Watter Ier het by Mission Santa Cruz gewerk? - Inligting
Watter Ier het by Mission Santa Cruz gewerk?
Kirill Khlebnikov was 'n Russiese sakeagent wat verskeie besoeke aan Alta California gemaak het. Sy "Reisnotas" uit 1820 beskryf onderhandelinge om graan te koop by die Franciskaanse priester in beheer van Mission Santa Cruz, Ramón Olbes. Khlebnikov het geskryf oor "'n Ierse matroos wat weggegaan het; hy het 'n lang tyd saam met die padre geleef, sy vertroue gewen en sy sake bestuur."
Wie was die Ierse matroos?
Dit het waarskynlik verwys na John Mulligan, na wie verwys word in hierdie bespreking van die bevolking in Branciforte, aangrensend aan die missie van Santa Cruz:
Die totale bevolking van Spaanse of gemengde bloed, bekend as gente de razon in 1820, is geraam op iets meer as 3 000 siele; en van buitelanders nie van Spaanse of Indiese afkoms nie, twaalf; van hierdie Thomas Doak en Daniel Call, wat in 1816 gekom het, en Joseph Chapman in 1818, was Amerikaners; John Gilroy in 1814, en John Rose in 1818, was Skotse; Thomas Lester in 1817, en I. Thomas in 1818, was Engelsmanne; John Mulligan in 1814 of 1815, was 'n Ier; Jose Bolcof in 1815, was 'n Rus; Juan Cristobal in 1816, M. J. Pascual en Fisher of Norris in 1818, was negers.
Bogenoemde aanhaling blyk 'n uittreksel uit te wees Gedenk- en biografiese geskiedenis van die kuslande in Sentraal -Kalifornië.
Mulligan word ook meer breedvoerig bespreek in The California Padres and Their Missions
... kom die Ier genaamd John Milligan of Mulligan wat van die een of ander skip in Kalifornië gestrand het en nie kon wegkom nie ... hy en Padre Luis het 'n vriendskap aangegaan met die Padre om sy ennui weg te jaag, veronderstel ek, en ook omdat hy 'n filologiese wending gehad het en het al 'n paar Indiese tale aangeneem wat die idee van Mulligan bedink het om hom Engels te leer ...
Net om 'n bietjie ekstra inligting by die antwoord van justCal te voeg, hieronder is skakels na twee dokumentbeelde in die Vallejo -volumes. Die eerste is 'n verklaring van Mulligan/Milligan se rekening met William Hartnell in 1829. Die tweede is 'n brief in 1851 van 'n prokureur in Belfast aan John Milliken se eksekuteur William Hartnell. Mulligan/Milligan/Milliken is blykbaar naamvariante.
08:30 in die Sendingkapel
Waakmassa 17:00. in die Parochiekerk
Sondag (alle eredienste in die gemeente)
12:30 nm. (Spaans)
Troues word gehou by beide die Holy Cross Parish Church (hou 472 mense) en die Mission Chapel (met 65 mense) op Saterdae om 12:00. en 14:00. Vir volledige besonderhede, sien http://www.holycrosssantacruz.com/Weddings.pdf
Die sendingkapel is 'n outentieke, kleiner replika van 'n derde skaal van die kerk uit 1795. Daar hang 'n 1797 olieverfskildery van die Virgen de Guadalupe aan die symuur van die kerk.
Die binnekant van die kapel is baie uitnodigend en 'n gewilde plek vir doop.
/> Daar is 'n klein tuin agter die missie. Die oorspronklike, met die hand gemaakte doopvont, wat eens in die heiligdom geleë was, is hier.
'N Gedeelte van die enigste oorspronklike 1822 neophyt -behuising in Santa Cruz is herstel en dit is die sentrale trekpleister in die Santa Cruz Mission State Historical Park. Die Historic State Park is ongeveer twee blokke van die sending af, in School Street, net langs Mission Plaza.
Vir inligting 831-429-1840
Die Holy Cross Parish Church is 'n indrukwekkende, versierde kerk in Gotiese styl, gebou in 1887. As u agter die kerk loop, sal u 'n merker sien wat aandui dat dit die plek was waar die oorspronklike missie geleë was.
Besoek die Indiese Adobe -behuising.
Dit verg geduld en vaardigheid om die kapel te fotografeer terwyl hoogspanningsdrade voorlangs loop. Een opsie is die foto van die kapel aan die kant. 'N Ander interessante uitkykpunt is die uitsig deur die gotiese boë voor die Parish Church.
Die stad Santa Cruz is in die sending -era gestig as die Villa de Branciforte. Die Santa Cruz Museum of Art & amp History het 'n permanente geskiedenislokaal.
Santa Cruz het 'n pragtige kuslyn SCruzV08. Neem die West Cliff Drive as u tyd het.
Watter Ier het by Mission Santa Cruz gewerk? - Geskiedenis
Die verhaal van die Melanesiese sending
Geen plek nie: The Melanesian Mission, 1926.
Getranskribeer deur die regs dominee dr Terry Brown
Afgetrede biskop van Malaita, 2009
ALMAGTIGE GOD, vir Wie die Eilande, wag. Stuur u seën op die Melanesiese sending: die biskop: die assistent -biskop: die sendinggesterf: die inheemse geestelikes en onderwysers: die verpleegsters en alle werkers: die amptenare en bemanning van die "Suiderkruis", en almal wat is of was in die skole geleer. Troos hulle, Here, in elke verdriet: beskerm hulle in elke gevaar: versterk hulle in elke versoeking: gee hulle so 'n vaste vertroue en vertroue in U dat hulle U sonder vrees kan dien. O Heer van die Oes, stuur arbeiders na u Oes. Lei deur u Heilige Gees diegene wat geskik is vir die werk, sodat hulle hulself gewillig kan aanbied om U te dien en deur U in staat gestel word om u heerlikheid te openbaar: deur Jesus Christus, onse Here, Amen.
"Diegene wat SUNSHINE in die lewe van ANDER bring, kan dit nie van hulself afhou nie"-J. M. Barrie.
[1 Die verhaal van die Melanesiese sending
Inheemse metode om reënwater uit bome op te vang
DIE KUNSTE-EILANDE (wat die onderwerp van die illustrasie op ons voorblad vorm) is 'n besondere interessante kenmerk van Mala of Malaita-een van die grootste van die Salomonseilande. Die koraalrif aan die noordoostelike kus van Mala vorm 'n groot strandmeer, wat hier en daar besaai is met baie klein eilande-kunsmatige toevlugseilande.
Tussen die mense en die wat in die bos woon, was daar selde vrede, en omdat die vorige lewe nooit veilig was nie, het hulle in 'n toestand van ewige angs vir aanvalle geleef deur diegene wat in die bos of in die binneland woon. Die natuurlike voordele was almal aan die kant van die bosmense, wat feitlik onbeperkte dekking gehad het en na veiligheid kon terugkeer en van daar af hulself kon verdedig.
Die mense aan die oewer het 'n sterk vriend en bondgenoot in die see gehad en het hierdie klein eilandjies vir hulleself gemaak deur rotse en klippe uit die land en blokke koraal uit die riwwe te haal, en dit het hulle in groot hoeveelhede in die vlak water gegooi totdat hulle bokant die oppervlak gestyg het. Gapings is gevul met vullis, ens., En 'n growwe sement van gebreekte skulpe, koraal en sand. So vind hulle vergelykende veiligheid van hul vyande in die bosveld.
Hierdie klein eilande wissel in grootte van ongeveer driekwart van 'n akker tot 'n klein een wat nie groter is as 'n agtste van 'n hektaar nie. Ongeveer driehonderd mense het op die groter mense gewoon, saam met talle varke, hoenders, ens., Terwyl die kleinste slegs twee of drie huise bevat het.
Grasieuse palms en bome van baie soorte groei oral waar hulle selfs 'n klein ruimte kan vind, en die algemene effek is wonderlik mooi en treffend.
 'N Boodskap van die
Biskop van Melanesië
DIE Melanesiese sending probeer meer as driekwart eeu om die plig van die Nieu-Seelandse kerk op te volg om 'n Christelike beskawing op te bou onder die eilandbewoners van die Suidwes-Stille Oseaan.
Daar is 'n opwinding in die einste woorde! En dit is in werklikheid die wonderlike werk wat ons al soveel jare ons bes doen om voort te gaan.
Want by die bou van die Ryk van Christus sweis ons van die Britse ras, bewustelik of onbewustelik, die verspreide rasse in een-een verenigde krag-gebind aan die Britse Ryk deur die enigste onbreekbare, drievoudige koord, van Liefde , dankbaarheid en geloof.
Hierdie boek word uitgegee met die hoop dat dit die romantiek, glorie en groot hoop van die werk in Melanesia kan huisves.
In die hoop stuur ons dit uit en bid dat dit die doel daarvan kan bewerkstellig en 'n eerste stap kan wees om die oproep van God in u ore te laat klink: "Kom oor en help ons."
BISKOP VAN MELANESIA.
S.S. Philip en S. James 'Day.
Die huidige biskop van Melanesië,
DIE RT. HON. EN DIE MEESTE REV. DIE HERE ARCHBISHOP VAN CANTERBURY.
Die Rt. Hon. en die meeste Eerwaarde Die Here Aartsbiskop van York.
Die Eerste Aartsbiskop Julius.
Die Rt. Ds. The Lords Bishops van Londen, Edinburgh en Salisbury, biskop Montgomery en biskop Wallis.
Eerwaarde C. A. Alington, skoolhoof van Eton College.
Eerwaarde Canon Bickersteth, D.D., Canterbury.
Mev. J. R. Selwyn, Bournemouth.
Voorsitter-Die Rt. Eerwaarde Die Here Biskop van Rochester.
Die Rt. Eerwaarde Die Here Biskop van Derby.
Ds Canon Penny, Lichfield.
Ds. E. Lyttelton.
Ds Canon Browning (kommissaris vir die biskop van Melanesië).
Eerwaarde R. M. Faithfull Davies, Reigate.
Die Rt. Eerwaarde Die Here Biskop van Southwark.
Eerwaarde A. C. E. Jarvis, D.D., C.M.G., M.C., kapelaan-generaal by die magte.
Ds R. Clayton, S. Dunstan's Vicarage, Liverpool.
Kaptein Wm. Sinker, Hoe Place, Woking.
Admiraal sir Wilmot H. Fawkes, G.C.B., K.C.V.O., Tunbridge Wells.
Eerwaarde F. B. Gunnery, Wath-on-Dearne.
Eerwaarde F. N. Harvey, Fawley, Hants.
Eerwaarde C. C. Harper, Ford, Berwick.
Eerwaarde W. C. O'Ferrall, Infield, Uckfield.
Eerwaarde R. H. L. James, Watford, Herts.
Eerwaarde A. I. Hopkins.
Ex-Officio Lede van bogenoemde Uitvoerende Komitee:
Hon. Tesourier-Eerwaarde C. Hamerton Gould. Adres: The Treasurer, Melanesian Mission, Church House, Westminster, S.W. 1.
Organiserende Sekretaris--Oop. A. E. Corner, Eversley, Milner Road, Bournemouth (kommissaris vir die biskop van Melanesië).
Deputasie Sekretaris--Oop. E. Mort, Broomsfields, Frensham, Surrey.
Hon. Sek. vir geleerdes en eilandstasies--Mevrou F. E. Coombe, Villa Marina, Worthing.
Sekretaris van Oxford Universiteit--Oop. F. W. Green, Merton College, Oxford.
Sekretaris van die Universiteit van Cambridge--Oop. H. E. Wynn, Pembroke College.
Sekretaris van die Eton Vereniging--Mev. Chute, The College, Eton.
Hon. Sekretaris vir Vrouewerk:
Mev. J. R. Selwyn, Marrington, Branksome Park, Bournemouth.
Melanesian Mission Trust (Engeland) Beperk.
Admiraal sir Wilmot H. Fawkes, G.C.B., K.C.V.O.
Eerwaarde C. Hamerton Gould (eerwaarde tesourier).
Eerwaarde F. L. Uppleby, Fredericaweg 11, Bournemouth.
B. Lanham, Melanesian Mission, Church House, Westminster, Londen, S.W. 1 (Telefoon-Victoria 3975).
Inskrywings, skenkings. ens.
Vir alle fondse aan die Tesourier (adres hierbo). Die tjeks moet aan "The Treasurer, Melanesian Mission" betaalbaar gemaak word Westminster Bank, Ltd., Southampton.
Kommissaris vir Nieu -Seeland:
Die Melanesiese sendingfinansieraad
Voorsitter: THE VEN. ARCHDEACON H. W. WILLIAMS.
DIE VEN. ARCHDEACON H. A. HAWKINS.
Mnre J. C. DOVE, W. COATH, GEO. KISSLING, J. A. GENTLES
Algemene sekretaresse: Majoor H. S. N. Robinson.
Kantore: 418, KANSKERYKAMERS, AUCKLAND.
Kabel adres: "Melanesia," Auckland.
Alle korrespondensie moet gerig word aan DIE SEKRETARIS, Melanesian Mission, Auckland.
LET WEL.-Die M.M.F. Die Raad werk as die Sentrale Komitee van Bestuur van die Sendingaangeleenthede buite die grense van die Bisdom Melanesia. Die lede bestaan ​​uit verteenwoordigers wat deur die biskop van Melanesië aangestel is, deur die Algemene Sinode van die Provinsie (wat daarop dui dat hulle erkenning gee aan die plegtige beloftes wat vroeër verleen is aan die ondersteuning van Melanesië deur die Kerk van die Provinsie NZ), en deur die NZ Anglikaanse sendingraad (die liggaam waardeur die Kerk van die provinsie koördineer).
Die Melanesian Mission Trust Board
Voorsitter: DIE MEESTE REV. DIE ARCHBISHOP.
MNR. A. B. ROBERTON
MNR. W. S. VISSER
MNR. H. GILFILLAN
MNR. L. T. SYMES
MNR. C. HOE
MNR. P. UPTON
LET WEL.-Die M.M.T. Die Raad is 'n liggaam wat deur die Auckland Diocesan Sinode aangestel is onder die statuut van die Algemene Sinode van die Provinsie N.Z. vir die bestuur en ontwikkeling van alle gronde en ander eiendomme wat die Melanesian Mission in Nieu -Seeland en Melanesia besit. Hierdie raad het geensins betrekking op die werklike bestuur van die sake van die sending nie.
Ongeveer op skaal geteken. Melanesiese sendingeilande in swart vertoon.
Ter inleiding kan ons nie beter doen as om ernstig oorweging te gee aan ons lesers die volgende ontroerende uittreksels uit 'n toespraak deur die ARCHBISHOP OF CANTERBURY, gelewer in die kerkhuis op 15 Junie 1921:-
"Die eerste groot kenmerk van die hele werk van die Melanesiese sending is dat dit ons terugslaan op die eerste beginsels en ons terugbring na die tyd van St. Paul en St. Barnabas onder die mense in die berge van Klein -Asië of ander Die eienskappe word steeds verkry, en dit bring ons terug, sodra ons na hierdie besonderhede kyk, na die gedagtes oor die beginsels wat ons almal moet lei en wat in gedagte was by diegene van wie die Bybel en die vroegste Kerkgeskiedenis vertel.
'' 'N Ander groot kenmerk wat, volgens my, uitstaande is in die Melanesiese sending, is dat dit 'n wonderlike objekles is van die bestaan ​​in ons eie tyd en onder ons eie tydgenote van groot manne wat vir Christus staan, mans aan wie 'n groot vertroue is gegee is en wat hulself as onwaardig bewys het om dit af te handel.Die selfaanbod, toewyding en kapasiteit van die eerste leiers wat hierdie saak onder hande geneem het, is iets wat ons almal moedig. vir Christus wat lewendig is in die wêreld in ons eie tydgenote. Die werk van biskoppe Selwyn en Patteson bring ons terug in gedagte op die soort werk wat uitgevoer is deur St. Columba, of van Ansgar, of van St. Francis Xavier, en allerhande mense wie se name bekend is as groot sendelinge van die wêreld. Niemand wat die saak volledig wil bekyk, sal u manne in 'n minderwaardige posisie plaas as die groot sendelinge van vroeër dae nie. Biskop Selwyn kombineer die kenmerke van meer as een o vir die groot pioniers in Noord -Europa van dertien eeue gelede. Sint Augustinus, byvoorbeeld. Sy besoek aan Engeland lui nuuskierig soos-as jy Bede in ag neem van sy besoek aan Kent-die briewe van biskop Selwyn oor sy landing in Nieu-Seeland en die begin van wat hy daar gedoen het, of die verslag van wat hy eers gedink en gesê toe hy in kontak was met die Melanesiese eilande. U sal sien hoe vreemd die eienskappe van die twee verre gebiede en die kenmerke van die twee mans is. Biskop Selwyn kombineer ander eienskappe wat aan groot pioniers en sendelinge behoort het in ons vroegste dae wat Sint Augustinus miskien nie besit het nie. Ek het hom altyd in my eie gedagtes, met betrekking tot sy werk in Nieu -Seeland, vergelyk met die groot aartsbiskop Theodore in die manier waarop hy as staatsman beplan het en nuwe idees toegelaat het oor hoe in die komende jare veranderende omstandighede sou ontstaan, en ek het gesien dat voorbereidings moet gemaak word vir 'n volledige verandering in omgewing en omstandighede. Hy het homself daarop ingestel om dit te doen soos aartsbiskop Theodore in die vroeë dae van sy pionierdiens in ons eie land gedoen het.
Graciosabaai, van Manu, Santa Cruz.
'In 1871 het die tragedie van biskop Patteson sy lewe afgelê, en ons weet wat daaruit voortgekom het. , het die gewete van Christene so ontroer oor wat sendingwerk beteken, [8/10] die moord op biskop Patteson.Dit het mense laat dink waarvoor dit alles was, of dit die moeite werd was, wat die opofferings was gemaak het, wat tot hulle gelei het en toe sy eie boodskappe en gedagtes daaroor gekom het, in woorde vertaal oor hoe dit nie met straf sou wees nie, maar deur dit vir Christus 'n werklike wraak te maak (as u dit so mag noem) ) sou vir sy dood gemaak word-wraak van die beste en edelste soort, wat die goeie inbring op die plek waar die kwaad ontstaan ​​het. Dit het mense laat dink, dit het hulle gedwing om terug te keer na die fundamentele bl beginsels en het 'n nuwe idee begin van die grootsheid van die werk en die moontlikhede daaraan verbonde, en 'n nuwe besluit tot stand gebring dat hierdie moontlikhede 'n realiteit van vervulling moet word. Dit is vandag by ons, vyftig jaar daarna. Die nuwe probleme wat biskop Selwyn se vooruitskouing voorspel het, is nou by ons, sowel as die werk wat die twee groot manne in die hand geneem het, en ons het sedertdien 'n uitstekende diens gehad van 'n ander Selwyn en van biskop Cecil Wilson, wie se name as die name sal dien van Selwyn en Patteson self. Nou het 'n man wie se naam nie 'n nuwe naam vir die biskop is nie, die werk aangeneem wat Biskop Wood weens swak gesondheid genoodsaak was om op te tree, en ons wil hom bemoedig met die gedagte dat ons die groot tradisies wat hy ken en omgee vir hom erf, en dat ons glo dat hy die werk sal voortsit, en dat ons sal sorg dat die saak nie ontbreek weens 'n gebrek aan geld op 'n tydstip waarop dit vir ons almal diskrediteerbaar is nie. Die toewyding wat hierdie groot manne getoon het, is die moeite werd om in 'n tyd soos hierdie stil te staan. Dit bring ons terug op die eerste beginsels en juig ons met die gedagte aan die grootheid van ons eie tyd en die geleenthede van die leiers, die grootmanne van vandag, om vir Christus te oorwin en om lig te bring waar donkerte voorheen was. Ons besluit om dit werk nie te laat kwyn nie, maar om op alle moontlike maniere die hande te versterk van diegene wat op groter skaal as ooit tevore die eilande van die see tot die trou van Jesus Christus, die Seun van God."
Vureasbaai, Vanua Lava.
 Waar en wat is Melanesia?
MELANESIA, "die eilande van die swart mense", is 'n naam wat gegee word aan 'n opeenvolging van groepe eilande wat begin met die New Hebrides in die suide en strek tot by die omgewing van Nieu -Guinee, van ongeveer 14 grade tot 7 grade S. breedtegraad, volgens die tendens van die noordoostelike kus van die Australiese kontinent op 'n afstand van ongeveer duisend myl daarvandaan.Die missionêre bisdom Melanesië in sy huidige ontwikkeling bestaan ​​uit drie eilande van die New Hebrides, die Banks, Torres, Santa Cruz en Reef Island Groups, en die Salomonseilande tot in die noordweste as Choiseul, maar 'n verdere ontwikkeling moet insluit Bougainsville en New Britain word oorweeg. Die moontlikheid van sodanige bevordering na onbewoonde gebiede hang byna geheel en al af van die ondersteuning wat die Huiskerke van Engeland, Australië en Nieu -Seeland verseker.
Hoe lyk Melanesiërs?
Die Melanesiese eilande is meestal vulkanies, omring deur koraalriwwe, behalwe die rif -eilande, wat suiwer en koraal riwwe is, waarop plantegroei en grond opgehoop het. Hulle wissel in grootte van honderd en twintig myl in lengte tot die kleinste afmetings. Groentes kokosneut groei naby die strand, die binneland is gewoonlik 'n warboel van weelderige tropiese plantegroei. Tussen die oewer en die hoër grond is daar dikwels donker moerasse begroei met mangroves, waarin die giftige malariamuskiet ontstaan. Daar is skaars inheemse wilde diere, maar papegaaie-groen, blou, rooi en geel-is volop, en op die Salomonseilande is groot troppe wit kaketoes luidrugtig. In die Salomonseilande word ook die moerasse en bekke van strome deur krokodille besmet.
Die Melanesiërs is nie swart nie, maar brons, waarvan die gelaatskleur baie verskil, baie van 'n baie ligte tint. Hulle kenmerke wissel ook baie, en daar is geen twyfel dat dit 'n baie gemengde ras is nie. Hulle het 'n baie sterk geloof in 'n onsigbare wêreld. Die bestaan ​​van legioene geeste in aarde, lug en water is vir hulle baie werklik. Sommige van hierdie geeste is dié van afgestorwenes, ander was nog altyd geeste. Die belangrikste gevoel vir die geestelike wêreld is vrees. Elke siekte of ongeluk word toegeskryf aan magie, en 'n man wat vermoedelik mag by die geeste het, kan rykdom en invloed verkry. Daar is 'n woord, mana, gevind in byna elke Melanesiese taal, wat 'geestelike krag' beteken. Dit is veronderstel om nie net by sekere mans te woon nie, maar in verskillende lewelose voorwerpe, soos klippe van ongewone grootte of vorm, en dit word beskou as die waardevolste besittings.
Wraak is 'n baie sterk passie onder die heidense inboorlinge, en dit neem die plek in van 'n morele plig. Elke onreg wat aan 'n familielid, dorp of stam gedoen word, moet wraak neem. Dit was dus, nie baie jare gelede nie, 'n algemene saak om naburige [11/12] dorpe te vind wat voortdurend oorlog voer met seldsame tussenposes van wapenstilstand, om aan die eis van "'n lewe vir 'n lewe" te voldoen volgens die oorspronklike idee van geregtigheid . Sulke dorpe verstaan ​​soms nie eers mekaar se taal nie, omdat hulle nooit 'n vriendelike omgang gehad het nie. Die meeste van die vergrype wat op wit mans gepleeg is (insluitend die moord op biskop Patteson en sy metgeselle) was wraak op vorige wandade van wit mans, hoewel die slag selde op die oorspronklike oortreder geval het.
Nog 'n baie liefdelose kenmerk van die heidense lewe is kindermoord. Die praktyk kom nie oral oral voor nie, maar in baie dele word 'n groot deel van die kinders vinnig na geboorte weggedoen, hoofsaaklik uit bygelowige motiewe wat moeders inwerk, wat te midde van die moeilike lewensomstandighede maar te gewillig is om die ekstra moeite om 'n kind te versorg, gespaar te bly. Een van die mees opvallende kenmerke van 'n Christelike dorpie is die oorvloed kinders.
Kannibalisme bestaan ​​nouliks in enige deel van Melanesië onder die heidene wat algemeen praat; dit is beoefen in die suide en in die noorde, die New Hebrides en die Salomonseilande, en is nog nooit in die middelstreke, die Banks, Torres, beoefen nie en Santa Cruz -groepe. Dit is onmoontlik om te sê waarom sommige Melanesiese rasse kannibaal is en ander nie. Die eiland Mala, wat berug is vir kannibalisme, lewer onder die invloed van die Evangelie van die vasberade Christene op.
Die staking van vete en bloedvergieting wat plaasgevind het waar 'n Christelike skool ook al geplant is, beïndruk selfs die heidene, wat dikwels van die Christendom praat as "The Law of Peace".
Hoe die Melanesiese sending begin het.
Die begin van die Melanesiese sending dateer uit 1849, toe George Augustus Selwyn, eerste biskop van Nieu -Seeland, die eilande besoek het in sy klein skoenertjie die Ontdoen, van 22 ton, en het vyf inheemse seuns aan hom toevertrou, wat hy teruggebring het om in sy skool in Auckland op te lei. Biskop Selwyn het begin met die beginsel om die inboorlinge te maak, nadat hulle deur hom opgelei is in Christelike waarhede en gedoop en bevestig is, sendelinge na hul eie mense, met die hulp en toesig van Engelse sendelinge. 'Die wit kurke sou die swart net laat dryf,' lui die biskop se uitspraak. Hierdie beginsel is sedertdien gevolg, met die gevolg dat die Christendom 'n inheemse groei was, wat homself verenig het met die lewe van die mense. Dit was nog nooit die doel van die Melanesiese sending om inboorlinge die Europese beskawing in kleredrag en lewensvorm te laat kopieer nie, wat hulle nie geskik is nie, maar om hulle met die Christendom die krag van ware vooruitgang te gee, terwyl hulle alles in die inheemse lewe kon behou wat nie in stryd is met hul Christelike beroep nie.
Biskop Selwyn het na 'n besoek aan Engeland in 1855 John Coleridge Patteson, 'n jong predikant, seun van sir John Patteson, 'n regter en 'n ou vriend van die biskop, saamgebring. Terselfdertyd die eerste Suiderkruis, 'n skoener van 70 ton, is gebou en na Nieu -Seeland gestuur. John Coleridge Patteson is in 1861 as die eerste biskop van Melanesia ingewy. In 1867 het hy die hoofkwartier van die sending van Nieu -Seeland oorgeplaas na die eiland Norfolk, wat byna seshonderd myl na die Melanesiese eilande was, en wat die voordele van 'n klimaat wat warm genoeg is vir die kinders van die trope gekombineer het, en gesond genoeg is vir die families van Engelse Sendelinge. Hier het die opleidingskool van inheemse geestelikes en onderwysers floreer totdat daar in 1920 'n verdere stap vorentoe geneem is en die sentrum van die sending en die biskop se huis suksesvol na die Salomonseilande oorgeplant is, in die hart van die bisdom.
Kerk in Lavusi Raga: inheemse werk deur Simeon Lanlanmele, diaken.
 Biskop Patteson is, soos bekend, doodgemaak deur 'n slag van 'n klub op die eilandjie Nukapu, Santa Cruz Group, op 20 September 1871. Dit was 'n wraakdaad, gerespekteerde geregtigheid deur die inboorlinge, vir die ontvoering van vyf inheemse seuns deur arbeidshandelaars, wat in daardie dae feitlik slawehandelaars was. Terselfdertyd is 'n wit sendeling, ds Joseph Atkin, en 'n inheemse seuntjie, Stephen Taroaniara, dodelik gewond met pyle en sterf daarna aan tetanus.
Biskop John Selwyn.
In die oortreding van die moord op biskop Patteson stap John Richardson Selwyn, die heldhaftige seun van 'n edele vader, wat na bevel van biskop Selwyn, destyds biskop van Lichfield, gaan en na 'n paar jaar diens die tweede biskop van Melanesia is. in 1877. Die ruimte laat ons hier nie toe om te vertel van die arbeid van sy vyftien jaar biskop nie, waartydens die sending ooit gevorder het totdat biskop John Selwyn, uitgewerk deur die gevolge van klimaat, moeite en ontberinge, na 'n vreeslike siekte, gedwing om sy pos te bedank en die laaste vyf jaar van sy lewe 'n kreupel in Engeland deur te bring.
Biskop Cecil Wilson
Biskop John Selwyn het in 1894, en na sewentien jaar se biskop, gekenmerk deur 'n baie groot uitbreiding van die invloed van die Sending, en 'n groot opmars in die rigting van die vaste stigting van 'n Melanesiese Kerk, bedank in 1911, en is in 1912 opgevolg deur
Biskop Cecil John Wood
Wie se biskop tot 1919 duur, is gekenmerk deur die oprigting van 'n opleidingskollege vir inheemse geestelikes op die Salomonseilande en die besluit om die hoofkwartier van Norfolk -eiland na die Solomons te verwyder, waar onder sy opvolger 'n sterk sentrum gestig is by Siota, op die eiland Florida.
Die sending op die huidige dag.
Die werk wat Cecil John Wood agtergelaat het, is voortgesit deur sy opvolger, die huidige biskop, John Manwaring Steward, wat in 1919 ingewy is. , en 27 inheemse geestelikes. Begin by die klein OntdoenElke opeenvolgende skip wat deur die missie besit word, was groter as die vorige, om in die huidige behoeftes te voorsien Suiderkruis, die vyfde van haar naam, 'n volstoomboot van 400 ton. Die groei van die werk het terselfdertyd die behoefte aan werkers en die koste van werk aansienlik verhoog.
In die vroeë dae van die Melanesiese sending, tydens die biskoppe van biskoppe Patteson en J. R. Selwyn, kan die administrasie van die interne aangeleenthede van Melanesië die beste beskryf word as 'vaderlik'. Die personeel was klein en het jaarliks ​​op Norfolk -eiland vergader tydens die orkaanseisoen van die eiland, maar namate die lede van die sendingpersoneel toegeneem het en mans en vroue meer en meer op die eilande begin woon het, het hierdie "personeelvergaderings" op Norfolk -eiland begin word geleidelik beperk tot diegene van die personeel wat op Norfolk Island gestasioneer was, met die toevoeging van een of twee van die eilandpersoneel wat op die eiland Norfolk herstel het gedurende die tyd dat die biskop daar gewoon het.
Toe ontstaan ​​daar onder die personeellede wat op die eilande woon, 'n gevoel dat hulle al hoe minder verteenwoordig word in die rade van die sending, en die biskop word meer en meer onbewustelik en onwillig besig om te groei tot 'n absoluut outokratiese posisie. Gedwing om [14/15] belangrike besluite te neem sonder onnodige vertraging, nie in staat om gesamentlik sy personeel te raadpleeg nie, het elke vraag, klein of klein, 'n saak van die biskop geword om alleen te besluit.-Hierdie posisie was nie net heeltemal vreemd nie na die vroeë ideale van biskoppe Patteson en Selwyn, maar het ook so 'n las van gedetailleerde sake op die skouers van die biskop gebring dat niemand dit kon verdra nie.
Biskop Wilson het hierdie feit erken, en in die eerste plek daarin geslaag om hom van die administrasie van die buitelandse sake van die sending te onthef deur komitees in Auckland en Sydney aan te stel. Uiteindelik, in 1911, roep hy die eerste amptelike konferensie van sendelinge by Bunana. Almal wat die geleentheid kon bywoon, het 'n aangename en winsgewende tyd daar deurgebring, maar die personeel was nie gewoond aan so 'n konferensie nie, met die gevolg dat te veel probeer is en 'n baie groot aantal besluite geneem is, wat helaas -soos die tyd aangestap het-"meer geëer in die oortreding as in die nakoming."
Een kenmerk vereis spesiale vermelding, en dit is: van die heel eerste af is die mening van die inheemse geestelikes gevra. Om baie redes was dit onmoontlik om dit op te neem by diegene wat opgeroep is Bunana, maar so gou as moontlik na afloop van die konferensie is 'n vergadering van inheemse geestelikes en katkisante gehou onder die voorsitterskap van aartsdiaken Uthwatt, om sake te bespreek wat voor die konferensie gebring is, en ander dinge veral oor die inboorlinge.
Biskop Wood het in sy voorganger se voetspore gevolg en baie gou na sy aankoms die Tweede Konferensie, wat in Maravovo gehou is, belê. Met verloop van tyd het 'n begeerte na 'n meer formele assosiasie in die werk van die Bisdom ontstaan ​​by die personeel van die staf, en tydens die Derde Konferensie, ook in Maravovo, is besluit om 'n Sinode te stig. Die bedanking van biskop Wood het meer verhinder as die neem van 'n resolusie wat hierdie begeerte uitspreek. Die huidige biskop moes die eer hê om in November 1921 in Siota die Heilige Sinode van die Sendingbisdom Melanesië saam te stel.
Vir diegene wat slegs die geskiedenis van die missie die afgelope paar jaar ken, kan dit 'n innovasie lyk. Ons het so gewoond geraak aan die idee van 'n outokratiese biskopskap, 'n monargie sonder hulp, dat die toelating van die priesters van die bisdom tot die formele rade van die bisdom vir sommige 'n abdikasie was, wat toegee aan die 'moderne demokratiese idees'. maar die paar personeellede wat vasgeklou het aan antieke Tory -denkwyses, was verheug oor die gevoel dat hierdie stap nie net nader aan die idees van Patteson en 'biskop John' was nie, maar ook die bisdom in ooreenstemming bring met die Kerk van die vervolging toe die heilige Ignatius geskryf het: "Doen niks sonder die biskoppe en die presbyters nie."
Die Suiderkruis by Santa Cruz.
 Die Eilande.
Ons sal die posisie van die sending in die opeenvolgende groepe eilande kortliks hersien.
Van die suide af het daar onlangs 'n groot vooruitgang in die Christendom plaasgevind op die meeste dele van die drie eilande van die New Hebrides waar die sending werk-Raga, Maewo en Opa. Heidendom het nog steeds die meeste in die laaste, en hier, op 16 Oktober 1906, is ds C. C. Godden vermoor deur 'n heiden wat 'n arbeider in Queensland was. Hierdie hartseer gebeurtenis dui op geen teenkanting van die mense teen die Christendom nie. Die man het besef dat hy 'n grief het om wraak te neem op wit mans as 'n liggaam, en dat hy miskien kranksinnig was. Die heidene was amper so jammer vir die verontwaardiging as die Christene. Die sterkte van die heidense verontwaardiging oor die moord word bewys deur hul versoek dat die moordenaar aan hulle oorgegee kan word om lewendig verbrand te word! Die dames se werk wat onlangs op Raga begin is, is die beste.
In die Banks Group in die algemeen het die Christendom-uiterlik, altans-oorheersend geword, alhoewel daar nie gesê kan word dat heidendom heeltemal uitsterf nie. Hierdie eilande, veral Motalava en Meralava, het van die beste inheemse sendelinge voorsien vir pionierdiens in ander groepe. Die gevaar is nou nie 'n oop vyand nie, maar die wegval van die eerste liefde, wat byna onvermydelik is as die werklike euwels van heidendom vergeet is.
Die klein Torres -groep ly steeds onder die afwesigheid van 'n blanke sendeling weens die gebrek aan mense. Daar moet gevrees word dat daar aansienlik terugval, en dat dit 'n geruime tyd nodig sal wees om verlore grond te herstel.
In die Santa Cruz -groep het die missie eienaardige probleme gehad om mee te worstel, en ons wag nog om te sien hoe die bloed van die martelare 'n groot oes oplewer op die grond wat daardeur natgemaak word. Daar is egter nou meer hoopvolle tekens as ooit tevore, en die feit dat 'n sendeling nou veilig kan reis tussen hierdie onstuimige eilande, is op sigself 'n groot vooruitgang.
Die hawe van Vanikolo.
Die onlangse opening van Vanikolo, waar 'n groot houtverwerkingsbedryf nou gevestig is, het hierdie deel van Melanesia baie toegankliker gemaak. Daar is ongeveer een in vyf weke 'n gewone stoomboot uit Sydney via die New Hebrides, en 'n kleiner boot van Tulagi verbind die groep met die Salomonseilande.
As ons na die Salomonseilande kom, kan daar gesê word dat die kleiner eilande oor die algemeen nou gekersten is, maar dat die groter eilande baie groter probleme bied. Een oorsaak hiervan is dat die kusbevolkings en die van die binneland tot onlangs nog in 'n toestand van chroniese vyandigheid was. Ulawa en 'n groot deel van die suidelike deel van Mala is deur die edele arbeid van mans soos Clement Marau en Joseph Wate verkondig. Groot vordering is gemaak in die noordelike deel van Mala, 'n eiland met 'n sinistere reputasie vir kannibalisme en bloedvergieting. Maar hier word ons gekonfronteer met 'n nuwe moeilikheid, onbekend in die vroeëre dae van die Sending, en voortspruitend uit ons ongelukkige verdeeldheid. Ander godsdienstige liggame stel voor om die grond in te neem wat ons Kerk so traag was om genoegsame mans te voorsien, en as die inheemse gees deurmekaar is deur die skouspel van 'n verdeelde Christendom, behoort die skuld hiervoor hoofsaaklik aan ons eie gebrek aan evangeliseringsywer.
In San Cristoval is die afgelope paar jaar uitstekende baanbrekerswerk verrig, beide deur Engelse en inheemse arbeiders, en die veranderde gewoontes van die mense getuig van die krag van die Evangelie. Tans is baie min dorpe in San Cristoval nog steeds heidene, en feitlik almal is melanesiese, Romeinse of SS-evangeliese sendingskole.
Lamalana Raga, voor die orkaan, November 1923.
Die kerk in Nerinignam, Banks Islands.
Guadalcanar, tot onlangs nog redelik heidens, word nou geëvangeliseer, en 'n netwerk van skole word daar gevorm deur die arbeid van inheemse onderwysers, baie van hulle vrywilligers van ander eilande. Guadalcanar het die begin van sy Christendom onder Providence te danke aan twee van sy seuns wat as kinders in 'n kopjag-aanval uitgevoer is na die naburige eiland Ysabel, en daarna op Norfolk Island geleer is.
Uit eie begeerte het hulle as evangeliste teruggekeer na hul geboorteland. Daar, te midde van swaarkry en vervolging, saai hulle die saad wat sedertdien gegroei het. 'N Blanke sendeling en 'n toegewyde groep inheemse onderwysers het hul werk opgevolg. Deur baie gevare en gevare het hulle die groei van die geloof bevorder wat die twee eerste pioniers, Hugo Gorovaka en George Basilei, geplant het. Byna 100 kilometer van die westelike kuslyn is nou besaai deur Christelike Skole, en twee moedertaalpriesters is in beheer van die distrik.
Maravovo, op die eiland Guadalcanar, 'n geruime tyd die tuiste van die Training College en die Welchman Memorial Hospital, is nou die hoofkwartier van ons industriële werk, met die Mission Press en 'n plantasie, en 'n klein industriële skool vir naturelle, deel van 'n groot seunskool.
Florida is nou heeltemal Christelik met inheemse geestelikes en [18/19] onderwysers, en die middelpunt van die sendingwerk is in Siota, op die terrein van die seunskool wat voorheen floreer onder aartsdiaken Comins, dr. Welchman en eerwaarde RP Wilson . Hier is die opleidingskollege vir ordonnante en onderwysers gevestig.
Die evangelisering van Ysabel en die opbou van die kerk daar sou 'n verhaal vorm van die grootste belangstelling, veral verbonde aan twee name: Soga, die hoof van Bugotu, en Henry Welchman. Soga was 'n beroemde kryger en hoofjagter in sy vroeëre dae. Hy word tot die Christendom bekeer deur die tydige toediening van 'n dosis medisyne deur biskop John Selwyn, wat hom genees het van 'n siekte wat die towenaars uitgedaag het, wat baie te doen gehad het met sy bekering. Gedoop en bevestig, het hy 'n baie deeglike Christen geword, wat sy volk goed bestuur het en 'n bolwerk van die kerk op sy geboorteland was. Hy sterf in 1899. Henry Welchman was 'n mediese man, wat sy praktyk op Lichfield opgegee het om by die Sending aan te sluit, waar hy eers as leek gewerk het, en daarna as diaken en priester georden is. Hy was die eerste blanke sendeling wat 'n vrou na die eilande geneem het, maar mev Welchman sterf in Siota, Florida, binne 'n paar maande na haar aankoms daar, in 1897. Dr.Welchman het 'n geruime tyd voortgegaan met die Sentrale Skool in Siota, en ook met sendingwerk in Ysabel, wat hy van 'n wilde jag-eiland sien verander het tot 'n land wat hoofsaaklik Christelik was, met 'n goed georganiseerde kerk. Hy vestig sy hoofkwartier in Mara-na-Tambu, of All Saints, en het sy onderwysers daar bymekaargemaak vir onderrig en toegewyde vergaderings. Uiteindelik, uitgeput deur moeite en ontberinge, sterf hy op 12 November 1908 in 'n harnas in 'n bosdorpie waar hy siek geword het, terwyl sy onderwysers om hom was. werke volg hom wel. Geen aanval op kopjag het nou al etlike jare in die noordwestelike Solomons plaasgevind nie, en daar word gehoop dat die eilande wat die vestings van die hoofjagters was, binnekort vir Christus gewen sal word. Nog twee wit priesters, wat die Welchman-tradisies voortgesit het-Andrews en Sprott-het gesterf in Mara-na-Tambu. Die afgelope tyd was daar 'n groot ontwikkeling in die bou van die kerk op inheemse lyne in Bugotu. Mevrou Sprott, met die hulp van 'n verpleegster, hou die stasie by Mara-na-Tambu as 'n sentrum oop. Twee inheemse priesters en drie inheemse diakens doen goeie werk in hul onderskeie sfere.
Die behoefte aan 'n groter aanbod inheemse onderwysers word nou bevredig deur die oprigting van sentrale skole in verskillende groepe, wat hul mees belowende seuns na Siota kan stuur en ander kan oplei vir die onderrig ter plaatse. 'N Sentrale skool vir die Salomonseilande is geopen in Pamua, San Cristoval, en nog een op die eiland Ugi, en nog een by St. Patrick's, Sanlang, in Vanua Lava, Banks Islands en in Maravovo.
Die eerste sendingskip met hierdie naam was 'n skoener van 70 ton wat in Engeland vir biskop Selwyn gebou is en in 1855 'n deel van die koste uitgestuur word deur die wins van juffrou Yonge se boek "The Daisy Chain", wat sedertdien gewy aan die Melanesiese sending. Die outeursreg op hierdie werk verval in 1910, sodat daar geen verdere ondersteuning daaruit sal kom nie. Vyf opeenvolgende skepe met dieselfde naam, elk groter as haar voorganger, het die eilande met mekaar en met Norfolk -eiland en Nieu -Seeland verbind. Die huidige skip, van 400 ton, met 'n stoom van agt knope, is deur heren Armstrong in Newcastle-on-Tyne gebou en in 1903 gelanseer. Sy kos £ 21 000. Sy is bewonderenswaardig aangepas vir haar werk, maar 'n groter omvang en stoomkrag het ook 'n toename in die werk meegebring. Die skip maak elke jaar twee reise om die eilande. Hierdie reise is nodig om die werk behoorlik te verrig, maar [19/20] behels 'n groot druk op die hulpbronne van die sending. 'N Lang begeerde en waardevolle toevoeging tot haar toerusting is die installering van elektriese lig aan boord, wat nou suksesvol werk. Dit is 'n baie goeie voorreg en kos min om te werk. Die koste van hierdie installasie is deels deur die Sunday School -kinders van Nieu -Seeland gedek.
Vroue se werk.
Twee meisieskole, een in die Solomons en een op die Banks -eilande, is begin en belowe baie goed. Die sistematiese werk onder die vroue van Melanesië is die belangrikste. Vrouestasies word nou in Raga en die Salomonseilande gevestig vir mediese, sosiale en onderrigwerk onder die vroue en kinders. Dorpe is gereed en verwelkom die blanke vroue, maar reis is moeilik, behalwe na plekke naby die sentrums.
In die vroeë dae van die sending is inboorlinge weggeneem om in Britse kolonies te gaan werk deur metodes wat prakties nie onderskei kon word van dié van slawehandel nie. Na die dood van biskop Patteson is hierdie verkeer onder die regering se regulasie geplaas en het werwing vrywillig geword. Dit is betreurenswaardig dat daar nie meer in die witman se land gedoen is om die [20/21] Melanesiese arbeiders te Christen nie. Hier en daar is edel werk verrig, maar dit lyk asof 'n groot aantal minder as vulgariteit en ondeugdelikheid geleer het uit hul verblyf onder blanke mans. En die godsdiensonderrig wat gegee is, was gewoonlik nie van die kerklike aard nie. Die Australiese owerhede het die arbeiders na hul huise terugbesorg. As gevolg van die toestroming van so 'n groot nuwe bevolking van oor die see, is daar groot kommer oor die versteurings en bloedvergieting wat waarskynlik op sommige van die eilande sou plaasvind. Gelukkig is hierdie bekommernisse, behalwe in enkele gevalle hier en daar, nie geregverdig nie. Die teruggekeerde arbeiders word meestal opgeneem in die res van die bevolking en glip terug in die gewone lewensvorm. Sommige verleen waardevolle hulp in die skole. Die algemene gevolg van 'n verblyf in Queensland was egter ongelukkig dat die inheemse mening oor die witman aansienlik verlaag is.
Inheemse moeder en kind.
Daar kan 'n woord gesê word om die politieke en administratiewe reëlings wat tans in Melanesië bestaan, te verduidelik. Die Solomon -eilande, Santa Cruz en Reef Island -groepe is onder Britse protektoraat. 'N Kommissaris wat in die Florida-groep woon, en verantwoordelik is vir die goewerneur-generaal van Fidji, beheer die groot gebied, sover die omstandighede dit toelaat. Ons inheemse onderwysers [21/22] het dikwels waardevolle diens gelewer vir die saak van goeie regering, maar dit was nog altyd die gebruik van die Sending om die gesag van die kapteins te respekteer en om Christenhoofde te inspireer met 'n gevoel van verantwoordelikheid teenoor hul mense. In die New Hebrides, Banks en Torres -groepe bestaan ​​daar 'n dubbele stelsel van beheer onder Brittanje en Frankryk. 'N Onlangse verdrag was daarop gemik om die samewerking van die twee magte meer harmonieus en voordeliger vir die inboorlinge te maak as voorheen, maar die resultate daarvan was vir alle betrokkenes die meeste teleurstellend.
By Rowa, Banks Islands.
TONEELS van Maravovo Solomon Islands.
Lamalana, Raga, na die orkaan, November 1923.
 Onlangse ontwikkelings
Die toewyding van 'n assistent-biskop in Augustus 1925 is die mees onlangse kenmerk van vooruitgang en 'n inspirerende uitdaging om voort te gaan en te vorder. Die werk van biskop Molyneux sal aanvanklik hoofsaaklik die suidelike deel van die bisdom wees, met 'n sentrum in Lolowai, in Opa. Die mees behoeftige deel van die Bisdom sal dus onder sy beskuldiging kom, met die probleme van deportasie en die regering. 'N Ander groot ontwikkeling is aan die ander kant van Melanesia aan die gang. In November 1925 besoek die twee biskoppe Rabaul, die hoofstad van die voormalige Duitse Solomons, en neem eerstehandse inligting terug oor hoe 'n nuwe bisdom, waarvoor die Australiese kerk verantwoordelik is, die beste gestig moet word. Die Rooms -Katolieke en Wesleyane beset 'n deel van die betrokke groot eilande, maar daar is nog baie heidendom in wat nog geografies die noordelike deel van die bisdom Melanesië is. Die N.W. Solomons is gereed en wag op die uitdaging aan die Australiese Kerk om in te neem.
'N Ander onlangse ontwikkeling is die groei van 'n naturellebediening. Die ordening tydens die Siota -konferensie in 1921 was 'n baken. 'N Inheemse bediening is noodsaaklik, sodat nie-Christelike beskawing vernietig kan word wat die opgeboude kerk is.
Twintig inheemse priesters is aan die werk. Hulle het blanke toesig nodig en vul nog nie die plek van blanke mans nie, maar onder hul leiding werk hulle van onskatbare waarde, wat net gesond kan groei onder die prikkel van simpatie en leiding. Tot dusver kan ons inderdaad God dank en moed hou vir wat hulle as liggaam doen.
'N Vierde ontwikkeling wat nog in die kinderskoene is, is die van industriële werk. Hier is die probleem om bekwame wit mans te vind wat in staat is en bereid is om as instrukteurs op te tree en om die melanesiese onwilligheid om inheemse werk te leer, wat hoofsaaklik beperk is tot spesifieke mense en distrikte, af te breek. Timmerwerk is die aantreklikste werk en die waardevolste, maar 'n groot deel van die inheemse werk is oop as belangstelling gewek kan word.
'N Vyfde ontwikkeling is die van inheemse aanbiedinge. Daar word min besef hoeveel mense self kontant en arbeid gee. In Gela en Bugotu en Raga, byvoorbeeld, is hulle vrygewige gewers van albei. Direk en indirek elke jaar is hul bydraes aansienlik. Maar veral op die groter eilande is daar ruimte vir groei. Dit is nie ongewoon dat een dorp tussen £ 100 en £ 200 in kontant gee nie, behalwe arbeid vir die bou van fyn kerke. En hierby moet kontant van meer as honderde per jaar aan die sending gegee word.
'N Ander onlangse ontwikkeling is tuis. 'N Finansieraad in Nieu-Seeland, onder die Algemene Sinode, word nou gestig, en nouer koördinering van werk tussen Engeland, Australië en Nieu-Seeland behoort tot ekonomie en doeltreffendheid te lei.
SOLOMON EILAND TIPES.
 Die personeel: 1926
LYS VAN MELANESIESE SENDING EUROPEESE PERSONEEL EN WAAR GESTAAN
BISHOP: DIE REGTE DOM JOHN MANWARING STEWARD, M.A. te Siota, B.S.I.
ASSISTENT BISKOP DIE REGTE DOM FREDERICK MERIVALE MOLYNEU, M.A., M.B.E., te Siota, B.S.I.
Mej C. F. Bayly by Siota, Gela, B.S.I.
Juffrou V. C. Bray te Torgil, Vureas, Vanualava, Banks Is.
Ds Fred Berry op Norfolk Island.
Juffrou H. Broughton te Lamalana, Raga, New Hebrides.
Eerwaarde F. R. Biskop te Rabaul, mandaatgebied.
Ds W. F. Browning te Siota, Gela, B.S.I.
Mnr C. R. Buffett by Siota, Gela, B.S.I.
Eerwaarde A. A. Butchart te Vureas, Banks Islands.
Eerwaarde A. C. Dancaster te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Meneer A. C. Elliott te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Mevrou A. C. Elliott te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Meneer N. J. Forsgate te Siota, Gela, B.S.I.
D. Lloyd Francis by Pawa, Ugi, B.S.I.
Eerwaarde Dr. C. E. Fox te Pawa, Ugi, B.S.I.
Eerwaarde D. E. Graves te Halavo, Gela, B.S.I.
Eerwaarde R. Godfrey te Lamalana, Raga, New Hebrides.
Mev. R. Godfrey te Lamalana, Raga, New Hebrides.
Juffrou M. Hardacre op afslag.
Eerwaarde H. L. Hart te Vureas, Vanualava, Banks Island.
Juffrou M. A. U. Hurse te Torgil, Vureas, Vanualava, Banks Is.
F. R. Isom te Hautabu, B.S.I.
C. F. Leggatt by Vureas, Banks Islands.
Eerwaarde A. Mason te Fiu, North Mala, B.S.I.
Mevrou A. Mason by Fiu, North Mala, B.S.I.
Eerwaarde C. L. Mountfort te Paupau, Guadalcanar, B.S.I.
Eerwaarde H. J. Nind te Pamua, San Cristoval, B.S.I.
Eerwaarde C. Rawson by Opa, New Hebrides. .
Meneer R. C. Rudgard in Engeland (temp.).
Mej. E. Safstrom by Bunana, B.S.I.
Juffrou Agnes Satchell, B.A. by Torgil, Vureas, Banks Islands.
W. B. Seaton te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Juffrou M. T. Simson by Siota, Gela, B.S.I.
E. Sprott te Mara-na-Tabu, Bugotu, B.S.I.
Ds W. Steel met siekteverlof.
Eerwaarde A. E. Teall te Opa, New Hebrides (met verlof).
Ds R. E. Tempest te Siota, Gela, B.S.I.
Eerwaarde A. A. Thomson te Suupeine, South Mala, B.S.I.
Eerwaarde G. T. Warren te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Mev. G. T. Warren te Maravovo, Guadalcanar, B.S.I.
Juffrou I. C. Wench met siekteverlof.
Eerwaarde G. H. West te Pawa, Ugi, B.S.I.
Mej. S. Williams by Lamalana, Raga, New Hebrides
Mej E. G. Wilson by Bunana, B.S.I.
Juffrou Ellen Wilson by Siota, Gela, B.S.I.
Eerwaarde R. P. Wilson te Siota, Gela, B.S.I.
LYS VAN MELANESIESE SENDING NATUURLIKE GEESTELIKE EN WAAR STAAN
Wilson Bana by Bugotu, B.S.I., diaken.
Juda Butu by Maewo, New Hebrides, Deacon.
Wilson Doedoke by Bugotu, B.S.I., diaken.
George Giladi by Pawa, Ugi, B.S.I, diaken.
Joseph Gilvelte by Motalava, Banks Islands, Priest.
Benjamin Hageria by Bugotu, B.S.I., Priester.
Hugo Hebala by Bugotu, B.S.I, Priester.
Ambrose Iputu by Bugotu, B.S.I., diaken.
Simeon Lanlanmele by Raga, New Hebrides, Deacon.
Clement Marau te Ulawa, B.S.I., Priester.
Martin Marau te Ulawa, B.S.I., Priester.
Paul Marita by San Cristoval, B.S.I., Priester.
Simon Peter Odakake in Maravovo, Guadalcanar, B.S.I., diaken
John Pegone by Dede, Gela, B.S.I., diaken.
Nelson Qiqi by Vureas, Vanualava, Banks Is., Diaken.
Benjamin Qorig by Motalava, Banks Is., Diaken.
Meshak Sisis in Motalava, Banks Is., Diaken.
Peter Sukoku by Haroro, Gela, B.S.I., Priester.
Jack Talofuila te Norafou, North Mala, B.S.I., Priester.
Matthias Tarileo by Qatnaqui, Raga, New Hebrides, Priest.
Ernest Tarimalena by Raga, New Hebrides, Deacon.
James Nind Toganiade te Veuru, Guadalcanar, B.S.I., Priester.
Hugo Toke te Verahue, Guadalcanar, B.S.I., Priester.
Johnson Tome by Boromole, Gela, B.S.I., Priester.
Benjamin Tumu by Hainevavine, Gela, B.S.I., Priester.
James Uqe te Saa, South Mala, B.S.I., Priester.
Harry Vanva by Merelava, Banks Islands, Deacon.
 Wat is ons hulpbronne?
1. 'n Begiftigingsfonds, waarvan 'n groot deel deur biskop Patteson nagelaat is, lewer £ 1,200 per jaar.
2. Inskrywings uit Engeland, wat nou ongeveer £ 10 000 per jaar beloop. Om die missie op goeie voet te plaas, moet dit tot £ 15,000 verhoog word.
3. Inskrywings van Australië en Nieu -Seeland beloop ongeveer £ 10,000 per jaar. In Nieu -Seeland word die sending as 'n werk van die kerk aangeneem, en in elke gemeente word daar versamel.
Die Sending word nie bygestaan ​​deur die S.P.G. of C.M.S.
Biskop Patteson Memorial Cross in Nukapu.
 Wat is ons aanspreeklikhede?
1. Die onderhoudskoste van die nuwe sendingvaartuig, Suiderkruis, waarsonder niks gedoen kan word nie. Dit, met herstelwerk, versekering, ens., Is nou ongeveer £ 10,000 per jaar. Daar word gehoop dat fondse voldoende sal toeneem om voorsiening te maak vir 'n derde reis, wat dringend nodig is. Alle geld vir die skip word beheer deur 'n uitvoerende komitee, Auckland, N.Z., en intekenare kan verseker wees dat elke ekonomie toegepas word.
2. Die betaling van die geestelikes. Meer geestelikes is broodnodig, ook geld vir hul ondersteuning.
3. Die instandhouding van die skole, insluitend geboue, heinings, proviand, ens.
4. Die instandhouding van die eilandstasies, insluitend salarisse aan inheemse geestelikes en onderwysers. Meer as £ 2,500 word NU vereis vir die uitgawes van Island Schools, en dit is 'n toenemende item. Die salarisse is in alle gevalle baie klein. Daar moet altyd in gedagte gehou word dat die inboorlinge hulself in hierdie saak moet help, en op die meeste plekke word geld gemaak wat uit die handel in copra (gedroogde kakao) of nuuskieriges gemaak word. Hulle kan en bou hul eie kerke en skole.
5. Die totale jaarlikse uitgawes beloop meer as £ 20,000. Maar as al die Eilande ten volle beset wil word, sal minstens £ 25,000 nodig wees, en vir 'n verdere voorskot is minstens £ 5,000 meer noodsaaklik.
Die Melanesiese sending was 'n instrument van God om in 'n afgeleë hoek van die wêreld 'n werk te doen wat, vanweë die kwaliteit en die karakter van sy leiers, 'n hoë plek inneem onder die missies van die kerk. Die stelsel om die inboorlinge deur die inboorlinge te bereik, verseker, volgens ons, deeglikheid en werklikheid in die verrigte werk. Die enigste hoop om die Melanesiese ras te behou om 'n lewende tak in die Kerk van die toekoms te wees, is om hulle te bewapen met 'n kragtige Christendom. 'N Ernstige verantwoordelikheid lê by die Engelse kerkmense om te sien dat die som van goed wat deur blanke mans ontvang word, groter is as die onvermydelike skade in hierdie relatief klein erfenis van ons Kerk in die groot Stille Oseaan. Ander kan die werk doen as ons misluk, maar ons moet dit nie aan ander oorlaat nie. Ons het goeie rede om dankbaar te wees vir die roering van die sendinggees wat opgewek is. Maar daar is nog genoeg ruimte vir meer. Hoeveel van ons beste werkers is die afgelope paar jaar deur dood of siekte verwyder? Veral mans van die beste aard is nog steeds broodnodig, beide vir die eilandwerk en die opleidingswerk in Siota: geestelikes na wie die sendingoproep te midde van parochiale werk gekom het, geestelikes spesiaal opgelei vir die sendingveld en opgeleide leke manne vaardig met hul hande en mans wat probleme met die inheemse lewe en tale kan aanpak met iets uit die geleerde denke van biskop Patteson en ander wat in die verlede bekend was. Dit is 'n fout om te dink dat slegs mans met 'n groot taalkundige aanleg werk kan doen in Melanesië, maar dit is 'n erger fout om te dink dat iemand goed genoeg is om die tradisies van die Selwyns en Patteson voort te sit. Meer geldelike steun is nodig om die huidige skip, kragtiger, maar ook duurder as haar voorgangers, in staat te stel om die werk te verrig wat van haar vereis word. Dit is nodig vir die ontwikkeling van die sentrale skole en die nuwe vooruitgang op die Salomonseilande en vir die verskaffing van mediese werk onder inboorlinge en blankes. Bo alles is gebed nodig tot die Heer van die Oes dat Hy arbeiders sal uitstuur, en so met sy Gees almal (beide wit en bruin) inspireer wat vir hom in daardie streke werk, sodat die koninkryk van sy Seun uitgebrei kan word en op die beste moontlike manier opgebou.
Hierdie skets van ons geskiedenis sou baie onvolledig wees as dit nie 'n verwysing, hoe onvoldoende ook, bevat na die wonderlike werk van die Britse vloot op die eilande nie. In die verlede was die enigste ware beskawingsagente in hierdie wêrelddele die offisiere en manne van die vloot. Hoeveel die sendelinge hulle verskuldig is vir talle dade van persoonlike vriendelikheid, vanaf die dae van biskop Selwyn, van Nieu -Seeland, tot die huidige tyd, verbied ruimte selfs 'n poging om te skat. Maar van die vroeëre tye van die sendingonderneming tot nou toe was die offisiere van die vloot ons beste vriende, en hul volgehoue ​​belangstelling is een van ons gewaardeerde besittings. Die oprigting van 'n protektoraat op die Salomonseilande en die welbedoelde woonstel in die Nuwe Hebrides het die aktiwiteite van die vloot baie verminder wat deelname aan die pacifikasie van die eilande betref. In die Solomons het 'n liggaam van amptenare wat die ware welstand van die inboorlinge op die hart dra, die plek ingeneem van die onderbroke werk van vlootoffisiere, en in die New Hebrides kan ons ten minste sê dat die beamptes van die Condominium hul beste onder baie werklike probleme om die groei van 'n onlangse beskaafde invloed onder die inwoners te bevorder.
gesentreer in die klein dorpie El Potrero
Met vergunning van die Western History/Genealogy Department, Denver Public Library
El Santuario de Chimayo, 'n klein heiligdom in die Sangre de Cristo -gebergte van Chimayo, New Mexico, is 'n plek van aanbidding sedert die bou daarvan in 1813. Vir geslagte lank het Amerikaanse Indiane, Hispanics en ander gelowiges gereis na op die webwerf van El Santuario om genesing vir hulself en ander te vra, en om gebede van smeekbede en danksegging vir die ontvangde guns te bid. Na 'n lang tradisie van wonderbaarlike heiligdomme, is El Santuario nou een van die belangrikste Katolieke bedevaartsentrums in die Verenigde State en een van die mooiste voorbeelde van Spaanse koloniale argitektuur in New Mexico. Vandag lok El Santuario de Chimayo, ook bekend as Lourdes van Amerika, jaarliks ​​meer as 300 000 pelgrims van regoor die suidweste en elders. Duisende pelgrims stap gedurende die Holy Week vanaf Santa Fe en ander beginpunte na El Santuario.
Pueblo -Indiane het sedert die 12de eeu die Chimayo -gebied bewoon, lank voor die aanvanklike Spaanse verowering van New Mexico. Toe hulle aankom, het die Spanjaarde hulle daartoe verbind om die inboorlinge tot die Christendom te verander, wat 'n belangrike wrywingspunt tussen die Katolieke Kerk en die Amerikaanse Indiane geword het. In 1680 het die Pueblo -Indiane in opstand gekom en die Spaanse verbintenis tot die streek tydelik beëindig. Die Tewa-Indiane noem Chimayo as & ldquoTsi-Mayoh, & rdquo na een van vier heilige heuwels bokant die vallei, wat direk agter El Santuario de Chimayo lê. Die Pueblo -Indiane het geglo dat hulle hul grond met bonatuurlike wesens deel. Die inboorlinge het gedink dat die genesende geeste gevind kan word in die vorm van warmwaterbronne, wat uiteindelik opgedroog het om die genesende aarde te verlaat. Die Pueblo en Tewa gebruik die terrein van El Santuario de Chimayo vir genesing lank voor die Spaanse besetting.
In 1693, onder leiding van Diego de Vargas, keer die Spanjaarde terug om New Mexico te verower. Die Spaanse het weer beheer oor die gebied verkry en 'n voortdurende vloei van Spaanse en Mexikaanse setlaars na die noorde van New Mexico geskep. Die terugkerende en pas aangekom Spaanse families versprei langs die Santa Cruz -rivier en in die dorpie El Potrero, die toekomstige plek van die heiligdom. Teen 1805 het die toewyding aan 'n wonderbaarlike Guatemalaanse beeld van die gekruisigde Christus, bekend as Our Lord of Esquipulas, in El Potrero gewild geword.
Goeie Vrydag wag pelgrims om El Santuario binne te gaan
Met vergunning van Wikimedia Commons
Die priester vertrek na Chimayo en dra die kruisbeeld terug na sy kerk in Santa Cruz en plaas dit in die nis van die hoofaltaar. Die volgende oggend was die kruisbeeld weg en op sy oorspronklike plek in Chimayo gevind. Dieselfde proses is nog twee keer herhaal, en die kruisbeeld beland altyd weer op die oorspronklike plek, en dit het dus duidelik gemaak dat Our Lord of Esquipulas in Chimayo wou woon. 'N Ander legende beweer dat Don Bernardo Abeyta 'n visioen gehad het terwyl hy sy landerye ploeg, wat hom opdrag gegee het om onder sy ploeg te grawe waar hy die aarde met groot genesende kragte sou vind.
In 1813 het Abeyta, namens die inwoners van El Potrero, 'n versoek aan die priester gestuur om toestemming om 'n kapel te bou wat toegewy is aan Our Lord of Esquipulas op wat die mense glo die plek is van die wonderbaarlike Kruisbeeld of aarde met genesende kragte. Die wonderbaarlike genesings het so groot geword dat dit nodig was om die kapel te vervang deur die groter, huidige heiligdom in 1816. Die genesings het begin as gevolg van die wonderbaarlike aarde of sand wat onder die heiligdom gevind is. Daar word gesê dat die aarde by Chimayo met water gemeng kan word om modder te maak en dit op die vel geëet of op die vel aangebring kan word om 'n persoon van 'n siekte te genees. Sommige mense neem skale met die sand saam as 'n herinnering aan hul pelgrimstog na Chimayo.
Die binnekant van El Santuario de Chimayo, insluitend talle godsdienstige skilderye en beeldhouwerke.
Met vergunning van die National Register of Historic Places
Die mure van een van die kamers is bedank met dankbetuiging vir die genesing van siektes. Gegooide kieries, draadjies en rolstoele wat aan die mure van hierdie kamer hang, word beskou as bewys van die wonderwerke van El Santuario. Die ander klein kamer bevat 'n ldquoel pocito, en 'n klein putjie heilige vuil wat baie kenmerkend is vir besondere genesende kragte. Deur die jare skryf mense meer geneigings in Chimayo toe aan el pocito as aan die kruis. Die heiligdom van Santa Nino de Atocha, wat in 1856 gebou is, is binne loopafstand. Amerikaanse soldate en matrose wat tydens die berugte Bataan Death March tot die Santo Nino gebid het, het oorspronklik die Paasfees -pelgrimstog na die plek begin. In 1945 het Amerikaanse dienspligtiges wat die Bataan Death March oorleef het, 'n tradisie begin om na El Santuario te stap om Santo Ni & ntildeo de Atocha te bedank omdat hulle hulle van die kwaad verlos het. & Rdquo Die tradisie van pelgrimstogte het oor die jare sterker geword, en nou begin duisende mense of beëindig pelgrimstogte by El Santuario.
El Santuario was in besit van die afstammelinge van Bernardo Abeyta tot 1929, toe die Spanish Colonial Arts Society in Santa Fe, die skrywer Mary Austin, kunstenaar Frank Applegate en argitek/bewaarder John Gaw Meem aan die hoof was, dit van die familie gekoop het en dit geskenk het aan die aartsbisdom Santa Fe.
El Santuario de Chimayo, 'n nasionale historiese landmerk, is geleë op NM 76 (die High Road) in die stad Chimayo, NM. Klik hier vir die National Historic Landmark -lêer: teks en foto's. Die heiligdom is daagliks oop van dagbreek tot skemer. Die mis vind plaas van 11:00 tot Maandag tot Saterdag en om 10:30 en Sondagmiddag. Vir meer inligting, besoek die El Santuario de Chimayo of aartsbisdom Santa Fe-webwerwe of bel 505-351-4889.
El Santuario de Chimayo is ook te sien in die National Park Service Amerikaanse reisplan vir Suidwes.
Die groot verandering vir die Muwekma Ohlone -mense het gekom toe die Spanjaarde die Baai -gebied koloniseer. Alhoewel rekords skaars is, weet ons dat sommige Ohlone -mense gewillig tot bekering gekom het, maar 'n aansienlike meerderheid gedwing is om hulle te bekeer. Die Spanjaarde het 'n kragtige sendingstelsel geskep wat gebaseer is op Mission San Francisco De Asis (Mission Dolores) en het die inheemse Ohlone -mense as hande -arbeid gebruik. Die missies was uiters streng en sodra 'n inboorling gedoop is, was dit in wese die eiendom van die kerk en kon hulle nie die sending sonder uitdruklike toestemming verlaat nie. Die missies het in wese die inheemse volke se kultuur vernietig en dit verander in slawe wat aan die genade van die Spaanse koloniseerders oorgegee is. As u meer wil lees oor die missies, lees gerus ons artikel wat die geskiedenis van die Mission Dolores uiteensit.
Besoek die oudste gebou in die Santa Cruz County en neem die opvoedkundige uitstallings wat Kalifornië -Indiërs en die lewe tydens die Spaanse Sendingstyd uitbeeld, in. Die besoekersentrum is naweke oop van 10:00 tot 16:00.
Die ParkStore bevat 'n wye verskeidenheid plaaslike, sending- en inheemse Amerikaanse geskiedenisboeke.
Die Santa Cruz -sending is die oudste gebou in Santa Cruz, en die ParkStore weerspieël die geskiedenis. Dit bied 'n verskeidenheid boeke oor die inheemse Amerikaanse ervaring, sowel as die California Mission -geskiedenis en ander geskiedenisboeke in Santa Cruz. Die winkel bevat ook 'n verskeidenheid Mole & Mariachi -feesfees, insluitend taco- en avokadosokkies, chili -peperligte en plaaslike olyfolie en kombuistoebehore vir die huissjef. En dit bied natuurlik 'n wye verskeidenheid klere en ander items met Michael Schwab se ikoniese Santa Cruz Mission -beeld. Studente van die vierde klas en hul gesinne sal nuttige materiaal vir sendingverslae vind.
Die Spaanse koninklike administrasie het alle sendingaktiwiteite in die Nuwe Wêreld ten nouste gekoördineer. Die vermenging van kerk en staat was 'n nalatenskap van Spanje se eie lang stryd om Islam uit die Iberiese skiereiland te stoot en 'n homogene Christelike geloof en kultuur daar te vestig. Hierdie heroweringservaring het die Spaanse nasie die grootste deel van die res van sy geskiedenis op 'n kruistog gebring en alle burgerlike en godsdienstige aktiwiteite in een saamgevoeg.
In Texas het dit beteken dat sendelinge slegs selde die binneland ingevaar het sonder amptelike toestemming en sonder dat soldate by die nabygeleë presidios gestasioneer was vir beskerming. Hierdie proses om 'n nuwe missie goed te keur, kan lank wees, soms in Spanje, maar dikwels bepaal deur die onderkoning in Mexiko. Die broeders was byna altyd gretig, maar politiek en finansiële beperkings veroorsaak dikwels vertragings deur die burgerlike owerhede. Die totstandkoming van die Texas -missies, wat ongeveer 35 sou beloop, het op die spits gekom volgens die ritme van die lotgevalle van Spanje.
Die Orde van Klein Broeders, bekend as die Franciskane, is in die 13de eeu deur die heilige Franciscus van Assisi gestig. Dit was die Franciskane wat verantwoordelik was vir al die Texas -missies. Die eerste sendingreise na Texas kom uit die weste, waar die Franciskane die Indiese pueblos rondom Santa Fe begin evangeliseer het kort nadat dit in 1610 die hoofstad van New Mexico geword het.
Hierdie vroegste missies in San Angelo, El Paso en Presidio is uit New Mexico gerig, maar later is die meeste van die Texas -missies gerig deur twee kloosters of kolegio's (kolleges) van Franciskane in Mexiko.
Hierdie twee eenhede van die bevel wat toesig gehou het oor die Texas -missies was die College of Santa Cruz in Querétero en die College of Nuestra Señora de Guadalupe by Zacatecas. Later was daar drie sendelinge van die College of San Fernando in Mexico City wat by die Apache -missies aan die San Saba -rivier en die boonste Nueces -rivier gedien het.
Hierdie verdeling van toesig tussen die kolleges van Querétero en Zacatecas is weerspieël in verskillende besluite in die hele Texas -sendinggeskiedenis. Toe die burgerlike owerhede byvoorbeeld in 1729 die Presidio de los Dolores uit Oos -Texas (Nacogdoches County) verwyder het, het die Querétero Franciscans besluit om hul drie missies uit die gebied te verwyder en uiteindelik na San Antonio te verhuis, terwyl die nabygeleë Zacatecas -missies in Nacogdoches en San Augustinus het oorgebly.
Benewens die beskerming van die Spaanse missies en nabygeleë nedersettings, het die soldate wat by die presidios gewoon het, dikwels die bron van probleme met die Indiane geword en was hulle dikwels in konflik met die broeders. Daar was dus 'n konstante dilemma oor die vraag of die presidio naby genoeg aan die missie geplaas moet word om vinnig te reageer tydens aanval of ver genoeg om die soldate te verhinder om die sending -Indiane te teister en te vererger.
Die algemene doel van die missies was om die dikwels nomadiese stamme in 'n nedersetting te versamel en te versamel, hulle tot die Christendom te bekeer en hulle handwerk en landboutegnieke te leer. Sodra hierdie doelwitte bereik is, was die missie om 'l'quosecularized & rdquo te wees, dit wil sê, die kerk moes aan die plaaslike biskop oorgedra word en beheer word deur & ldquosecular & rdquo geestelikes (plaaslike priesters wat nie tot 'n godsdienstige orde behoort nie). Die land sou aan die gekerstende Indiane oorgegee word.
Die Spaanse burgerlike owerhede het die missies en presidente as finansiële dreine beskou en was dikwels die eerste voorstanders om die sendingaktiwiteite te stop. Byna sonder uitsondering is die besluit om te sekulariseer deur die broeders teengestaan. Hulle was van mening dat die Indiërs nie voldoende opgevoed was nie en dat die owerhede en die Spaanse koloniste hulle sou benut. Dus, eers in 1830 is die laaste missies in Texas gesekulariseer.
Die eerste sending in Texas is in 1632 gestig naby die huidige San Angelo. Dit was 'n opvolgpoging na 'n aanvanklike sendingreis van 1629 na die gebied op versoek van die Jumano-Indiane, wat die eerste reis na Texas was, spesifiek vir Christelike evangelisasie. Die Spaanse Franciskane het in 1629 slegs 'n kort tyd daar deurgebring, maar belowe om terug te keer. Die missie van 1632 het ses maande bestaan ​​voordat dit laat vaar is vanweë die afstand van die Franciskaanse tuisbasis in New Mexico.
Daar word vermoed dat hierdie missie naby die samevloeiing van die Concho -rivier en die Colorado -rivier, wat destyds bekend was as die Río San Clemente, geleë was. (Later, in 1684, was 'n ander San Clemente -sending in dieselfde algemene gebied geleë, sien San Clemente -afdeling hierna). Vandag is daar 'n klein gedenkmonument langs die Concho -rivier in die stad San Angelo.
Missies van El Paso
In 1680 het die Indiane in Santa Fe in die noorde van New Mexico in opstand gekom, wat veroorsaak het dat die Spaanse setlaars daar vlug en hul toevlug neem in die El Paso -gebied. Saam met die Spaanse kom vriendelike Indiese stamme wat hulle langs die Rio Grande gevestig het. Hier het die Franciskane begin met die missies van Corpus Christi de la Isleta (Ysleta), Nuestra Señora de la Limpia Concepción del Socorro en San Antonio de Senecú.
Ysleta bestaan ​​vandag as 'n gemeente, hoewel die kerknaam in 1881 verander is na Our Lady of Mount Carmel. Die huidige sendingkerk, wat uit 'n heropbou van 1851 dateer, het groot opknapping vereis na 'n brand in 1907. Sommige van die mure en klokke dateer egter uit die kerk uit 1744 (klik vir foto).
Socorro bestaan ​​vandag ook as 'n gemeente, La Purísima, met 'n kerk wat in 1843 gebou is en in die 1980's opgeknap is. Dit is in 2004 weer opgeknap (klik vir foto).
Daar is 'n staatshistoriese merker twee myl noord van Ysleta wat die geskatte plek van die Senecú -sending aandui.
Die eerste sendingpogings in die hele gebied van El Paso del Norte was in die 1630's aan die Mexikaanse kant van die Rio Grande. Na mislukte pogings is 'n tydelike kerk in 1656 gebou en 'n suksesvolle sending in 1659 gestig. Daar was daaropvolgende missies in die omgewing, en sommige bronne sê dat die Senecú -sending kort na 1659 gestig is en voordat die vlugtelinge in 1680 uit New Mexico aangekom het. .
Ander bronne noem 'n vierde kerk na 1680, San Lorenzo, aan die Texas kant, maar dit blyk hoofsaaklik 'n nedersetting van die Spaanse vlugtelinge te wees en was nie 'n missie vir Indiërs nie. Maar historikus Robert S. Weddle sê San Lorenzo het later 'n sending geword in 1726. Historikus Carlos Castañeda sê die nedersetting, Real de San Lorenzo, was die eerste keer geleë in die huidige San Elizario. In 1684 word San Lorenzo opwaarts beweeg om nader aan die beskerming van die presidio te kom. In 1936 is 'n staatshistoriese merker in die suide van El Paso geplaas ter herdenking van San Lorenzo.
Die kapel van San Elizario (Elceario) is vandag ingesluit op die El Paso & rsquos -sendingroete. Dit was nie 'n missie nie, maar het die presidio bedien wat in 1789 van die oorkant van die rivier af daarheen verskuif is.klik vir foto).
La Junta -missies
Op die gebied van die huidige Presidio, in die Big Bend-streek, word die Rio Grande vanuit die suide verbind deur die Río Conchos van Mexiko. Hierdie gebied, La Junta (die aansluiting) genoem, was op die hoofroete wat die Spanjaarde gebruik het om van die gevestigde gebiede van Noord -New Spain (Mexiko) na New Mexico te reis. Die eerste sendingpogings by La Junta het reeds in 1670 begin.
In 1683 en 1684 is die La Junta pueblos 'n versoekskrif aan die Franciskaanse broeders in El Paso gestuur om sending op die ou plek te vestig. Die gebied word beskou as die oudste, voortdurend bewerkte landbougrond in Texas. Mielieboere van die Cochise -kultuur vestig hulle daar omstreeks 1500 v.C.
In is nie duidelik watter missies in Texas was en watter aan die Mexikaanse kant was nie, hoewel die meeste bronne vandag saamstem dat El Apóstol Santiago op Alamito Creek tussen Presidio en Redford was. Ook aan die Texas -kant, ongeveer vier kilometer noordwaarts langs die Rio Grande, was El Navidad de los Cruces. Hierdie missies is in 1688 laat vaar.
Staatshistoriese merkers is opgerig vir El Apóstol Santiago vier myl oos van Presidio en vir San Francisco de los Julimes 10 myl noord van Presidio, hoewel die meeste bronne nou glo San Francisco de los Julimes was een van die La Junta -missies aan die Mexikaanse kant van die Rio Grande.
San Clemente -sending
In 1684 het 'n tweede sending in die gebied van San Angelo van Maart tot Mei bestaan. Volgens die meeste bronne was die ligging naby die aansluiting van die Colorado (San Clemente) -rivier en die Concho -rivier van Texas (toe die Nueces genoem).
Ander het die sending verder oos geplaas, aan die South Llano -rivier en die San Saba -rivier. Omdat dit nie presies bekend is waar die San Clemente -sending geleë was nie, herdenk verskeie merkers in die omgewing die terrein. 'N Staatshistoriese merker wat in 1968 opgerig is, is ongeveer ses myl suid van Ballinger op US 83 in Runnels County. Die gebou is waarskynlik uit houtblokke gebou, die onderste verdieping dien as 'n kapel en die boonste verdieping as 'n uitkykpaal. & Rdquo
Daar is 'n ander staatshistoriese merker in 1936 opgerig, ongeveer 20 kilometer noord van Millersview op FM 2134 in Concho County. Die Texas Department of Transportation het 'n bord in Millersview aangebring, en daar is 'n gedenkplaat daar by die Church of Our Lady of Guadalupe.
Rekords toon dat duisende Indiërs in San Clemente gedoop is, maar vyandige Apache -stamme het die Franciskane genoop om die missie te laat vaar. Die sendelinge wou na die gebied terugkeer, maar met die aankoms van die La Salle -ekspedisie aan die kus van Texas in 1685 het die Spaanse regering besluit om sy kragte op Oos -Texas te konsentreer.
Missies in Oos -Texas
Pogings is in 1690 na Oos -Texas gewend. Die sendelinge het langs El Camino Real, die snelweg deur Sentraal -Texas, na Louisiana gereis. Diep in die Piney Woods, net wes van die Nechesrivier, het hulle San Francisco de los Tejas gestig. Onlangse navorsing plaas die terrein op San Pedro Creek, oos van die huidige Augusta, en 'n paar kilometer wes van Mission Tejas State Park, naby Weches in Houston County. Die park het 'n voorstelling van 'n houtkapel wat in 1934 gebou is.
'N Paar maande nadat San Francisco de los Tejas begin is, is Santísima Nombre de María nader aan die Nechesrivier gestig. Daar is 'n historiese merker in Houston County, vier kilometer oos van Weches in Texas 21. In 1692 het 'n vloed Santísma Nombre de María verwoes en die broeders keer terug na San Francisco de los Tejas, wat op sy beurt in 1693 weens siekte verlaat is. en vyandige Indiërs.
Nog missies by La Junta
Van 1700 tot 1713 het die Spaanse opvolgingsoorlog onstuimigheid in Spanje veroorsaak en ontwikkelings in Mexiko gefrustreer, maar nadat die Bourbon -koning die stryd met die Hapsburgs en mdash in 1715 gewen het, is meer missies rondom Presidio gevestig. San Cristóbal was naby die huidige stad Redford geleë, en Santa María de la Redonda de los Cíbolos was geleë naby die huidige Shafter in Presidio County. Die missies is gedeeltelik laat vaar tydens periodes van Indiese vyandighede en daarna weer gevestig. Cíbolos -sending is uiteindelik omstreeks 1726 en San Cristóbal omstreeks 1775 laat vaar, en albei het in puin gelê.
Hierdie twee missies word genoem in 'n staatshistoriese merker op die terrein van Fort Leaton, een kilometer suidoos van Presidio. Ander missies by La Junta word ook genoem, waaronder San Antonio de los Puliques (soms na verwys as San José de los Puliques) en San Pedro Alcantara. Of hierdie missies oos of wes van die Rio Grande was, is nie seker nie. In elk geval het al die missies aan die Texas kant teen 1795 opgehou funksioneer.
Keer terug na Oos -Texas
Nuestro Padre San Francisco de los Tejas is in 1716 weer op die westelike oewer van die Nechesrivier gevestig as die opvolger van die sending Tejas, die missie wat in 1693 laat vaar is. In 1721 is die sending na die oostelike oewer van die rivier in die huidige Cherokee County en herdoop tot San Francisco de los Neches. Die terrein was ongeveer sewe kilometer wes van die huidige stad Alto. Daar is 'n staatshistoriese merker op Texas 21.
Ook in 1716 is drie missies in die provinsie Nacogdoches gestig: Nuestra Señora de Guadalupe de los Nacogdoches, Nuestra Señora de la Purísima Concepción de los Hasinai en San José de los Nazonis.In die distrik San Augustine in Januarie 1717 stig die Franciskane Nuestra Señora de Dolores de los Ais.
Mission Concepción de los Hasinai was naby Douglass geleë, en daar is 'n staatshistoriese merker ongeveer sewe kilometer suid van die stad langs FM 225.
San José de los Nazonis was in die noordweste van Nacogdoches County. Die Texas Department of Transportation het 'n merker ongeveer twee kilometer noord van die stad Cushing geplaas.
In 1719 het Franse invalle uit Louisiana veroorsaak dat al die missies in Oos -Texas tydelik ontruim is, maar dit is herstel in 1721. Terwyl die drie missies wat deur die Querétero Franciscan college (San Francisco, Concepión en San José) bedryf is, na Austin in 1730 (sien volgende), het missies Dolores en Guadalupe in Oos -Texas gebly totdat hulle in 1773 verlaat is. Vandag is daar staatshistoriese merkers in Nacogdoches en San Augustine ter herdenking van die twee missies.
Die San Antonio de Valero-sending is op 1 Mei 1718 gestig toe die Spanjaarde die Presidio van San Antonio de Béxar en die aangehegte burgerlike nedersetting, wat tans San Antonio is, geskep het. Die gemeenskap sou 'n wegstasie wees op die reis van die Rio Grande na die missies in Oos-Texas.
Na drie verhuisings van die oorspronklike ligging wes van San Pedro Creek, is die San Antonio -sending in 1724 op die huidige plek geplaas. Die vroegste geboue oorleef nie. Die dele wat vandag bestaan, is in 1727 begin toe die klipkonvento gebou is. Die bestaande kapel, die Alamo -heiligdom, is gedurende die 1750's begin.
Beskermingsmure is rondom die missie gebou omdat dit vir sy eie verdediging moes sorg, aangesien die Spaanse administrasie nooit die presidio voltooi het nie. Die missie is in 1793 gesekulariseer, wat beteken dat dit opgehou het om 'n missie te wees en dat die dienste daarvan oorgedra is na die gemeente San Fernando de Béxar, oorkant die San Antonio -rivier.
In 1803 het die ou sendinggeboue 'n kompanie Spaanse soldate uit Álamo de Parras, Coahuila, Mexiko gehuisves, en van die vereniging het dit moontlik die naam Alamo gekry. Ander bronne sê die naam kom van 'n bos katoenhout (álamo in Spaans) wat naby die terrein groei.
San José y San Miguel de Aguayo is in 1720 in San Antonio gestig. Vader Antonio Margil de Jesús, president van die Zacatecas Francisican college, het die planne in 1719 begin nadat die Franse inval die missies in Oos -Texas tydelik laat ontruim het. Soos soveel missies was San José op verskillende plekke: eers aan die oostekant van die San Antonio -rivier, en uiteindelik, in 1739, op die huidige plek aan die westekant van die rivier.
Die kroeg is in die 1740's begin. Die bou van die huidige kerkstruktuur het in 1768 begin, ongeveer dieselfde tyd as wat die missie omring was deur beskermende mure weens vyandige Apaches.
Die missie is in 1824 gesekulariseer en onder die sorg van die San Fernando -kerk geplaas. Gedurende die daaropvolgende jare het die sendinggeboue agteruitgegaan, waaronder die ineenstorting van die dak, koepel en kloktoring. In 1933 begin groot herstel as 'n samewerking tussen plaaslike kerk- en burgerbewaarders en die federale Work Projects Administration (WPA) en Civil Works Administration (klik vir foto). Sedert 1978 is Mission San José deel van die San Antonio National Historical Park.
'N Paar kilometer verderop, San Francisco Xavier de Nájara, is in 1722 gestig. Hierdie missie het slegs vier jaar geduur voordat dit met San Antonio de Valero saamgevoeg is.
Nuestra Señora de la Bahía del Espíritu Santo de Zúñiga is in 1722 gestig aan die Baai van die Heilige Gees (La Bahía del Espíritu Santo), nou Matagordabaai en Lavaca -baai genoem. Die perseel was oorkant Garcitas Creek van die ruïnes van La Salle & rsquos Fort St. Louis. Hoewel die sending sy algemene naam, La Bahía, behou het, verhuis die sending in 1726 die binneland in, weg van die baai, na 'n plek naby die huidige Mission Valley aan die Guadalupe-rivier.
Toe, in 1749, word Espíritu Santo na die noordoewer van die San Antonio -rivier naby Goliad verskuif. Ondanks herhaaldelike bevele om die kerk aan sekulêre (bisdom) priesters oor te gee, was daar nog twee Franciskaanse priesters wat in 1830 na die setlaars in Goliad omsien toe Mission Espíritu Santo een van die laaste missies was wat gesekulariseer moes word.
Die fisiese gebou het mettertyd agteruitgegaan totdat daar in die dertigerjare begin is met die herstel van die burgerlike bewaringskorps. Meer rekonstruksie het in die 1960's plaasgevind, sodat die replika -sending vandag baie lyk soos in 1749 (klik vir foto). Oorkant die San Antonio -rivier, binne die oog van die missie, is Presidio La Bahía. Die presidio -kapel was sedert 1749 feitlik ongeskonde (klik vir foto).
Die vroeëre plekke van La Bahía word opgemerk deur staatshistoriese merkers. Die eerste werf word genoem op die merker by FM 444 en US 59 in Victoria County, wat sê: 'Drie kilometer suidoos van Inez is die terrein van Fort St. Louis geleë. . . [en] Nuestra Señora del Espíritu Santo. & rdquo
Ongeveer 10 myl noord van Victoria langs Lower Mission Valley Road is ook 'n merker vir die tweede plek van die sending. In Victoria & rsquos Riverside City Park is daar 'n staatshistoriese merker vir 'n boerdery van die sending, Tonkawa Bank.
Die Spaanse owerhede het in 1729 besluit om die presidio, Nuestra Señora de los Dolores de los Tejas, wat die missies van Oos -Texas beskerm het, af te skaf. Die presidio naby die huidige Douglass was onnodig, het die regering gesê vanweë die vreedsame optrede van die Indiane. Die besluit was ook van invloed op die noodsaaklikheid van die koninklike administrasie om uitgawes te besnoei. Die sendelinge van die Fransiskaanse kollege van Querétero het teen die besluit protesteer, maar tevergeefs.
As gevolg hiervan het die broeders in Julie 1730 besluit om hul drie missies, La Purísima Concepción, San Francisco de los Neches en San José de los Nazonis, na 'n plek aan die Colorado-rivier, naby Barton Springs in die huidige Austin, te verwyder.
Hierdie webwerf is deur die visierlike owerhede voorgestel, maar die broeders het dit ongewens gevind, en binne 'n paar maande het hulle 'n versoek ingedien om die drie missies weer te verwyder, hierdie keer na die San Antonio -rivier. 'N Staatshistoriese vervaardiger in Barton Springs noem kortliks die eksperiment & ldquo Gedurende 1730 en ndash1731 het Spaanse broeiers drie missies hier gevind. & Rdquo
San Antonio Verhuisings
Teen die lente van 1731 is die drie Querétero -missies na San Antonio verplaas, met naamsveranderinge.
La Purísima Concepción de los Hasiani was geleë naby die San Francisco Xavier de Nájara en het La Purísima Concepción de Acuña geword, waarna gewoonlik bloot as Mission Concepción verwys word.
San Francisco de los Neches, 'n erfenis van die oorspronklike San Francisco de los Tejas uit 1690, is hervestig op 'n plek verder suid langs die San Antonio -rivier en herdoop tot San Francisco de la Espada.
Geleë tussen hierdie nuwe Mission Espada en die ouer Mission San José (y San Miguel), het die Oos -Texas -sending San José de los Nazonis San Juan Capistrano geword.
Vandag, langs 'n stuk van nege myl in die suide van San Antonio, bied hierdie drie missies saam met Mission San José en die Alamo-heiligdom die grootste konsentrasie sendingargitektuur in die Verenigde State.
Mission Concepción & rsquos -klipkerk is in 1755 voltooi en bly baie soos destyds (klik vir foto). Die sending is in 1815 saamgevoeg met San José, en teen 1819 is daar nie meer kerkdienste gehou nie. In 1835, tydens die Texas Revolusie, is sommige van die geboue beskadig tydens die Slag van Concepción.
In die 1850's het die Marianistiese godsdienstige orde die titel van die sending verkry, en na herstelwerk is die kerk in 1861 heropen vir dienste. Die Marianiste het die sending teruggestuur na die biskop van San Antonio in 1911. Vandag oorleef die kerk feitlik ongerestoureer, saam met 'n paar ander geboue.
Die klein kapel by Mission Espada is in 1756 voltooi, maar nadat die dak in 1777 ineengestort het, het slegs die fasade en die agterste muur bly staan. Alhoewel dit in 1794 amptelik gesekulariseer is, het die Franciskane die sending eers in 1824 prysgegee. Vanaf 1858 is die kapel herbou deur die pastoor, Francis Bouchu, 'n bisdom wat as metselaar en 'n klipkapper was. Hy herstel ook die klooster, wat as sy woning gedien het (klik vir foto). Die Indiese woonbuurte en graankamer bly soos dit in 1745 gebou is.
San Juan Capistrano was die minste ontwikkelde van die missies in San Antonio en die groot kerk is nooit voltooi nie. Die missie is gesekulariseer in 1794. Wat vandag oorleef, is 1756 geboue, wat ook deur Vader Bouchu gerestoureer is, insluitend die kapel (klik vir foto), friary en granary. In die 1930's en 1960's is verdere herstelwerk gedoen.
In 1978 het al drie missies saam met Mission San José deel geword van die San Antonio Missions National Historical Park. Die werking van die park het begin na 'n regsmening van 1982 deur die Amerikaanse departement van justisie wat die National Park Service in staat stel om die park te bestuur, terwyl die aartsbisdom San Antonio die missies steeds as kerke gebruik.
Benewens die geboue, word die uitgebreide stelsel van damme en acequias (besproeiingslootjies) wat in die 1740's deur die Spaanse sendelinge gebou is, bewaar en bied steeds besproeiing aan landerye in die omgewing. Die stelsel bevat 'n akwaduk oor Piedras Creek.
In 1995 is 'n plaaspos van Mission Espada, Rancho de las Cabras, by die nasionale historiese park gevoeg. Dit is in Wilson County buite Texas 97 naby Floresville.
San Xavier -missies
Milam County was die tuiste van drie missies langs die San Gabrielrivier. Die rivier is oorspronklik in 1716 die San Xavier genoem. (Een bron sê dat Stephen F. Austin op sy kaart van 1828 die rivier en San Javriel verkeerdelik geëtiketteer het, en 'n naam wat in die huidige naam ontwikkel het.)
In 1745 het 'n groep Indiërs die sendelinge in San Antonio genader om te vra dat daar missies in hul gebied gestig word. Die onmiddellike gevolg was die tydelike sending van Nuestra Señora de los Dolores del Río de San Xavier, wat deur een sendelingvriende bedien is.
In Februarie 1748 word dit opgevolg deur die eerste amptelike sending, San Francisco Xavier de Horcasitas, geleë op die suidelike oewer van die rivier. Dit is laat in daardie jaar gevolg deur die stigting van San Ildefonso, en vroeg in 1749 die sending Nuestra Señora de la Candaleria. Al drie was saamgevoeg naby 'n presidium, San Francisco Xavier de Gigedo.
Konflik tussen die sendelinge en die militêre owerhede, veral oor die soldate en die mishandeling van die Indiërs, het veroorsaak dat die sendingwerk swaar gekry het, en op 'n tydstip is die hele presidio -garnisoen deur die sendelingskapelaan uitgesluit. Die voortdurende teistering van die Indiane het veroorsaak dat die atmosfeer vyandig geword het, sodat in 1752 een sendeling en 'n burger deur onbekende aanvallers doodgemaak is. Uiteindelik, in 1755, is die drie missies na die San Marcosrivier verwyder.
In die argeologiese distrik San Xavier Mission Complex is verskillende keramiek- en glasvoorwerpe, asook aanduidings van adobe -mure, ontdek. Hier, agt kilometer wes van Rockdale op FM 908, is daar ook 'n staatshistoriese merker vir San Francisco Xavier.
Aan die noordekant van die rivier, ses myl oos van San Gabriel op FM 487, is daar 'n merker vir San Ildefonso. Nader aan San Gabriel, ook op FM 487, is 'n staatshistoriese merker vir Candelaria Mission.
In Augustus 1755 is die San Xavier-missies na die San Marcosrivier naby die huidige stad San Marcos verplaas. In die jaar wat daar deurgebring is, het ongeveer 1,000 Apaches by die missies aangesluit. Teen 1756 is daar egter planne gemaak om 'n sending verder wes in Sentraal -Texas te vestig om meer van die Apaches te bereik. Die Indiane van San Xavier is na die San Antonio -missies oorgeplaas, en die eiendom is bestem vir die beplande sending in Sentraal -Texas, Santa Cruz de San Sabá.
Een stam Indiërs, die Mayeyes, het die Franciskane oorreed om 'n sending in die New Braunfels -gebied te hou. Die sending van San Francisco Xavier is einde 1756 op die huidige New Braunfels aan die Guadaluperivier hervestig. Sommige rekeninge sê dat dit die naam Nuestra Señora de Guadalupe gekry het. Die missie is in Maart 1758 laat vaar.
'N Staatshistoriese merker in San Marcos Springs herdenk die San Xavier -sending daar, en 'n ander in New Braunfels dui die plek van die Guadalupe -sending aan.
Tweede Goliad -sending
Geskille tussen die verskillende Karankawa -stamme en die ander Indiërs by Mission Espíritu Santo het die oprigting van 'n ander missie in 1754 genoodsaak. Nuestra Señora del Rosario is in November daardie jaar gestig aan die San Antonio -rivier, vier kilometer wes van Goliad.
Daar was periodes dat die missie laat vaar is, net om heropen te word. Teen 1789 het die sending 'n plaas ontwikkel met 50 000 beeste. Rosario is in 1807 gekombineer met die sending in Refugio en is uiteindelik in 1831 gesekulariseer.
Daar is 'n 1936 -staatshistoriese merker langs die Amerikaanse 59. Verskeie artefakte is gevind onder die ruïnes op die terrein, wat nie vir die publiek toeganklik is nie. Onder die items wat gevind is, was 'n muurskildery wat in die Goliad State Park te sien is.
Om die invloed van die Franse in die suidooste van Texas teen te werk, het die Spaanse owerhede in 1756 die Nuestra Señora de la Luz del Orcoquisac -sending op die Trinity River in Chambers County gestig.
Hierdie missie en sy gepaardgaande presidium, San Agustín de Ahumada, is beskryf as twee van die mees ongelukkige buiteposte van Spanje in Texas. & Siekte, insekte en konflik tussen die sendelinge en soldate het die moeite teister. Toe Spanje Louisiana in 1763 verkry en die Franse bedreiging beëindig het, was die Spaanse administrasie nie meer geïnteresseerd in die gebied nie. Boonop was dit moeilik om voorrade te kry, want die webwerf was so geïsoleerd van die gevestigde dele van Texas. In 1771 het die grootste deel van die garnisoen vertrek. Een sendeling het op versoek van die Orcoquisacs gebly, maar ook hy het 'n paar maande later vertrek.
In 1936 is 'n staatshistoriese merker op die westelike oewer van die Trinity -rivier geplaas, maar opgrawings in die 1960's het die terrein eerder op die oostelike oewer van die Trinity, naby die meer van Miller, gevestig. Buite die poskantoor in Wallisville is 'n staatsmerker uit 1970 wat die sending herdenk.
San Saba -rivier
Die Apaches, wat al lank vyandig teenoor die missies was, het in 1757 die fokus geword van 'n nuwe evangelisasie-poging na die weste van Sentraal-Texas. die gebied
Die oorblyfsels van die San Xavier-missies, wat eers in Milam County bestaan ​​het, is nou saamgevoeg om die Santa Cruz de San Sabá-sending aan die San Saba-rivier in die huidige Menard County te vestig.
Die Apaches het nooit bymekaargekom tydens die sending nie. 'N Groep van 3 000 kampeer kortliks naby die sending in Junie 1757, maar gaan na jagvelde en laat slegs twee lede van hul stam oor. Hulle was die enigste Apaches op die sending toe 2 000 lede van ander stamme, waaronder Comanches en Wichitas, die sending op 16 Maart 1758 aangeval het.
Die garnisoen van Presidio de San Luis de las Amarillas was vier kilometer ver oor die rivier, nie naby genoeg om onmiddellik van hulp te wees nie. Toe soldate die volgende dag wel by die ruïnes van die smeulende sending aankom, het hulle twee priesters en ses ander afgemaai.
Die presidio is in 1761 van klip herbou en nog 'n dekade van bloedige konflik gehou. Dit is in 1770 laat vaar en amptelik gesluit in 1772.
In 1993 is die terrein van die Santa Cruz de San Sabá -sending op privaat eiendom ongeveer drie kilometer oos van Menard ontdek. Daar is 'n 1936 staatshistoriese merker op FM 2092 ter herdenking van die missie. Ook in 1936 was daar 'n poging om die presidio, net wes van Menard, te herbou (klik vir foto).
Na die vernietiging van die Santa Cruz de San Sabá -sending, is ander plekke vir die evangelisering van die oostelike Apaches na die suide gekies. Hierdie missies sou onder die beskerming staan ​​van die Presidio de San Luis de las Amarillas, of Presidio de San Sabá, soos dit genoem is.
In Januarie 1762 is San Lorenzo de la Santa Cruz aan die boonste Nuecesrivier gestig. Ongeveer 12 myl langs die rivier is 'n ander sending, Nuestra Señora de la Candelaria del Cañon, in die daaropvolgende maand begin. Dit het sy naam gekry van sy voorganger wat onder die San Xavier -missies was.
Weereens, die Apaches het getoon dat hulle nie daarin belangstel om hulself in die missies te vestig nie, maar dit was in elk geval nie waar die owerheidsowerhede hulle wou hê nie. Hulle wou nuwe missies wes van die presidio hê as wegstasies tussen Texas en New Mexico. Omdat die twee missies nooit baie suksesvol was in die omskakeling van die gebiedstamme nie, is hulle in 1767 in wese laat vaar, hoewel formele sluiting eers in 1771 plaasgevind het.
Die terrein van San Lorenzo de la Santa Cruz is aan die noordelike rand van Camp Wood in Real County opgegrawe. Daar is 'n staatshistoriese merker ter herdenking van Nuestra Señora de la Candelaria in die stad Montell in die noordweste van Uvalde County.
Die laaste sending wat in Texas gestig is, was Nuestra Señora del Refugio op 4 Februarie 1793. Die Karankawa -Indiane het die twee missies in die Goliad -gebied verlaat, maar het gesê dat hulle na 'n sending nader aan hul tuisgebied aan die kus sou kom.
Die Indiërs het gehelp om die plek van die nuwe sending te kies in 'n gebied wat bekend staan ​​as El Paraje del Refugio, en ldquoPlace of Refuge, en rdquo op Goff Bayou in die huidige Calhoun County. Indiese aanvalle het egter veroorsaak dat die sending in 1794 verder na die binneland na Mosquitos Creek verskuif is. In 1795 verhuis die sending na sy laaste plek in die huidige stad Refugio. Na gereelde aanvalle van nie-sending Indiane en voortdurende interne konflikte, is die missie geleidelik laat vaar totdat dit in Januarie 1830 amptelik gesluit is.
In die vroeë 1830's, toe Ierse koloniste aankom, is die stad vernoem na die missie en het die setlaars sommige van die ou geboue beset. Vanaf 12 Maart 1515, 1836, dien die sendingkerk as 'n vesting vir die Texane tydens die Slag van Refugio.
Teen 1859 is die sendingruïnes nog steeds die belangrikste kenmerk van die stad beskryf. Vandag kan slegs die spore van die stigting van die missie gevind word onder die huidige parochiekerk van Our Lady of Refuge. Daar is geen sigbare oorblyfsels op die twee vroeëre terreine nie.
Laer Rio Grande -vallei
In 1749, in 'n groot koloniseringspoging langs die Rio Grande, is vier dorpe op die suidelike oewer van die rivier in Mexiko gestig: Reynosa, Camargo, Mier en Revilla (nou Guerrero). 'N Ruk later het die missies in hierdie nedersettings almal buiteposte aan die kant van Texas gevestig toe sommige van die setlaars oor die rivier begin beweeg het. Hierdie buiteposte was besoeke en het hul name van die missies geneem. 'N Visita was 'n soort landskapel wat deur die priesters besoek is vir die mis of om sakramente te bedien.
Een van hierdie besoeke was in die Zapata County.Dit was 'n voorpos van die Mission San Francisco Solano de Ampuero in die Mexikaanse stad Revilla. Dit word Mission Revilla a Visita genoem en word herdenk met 'n staatshistoriese merker in die huidige stad Zapata by die hofgebou.
Ook in die Zapata County was die plaas nedersetting Nuestra Señora de los Dolores, gestig in 1750, ongeveer 18 kilometer noord van San Ygnacio. Vandag word die webwerf Dolores Hacienda genoem. Alhoewel 'n staatshistoriese merker wat deur die Texas Centennial Commission in 1936 opgestel is, sê dat daar 'n missie was, dui latere navorsing aan dat daar slegs 'n klein kapel was vir godsdienstige dienste wat deur priesters van Revilla gelewer is.
In 1755 is 'n ander plaas nedersetting gestig op die oostelike oewer van die rivier by Laredo. Tot 1760, toe hy sy eerste sekulêre priester ontvang het, het Franciskaanse monnike van die Revilla -sending Laredo by geleentheid besoek om die setlaars te bedien.
Die Mexikaanse stad Mier was die tuiste van die sending La Purísima Concepción, en oorkant die rivier in die huidige Starr County was Mission Mier a Visita, begin in die middel van die 1750's. Daar is 'n staatshistoriese merker op US 83, 3.5 myl wes van Roma. Terselfdertyd is 'n ander visita gestig vanaf die San Agustin de Laredo -sending in Camargo, Mexiko. Daar is 'n historiese merker 2,5 myl wes van Rio Grande City op US 83.
Verder suid in Hidalgo County is 'n visita in die middel van die 1750's gestig vanaf die sending San Joaquín del Monte in Reynosa. 'N Merker in McAllen Park in Hidalgo herdenk die visita.
& mdash geskryf deur Robert Plocheck, mede -redakteur, vir die Texas Almanac 2006 & ndash2007.
Ashford, Gerald. Spaans Texas: Gister en vandag, Jenkins Publishing Co., Austin en New York, 1971.
Bannon, John Francis. Die Spaanse Grenslande
Frontier 1513 & ndash1821, Universiteit van New Mexico Press, Albuquerque, 1974.
Castañeda, Carlos E. Ons Katolieke erfenis in Texas 1519 en ndash1936, Von Boeckmann-Jones Company, Austin, 1936.
Chipman, Donald E. Spaanse Texas 1519 en ndash1821, Universiteit van Texas Press, Austin, 1992.
Habig, Marion A. O.F.M. Spaanse bedevaart in Texas: die ou fransiskaanse missies en ander Spaanse nedersettings van Texas 1632 en ndash1821, Franciscan Herald Press, Chicago, 1990.
Hickerson, Nancy Parrott. Thy Jumanos: Jagters en handelaars van die Suidvlakte, Universiteit van Texas Press, Austin, 1994.
Simons, Helen en Cathryn A. Hoyt, reds. Spaanse Texas: 'n Historiese gids, University of Texas Press, 1992. & ldquoThe Spanish Missions in Texas & rdquo deur Robert S. Weddle.
Sonnichsen, C.L., Pas van die Noord I-II, Texas Western Press, El Paso, 1968.
Stephens, A. Ray en William Holmes, Historiese Atlas van Texas, University of Oklahoma Press, 1989. & ldquoSpanish Missions. & Rdquo
Nuwe Handboek van Texas, Texas State Historical Association, 1996, verskeie.
Geskiedenis van die Santa Cruz -sending
(Heilige Kruis). Die twaalfde Franciskaanse sending wat in Kalifornië gestig is. Die voorgestelde perseel is persoonlik ondersoek deur ds. Lasuen, wat die inboorlinge vriendelik en gereed was om te help. Voorrade en inheemse assistente is gestuur uit die buurmissies, veral Santa Clara, en die missie is formeel gestig op 25 September 1791 op die plek waar die stad Santa Cruz, Santa Clara County, geleë is. Aan die einde van die jaar was daar 84 neofiete. In 1792 was daar 224, en die hoogste aantal, 523, is bereik in 1796. In 1800 was daar 492. Op hierdie tydstip het die sending 2,354 beeste en perde en 2,083 kleinvee, terwyl die oes vir die jaar beloop het tot 4 300 skepels. Die kerk, 30 by 112 voet en 25 voet hoog, met klipfront, is in 1794 voltooi en ingewy.
In 1797 arriveer 'n aantal koloniste uit Mexiko en vestig hulle oorkant die rivier Lorenzo van die sending. Hierdie skikking het die sendelinge baie probleme veroorsaak, en dit lyk asof die Indiane hulle gedemoraliseer het. In 1798 was die bestuurder baie ontmoedig oor die vooruitsig en berig dat 138 neofiete verlate geraak het. Hy protesteer teen die skikking, maar sonder gevolg. Die aantal neofiete het die volgende 20 jaar ongeveer dieselfde gebly, 507 in 1810 en 461 in 1820. Die vee het toegeneem en die oeste het goed voortgegaan. In 1812 is een van die vaders vermoor deur 'n paar van die neofiete, wat ter verdediging pleit dat hy buitensporig wreed was, twee van hulle doodgeslaan het en verdere martelinstrumente uitgevind het.
In 1818 en 1819 was daar aansienlike wrywing tussen die sendingvaders en die owerhede in Brancifort, almal behalwe drie neofiete wat die sending tegelyk verlaat uit vrees vir aanval. Na 1820 het die sending voorspoedig voortgegaan, maar die bevolking het afgeneem, daar was 320 neofiete in 1830, en ongeveer 250 in 1834. Die totale aantal inboorlinge wat tot op daardie tydstip gedoop is, was 2,216, van wie 939 kinders was. Binne 4 jaar na sy sekularisering het die grootste deel van die eiendom verdwyn.
In 1839 is daar 70 Indiërs by die sending aangemeld, met miskien net soveel meer in die distrik. In 1840 is 'n aantal geboue vernietig en die kerk is beseer deur 'n aardbewing. Na 1842 word die sending as 'n deel van Brancifort beskou, die geboue het toe heeltemal verdwyn.
Die Indiane in die omgewing van die sending behoort aan die Costanoan -taalfamilie. Die missie het neofiete uit die volgende dorpe, almal in die huidige graafskap Santa Cruz 1: Achilla, Aestaca, Agtisrn, Apil, Aulintac, Chalum ü, Chanech, Chicutae, Choromi, Coot, Hauzaurni, Hottrochtac, Huachi, Hualquilme, Huocom, Locobo, Luchasmi, Mallin, Nohioalli, Ochoyos, Onbi, Osacalis (Souquel), Payanmin, Sachuen, Sagin, Shiuguermi, Shoremee, Sio Cotchmin, Tejey, Tomoy, Turami, Utalliam, Wallanmi, Yeunaba, Yeunata, Yeunator.
Die Santa Cruz -sending: maak die deur na die geskiedenis oop
Die meeste van ons wat in Kalifornië grootgeword het of kinders grootmaak, het 'n herinnering daaraan om 'n California Mission -projek op laerskool te doen. Ons onthou hoe ons saam met ons gesinne na die naaste sending gery het, foto's geneem en deur die kapelle rondgeswerf het, replika's gebou het en natuurlik die gom. Soveel gom.
Toe ek besef dat Santa Cruz sy eie staatsgeskiedenis in die vorm van die Mission Santa Cruz het, het ek geweet dat ek dit moes ondersoek, en dit het nie teleurgestel nie.
Mission Santa Cruz, geleë langs Mission Street (waar anders?), Net 'n entjie verby The Abbey, is geleë in 'n rustige klein parkie, beskerm teen die nabygeleë verkeer in die middestad. Die adobe -gebou met tradisionele Spaanse dakteëls lê langs die Holy Cross -kerk en gelyknamige parochiale skool, wat beteken dat die besoek van die terrein vandag nog 'n aktiewe gevoel sal gee wat in die bloeityd van die sending moes bestaan ​​het.
Alhoewel byna almal die ervaring van 'n besoek aan 'n sending kan onthou, is die werklike geskiedenis van die missies in Kalifornië waaroor ons vaag kan wees. In die 1700's het Spaanse Katolieke priesters missies begin bou as 'n manier om hul kultuur en godsdiens uit te brei na die inboorlinge van Kalifornië (dit was natuurlik voordat Kalifornië deel van die Verenigde State was).
In 1791 het vader Fermin Francisco die Santa Cruz -sending gestig. Die webwerf het meestal gedien as 'n plek om Ohlone -Indiane te bekeer, 'n stam inheems aan die Santa Cruz -streek wat tot vandag toe nog aktiviste in die stad het. Maar die verspreiding van die Woord het die eerste keer nie lank gehou nie - net 'n jaar later het die San Lorenzo -rivier die oorspronklike sendinggebou oorstroom. In 1793 is 'n groter kerk op hoër grond gebou. Dit is waar die Heilige Kruis -kerk vandag sit.
Iets meer as 200 jaar vorentoe, en die missie soos dit vandag is, het twee hoofattraksies: 'n replika -gebou met 'n kapel, binnehof en geskenkwinkel en 'n stuk gebou wat die enigste oorblywende deel van die oorspronklike sending is .
Die replika -gebou is 'n goeie plek om te begin. Hierdie klein gebou is oop na tienuur van Dinsdag tot Sondag en het 'n pragtige kapel (u kan selfs van Ma tot Vrydag om 8:30 na die mis gaan), 'n rustige binnehof met standbeelde wat verskillende belangrike mense in die geskiedenis van die sending uitbeeld, en 'n geskenkwinkel met kaarte, boeke en selfs 'n gids vir die bou van 'n California Mission -projek (telling aan ouers oral!).
Nadat u 'n kers vir u geliefdes aangesteek het en baie foto's van u kinders met die verskillende standbeelde in die binnehof gekry het, het u 'n blok van die Plaza na die oorspronklike Adobe, wat vroeër as huisvesting was vir inheemse Amerikaanse inwoners van die Sending, gedien. Laat u kinders die kalkagtige, growwe adobe voel, deur die uitgestrekte groen grasperk loop en hul verbeelding laat waai.
Dit is ook 'n goeie manier om hulle op te voed oor die inheemse Amerikaanse ervaring op 'n manier wat naby die huis kom, aangesien die adobe -gedeelte van die missie gebruik word om die geskiedenis te verken deur die fokus van die Ohlone -mense.
Die volgende keer dat u 'n rede soek om u kinders van die videospeletjies af te trek, moet u Santa Santa Cruz in gedagte hou. 'N Hele nuwe ervaring en 'n manier om met die plaaslike geskiedenis te skakel, is in die straat.
'N Reeks groot aardbewings het Suid -Kalifornië in 1812 getref en die sending is vernietig. Die missie is herbou op 'n ander terrein, vier kilometer verder noord, in 'n canyon met die naam La Canada de los Berros, of The Canyon of Watercress.
Mission La Purisima het oorspronklik die standaard vierkantige vierhoekvorm gevolg. Ongelukkig het die aardbewing in 1812 die sendinggeboue vernietig en die vaders het besluit dat dit die beste sou wees om na 'n ander plek te verhuis. Nadat hulle verhuis het, het hulle begin om die missie te herbou. Hierdie keer bou hulle die geboue in 'n reguit lyn in plaas van 'n vierhoek. Mission La Purisima is die enigste missie wat op hierdie manier uiteengesit word.
Diegene wat by die Sending gewoon het, het 'n streng skedule gevolg. Die vaders was gewoond aan hierdie tipe leefstyl, maar die neofiete nie. Die struktuur van die sendinglewe was een van die redes waarom baie inheemse Kaliforniërs probeer het om te vertrek. 'N Franse ontdekkingsreisiger, Jean Fran çois de La P érouse, besoek Mission San Carlos in 1786 en skryf 'n gedetailleerde verslag van wat hy waargeneem het. Gebeurtenisse by die sending is aangedui deur die lui van die sendingklokke. Elke dag het omstreeks sonsopkoms (ongeveer 06:00) begin. Die sendingklokke lui om almal wakker te maak en roep hulle na mis- en oggendgebede. Gebed duur ongeveer 'n uur en dan gaan eet almal. Atole, 'n sop van gars en ander korrels, word bedien. Ontbyt het ongeveer 45 minute geneem en toe was dit tyd dat almal aan die werk moes gaan.
Die Vaders was verantwoordelik vir die bestuur van die Sending en die onderrig van die nuwe bekeerlinge en kinders in die Katolieke geloof. Die meeste mans het veld toe gegaan om die gewasse te versorg of om met die diere te help terwyl vroue by die Sending gebly het en aan huishoudelike take gewerk het, soos lap weef en klere maak, vet afkook om seep en kerse te maak en om die groentetuine. Kinders het gereeld by hierdie take rondom die sending gehelp sodra hulle godsdiensonderrig verby was. Afhangende van die spesifieke bedryf by die missie, kan daar ook neophytes leerbewerking, metaalbewerking, wynmaak en olywe vir olyfolie wees.
Die middag sou die klokke weer lui sodat almal bymekaar kon kom vir aandete, wat ons middagete sou noem. Middagete was gewoonlik pozole, nog 'n dik sop met boontjies en ertjies. Na 'n middagpouse keer almal terug na hul werk vir nog twee tot vier uur, afhangende van hoeveel werk daar gedoen moet word. 'N Laaste klok word gelui om die werksdag af te sluit. Nog 'n porsie Atole sal bedien word en die neofiete kan rus totdat dit tyd is om te gaan slaap (Margolin, bl. 85). Daar word gewoonlik van vroue verwag om om 20:00 te gaan slaap en mans om 21:00. Die meeste vaders het hul neofiete toegelaat om aan te hou jag en ekstra kos bymekaar te maak en sommige van hul tradisionele geregte te kook.
Vir die bekeerlinge was dit dikwels moeilik om by die sending te woon. Hulle was gewoond daaraan om te werk wanneer hulle werk moes doen en rus as hulle moeg was. Die sendingstyl was anders. Die neofiete was die belangrikste bron van arbeid vir die missies. Dit was hul harde werk saam met die soldate ' en vaders ' wat die missies en hul buitegeboue gebou het. Landbou en boerdery vereis konstante sorg vir die gewasse en diere. Sonder hierdie arbeid sou die missies nie kon oorleef nie. Baie neofiete het die vryheid van hul stamlewe gemis en sou probeer om die sending te verlaat. Die vaders sou nie toelaat dat neofiete vertrek nie en stuur soldate om hulle te soek en terug te bring. Weglopers is gewoonlik gestraf omdat hulle die reëls oortree het.
Die lewe by Mission La Purisima was nie so streng soos in ander missies nie. Die Chumash het baie vrye tyd toegelaat en kon hul tradisionele kos kook. Elke missie moes homself kan onderhou en diere en gewasse grootgemaak het om die lede van die sending te voed. Mission La Purisima verbou ook vye, pere en druiwe.
Moeder en aposs Moord
In April 1973 het Kemper sy laaste twee moorde gepleeg. Op Goeie Vrydag is hy na sy ma se huis, waar die twee 'n onaangename uitruil gehad het. Kemper het sy ma aangeval nadat sy gaan slaap het, haar eers met 'n hamer in die kop geslaan en toe haar keel met 'n mes afgesny. Soos met sy ander slagoffers, onthoof hy haar en sny haar hande af, maar verwyder ook haar larinks en sit dit in die vullisverwydering.
Nadat hy sy ma weggesteek en liggaamsdele weggesteek het, het Kemper sy ma, vriendin Sally Hallett gebel en haar na die huis genooi. Kemper wurg Hallett kort nadat sy opdaag en steek haar liggaam in 'n kas weg.
Kemper het die volgende dag uit die gebied gevlug en oos gery totdat hy Pueblo, Colorado, bereik het, waar hy op 23 April 'n oproep na die Santa Cruz -polisie gemaak het om sy misdade te bely. Aanvanklik het hulle nie geglo dat die ou wat hulle ken as 𠇋ig Ed " 'n moordenaar was nie. Maar tydens daaropvolgende ondervragings sou hy hulle na al die bewyse lei wat hulle nodig gehad het om te bewys dat hy in werklikheid die berugte & quotCo-ed Killer. & Quot was