Kom ons vat saam: vriendelikheid, in terme van die spesifieke word wat daar gebruik word, is nie maar net 'n vriendelike glimlag, positiewe lyftaal, 'n aangename persoonlikheid of geaardheid nie. Nee, dit is:
Dit is om dieper te sien as iemand se foute en verkeerdheid, om so iemand se moontlikhede raak te sien. Verder: soos God sy vriendelikheid sigbaar kom toon het in die daad van die stuur van Jesus, is vriendelikheid nie maar net 'n gevoel nie, maar 'n daad, iets wat jy sigbaar doen. En: soos God sy Seun vir die wêreld, vir alle mense gestuur het, moet hierdie vriendelikheid deur ons aan alle mense bewys word. Dan bepaal die Gees ons gedrag.
Wat natuurlik nie beteken dat ons mense maar net laat begaan nie, broers en susters. Want die vriendelikheid waarvan Galasiërs 5 hier praat is nie swakheid nie. Dit is nie om nie om te gee wat van ander word nie. Dit is nie 'n onverskilligheid oor die toestand of lewe van ander nie.
Ook beteken dit nie dat ons die eie ideale wat ons het, of die ideale wat ons vir ander koester, op ander sal afdwing nie. Hierdie is ongelukkig juis die oorsaak van soveel ongelukkigheid in so baie verhoudings, veral verhoudings tussen ouers en kinders. Ons het 'n idee hoe ons 'n ander wil hê, en dan probeer ons om hierdie beeld of idee op 'n ander af te dwing. Dan hou ons mekaar dop. Ons kritiseer mekaar. Ons verwyt mekaar. Ons kla oor mekaar. En in die proses breek ons dikwels die eie unieke aard van die ander een af.