beste verkoop boeke soos "Silent Spring" (1962) en "Die Bevolkingsbom" (1968) het lesers gevra om te bevraagteken of ongebreidelde groei wenslik was, of selfs moontlik. Hoëprofiel rampe soos die 1969 Santa Barbara oliestorting het die aandag gevestig op die broosheid van die natuurlike omgewing, sowel as die ontstellende moontlikheid dat ongelukke onvermydelik eerder as afwykend was.
Kernkrag was reeds besig om te verdwyn weens sy verbintenis met Koue Oorlog-instellings, asook die vreesaanjaende potensiaal van radioaktiewe besmetting - wat die historikus van die wetenskap Spencer Weart geïdentifiseer het as miskien die mees duidelike element van kernvrees. Teen die 1970's het, ten spyte van die energieskokke van die tyd, kernenergie vir omgewingsbewustes geword wat fossielbrandstowwe vandag is: 'n simbool van die Verkeerde keuses van dekades verlede, en 'n clarion oproep vir heroorweging van die hele energie landskap.
Baie hiervan was reeds voor die berugte Three Mile Island ongeluk in 1979. Die Nuclear Regulatory Commission sal uiteindelik tot die gevolgtrekking kom dat die gesondheidseffekte was minimaal - beslis niks soos omgewingsbewustes gevrees het nie, kan gebeur. Maar die sielkundige gevolge was aansienlik weens die onduidelikhede van dadelik na die ongeluk en die verskriklike ooreenkoms tussen werklike gebeure en 'n onlangs vrygelate film, "Die China Sindroom," wat 'n dekking van veiligheidsgevare by 'n kernaanleg uitgebeeld het. 'N Paar jaar later sal hierdie bekommernisse nog verder versterk word deur maklike assosiasie met die anti-kernwapenaktivisme van die vroeë 1980s.
"Die geskiedenis van die mensdom," HG Wells geskryf in 1914, "Is die geskiedenis van die bereiking van eksterne bronne van mag." In die era van omgewingsbewustheid het dit ook die kroniek geword van menslike pogings om die gevolge van hierdie bereiking te bereik. Vroeë anti-kern aktiviste - by Diablo en elders - was redelik bewus hiervan en het geglo dat sy produksiekapasiteit nie die risiko's vir die natuur en menslike gesondheid opgebou het nie.
Meer onlangs het sommige omgewingsbewustes opgewarm tot kernkrag. Stewart Brand, wie se hele aarde katalogus, wat in die eerste plek in 1968 gelanseer is, het hom 'n omgewingsbewegingsikoon gemaak, is een van die meer prominente. 'Ek is so pro-kern nou,' het hy gesê het NPR in 2010 gesê, "Dat ek daarvoor sal wees, selfs al is klimaatsverandering en kweekhuisgasse nie 'n probleem nie."
Brand se entoesiasme maak hom iets van 'n uitloper, selfs onder dié omgewingskundiges wie se posisie het versag. Wat vir hulle verander het, is nie hul beoordeling van die risiko's van kernkrag nie, maar 'n bewustheid dat die omgewingskrisis nog erger is as wat hulle in die vroeë 1970s voorgestel het, veral die bedreiging van klimaatsverandering uit die opbou van kweekhuisgasse in die atmosfeer. .
Wat hierdie meer gematigde voorstanders gemeen het - beide met Brand en hul steeds skeptiese omgewing-broers - is 'n erkenning dat energie-vraagstukke nie net tegnies van aard is nie. Hulle weerspieël hoe mense hul samelewings en hul ekonomieë wil organiseer. Dit is die vrae wat onder andere deur die 1970's onder die anti-kern aktiviste gestel word.
Dit mag dus wees dat toenemende afhanklikheid van kernkrag deel sal wees van die toolkit wat ons nodig het om klimaatsverandering te oorleef. Die keuse sal egter met risiko's kom - nie net van ineenstortings nie, maar ook om die soort moeilike vrae wat Diablo-era-aktiviste probeer het, te vermy. Kan ons ons samelewing dryf sonder om beduidende risiko's vir nywerheidskaalse tegnologie te gebruik? Miskien is dit nie moontlik of wenslik om saam met die afwykings ons aptyt vir energie-eise van ons te leef nie.
David K. Hecht, Medeprofessor in Geskiedenis, Bowdoin College
Atoom ontwaking: 'n nuwe blik op die geskiedenis en toekoms van kernkrag