Supermarine Seeleeu - Inligting
Die Supermarine Sea Lion was 'n renweergawe van die Sea King -verkenningsvliegtuig. Drie weergawes is vervaardig en is in die Schneider Trophy Races van 1919, 1922 en 1923 ingeskryf, wat in 1922 gewen is.
Die Sea King/ Sea Lion was 'n tweevliegvliegtuig, aangedryf deur 'n stootmotor wat tussen die vlerke gemonteer is. Die vlieënier het in 'n oop kajuit net voor die vlerke gesit.
Die eerste renweergawe was die Supermarine Sea Lion I, G-EALP, 'n enkelbaai-vliegkrag met onwankelbare vlerke en 'n drukker van 450 pk Napier Lion IA tussen die vlerke. Hierdie vliegtuig was waarskynlik 'n aangepaste weergawe van die Sea King I, hoewel dit nie heeltemal seker is nie. Dit was een van verskeie Britse inskrywings vir die wedstryd van 1919, wat in Bournemouth gehou is. Ongelukkig het die weer teen die mededingers gedraai. Swaar mis het die hele vliegtuig gedwing om te land, en toe die seeleeu later probeer opstyg, is dit beskadig in 'n botsing met 'n drywende voorwerp. The Sea Lion I het hierdie botsing oorleef, maar toe dit weer land, sak hy. Die vliegtuig is later opgestyg, maar het nie weer gevlieg nie. Uiteindelik is die wedstryd sonder 'n wenner gekanselleer, hoewel die Italianers gevra is om die volgende wedstryd te hou, aangesien hulle die hoogste spoed bereik het voordat die mis gestop het.
Die Sea Lion II is oorspronklik gebou as 'n amfibiese verkenningsvliegtuig, die Supermarine Sea King II. Dit het vroeg in 1922 sy eerste vlug gemaak, maar dit het ondanks 'n goeie prestasie nie verkoop nie. Dit is gekies as die basis van die Britse inskrywing vir die Schneider Trophy van 1922, 'n span wat deur privaat befonds is onder leiding van Hubert Scott-Pine en bevelvoerder James Bird (een van die direkteure van Supermarine). Die vliegtuig is herontwerp deur R.J. Mitchell. Dit het kleiner gelyke spanvlerke gekry en 'n vliegboot met 'n enkele span geword. Die amfibiese landingsrat is verwyder. Die vliegtuig is aangedryf deur 'n 450 pk Napier Lion -enjin, wat deur Napier aan die span geleen is. In sy nuwe opset is dit herdoop as die Seeleeu II.
Die wedloop is op 10-12 Augustus gehou, en die Seeleeu II is deur kaptein Henri C. Biard gevlieg. Die enigste kompetisie het gekom van die Italianers, wat die Macchi M.7, Macchi M.7 Naval en S.I.A.I Savoia S.19 ingeskryf het, almal tweedekker.
Die Sea Lion II het die drie myl drie kilometer in 1 uur 36 minute 22 sekondes gevlieg teen 'n gemiddelde snelheid van 145,7 mph, wat Brittanje haar tweede oorwinning in die trofee besorg het. Hierdie prestasie is ook bekroon met 'n reeks wêreldrekords - vir duur, langste afstand en vinnigste tye om 100km en 200km af te lê, hoewel dit die eerste keer was dat hierdie rekords opgestel is, is dit nie so indrukwekkend as wat dit lyk nie!
Die vliegtuig is weer herontwerp vir die Schneider Trophy van 1923. Hierdie keer het Mitchell twee vlerke gegee, 'n langer romp, vlerkpunte en 'n 525 pk Lion-enjin. In hierdie opset het dit die Seeleeu III geword.
Brittanje betree ook die Blackburn Pellet, maar hierdie vliegtuig het voor die wedloop twee ongelukke opgedoen en ná die tweede een gesink. Die hoofkompetisie was die eerste militêre deelname aan die wedstryd - twee Amerikaanse vlootvliegtuie Curtiss C.R.3. Dit was dramaties anders as die vlieënde bote wat die vorige jare gewen het, en het 'n oorweldigende oorwinning behaal. Die wedstryd is gewen deur luitenant David Rittenhouse, USN, teen 'n gemiddelde snelheid van 177,38 mph. Biard, in die Sea Lion III, kon slegs derde, teen 151,16 km / h.
Die Seeleeu III het in 'n ongeluk in Julie 1924 verlore gegaan toe 'n vlieënier wat dit nie vertroud was nie, by die vertrek vasgekeer en dood is.
Hierdie nederlaag het Mitchell genoop om die ontwerp van sy renvliegtuie te heroorweeg, en sy volgende Schneider -jaer sou die Supermarine S.4 wees, die eerste in 'n reeks renvliegtuie wat Mitchell waardevolle ervaring gegee het in die ontwerp van gevorderde eenvliegtuie, en dus 'n rol gespeel het. in die ontwerp van die Supermarine Spitfire.
Enjin: Napier Lion IA
Krag: 450 pk
Span: 35 voet
Lengte: 26 voet 4 duim
Hoogte: 12 voet 3 duim
Leeg gewig: 2.000 lb
Totale gewig: 2.900 pond
Maksimum spoed: 147 mph
Uithouvermoë: 2 uur 30 minute
Enjin: Napier Lion II
Span: 32 voet
Lengte: 24ft 9in
Leeg gewig: 2,115 pond
Laai gewig: 2.850 pond
Maksimum spoed: 160 mph
Uithouvermoë: 3 uur
Enjin: Napier Lion III
Krag: 525 pk
Span: 28 voet
Lengte: 28 voet
Hoogte: 12 voet
Leeg gewig: 2.400 pond
Maksimum opstyggewig: 3,275 lb
Maksimum spoed: 175 mph
Sy flippers laat dit toe om op die land te loop
"Een van die grootste diere in Nieu -Seeland"
Hulle kan tot diep dieptes duik, hulle kan viervoet loop en hou daarvan om te baljaar en te speel! Dit is seeleeus, 'n amfibiese spesie mariene soogdiere. Seeleeus kan in verskillende klimate oorleef en het goed ontwikkelde sosiale strukture wat dikwels dié van mense naboots. Op sommige plekke, soos Nieu -Seeland, maak seeleeus die lys van die grootste streekdiere.
Seeleeu I var Supermarines eerste vlugplan wat vir die delta in die toneelverwerking van Schneidertrofén gebou kan word.  Flygplanet som konstruerades av F. J. Hargreaves was baserat on spaningsflygplanet Supermarine Baby men equadad with the mer än dubbelt so starka motorn Napier Lion.   Flygplanet som fick registreringsbokstäverna G-EALP  en flögs van Basil Hobbs kolliderade met ett flytande föremål (troligen en stock) vid start from Swanage and flygplanet sjönk after that landat in Bournemouth.  Op grond van die meeste masjiene word die masjien toegerus. Endast en italiensk Savoia S.13 fullföljde de tio varven men diskvalificerades since the missat ett rundningsmärke. 
Dit kan tot 1922 in Supermarine gebruik word om 'n masjien vir Schneidertrofén te gebruik. Die iets minder groot betekenisvolle sukses van Supermarine Sea Lion II kan ook as Supermarine Sea King en ontwerp deur Reginald Joseph Mitchell gebruik word.
Die Supermarine Southampton was 'n Britse vliegboot uit die twintigerjare, een van die suksesvolste vliegbote van die tussenoorlog. Dit was 'n ontwikkeling van die Supermarine Swan, wat vir tien passasiersdiens tussen Engeland en Frankryk gebruik is.
Die Supermarine Seagull was 'n Britse amfibiese tweedekkervliegtuig wat uit die Supermarine Seal ontwikkel is deur die Supermarine -onderneming. Die seemeeu is van hout gemaak. Die onderste vleuel was in die skouerposisie en het twee baaie. Die enjin is gemonteer in 'n nacelle wat van die boonste vleuel af geslinger is en 'n vier-lomp propeller aangedryf in trekkerkonfigurasie. Die romp het 'n ovaal dwarssnit en 'n skaafbodem met twee trappe.
Die Supermarine S.6 is 'n Britse motor uit die twintigerjare wat met 'n enkele motor en 'n enkele sitplek jaag, wat deur Supermarine gebou is. Die S.6 het die reeks Supermarine -watervliegtuigjaers voortgesit wat ontwerp is vir Schneider Trophy -wedstryde van die laat 1920's en 1930's.
Die Supermarine S.4 was 'n Britse enkelmotorige eenvliegtuig-seevliegtuig wat in die 1920's gebou is deur Supermarine om in die Schneider Trophy van 1925 mee te ding. Dit het neergestort en is vernietig voordat die kompetisie begin het.
Die Supermarine Swan was 'n Britse eksperimentele amfibiese vliegtuig uit die 1920's wat deur Supermarine in Woolston gebou is. Slegs een is gebou en dit is gebruik vir 'n passasiersdiens tussen Engeland en Frankryk.
Die Supermarine S.5 was 'n Britse motor uit die twintigerjare wat met 'n enkele motor en 'n enkele sitplek jaag, wat deur Supermarine gebou is. Spesiaal ontwerp vir die Schneider Trophy -kompetisie, was die S.5 die stamvader van 'n reeks renvliegtuie wat uiteindelik tot die Supermarine Spitfire gelei het.
Die Supermarine Sea Lion II was 'n Britse vliegboot wat deur die Supermarine Aviation Works ontwerp en gebou is vir die Schneider Trophy van 1922 in Napels, Italië, wat hy gewen het. Die vorige vliegboot vir die Schneider Trophy the Sea Lion I uit 1919 was 'n ander ontwerp.
Die Supermarine Sea King was 'n Britse amfibiese tweevliegtuigvegter wat in 1920 deur die Supermarine Aviation Works ontwerp en gebou is.
Die Supermarine Baby was 'n Britse vlieënde boot -vegvliegtuig van die Eerste Wêreldoorlog wat deur die Supermarine Aviation Works ontwerp en gebou is. Alhoewel slegs een gebou is, vorm dit die basis vir die latere Sea King -vegter en Sea Lion I -jaer.
Die Supermarine Nanok was 'n Britse tweemotorige tweedelige vliegtuigboot wat deur Supermarine gebou is. Die enkele prototipe is gebou om te voldoen aan die vereiste van die Royal Danish Navy en is herbou as 'n privaat lugjag en hernoem tot die Supermarine Solent.
Die Supermarine seël was 'n Britse amfibiese tweedekkervliegtuig wat deur die Supermarine -onderneming ontwikkel is. Die seël is verder ontwikkel tot die Supermarine Seagull.
Die Avro 539 was 'n Britse enkelsitplek-tweedekker wat deur Avro vir die Schneider Trophy van 1919 gebou is.
Die Gloster VI was 'n seevliegtuig wat as deelnemer ontwikkel is vir die Schneider Trophy van 1929 deur die Gloster Aircraft Company.
Die Gloster III was 'n Britse vlotvliegtuig uit die 1920's wat bedoel was om mee te ding vir die Schneider Trophy -lugwedren. Daar is 'n enkelmotorige tweeslaapmotor met twee sitplekke gebou, waarvan een tweede in die 1925-wedloop eindig.
Die Gloster II was 'n Britse vlotvliegtuig van die 1920's. Twee, 'n enkelmotorige tweedekker, is gebou om aan die 1924 Schneider Trophy-lugren deel te neem. Die ineenstorting van die eerste prototipe tydens die toets het egter beteken dat dit nie gereed kon wees vir die wedloop nie, wat uitgestel is. Die tweede vliegtuig het ook in 'n ongeluk verlore gegaan.
Die Gloster IV was 'n Britse vlotvliegtuig van die 1920's. Die Gloster IV, 'n enkelmotorige tweedekker, was 'n ontwikkeling van die vroeëre Gloster III wat bedoel was om aan die Schneider Trophy-wedloop van 1927 deel te neem. Een vliegtuig het aan die wedloop deelgeneem, maar het halfpad teruggetrek. Die drie vliegtuie wat gebou is, word nog etlike jare deur die High Speed ​​Flight as afrigters gebruik.
Die Blackburn Pellet was 'n enkelmotorige, tweesitplek tweevliegvliegtuig wat ontwerp is vir die Schneider Trophy-kompetisie van 1923. Dit is vernietig terwyl dit opgestyg het vir die proewe van die wedstryd.
Die Sopwith Schneider van 1919 was 'n Britse seevliegtuig. Dit was 'n enkel sitplek tweedekker wat bedoel was om aan die 1919 Schneider Trophy deel te neem. Nadat hierdie wedloop weens mis opgehou is, is die Schneider herbou tot 'n vliegtuig -jaer Sopwith Rainbow, wat in 'n ongeluk in 1923 vernietig is.
Die SIAI S.51, Savoia Marchetti S.51 of Savoia S.51 was 'n Italiaanse vliegboot wat deur SIAI gebou is vir die Schneider Trophy -wedloop van 1922.
Die Supermarine Sheldrake was 'n Britse amfibiese tweedekkervliegtuig wat deur Supermarine ontwikkel is uit die Supermarine Seagull met 'n hersiene romp. Dit is aangedryf deur 'n Napier Lion-enjin wat tussen die vlerke gemonteer is wat 'n vierbladige skroef aangedryf het. Slegs een Sheldrake, reeksnommer N180, was gebou.
Lêer: Supermarine Sea Lion II L'Aerophile October, 1922.jpg
huidige 15:55, 25 April 2021 1.366 × 768 (330 KB) Amitchell125 (bespreking | bydraes) geringe wysigings
23:01, 29 Julie 2018 /> 1.366 × 768 (232 KB) Stuffy Carrot (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
In die behoefte aan 'n mededinger vir die Schneider Trophy -wedloop van 1922, het Supermarine 'n vliegboot ontwikkel as 'n verandering van hul Sea King II -vegter. Die Sea King was 'n enkel-sitplek tweedekker-amfibie wat aangedryf word deur 'n 300 pk (224 kW) Hispano Suiza-enjin in 'n opskroefkonfigurasie wat die eerste keer in 1921 gevlieg het. Gemodifiseer as 'n vlieënde boot met 'n Napier Lion-enjin van 450 pk (336 kW), G-EBAH is deelgeneem aan die wedloop van 1922. Deur Henri Biard gevlieg, wen dit die wedloop teen 'n gemiddelde snelheid van 145,7 mph (234,48 km/h).
Vir die Schneider Race van 1923 wat in Cowes, Engeland gehou sou word, is die vliegtuig met 'n 550 pk (410 kW) Napier Lion en 'n nuwe Supermarine Sea Lion III herontwerp. Die vliegtuig het slegs 'n derde plek behaal agter die Amerikaanse Curtiss CR-3 seevliegtuie. Die vliegtuig is in 1923 na die Royal Air Force oorgeplaas.
In die behoefte aan 'n mededinger vir die 1919 Schneider Trophy -wedloop, het Supermarine 'n vliegboot ontwikkel as 'n verandering van hul baba. The Baby was 'n enkel-sitplek tweevliegtuigvliegtuig wat aangedryf is deur 'n Napier Lion-enjin van 450 pk (336 kW) in 'n opskepkonfigurasie wat die eerste keer in 1917 gevlieg het.
Herbou as 'n vliegboot G-EALP is deelgeneem aan die wedloop van 1919 wat deur Basil Hobbs gevlieg is. Op 10 September 1919 het die vliegtuig in 'n vlammetjie getref toe Hobbs van Swanagebaai af opgestyg het, nadat hy in dik mis geland het om sy rigting te kry, en die romp was gat. Toe hy naby die Bournemouth Pier uitklim vir sy verpligte eerste rondte, sak die vliegtuig. Die wedloop het weens chaos in chaos geëindig en die uitslae is nietig verklaar.
Sea Lion II kan ook baie voordelig wees as 'n ander plan wat deur Reginald Joseph Mitchell ontwerp kan word. Dit kan meer en meer dieselfde manier vir ons maak om 'n groter en vinniger motor te hê.  Flygplanet som fick registreringsbokstäverna G-EBAH och flögs by Henri Biard vann tävlingen om Schneidertrofén 1922 med en medelhastighet av 234,5 km/h. 
In die komende jaar se toer vir 1923 kan vliegtuie met sterk motor, korting en ander verbeterings en kallades na dit Seeleeu III. Trots verbetering het dit moontlik gemaak om die Amerikaanse Curtis CR-3 te verslaan. Nadat die vliegtuie oorgegaan het tot die Royal Air Force, kon die vliegtuig van die vliegtuie in 1924 nie meer as 'n vliegtuig beplan word nie. 
Ek verstaan ​​dat Sea Lion I G-EALP, nadat hy van Bournemouth afgesink het tydens die Schneider Trophy Race van 1919, gered is en sy romp in 1921 in die Science Museum, South Kensington, vertoon is. Weet iemand hoe lank dit aan was? vertoon en wat het daarna geword?
Deur: avion ancien - 18 Maart 2019 om 15:30 Permalink - Geredigeer op 18 Maart 2019 om 15:31
Nadat ek die Science Museum gekontak het, vertel dit my dat die argiewe daarvan geen verwysing bevat na G-EALP wat in South Kensington te sien was nie en dat dit gevolglik nie weet wat van die romp sou geword het nie (as dit in die museum). Dit lyk dus asof dit 'n ander van die onbevestigde bewerings van AJ Jackson is, waarvoor ons nie die basis ken nie, en ook nie sal weet nie.
Deur: farnboroughrob - 18 Maart 2019 om 17:30 Permalink
Ek het ander verwysings hierna gesien, miskien in 'n destydse tydskrif? Ek het die gevoel dat dit 'n tydelike uitstalling is, wat waarskynlik 'n vreugdevuur tot gevolg het? Ek vermoed dat hulle min belangstelling gehad het in so 'n 'nuwe item' op lang termyn. Ek onthou inderdaad dat ek gelees het dat die beroemde redakteur van The Airplane CG Gray die museum opgerig het omdat Amy Johnson se mot gebêre het, maar die plek was vol ou, waardelose vliegtuie! Ongelukkig het die Science Museum nog nooit die versameling daarvan bevorder nie, en die webwerf is baie swak, met geen geskiedenis van elke lugraamwerk nie, anders as die RAFM -webwerf.
Deur: avion ancien - 18 Maart 2019 om 18:21 Permalink - Geredigeer op 18 Maart 2019 om 18:22
Dankie, FR. Soek Vlug tydskrif vir 1919-22, met die woorde 'Science Museum', produseer niks met betrekking tot die Schneider Trophy Sea Lion nie. Ek kan nie die oefening onderneem nie Die vliegtuig, maar as u The Hub volgende keer besoek. ! Hulle het moontlik ook 'n afskrif van 'Aeronautics: Catalog of the Collection in the Science Museum, South Kensington' (HMSO, 1922), maar as dit wel 'n verwysing na die romp van G-EALP bevat, sou ek gedink het dat my navraag by die Wetenskapmuseum sou dit laat vaar het.
Deur: Schneiderman - 18 Maart 2019 om 19:02 Permalink
Ek sou my nie te veel bekommer dat die museum nie kan sien dat dit te sien is nie, aangesien baie vroeë dinge swak gedokumenteer is. Ek het 'n geruime tyd uitgevra oor die behoud van die S6B, en daar was amper niks betroubaars voor die oorlog nie.
Deur: Lazy8 - 18 Maart 2019 om 20:43 Permalink
"Schneider Trophy Racers" (Robert Hirsch, Motorbooks) sê "Na die wedstryd is die vliegtuig uitmekaar gehaal en die romp is aan die Wetenskapmuseum geleen vir 'n uitstalling van 1921." Dit dui daarop dat die museum geen rekord het nie omdat dit nooit hulle s'n was nie. Die uiteindelike lot sal berus by Supermarine. Wat die uitstalling was, en wanneer, het ek nie 'n antwoord nie.
'N Opmerking oor: soek in ou tydskrifte. Ek het opgemerk dat dit destyds dikwels bloot 'die South Kensington Museum' genoem word. Die 'Wetenskap' -gedeelte kom later.
'N Paar Karaya -lawwighede - Seeleeu en korrel
yOZ1kAmGdc8bg __ & Sleutel-paar-Id = APKAJS72YROXJYGYDADA " />
U kan sien hoe ek die stutte in klein rits -sakke gesorteer het - elke stut het 'n klein getal op die prop aangebring - baie bedagsaam oor Karaya
Hier is die voltooide wiele met PE -speke en die lieflike enjin wat uit tien dele bestaan, sommige mikroskopies!
en die onderkant met die klein stukkies vulsel wat ek moes doen.
En hier is sy met die belangrikste stutte bygevoeg en ek werk op die oomblik aan die enjinsteun, na 'n wonderlike opbou van die kaptein op die nie -amptelike Airfix -webwerf. Om u in die prentjie te plaas, is daar ses afsonderlike stutte vir die enjin en nog vier om die vleuel in die middel te ondersteun - aarrgghh! Almal moet in lyn wees met die regte lengte
Nou die Blackburn Pellet
Nie so gevorderd soos die Seeleeu nie, maar 'n begin is gemaak
'N Humbrol -blik vir skaal - klein is dit nie! Pragtig vervaardigde hars. Die bruin ding is die strandkarretjie - slegs 'n paar keer gebruik !!
Vleuel- en cabane -stutte word bygevoeg en die stut en sy stutte aan die stert geheg.
Beide modelle in hul huidige toestand - u kan die boonste vleuel van die Pellet sien, wat onderstebo is met die vreemde klein Lamblin -verkoeler daaronder.