Notas van die Trans-Siberiese Spoorweg - Diverse
Notas van die Trans-Siberiese Spoorweg
'Dit was die einde van my dertig dae in Rusland: koeie en tenks.' - MFB
Die fotojoernalis Marcus Benigno (mfb) ry die Trans-Siberiese Spoorweg 6000 km oor Rusland, en dokumenteer mense se verhale en beelde, en die samestellings van die plaaslike kultuur langs die langste spoorlyn ter wêreld.
km 0 - MOSKOU // OP RAAD MOSKOU NA GORKY
SIDESTEPING deur geslagte van Russe wat met inkopiesakke piekniekware en beddegoed gestaan ​​het, het ons na die eerste platform in Yaroslavsky geklim waar die middernagtrein minute voor vertrek gestaan ​​het.
Ons het na die derde kajuit van die derde motor gehardloop platskartny klas.
Buite die motor wys 'n laaste momentopname my gasheer se moegheid van die feit dat hy my sak uit sy woonstel by Taganskaya na die spoorwegterminal gedra het. 'N Manlike omhelsing en 'n oorhaastige afskeid het ons weeklange vriendskap verseël.
km 0, provodnitsa. Alle foto's: MFB
Die provodnitsa, 'n yslike ou vrou wat van my lens af weggeskram het, het my aan boord gehaat. Die laaste passasier wat by die kompartement uitkom, het ek my besittings ongemaklik geposisioneer, gesit en wag met my drie vervreemde metgeselle - almal gevestig, almal Russies.
Ek het amper onwillekeurig maar miskien opsetlik gesê om die stilte te verbreek, "Ochen jarka!" ("Dis baie warm!")
Die twee mans en die vrou lag vir my hartseer poging tot Russies. Sukses.
"Waar kom jy vandaan?" het die vrou in Engels gevra, omdat dit beter Engels is, soos die ander ore aangesit het. Ek het hulle my spiel gegee, 'n opvoering van twee minute wat basies die inhoud van 'n aanlynprofiel uiteensit.
Na die geluid van my tuisdorp, Los Angeles, het die vrou se oë verbreed en gedink dat dit die kismet is wat ons ontmoet het. Dit blyk dat Julia pas teruggekeer het na die Russiese hoofstad nadat sy in PR by 'n verslawingskliniek in Baja Kalifornië gewerk het. 'N Russiese dokter het die projek gestig wat voorsiening maak vir gemeenskappe in Ensanada en Tijuana, maar uiteindelik die winkel gesluit toe fondse verval het.
Nadat ek my oostelike reis na die Trans-Mongoolse kartering in kaart gebring het, het Dmitri, die ouer van die twee mans, wat vaag was oor sy beroep (iets met chemiese ingenieurswese te make), my in Russies gewaarsku om versigtig te wees om geen foto's te neem van " geheime plekke, "soos Julia vertaal het.
Ek het haar gevra wat hy bedoel.
'Hy bedoel dat dit baie moeilik sou wees om aan die polisie te verduidelik wat jy hier doen om foto's te neem.'
Ek voel ongemaklik oor die voorstel. Ek het nie geweet hoe om te reageer nie. Die trein het uitgerol en die lugversorging het uiteindelik aangegaan. Ons sit van aangesig tot aangesig in stilte, met Dmitri wat wegkyk wanneer ons blik ontmoet het.
Ek het my rantsoen uitgetrek en was gretig om te deel: sjokoladeswafels, droë haring, aartappelvlokkies en 'n bottel vodka. Die gidsboeke en ander Trans-Siberiese reisigers wat ek ontmoet het, het die aanboord van die pot aanmoedig. Maar is ek verkeerdelik aangeraai?
Toe ek met trots my yskoue bottel gedistilleerde, duidelike drank aanbied, het hulle gelag en die uitnodiging van die hand gewys. Julia het verduidelik dat die Russiese vodka-toting 'n vals stereotipe is. Ek trek dit af en besef my fout. Ek is 'n toeris, 'n regte Amerikaanse toeris.
km 426 - DZERZHINSK // OP RAAD MOSKOU NA GORKY
'Syem, syem, syem, syem ...' die herhaalde fluisteringe van die provodnitsa het my wakker gemaak toe sy geskei linne in doeke sak.
Dmitry en Julia Alle foto's: MFB
06:00. Die wa-wa, byna leeg, kom vinnig na Dzerzhinsk. My drie slaapplekke het nog geslaap toe die provodnitsa Dmitri se arm skud en hom inlig oor ons kort aankoms.
Hy en Julia was 25 km buite Nizhny Novgorod, terwyl ek en Sergei nog een keer stop.
Toe die trein tot stilstand kom, het Julia haar kontakinligting aan my oorhandig en my geluk op my reis gewens. Dmitri skud my hand, maar toe hy uit die motor stap, kyk hy terug en sê onverklaarbaar: 'Dzerzhinsk is die chemiese hoofstad van Rusland!'
Ek knik en vaar af.
Oos van die Russiese hoofstad oorheers die voormalige vissersdorpies, handelsposte en industriële klein dorpies die landskap. Vervalle houthuisies, opgemaak deur Sowjet-hoë geboue, is alomteenwoordig en dui op die geskiedenis van die streek.
Gedurende die somer kom Gorky-families by die Oka-rivier saam met hengelpale, strandhanddoeke en stamme vol met die gebruiklike Okskoe pivo (die plaaslike brousel). Maar ondanks stereotipes van die parochiale gehuggie, was my ervaring in die ontspanne rivierdorp Nizhny Novgorod ver van reaksionêr.
Sasha, my blinkoog-gasheer, en sy groep van twintig-iets-medewerkers en vriende het my na 'n soirée onder die Kanavinsky-brug genooi.
Die terugskop was tipies van Berlyn of Venesië-strand, waar sakke met bruin veld gevleg is met neon-droomvangers, dasse geverfde tekstiele en vere.
Nadat gaste 'n misterieuse skemerkelkie gesit het wat gelyk het aan vermouth, vodka en goedkoop sjampanje, het die aand natuurlik verval in 'n ondeurdagte vuurdans en dun doppies.
'Stap stadig,' waarsku Eduard my van onder af. Die volgende stap kan dodelik wees.
My gasheer in Kazan werk as 'n advertensieman en spandeer sy vrye tyd om episodes van Huis te kyk en die verspilde ruimtes van die stad te verken. Vandag se verkenning: die voormalige Hotel Kazan.
Die verlate struktuur staan ​​vier verdiepings oor Baumanstraat, die belangrikste voetpad in die middestad. Die afgelope twintig jaar is die gebou in puin gelaat. Dit is een van honderde verlate geboue wat 'n bewys is van die duisendjarige geskiedenis van Kazan en die swak infrastruktuur van baie post-Sowjet-republieke.
Metaalplate blokkeer deesdae die spookagtige fort wat met groen, nette-tarp omhul is. Om in te gaan, kruip ons af na die rioollyn van 'n onbeskryflike en onbewaakte opening oorkant die hotel.
Ek het Edward na die klam kelders van die hotel gevolg deur 'n berekende sprong oor die stil stroompie en 'n been oor 'n krummelende muur. 'N Lig wat uit die krake van bo kom, dien as ons gids.
Met onsself opwaarts na die eerste verdieping, bereik ons ​​'n afgeslote saal wat uitloop na 'n groot binnehof. Die toneel onthul 'n terrein wat deur 'n onnatuurlike ramp verwoes word: dakke is oopgesplit vir stadsvoëls om nes te bou, strukturele steun wat op die aarde uitgegooi is, valde bakstene en gesoute planke wat in hope regoor die oorgroei gestrooi is.
"Wat het gebeur?" Het ek Edward gevra.
'Tyd,' antwoord hy.
Ons vind die enigste trap wat ongeskonde is, en klim op. Elke vlak bevat uitgestrekte salonne wat met patroonvorming vergul is. Maar die eens dekadente binneland lyk nou soos 'n poreuse spons met skyfies verf wat wegtrek en asemhaal met elke windstoot. Eierskale, glasskerwe en leë bottels lê rondom, 'n bewys van onlangse rommel.
Eduard hou stil. Ek het in my spore gestop.
Hy bedek sy hand oor sy oor. Ons het na onverwagte gaste soos ons self geluister. 'N Geritsel en 'n vinnige sweep teen die stof weerklink in die saal en weerhou ons om verder te smee.
'Ons sal later terugkom,' beweer Eduard agteruit en kruip weg na die hoofweg.
km 1107 - ARGYZ // OP RAAD KAZAN NA YEKATERINBURG
Die nuwigheid van treinhopping het verdwyn.
In my derde van die tien treine in die rigting van Ulan Bator het ek gewoond geraak aan die aapgimnastiek wat nodig is om die boonste beddings op te sit sonder om te sukkel. Ek het die toiletskedules, die loslaatknoppies en die fisika agter die opvoubare beddens en tafels onthou. Ek het die etiket van billeting, lakenverdeling, sitplekdeling met u kamermaats, die roetine en die Russiese vervolmaak om die koppies en lepels by die provodnitsa aan te vra.
Maar na dit alles is ek nog te onbevoeg om met my medepassasiers te gesels. Taal bly 'n hindernis.
Die bekykende oë swaarder as die akkommoderende glimlagte wat u teenwoordigheid erken. Maar miskien neem ek nie die standpunt in ag dat die dame haar dogter in Irkutsk besoek nie; die verkoopsman wat sy aktetasse van monsters vervoer; die universiteitstudent op pad huis toe vir somervakansie. Russiese passasiers verwag gemak, geriewe en 'n goeie reis sonder verwagting om 'n ongewone, reisversierde gesig teë te kom. Die kommodifisering van die Trans-Siberiese spoorweg is beperk tot die toeris se persepsie van 'n eksotiese, 'historiese reis'. Vir die Russe is dit 'n normale deel van die lewe.
En so, ongelukkig, verloor 'n eenvoudige offer sy welkom en word dit 'n pligsgetrou gebaar. My kamermaats vermy my wafelkoekies en Lady Grey-teesakkies aanhoudend. Kein deutsch, aucun français, geen "universele" Engelse werk nie. Waar was my Russiese opleiding?
Dus, op my eerste dagreis met geen Russiese wat bereid was om te speel nie, het ek my kajuit verlaat en die trein verken. Ek het uit die derde klas gewaag en die tweedeklas-kupe ontdek. Die kompartementdeure was gesluit.
In die volgende motor word 'n deur oopgemaak vir 'n man wat 'n koerant lees en drie kinders wat met Legos speel op die matte gang. Die klimaat was baie koeler. Dit moes eersteklas wees.
Na vyf motors kom ek by 'n leë eetmotor. Drie bediendes het om een ​​van die tafels gesit. Die leemte van kliënte het langer sigarette verbreek. Ek het in een van die hutte gesit. 'N Kelnerin het 'n spyskaart aan my oorhandig. Met my wysvinger bestel ek die goedkoopste brou en 'n paar vleispasteie.
Ek het aan my ses dollar-snack gesukkel terwyl ek na die golwende platteland kyk. 'Dit is wat mense met treine doen,' het ek gedink.
Terug by my kajuit lees ek in my gids dat ons 'n paar kilometer vroeër Asië amptelik binnegekom het.