Die antieke Maya -verskyning wat die weg na Xunantunich gewys het - Inligting - 2022
Die antieke Maya -beskawing was een van die merkwaardigste van al die vele Meso -Amerikaanse kulture, nie net omdat hulle boeke geskryf het en lief was vir sjokolade nie, maar ook omdat baie van hul ruïnes en tempels nog steeds ontdek word. Sentraal -Amerika is gelukkig met baie van hul ongelooflike oorskot, en een van die opvallendste hiervan is Xunantunich, geleë in Belize. Dit is een van die bekendste historiese terreine in die land en is van groot internasionale belang.
Die geskiedenis van Xunantunich in Belize
Xunantunich, geleë in 'n gebied wat dig was met die Maya-nedersetting, is in die voor-klassieke tydperk gestig (ongeveer 400 nC). Dit was oorspronklik 'n klein dorpie totdat dit uitgebrei het tydens die laat klassieke tydperk (800-900 nC). Die groei van Xunantunich was ongewoon, aangesien ander stede in Maya op hierdie tydstip agteruitgegaan het as gevolg van dekades van oorlog en klimaatsverandering. Die bevolking het moontlik toegeneem as gevolg van 'n toestroming van migrante en vlugtelinge uit 'n ander gebied.
Die laat bloei daarvan hou moontlik ook verband met die agteruitgang van die magtige stadstaat Naranjo in die hedendaagse Guatemala. Dit was moontlik 'n kolonie Naranjo en polities oorheers deur die groter stad tot sy agteruitgang toe die elite van Xunantunich toe onafhanklikheid verkry het.
Op grond van die argeologiese bewyse het die stad etlike dekades floreer en 'n aantal monumentale geboue is opgerig. Om redes wat nog onduidelik was, het die boutempo in die 9 stadiger geword ste eeu. Die opname van datums, wat baie belangrik was vir die Maya's - 'n nasie wat behep is met sterrekunde en tyd - eindig in dieselfde eeu.
Die pragtige fries wat die mure van die tempel versier (Zhu / CC BY-NC 2.0)
Xunantunich is minstens 830 nC ten minste gedeeltelik laat vaar. Dit is moontlik die gevolg van 'n aardbewing of moontlik as gevolg van konflik. Daar is egter bewyse dat dit tot in die tien jaar deur sommige Maya's bewoon is ste eeu. Xunantunich is uiteindelik verlate totdat dit deur 'n Britse argeoloog 'herontdek' is en met internasionale steun die regering van Belize die terrein van 1996 tot 1997 herstel het.
Die legende van die 'klipvrou'
Xunantunich, wat 'n Yucatec Maya -woord is, beteken 'Stone Woman'. Volgens 19 ste eeu se plaaslike folklore, het 'n man 'n pragtige Maya -vrou op 'n heuwel sien staan. Bang vir die figuur, het hy na 'n plaaslike dorp gehardloop en met 'n skare teruggekeer net om die vrou weg te vind. Waar sy aanvanklik verskyn het, het hulle die mond van die grot gevind wat onder die kompleks van Xunantunich uitgestrek het. Die spookagtige verskyning het bekend geword as die Stone Woman en ander beweer dat hulle die bonatuurlike figuur sien.
Die pragtige frisies van El Castillo en howe van die dood
Die middelpunt van die terrein was omring deur 'n paar kilometer Maya-nedersettings, op 'n mensgemaakte kalksteenrug, aangesien dit belangrik was vir die godsdienstige en seremoniële lewe van die streek.
Graf van 'n moontlike koninklike gevind op die ou Maya -terrein van Xunantunich in Belize
Onthou die toekoms: hoe ou Maya -landboukundiges die moderne wêreld verander het
Is argeoloë op die punt om nog 'n ontdekking van 'n ou Maya -stad te vind?
'N Looppad langs die tempel by Xunantunich (Zhu / CC BY-NC 2.0)
Die indrukwekkendste bly by Xunantunich is die hooftempel, bekend as El Castillo, wat meer as 40 meter hoog is. 'N Trap lei na 'n kompleks van geboue wat die tuiste was van die elite, heiligdomme en kamers wat vir administratiewe doeleindes gebruik is. 'N Aantal opmerklik bewaarde fries wat die Maya -gode, die' boom van die lewe 'en astronomiese simbole voorstel, versier die mure.
Ander oorblyfsels wat op die terrein oorgebly het, is die plein, 'n gebied wat gebruik word vir rituele en seremonies en eens omring deur die meer huise van die elite, 'n balbaan waar diegene wat 'n wedstryd verloor het, dikwels ritueel geoffer is, en die onlangse ontdekking van 'n belangrike graf , waarin baie pragtige items ontdek is.
Xunantunich van bo. Deur wollertz / Adobe Stock
Van Belize City na Xunantunich
Die argeologiese terrein is ongeveer 110 kilometer van die stad Belize geleë, naby die dorp San Jose Succotz. Akkommodasie naby Xunantunich is volop, dit is moontlik om 'n gids by die besoekersentrum te huur.
Vir diegene wat van argeologie hou en antieke plekke wil verken, is daar 'n aantal ander Maya -terreine in die omgewing van die Xunantunich, beide in Belize en in Guatemala. En vir liefhebbers van meer strawwe avonture, bied 'n natuurpark in die omgewing 'n verskeidenheid besienswaardighede soos kajak.
Die ou stad Nakum, noordoos van Guatemala, was blykbaar die plek om byeboerdery te wees. Onder 'n rituele platform, wat van 100 vC tot 300 nC gedateer is, is 'n "voet lange, vatvormige keramiekbuis met deksels aan elke kant" ontdek. Dit is byna identies aan hout byekorwe uit die noorde van Yucatan.
Hoewel heuning waarskynlik 'n gewilde produk en 'n handelsware was, is dit die eerste keer dat 'n klipkorf ontdek word.
Organiseer u eie toer deur die ruïnes van Belize
Eerstens benodig u 'n kaart van Belize met die belangrikste Maya -ruïnes in die land; u kan dit gratis by ons bestel. Dan moet u besluit watter ruïnes u wil besoek. Uiteindelik vind u hierdie ruïnes op die kaart. Reise na ruïnes word gereël deur lodges in die gebiede van die land waarvandaan hulle bereik word. Hieronder is 'n tabel met die belangrikste Maya -ruïnes in die land, en waarvandaan u toegang sou kry. Die kortste reis na Belize, waar u self verskeie Maya -ruïnes besoek, sal vier dae duur. Besoek ons ​​bladsy Vlieg na Belize vir 'n lys met Belize -lugrederye. U kan ook 'n aanlyn kaart van Maya -ruïnes elders op ons webwerf vind.
"Water on the Rock "
Altun Ha, geleë 34 myl noord van Belize City en 16 km van die Karibiese See af, is die maklikste Maya -ruïne om by te kom. Vanweë die nabyheid en maklike toegang besoek hierdie dagtoer hierdie webwerf. Bestaan ​​meer as 1200 jaar tot die klassieke Maya -ineenstorting omstreeks 900 nC, die bevolking van Altun Ha het 'n hoogtepunt van ongeveer 10 000 bereik, ongeveer drievoudig huidige bevolkings binne 'n radius van 20 myl van die terrein. Handel was waarskynlik 'n belangrike aspek van die daaglikse lewe hier, aangesien hierdie webwerf een van die mees toeganklike vir die see is. Hierdie teorie is versterk deur die ontdekking van artefakte van so ver as Panama.
Die kern van die terrein bestaan ​​uit twee pleine en 13 strukture, alhoewel meer as 500 geboue gevind is wat verband hou met Altun Ha. Die kernstrukture is omvattend gerestoureer, en 'n pragtige graf is onder een van hierdie strukture ontdek. Die Tempel van die Groen Graf dateer uit ongeveer 550 nC, en is 'n grafkamer met jadehangers, krale en oorbelle, pyltjiesstringels, obsidiaanse ringe en jaguarvelle. Die opwindendste vonds tot dusver was die oorblyfsels van 'n Maya -kodeks.
Die Temple of the Masonry Altars is die grootste struktuur in Altun Ha. Hierdie tempel is veral bekend omdat dit op die Belikin Beer -etiket (Belize se eie bier) verskyn. Hierdie struktuur was bedek met 'n nog groter gebou en is minstens 8 keer uitgebrei sedert die eerste skepping in 500 nC. Sewe lae is gevind, met die indrukwekkendste die vroegste graf in die middel van die ruïne. Binne die krip is 'n jadehoof wat die Maya -songod voorstel, gevind saam met die oorblyfsels van die liggaam wat daar begrawe is. Hierdie onskatbare jade -voorwerp weeg ongeveer 10 pond en is 6 cm lank. 'N Replika kan gesien word in die Museum van Belize in die stad Belize. Dit is die grootste jadevoorwerp wat ooit in die Maya -wêreld gevind is.
Besoekers kan maklik 'n kort roete loop van die ruïne suid na Rockstone Pond, die dorpie wat die ruïne die naam gee. In die Maya -tye is die dreinering opgedam om 'n reservoir te vorm, en in die omgewing staan ​​die oudste struktuur in Altun Ha, 'n bewaarplek vir antieke oudhede wat ingevoer is uit die stad Teotihuacan naby Mexikostad. Hierdie artefakte is 'n bewys van die uiters vroeë kontak tussen die Belize Maya en Teotihuacan.
"Plek van Bosluise "
Cahal Pech kyk uit oor die stad San Ignacio in Wes -Belize. Hierdie interessante Maya-koninklike akropolis-paleis het uitgebreide herstel ondergaan. Cahal Pech beteken 'plek van bosluise' in die hedendaagse Maya, en verwys na die feit dat die omliggende gebied eens as weiveld gebruik is, hoewel dit die woning van 'n groot gesin was. Cahal Pech is omstreeks 1000 vC beset en 200 jaar later verlaat. Die perseel bestaan ​​uit pleine, tempels, balplekke, woonhuise, 'n altaar en 'n swedehuis, alles in 'n baie klein gebied.
In een van die strukture is 'n koninklike graf gevind. Binne -in die grafkelder is 'n liniaal ter ruste gelê met alles wat nodig is vir die hiernamaals: dop- en amp -versierings, pottebakke, obsidiaan -lemme en jade -artefakte, waarvan die indrukwekkendste 'n jade- en amp -dopmosaïekmasker is. In die besoekersentrum word 'n volledige model van die webwerf vertoon, saam met muurskilderye van Cahal Pech in sy bloeitydperk, en 'n interpretatiewe film.
Caracol is op die Vaca -plato suid van die dorpie San Ignacio geleë. Caracol is die kroonjuweel van alle Maya -ruïnes in die land, en eintlik een van die grootste in die hele Maya -wêreld, wat Mexiko, Guatemala en Honduras insluit. Caracol was vir meer as 1000 jaar heeltemal verlore weens die reënwoudbedekking totdat dit in 1937 gevind is, sodat dit steeds herstel word. Dit word die naam "Snail" ("Caracol" in Spaans) genoem vanweë die talle slakdoppe wat daar gevind word, maar die Maya's noem dit "Three Hill Water", wat dit een van die min plekke maak waar die ware naam bekend is. Die hoogste struktuur in Belize – is Caracol 's "Sky Place "op 'n hoogte van 137 voet. Meer as 100 grafte is by Caracol gevind.
Op sy hoogtepunt het Caracol die tuiste van 150 000 mense gehad - 'n baie groter digtheid as by Tikal. Caracol was tussen 600 vC en 900 nC bewoon, volgens sommige bronne dat dit tot 1150 nC bewoon is. Die groot stadstaat van Caracol beslaan 'n gebied groter as die huidige Belize-stad, met 'n bevolking van ongeveer 80 000 by hierdie skrywe. Kookwater is deur mensgemaakte reservoirs voorsien. Een hiervan word tot vandag toe deur argeoloë gebruik. Ontdekkers het sewe ou paaie ontdek wat na Caracol lei.
Die antieke rekord van Caracol het baie hiërogliewe inskripsies verskaf, waardeur geleerdes 'n akkurate rekord van die heersers van Caracol van 600 na 860 nC kon saamstel. Die beskrywings van die konflikte met Tikal in die nabygeleë Guatemala is veral belangrik. Wat argeoloë raai, is waarom so 'n groot stad op 'n plek sonder permanente waterbron gebou is.
Cerros is 'n klein perseel aan die kus van Belize. Sedert 300 v.C. het die ontwikkeling begin as 'n klein dorpie, en 250 jaar later het dit vinnig uitgegroei tot 'n groot stad. Cerros, wat op 'n klein delta in Noord-Belize geleë is, is vroeg laat vaar en nooit weer bewoon nie. Daar is slegs twee Pre-Classic-webwerwe sonder latere toevoegings, wat dit 'n belangrike toevoeging tot die Maya-rekord maak. Cerros bevat vyf tempels, verskeie pleine, balbane en 'n stelsel van waterpaaie. Vanweë die ligging by die monding van die New River, was Cerros 'n streeksentrum vir aktiewe handel. Daar word gepostuleer dat handelsroetes na die binneland verskuif het, en die webwerf het afgeneem. Uiteindelik is die tempels verlaat en Cerros het teruggekeer na 'n eenvoudige boerderygemeenskap voordat hy heeltemal verlate was. die argeologiese rekord vertel hierdie verhaal.
" Ondergedompel Krokodil "
Ongetwyfeld die gunsteling ruïne in Belize (vanweë die wonderlike rivierreis wat u neem om daar te kom en eksotiese voëls langs die pad te sien) is Lamanai die land se langste, deurlopend bewoonde plek. Navorsing plaas die eerste wonings omstreeks 1500 vC. Lamanai is ongeveer 40 kilometer stroomop van Cerros aan die New River -strandmeer, en die twee stede het baie handel gedryf. Submerged Crocodile, wat deur Spaanse ontdekkingsreisigers aangeteken is, is die geverifieerde amptelike Maya -naam van die stad. Die terrein beslaan byna 1000 hektaar en 70 strukture is opgegrawe, maar 10 keer is die getal gekarteer.
Een van die skouspelagtigste kenmerke van Lamanai is die paar jaguarmaskers wat langs die trap langs die "Tempel van die Jaguar " flanker. Alle stele op die terrein is in 'n uitstekende toestand.
Besoek ons ​​bladsy Wat om te doen in Belize vir meer inligting oor daguitstappies na Lamanai buite Belize -stad.
"Plek van die Fallen Stones "
Lubaantun, geleë in die suide van Belize, kan besoek word as u in Placencia of Punta Gorda, Belize, bly. Die ruïne sit op 'n hoë rant en bied 'n uitsig oor die Karibiese See, meer as 30 myl daarvandaan. Die bewoningstydperk was kort, slegs 160 jaar van 730 tot 890 nC. Jade en obsidiaan uit Guatemala is hier ontdek, tesame met die bene van diepwater seediere, beduidende en aktiewe handelsgebied. Gesnyde fluitjies en ander musiekinstrumente is ook tydens die opgrawing opgegrawe.
Lubaantun is bekend omdat die bekende Crystal Skull hier ontdek is. Die Crystal Skull is gesny uit 'n enkele kristal van kwarts. Dit word beskou as een van die grootste Maya -skatte wat ooit ontdek is, hoewel daar groot kontroversie rondom die waarheid van die ontdekking is.
Daar is baie min strukturele versiering by Lubaantun en daar is ook geen gesnyde stele nie, wat lei tot die idee dat dit 'n administratiewe sentrum was, eerder as 'n seremoniële sentrum. Die afgeronde hoeke en eenvoudige vorms is soos geen ander Maya -werf nie. Die blokke gebruik geen mortier nie, maar is met 'n spesiale presisie gesny sodat die klippe maklik bymekaar bly.
"The Big Hat "
Alhoewel dit ver van die meeste toeristebestemmings geleë is, is Nim Li Punit 'n wonderlike plek met baie om die besoeker te bied. Om daar te kom, ry u verby die afdraai na Placencia op die suidelike snelweg, en gaan amper na Punta Gorda. Nim Li Punit is veral bekend vir die vele skouspelagtige sterre wat daar ontdek is. Die museum op die terrein vertoon baie van die sterre, en die ander is by die ruïne. Die indrukwekkendste prentjie beeld 'n liniaal uit wat 'n diadeem of 'n groot hoed dra, en#8221 waarna die webwerf vernoem is. Daar is 'n mooi bewaarde balbaan en nog 'n plein wat heel waarskynlik 'n astronomiese sterrewag was.
Die belangrikste nedersetting was tussen 400 en 800 of 1000 nC. Een van die meer interessante strukture is die Plaza of the Royal Tombs, wat waarskynlik 'n woning vir die koninklike familie was, met drie grafte. Die een bevat ten minste vyf mense wat op verskillende tye begrawe is. Hulle is begrawe saam met hul skatte van erdewerk, stingray dorings en gesnyde jade figure. 'N Ander graf bevat die oorblyfsels van minstens 6 mense.
"The Place of Voices "
Dit is eintlik die maklikste om in Belize in Guatemala te kom. Tikal is werklik die hoogste Maya -stad. Tikal was oorspronklik 'n dorpie uit 900 vC, wat dit een van die oudste Maya -terreine maak. Die enorme omvang van Tikal is oorweldigend, en dit is die beste om 'n reis te beplan met verskeie dae om te verken. Sowat 10 vierkante myl van die sentrale Tikal is deur argeoloë gekarteer. Groot klippe wat deur die rivier afgebreek is, was die boustene en grondstowwe vir reuse beeldhouwerke wat daar naby gevind is. Tikal het vyf enorme tempels. Dit is piramides met steil sye wat uitstyg tot bo die oerwoud.
Die Great Plaza word omring deur sterre en altare, seremoniële geboue, woon- en administratiewe paleise en 'n balbaan. Aan beide kante van die plein kyk 'n reusagtige tempel na die binnekant van die plein. Die Tempel van die Reuse Jaguar is die bekendste van al die strukture van Tikal en is meer as 150 voet hoog. Niemand weet wat die finale ondergang van Tikal tot gevolg gehad het nie, maar teen 900 nC het byna die hele Maya -beskawing in duie gestort en Tikal is verlaat.
" Maiden of the Rock "
Xunantunich (uitgespreek "CHEW-nahn-too-neech ") is slegs tien kilometer van die grens van Guatemala geleë. Hierdie groot seremoniële sentrum bereik 'n hoogtepunt tydens die klassieke periode van die Maya en huisves 25 tempels en paleise, waaronder die tweede hoogste Maya -struktuur in Belize. Die gerestoureerde gebiede van hierdie groot stadstaat bevat 'n seremoniële sentrum, koshuise vir die heersers van hierdie beskawing, 'n middelklas woongebied en die alomteenwoordige balbaankompleks. Vanaf die top van hierdie piramide "El Castillo " word 'n mens beloon met 'n asemrowende uitsig oor drie riviervalleie. Vanuit sy baars kan ontdekkingsreisigers ook tot in Guatemala sien.
Die konstruksie is tipies Maya, 'n lae terras is ontwerp om ekstra klipgeboue te bevat, en op hierdie vlak is 'n tempel gebou. Later is die hele tempel ingevul en 'n ander gebou daarop. Danksy uitstekende argeologiese werk kan ons die verskillende konstruksietydperke sien. Uit navorsing weet ons dat Xunantunich slegs 'n paar honderd jaar aan bewind was en verlaat het na 'n aardbewing.
Ons besoek hierdie ruïne op ons Belize Adventure Week -pakket. Ons bied dit ook aan as 'n eendagreis na Belize City vir groepe van agt of meer.
As u 'n groep van vier en 'n volle dag het, is dit bekostigbaar om 'n voertuig by 'n motorhuur in Belize City te kry en self na Xunantunich te ry.
IN 1977 BEGIN ONS ONDERRIG KAAK SAAM DIE RIVIER NABY ONS HUIS IN MOAB, UTAH (VS). IN 1986 TREK ONS UIT OM TE BELIZE, KAAK EN KAMPERING LANGS DIE BARRIERRIF. DEUR DIE JAAR HET SLICKROCK -AVONTURE GEGROEI IN 'N LEIER IN ADVENTURE SPORT ECOTOURISM. ONS HET DIE BEGRIP VAN DIE GEBRUIK VAN 'N MULTI-SPORTFORMAT GEBRUIK OM DIE MEES SPANENDE BESTEMMINGE IN BELIZE TE VERKEN, AAN DIE MEES OORDUIDIGSTE AKTIEWE TOERE BESKIKBAAR.
Die huidige naam blyk te wees afkomstig van Oxmal, wat beteken "drie keer gebou." Dit verwys blykbaar na die oudheid van die webwerf en die tye wat dit moes herbou. Die etimologie word betwis, 'n ander moontlikheid is Uchmal wat beteken "wat kom, die toekoms." Volgens oorlewering was dit veronderstel om 'n 'onsigbare stad' te wees, wat in een nag gebou is deur die towerkuns van die dwergkoning.
Alhoewel baie werk by die gewilde toeristebestemming Uxmal gedoen is om geboue te konsolideer en te herstel, is daar min moeite gedoen om ernstige argeologiese opgrawings en navorsing te doen. [ aanhaling nodig ] Die besettingsdatums van die stad is onbekend en die geskatte bevolking (ongeveer 15 000 mense) is 'n growwe raaiskoot. [ aanhaling nodig ] Die grootste konstruksie van die stad het plaasgevind terwyl Uxmal ongeveer 850-925 nC die hoofstad van 'n laat-klassieke Maya-staat was. Na ongeveer 1000 nC het Toltec -indringers oorgeneem, en die meeste geboue het teen 1100 nC gestaak. [ aanhaling nodig ]
Maya -kronieke sê dat Uxmal omstreeks 500 nC gestig is deur Hun Uitzil Chac Tutul Xiu. Uxmal is vir geslagte lank oorheers deur die Xiu -familie. Dit was die kragtigste plek in die westelike Yucatán, en het 'n rukkie in bondgenootskap met Chichen Itza die hele noordelike Maya -gebied oorheers. Iewers na ongeveer 1200 blyk dit dat daar geen nuwe groot konstruksie by Uxmal gemaak is nie, moontlik verband hou met die val van die bondgenoot van Uxmal, Chichen Itza, en die magsverskuiwing in Yucatán na Mayapan. Die Xiu het hul hoofstad na Maní verskuif, en die bevolking van Uxmal het afgeneem.
Uxmal was oorheersend van 875 tot 900 nC. Dit lyk asof die webwerf die hoofstad was van 'n streeksstaat in die Puuc-streek van 850-950 nC. Die Maya -dinastie het hul heerskappy oor hul bure uitgebrei. Hierdie prominensie het nie lank gehou nie, aangesien die bevolking omstreeks 1000 nC versprei het.
Na die Spaanse verowering van Yucatán (waarin die Xiu met die Spaanse verbonde was), dui vroeë koloniale dokumente daarop dat Uxmal nog in die 1550's 'n bewoonde plek was. Aangesien die Spanjaarde nie 'n stad hier gebou het nie, is Uxmal kort daarna grootliks verlaat.
Die Maya -legende Die dwerg-towenaar van Uxmal is geleë in Uxmal. 
Selfs voor die herstelwerk was Uxmal in 'n beter toestand as baie ander Maya -terreine. Baie is gebou met goed gesnyde klippe wat in 'n betonkern geplaas is, nie afhanklik van gips om die gebou bymekaar te hou nie. [ aanhaling nodig ] Die Maya -argitektuur word hier beskou [ deur wie? ] pas slegs by die van Palenque in elegansie en skoonheid. Die Puuc -styl van Maya -argitektuur oorheers. Danksy die goeie toestand van bewaring, is dit een van die min Maya -stede waar die toevallige besoeker 'n goeie idee kan kry van hoe die hele seremoniële sentrum in die ou tyd gelyk het.
Sommige van die meer noemenswaardige geboue sluit in:
Die goewerneurspaleis, 'n lang lae gebou bo-op 'n groot platform, met die langste fasades in die Pre-Columbian Mesoamerica.
Goewerneurspaleis se agterkant en besonderhede
Goewerneurspaleis van voor af
Goewerneurspaleis se sy -aansig
Nunnery Quadrangle en die piramide van die towenaar
Tradisionele Maya -simbole
Maya -beelde van mense en diere
Slang en tradisionele Maya -rooster
Beeldhoubeeld op die hoek van die gebou
Die Adivino (ook bekend as die Piramide van die towenaar of die Piramide van die Dwerg), is 'n trapvormige piramide -struktuur, ongewoon onder Maya -strukture deurdat die buitelyne van die lae ovaal of ellipties van vorm is, in plaas van die meer algemene reglynige plan. Dit was 'n algemene gebruik in Meso -Amerika om nuwe tempelpiramides bo -op ouer persone te bou, maar hier is 'n nuwer piramide gebou wat effens oos van die ouer piramide gesentreer is, sodat aan die westekant die tempel bo die ou piramide behoue ​​bly, met die nuwer tempel daarbo.
Die struktuur verskyn in een van die bekendste verhale oor die folklore van Yucatec Maya, "el enano del Uxmal" (die dwerg van Uxmal), wat ook die basis is vir die algemene naam van die struktuur. Verskeie weergawes van hierdie verhaal word opgeneem. Dit is gewild gemaak nadat een hiervan deur John Lloyd Stephens in sy invloedryke boek uit 1841 vertel is, Reisvoorvalle in Sentraal -Amerika, Chiapas en Yucatan. Volgens die weergawe van Stephens is die piramide oornag op 'n magiese manier gebou tydens 'n reeks uitdagings wat deur die gobernador (heerser of koning) van Uxmal. Die dwerg se ma (a bruja, of heks) het die toets van krag en magie gereël om teen die koning mee te ding. 
Die Nunnery Quadrangle is van 900-1000 gebou, en die naam wat met nonne verband hou, is in die 16de eeu toegeken omdat dit soos 'n klooster lyk. Die vierhoek bestaan ​​uit vier paleise op verskillende vlakke wat 'n binnehof omring. Van die verskillende geboue wat hierdie paleiskompleks uitmaak, is verskeie gewelfblaaie herwin, dit is geverf en verteenwoordig gedeeltelike kalendriese datums van 906 tot 907 nC, wat in ooreenstemming is met die regeringsperiode van Chan Chahk'ahk Nalajaw. Die formele ingang, die hiërargie van die strukture deur die verskillende hoogtes en die afwesigheid van huishoudelike elemente dui daarop dat hierdie ruimte ooreenstem met 'n koninklike paleis met administratiewe en nie-residensiële funksies, waar die regerende groep vergaderings moes gehad het om die huldeblyk te versamel, besluite neem en sinne onder ander aktiwiteite dikteer.  Hierdie stel geboue is die beste van Uxmal se verskeie fyn vierhoeke lang geboue. Dit het uitgebreide gesnyde fasades aan die binne- en buitekant.
N groot Ballcourt vir die speel van die Meso -Amerikaanse balspel. Die opskrif sê dat dit in 901 deur die heerser gewy is Chan Chak K'ak'nal Ajaw, ook bekend as Lord Chac (voor die ontsyfering van sy ooreenstemmende naam glyphs). Die toestand van die balbaan word baie versleg en bestaan ​​uit twee konstruksies van medium afmetings wat die kante van die baan vorm met die ringe waarmee die bal ingevoer moes word. Die oorspronklik gesnyde klipringe is verwyder om dit teen die elemente te beskerm en is vervang deur reproduksies. Hierdie speletjie het nog altyd verband gehou met mitiese en kosmiese aspekte. Die bal simboliseer die bewegings van die sterre in die lug en die spelers het herhaaldelik die stryd van die dag teen die nag of die stryd van die gode van die onderwêreld teen die gode van die hemel simbolies opgevoer. 
'N Aantal ander tempelpiramides, vierhoeke en ander monumente, sommige van aansienlike grootte, en in verskillende bewaringstoestande, is ook by Uxmal. Dit sluit in North Long Building, House of the Birds, House of the Turtles, Grand Pyramid, House of the Doves en South Temple.
Die meerderheid hiërogliewe inskripsies was op 'n reeks klipstele wat ongewoon op 'n enkele platform saamgegroepeer was. Die stelae beeld die ou heersers van die stad uit. Hulle toon tekens dat hulle doelbewus gebreek en in die oudheid omvergewerp is, en dat sommige weer opgerig en herstel is. [ aanhaling nodig ] 'N Verdere suggestie van moontlike oorlog of geveg word gevind in die oorblyfsels van 'n muur wat die grootste deel van die sentrale seremoniële sentrum omring het.
'N Groot voetgangersweg van verhewe klippe verbind Uxmal met die terrein van Kabah, ongeveer 18 km suidoos. Argeologiese navorsing op die klein eiland Uaymil, wes aan die Golfkus, dui daarop dat dit moontlik 'n hawe vir Uxmal was en die webwerf toegang tot die handelsnetwerk rondom die skiereiland gegee het.
Die webwerf, nie ver van Mérida langs 'n pad na Campeche nie, het sedert die onafhanklikheid van Mexiko baie besoekers gelok. Die eerste gedetailleerde verslag van die ruïnes is gepubliseer deur Jean Frederic Waldeck in 1838. John Lloyd Stephens en Frederick Catherwood het twee uitgebreide besoeke aan Uxmal gemaak in die vroeë 1840's, met argitek/tekenaar Catherwood wat na berig word soveel planne en tekeninge gemaak het dat hulle gebruik kon word om 'n duplikaat van die antieke stad te bou (ongelukkig gaan die meeste tekeninge verlore).) [ aanhaling nodig ] Désiré Charnay het 'n reeks foto's van Uxmal in 1860 geneem. Sowat drie jaar later het keiserin Carlota van Mexiko Uxmal besoek ter voorbereiding van haar besoek, 'n paar standbeelde en argitektoniese elemente wat falliese temas uit die antieke fasades verwyder het, het 'n paar standbeelde en argitektoniese elemente geneem. [ aanhaling nodig ]
Sylvanus G. Morley het in 1909 'n kaart van die terrein gemaak wat 'n paar geboue wat voorheen oor die hoof gesien is, bevat. Die eerste projek van die Mexikaanse regering om sommige van die strukture te beskerm teen die risiko van ineenstorting of verdere verval, kom in 1927. In 1930 het Frans Blom 'n ekspedisie van die Tulane -universiteit na die terrein gelei. Hulle het gips van die fasades van die "Nunnery Quadrangle" gemaak met behulp van hierdie gietstukke, 'n replika van die Quadrangle is op die Wêreldtentoonstelling van 1933 in Chicago, Illinois, gebou en vertoon. Die gips -replika's van die argitektuur is na die beurs vernietig, maar sommige van die gipsafdelings van Uxmal se monumente word steeds by Tulane se Middle American Research Institute bewaar. In 1936 is 'n herstel- en konsolidasieprogram van die Mexikaanse regering begin onder José Erosa Peniche.
Koningin Elizabeth II van die Verenigde Koninkryk het op 27 Februarie 1975 besoek afgelê vir die inhuldiging van die klank- en amp -ligvertoning van die webwerf. Toe die aanbieding die punt bereik waar die klankstelsel die Maya -gebed tot Chaac speel (die Maya -reëngod), het 'n skielike stortreën plaasgevind.  Versamel hooggeplaastes was Gaspar Antonio Xiu, 'n afstammeling van die Xiu edele Maya -afstammeling.
Drie hotelle en 'n klein museum is binne loopafstand van die ou stad gebou. [ aanhaling nodig ]
Daar is gevind dat mikrobiese biofilms vernielende klipgeboue by Uxmal en Kabah. Fototrofe soos Xenococcus kom meer gereeld op binnemure voor. Steen verneder Gloeocapsa en Synechocystis was ook in groot getalle teenwoordig.  Aureobasidium en Fusarium swamspesies kom voor by Chichen Itza en Uxmal. Sianobakterieë was algemeen in die binnekant van kamers met lae ligvlakke. 
Xunantunich | 'N Maya -ruïne
Ons eerste reis na 'n Maya -ruïne in Belize, Xunantunich, was skouspelagtig! Dit rook warm in die son, maar ons het die hitte verduur om na die top van El Castillo te klim, op 136 voet is dit die tweede hoogste struktuur van Belize met slegs een voet.
Maya webwerf | San Jose Succotz Belize | Foto geneem deur Indiana Architectural Photographer Jason Humbracht "> Xunantunich Maya Site | San Jose Succotz, Belize
Xunantunich is die eerste keer in die 1800's ondersoek deur dr. Thomas Gann, 'n Britse mediese beampte. Die eerste aangetekende foto van die webwerf is in 1904 geneem en jare lank in die Peabody Museum of Archaeology, in Cambridge, Massachusetts, vertoon. Hierna is die aktiwiteite op die terrein tot 1924 laat vaar, met die terugkeer van Gann. Rekords toon dat hy tydens sy tweede besoek baie Maya -skatte opgegrawe het, waarvan die geskiedenis verlore gegaan het en die plek onbekend was. Daar word geglo en heel moontlik dat baie museums en private versamelaars van Maya -artefakte hierdie items vertoon, sonder 'n idee van die oorsprong daarvan.
Ooswaarts kyk na El Castillo met altaar 1 op die voorgrond
In vergelyking met ander naburige plekke, is die geskiedenis van die Maya's by Xunantunich relatief kort. Vroeë Maya-setlaars in Belize het moontlik 'n klein dorpie op die terrein in die middel van die pre-klassieke periode (600-300 v.C.) gevestig, maar die ou stad, soos ons dit ken, het bekend geword en het tussen 700 en 1000 n.C. afgeneem. ontwikkeling is ongewoon omdat dit daarop dui dat die lotgevalle van Xunantunich aan die toeneem was terwyl die meeste ander stede in die streek aan die afneem was tydens die moeilike Terminal Classic-periode (800-900 nC). Xunantunich, 'n goed ontwikkelde webwerf, is op die lys van Belize.com se top tien Maya -plekke in Belize.
Bo -op El Castillo van die Xunantunich Maya -terrein
Die laaste datum wat op 'n stela (Stela 9) op die terrein aangeteken is, is 830 nC. Daarna weet ons dat die aktiwiteit voortgegaan het tot in die vroeë postklassiese tydperk (900-1000 nC), maar teen hierdie tyd was die ontwikkelingstempo nêrens wat dit was nie negende eeu. Die vroeë postklassiese periode is ook baie onduidelik, en aktiwiteite gedurende hierdie tyd is moontlik geassosieer met klein groepies wat probeer het om die stad weer te beset nadat hulle dit laat vaar het.
Noordoos -uitsig vanaf El Castillo
Uitsig op Cayo vanaf El Castillo
Uitsig vanaf die agterkant van El Castillo met Guatemala in die verte
'N Ander Maya -ruïne in Belize, Cahal Pech, kan besigtig word deur op die skakel te klik.
Uitsig oor die distrik Cayo
Suidwestelike kant van El Castillo
Hiërogliewe van El Castillo
Raadpleeg my pos Wide Angle Photography Tips vir wenke oor skiet met 'n groothoeklens.
Argeologie in Uxbenka Belize dui op die eertydse rykdom van Maya
Argeologiese opgrawings van talle huise wat op twee terreine in die suide van Belize opgegrawe is, bied insig oor die gaping in rykdom in eertydse Maya -stede - 'n verskil wat volgens navorsers ten nouste verband hou met despotiese leierskap. Argeoloë het Woensdag gesê dat hulle oorskot bestudeer het van 180 huise in die middelgrote stad Uxbenká en 93 huise in [& hellip]
Belize -bevolking volgens distrik en geslag
Hier is die statistieke van die bevolking van Belize, ingedeel volgens distrik en geslag, bereken teen 2010 met vergunning van die Statistical Institute of Belize. Van links na regs toon die syfers Totaal, gevolg deur die manlike en vroulike bevolkingsgetalle. Bevolking LAND TOTAAL Opdatering: 420,000 – Verhaal 14 Junie 2021 Dr. Natalia Largaespada Beer, Maternal & amp [& hellip]
Die nuwe Miss Universe Belize 2020 – 2021 is die 24 -jarige Iris Salguero van San Pedro. Die aankondiging is gemaak tydens 'n onthulling van die Miss Belize Universe Press Press Conference wat vandag in die Best Western Hotel in die stad Belize gehou is. Iris Salguero het grootgeword in San Pedro Ambergris Caye in Belize. As een van twaalf broers en susters, [& hellip]
Die gevare om in die paradys te lewe
Belize word dikwels beskryf as 'n tropiese paradys. Eerste bewoon deur die Mayas. En dan binnegeval deur Europese setlaars en seerowers, lok die idilliese Karibiese bestemming in Sentraal -Amerika immigrante en expats op soek na avontuur, sonnige klimaat en geleenthede. Voeg die rykes en die beroemde by die mengsel, en dit kan 'n kragtige brousel wees. Sulke [& hellip]
Die Oostenrykse burger en die eienaar van die Placencia -oord, Christian Gigi Gusenbauer, het Vrydag, 19 Februarie, seeroewers op sy eilandhuis beveg. Dit het omstreeks 18:45 gebeur toe Christian alleen was op sy Private Haven -eiland in die Lark Caye -reeks. Dis toe dat hy drie tot vier mans met 'n donker velkleed met 'n kappie sien wat sy huis nader. [& hellip]
La marchandisation de la culture: tourisme et identité maya. Cette étude ethnographique ondersoek kommentaar la marchandisation de la culture pour le tourisme a affecté les usages traditionnels dans un ancien village maya qui se trouve à côté des ruines mayas les plus visitées du Belize. Bien que la majorité des villageois avaient abandonné leur identité indigène, ils ont répondu à la demande du tourisme pour des représentations des caractéristiques essentielles de la culture maya en utilisant de nouvelles voies d'accès aux traditions qu'ils ne pouvaient plus apprendre de la vieille façon ils se sont donc servis des publications des archéologues et des épigraphistes qui étudient les Mayas des temps anciens. Tout en développant leur expertise dans les traditions culturelles de leurs ancêtres, les villageois n'étaient pas sûrs que leur acquisitie de ces connaissances constituât une base suffisante pour la récupération de leur identité maya.
Die somer van 2016 het ontdekkings van groot belang opgelewer vir die verstaan ​​van die politieke geskiedenis van die klassieke Maya -laaglande. Terwyl hulle struktuur A9 in Xunantunich, Belize, opgegrawe het, het Jaime Awe en sy span twee ingeskrewe monumente van seldsame betekenis opgegrawe, maar die inhoud daarvan is onthul in gedetailleerde tekstuele ontledings deur Christophe Helmke (Helmke en Awe 2016a, 2016b). Hierdie inskripsies ondersteun en werk 'n paar bestaande voorstelle uit, terwyl dit die verhaal heeltemal nuwe wendings bied. Hierna volg 'n paar gedagtes geïnspireer deur hierdie vondste.
Xunantunich-panele 3 en 4 was onmiddellik herkenbaar as dele van 'n hiërogliewe trap wat eers op die terrein van Naranjo ontbloot is (Maler 1908: 91-93, Pls.24-28 Morley 1937-38.2: 42-59 Graham 1978: 107-110). Daar ontdek Teobert Maler 12 blokke met uiteenlopende tekstmedaljes in twee verskillende formate, een van nege glyfblokke en die ander van vier. Die Xunantunich -klippe verskil in hul groter grootte en die insluiting van twee van die kleiner medaljes elk. Dat die monument 'n komplekse geskiedenis gehad het, met gedeeltes daarvan wat in die ou tyd beweeg is, was reeds duidelik uit die ontdekking dat 'n eensame blok in Ucanal - eers in die Naranjo -reeks aangewys as stap XIII en later as Ucanal Miscellaneous Stone 1 (Graham 1978: 107) , 110, 1980: 153-154). Met betrekking tot die inhoud daarvan, is dit lankal besef dat die narratiewe fokus val op die loopbaan van die Caracol -koning wat ons as K'an II ken, en herhaal baie van die inligting wat ons oor sy Caracol Stela 3 vind (Beetz en Satterthwaite 1981: 12 -22, Fig. 3, 4 Stone, Reents en Coffman 1985: 273-274, tabel 1). In hierdie lig is die teenwoordigheid van die trap in Naranjo aanvanklik verduidelik as 'n 'veroweringsmonument' wat deur K'an II opgerig is om sy onderwerping aan Naranjo te vier (Schele en Freidel 1990: 174, 178). Maar daar was 'n aantal gate in die argument, en ek het later gesuggereer dat die trappe nie van Naranjo afkomstig was nie, maar dat dit in 'n oorspronklike omgewing by Caracol daarheen gebring is (Martin 2000: 57-58).
Figuur 1. Ingetekende fragment uit Caracol, Str. B5 (tekening deur S. Martin, na een deur N. Grube in Grube 1994: Fig.9.14a)
Die idee is nie net uitgelok deur die Caracol -onderwerp nie, maar deur 'n ingeskrewe klipfragment wat deur Arlen en Diane Chase opgegrawe is uit puin aan die voet van Caracol Structure B5 (sien Grube 1994: 113, Fig. 19.4a) (Figuur 1). Dit deel die omlynde rand en afgeronde hoeke van die trappe -medaljes en is anekdoties gesny uit dieselfde liggrys kalksteen wat u kan sien as u die Naranjo -trappe besoek wat in die British Museum gestoor is. Belangrik, toe die tekening volgens die grootte van die blokke groot was, was dit 'n baie goeie pas (Martin 2000: Fig. 12, sien ook Helmke en Awe 2016: Fig. 3b). Die hipotese was dat die Caracol -fragment 'n stuk van dieselfde monument was wat weggegooi is. Daar is geen manier om seker te wees wanneer die trap opgebreek en verwyder is nie, maar ons weet dat Naranjo Caracol in 680 aangeval en sy koning gedwing het om te vlug, en die 168 dae wat die Caracol -koning verban is, lyk 'n goeie geleentheid om gryp so 'n trofee aan. Met nog twee dele wat nou by Xunantunich gevind is, blyk die verspreiding van hierdie gesplete monument steeds wyer te wees, en Helmke en Awe (2016a: 4) het die waarskynlike betekenis van Ucanal en Xunantunich as eenmalige bondgenote, medewerkers of kliënte opgemerk. van Naranjo in die laat klassieke periode. Kortom, daar kan politieke betekenis agter die verspreiding wees.
Figuur 2. Stap V van die Naranjo -hiërogliewe trap (HS.1) (tekening deur I. Graham, uit Graham 1978: 108. Met vergunning van die Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions, Peabody Museum, Trustees van Harvard University)
Xunantunich -paneel 4 is geïdentifiseer as deel van die openingsverklaring van die inskripsie, direk na die lang telling van 9.10.10.0.0, wat in 642 val, op stap V van die Naranjo -hiërogliewe trap (Helmke en Awe 2016b: 9, fig. 9) (Figuur 2, 3a).  Die eerste medaljon voltooi die belangrikste aspekte van die Periode -einde en noem sy presiderende gode, maar die tweede draai om 'n belangrike politieke omwenteling van die tyd, die verskuiwing van die dominante deel van die Slang -dinastie van Dzibanche na Calakmul (ibid.:16) (Figuur 3b). So 'n oordrag was te danke aan samelewende bewyse wat dui op 'n "herkonstruksie" van die staat in Calakmul tydens, of kort voor, die bewind van die belangrikste koning Yuknoom Ch'een II (Martin 2005). Dat so 'n eksplisiete stelling nou kom - beskryf eers die ontkenning en dan die vorming van politieke gesag by die toponieme van Dzibanche (kaanul) en Calakmul (uxte'tuun) onderskeidelik-bevestig die historisiteit van hierdie gebeurtenis en demonstreer die betekenis wat dit vir sy tydgenote gehad het (Helmke en Awe 2016b: 13-16 Martin en Velásquez 2016). Die implikasies van die plasing daarvan aan die begin van die verhaal is verstommend, want dit dwing ons om die hele monument as 'n enkele metahistorie te beskou, waarin elke gebeurtenis bydra tot die groter verhaal van die oordrag.
Figuur 3. Teksmedalje van Xunantunich Paneel 4 (tekeninge deur S. Martin na die van C. Helmke in Helmke en Awe 2016b: Fig.11)
Die ander vonds by Xunantunich, paneel 3, het heeltemal nuwe inligting bygedra (Helmke en Awe 2016a: 8-10, fig.7). Hier bied die eerste medaljon ons die sterfdatum van K'an II se moeder in 638, terwyl die tweede 'n verdere dood in 640 bied, hierdie keer as ti-ye-TUUN-ni jy sal dit doen, letterlik "aan die rand van die klip." Die presiese betekenis van hierdie konstruksie word steeds gedebatteer, maar daar is geen twyfel dat dit verband hou met 'n gewelddadige daad wat ooreenstem met die teregstelling nie. Die onderwerp word genoem as Waxaklajuun Ubaah Kaan en sy volle k'uhul kaanul ajaw titel bevestig hom as 'n voorheen onbekende slangmonarg. Soos Helmke en Awe daarop wys, werp dit onmiddellik lig op Stap I uit Naranjo, waar die gedeeltelik oorlewende naam van hierdie koning - sy titel afwesig - 'n 'steroorlog' -nederlaag in 636 in die gesig staar van 'n ander slangheer, hierdie een 'n mindere kaanul ajaw, Ek het voorheen die bynaam Yuknoom Head (sien Martin en Grube 2000: 106). Hieruit leer ons dat die breuk tussen Dzibanche en Calakmul gewelddadig was, 'n konflik wat ons in wese as 'n burgeroorlog kan beskryf. Waxaklajuun Ubaah Kaan was blykbaar vier jaar as gevangene, of op vlug, voordat hy doodgemaak is. Belangrik is dat paneel 3 aan die einde van die teks kom, en die chronologie daarvan strek tot dieselfde tydperk en eindig in 642 waarmee die trap begin. Dit is die laaste aksie wat op die monument aangeteken is en vorm dus die narratiewe sluiting daarvan - perfek in ooreenstemming met die metahistoriese doel wat op paneel 4 uiteengesit is.
As dit 'n opsomming gee van wat die Xunantunich -ontdekkings ons tot dusver vertel het, watter ander implikasies kan daaruit voortspruit? Met paneel 4 wat as die tweede blok in die program gevestig is, glo ek dat ons met hierdie herontmoeting verder kan gaan, en hier wil ek 'n spekulatiewe skema aanbied vir die volgende vier stapblokke, waarvan drie tans bekend is. Die eerste stap is om aan te dui dat die verwysing na die Calakmul toponiem is 3-TE'-TUUN-ni uxte'tuun waarmee paneel 4 eindig, is deel van 'n paar en sluit aan by die ander Calakmul -toponiem, chi [ku] -NAHB chiiknahb, wat begin met stap XII vanaf Naranjo (figuur 4a). Hierdie plekname word in hierdie volgorde gekoppel aan La Corona Element 13 (voorheen Site Q Ballplayer 1) (Stuart en Houston 1994: 28-29, Fig. 29 ook Schele en Miller 1986: 257-258, Pl.101) , en verskyn weer saam op stap VI - as dit vir 'n ander doel gebruik word (sien hieronder).
Figuur 4. Stap XII en XI van die Naranjo Hieroglyphic Stairway (HS.1) (tekeninge deur I. Graham, uit Graham 1978: 110. Met vergunning van die Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions, Peabody Museum, Trustees van Harvard University).
Maar dit is nie die enigste argument wat 'n mens kan voer vir die volgorde van hierdie blokke nie. Na 'n 'fokusmerker' beweeg die teks op stap XII direk na die werkwoord i-pi-tzi-ji ipitzij 'Dan word die bal gespeel', sonder 'n onderwerp. 'N Ongewone gebeurtenis wat verband hou met 'n periode-einde, dit is presies die werkwoord wat aan die einde van die program weer verskyn wanneer Xunantunich-paneel 3 verwys na die komende punt 9.10.10.0.0 (Helmke en Awe 2016a: 7, 11, Fig.9).  Hierdie assosiasie is nog 'n beter bewys dat stap XII op hierdie punt ingevoeg moet word. Simboliese balspeletjies word gereeld geassosieer met monumentale stappe, waar dit opgevoer is om sukses in oorlog en die daaropvolgende pyniging van gevangenes te vier (Miller en Houston 1987: 52-63). Stap XII noem inderdaad die betrokke stappe a-ku-?-TUUN-ni u-K'ABA'-ba-a ? -tuun uk'aba ' "? -Steen is die naam van." Daar word al 'n geruime tyd gewaardeer dat hierdie gedeelte voortgaan oor stap XI, wat begin julle-bu vir yehb "Die trap van" en gee dan die begin van 'n koninklike naam (figuur 4b). Daar kan min twyfel bestaan ​​dat dit ons in die uitgebreide naamfrase van K'an II neem.
Figuur 5. Trappe IX en III vanaf die Naranjo -trap (HS. 1) ([a] tekening deur I. Graham, uit Graham 1978: 109. Met vergunning van die Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions, Peabody Museum, Trustees van Harvard University [b ] tekening deur S. Martin na foto deur T. Maler) Die volgende voorgestelde aansluiting is minder seker. Stap II bevat die naam en die embleem van K'an II en dit lyk asof dit hier moontlik is. Die teks bevat egter nog twee gode wat toesig hou oor die optrede van die koning, 'n konstruksie wat gewoonlik nie pas by die sintaksis en onderwerp wat ons hier het nie. Stap IX, wat ook die naam en titels van K'an II insluit, deel dieselfde dubbelgrootte glyfe as stap XI en is om hierdie rede alleen 'n beter kandidaat (figuur 5a). Dit het moontlik stap XII direk gevolg, of via een of meer ander ontbrekende stappe wat 'n nog langer nominale volgorde moontlik gemaak het. Aangesien stap IX nie 'n Caracol -embleemteken of ander terminale titels bevat nie, moet ons aanvaar dat die volgende stap, sonder 'n geskikte kandidaat, ontbreek. Die volgende aanspraakmaker op 'n voortsetting van die reeks is stap III, wat toegewy is aan die ouerskap van K'an II (Martin in Grube 1994: 107) (hier geteken as figuur 5b). Alhoewel dit op ander punte in die vertelling geplaas kon word, sou hierdie eerste verwysing na die koning 'n tipiese posisie wees. Die gekombineerde skema word in figuur 6 hieronder uiteengesit.
Figuur 6. 'n Spekulatiewe skema vir die openingsvolgorde van die Caracol hiërogliewe trap. (a) NAR HS.1, Stap V (b, c) XUN Pan. 4 (d) NAR HS.1, Stap II, (e) NAR HS.1, Stap XI (f) ontbreek (g) NAR HS.1, Stap III. (Tekeninge van die Naranjo HS deur I. Graham, met vergunning van die Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions, Peabody Museum, Trustees of Harvard University drawing of Xunantunich panel by S. Martin, after these by C. Helmke in Helmke and Awe 2016b: Fig. 11)
Van hier af moet ons kyk na die chronologie van die trap, wat een van die belangrikste bydraes van die nuwe studies is (Helmke en Awe 2016b: Tabel 2). Ons weet nog steeds nie hoeveel stapblokke in die oorspronklike komposisie was nie, maar die aantal beproefde verbindings dui daarop dat 'n goeie deel reeds in die hande is. Van die 13 trappe van Naranjo en Ucanal kan sewe in relatiewe volgorde vasgestel word deur hul datums en afstandsgetalle, terwyl vier ongedateerdes voorgestelde posisies in hierdie studie ontvang. Dit laat slegs twee blokke, stap II en IV (figuur 7a, b). Die naaste parallel vir die toesig oor gode op die eerste hiervan verskyn op Caracol Stela 3 by C5-D5, waar dieselfde goddelike toesig plaasvind by K'an II se toetreding in 618. Dit is nie onwaarskynlik dat die trapteks hierna verwys het nie belangrike gebeurtenis, en 'n mens kan beweer dat Stap II 'n oorlewende deel van die rekening is. As dit die geval is, is dit 'n gebied waar twee of meer aangrensende blokke ontbreek, aangesien ons geen afstandsnommers het om van en na daardie punt te tel nie. Stap IV bied 'n steiler uitdaging. Die teks lyk baie soos 'n verkorte weergawe van die een op Stela 3 by D10b-D14a. Daar word 'n reeks aksies weergegee vir die dag 9.9.9.10.5 in 622, insluitend die aankoms van 'n soort beeld van 'n god en 'n geskenk, met behulp van die ja-k'a-wa yakaw werkwoord gesien in stap IV, waar die slangkoning Tajoom Uk'ab K'ahk 'as die skenker aangewys word (die geskenk kan heel moontlik die beeld self wees). Stap IV eindig egter met 'n afstandsgetal van 14.7.10, wat te groot is om in die traag opeenhopende chronologie van die trap in te pas, soos ons dit tans verstaan. Sedert Tajoom Uk'ab K'ahk 'in 622 toegetree het en in 630 gesterf het, kan dit nie gebeure in sy bewindstyd verbind nie. Waar hierdie klip ook al pas, dit is 'n uitskieter van een of ander aard, wat ons lei na 'n ander gebeurtenis van onbekende betekenis in die toekoms of verlede. 
Figuur 7. Stap II en IV van die Naranjo-hiërogliewe trap (HS.1) (tekeninge deur I. Graham, uit Graham 1978: 107-8. Met vergunning van die Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions, Peabody Museum, Trustees van Harvard University)
Maar daar is 'n laaste knaende kenmerk van die trapvertelling wat ons aandag vereis. Soos ons gesien het, bespreek die bekende teks twee karakters wat die volle inhoud dra k'uhul kaanul ajaw titel van slangkonings, Tajoom Uk'ab K'ahk '(in 630) en Waxaklajuun Ubaah Kaan (in 636 en 640), sowel as een wat die mindere bynaam dra van kaanul ajaw Yuknoom Head (in 631 en 636) (Figuur 8a). Opvallend deur sy afwesigheid is die koning van die slang aan bewind toe die trap in 642 in gebruik geneem is, Yuknoom Ch'een, wat ses jaar vroeër in April 636 die troon aangeneem het - 'n gebeurtenis wat volgens die nuwe chronologie die trap heeltemal ignoreer.  Ek het al voorheen gewonder of Yuknoom Head nie 'n voor-toetredingskleed vir Yuknoom Ch'een kan wees nie, aangesien dit, indien waar, 'n aantal probleme sou oplos (Martin 2005: 7, n.9).
Figuur 8. Vergelyking van name van Yuknoom Head uit Trappe VI en I van die Naranjo -hiërogliewe trap (tekeninge deur S. Martin na persoonlike inspeksie van die oorspronklikes).
Om hierdie vraag te ondersoek, moet ons begin deur te vergelyk wat ons van elke karakter weet. Benewens sy vermeldings op die trap, word Yuknoom Head twee keer genoem op Caracol Stela 3, by D20a en F4a, waar hy verbind is met konflikte in 627 en 631. Die latere van die twee is die groot triomf wat ook herdenk word op Stap VI, sy verowering van Naranjo deur middel van 'n 'ster -oorlog'. Die vorige een is 'n geveg wat toegeskryf word aan K'an II, wat gedoen is yiitij/yitaaj "Met" Yuknoom Head (hierdie frase word sintakties geskarrel sodat die Caracol -embleem glyf die teks van die agterkant kan voltooi). Dit dui ongetwyfeld op samewerkende militêre optrede tussen die twee polities, maar nie noodwendig as gelykes nie. Alhoewel Yuknoom Head hier sonder titel is, stem die verwysing ooreen met sy gebrek aan koninklike status aangesien Tajoom Uk'ab K'ahk in hierdie tyd nog geleef het. As Yuknoom Head die volgende veg k'uhul kaanul ajaw, Waxaklajuun Ubaah Kaan, in die 'burgeroorlog' van 636 word hy geïdentifiseer met 'n kombinasie waar sy titel ka-KAAN [AJAW] lê sy naam oor, wat slegs gesien kan word as yu [ku] bo en li hieronder (Figuur 8b). Dit is nie 'n unieke geval nie; nie verskillende amalgame kom voor in die tekste van die latere Calakmul -koning Yuknoom Took 'K'awiil nie, byvoorbeeld op Calakmul Stela 52 by G1. 
As ons nou na Yuknoom Ch'een gaan, het ons tot onlangs niks van sy loopbaan geweet voor sy aanval op Dos Pilas in 648 (Guenter 2003). Een van die nuwe La Corona -panele lewer egter 'n baie vroeër verwysing, waarin 'n balspel beskryf word wat hy in Februarie 635 op die perseel uitgevoer het (Stuart 2012). Dit is opmerklik dat hierdie datum tussen die twee vermeldings van Yuknoom Head op die trap val. Die balspel vind 54 dae voor 'n "stigting" -gebeurtenis plaas - 'n werkwoord wat verband hou met beide nuut geïnstalleerde en herstelde koninklike gesag - wat blykbaar by Dzibanche plaasvind (Stuart 2012 Martin en Velásquez 2016). Bewyse uit Calakmul bevestig dat Yuknoom Ch'een die rol van 'stigter' in sy kort dinastiese telling aangeneem het, en duidelik beweer dat hy die eerste Slangekoning op daardie plek was (Martin 2005: 7-8). Op stap VI blyk dit egter dat 'n verwysing na Yuknoom Head as "at Uxte'tuun, Chiik Nahb Person" hom as die eerste Slang-dinast in Calakmul plaas (Tokovinine 2007: 19-21). Yuknoom Ch'een het tot die amp toegetree slegs 58 dae na Yuknoom Head se oorwinning oor Waxaklajuun Ubaah Kaan, en die twee gebeure lyk verbind - inderdaad dat die tweede afhanklik blyk te wees van die eerste (sien ook Helmke en Awe 2016b: 18).
Hier is 'n chronologie van die belangrikste gebeurtenisse tussen 630 en 640:
9.09.17.11.14 630 Dood van Tajoom Uk'ab K'ahk '(Ucanal Misc. Stone 1)
9.09.18.16.03 631 Naranjo verower deur Yuknoom Head (Naranjo HS Step VI & amp; Caracol St. 3)
9.10.02.01.10 635 Balspel van Yuknoom Ch 'een (La Corona Elements 33 & amp 35)
9.10.02.04.04 635 Foundation by (?) kaanul (La Corona Element 33)
9.10.03.02.12 636 Waxaklajuun Ubaah Kaan verslaan deur Yuknoom Head (Naranjo HS. Stap I)
9.10.03.05.10 636 Toetreding van Yuknoom Ch 'een (bereken uit La Corona Altar 1)
9.10.07.09.17 640 Uitvoering van Waxaklajuun Ubaah Kaan (Xunantunich Paneel 3)
Wat moet ons hiervan maak? By gebrek aan 'n duidelike oplossing, sit ons met twee hoofscenario's:
(1) Yuknoom Head en Yuknoom Ch'een was tydgenote, miskien broers en susters of 'n pa en seun. Eersgenoemde is ten minste 631 in Calakmul gestig (kaanul nadat hy 'n bestaande dinastie daar vervang het) en na die dood van Tajoom Ukab K'ahk 'veg hy teen die volgende koning en houer van die k'uhul kaanul ajaw titel Waxaklajuun Ubaah Kaan. Hy slaag, maar moontlik gewond of vermoor, verdwyn op dieselfde oomblik en Yuknoom Ch'een neem vinnig die koninklike mantel aan of (2) Dieselfde stel gebeurtenisse ontvou, maar Yuknoom Head is óf 'n vooraansluitingsnaam, óf bloot 'n duidelike of meer uitgebreide naam vir Yuknoom Ch'een. Dit sou dieselfde persoon wees wat 'n basis in Calakmul vestig, Naranjo aanval, in die burgeroorlog seëvier en die volle Snake -titel aanvaar.
Daar is voor- en nadele vir beide posisies. As die trap die instelling van wettige gesag en praktiese mag by Calakmul wil omhul, hoe kan die eerste ware Snake -koning daar - en die huidige daarby - van die verhaal uitgesluit word? Was die enorme invloed wat Yuknoom Ch'een later getoon het, gebaseer op slegs sy geluk om die prestasies van sy voorganger te erf, of was dit eerder gegrond op skouspelagtige suksesse uit sy vroeë loopbaan? Die sterkste teenargument is dat dit baie ongewoon sou wees dat 'n naam voor die regering so sterk lyk as die van 'n uiteindelike koning. Die punt trek terug as die vorm in plaas daarvan 'n buitengewoon volledige of alternatiewe naam vir Yuknoom Ch'een was, aangesien klassieke Maya -konings lang nominale rye gehad het en die kort naam wat hom alomteenwoordig toegeken is, slegs een deel daarvan kan wees. Dit lyk asof slangkonings veral op verskillende plekke en tye verskillende dele van hul naam beklemtoon (bv. Martin en Beliaev, in die pers). Tog is dit klaarblyklik 'n struikelblok dat geen ander bron hom assosieer met die vorm wat by Caracol gegee word nie.
Ten slotte bied die vondste by Xunantunich waardevolle nuwe insigte oor die hiërogliewe trap van Caracol en die gebeure wat dit beskryf. Dit is 'n monument vir die einde van die tydperk, maar een wat toegewy is aan die rituele balspel wat gepas pas by die krygsgeur van die hele teks. Daarbenewens is die retoriese doel daarvan om K'an II se steun vir die nuwe Snake-orde te bevestig, en sy eie oorloë teen Naranjo voor te lê as bydraes tot die beslissende triomf van Calakmul oor die mededinger in 631. K'an II was 'n selfverklaarde kliënt van die kaanul dinastie, nadat hy sy koninklike hoofband ontvang het tydens 'n seremonie onder toesig van Yuknoom Ti 'Chan in 619, die jaar na sy aanvanklike toetreding (Martin 2009, 2014: 184). Hy was steeds 'n pligsgetroue bondgenoot in die tyd van Yuknoom Ti 'Chan se opvolger, Tajoom Uk'ab K'ahk' - wat verantwoordelik was vir die positiewe kontak met die koning - maar het blykbaar gemeenskaplike saak met Yuknoom Head teen Waxaklajuun Ubaah Kaan geneem. Alex Tokovinine (pers. Komm. 2016) stel voor dat die oorloë tussen Naranjo en Caracol ontstaan ​​het omdat dit verskillende kante in die burgeroorlog ondersteun het. Hier is Naranjo, self 'n jarelange vasaal vir die kaanul konings, sou die lojalis en dus vyand van die aspirantmag van Calakmul speel, terwyl Caracol die wegbreek ondersteun en die trap die sukses van die keuse vier. Tog moes die algemene stryd ietwat vroeër begin het, in die tyd van Tajoom Uk'ab K'ahk ', aangesien Caracol van minstens 626 in stryd was met Naranjo. Die gegewens toon aan dat die opkoms van Calakmul reeds in 642 beskou is 'n beduidende ontwikkeling wees in die politieke landskap van die sentrale laaglande, wat 'n spesiale rekord werd is. Die daaropvolgende dekades van Yuknoom Ch'een se heerskappy sou die oordeel meer as bevestig het, aangesien die Snake -dinastie steeds meer koningshuise in sy wentelbaan getrek het en nader gekom het as enige van sy mededingers om 'n Maya "imperium" te vorm.
My dank gaan aan David Stuart, Stephen Houston en Christophe Helmke wat nuttige opmerkings gemaak het in die ontwikkeling van hierdie teks.
 Teoreties kan daar 'n tussenliggende Lunar -reeks op 'n ander blok of blokke wees. Die direkte verbinding tussen Glyph F op Naranjo HS Step VI en 18 K'ank'in op die eerste medaljon van Xunantunich Panel 4 maak dit egter onwaarskynlik.
 David Stuart (pers. Komm. 2016) herinner my aan 'n paar monumente by Ceibal (Seibal) —Stela 5 en 7— wat 'n enkele koning toon wat toegerus is met balspel, waar die tekste ook 'n tydperk wat eindig met 'n spel.
 Na inkrementele insigte en regstellings van Spinden en Joyce, verbind Morley (1937-38.2: 44) hierdie afstandsnommer van 14.7.10 met die eindpunt van 9.10.10.0.0. Dit sou die ontbrekende gebeurtenis dateer tot 9.9.15.10.10 in 628, wat geen stawing van buite het nie, maar ten minste die verdienste het om binne die bewind van Tajoom Uk'ab K'ahk te val.
 Daar kan geargumenteer word dat die gebrek aan belangstelling wat in Yuknoom Ch'een getoon is, was omdat K'an II, deur middel van sy steun vir die nuwe regime, weggetrek het van kaanul toesig. Daar is miskien iets daaraan verbonde, maar die grootsheid van hierdie monumentale stelling - wat Calakmul dien om te verheerlik - moet die hede en die toekoms net so baie in die oog hou as op die verlede.
 Die name van Yuknoom Head en Yuknoom Took 'K'awiil deel verskeie funksies. Beide wys die yu [ku] samesmelting bo -op 'n menslike gesig met 'n kolletjie op sy wang, tesame met 'n li agtervoegsel (Martin 2005: 5, n.5). Dieselfde vorm verskyn in die naam van 'n onverwante beeldhouer op Calakmul Stela 51 (Martin, Houston en Zender 2015) en, verder, by Palenque waar K'inich Kan Bahlam II met dieselfde naam as 'n kind geassosieer word (tablet van die Foliated Cross, G4 en Tablet of the Sun, J2). Veranderlike elemente is lapagtige uitsteeksels wat oor die wang strek, vasgemaak k'in teken wat kan aandui CH'EEN (nie een van die voorbeelde is voldoende bewaar om duidelik te wees op hierdie punt nie), en a GENEEM' "Vuursteen" teken. Die naam van Yuknoom Head bevat dit nie, maar op Caracol Stela 3 by D20a kan ons die teenwoordigheid van die arm-en-klip-motief sien wat die godnaam aandui YOPAAT, maar die identifikasie bly onseker.
Beetz, Carl P., en Linton Satterthwaite. 1981. Die monumente en inskripsies van Caracol, Belize. Universiteitsmuseum Monografie 45. Die Universiteitsmuseum, Universiteit van Pennsylvania, Philadelphia.
Graham, Ian. 1978. Corpus van Maya -hiërogliewe inskripsies, Vol. 2, deel 2: Naranjo, Chunhuitz, Xunantunich. Peabody Museum of Archaeology and Ethnology, Harvard University, Cambridge, Massachusetts.
1980. Corpus van Maya -hiërogliewe inskripsies, Vol. 2, deel 3: Ixkun, Ucanal, Ixtutz, Naranjo. Peabody Museum of Archaeology and Ethnology, Harvard University, Cambridge, Massachusetts.
Grube, Nikolai. 1994. Epigrafiese navorsing in Caracol, Belize. In studies in die argeologie van Caracol, Belize, Monografie van die Pre-Columbian Art Research Institute 7, geredigeer deur Diane Z. en Arlen F. Chase, pp. 83-122. Pre-Columbian Art Research Institute, San Francisco.
Guenter, Stanley Paul. 2003. Die inskripsies van Dos Pilas wat verband hou met B'ajlaj Chan K'awiil. www.mesoweb.com/features/Guenter/Dos Pilas/
Helmke, Christophe en Jaime Awe. 2016a. Die dood word haar: 'n ontleding van paneel 3, Xunantunich, Belize. PARI Journal 16(4):1-14.
__________________________. 2016b. Skerper as die tand van 'n slang: 'n verhaal van die slangkop-dinastie soos op Xunantunich-paneel 4 weergegee. PARI Journal 17(2):1-22.
Maler, Teobert. 1908. Verkennings in die departement Peten, Guatemala en aangrensende streek Topoxté, Yaxhá, Benque Viejo, Naranjo: Verslae van verkennings vir die museum. Herinneringe van die Peabody Museum of Archaeology and Ethnology 4 (2). Harvard Universiteit, Cambridge, Mass.
Martin, Simon. 2000. Aan die periferie: die beweging, wysiging en hergebruik van vroeë monumente in die omgewing van Tikal. In The Sacred and the Profane: Argitektuur en identiteit in die suidelike Maya -laaglande, onder redaksie van P.R. Colas, K. Delvendahl, M. Kuhnert en A. Pieler, pp. 51-62. Acta Mesoamericana 10, Markt Schwaben.
___________. 2005 van slange en vlermuise: verskuiwing van identiteite by Calakmul. Die PARI Journal 6(2):5-15.
___________. "Op die spoor van die slangstaat: die ongewone geskiedenis van die Kan -politiek." Referaat gelewer tydens die 33ste Maya-vergaderings in Texas "History and Politics of the Snake Kingdom", 23 Februarie-1 Maart 2009. Universiteit van Texas in Austin.
____________. 2014 Die klassieke Maya-beleid: 'n epigrafiese benadering tot die heropbou van 'n pre-Spaanse politieke stelsel. PhD -proefskrif, University College London.
Martin, Simon en Dmitri Beliaev. In pers. K'ahk 'Ti' Ch'ich ': 'n Nuwe slangekoning uit die vroeë klassieke tydperk. Die PARI Journal 17(3).
Martin, Simon en Erik Velásquez. 2016. Polities and Places: Tracing the Toponyms of the Snake Dynasty. Die PARI Journal 17(2):23-33.
Morley, Sylvanus G. 1937-8. Inskripsies van Peten. Carnegie Institution of Washington Publication 437: 5 Vols. Washington DC.
Miller, Mary Ellen en Stephen D. Houston. 1987. The Classic Maya Ballgame and its Architectural Setting: A Study of Relations between Text and Image. Res: Antropologie en estetika 14:46-65.
Schele, Linda en David Freidel. 1990. A Forest of Kings: The Untold Story of the Ancient Maya. William Morrow, New York.
Schele, Linda en Mary Ellen Miller. 1986. The Blood of Kings: Dynasty and Ritual in Maya Art. Sotheby's en Kimbell Art Museum, Fort Worth.
Stone, Andrea, Dorie Reents en Robert Coffman. 1985. Genealogiese dokumentasie van die Midde -Klassieke dinastie van Caracol, El Cayo, Belize. In Vierde Palenque Round Table, 1980, Volume IV, onder redaksie van Elizabeth P. Benson, pp. 267-276. Pre-Columbian Art Research Institute, San Francisco.
Payne 's Creek National Park – Wat u moet weet voordat u besoek
Payne's Creek National Park is in die suidelike Toledo -distrik van Belize geleë en beslaan meer as 150.000 vierkante kilometer groot. Die park word geklassifiseer as 'n natuurreservaat en is die tuiste van breëblaarwoude in die binneland en groot mangrovebome in die kusgebied.
Hierdie gebied, ook bekend as Paynes Creek, is in 1994 tot 'n beskermde natuurreservaat verklaar en grens aan die Monkey River in die noorde en die Port Honduras Marine Reserve in die suide. Regdeur Payne 's Creek is daar streke van beide ou-woud- sowel as woud met tweede groei, afgewissel met moerasse en strandmeer met mangrovebome. Die oostelike grens van die park het opvallende rye stormgeboude rante en sandstrande afgewissel met die plantegroei soos cocoplum en seedruiwe.
Met 'n hoë soutgehalte en die brak aard van 'n groot deel van die vleilande in Payne's Creek, huisves die park meer as 300 voëlspesies. Diere wat in die park aangetref word, sluit in groot troppe witstertbokke sowel as jakkalse, pekarië, gibnuts, jaguars, gordeldiere, krokodille en swart huilapies.
As gevolg van die hoë watertafel in 'n groot deel van die park, is die beste manier om Payne's Creek te verken, gewoonlik per boot, deur die Punta Ycacos -strandmeer. Die strandmeer is ook die tuiste van baie seekoeie wat die gebied as broeiplek gebruik. Besoekers kan naby die Punta Ycacos -strandmeer ook 'n nesplek sien wat deur ibis -voëls gebruik word, 'n plek wat eiers by skilpadskilpaaie lê en 'n groot aantal waadvoëls wat klein skaaldiere en amfibieë uit die water pluk.
Op 8 Oktober 2018 is 'n akademiese referaat gepubliseer deur 'n argeologiese span van die Louisiana State University wat sedert 2004 in Payne 's Creek opgegrawe het. groot geboue waar oop vure dag en nag aan die brand gehou is om seewater te kook om groot koeke sout te maak.
Die koerant het getoon dat 'n mikroskopiese ontleding van klipgereedskap wat op die terrein gevind is, duidelike tekens toon dat dit gebruik word om vis en vleis voor te berei. In kombinasie met die wete dat die Maya sout in groot hoeveelhede produseer by Payne's Creek, is die logiese gevolgtrekking dat die antieke Maya's hul soutwerke gebruik het om vis en vleis te bewaar vir handel met stede verder in die binneland. Hierdie soutvleis was noodsaaklike voedsel wat gebruik word om 'n geskatte bevolking van ongeveer 'n miljoen mense te voed.
Die Maya -beskawing het ontwikkel in die Meso -Amerikaanse kultuurgebied, wat 'n gebied beslaan wat van noordelike Mexiko suidwaarts na Sentraal -Amerika versprei.  Meso -Amerika was wêreldwyd een van ses wieg van die beskawing.  Die Meso -Amerikaanse gebied het aanleiding gegee tot 'n reeks kulturele ontwikkelings wat komplekse samelewings, landbou, stede, monumentale argitektuur, skryfwerk en kalendriese stelsels insluit.  Die stel eienskappe wat deur die Meso-Amerikaanse kulture gedeel word, het ook astronomiese kennis, bloed en menslike opoffering ingesluit, en 'n kosmovisie wat die wêreld beskou as verdeel in vier afdelings wat in lyn was met die kardinale rigtings, elk met verskillende eienskappe, en 'n drie-rigting afdeling van die wêreld na die hemelse koninkryk, die aarde en die onderwêreld. 
Teen 6000 vC het die vroeë inwoners van Meso -Amerika eksperimenteer met die makmaak van plante, 'n proses wat uiteindelik gelei het tot die vestiging van 'n sittende landbouvereniging.  Die uiteenlopende klimaat het groot variëteite in beskikbare gewasse moontlik gemaak, maar alle streke van Meso -Amerika het die basisgewasse van mielies, boontjies en pampoen verbou.  Alle Meso -Amerikaanse kulture het steentydtegnologie gebruik nadat c. 1000 nC is koper, silwer en goud gewerk. Meso -Amerika het nie trekdiere nie, het nie die wiel gebruik nie en het min huisdiere gehad, die belangrikste vervoermiddel was te voet of per kano.  Meso -Amerikaners beskou die wêreld as vyandig en word bestuur deur onvoorspelbare gode. Die rituele Meso -Amerikaanse balspel is wyd gespeel.  Meso-Amerika is taalkundig uiteenlopend, met die meeste tale in 'n klein aantal taalfamilies-die belangrikste gesinne is Maya, Mixe-Zoquean, Otomanguean en Uto-Aztecan, en daar is ook 'n aantal kleiner gesinne en isolate. Die Meso -Amerikaanse taalgebied deel 'n aantal belangrike kenmerke, waaronder wydverspreide leenwoorde en die gebruik van 'n groot getalstelsel. 
Die gebied van die Maya's beslaan 'n derde van Meso -Amerika,  en die Maya's was in 'n dinamiese verhouding betrokke met naburige kulture wat die Olmeke, Mixtecs, Teotihuacan, die Asteke en ander insluit.  Gedurende die vroeë klassieke tydperk was die Maya -stede Tikal en Kaminaljuyu die belangrikste Maya -fokuspunte in 'n netwerk wat verder strek as die Maya -gebied tot in die hooglande van Sentraal -Mexiko.  Ongeveer dieselfde tyd was daar 'n sterk Maya -teenwoordigheid by die Tetitla -verbinding van Teotihuacan.  Eeue later, gedurende die 9de eeu nC, is muurskilderye op Cacaxtla, 'n ander plek in die sentrale Mexikaanse hoogland, in 'n Maya -styl geverf.  Dit was moontlik 'n poging om hom aan te pas by die steeds magtige Maya-gebied na die ineenstorting van Teotihuacan en gevolglike politieke fragmentasie in die Mexikaanse Hoogland,  of 'n poging om 'n verre Maya-oorsprong van die inwoners uit te druk.  Die Maya -stad Chichen Itza en die verre Toltec -hoofstad Tula het 'n besonder hegte verhouding gehad. 
Die Maya -beskawing beslaan 'n wye gebied wat suidoostelike Mexiko en Noord -Sentraal -Amerika insluit. Hierdie gebied bevat die hele Yucatán -skiereiland en die hele gebied wat nou opgeneem is in die moderne lande Guatemala en Belize, sowel as die westelike gedeeltes van Honduras en El Salvador.  Die grootste deel van die skiereiland word gevorm deur 'n uitgestrekte vlakte met min heuwels of berge en 'n algemeen lae kuslyn. 
Die Petén-streek bestaan ​​uit dig beboste laagliggende kalksteenvlakte  'n ketting van veertien mere wat oor die sentrale dreineringsbekken van Petén loop.  In die suide styg die vlakte geleidelik na die Guatemalaanse hooglande.  Digte bos dek noordelike Petén en Belize, die grootste deel van Quintana Roo, suidelike Campeche, en 'n gedeelte van die suide van die staat Yucatán. Verder noord draai die plantegroei na 'n laer woud wat bestaan ​​uit digte struike. 
Die kusgebied van Soconusco lê ten suide van die Sierra Madre de Chiapas,  en bestaan ​​uit 'n smal kusvlakte en die voetheuwels van die Sierra Madre.  Die Maya -hooglande strek ooswaarts van Chiapas tot in Guatemala en bereik hul hoogste in die Sierra de los Cuchumatanes. Die belangrikste voor-Columbiese bevolkingsentrums van die hooglande was geleë in die grootste hooglandvalleie, soos die Vallei van Guatemala en die Quetzaltenango-vallei. In die suidelike hooglande loop 'n gordel vulkaniese keëls parallel met die Stille Oseaan -kus. Die hooglande strek noordwaarts tot in Verapaz en sak geleidelik na die ooste. 
Die geskiedenis van die Maya -beskawing is verdeel in drie hoofperiodes: die voorklassieke, klassieke en postklassiese tydperke.  Dit is voorafgegaan deur die argaïese tydperk, waartydens die eerste gevestigde dorpe en vroeë ontwikkelings in die landbou ontstaan ​​het.  Moderne geleerdes beskou hierdie tydperke as arbitrêre afdelings van die Maya -chronologie, eerder as 'n aanduiding van kulturele evolusie of agteruitgang.  Definisies van die begin- en einddatums van tydperke kan tot soveel as 'n eeu wissel, afhangende van die outeur. 
Maya chronologie 
Argaïes 8000–2000 vC 
Voorklassiek Vroeë preklassiek 2000–1000 vC
Middelklassiek Vroeë middelklas 1000–600 vC
Laat middelklasse 600–350 vC
Laat preklassiek Vroeg laat preklassiek 350–1 vC
Laat laat preklassiek 1 vC - 159 nC
Terminal Preklassies 159–250 nC
Klassiek Vroeë klassieke AD 250–550 nC
Laat klassiek AD 550–830 nC
Postklassies Vroeë Postklassiek AD 950–1200
Laat postklassiek AD 1200–1539
Kontak tydperk AD 1511–1697 
Preklassiese tydperk (ongeveer 2000 vC - 250 nC)
Die Maya's het hul eerste beskawing in die voorklasse ontwikkel.  Geleerdes bespreek steeds wanneer hierdie era van die Maya -beskawing begin het. Die besetting van die Maya in Cuello (hedendaagse Belize) is ongeveer 2600 vC gedateer.  Nedersettings is omstreeks 1800 vC in die Soconusco -streek aan die Stille Oseaan -kus gevestig, en die Maya's het reeds die stapelgewasse van mielies, bone, pampoen en chilipeper verbou.  Hierdie tydperk is gekenmerk deur sedentêre gemeenskappe en die bekendstelling van pottebakkers- en klei -beeldjies. 
'N Lidar -opname van die nuut ontdekte Aguada Fénix -terrein in Tabasco, Mexiko, het groot strukture ontdek wat voorgestel word as 'n seremoniële terrein wat tussen 1000 en 800 vC dateer. Die verslag van die opname in 2020 in die tydskrif Nature, dui daarop dat dit gebruik word as 'n seremoniële waarneming van die winter- en somersonstilstand, met gepaardgaande feeste en sosiale byeenkomste. 
Gedurende die middelklasse het klein dorpies begin groei om stede te vorm.  Nakbe in die Petén-departement van Guatemala is die vroegste goed gedokumenteerde stad in die Maya-laagland,  waar groot strukture omstreeks 750 vC gedateer is.  Die noordelike laaglande van Yucatán is wyd gevestig deur die Midde -Pre -Klassieke.  Teen ongeveer 400 vC het die vroeë Maya -heersers stele gemaak.  'n Ontwikkelde skrif word reeds in die 3de eeu vC in Petén gebruik.  In die laat preklassieke tydperk het die enorme stad El Mirador ongeveer 16 vierkante kilometer beslaan.  Alhoewel Tikal nie so groot was nie, was dit al omstreeks 350 vC reeds 'n belangrike stad. 
In die hooglande het Kaminaljuyu na vore getree as 'n vernaamste sentrum in die laatklasse.  ​​Takalik Abaj en Chocolá was twee van die belangrikste stede op die kusvlakte van die Stille Oseaan,  en Komchen het 'n belangrike plek in die noorde van Yucatán geword.  Die laat pre -klassieke kulturele floressensie het in die 1ste eeu nC in duie gestort en baie van die groot Maya -stede in die tydperk is laat vaar, die oorsaak van hierdie ineenstorting is onbekend. 
Klassieke tydperk (ongeveer 250–900 nC)
Die klassieke tydperk word grotendeels gedefinieer as die tydperk waartydens die Maya op die platteland gedateerde monumente opgestel het met behulp van die Long Count -kalender.  Hierdie tydperk was die hoogtepunt van grootskaalse konstruksie en verstedeliking, die opname van monumentale inskripsies en het beduidende intellektuele en artistieke ontwikkeling getoon, veral in die suidelike laaglandstreke.  Die politieke landskap van die Maya-tydperk is vergelyk met die van Renaissance-Italië of Klassieke Griekeland, met verskeie stadstate wat betrokke was by 'n komplekse netwerk van alliansies en vyandskap.  Die grootste stede het 'n bevolking van 50,000 tot 120,000 gehad en was gekoppel aan netwerke van filiaalwebwerwe. 
Tydens die Early Classic is stede in die hele Maya -streek beïnvloed deur die groot metropool Teotihuacan in die verre vallei van Mexiko.  In 378 nC het Teotihuacan beslissend ingegryp by Tikal en ander nabygeleë stede, hul heersers afgesit en 'n nuwe dinastie wat deur Teotihuacan gesteun is, geïnstalleer.  Hierdie ingryping is gelei deur Siyaj K'ak'ak ("Born of Fire"), wat vroeg in 378 by Tikal aangekom het. Die koning van Tikal, Chak Tok Ich'aak I, sterf op dieselfde dag, wat 'n gewelddadige oorname suggereer.  'n Jaar later het Siyaj K'ak'ak toesig gehou oor die installering van 'n nuwe koning, Yax Nuun Ahiin I.  Die installering van die nuwe dinastie het gelei tot 'n tydperk van politieke oorheersing toe Tikal die magtigste stad in die sentrale laaglande geword het. 
Die groot mededinger van Tikal was Calakmul, nog 'n kragtige stad in die Petén -bekken.  Tikal en Calakmul het albei uitgebreide stelsels van bondgenote en vasale ontwikkel, en minder stede wat een van hierdie netwerke binnegegaan het, het aansien verwerf uit hul verbintenis met die hoogste stad en vreedsame betrekkinge met ander lede van dieselfde netwerk onderhou.  Tikal en Calakmul was betrokke by die bestuur van hul alliansienetwerke teen mekaar. Op verskillende punte gedurende die klassieke tydperk sou die een of ander van hierdie moondhede 'n strategiese oorwinning behaal oor sy groot mededinger, wat lei tot onderskeie periodes van bloei en agteruitgang. 
In 629 is B'alaj Chan K'awiil, 'n seun van die Tikal -koning K'inich Muwaan Jol II, gestuur om 'n nuwe stad by Dos Pilas, in die Petexbatún -streek, te stig, blykbaar as 'n voorpos om Tikal se mag buite Calakmul se bereik te verleng.  Vir die volgende twee dekades veg hy lojaal vir sy broer en heer in Tikal. In 648 verower koning Yuknoom Ch'een II van Calakmul Balaj Chan K'awiil. Yuknoom Ch'een II het Balaj Chan K'awiil daarna weer op die troon van Dos Pilas as sy vasaal teruggesit.  Hy dien daarna as 'n lojale bondgenoot van Calakmul. 
In die suidooste was Copán die belangrikste stad.  Die dinastie in die klassieke tydperk is in 426 gestig deur K'inich Yax K'uk' Mo'. Die nuwe koning het sterk bande gehad met die sentrale Petén en Teotihuacan.  Copán bereik die hoogtepunt van sy kulturele en artistieke ontwikkeling tydens die bewind van Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil, wat van 695 tot 738 regeer het.  Sy bewind eindig katastrofies toe hy gevange geneem word deur sy vasaal, koning K'ak' Tiliw Chan Yopaat van Quiriguá .  Die gevange heer van Copán is teruggeneem na Quiriguá en is onthoof in 'n openbare ritueel.  Dit is waarskynlik dat hierdie staatsgreep deur Calakmul gesteun is om 'n kragtige bondgenoot van Tikal te verswak.  Palenque en Yaxchilan was die magtigste stede in die Usumacinta -streek.  In die hooglande was Kaminaljuyu in die Vallei van Guatemala reeds teen 300 'n uitgestrekte stad.  In die noorde van die Maya -gebied was Coba die belangrikste hoofstad. 
Klassieke Maya -ineenstorting
Gedurende die 9de eeu nC het die sentrale Maya -gebied 'n groot politieke ineenstorting gehad, gekenmerk deur die verlating van stede, die beëindiging van dinastieë en 'n noordwaartse verskuiwing in aktiwiteit.  Geen universeel aanvaarde teorie verklaar hierdie ineenstorting nie, maar dit het waarskynlik 'n kombinasie van oorsake, insluitend endemiese menslike oorlogvoering, oorbevolking wat ernstige agteruitgang van die omgewing tot gevolg het, en droogte.  Gedurende hierdie tydperk, bekend as die Terminal Classic, het die noordelike stede Chichen Itza en Uxmal verhoogde aktiwiteit getoon.  Groot stede op die noordelike Yucatán -skiereiland word steeds bewoon lank nadat die stede in die suidelike laaglande opgehou het om monumente op te rig. 
Klassieke Maya -sosiale organisasie was gebaseer op die rituele gesag van die heerser, eerder as op die sentrale beheer van handel en voedselverspreiding. Hierdie model van heerskappy was swak gestruktureer om op veranderinge te reageer, omdat die optrede van die heerser deur tradisie beperk was tot aktiwiteite soos konstruksie, ritueel en oorlogvoering. Dit het slegs sistemiese probleme vererger.  Teen die 9de en 10de eeu het hierdie stelsel van heerskappy in duie gestort. In die noordelike Yucatán is individuele heerskappy vervang deur 'n regerende raad wat uit elite -afstammelinge bestaan ​​het. In die suidelike Yucatán en sentrale Petén het koninkryke afgeneem in die westelike Petén en sommige ander gebiede, die veranderinge was katastrofies en het gelei tot die vinnige ontvolking van stede.  Binne 'n paar generasies is groot gedeeltes van die sentrale Maya -gebied amper verlaat.  Sowel die hoofstede as hul sekondêre sentrums is oor die algemeen binne 'n tydperk van 50 tot 100 jaar laat vaar.  Stede het een vir een opgehou om gedateerde monumente te beeldhou, die laaste Long Count -datum is in 909 by Toniná ingeskryf. Stelae is nie meer grootgemaak nie, en plakkers verhuis na verlate koninklike paleise. Meso -Amerikaanse handelsroetes het Petén verskuif en omseil. 
Postklassiese tydperk (c. 950–1539 nC)
Alhoewel dit baie verminder het, het 'n beduidende teenwoordigheid van Maya in die postklassiese tydperk gebly, nadat die groot stede in die klassieke tydperk laat vaar het, maar die bevolking was veral gekonsentreer naby permanente waterbronne.  Anders as tydens vorige kontraksiklusse in die Maya -streek, is verlate lande nie vinnig in die Postclassic hervestig nie.  Die aktiwiteit het na die noordelike laaglande en die Maya -hooglande verskuif, dit het moontlik migrasie uit die suidelike laaglande behels, omdat baie postklassiese Maya -groepe migrasie -mites gehad het.  Chichen Itza en sy bure in Puuc het in die 11de eeu dramaties afgeneem, en dit kan die laaste episode van die ineenstorting van die klassieke tydperk verteenwoordig. Na die agteruitgang van Chichen Itza, ontbreek die Maya -gebied 'n dominante mag tot die opkoms van die stad Mayapan in die 12de eeu. Nuwe stede het ontstaan ​​naby die Karibiese en Golfkus, en nuwe handelsnetwerke is gevorm. 
Die postklassiese tydperk is gekenmerk deur veranderinge van die vorige klassieke tydperk.  Die eens groot stad Kaminaljuyu in die Vallei van Guatemala is verlate na 'n deurlopende besetting van byna 2 000 jaar.  Oorkant die hooglande en die naburige Stille Oseaan-kus is lang besette stede op blootgestelde plekke verplaas, blykbaar weens 'n toename in oorlogvoering. Stede het makliker verdedigde heuwelplekke ingeneem, omring deur diep klowe, met sloot-en-muur-verdediging wat soms die beskerming van die natuurlike terrein aanvul.  Een van die belangrikste stede in die Guatemalaanse hooglande in hierdie tyd was Q'umarkaj, die hoofstad van die aggressiewe K'iche' -koninkryk.  Die regering van Maya -state, van die Yucatán tot die Guatemalaanse hooglande, is dikwels as 'n gesamentlike bewind deur 'n raad georganiseer. In die praktyk kan een lid van die raad egter as 'n opperheerser optree, terwyl die ander lede hom as raadgewers dien. 
Mayapan is omstreeks 1448 laat vaar, na 'n tydperk van politieke, sosiale en omgewings -onstuimigheid wat in baie opsigte die ineenstorting van die klassieke tydperk in die suidelike Maya -streek weerspieël het. Die verlating van die stad is gevolg deur 'n tydperk van langdurige oorlogvoering, siektes en natuurrampe op die Yucatán -skiereiland, wat eers kort voor Spaanse kontak in 1511 geëindig het.  Selfs sonder 'n dominante streekhoofstad, het die vroeë Spaanse ontdekkingsreisigers berig dat hulle 'n welgestelde kus het stede en florerende markte.  Tydens die laat postklassiek is die Yucatán -skiereiland verdeel in 'n aantal onafhanklike provinsies wat 'n gemeenskaplike kultuur gedeel het, maar wat verskil in interne sosiopolitieke organisasie.  Op die vooraand van die Spaanse verowering is die hooglande van Guatemala oorheers deur verskeie magtige Maya -state.  Die K'iche 'het 'n klein ryk uitgekap wat 'n groot deel van die westelike Guatemalaanse hooglande en die naburige kusvlakte van die Stille Oseaan beslaan. Maar in die dekades voor die Spaanse inval het die Kaqchikel -koninkryk die koninkryk van die K'iche 'geleidelik onderbreek. 
Kontakperiode en Spaanse verowering (1511–1697 nC)
In 1511 het 'n Spaanse karavel in die Karibiese Eilande verwoes, en ongeveer 'n dosyn oorlewendes het aan die kus van Yucatán geland. Hulle is in beslag geneem deur 'n Maya -heer, en die meeste is geoffer, hoewel twee daarin geslaag het om te ontsnap. Van 1517 tot 1519 het drie afsonderlike Spaanse ekspedisies die kus van Yucatán verken en 'n aantal gevegte met die Maya -inwoners gevoer.  Nadat die Azteekse hoofstad Tenochtitlan in 1521 aan die Spanjaarde geval het, het Hernán Cortés Pedro de Alvarado na Guatemala gestuur met 180 kavallerie, 300 infanterie, 4 kanonne en duisende geallieerde krygers uit Sentraal -Mexiko  hulle het in 1523 in Soconusco aangekom .  Die hoofstad K'iche, Q'umarkaj, val in 1524 op Alvarado.  Kort daarna is die Spanjaarde as bondgenote uitgenooi na Iximche, die hoofstad van die Kaqchikel Maya.  Goeie betrekkinge het nie voortgeduur nie, as gevolg van buitensporige Spaanse eise om goud as huldeblyk, en die stad is 'n paar maande later verlaat.  Dit is gevolg deur die val van Zaculeu, die hoofstad van Mam Maya, in 1525.  Francisco de Montejo en sy seun, Francisco de Montejo die Jongere, het 'n lang reeks veldtogte teen die polities van die Yucatán -skiereiland in 1527, en uiteindelik die verowering van die noordelike gedeelte van die skiereiland in 1546 voltooi.  Dit het slegs die Maya -koninkryke van die Petén -bekken onafhanklik gelaat.  In 1697 het Martín de Ursúa 'n aanval op die hoofstad Itza Nojpetén geloods en die laaste onafhanklike Maya -stad het die Spanjaarde te beurt geval. 
Volharding van die Maya -kultuur
Die Spaanse verowering het die meeste kenmerke van die Maya -beskawing verwyder. Baie Maya -dorpe was egter ver van die Spaanse koloniale gesag af en het meestal hul eie sake bestuur. Maya-gemeenskappe en die kernfamilie handhaaf hul tradisionele daaglikse lewe.  Die basiese Meso -Amerikaanse dieet van mielies en boontjies het voortgegaan, hoewel die landbou -opbrengs verbeter is deur die bekendstelling van staalgereedskap. Tradisionele kunsvlyt soos weef, keramiek en mandjies word steeds beoefen. Gemeenskapsmarkte en handel in plaaslike produkte het lank na die verowering voortgegaan. Soms het die koloniale administrasie die tradisionele ekonomie aangemoedig om hulde te bring in die vorm van keramiek of katoen, hoewel dit gewoonlik volgens Europese spesifikasies gemaak is. Maya -oortuigings en taal was bestand teen verandering, ondanks die kragtige pogings van Katolieke sendelinge.  Die 260-dae tzolk'in rituele kalender word steeds gebruik in moderne Maya-gemeenskappe in die hooglande van Guatemala en Chiapas,  en miljoene Maya-sprekers bewoon die gebied waarin hul voorouers hul beskawing ontwikkel het. 
Ondersoek na die Maya -beskawing
Die agente van die Katolieke Kerk het gedetailleerde verslae oor die Maya's geskryf ter ondersteuning van hul pogings tot kerstening en die opname van die Maya's in die Spaanse Ryk.  Dit is gevolg deur verskillende Spaanse priesters en koloniale amptenare wat beskrywings van ruïnes wat hulle in Yucatán en Sentraal -Amerika besoek het, nagelaat het.  In 1839 het die Amerikaanse reisiger en skrywer John Lloyd Stephens saam met die Engelse argitek en tekenaar Frederick Catherwood 'n aantal Maya -terreine besoek.  Hul geïllustreerde vertellings oor die ruïnes het groot gewildheid gewek en die Maya's onder die wêreld se aandag gebring.  In die latere 19de eeu word etnohistoriese verslae van die Maya's aangeteken en herstel, en die eerste stappe om die Maya -hiërogliewe te ontsyfer. 
In die laaste twee dekades van die 19de eeu is moderne wetenskaplike argeologie in die Maya -gebied gebore, met die noukeurige werk van Alfred Maudslay en Teoberto Maler.  Teen die vroeë 20ste eeu het die Peabody Museum opgrawings op Copán en op die Yucatán -skiereiland geborg.  In die eerste twee dekades van die 20ste eeu is daar vordering gemaak met die ontsyfering van die Maya -kalender en die identifisering van gode, datums en godsdienstige konsepte.  Sedert die dertigerjare het argeologiese verkenning dramaties toegeneem, met grootskaalse opgrawings in die Maya-streek. 
In die 1960's het die gesiene Mayanis J. Eric S. Thompson die idees bevorder dat Maya-stede in wese vakante seremoniële sentrums is wat 'n verspreide bevolking in die woud bedien, en dat die Maya-beskawing beheer word deur vreedsame sterrekundige-priesters.  Hierdie idees het ineengestort met groot vooruitgang in die ontsyfering van die draaiboek aan die einde van die 20ste eeu, wat Heinrich Berlin, Tatiana Proskouriakoff en Yuri Knorozov 'n pionier in was.  Met deurbrake in die verstaan ​​van die Maya -skrif sedert die 1950's, het die tekste die oorlogsgetroue aktiwiteite van die Classic Maya -konings onthul, en die siening van die Maya's as vreedsaam kon nie meer ondersteun word nie. 
Die hoofstad van Sak Tz'i '('n antieke Maya -koninkryk) wat nou Lacanja Tzeltal heet, is onthul deur navorsers onder leiding van medeprofessor Charles Golden en bioargaeoloog Andrew Scherer in Chiapas in die agterplaas van 'n Mexikaanse boer in 2020.  Multiple huishoudelike konstruksies wat deur die bevolking vir godsdienstige doeleindes gebruik word. 'Plaza Muk'ul Ton' of Monument Plaza waar mense bymekaargekom het vir seremonies, is ook deur die span opgegrawe.  
Die stad sal in Junie 2020 voortgaan om deur argeoloë onder 'n dik woudkap te ondersoek en deur middel van LIDAR -tegnologie (ligopsporing en reikafstand) deur argeoloë onder die loep geneem te word. 
Anders as die Asteke en die Inca, het die Maya -politieke stelsel nooit die hele Maya -kultuurgebied in 'n enkele staat of ryk geïntegreer nie. Gedurende sy geskiedenis het die Maya -gebied eerder 'n wisselende mengsel van politieke kompleksiteit bevat, wat beide state en hoofde insluit. Hierdie polities het baie gewissel in hul verhoudings met mekaar en was betrokke by 'n komplekse web van wedywerings, periodes van oorheersing of onderwerping, vasalage en alliansies. Soms het verskillende polities streke oorheers, soos Calakmul, Caracol, Mayapan en Tikal. Die eerste getuigskrifte wat in die 9de eeu vC in die Maya -laaglande gevorm is, is betroubaar bewys. 
Tydens die laatklasse het die politieke stelsel van die Maya saamgesmelt tot 'n teopolitieke vorm, waar elite -ideologie die gesag van die heerser regverdig en versterk is deur openbare vertoon, ritueel en godsdiens.  Die goddelike koning was die middelpunt van politieke mag en het die uiteindelike beheer oor die administratiewe, ekonomiese, geregtelike en militêre funksies van die staat uitgeoefen. Die goddelike gesag wat in die heerser belê is, was van so 'n aard dat die koning sowel die aristokrasie as die gewone mense kon mobiliseer om groot infrastruktuurprojekte uit te voer, blykbaar sonder polisiemag of staande weermag.  Sommige polities was betrokke by 'n strategie om administrasie te verhoog en administratiewe poste te vul met lojale ondersteuners eerder as bloedverwante.  Binne 'n polis sou midde-posisie bevolkingsentrums 'n sleutelrol gespeel het in die bestuur van hulpbronne en interne konflik. 
Die Maya -politieke landskap was baie kompleks en Maya -elite was betrokke by politieke intrige om ekonomiese en sosiale voordeel bo bure te verkry.  In die Late Classic het sommige stede 'n lang tydperk van oorheersing oor ander groot stede gevestig, soos die oorheersing van Caracol oor Naranjo vir 'n halwe eeu. In ander gevalle is los alliansienetwerke gevorm rondom 'n dominante stad.  Grensnedersettings, gewoonlik ongeveer halfpad tussen die naburige hoofstede, het in die loop van hul geskiedenis dikwels trou verander en soms onafhanklik opgetree.  Oorheersende hoofstede het hulde gebring in die vorm van luukse items uit onderwerpde bevolkingsentrums.  Politieke mag is versterk deur militêre mag, en die vang en vernedering van vyandelike krygers speel 'n belangrike rol in die elite -kultuur. 'N Oorheersende gevoel van trots en eer onder die krygsaristokrasie kan lei tot langdurige vete en vendettas, wat politieke onstabiliteit en die versplintering van die politiek veroorsaak het. 
Vanaf die vroeë voorklassieke, was die Maya -samelewing skerp verdeel tussen die elite en gewone mense. Namate die bevolking mettertyd toegeneem het, het verskillende sektore van die samelewing toenemend gespesialiseer en politieke organisasie toenemend kompleks.  Teen die laat -klassieke tyd, toe die bevolkings enorm gegroei het en honderde stede in 'n komplekse netwerk van politieke hiërargieë verbind was, het die ryk deel van die samelewing vermeerder.  Daar het moontlik 'n middelklas ontwikkel wat ambagsmanne, lae priesters en amptenare, handelaars en soldate insluit. Gewone mense het boere, bediendes, arbeiders en slawe ingesluit.  Volgens inheemse geskiedenisse is grond gemeenskaplik deur edele huise of stamme gehou. Sulke stamme was van mening dat die grond die eiendom van die stamvaders was, en dat sulke bande tussen die land en die voorvaders versterk is deur die begrawe van die dooies in woonbuurte. 
Klassieke Maya -bewind was gesentreer in 'n koninklike kultuur wat op alle gebiede van die klassieke Maya -kuns vertoon is. Die koning was die opperheerser en het 'n semi-goddelike status wat hom die bemiddelaar gemaak het tussen die sterflike en die gode. Van baie vroeg af is konings spesifiek geïdentifiseer met die jong mieliegod, wie se mielieskenk die basis was van die Meso -Amerikaanse beskawing. Die koninklike opvolging van Maya was patrilineêr, en die koninklike mag het slegs aan koninginne oorgegaan as dit anders sou lei tot die uitsterwing van die dinastie. Gewoonlik is die mag aan die oudste seun oorgedra. 'N Jong prins is genoem a tjok ("jeug"), hoewel hierdie woord later na adel in die algemeen verwys het. Die koninklike erfgenaam is geroep b'aah ch'ok ("hoof jeug"). Verskeie punte in die jong prins se kinderjare is gekenmerk deur rituele; die belangrikste was 'n bloedvergietingseremonie op die ouderdom van vyf of ses jaar. Alhoewel die koninklike bloedlyn uiters belangrik was, moes die erfgenaam ook 'n suksesvolle oorlogsleier wees, soos blyk uit die gevangenskap. Die troonsbestyging van 'n nuwe koning was 'n uiters uitgebreide seremonie, wat 'n reeks afsonderlike dade behels, waaronder troon op 'n jaguar-velkussing, menslike offerande en die ontvangs van die simbole van koninklike mag, soos 'n kopband met 'n jade-voorstelling van die so -genaamd "nar -god", 'n uitgebreide hooftooisel versier met quetzalvere en 'n septer wat die god K'awiil voorstel. 
Die politieke administrasie van Maya, gebaseer rondom die koninklike hof, was nie burokraties van aard nie. Die regering was hiërargies, en amptelike poste is geborg deur hoër lede van die aristokrasie-amptenare wat in die loop van hul lewens geneig was om tot hoër ampsposisies bevorder te word. Amptenare word deur hul borg "besit", en hierdie verhouding het voortgeduur selfs na die dood van die borg.  Die koninklike hof van Maya was 'n lewendige en dinamiese politieke instelling.  Daar was geen universele struktuur vir die Maya -koninklike hof nie, maar elke staat het 'n koninklike hof gevorm wat pas by sy eie individuele konteks.  'n Aantal koninklike en edele titels is geïdentifiseer deur epigrafiste wat Classic Maya -inskripsies vertaal het. Ajaw word gewoonlik vertaal as "heer" of "koning". In die Early Classic, 'n ajaw was die heerser van 'n stad. Later, met toenemende sosiale kompleksiteit, het die ajaw was 'n lid van die heersende klas en 'n groot stad kon meer as een hê, elk oor verskillende distrikte.  Paramount -heersers onderskei hulle van die uitgebreide adel deur die voorvoegsel van die woord k'uhul na hulle ajaw titel. A k'uhul ajaw was 'goddelike heer', oorspronklik beperk tot die konings van die mees gesogte en antieke koninklike linies.  Kalomte was 'n koninklike titel, waarvan die presiese betekenis nog nie ontsyfer is nie, maar dit word slegs deur die magtigste konings van die sterkste dinastieë gehou. Dit dui op 'n heerser, of 'n hoë koning, en die titel is slegs gedurende die klassieke tydperk gebruik.  Deur die Late Classic, die absolute krag van die k'uhul ajaw verswak het, en die politieke stelsel het gediversifiseer om 'n groter aristokrasie in te sluit, wat teen hierdie tyd moontlik onproportioneel uitgebrei het. 
A sajal was onder die ajaw, en dui 'n diensbare heer aan. A sajal sou die heer van 'n tweede of derde vlak webwerf wees, en antwoord op 'n ajaw, wat moontlik self onderdanig was aan a kalomte.  A. sajal sou dikwels 'n oorlogskaptein of streekgoewerneur wees, en inskripsies skakel dikwels die sajal titel van oorlogvoering word hulle dikwels genoem as die houers van oorlogsgevangenes.  Sajal beteken 'gevreesde een'.  Die titels van ah tz'ihb en ah ch'ul hun is albei verwant aan skrifgeleerdes. Die ah tz'ihb was 'n koninklike skrywer, gewoonlik lid van die koninklike familie ah ch'ul hun was die Bewaarder van die Heilige Boeke, 'n titel wat nou verband hou met die ajaw titel, wat aandui dat 'n ajaw het altyd die ah ch'ul hun titel gelyktydig.  Ander hoftitels, waarvan die funksies nie goed verstaan ​​word nie, was yajaw k'ahk ' ("Heer van Vuur"), ti'huun en ti'sakhuun. Hierdie laaste twee kan variasies op dieselfde titel wees,  en Mark Zender het voorgestel dat die houer van hierdie titel moontlik die woordvoerder van die heerser was.  Hofstitels is oorweldigend manlik georiënteerd, en in die relatief seldsame gevalle waar dit op 'n vrou toegepas word, blyk dit dat dit as eerbetoon vir vroulike koninklikes gebruik word.  Titelelites word dikwels geassosieer met spesifieke strukture in die hiërogliewe inskripsies van stede uit die klassieke tyd, wat daarop dui dat sulke ampsdraers die struktuur besit, of dat die struktuur 'n belangrike fokus vir hul aktiwiteite was.  A. lakam, of standaarddraer, was moontlik die enigste nie-elite poshouer in die koninklike hof.  Die lakam is slegs op groter terreine gevind, en dit lyk asof hulle verantwoordelik was vir die belasting op plaaslike distrikte  lakam, Apoch'Waal, was 'n diplomatieke afsender vir die ajaw van Calakmul, veral bekend vir die totstandkoming van 'n alliansie tussen Calakmul en Copán in 726. 
Verskillende faksies het moontlik in die koninklike hof bestaan. Die k'uhul ahaw en sy huishouding sou die sentrale magsbasis gevorm het, maar ander belangrike groepe was die priesterskap, die krygsaristokrasie en ander aristokratiese hofdienaars. Waar regeringsrade bestaan ​​het, soos by Chichen Itza en Copán, het hierdie moontlik 'n bykomende faksie gevorm. Wedywering tussen verskillende faksies sou tot dinamiese politieke instellings gelei het, aangesien daar kompromieë en meningsverskille ontstaan ​​het. In so 'n omgewing was openbare optrede noodsaaklik. Sulke optredes het rituele danse, aanbieding van oorlogsgevangenes, huldeoffers, offerandes en godsdienstige rituele ingesluit. 
Daar word beraam dat meer as 90% van die bevolking uit gewone mense bestaan, maar relatief min is daaroor bekend. Hulle huise is oor die algemeen uit bederfbare materiale gebou, en die oorskot het min spore in die argeologiese rekord gelaat. Sommige gewone wonings is op lae platforms opgerig, en dit kan geïdentifiseer word, maar 'n onbekende hoeveelheid gewone huise was nie. Sulke lae-status wonings kan slegs opgespoor word deur uitgebreide afstandswaarnemingsopnames van oënskynlik leë terrein.  Die omvang van die gewone mense was breed, dit bestaan ​​uit almal wat nie 'n edele geboorte was nie, en het dus almal ingesluit, van die armste boere tot welgestelde ambagsmanne en gewone mense wat in burokratiese poste aangestel is.  Gewone mense was besig met noodsaaklike produksie -aktiwiteite, insluitend dié van produkte wat deur die elite bestem is, soos katoen en kakao, sowel as bestaansgewasse vir hul eie gebruik, en bruikbare items soos keramiek en klipgereedskap.  Gewone mense het aan oorlog deelgeneem en kon sosiaal vorder deur hulself as uitstaande krygers te bewys.  Gewone mense het belasting aan die elite betaal in die vorm van stapelgoed soos mieliemeel en wild.  Dit is waarskynlik dat hardwerkende gewone mense wat uitstaande vaardighede en inisiatief openbaar, invloedryke lede van die Maya-samelewing kan word. 
Oorlogvoering was algemeen in die Maya -wêreld. Militêre veldtogte is om verskeie redes van stapel gestuur, insluitend die beheer van handelsroetes en huldeblyk, aanvalle om gevange te neem, tot die totale vernietiging van 'n vyandelike staat. Min is bekend oor Maya se militêre organisasie, logistiek of opleiding. Oorlogvoering word in die Maya -kuns uit die klassieke periode uitgebeeld, en oorloë en oorwinnings word in hiërogliewe inskripsies genoem.  Ongelukkig bevat die inskripsies nie inligting oor die oorsake van oorlog of die vorm daarvan nie.  In die 8ste tot 9de eeu het intensiewe oorlogvoering gelei tot die ineenstorting van die koninkryke van die Petexbatún -streek in die westelike Petén.  Die vinnige verlating van Aguateca deur sy inwoners het 'n seldsame geleentheid gebied om die oorblyfsels van Maya -wapens te ondersoek in situ.  Aguateca is omstreeks 810 nC deur onbekende vyande bestorm, wat die formidabele verdediging daarvan oorwin en die koninklike paleis verbrand het. Die elite -inwoners van die stad het gevlug of gevange geneem, en het nooit weer teruggekeer om hul verlate eiendom te gaan haal nie. Die inwoners van die periferie het die terrein kort daarna verlaat. Dit is 'n voorbeeld van intensiewe oorlogvoering deur 'n vyand om 'n Maya -staat heeltemal uit te skakel, eerder as om dit te onderwerp. Navorsing by Aguateca het aangedui dat krygers uit die klassieke tydperk hoofsaaklik lede van die elite was. 
Reeds in die voorklassiese tydperk sou die heerser van 'n Maya -staat 'n vooraanstaande oorlogsleier wees, en is uitgebeeld met trofeehoofde wat aan sy gordel hang. In die klassieke tydperk het sulke trofeehoofde nie meer op die gordel van die koning verskyn nie, maar klassieke tydperke word gereeld uitgebeeld staande oor vernederde oorlogsgevangenes.  Tot aan die einde van die postklassiese tydperk het Maya -konings as oorlogskapteins gelei. Maya -inskripsies uit die Classic toon aan dat 'n verslane koning gevang, gemartel en geoffer kan word.  Die Spaanse het aangeteken dat Maya -leiers die troepebewegings in geverfde boeke bygehou het. 
Die uitkoms van 'n suksesvolle militêre veldtog kan verskil in die impak daarvan op die verslane staat. In sommige gevalle is hele stede afgedank en nooit hervestig nie, soos in Aguateca.  In ander gevalle sou die oorwinnaars die verslaan heersers, hul gesinne en beskermgode gryp. Die gevange adellikes en hul gesinne kan in die tronk sit of opgeoffer word. Aan die minste ernstige punt van die skaal sou die verslane heerskappy verplig wees om hulde te bring aan die oorwinnaar. 
Tydens die kontakperiode is dit bekend dat sekere militêre posisies deur lede van die aristokrasie beklee is en deur patrilineêre opvolging oorgedra is. Dit is waarskynlik dat die opvolger die gespesialiseerde kennis wat inherent is aan die spesifieke militêre rol geleer het, insluitend strategie, ritueel en oorlogsdanse.  Maya-leërs van die kontakperiode was hoogs gedissiplineerd, en krygers het aan gereelde oefenings en oefeninge deelgeneem, elke volwasse mannetjie wat beskikbaar was vir militêre diens. Maya -state het nie gehandhaaf nie dat strydende leërs krygsmanne bymekaargemaak is deur plaaslike amptenare wat by aangestelde krygslede aangemeld het. Daar was ook eenhede voltydse huursoldate wat permanente leiers gevolg het.  Die meeste krygers was egter nie voltyds nie, en dit was hoofsaaklik boere wat die behoeftes van hul gewasse gewoonlik voor oorlogvoering kom.  Maya -oorlogvoering was nie soseer gemik op die vernietiging van die vyand as die beslaglegging op gevangenes en plundering nie. 
Daar is bewyse uit die klassieke tydperk dat vroue ondersteunende rolle in oorlog gelewer het, maar hulle het nie as militêre offisiere opgetree nie, met die uitsondering van die seldsame regerende koninginne.  Volgens die Postclassic dui die inheemse kronieke daarop dat vroue af en toe in die geveg veg. 
Die atlatl (spiesgooier) is in die vroeë klassieke deur Teotihuacan in die Maya-streek bekendgestel.  Dit was 'n stok van 0,5 meter lank (1,6 voet) met 'n gekerfde punt om 'n pyl of spies vas te hou.  Die stok is gebruik om die missiel met meer krag en akkuraatheid te lanseer as wat jy kon bereik deur dit net met die arm alleen te gooi.  Bewyse in die vorm van klipblaaipunte wat uit Aguateca herwin is, dui daarop dat pyle en spiese die primêre wapens van die Classic Maya -vegter was.  Gewone mense het in die oorlog blaasgewere gebruik, wat ook as jagwapen gedien het.  Die pyl en boog is nog 'n wapen wat die antieke Maya vir oorlog en jag gebruik het.  Alhoewel dit gedurende die klassieke tydperk in die Maya -streek voorkom, is die gebruik daarvan as 'n oorlogswapen nie bevoordeel nie , maar dit het eers in die Postclassic 'n algemene wapen geword.  In die kontakperiode het Maya ook swaarde met twee hande gebruik wat van sterk hout vervaardig is, met die lem van ingeboude obsidiaan,  soortgelyk aan die Asteke macuahuitl. Maya -krygers het lyfwapens gedra in die vorm van gewatteerde katoen wat in soutwater geweek was om dit te versterk, wat die gevolglike wapenrusting in vergelyking met die staalwapens wat die Spanjaarde gedra het toe hulle die gebied verower het, versterk het.  Krygers het hout- of dierevelde gedek wat met vere en dierevelle versier is. 
Handel was 'n belangrike komponent van die Maya -samelewing en in die ontwikkeling van die Maya -beskawing. Die stede wat gegroei het tot die belangrikste, het gewoonlik toegang tot lewensbelangrike handelsgoedere of portroetes beheer. Stede soos Kaminaljuyu en Q'umarkaj in die Guatemalteekse hooglande en Chalchuapa in El Salvador het op verskillende punte in die geskiedenis van die Maya verskillende toegang tot die bronne van obsidiaan beheer.  Die Maya's was die grootste produsente van katoen, wat gebruik is om die tekstiel in Meso -Amerika te verhandel.  Die belangrikste stede op die noordelike skiereiland Yucatán beheer toegang tot die soutbronne.  In die Postclassic was die Maya besig met 'n florerende slawehandel met 'n groter Meso -Amerika. 
Die Maya's het handel dryf oor lang afstande in die Maya -streek, en in groter Meso -Amerika en verder. Ter illustrasie, is 'n vroeë klassieke Maya -handelaarskwartier geïdentifiseer by die verre metropool Teotihuacan, in die middel van Mexiko.  Binne Meso -Amerika buite die Maya -gebied het handelsroetes veral gefokus op Sentraal -Mexiko en die Golfkus. In die Early Classic was Chichen Itza die middelpunt van 'n uitgebreide handelsnetwerk wat goudskywe van Colombia en Panama en turkoois van Los Cerrillos, New Mexico, ingevoer het. Langhandel met luukse en bruikbare goedere is waarskynlik deur die koninklike familie beheer. Prestige goedere wat deur die handel verkry is, is gebruik vir verbruik deur die stad se heerser en as luukse geskenke om die lojaliteit van vasale en bondgenote te versterk. 
Handelsroetes het nie net fisiese goedere verskaf nie, dit het die beweging van mense en idees deur Meso -Amerika vergemaklik.  Veranderinge in handelsroetes het plaasgevind met die opkoms en val van belangrike stede in die Maya -streek, en is geïdentifiseer in elke groot herorganisasie van die Maya -beskawing, soos die opkoms van die Pre -klassieke Maya -beskawing, die oorgang na die Classic en die Terminal Classic -ineenstorting.  Selfs die Spaanse verowering het nie onmiddellik alle Maya -handelsaktiwiteite beëindig nie , byvoorbeeld, die kontakperiode Manche Ch'ol het die prestige gewasse van kakao, annatto en vanielje in koloniale Verapaz verhandel. 
Min is bekend oor Maya -handelaars, alhoewel hulle uitgebeeld word in Maya -keramiek in 'n uitgebreide edele rok. Hieruit is dit bekend dat ten minste sommige handelaars lede van die elite was. Gedurende die kontakperiode is dit bekend dat die Maya-adel aan langafstand-handelsekspedisies deelgeneem het.  Die meerderheid handelaars was middelklas, maar was grotendeels besig met plaaslike en streekshandel eerder as met die gesogte langafstandhandel wat die elite was.  Die reis van handelaars na gevaarlike vreemde gebiede word vergelyk met 'n deurgang deur die onderwêreld, die beskermgode van handelaars was twee gode onder die wêreld wat rugsakke dra. As handelaars gereis het, het hulle hulself swart geskilder, soos hul beskermgode, en swaar gewapen gegaan. 
Die Maya's het geen pakdiere nie, en alle handelsgoedere is op die rug van die draers gedra as hulle oor die land gaan as die handelsroete 'n rivier of die kus volg, en goedere word dan in kano's vervoer.  'n Beduidende Maya -handelskano is op Honduras op Christopher Columbus se vierde reis teëgekom. Dit is gemaak van 'n groot uitgeholde boomstam en het 'n palmbedekte afdak. Die kano was 2,5 meter breed en is aangedryf deur 25 roeiers. Handelsgoedere bevat kakao, obsidiaan, keramiek, tekstiele, kos en drank vir die bemanning, en koperklokkies en byle.  ​​Kakao is as geldeenheid gebruik (hoewel nie uitsluitlik nie), en die waarde daarvan was sodanig dat vervalsing plaasgevind het deur die vleis uit die peul te verwyder en dit met vuil of avokadoskil te vul. 
Markplekke is moeilik om argeologies te identifiseer.  Die Spaanse het egter 'n florerende markekonomie gerapporteer toe hulle in die streek aankom.  By sommige stede in die klassieke tydperk het argeoloë voorlopig formele argitektuur-argitektuur en parallelle belyning van verspreide klippe geïdentifiseer as die permanente fondamente van markstalletjies.  'n Studie uit 2007 het grond van 'n moderne Guatemalaanse mark ontleed en die resultate vergelyk met die resultate wat verkry is uit analise op 'n voorgestelde antieke mark in Chunchucmil. Ongewoon hoë vlakke van sink en fosfor op beide terreine dui op soortgelyke voedselproduksie en groenteverkoopaktiwiteite. Die berekende digtheid van markstalletjies by Chunchucmil dui sterk daarop dat daar reeds 'n florerende markekonomie in die Early Classic bestaan ​​het.  Argeoloë het voorlopig markte in 'n toenemende aantal Maya -stede geïdentifiseer deur middel van 'n kombinasie van argeologie en grondanalise.  Toe die Spanjaarde aankom, het postklassiese stede in die hooglande markte in permanente pleine, met amptenare byderhand om geskille te besleg, reëls af te dwing en belasting in te vorder. 
Maya -kuns is in wese die kuns van die koninklike hof. Dit gaan amper uitsluitlik oor die Maya -elite en hul wêreld. Maya-kuns is vervaardig uit bederfbare en nie-bederfbare materiale en het die Maya verbind met hul voorouers. Alhoewel die oorlewende Maya -kuns slegs 'n klein deel van die kuns uitmaak wat die Maya geskep het, verteenwoordig dit 'n groter verskeidenheid onderwerpe as enige ander kunstradisie in die Amerikas.  Maya -kuns het baie streeksstyle, en is uniek in die ou Amerikas in die vertelling van teks.  Die beste Maya -kuns wat nog bestaan ​​het, dateer uit die laat klassieke periode. 
Die Maya's het 'n voorkeur vir die kleur groen of blougroen, en het dieselfde woord gebruik vir die kleure blou en groen. Op dieselfde manier waardeer hulle appelgroen jade en ander groenstene baie, waardeur dit met die songod K'inich Ajau geassosieer word. Hulle het kunsvoorwerpe wat fyn tesserae en krale bevat, gevorm na gesnyde koppe van 4,42 kg (9,7 lb).  Die Maya -adel het tandheelkundige aanpassing beoefen, en sommige here het jade in hul tande gedra. Mosaïese begrafnismaskers kan ook van jade gemaak word, soos dié van K'inich Janaab' Pakal, koning van Palenque. 
Maya -steenbeeldhouwerk het as 'n volledig ontwikkelde tradisie in die argeologiese rekord verskyn, wat daarop dui dat dit moontlik kan ontstaan ​​uit 'n tradisie om hout te beeldhou.  As gevolg van die biologiese afbreekbaarheid van hout, het die korpus van Maya -houtwerk byna heeltemal verdwyn. Die paar houtvoorwerpe wat oorleef het, sluit in driedimensionele beeldhouwerke en hiërogliewe panele.  Stone Maya -stele is wydverspreid in stedelike plekke, dikwels gepaard met lae, sirkelvormige klippe wat in die literatuur as altare genoem word.  Steenbeeldhouwerk het ook ander vorme aangeneem, soos die kalksteen -reliëfpanele by Palenque en Piedras Negras.  By Yaxchilan, Dos Pilas, Copán en ander plekke is kliptrappe versier met beeldhouwerk.  Die hiërogliewe trap by Copán bestaan ​​uit die langste oorlewende Maya -hiërogliewe teks, en bestaan ​​uit 2 200 individuele glyfe. 
Die grootste Maya -beelde bestaan ​​uit argitektoniese gevels wat van pleisterwerk gemaak is. Die ruwe vorm is op 'n gewone gipsbasis op die muur gelê, en die driedimensionele vorm is opgebou met klein klippe. Uiteindelik is dit met pleisterwerk bedek en in die voltooide vorm gevorm. Die vorms van die menslike liggaam is eers in pleisterwerk gemodelleer, waarna hul kostuums daarna bygevoeg is. Die laaste pleisterwerk is daarna helder geverf.  Reuse pleistermaskers is gebruik om tempelfasades te versier deur die laat pre -klassieke, en hierdie versiering het tot in die klassieke tydperk voortgeduur. 
Die Maya's het 'n lang tradisie om muurskilderye te skildery.Ryk polykroom muurskilderye is opgegrawe in San Bartolo, wat tussen 300 en 200 vC dateer.  Mure is met gips bedek, en poligroomontwerpe is op die gladde afwerking geverf. Die meerderheid van sulke muurskilderye het nie oorleef nie, maar vroeë klassieke grafte wat in room, rooi en swart geverf is, is opgegrawe by Caracol, Río Azul en Tikal. Onder die bes bewaarde muurskilderye is 'n volgrootte reeks Late Classic-skilderye by Bonampak. 
Vuursteen, chert en obsidiaan het almal nuttigheidsdoeleindes in die Maya -kultuur gedien, maar baie stukke is fyn gemaak in vorms wat nooit bedoel was om as gereedskap gebruik te word nie.  Eksentrieke vuursteen is een van die beste litiese artefakte wat deur die antieke Maya's vervaardig is.  Dit was tegnies baie uitdagend om te vervaardig,  wat aansienlike vaardigheid van die ambagsman verg. Groot obsidiaanse eksentrieke kan meer as 30 sentimeter lank wees.  Die werklike vorm daarvan verskil aansienlik, maar dit beeld gewoonlik menslike, dierlike en geometriese vorme uit wat met Maya -godsdiens verband hou.  Eksentrieke vuurstene toon 'n groot verskeidenheid vorme, soos halfmaan, kruise, slange en skerpioene.  Die grootste en mees uitgebreide voorbeelde vertoon veelvuldige menslike koppe, met klein koppe wat soms aftakel van groter. 
Maya-tekstiele word baie swak in die argeologiese verslag voorgestel, hoewel dit in vergelyking met ander pre-Columbiese kulture, soos die Asteke en die Andes-gebied, waarskynlik items van hoë waarde was.  'n Paar stukke tekstiel is deur argeoloë gevind, maar die beste bewyse vir tekstielkuns is waar dit in ander media, soos geverfde muurskilderye of keramiek, voorgestel word. Sulke sekondêre voorstellings toon dat die elite van die Maya -hof versier is met pragtige doeke, gewoonlik was dit katoen, maar jaguarvelle en takbokke word ook getoon. 
Keramiek is die algemeenste tipe Maya -kuns. Die Maya's het geen kennis van die pottebakker se wiel gehad nie, en Maya -vaartuie is opgebou deur opgerolde kleistroke in die gewenste vorm op te rol. Maya -erdewerk is nie geglasuur nie, alhoewel dit dikwels 'n fyn afwerking het wat geproduseer word. Maya -keramiek is geverf met klei -strokies gemeng met minerale en gekleurde klei. Antieke Maya -vuurtegnieke moet nog herhaal word.  'n Aantal uiters fyn keramiekbeeldjies is opgegrawe uit Late Classic -grafte op Jaina -eiland, in die noorde van Yucatán. Hulle staan ​​van 10 tot 25 sentimeter (3,9 tot 9,8 in) hoog en is met die hand gemodelleer met uitstekende detail.  Die Ik-polychroom keramiek korpus, insluitend fyn geverfde borde en silindriese vate, het sy oorsprong in die laat klassieke Motul de San José. Dit bevat 'n stel funksies, soos hiërogliewe wat in 'n pienk of ligrooi kleur geverf is en tonele met dansers wat maskers dra. Een van die kenmerkendste kenmerke is die realistiese voorstelling van onderwerpe soos dit in die lewe verskyn het. Die onderwerp van die vaartuie sluit in die hoflike lewe uit die Petén -streek in die 8ste eeu nC, soos diplomatieke vergaderings, feeste, bloedvergieting, tonele van krygers en die offer van krygsgevangenes. 
Been, beide menslik en dierlik, is ook gebeeldhouwde menslike bene is moontlik trofeë of oorblyfsels van voorouers.  Die Maya waardeer Spondylus -skulpe en werk daaraan om die wit buitekant en stekels te verwyder, om die fyn oranje binnekant te onthul.  Rond die 10de eeu nC het metallurgie uit Mameramerika uit Suid -Amerika aangekom, en die Maya's het klein voorwerpe in goud, silwer en koper begin maak.Die Maya het algemeen plaatmetaal in voorwerpe soos krale, klokkies en skywe gehamer. In die laaste eeue voor die Spaanse verowering het die Maya's die metode van verlore was begin gebruik om klein metaalstukke te giet. 
Een van die swak bestudeerde gebiede van die Maya -volkskuns is graffiti.  Bykomende graffiti, wat nie deel uitmaak van die beplande versiering nie, is in die pleisterwerk van binnemure, vloere en banke ingesny in 'n groot verskeidenheid geboue, insluitend tempels, koshuise en stoorkamers. Graffiti is op 51 Maya -terreine aangeteken, veral in die Petén -kom en die suide van Campeche, en die Chenes -streek in die noordweste van Yucatán. Op Tikal, waar 'n groot hoeveelheid graffiti aangeteken is, bevat die onderwerp tekeninge van tempels, mense, gode, diere, baniere, werpsels en trone. Graffiti is dikwels lukraak ingeskryf, met tekeninge wat mekaar oorvleuel en 'n mengsel van kru, onopgeleide kuns en voorbeelde vertoon deur kunstenaars wat vertroud was met artistieke konvensies uit die klassieke tyd. 
Die Maya's het 'n groot verskeidenheid strukture gelewer en het 'n uitgebreide argitektoniese erfenis gelaat. Maya -argitektuur bevat ook verskillende kunsvorme en hiërogliewe tekste. Metselargitektuur wat deur die Maya gebou is, toon 'n spesialisasie in die Maya -samelewing, gesentraliseerde organisasie en die politieke middele om 'n groot arbeidsmag te mobiliseer. Daar word beraam dat 'n groot elite-woning in Copán 'n geskatte 10,686 man-dae nodig gehad het, wat vergelyk kan word met 67-dae vir 'n gewone huis.  Daar word verder beraam dat 65% van die arbeid wat nodig was om die edele woning te bou, gebruik is in die steengroef, vervoer en afwerking van die klip wat in die konstruksie gebruik word, en 24% van die arbeid was nodig vir die vervaardiging en toepassing van gips op kalksteen. Dit word beraam dat twee tot drie maande nodig was vir die bou van die koshuis vir hierdie enkele adellike in Copán, met tussen 80 en 130 voltydse arbeiders. 'N Klassieke stad soos Tikal was oor 20 vierkante kilometer versprei, met 'n stedelike kern wat 6 vierkante kilometer beslaan. Die arbeid wat nodig was om so 'n stad te bou, was geweldig groot en het miljoene man-dae teëgekom.  Die mees massiewe strukture wat ooit deur die Maya opgerig is, is gedurende die Preklassiese tydperk gebou.  Spesialisasie in kunsvlyt sou toegewyde klipmesselaars en pleisters deur die laatklasse vereis het, en sou beplanners en argitekte vereis het. 
Maya -stede was nie formeel beplan nie en was onderhewig aan onreëlmatige uitbreiding, met die toevallige toevoeging van paleise, tempels en ander geboue.  Die meeste Maya -stede het geneig om uit die kern uitwaarts te groei, en opwaarts, aangesien nuwe strukture op die voorafgaande argitektuur aangebring is.  Maya -stede het gewoonlik 'n seremoniële en administratiewe sentrum gehad, omring deur 'n groot onreëlmatige verspreiding van woonkomplekse.  Die sentrums van alle Maya -stede bevat heilige gebiede, soms geskei van woonbuurte in die omgewing deur mure.  Hierdie gebiede bevat piramides tempels en ander monumentale argitektuur wat toegewy is aan elite -aktiwiteite, soos basale platforms wat administratiewe of elite woonkomplekse ondersteun. Gegraveerde monumente is opgerig om die dade van die regerende dinastie op te teken. Stadsentrums bevat ook pleine, heilige balbane en geboue wat vir markplekke en skole gebruik word.  Dikwels verbind die sentrum die sentrum met buitegebiede van die stad.  Sommige van hierdie klasse argitektuur het minder groepe gevorm in die buitegebiede van die stad, wat gedien het as heilige sentrums vir nie-koninklike geslagte. Die gebiede aangrensend aan hierdie heilige samestellings sluit woonkomplekse in wat ryk afstammelinge huisves. Die grootste en rykste van hierdie eliteverbindings het soms beeldhouwerk en kunsvlyt gehad wat gelyk is aan dié van koninklike kuns. 
Die seremoniële sentrum van die Maya -stad was die plek waar die heersende elite gewoon het, en die administratiewe funksies van die stad, tesame met godsdienstige seremonies. Dit was ook waar die inwoners van die stad bymekaargekom het vir openbare aktiwiteite.  Elite -woonkomplekse beset die beste grond rondom die middestad, terwyl gewone mense hul wonings verder van die seremoniële sentrum versprei het. Residensiële eenhede is bo -op klipplatforms gebou om dit bo die vlak van die reënseisoen se vloedwater te lig. 
Boumateriaal en metodes
Die Maya's bou hul stede met neolitiese tegnologie  hulle bou hul strukture uit bederfbare materiale en uit klip. Die presiese tipe klip wat in die bouwerk gebruik word, wissel volgens die beskikbare hulpbronne, en dit beïnvloed ook die boustyl. Oor 'n breë deel van die Maya -gebied was kalksteen onmiddellik beskikbaar.  Die plaaslike kalksteen is relatief sag as dit vars gesny word, maar word verhard met blootstelling. Die kwaliteit van kalksteen was groot, met klip van goeie gehalte beskikbaar in die Usumacinta-streek in die noordelike Yucatán, die kalksteen wat in die konstruksie gebruik is, was van relatief swak gehalte.  Vulkaniese tuff is by Copán gebruik, en naby Quiriguá is sandsteen gebruik.  In Comalcalco, waar geskikte klip nie plaaslik beskikbaar was nie, is  afgevuurde stene gebruik.  Kalksteen is by hoë temperature verbrand om sement, gips en pleisterwerk te vervaardig.  Kalkgebaseerde sement is gebruik om klipwerk op hul plek te seël, en klipblokke is gevorm met tou-en-water-skuur en met obsidiaanse gereedskap. Die Maya het nie 'n funksionele wiel gebruik nie, dus is alle vragte op werpsels, bakke vervoer of op houtblokke gerol. Swaar vragte is met tou gelig, maar waarskynlik sonder katrolle. 
Hout is gebruik vir balke en vir lateie, selfs in metselstrukture.  Deur die hele Maya -geskiedenis is daar voortgegaan om gewone hutte en sommige tempels te bou uit houtpale en riet. Adobe is ook toegedien, dit bestaan ​​uit modder wat met strooi versterk is en as 'n deklaag oor die geweefde mure van hutte aangebring is. Soos hout en riet, is adobe deur die Maya -geskiedenis gebruik, selfs na die ontwikkeling van metselstrukture. In die suidelike Maya -gebied was Adobe in monumentale argitektuur werksaam toe geen geskikte klip plaaslik beskikbaar was nie. 
Die belangrikste tipes konstruksie
Die groot stede van die Maya -beskawing was saamgestel uit piramides tempels, paleise, balbane, sakekind (paaie), patio's en pleine. Sommige stede het ook uitgebreide hidrouliese stelsels of verdedigingsmure. Die buitekant van die meeste geboue is in een of meerdere kleure geverf, of met beelde. Baie geboue is versier met beeldhouwerk of geverfde pleisterwerk. 
Paleise en akropoleis
Hierdie komplekse was gewoonlik in die kern van die perseel, langs die hoofplein. Maya -paleise bestaan ​​uit 'n platform wat 'n multiroom -reeksstruktuur ondersteun. Die term akropolisverwys in 'n Maya -konteks na 'n kompleks van strukture wat op platforms van verskillende hoogte gebou is. Paleise en akropole was in wese elite -woonverbindings. Hulle het oor die algemeen horisontaal uitgebrei in teenstelling met die hoë Maya -piramides, en het dikwels beperkte toegang. Sommige strukture in Maya acropoleis ondersteun dakkamme. Kamers het dikwels klipbanke wat gebruik word om te slaap, en gate dui aan waar gordyne eens gehang het. In groot paleise, soos in Palenque, kan 'n watertoevoer voorsien word, en daar is gereeld sweetbaddens in die kompleks of in die omgewing. Tydens die Early Classic is heersers soms begrawe onder die akropolis -kompleks.  Sommige kamers in paleise was ware troonkamers in die koninklike paleis van Palenque, daar was 'n aantal troonkamers wat gebruik is vir belangrike geleenthede, waaronder die inhuldiging van nuwe konings. 
Paleise is gewoonlik rondom een ​​of meer binnehowe gerangskik, met hul fasades na binne en 'n paar voorbeelde is versier met beeldhouwerk.  Sommige paleise beskik oor gepaardgaande hiërogliewe beskrywings wat hulle identifiseer as die koninklike wonings van genoemde heersers. Daar is baie bewyse dat paleise veel meer was as eenvoudige elite -koshuise, en dat 'n verskeidenheid hoflike aktiwiteite daarin plaasgevind het, insluitend gehore, formele onthale en belangrike rituele. 
Soms word na tempels in hiërogliewe tekste verwys as kahu nah, wat "god se huis" beteken. Tempels is op platforms verhoog, meestal op 'n piramide. Die vroegste tempels was waarskynlik grasdakhutte wat op lae platforms gebou is. Teen die laat pre -klassieke tydperk was hulle mure van klip, en die ontwikkeling van die boog het die klipdakke in staat gestel om grasdakke te vervang. Teen die klassieke tydperk was tempeldakke bedek met dakkamme wat die hoogte van die tempel uitgebrei het en as fondament vir monumentale kuns gedien het. Die tempels bevat tussen een en drie kamers en is toegewy aan belangrike gode. So 'n godheid kan een van die beskermgode van die stad of 'n vergoddelike voorouer wees.  Oor die algemeen was vrystaande piramides heiligdomme ter ere van magtige voorouers. 
E-groepe en sterrewagte
Die Maya's was skerp waarnemers van die son, sterre en planete.  E-groepe was 'n besondere rangskikking van tempels wat relatief algemeen in die Maya-streek voorkom  hulle neem hul name van groep E by Uaxactun.  Hulle het bestaan ​​uit drie klein strukture wat na 'n vierde struktuur kyk, en is gebruik om die sonstilstand en equinoxes te merk. Die vroegste voorbeelde dateer uit die Pre -klassieke tydperk.  Die Lost World-kompleks in Tikal het begin as 'n E-groep wat gebou is aan die einde van die Middle Preclassic.  As gevolg van die aard daarvan, was die basiese uitleg van 'n E-groep konstant. 'N Struktuur is aan die westekant van 'n plein gebou, dit was gewoonlik 'n radiale piramide met trappe wat na die kardinale rigtings kyk. Dit kyk oos oor die plein na drie klein tempels aan die ander kant. Uit die westelike piramide het die son oor die tempels op die sonstilstande en eweninge gesien opkom.  E-groepe is meer as 'n millennium lank in die sentrale en suidelike Maya-gebied uitgebrei, nie almal is behoorlik in lyn gebring as sterrewagte nie, en hul funksie was moontlik simbolies. 
Behalwe E-groepe, het die Maya ander strukture gebou wat toegewy is aan die waarneming van die bewegings van hemelliggame.  Baie Maya -geboue was in lyn met astronomiese liggame, insluitend die planeet Venus, en verskillende sterrebeelde.   Die Caracol-struktuur by Chichen Itza was 'n sirkelvormige gebou met meer vlakke, met 'n koniese bo-struktuur. Dit het spleetvensters wat die bewegings van Venus aandui. By Copán is 'n paar sterre opgehef om die posisie van die ondergaande son by die equinoxes aan te dui. 
Triadiese piramides het die eerste keer in die voorklas verskyn. Dit het bestaan ​​uit 'n dominante struktuur, geflankeer deur twee kleiner geboue wat na binne gerig is, almal op 'n enkele basale platform gemonteer. Die grootste bekende triadiese piramide is by El Mirador in die Petén -bekken gebou, en beslaan 'n gebied wat ses keer so groot is as die wat deur Tempel IV bedek is, die grootste piramide by Tikal.  Die drie superstrukture het almal trappe wat na die sentrale plein bo -op die basale platform lei.  Geen veilig gevestigde voorlopers van Triadiese groepe is bekend nie, maar hulle het moontlik ontstaan ​​uit die oostelike reeks geboue van E-groepkomplekse.  Die triadiese vorm was die oorheersende argitektoniese vorm in die Petén -streek tydens die laat voorklassiek.  Voorbeelde van triadiese piramides is van soveel as 88 argeologiese terreine bekend.  By Nakbe is daar ten minste 'n dosyn voorbeelde van triadiese komplekse en die vier grootste strukture in die stad is triadies van aard.  By El Mirador is daar waarskynlik tot 36 triadiese strukture.  Voorbeelde van die triadiese vorm is selfs bekend vanaf Dzibilchaltun in die verre noorde van die Yucatán -skiereiland en Q'umarkaj in die Hooglande van Guatemala.  Die triadiese piramide het eeue lank 'n gewilde argitektoniese vorm gebly nadat die eerste voorbeelde gebou is  dit in gebruik geneem is in die klassieke tydperk, met latere voorbeelde in Uaxactun, Caracol, Seibal, Nakum, Tikal en Palenque.  Die Q'umarkaj -voorbeeld is die enigste wat uit die Postklassiese tydperk gedateer is.  Dit lyk asof die drievoudige tempelvorm van die triadiese piramide verband hou met die Maya-mitologie. 
Die balbaan is 'n kenmerkende pan-Meso-Amerikaanse vorm van argitektuur. Alhoewel die meerderheid van die Maya -balbane uit die klassieke periode dateer,  verskyn die vroegste voorbeelde omstreeks 1000 vC in die noordweste van Yucatán, tydens die middelklasse.  Teen die tyd van Spaanse kontak was balbane slegs in die Guatemalaanse hooglande, in stede soos Q'umarkaj en Iximche, in gebruik.  Deur die hele Maya -geskiedenis het balbane 'n kenmerkende vorm behou wat bestaan ​​uit 'n ɪ -vorm, met 'n sentrale speelarea wat eindig in twee dwars eindesones.  Die sentrale speelarea is gewoonlik tussen 20 en 30 meter lank en word omring deur twee systrukture wat tot 3 of 4 meter hoog is.  Die laterale platforms ondersteun dikwels strukture wat moontlik bevoorregte toeskouers gehou het.  Die Great Ballcourt by Chichen Itza is die grootste in Meso -Amerika, met 'n lengte van 83 meter, 30 meter breed, met mure wat 8,2 meter hoog is. 
Streeks argitektoniese style
Alhoewel Maya -stede baie algemene kenmerke gedeel het, was die argitektoniese styl groot.  Sulke style is beïnvloed deur plaaslik beskikbare konstruksiemateriaal, klimaat, topografie en plaaslike voorkeure. In die Late Classic het hierdie plaaslike verskille ontwikkel tot kenmerkende plaaslike argitektoniese style. 
Die sentrale argitektuur van Petén is geskoei op die groot stad Tikal. Die styl word gekenmerk deur hoë piramides wat 'n top -heiligdom ondersteun wat versier is met 'n dakkam en toeganklik is deur 'n enkele deuropening. Bykomende kenmerke is die gebruik van stela-altaarparings en die versiering van argitektoniese fasades, lateie en dakkamme met reliëfbeelde van heersers en gode.  Een van die beste voorbeelde van argitektuur in die sentrale Petén -styl is die Tikal -tempel I.  Voorbeelde van plekke in die sentrale Petén -styl sluit in Altun Ha, Calakmul, Holmul, Ixkun, Nakum, Naranjo en Yaxhá. 
Uxmal is 'n voorbeeld van argitektuur in die Puuc-styl. Die styl wat tydens die Terminal Classic in die Puuc -heuwels van die noordweste van Yucatán ontwikkel is, het oor die kerngebied versprei oor die noordelike Yucatán -skiereiland.  Puuc-terreine het puinkerne vervang met kalk sement, wat sterker mure tot gevolg gehad het, en ook hul boogboë versterk  dit het stede in Puuc-styl toegelaat om vrystaande ingangspoë te bou. Die boonste gevels van geboue is versier met voorgesnyde klippe, met 'n mosaïek-styl, wat oor die kern gerig is en uitgebreide samestellings van langneusgode vorm, soos die reëngod Chaac en die hoofvoëlgod. Die motiewe bevat ook meetkundige patrone, roosters en spoel, moontlik beïnvloed deur style uit die hoogland Oaxaca, buite die Maya -gebied. Daarteenoor is die onderste fasades onversierd gelaat. Dakkamme was relatief ongewoon op Puuc -terreine. 
Die Chenes -styl is baie soortgelyk aan die Puuc -styl, maar dateer voor die gebruik van die mosaïekgevels van die Puuc -streek. Dit het volledig versierde fasades op die boonste en onderste dele van die strukture. Sommige deure is omring deur mosaïekmaskers van monsters wat berg- of hemelgode voorstel, wat die deure as ingange tot die bonatuurlike gebied identifiseer.  Sommige geboue bevat binnetrappe met toegang tot verskillende vlakke.  Die Chenes -styl kom die meeste voor in die suidelike deel van die Yucatán -skiereiland, hoewel individuele geboue in die styl elders op die skiereiland gevind kan word.  Voorbeelde van Chenes -terreine sluit in Dzibilnocac, Hochob, Santa Rosa Xtampak en Tabasqueño. 
Die Río Bec-styl vorm 'n deelgebied van die Chenes-styl  en bevat ook elemente van die Central Petén-styl, soos prominente dakkamme.  Sy paleise is kenmerkend vir hul vals toringversierings, sonder binnekamers, met steil, byna vertikale trappe en valse deure.  Hierdie torings is versier met goddelike maskers en is gebou om die kyker te beïndruk, eerder as om enige praktiese funksie te vervul. Sulke vals torings word slegs in die Río Bec -streek aangetref.  Río Bec -webwerwe sluit in Chicanná, Hormiguero en Xpuhil. 
Die Usumacinta -styl het ontwikkel op die heuwelagtige terrein van die Usumacinta -dreinering. Stede het voordeel getrek uit die heuwels om hul belangrikste argitektuur te ondersteun, soos in Palenque en Yaxchilan. Webwerwe het 'n korfgewelf gewysig om dunner mure en verskeie toegangsdeure na tempels toe te laat. Soos in Petén, het dakkamme versierde hoofstrukture. Paleise het veelvuldige ingange wat post-en-latei-ingange gebruik het, eerder as korfgewelwe. Baie plekke het stele opgerig, maar Palenque het in plaas daarvan fyn gevormde panele ontwikkel om sy geboue te versier. 
Voor 2000 v.C. het die Maya's 'n enkele taal gepraat, wat deur taalkundiges die voor-Maya genoem is.  Taalkundige analise van gerekonstrueerde Proto-Maya-woordeskat dui daarop dat die oorspronklike Proto-Maya-tuisland in die westelike of noordelike Guatemalaanse hoogland was, hoewel die bewyse nie afdoende is nie.  Proto-Maya het gedurende die voorklassiese tydperk uiteengegaan om die belangrikste Maya-taalgroepe te vorm wat die familie uitmaak, waaronder Huastecan, Greater K'iche'an, Greater Q'anjobalan, Mamean, Tz'eltalan-Ch'olan en Yucatecan.  Hierdie groepe het gedurende die pre-Columbiaanse era verder uiteengegaan om meer as 30 tale te vorm wat in die moderne tyd oorleef het.  Die taal van byna alle klassieke Maya -tekste oor die hele Maya -gebied is geïdentifiseer as Ch'olan  Die laat voorafklassieke teks van Kaminaljuyu, in die hooglande, blyk ook in Ch'olan te wees of verwant aan dit.  Die gebruik van Ch'olan as die taal van Maya -teks dui nie noodwendig aan dat dit die taal was wat die plaaslike bevolking gereeld gebruik het nie - dit was moontlik gelykstaande aan Middeleeuse Latyn as rituele of prestige -taal.  Klassieke Ch'olan was moontlik die prestige-taal van die Classic Maya-elite, wat gebruik word in interpolitiese kommunikasie soos diplomasie en handel.  Teen die postklassiese tydperk is Yucatec ook saam met Ch'olan in Maya -kodeks geskryf. 
Die Maya-skryfstelsel is een van die uitstaande prestasies van die voor-Columbiese inwoners van die Amerikas. Dit was die mees gesofistikeerde en hoogs ontwikkelde skryfstelsel van meer as 'n dosyn stelsels wat in Meso -Amerika ontwikkel is.  Die vroegste inskripsies in 'n identifiseerbare Maya -skrif dateer uit 300–200 vC, in die Petén -bekken.  Dit word egter voorafgegaan deur verskeie ander Meso-Amerikaanse skryfstelsels, soos die Epi-Olmec- en Zapotec-skrifte. Vroeë Maya -skrif het teen die laat 1ste eeu nC, of ​​vroeg in die 2de eeu, aan die Stille Oseaan -kus van Guatemala verskyn.  Ooreenkomste tussen die Istmiese skrif en die vroeë Maya -skrif van die Stille Oseaan -kus dui daarop dat die twee stelsels saam ontwikkel het.  Teen ongeveer 250 nC het die Maya -skrif 'n meer geformaliseerde en konsekwente skryfstelsel geword. 
Die Katolieke Kerk en koloniale amptenare, veral biskop Diego de Landa, het Maya-tekste vernietig waar hulle dit ook al gevind het, en daarmee saam die kennis van Maya-skryfwerk, maar toevallig is drie onbetwiste pre-Columbiaanse boeke wat uit die Postklassiese tydperk gedateer is, bewaar. Dit staan ​​bekend as die Madrid Codex, die Dresden Codex en die Parys Codex.  'n Paar bladsye oorleef van 'n vierde, die Grolier Codex, waarvan die egtheid betwis word. Argeologie wat op Maya -terreine uitgevoer is, onthul dikwels ander fragmente, reghoekige stukke gips en verfskyfies, wat hierdie verleidelike oorblyfsels egter te erg beskadig is om inskripsies te kan oorleef, aangesien die meeste organiese materiaal verval het.  Met verwysing na die min bestaande Maya -geskrifte, het Michael D. Coe gesê:
U kennis van antieke Maya -denke moet slegs 'n klein fraksie van die geheelbeeld verteenwoordig, want van die duisende boeke waarin die volle omvang van hul leer en ritueel opgeteken is, het slegs vier tot die moderne tyd oorleef (asof almal dat die nageslag van onsself geweet het, sou gebaseer wees op drie gebedsboeke en 'Pelgrim's Progress').
Die meeste oorlewende pre-Columbiaanse Maya-skrif dateer uit die klassieke tydperk en is vervat in klipopskrifte van Maya-terreine, soos stele, of op keramiekvate. Ander media sluit in die voormelde kodeks, pleister gevels, fresco's, hout lateie, grotmure en draagbare artefakte vervaardig uit 'n verskeidenheid materiale, insluitend been, dop, obsidiaan en jade. 
Die Maya -skryfstelsel (dikwels genoem hiërogliewe van 'n oppervlakkige ooreenkoms met die ou Egiptiese skrif)  is 'n logosillabiese skryfstelsel, wat 'n lettergreep van fonetiese tekens kombineer wat lettergrepe verteenwoordig met logogram wat hele woorde voorstel.   Onder die skryfstelsels van die Pre-Columbian New World, verteenwoordig die Maya-skrif die spreektaal die naaste.  Op geen tydstip was nie meer as ongeveer 500 glyfe in gebruik nie, waarvan ongeveer 200 (insluitend variasies) foneties was. 
Die Maya -skrif was in gebruik tot by die aankoms van die Europeërs, en die gebruik daarvan het tydens die klassieke tydperk 'n hoogtepunt bereik.  Meer as 10 000 individuele tekste is teruggevind, meestal op klipmonumente, lateie, stele en keramiek.  Die Maya's het ook tekste geproduseer wat op 'n vorm papier geskilder is, vervaardig uit verwerkte boombas wat algemeen bekend staan ​​onder die naam in die Nahuatl-taal amatl gebruik om kodeks te produseer.   Die vaardigheid en kennis van Maya -skryfwerk het tot in die Spaanse verowering onder segmente van die bevolking voortgeduur. Die kennis het daarna verlore gegaan as gevolg van die impak van die verowering op die Maya -samelewing. 
Die ontsyfering en herstel van die kennis van Maya -skryfwerk was 'n lang en moeisame proses.  Sommige elemente is die eerste keer in die laat 19de en vroeë 20ste eeu ontsyfer, meestal het die dele te doen met getalle, die Maya -kalender en sterrekunde.  Groot deurbrake is gemaak tussen die 1950's en 1970's, en daarna vinnig versnel.  Teen die einde van die 20ste eeu kon geleerdes die meerderheid Maya -tekste lees, en voortgesette werk gaan voort om die inhoud verder te belig.  
Die basiese eenheid van Maya se logosillabiese teks is die glyfblok, wat 'n woord of frase transkribeer. Die blok bestaan ​​uit een of meer individuele glyfe wat aan mekaar geheg is om die glyfblok te vorm, met individuele glyfblokke wat gewoonlik deur 'n spasie geskei word. Tekenblokke word gewoonlik in 'n roosterpatroon gerangskik. Om dit makliker te maak, verwys epigrafiste na lettertipe -blokke van links na regs alfabeties en numeries van bo na onder. So kan enige glyfblok in 'n stuk teks geïdentifiseer word. C4 sou die derde blok van links wees, en die vierde blok afwaarts. As 'n monument of artefak meer as een inskripsie het, word kolometikette nie herhaal nie, maar gaan voort in die alfabetiese reeks as daar meer as 26 kolomme is, die etikettering gaan voort as A ', B', ens. Numeriese ryetikette herbegin vanaf 1 vir elke diskrete eenheid teks. 
Alhoewel die Maya -teks op verskillende maniere uiteengesit kan word, is dit gewoonlik in dubbele kolomme glifblokke gerangskik. Die leesvolgorde van die teks begin links bo (blok A1), gaan voort na die tweede blok in die dubbelkolom (B1), sak dan 'n ry af en begin weer vanaf die linker helfte van die dubbele kolom (A2), en gaan dus op 'n zig-zag manier voort. Sodra die onderkant bereik is, gaan die opskrif voort links bo in die volgende dubbele kolom. Waar 'n inskripsie eindig in 'n enkele (ongepaarde) kolom, word hierdie laaste kolom gewoonlik reguit afwaarts gelees. 
Individuele glyfblokke kan uit 'n aantal elemente bestaan. Dit bestaan ​​uit die hoofteken en enige aanhegsels. Hooftekens verteenwoordig die hoofelement van die blok en kan 'n selfstandige naamwoord, werkwoord, bywoord, byvoeglike naamwoord of fonetiese teken wees. Sommige hooftekens is abstrak, sommige is foto's van die voorwerp wat hulle voorstel, en ander is 'kopvariante', verpersoonlikings van die woord wat hulle voorstel. Aanhegsels is kleiner reghoekige elemente, gewoonlik aan 'n hoofteken vasgemaak, hoewel 'n blok geheel en al uit aanhangsels bestaan. Aanhegsels kan 'n wye verskeidenheid spraakelemente voorstel, insluitend selfstandige naamwoorde, werkwoorde, verbale agtervoegsels, voorsetsels, voornaamwoorde en meer. Klein gedeeltes van 'n hoofteken kan gebruik word om die hele hoofteken voor te stel, en Maya -skrifgeleerdes was uiters vindingryk in die gebruik en aanpassing van glifelemente. 
Alhoewel die argeologiese verslag geen voorbeelde van borsels of penne bevat nie, dui ontleding van inkstrepe op die Postclassic -kodeks daarop dat dit toegedien is met 'n kwas met 'n punt van buigbare hare.  'n Klassieke beeldhouwerk uit Copan, Honduras, toon 'n skriba met 'n inkpot gemaak uit 'n konkskulp.  Opgrawings in Aguateca het 'n aantal skrifvoorwerpe van die koshuise van elite -statusgeleerdes, waaronder palette en mortiere en stamper, onthul. 
Skrifgeleerdes en geletterdheid
Gewone mense was ongeletterd, skrifgeleerdes is uit die elite gehaal. Dit is nie bekend of alle lede van die aristokrasie kon lees en skryf nie, hoewel ten minste sommige vroue dit kon doen, aangesien daar voorstellings van vroulike skrifgeleerdes in Maya -kuns is.  Maya -skrifgeleerdes is ontbied aj tz'ib, wat beteken "iemand wat skryf of skilder".  Daar was waarskynlik skrifskole waar lede van die aristokrasie geleer is om te skryf.  Skrywe kan geïdentifiseer word in die argeologiese verslag Jasaw Chan K'awiil I, koning van Tikal, is begrawe met sy verfpot. Sommige junior lede van die Copán koninklike dinastie is ook begrawe gevind met hul skryfwerktuie. 'N Paleis by Copán is geïdentifiseer as die van 'n edele afstammeling van skrifgeleerdes; dit is versier met beeldhouwerk met figure wat inkpotte bevat. 
Alhoewel daar nie veel bekend is oor Maya -skrifgeleerdes nie, het sommige hul werk onderteken, beide op keramiek en op steenbeeldhouwerk. Gewoonlik het slegs 'n enkele skrifgeleerde 'n keramiekhouer geteken, maar dit is bekend dat verskeie beeldhouers hul name op klipbeelde aangeteken het, en agt beeldhouers het een stela by Piedras Negras onderteken. Die meeste werke bly egter ongetekend deur hul kunstenaars. 
Net soos die ander Meso -Amerikaanse beskawings, het die Maya 'n basis 20 (vigesimale) stelsel gebruik.  Die staaf-en-punt-telstelsel wat die basis van Maya-syfers is, is teen 1000 vC in Meso-Amerika gebruik .  Dit was moontlik die vroegste bekende voorkoms van die idee van 'n eksplisiete nul wêreldwyd,  hoewel dit moontlik voorafgegaan is deur die Babiloniese stelsel.  Die vroegste eksplisiete gebruik van nul het plaasgevind op monumente uit 357 nC.  In die vroegste gebruike het die nul gedien as 'n plekhouer, wat dui op 'n afwesigheid van 'n spesifieke kalender. Dit het later ontwikkel tot 'n getal wat gebruik is om berekeninge uit te voer  en vir meer as duisend jaar in hiërogliewe tekste gebruik is, totdat die skryfstelsel deur die Spanjaarde geblus is. 
Die basiese getallestelsel bestaan ​​uit 'n punt om een ​​voor te stel, en 'n staaf om vyf voor te stel.  Teen die Postklassiese tydperk is 'n skulpsimbool wat nul verteenwoordig gedurende die klassieke tydperk, ander glyfe gebruik.  Die Maya -syfers van 0 tot 19 gebruik herhalings van hierdie simbole.  Die waarde van 'n syfer word bepaal deur sy posisie as 'n getal opwaarts geskuif, sy basiese waarde vermenigvuldig met twintig. Op hierdie manier sou die laagste simbool eenhede voorstel, die volgende simbool bo sou veelvoude van twintig verteenwoordig, en die simbool hierbo wat veelvoude van 400 sou verteenwoordig, ensovoorts. Die getal 884 word byvoorbeeld geskryf met vier kolletjies op die laagste vlak, vier kolletjies op die volgende vlak omhoog, en twee kolletjies op die volgende vlak daarna, om 4 × 1 + 4 × 20 + 2 × 400 = 884 te gee Met behulp van hierdie stelsel kon die Maya groot getalle aanteken.  Eenvoudige optelling kan uitgevoer word deur die kolletjies en balke in twee kolomme op te som om die resultaat in 'n derde kolom te gee. 
Die Maya -kalendriese stelsel, net soos ander Meso -Amerikaanse kalenders, het sy oorsprong in die voorklasperiode. Dit was egter die Maya's wat die kalender tot sy maksimum gesofistikeerdheid ontwikkel het en maan- en sonsiklusse, verduisterings en bewegings van planete met groot akkuraatheid opgeteken het. In sommige gevalle was die Maya -berekeninge meer akkuraat as ekwivalente berekeninge in die Ou Wêreld, byvoorbeeld, die Maya -sonjaar is met groter akkuraatheid bereken as die Juliaanse jaar. Die Maya -kalender was intrinsiek gekoppel aan die Maya -ritueel, en dit was sentraal in die Maya -godsdienstige praktyke.  Die kalender het 'n nie-herhalende lang telling gekombineer met drie ineengeslote siklusse, wat elk 'n geleidelik groter periode meet. Dit was die 260-dae tzolk'in,  die 365-dae haab',  en die kalenderronde van 52 jaar, wat voortspruit uit die kombinasie van die tzolk'in met die haab '.  Daar was ook bykomende kalendriese siklusse, soos 'n 819-dae siklus wat verband hou met die vier kwadrante van die Maya-kosmologie, wat deur vier verskillende aspekte van die god K'awiil beheer word. 
Die basiese eenheid in die Maya -kalender was eendag, of k'n, en 20 k'in gegroepeer om 'n winal. Die volgende eenheid, in plaas daarvan om met 20 vermenigvuldig te word, soos vereis deur die vigesimale stelsel, is met 18 vermenigvuldig om 'n ruwe benadering van die sonjaar te lewer (dus 360 dae). Hierdie jaar van 360 dae is 'n tun. Elke daaropvolgende vermenigvuldigingsvlak het die vigesimale stelsel gevolg. 
Lang telperiodes 
k'n 1 dag 1 dag
winal 1 x 20 20 dae
tun 18 x 20 360 dae 1 jaar
k'atun 20 x 18 x 20 7 200 dae 20 jaar
bak'tun 20 x 18 x 20 x 20 144 000 dae 394 jaar
piktun 20 x 18 x 20 x 20 x 20 2 880 000 dae 7.885 jaar
kalabtun 20 x 18 x 20 x 20 x 20 x 20 57 600 000 dae 157 700 jaar
kinchiltun 20 x 18 x 20 x 20 x 20 x 20 x 20 1 152 000 000 dae 3 154 004 jaar
alawtun 20 x 18 x 20 x 20 x 20 x 20 x 20 x 20 23 040 000 000 dae 63.080.082 jaar
Die 260-dae tzolk'in verskaf die basiese siklus van die Maya -seremonie en die fondamente van die Maya -profesie. Geen astronomiese basis vir hierdie telling is bewys nie, en dit kan wees dat die telling van 260 dae gebaseer is op die menslike draagtyd. Dit word versterk deur die gebruik van die tzolk'in om geboortedatums aan te teken en die ooreenstemmende profesie te verskaf. Die 260-dae-siklus herhaal 'n reeks 20-dae-name, met 'n getal van 1 tot 13 wat voorafgegaan is om aan te dui waar in die siklus 'n spesifieke dag plaasgevind het. 
Die 365 dae haab is vervaardig deur 'n siklus van agtien met die naam 20-dae winals, voltooi deur die toevoeging van 'n tydperk van 5 dae genaamd die wayeb.  Die wayeb word beskou as 'n gevaarlike tyd, toe die grense tussen die sterflike en bonatuurlike gebiede verbreek is, waardeur kwaadaardige gode kon oorgaan en inmeng in menslike bekommernisse.  Op 'n soortgelyke manier as die tz'olkin, die genoemde winal sou in die geval van die korter 'n getal wees (van 0 tot 19) wayeb tydperk, het die voorvoegsnommers 0 tot 4. Loop sedert elke dag in die tz'olkin 'n naam en nommer gehad het (bv. 8 Ajaw), sou dit met die haab, met 'n bykomende nommer en naam, om elke dag 'n meer volledige benaming te gee, byvoorbeeld 8 Ajaw 13 Keh. So 'n dagnaam kan slegs een keer elke 52 jaar herhaal word, en die Mayaniste noem hierdie tydperk die kalenderronde. In die meeste Meso -Amerikaanse kulture was die Kalenderronde die grootste eenheid om tyd te meet. 
Soos met enige nie-herhalende kalender, het die Maya die tyd gemeet vanaf 'n vaste beginpunt. Die Maya's het die begin van hul kalender as die einde van 'n vorige siklus van bak'tuns, gelykstaande aan 'n dag in 3114 vC. Dit word deur die Maya geglo dat dit die dag van die skepping van die wêreld in sy huidige vorm is. Die Maya's het die Long Count Kalender gebruik om 'n gegewe dag van die Kalenderronde binne hul huidige rekord op te los Piktun siklus wat uit óf 20 bestaan bak'tuns. Daar was 'n mate van variasie in die kalender, veral tekste in Palenque toon aan dat die piktun siklus wat in 3114 vC geëindig het, het slegs 13 gehad bak'tuns, maar ander het 'n siklus van 13 + 20 gebruik bak'tun in die huidige piktun.  Daarbenewens was daar moontlik 'n mate van plaaslike variasie in die bestuur van hierdie uitsonderlike siklusse. 
'N Volle lang teldatum het bestaan ​​uit 'n inleidende glyf gevolg deur vyf glyfe wat die aantal afgetel het bak'tuns, kat'uns, tuns, winals, en k'ins sedert die begin van die huidige skepping. Dit sou gevolg word deur die tz'olkin gedeelte van die datum van die kalenderronde, en na 'n aantal ingrypende glyfe, eindig die langtelling met die Haab gedeelte van die datum van die kalenderronde. 
Korrelasie van die Long Count -kalender
Alhoewel die kalenderronde vandag nog gebruik word, , het die Maya gedurende die laat klassieke tydperk 'n verkorte kort telling begin gebruik. Die kort telling is 'n telling van 13 k'atuns. Die Boek van Chilam Balam van Chumayel  bevat die enigste koloniale verwysing na klassieke langtyddatums. Die mees algemeen aanvaarde korrelasie is die Goodman-Martínez-Thompson, of GMT, korrelasie. Dit stel die Long Count-datum 11.16.0.0.0 13 Ajaw 8 Xul gelyk aan die Gregoriaanse datum van 12 November 1539.  Die graftekers Simon Martin en Nikolai Grube pleit vir 'n tweedaagse verskuiwing van die standaard GMT-korrelasie.  Die Spinden -korrelasie sou die Long Count -datums met 260 jaar terugskuif, dit stem ook ooreen met die dokumentêre bewyse en is beter geskik vir die argeologie van die Yucatán -skiereiland, maar bied probleme met die res van die Maya -streek.  Die George Vaillant -korrelasie sou 260 jaar later alle Maya -datums verander, en sou die Postklassiese tydperk aansienlik verkort.  Radiokoolstofdatering van gedateerde hout lateie by Tikal ondersteun die GMT -korrelasie. 
Die beroemde astroloog John Dee het 'n Azteekse obsidiaanse spieël gebruik om na die toekoms te kyk. Ons kyk miskien neer op sy idees, maar ons kan seker wees dat hy in perspektief baie nader was aan 'n sterrekundige van die Maya -priester as 'n sterrekundige van ons eeu.
Die Maya's het noukeurig waarnemings van hemelliggame gemaak en astronomiese data geduldig opgeteken oor die bewegings van die son, maan, Venus en die sterre. Hierdie inligting is gebruik vir waarsêery, so die Maya -sterrekunde was in wese vir astrologiese doeleindes. Alhoewel die Maya -sterrekunde hoofsaaklik deur die priesterdom gebruik is om vorige tydsiklusse te begryp en dit in die toekoms te projekteer om profesie te lewer, het dit ook 'n paar praktiese toepassings gehad, soos hulpverlening by die aanplant en oes van gewasse.   Die priesterskap het waarnemings verfyn en verduisterings van die son en die maan en die bewegings van Venus en die sterre aangeteken aan die gedateerde gebeure in die verlede, met die veronderstelling dat soortgelyke gebeurtenisse in die toekoms sou plaasvind wanneer dieselfde sterrekundige toestande geheers het.  Illustrasies in die kodeks toon aan dat priesters astronomiese waarnemings met die blote oog gemaak het, bygestaan ​​deur gekruiste stokke as 'n waarnemingsinstrument.  Ontleding van die paar oorblywende postklassiese kodeks het aan die lig gebring dat die Maya ten tyde van Europese kontak, verduisteringstabelle, kalenders en astronomiese kennis aangeteken het wat destyds meer akkuraat was as vergelykbare kennis in Europa. 
Die Maya's het die Venus-siklus van 584 dae gemeet met 'n fout van slegs twee uur. Vyf siklusse van Venus was gelyk aan agt 365 dae haab kalendriese siklusse, en hierdie tydperk is aangeteken in die kodeks. Die Maya's het ook die bewegings van Jupiter, Mars en Mercurius gevolg. Toe Venus as die Morning Star opstaan, hou dit verband met die wedergeboorte van die Maya Hero Twins.  Vir die Maya's het die heliacale opkoms van Venus verband gehou met vernietiging en omwenteling.  Venus was nou verbonde aan oorlogvoering, en die hiëroglief wat "oorlog" beteken, bevat die glyf-element wat die planeet simboliseer.  Siglyne deur die vensters van die Caracol-gebou by Chichen Itza pas by die noordelikste en mees suidelike uiterste van Venus se pad.  Maya -heersers het militêre veldtogte begin om saam te val met die heliese of kosmiese opkoms van Venus, en sou ook belangrike gevangenes opoffer om saam te val met sulke voegwoorde. 
Son- en maansverduisterings word beskou as besonder gevaarlike gebeurtenisse wat 'n ramp oor die wêreld kan bring. In die Dresden Codex, word 'n sonsverduistering voorgestel deur 'n slang wat die k'in ("dag") hiëroglief. Verduisterings is geïnterpreteer as die son of maan wat gebyt word, en maan tafels is opgeteken sodat die Maya dit kan voorspel en die gepaste seremonies kan uitvoer om rampe af te weer. 
Net soos die res van Meso -Amerika, het die Maya's geglo in 'n bonatuurlike koninkryk wat bewoon word deur 'n verskeidenheid magtige gode wat met seremoniële offers en rituele praktyke berus moes word.  Die kern van die godsdienstige praktyk van Maya was die aanbidding van afgestorwe voorvaders, wat vir hul lewende afstammelinge sou intree in die omgang met die bonatuurlike gebied.  Die vroegste tussengangers tussen mense en die bonatuurlike was sjamane.  Maya -ritueel bevat die gebruik van hallusinogene vir chilan, orakale priesters. Visioene vir die chilan is waarskynlik vergemaklik deur die gebruik van waterlelies, wat in hoë dosisse hallusinogeen is.  Namate die Maya -beskawing ontwikkel het, het die regerende elite die Maya -wêreldbeskouing gekodifiseer tot godsdienstige kultusse wat hul reg om te regeer regverdig.  In die laat preklassiek,  het hierdie proses uitgeloop op die instelling van die goddelike koning, die k'uhul ajaw, toegerus met die uiteindelike politieke en godsdienstige mag. 
Die Maya het die kosmos as hoogs gestruktureerd beskou. Daar was dertien vlakke in die hemel en nege in die onderwêreld, met die sterflike wêreld tussenin. Elke vlak het vier kardinale rigtings wat verband hou met 'n ander kleur, noord was wit, oos was rooi, suid was geel en wes was swart. Groot gode het aspekte wat verband hou met hierdie rigtings en kleure. 
Maya -huishoudings het hul dooies onder die vloere begrawe, met aanbiedinge wat pas by die sosiale status van die gesin. Daar kan die dooies as beskermende voorouers optree. Maya -afstammelinge was patrilinaal, daarom sou die aanbidding van 'n prominente manlike voorouer beklemtoon word, dikwels met 'n huishoudelike heiligdom. Namate die Maya -samelewing ontwikkel het en die elite sterker geword het, het die Maya -koninklikes hul huishoudelike heiligdomme ontwikkel tot die groot piramides wat die grafte van hul voorouers gehou het. 
Geloof in bonatuurlike kragte het die Maya-lewe deurdring en elke aspek daarvan beïnvloed, van die eenvoudigste daaglikse aktiwiteite soos voedselvoorbereiding tot handel, politiek en elite-aktiwiteite. Maya -gode het alle aspekte van die wêreld beheer, beide sigbaar en onsigbaar.  Die Maya -priesterskap was 'n geslote groep wat deur die vroeë klassieke lede uit die gevestigde elite getrek is, en het toenemend ingewikkelde rituele inligting in hul hiërogliewe boeke opgeteken, insluitend astronomiese waarnemings, kalendriese siklusse, geskiedenis en mitologie. Die priesters het openbare seremonies gehou met feeste, bloedvergieting, reukwerk, musiek, rituele dans en, by sekere geleenthede, menslike opoffering. Gedurende die klassieke tydperk was die Maya -heerser die hoëpriester en die direkte kanaal tussen sterflinge en die gode. Dit is hoogs waarskynlik dat sjamanisme onder gewone mense parallel met staatsgodsdiens voortduur. Deur die Postklassiek het die godsdienstige klem verander, was daar 'n toename in die aanbidding van die beelde van gode, en dat mense meer gereeld gebruik maak van offerande. 
Argeoloë rekonstrueer hierdie rituele praktyke en oortuigings noukeurig met behulp van verskeie tegnieke. 'N Belangrike, hoewel onvolledige bron, is fisiese bewyse, soos toewydingskaste en ander rituele afsettings, heiligdomme en begrafnisse met die gepaardgaande begrafnisaanbiedings.  Maya -kuns, argitektuur en skryfwerk is 'n ander bron, en dit kan gekombineer word met etnografiese bronne, insluitend rekords van Maya -godsdienstige praktyke wat die Spaanse tydens die verowering gemaak het. 
Bloed word beskou as 'n kragtige voedingsbron vir die Maya -gode, en die offer van 'n lewende wese was 'n kragtige bloedoffer. By uitbreiding was die offer van 'n menslike lewe die uiteindelike offer van bloed aan die gode, en die belangrikste Maya -rituele het uitgeloop op menslike offerande. Oor die algemeen is slegs krygsgevangenes met hoë status geoffer, terwyl gevangenes met 'n laer status vir arbeid gebruik is. 
Belangrike rituele soos die toewyding van groot bouprojekte of die toetrede tot 'n nuwe heerser het 'n menslike offer vereis. Die offer van 'n vyandelike koning was die mees gewaardeerde, en so 'n offer het onthoofding van die gevangene heerser behels in 'n rituele herontwerp van die onthoofding van die Maya -mieliegod deur die doodsgode.  In 738 nC het die vasaalkoning K'ak' Tiliw Chan Yopaat van Quiriguá sy heer Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil van Copán gevange geneem en hom 'n paar dae later ritueel onthoof.  Offer deur onthoofding word uitgebeeld in die Maya -kuns van die klassieke tydperk, en het soms plaasgevind nadat die slagoffer gemartel is, verskillende kere geslaan, kopvel, verbrand of onthoof is.  'n Ander mite wat verband hou met onthoofding was die van die Hero Twins wat in die Popol Vuh: deur 'n balwedstryd teen die gode van die onderwêreld te behaal, het die helde die oorwinning behaal, maar een van elke tweeling is deur hul teenstanders onthoof.  
Gedurende die Postklassiese tydperk was die mees algemene vorm van menslike opoffering hartwinning, beïnvloed deur die rite van die Asteke in die Vallei van Mexiko  dit het gewoonlik plaasgevind in die binnehof van 'n tempel, of op die top van die piramide.  In een ritueel word die lyk deur assistent -priesters gestroop, behalwe die hande en voete, en die dienende priester sou homself dan in die vel van die offeroffer offer en 'n rituele dans uitvoer wat die wedergeboorte van die lewe simboliseer.  Argeologiese ondersoeke dui aan dat hartoffers reeds in die klassieke tydperk beoefen is. 
Die Maya -wêreld is bevolk deur 'n groot verskeidenheid gode, bonatuurlike entiteite en heilige magte. Die Maya's het so 'n wye interpretasie van die heilige, dat die identifisering van verskillende gode met spesifieke funksies onakkuraat is.  Die Maya -interpretasie van gode was nou gekoppel aan die kalender, sterrekunde en hul kosmologie.  Die belangrikheid van 'n godheid, sy eienskappe en sy assosiasies het gewissel volgens die beweging van hemelliggame. Die priesterlike interpretasie van astronomiese rekords en boeke was dus van kardinale belang, aangesien die priester sou verstaan ​​watter godheid rituele versoening vereis, wanneer die regte seremonies uitgevoer moet word en wat 'n gepaste offer sou wees. Elke godheid het vier manifestasies, wat verband hou met die kardinale rigtings, elk geïdentifiseer met 'n ander kleur. Hulle het ook 'n dubbele aspek van dag-nag/lewe-dood gehad. 
Itzamna was die skeppingsgod, maar hy beliggaam ook die kosmos, en was terselfdertyd 'n songod  K'inich Ahau, die dagson, was een van sy aspekte. Maya -konings identifiseer hulself gereeld met K'inich Ahau. Itzamna het ook 'n nagson -aspek gehad, die Night Jaguar, wat die son verteenwoordig tydens sy reis deur die onderwêreld.  Die vier Pawatuns ondersteun die hoeke van die doderyk in die hemele; die Bacabs het dieselfde funksie uitgevoer. Behalwe hul vier hoofaspekte, het die Bakabs tientalle ander aspekte gehad wat nie goed verstaan ​​word nie.  Die vier Chaacs was stormgode wat donderweer, weerlig en reën beheer het.  Die nege heersers van die nag het elk een van die onderwereldreke beheer.  Ander belangrike gode was onder meer die maangodin, die mieliegod en die Hero Twins. 
Die Popol Vuh is in die vroeë koloniale tye in die Latynse skrif geskryf, en is waarskynlik uit 'n hiërogliewe boek getranskribeer deur 'n onbekende K'iche' Maya -edelman.  Dit is een van die mees uitstaande werke van inheemse letterkunde in die Amerikas.  Die Populêre Vuh vertel van die mitiese skepping van die wêreld, die legende van die Hero Twins en die geskiedenis van die Postclassic K'iche' -koninkryk.  Godhede aangeteken in die Populêre Vuh Dit sluit in Hun Hunahpu, die mieliegod van K'iche,  en 'n drietal gode onder leiding van die K'iche' -beskermheer Tohil, en ook die maangodin Awilix, en die berggod Jacawitz. 
Net soos met ander Meso -Amerikaanse kulture, aanbid die Maya geveerde slanggode. Sulke aanbidding was skaars gedurende die klassieke tydperk, , maar deur die Postclassic het die geveerde slang na sowel die Yucatán -skiereiland as die Guatemalaanse hoogland versprei. In Yucatán was die geveerde slanggod Kukulkan,  onder die K'iche 'dit was Q'uq'umatz.  Kukulkan het sy oorsprong in die klassieke tydperk Oorlogslang, Waxaklahun Ubah Kan, en is ook geïdentifiseer as die Postclassic -weergawe van die Vision Serpent of Classic Maya -kuns.  Alhoewel die kultus van Kukulkan sy oorsprong in hierdie vroeëre Maya -tradisies het, is die aanbidding van Kukulkan sterk beïnvloed deur die Quetzalcoatl -kultus van Sentraal -Mexiko.  Net so het Q'uq'umatz 'n saamgestelde oorsprong, wat die eienskappe van die Mexikaanse Quetzalcoatl kombineer met aspekte van die klassieke tydperk Itzamna. 
Die antieke Maya het uiteenlopende en gesofistikeerde voedselproduksiemetodes gehad. Daar word geglo dat veranderende verbouing (gesweide) landbou die meeste van hul voedsel verskaf, , maar daar word nou gedink dat permanente verhoogde landerye, terrasse, intensiewe tuinmaak, bostuine en bestuurde braakplekke ook van kardinale belang is om die groot bevolkings van die Klassieke tydperk in sommige gebiede.  Inderdaad bestaan ​​vandag nog bewyse van hierdie verskillende landbousisteme: verhoogde velde wat met kanale verbind is, kan op lugfoto's gesien word.  Die samestelling van die hedendaagse reënwoudspesies het 'n aansienlik groter hoeveelheid spesies van ekonomiese waarde vir antieke Maya's in gebiede wat dig bevolk was in die voor-Columbiaanse tyd,  en stuifmeelrekords in sedimente in die meer dui daarop dat mielies, maniok, sonneblomsaad, katoen , en ander gewasse word sedert minstens 2500 vC verbonde aan ontbossing in Meso -Amerika verbou. 
Die basiese elemente van die Maya -dieet was mielies, boontjies en stampmielies. Dit is aangevul met 'n wye verskeidenheid ander plante, óf in tuine verbou óf in die bos versamel. By Joya de Cerén het 'n vulkaanuitbarsting 'n rekord bewaar van voedsel wat in Maya -huise geberg is, waaronder chilipepers en tamaties. Katoenpitte was besig om gemaal te word, miskien om kookolie te produseer. Benewens basiese voedsel, het die Maya ook prestige gewasse soos katoen, kakao en vanielje verbou. Kakao is veral gewaardeer deur die elite, wat sjokolade drink.  Katoen is gespin, geverf en in waardevolle tekstiele geweef om verhandel te word. 
Die Maya's het min huisdiere gehad. Honde is teen 3000 vC makgemaak, en die Muscovy -eend deur die laat postklassiek.  Kalkoene wat geskors is, was nie geskik vir makmaak nie, maar is in die natuur afgerond en vir vetmaak gemaak. Al hierdie is gebruik as voedseldiere, en honde is ook vir jag gebruik. Dit is moontlik dat takbokke ook vasgemaak en vetgemaak is. 
Daar is honderde Maya -webwerwe versprei oor vyf lande: Belize, El Salvador, Guatemala, Honduras en Mexiko.  Die ses terreine met besonder uitstaande argitektuur of beeldhouwerk is Chichen Itza, Palenque, Uxmal en Yaxchilan in Mexiko, Tikal in Guatemala en Copán in Honduras. Ander belangrike, maar moeilik bereikbare plekke, sluit in Calakmul en El Mirador. Die belangrikste plekke in die Puuc -streek, na Uxmal, is Kabah, Labna en Sayil. In die ooste van die Yucatán -skiereiland is Coba en die klein terrein van Tulum.  Die Río Bec -terreine van die basis van die skiereiland sluit Becan, Chicanná, Kohunlich en Xpuhil in. Die belangrikste plekke in Chiapas, behalwe Palenque en Yaxchilan, is Bonampak en Toniná. In die Guatemalteekse hooglande is Iximche, Kaminaljuyu, Mixco Viejo en Q'umarkaj (ook bekend as Utatlán).  In die noordelike Petén -laaglande van Guatemala is daar baie terreine, hoewel toegang tot Tikal in die algemeen moeilik is. Sommige van die Petén -terreine is Dos Pilas, Seibal en Uaxactún.  Belangrike plekke in Belize sluit Altun Ha, Caracol en Xunantunich in. 
Daar is baie museums regoor die wêreld met Maya -artefakte in hul versamelings. Die Foundation for the Advancement of Mesoamerican Studies bevat meer as 250 museums in sy Maya Museum -databasis,  en die European Association of Mayanists bevat net minder as 50 museums in Europa alleen.