Ouma en oupa is nie baie lus vir hul Amerikaanse kleinkinders wat hul huis soos ’n orkaan gaan tref nie
Net voor Kersfees laat weet Grieta en George se seun, Dawid, hy en sy gesin land Oukersdag uit Amerika vir ’n kort kuiertjie. Hy wou dit eers geheim hou, maar was bang hy ry heelpad van die lughawe af en kry hulle nie tuis nie. Waarheen dink hy tog sou hulle gaan? wonder Grieta.
By die aanhoor van die kleinkinders se name trek George se pupille klein en verskoon hy homself om sy rolbalskoene te gaan poleer. Grootouerskap oor vastelande heen is vir hom maar ’n kunsmatige affêre.
Maar vanjaar sal sy die twee beterweterige boggoed wys, kort kennisgewing ten spyt. Sy het nie verniet al die versierings uit Dawid se kleintyd gebêre nie. Haar huis sal lyk soos iets uit ’n Hollywood-fliek wanneer die Amerikanertjies oor die drumpel trap.
“George, haal tog vir my die bokse met die Kersgoed bo uit die linnekas voor jy ry,” roep sy toe sy hom met sy motorsleutels hoor. Maar George is reeds by die deur uit. Mos getroud met rolbal, dié man van haar.
Reeds met die oopmaak van die eerste boks besef sy sy het die Kersfeeste uit Dawid se kleintyd deur die jare in haar herinnerings opgesmuk. Al wat sy kry, is motgevrete maaksels uit sy kleuterskooldae, versierings wat hulle saam van wasgoedpennetjies gemaak het, ’n plastiekster met ’n afgebreekte punt en ’n paar stowwerige klaterstringe. Beslis niks wat genoeg blink om Amerikaners mee te beïndruk nie.
Sy dra die nuttelose bokse buitentoe en sit dit langs die vullisdrom neer. Heeldag maak sy huis skoon.
“Vir wat sit jy jou so uit?” vra George toe hy tuiskom. “Jy weet mos sodra jy die deur oopmaak, gaan die twee orkaantjies al jou moeite en jou meubels verwoes.”
Toe George haar nie hoor nie, bêre sy liefs die lakens in die kas. Netnou maak sy Dawid vies. Dawid en sy vrou moet in sy ou kamer slaap. Dis nou wel twee enkelbeddens, maar nadat die kinders die vorige keer ’n kantspieël van die antieke spieëltafel gebreek het, sal George sy seun se gesin nie weer in die hoofslaapkamer toelaat nie.
Sy sal maar vir die tweetjies in die sitkamer ’n krismisbed maak. Alles wat kan breek, het sy reeds weggesit.
Sy moet net onthou om die tonge vroegtydig te sny voor die twee sien wat dit is en hulself dalk naar maak. Dis al laatmiddag toe die gaste opdaag. Toe haar seun deur die deur stap, voel dit vir Grieta of hy nooit weg was nie. Die vrou groet ook hartlik.
Grieta sien hoe George sy oë rol. Die twee bogte is intussen boontjieranke, genadiglik dié keer kaalvoet, merk sy op.
“Kom ons help met die bagasie,” verander sy die onderwerp. Met dié verdwyn die kinders deur die agterdeur buitentoe om die wêreld te gaan verken.
“Watse skatte nogal?” vra George agterdogtig. Hy wil gaan kyk of hy dalk van sy gereedskap buite laat rondlê het, maar Grieta sit haar hand op sy arm. Dis asof sy wil sê gereedskap is vervangbaar; ’n seun wat kom kuier, is nie.
’n Oomblik lank is Grieta deurmekaar, maar dan onthou sy van die “skatte” wat die twee ontdek het. Sy en George moet maar gaan kyk.
Voor die kaggel staan die groentetuin se voëlverskrikkertak in ’n ou verfblik, kompleet met sy foeliestringe wat die voëls verjaag. Die tak is plek-plek versier met ’n wasgoedpendonkie wat nog redbaar was. Die stukkende ster uit Dawid se kinderdae hang lendelam oor die hoogste takkie.
Op die koffietafel staan inderdaad ’n bord vol modderkoekies, versier met rooi pitte van ’n granaat uit die tuin. Dié keer klap die grootmense hande terwyl die kinders vir elkeen ’n stralekrans van stowwerige glinsterstringe op die kop sit.
Hmf, wie sou kon raai? Dalk is dit die vars plattelandse lug, maar die kinders verslind ’n hele tong op hul eie – saam met ’n bak kondensmelkmosterd, natuurlik. Grieta voel gevlei. George duidelik ook, want ná ete toor hy vir die kinders elk ’n paar geldnote agter hul ore uit.