In 1956 het Brittanje, Frankryk en Israel 'n stuk internasionale skulduggery aangepak: Egipte binnegeval, die land wat hulle nodig gehad het, aangryp en bepaal hoe handel deur die streek sou plaasvind. Vir Israel, dit was om 'n vlootblokkade te stop. Vir die Europeërs was dit hul byna keiserlike beheer oor die Suez-kanaal. Ongelukkig vir Brittanje en Frankryk het hulle albei die internasionale stemming dodelik misbruik (die VSA en ander was gekant) en hul eie vermoë om 'n oorlog te beveg (sonder die VSA).
Vir sommige kommentators was Suez 1956 die dood van Brittanje se lang vervaagende keiserlike voorspellings. Vir ander bly dit 'n waarskuwing uit die geskiedenis oor inmenging in die Midde-Ooste. Hierdie veelparty-artikel gaan diep in die konteks van eise oor Suez, en die baie ronde argumente soos die nuuskierige bondgenote stadig na die oorlog beweeg.
Die Stertinde van die Britse Ryk
Brittanje het nie 'n oomblik in die Tweede Wêreldoorlog 'alleen' gestaan ​​nie. Dit het 'n groot ryk beveel wat, terwyl dit gekraak het, steeds oor die wêreld gestrek het. Maar soos die Britse Ryk Duitsland en Japan geveg het, het die wêreld verander, en in 1946 wou baie streke onafhanklik wees, en as hulle onafhanklik was, wou die oorblyfsels van die Britse beheer weg wees. Dit was hoe die Midde-Ooste gestaan ​​het. Brittanje het imperiale troepe gebruik om oor 'n deel daarvan te veg, en teen die 1950's het hy baie krag en invloed behou wat hy gebruik het om goedkoop olie en meer te lewer.
Spanning was onvermydelik. 'N dalende ryk, lande wat onafhanklik groei. In 1951 het Persië besluit om 'n uitspraak te lewer in sy olieproduksie en genasionaliseer wat nog 'n Britse meerderheidsbeheerde oliemaatskappy was, wat personeel wat hulle nie meer benodig het nie, in kennis gestel het. Die Britse Arbeidsregering van die tyd het geweet wat nasionalisering was, hulle was daarvoor in hul huis en het oproepe aangewend om Britse troepe te stuur om 'n Britse maatskappy wat Persiese olie uit Persië te gebruik, te versterk.
Die premier, Clement Attlee, het gesê of die Verenigde Koninkryk hierdie afronding toegelaat het. Egipte kan dit volg deur beheer oor hul land te neem en die Suez-kanaal te nasionaliseer, 'n belangrike verbinding vir die Britse Ryk. Atlee het geweier, en daarop gewys dat die VSA teen oorlog was, die VN was gekant, en hulle mag in elk geval nie wen nie. In 1956 sou 'n ander Britse premier, Eden, die teenoorgestelde besluit maak as hulle met dieselfde opposisie gekonfronteer word. Die Suez-krisis kon 'n paar jaar vroeër in Persië gebeur het.
Die volgende Britse algemene verkiesing het gesien dat Arbeid beskuldig word dat hy Brittanje vir die bogenoemde verraai het en hulle verloor het. Die konserwatiewe het krag met 'n skrale meerderheid, vasberade om nie meer van die Midde-Ooste te verloor nie. Die minister van buitelandse sake was nou Antony Eden, wat een van die sentrale figure is in beide hierdie artikel en in die Suez-krisis. Hy was vroeër minister van buitelandse sake, het 'n LP geword nadat hy die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog oorleef het. In die Tweede Wêreldoorlog is Churchill as opvolger geïdentifiseer. Hy het appeasement gekant en hy was die Tory-ster, 'n PM wat wag. Hy het ná die Tweede Wêreldoorlog gesluit dat Hitler in 1936 gekant moes gewees het toe hy in die Rynland optog: diktators moet vroeg gestaak word.
In Suez het hy gedink hy pas die bewyse van die geskiedenis toe.
Die skepping van die Suez-kanaal en die 99 jaar huurkontrak
Teen 1858 het Ferdinand de Lesseps toestemming van die Viceroy van Egipte verkry om 'n kanaal te grawe. Wat spesiaal daaraan was, en wat soveel van Ferdinand se diplomatieke vaardigheid en slinksheid geneem het, het die kanaal vanaf die Rooi See na die Middellandse See deur die smal Isthmus van Suez, honderd myl deur woestyne en mere, hardloop. Dit sal by Asië aansluit by Europa en die Midde-Ooste en die tyd en koste van handel en nywerheid verkort.
Die Universele Maatskappy van die Suez Maritieme Kanaal is geskep om dit te doen. Dit was Frans besit en gebou onder hul aegis met behulp van Egiptiese arbeid. Frankryk en Brittanje het nie op hierdie stadium oog tot oog gesien nie en Brittanje het die kanaal gekant om Frankryk te beskadig en 'n boikot te organiseer.
Egipte moes ekstra aandele koop om dinge vorentoe te druk en baie geld te betaal om die projek te ondersteun (iets wat Nasser later uitwys). Nege en negentig jaar is gegee as die tyd wat die maatskappy kan bedryf. Die Viceroy het egter nie in geld geswem nie, en in 1875 was so desperaat vir fondse. Egipte het 44% van die kanaal verkoop aan 'n nou Britse land. Dit sou 'n noodlottige besluit wees.
Die Britse Ryk en Egipte
Die Britte het gedink hulle het die kaart van die wêreld net in 'n meer verander en die helfte van die kanaal besit. Hulle het nie. Die maatskappy het nie die kanaal besit nie, maar het die reg gehad om dit te bestuur tot 1963, toe die eienaars van die fisiese kanaal, Egipte, dit teruggekry het. Die onderskeid is verlore in die Britse gemoed. Egipte was in elk geval Britse, nadat spanning - dikwels finansieel, soos die Britse en Franse ryke gesweef het - nasionalisties geword het en die opstand van 'n opstand het geëindig met 'n Britse militêre besetting van Egipte, wat belowe het om te vertrek as stabiliteit veilig was. Frankryk het hul kans gemis om deel te neem deur nie te veg nie, maar behou wat hulle geglo het regte op die kanaal. Vir die gemiddelde Egiptiese, het die kanaal die Britse toegelaat om in te vaar, en die Britte het nie vir 'n baie lang tyd verlaat nie.
Die gevolglike imperiale wedywering het konvensies en ooreenkomste oor die gebruik van die kanaal gemaak. Hulle was baie geraam om die imperiale te bevoordeel. In die Eerste Wêreldoorlog het Brittanje die voorval laat val en Egipte 'n protektoraat gemaak toe die Ottomaanse Ryk by Duitsland aangesluit het. Die kanaal is gesien as 'n Britse besit.
Dit het nie so verby hulle geword nie. In die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog het Egipte 'n soewereine staat geword in die sin dat dit nog steeds aan die genade van Brittanje was, wie se verklaring van sy onafhanklikheid die reg gehad het om 'n weermag daar te hê om sy ryk te verdedig. Daar was 'n Egiptiese koning; Daar was 'n eerste minister (gewoonlik dieselfde man wat yo-ing in en uit). In 1936 het een Antony Eden, minister van buitelandse sake van die Verenigde Koninkryk, ingestem om alle Britse magte uit Egipte te onttrek ... behalwe 'n klein weermag om die kanaal te hou, en die reg van die Verenigde Koninkryk om die land as 'n loods in die oorlog te gebruik. Die Tweede Wêreldoorlog het behoorlik gevolg , en die Britse weermag het reguit teruggetrek. Egiptenare was nie goed daaraan toe nie, toe hulle bedoel was om 'n neutrale nasie te wees, veral toe die Britte die regering op 'n vuurwapen verander het. Die Britte het die inwoners ondankbaar gedink. Ná die oorlog het die Britte die land verlaat, maar het 'n vernederde koning, 'n vernederde regering, verlaat en hul sone van beheer op die kanaal gehou.
Israel se uitwerking op die Midde-Ooste
Die Britse en hul geskiedenis in Egipte het 'n groot invloed op die jaar 1956 gehad. Maar die grootste onrus was die volledige destabilisering van die Midde-Ooste toe internasionale wedywering, onwilligheid, terrorisme en ' met geen ordentlike gedagte aan kort of langtermyn-effekte nie. Daardie een nuwe staat moet eenvoudig in die middel van 'n streek opkom om te probeer om oor 'n keiserlike nagmerrie te kom, want die moeilikheid is geen verrassing nie, en die oorlog moet ook nie lei nie.
Nou het 'n migrerende krisis plaasgevind: Arabiere wat uit die nuwe staat verdryf word, immigrante kom daarin. Egipte, met 'n vreemde meester in Brittanje, en bang vir die nuwe buitelandse aankoms in Israel, het gehelp om die Arabiese reaksie te lei wat tot die Eerste Arabiese Israeliese Oorlog gelei het. Of eerder het die koning van Egipte gedoen omdat hy sy naam moes herstel.
Ongelukkig vir die koning was die Egiptiese weermag swak toegerus en gedoem. Israel het grond goed gevang verby wat selfs die VN aanbeveel het; Die koning se reputasie is begrawe. Brittanje, wat graag vir dekades Egipte as basis gebruik het, het geweier om haar hier te help en wapens te ontwapen om nie met die VSA te argumenteer nie. 'N Gebroke Egipte het die probleem van Gaza verlaat, 'n klein gebied het 'n reuse-vlugtelingkamp verlaat wat Israel besluit het dat hy nie wou hê nie. Na die oorlog het die Britte Arabiese wapenverkope hervat en probeer hulle terug na Egipte terugtrek, aangesien die wêreld deur die Koue Oorlog-wedstryd tussen die weste en die ooste herbevestig is (maar in waarheid, nie tussen die demokratiese en kommunistiese nie) en albei wou die Midde-Oosterse nasies as gevolmagtigdes hê. Die VSA, die Verenigde Koninkryk en Frankryk, die standaarddraers van die weste in die Koue Oorlog , het ingestem tot die Tripartite-verklaring, waar hulle versigtig sal wees om wapenverkope te balanseer en tussen die Midde-Oosterse aggressie in te gryp.
Met betrekking tot Suez, het die oorlog tussen Israel en Egipte nie regtig geëindig nie. Daar was 'n wapenstilstandsooreenkoms waarvan Israel gelukkig was om rond te hang, sodat vlugtelinge en ander vrae nie teen haar gesluit is nie. So, kan Egipte nog steeds optree soos 'n soewereine staat wat betrokke is by 'n onderbreekte oorlog? Dit wou hê, dit het reg gehad, en dit het Israel geblokkeer waar dit kon, en dit beteken olie in die Suez-kanaal. Brittanje, wat geld verloor het, het 'n VN-bevel gelei om Egipte te vertel om die olie deur te laat, en sodoende hulle olie te gee aan iemand met wie hulle in 'n onderbrekende oorlog was. Brittanje het troepe om die kanaal gehad sodat dit kon afdwing, en die premier, Churchill, wou hê, maar Eden het gekant. Uiteindelik is dit onderbreek en vir 'n oomblik het Egipte se reg op selfverdediging gewen.
Die Britte en Egipte in die 1950's
Terug in Brittanje het Eden 'n reeks groot internasionale besluite gehelp en aangevoer dat Brittanje sy eie beleid moet maak eerder as om te doen wat die VSA dit gesê het. Hy, as Britse minister van buitelandse sake, het dofies aan die Amerikaanse minister van buitelandse sake , Dulles, verskyn. Vir 'n man met 'n reputasie van anti-appeasement, het Eden baie tuis gekry vir die versoening.
In Egipte was die Britse leër op die kanaal die onderwerp van groot afkeer. Gewapende Egiptenare het 'n guerrilla-oorlog teen hierdie vreemde weermag begin, terwyl die kanaalwerkers probeer staak het om slegs ingevoerde mense te kry wat hul werk kry. Spanning het aan beide kante in volstrekte geweld en dood verander. Maar 'n verandering het aangebreek, en op 22-23 Julie 1952 is die vernederde koning vervang deur 'n Egiptiese weermag wat 'n trotse en onafhanklike staat wou hê. Kolonel Sadat het die rewolusie verkondig en generaal Naguib was die amptelike leier, maar krag was met jonger mans agter die skerms. Die Britse leër het in plek gebly en gekyk. Egipte en Brittanje het probleme gehad om uit te werk, en die kanaal was een van hulle. Eden het onder vuur gekom om te veel weg te gee in die Soedan nedersetting, en Eden se vyande het gevoel dat Brittanje net 'n wêreldkrag kan bly deur die kanaal te hou. Alle oë was op Eden om 'n ooreenkoms te maak.
Selfs Churchill het egter met Eden ooreengekom dat 80.000 troepe op die kanaal 'n duur drein was. Hulle het gedink miskien kan Egipte in 'n militêre ooreenkoms gekoop word om die Britte tevrede te stel. Maar die Britte het nie die mag gehad om dit te doen nie en die plan was om Amerikaanse ondersteuning te gebruik. dit beteken die nuutverkose president Eisenhower, die held van die Tweede Wêreldoorlog, en die staatssecretaris John Foster Dulles. Hulle was nie gretig nie, en Egipte wou Brittanje uitstap. Churchill was gereed vir oorlog.
In Egipte was die leier van die jong offisiere agter die staatsgreep en die hoop op 'n vry Egipte, Gamal Abdel Nasser . Eden het siek geword, Churchill het as vreemde sekretaris opgetree en ontsteld geword, en Dulles het bewus geword dat die toekoms van die Amerikaanse verhoudings met die Midde-Ooste waarskynlik nie die Britse en Franse ryke sou opdoen nie. Die Amerikaanse begeerte was nie vir 'n besluit oor die kanaal nie, dit was om die Midde-Ooste in 'n bolwerk teen die Sowjetunie te verander. Onderhandelinge het steeds daarin geslaag om saam te stem dat die meeste van die weermag verlaat, met vierduisend tegnici wat bly en die Britte reg om terug te keer as Egipte deur enigiemand behalwe Israel aangeval word. Israel was vry om aan te val. Die verdrag is ontwerp om sewe jaar lank te hou, maar toe het gesprekke gestop.
In 1954 het Generaal Naguib sy stryd verloor om iets anders as 'n beeld te wees, en Nasser het 'n eerste minister geword met die ware mag. Hy was kwaad, charismaties en was deur die CIA ondersteun. Die VSA het hom gehelp om krag te neem as die beste kandidaat vir 'n Amerikaanse vriendelike Egiptiese leier. Hulle het nie oorweeg hoe Brittanje vriendelik hy sou wees nie. Daar is egter uiteindelik 'n ooreenkoms getref: die Britse weermag sal in 1956 uit wees, en die basis sal deur burgerlike kontrakteurs beman word. Die verdrag sou eindig in 1961, en selfs Brittanje - sukkel om die finansiële eise van 'n wêreldwye leier te ontmoet - beplan om die kanaal te verlaat in plaas van die ooreenkoms te hernu. In Egipte is Nasser daarvan beskuldig dat hy te veel weggee (daar was klousules vir Brittanje om na Egipte terug te keer as sekere plekke aangeval is), maar hy het homself verander, die broederskap van Moslem geslaan en Egipte as natuurlike leier van die Midde-Ooste gegooi. .