Perikardiale siekte by honde | Troeteldiere Huishouding
Die hart is 'n spierpomp wat bloed deur die hele liggaam stoot. In 'n normale hond slaan dit ongeveer 150,000 keer per dag. Die perikardium is 'n membraan wat die hart omsluit. Dit het twee lae: 'n dun, binnelaag wat aan die hartspier voldoen, en 'n dikkerste buitenste laag wat 'n veselagtige, taai sak is. Die ruimte tussen die twee lae, die "perikardiale ruimte" genoem, bevat gewoonlik 'n klein hoeveelheid vloeistof. As die vloeistof in die perikardiale spasie ophoop tot so 'n mate dat dit die hart verbied om behoorlik te pomp, kan hartsiektes en selfs mislukking tot gevolg hê.
Die hart het vier kamers, soos in die illustrasie hieronder getoon. Soos baie meganiese pompe, het die hart twee funksionele dele. Die atria, wat die dunwandige kamers is wat "left atrium" en "right atrium" gemerk word, tree op as pomp primers. Bloed wat na die hart terugkeer, word hier gehou en wanneer die atria vol is, kontrakteer hulle bloed in die pompkamers of ventrikels. Wanneer dit vol is, trek hierdie pompkamers kragtig saam en druk bloed na al die bloedvate in die liggaam.
Jy sal sien dat die hart eintlik bestaan ​​uit twee pompe, regs en links gemerk, gegrond op hul anatomiese posisie in die liggaam. So het ons een pomp wat bestaan ​​uit die regter atrium en regter ventrikel en een bestaan ​​uit die linkeratrium en linker ventrikel. Kleppe tussen die atrium en die ventrikel verseker dat bloed altyd in een rigting beweeg, van die atrium na die ventrikel. Die hart bestaan ​​uit twee pompe omdat die lyke van ons troeteldiere, soos ons s'n, twee verskillende stroombane vir bloedvloei het, wat eers deur een en dan die ander beweeg. Een van hierdie stroombane neem bloed deur die longe sodat suurstof aangevul kan word en afval gasse, soos koolstofdioksied, verwyder word. Hierdie suurstofverrykte bloed beweeg dan deur die ander stroombaan, en bereik alle dele van die liggaam om die suurstof wat nodig is vir normale liggaamsfunksie te lewer en die gevolglike afvalprodukte te verwyder.
Solank dit gesond is, het die perikardium geen werklike effek op basiese hartfunksie nie, behalwe om beskerming en smering te bied. Wanneer dit egter siek is, kan dit 'n beduidende invloed hê en ernstige, soms lewensgevaarlike toestande veroorsaak. Die mees algemene toestande wat die perikardium raak, is inflammasie en kanker. Een van hierdie probleme kan lei tot oormatige vloeistofproduksie binne die perikardiale spasie, wat gewoonlik net 'n klein hoeveelheid vloeistof bevat. As die oortollige vloeistofproduksie stadig voorkom, kan die perikardium tot op 'n punt strek. As daar 'n vinnige ophoping is, is daar geen tyd dat die strek plaasvind nie. In beide gevalle sal oormaat vloeistofophoping veroorsaak dat die druk binne-in die perikardiale sak opkom en uiteindelik die hart komprimeer. Dit kan verwoestend wees, want dit sal die terugkeer van bloed in die hart voorkom. As die bloed nie kan inkom nie, kan dit ook nie uitgepomp word nie. Daar is twee hoof gevolge. Die bloed wat nie weer inkom nie, sal vloeistof begin lek, hoofsaaklik in die buik. Die afname in bloed wat uitgepomp word, beteken dat die spiere en organe nie die bloed kry wat hulle benodig nie, en jou troeteldier sal progressief swakker word. Hierdie proses kan baie vinnig of stadig plaasvind, afhangend van die tempo waarteen die vloeistof in die perikardiale spasie opbou en hoe vinnig die druk in die sak styg. Hierdie ophoping van vloeistof binne die sak word "perikardiale effusie" genoem.
Perikardiale siekte kan in enige hond voorkom, maar is meer algemeen in groter rasse, veral die goue retriever, waar dit dikwels met kanker verband hou. Perikardiale siekte word as skaars beskou.
Simptome word veroorsaak deur die twee verskynsels wat hierbo beskryf word: 'n onvoldoende hoeveelheid bloed wat na die hart terugkeer en 'n onvoldoende hoeveelheid word uitgepomp. Die bloed wat nie terug in die hart kan kom nie, begin vloeistof lek, wat op ongewone plekke ophoop. Wanneer perikardiale effusie die oorsaak is, is die mees waarskynlike plek vir hierdie vloeistof om te akkumuleer in die buik. Jy mag dalk sien hoe jou troeteldier se maag plumper word. Dit sal teen 'n baie vinniger tempo plaasvind as wat jy sal sien as jou troeteldier gewig het as gevolg van sy dieet! Bloed wat nie terug in die hart kan kom nie, kan nie uitgepomp word om die spiere en organe te voorsien van die bloed wat hulle benodig nie, dus sal jou poog swak en dodelik word.
Die eerste ding wat jou veearts mag opmerk, is 'n onvermoë om jou troeteldier se hart te hoor. Die vloeistof in die sak blokkeer klankoordrag, en effektief onderdruk die lubb-dupp wat normaalweg gehoor sal word. As perikardiale siekte vermoed word, sal u veearts tipies 'n aantal verskillende toetse aanbeveel:
'N Radiografie, algemeen bekend as 'n x-straal
'N Bloedtoets vir 'n hartbiomarker genaamd NTproBNP
'N Volledige bloedtelling (CBC) en chemiese profiel om die toestand van al die organe te assesseer
'N EKG (elektrokardiograaf) om die elektriese aksie in jou hond se hart op te neem
'N Ekkokardiogram om 'n blik op die hartstruktuur en funksie van jou troeteldier te gebruik, gebruik ultraklank. Dit is veral belangrik met perikardiale siekte, aangesien dit kan help om te bepaal of kanker die oorsaak is.
As u hond met perikardiale siekte gediagnoseer word, sal u veearts die volgende punte oorweeg om die beste behandeling vir u troeteldier te bepaal:
Die beste manier om hierdie siekte te behandel, is om die vloeistof van die perikardiale sak so gou as moontlik te verwyder. 'N Kateter word in die perikardiale sak geplaas en die vloeistof verwyder met 'n spuit. Om jou troeteldier gemaklik te hou, kan kalmeermiddels en lokale narkose tydens hierdie proses gebruik word.
Nadat die vloeistof verwyder is, kan u veearts 'n kort kursus van 'n diuretikum gee om die vloeistof wat in u hond se maag opgehoop het, skoon te maak.
Langtermynbestuur hang af van die onderliggende oorsaak.
As 'n kanker gediagnoseer word, sal terapie daarop gemik wees om die siekte te bestuur.
By sommige troeteldiere kan die oorsaak van die perikardiale effusie nie bepaal word nie, en slegs een episode van die siekte word gesien.
In ander kan chroniese ontsteking voorkom, wat lei tot episodes van perikardiale effusie. As dit gebeur, kan u veearts 'n chirurgiese prosedure aanbeveel om 'n gedeelte van u troeteldier se perikardium te verwyder, om verdere voorkomings te voorkom.
Ongelukkig is daar niks wat gedoen kan word om perikardiale siekte te voorkom nie. Vroeë opsporing en herkenning van perikardiale effusie as oorsaak van die bostaande simptome is die beste manier om jou troeteldier te bestuur, indien hy hierdie skaars, maar potensieel dodelike siekte ontwikkel.