Etiekgeskiedenis Skendings in die Kongres
Kwessies Amerikaanse Politieke Stelsel
Kongres is huiwerig om sy eie te straf
Terug-na-terug aanklagte teen twee veteraan-lede van die Kongres in die somer van 2010 werp 'n onbelemmerende lig op die Washington-vestiging en sy historiese onvermoë om geregtigheid uit te spreek onder lede wat buite die etiese grense heen trek wat hulle gehelp het om te teken.
In Julie 2010 het die Huisskomitee vir Standaarde van Amptelike Optrede die Amerikaanse verteenwoordiger aangekla. Charles B. Rangel, 'n demokratiese uit New York, met 13 oortredings, insluitende die versuim om belasting op huurinkomste te betaal wat hy van sy villa in die Dominikaanse Republiek ontvang het.
Ook in daardie jaar het die Kantoor van Kongres-Etiek die Amerikaanse Rep. Maxine Waters, 'n Demokraat van Kalifornië, aangekla met die gebruik van haar kantoor om bystand te verleen aan 'n bank waarin haar man besit het om te vra vir die federale regering se bailoutgeld.
Die potensiaal vir hoogs gepubliseerde proewe het in albei gevalle die vraag gestel: Hoe dikwels het die Kongres sy eie uitgedryf? Die antwoord is-nie baie nie.
Daar is verskeie belangrike soorte straf wat lede van die Kongres kan in die gesig staar:
Die mees ernstige strawwe word voorsien in artikel I, afdeling 5 van die Amerikaanse Grondwet, waarin verklaar word dat "elke Huis [van die Kongres] die reëls van sy verrigtinge kan bepaal, sy lede vir wanordelike gedrag straf, en met die instemming van twee-derdes, stuur 'n lid uit. " Sulke beweeg word beskou as sake van selfbeskerming van die integriteit van die instelling.
'N minder ernstige vorm van dissipline, afkeuring verwyder nie verteenwoordigers of senatore van die kantoor.
In plaas daarvan is dit 'n formele verklaring van afkeur wat 'n kragtige sielkundige effek op 'n lid en sy verhoudings kan hê. Die Huis vereis byvoorbeeld dat lede gekens word om by die "goed" van die kamer te staan ​​om 'n mondelinge bestraffing en lees van die sensuurresolusie deur die Speaker van die Huis te ontvang .
Gebruik deur die Huis word beskou as 'n mindere mate van afkeuring van die gedrag van 'n lid as dié van 'n "afkeuring" en is dus 'n minder ernstige bestraffing deur die instelling. 'N Besluit van berisping, in teenstelling met 'n afkeuring, word deur 'n stem van die Huis aangeneem met die lid wat in sy plek staan, volgens Huisreëls.
Skorsings behels 'n verbod op 'n lid van die Huis om vir 'n bepaalde tyd te stem oor of werk aan wetgewende of verteenwoordigende aangeleenthede. Maar volgens die kongresrekords het die Huis die afgelope jare sy gesag bevraagteken om 'n lid te diskwalifiseer of op te hef.
Geskiedenis van Huisuitdunings
Slegs vyf lede is geskors in die geskiedenis van die Huis, die mees onlangse Amerikaanse verteenwoordiger James A. Traficant Jr. van Ohio, in Julie 2002. Die Huis het Traficant verdryf nadat hy skuldig bevind is aan gunste, geskenke en geld in terugkeer vir die uitvoer van amptelike dade namens die skenkers, sowel as om salaris terugbetalings van personeel.
Die enigste ander Huislid wat in die moderne geskiedenis geskors word, is die Amerikaanse Rep. Michael J. Myers van Pennsylvania. Myers is in Oktober 1980 uitgewis nadat 'n omkopery skuldig bevind is aan die aanvaarding van geld in ruil vir sy belofte om invloed in immigrasie aangeleenthede te gebruik in die sogenaamde ABSCAM-stingoperasie wat deur die FBI bestuur word.
Die oorblywende drie lede is geskors vir ontrouheid aan die unie deur die wapen vir die Konfederasie teen die Verenigde State in die Burgeroorlog op te neem.
Geskiedenis van Senaatuitstotings
Sedert 1789 het die Senaat slegs 15 van sy lede geskors, waarvan 14 tydens die Burgeroorlog aangekla is van die Konfederasie. Die enigste ander Amerikaanse senator wat uit die kamer geskop is, was William Blount van Tennessee in 1797 vir anti-Spaanse sameswering en verraad. In verskeie ander gevalle het die Senaat skorsingsverrigtinge oorweeg, maar het die lid ook nie skuldig bevind of versuim om voor die lid se kantoor te tree nie. In daardie gevalle was korrupsie die primêre oorsaak van klagte, volgens die Senaat se rekords.
Byvoorbeeld, Amerikaanse senaat Robert W. Packwood van Oregon is in 1995 aangekla van die Senaat se etiese komitee met seksuele wangedrag en mishandeling van mag.
Die Etiese Komitee het aanbeveel dat Packwood geskors word vir die misbruik van sy mag as senator "deur herhaaldelik seksuele wangedrag te pleeg" en "deur 'n doelbewuste plan te beplan om sy persoonlike finansiële posisie te verbeter" deur persone te soek wat bevoordeel is 'n besondere belangstelling in wetgewing of kwessies "wat hy kan beïnvloed. Packwood het egter bedank voordat die Senaat hom kon verdryf.
In 1982 is US Sen. Harrison A. Williams Jr. van New Jersey deur die Senaat se etiese komitee aangekla met 'n etiese afwykende gedrag in die ABSCAM-skandaal, waarvoor hy skuldig bevind is aan sameswering, omkopery en belangebotsing. Hy het ook bedank voordat die Senaat op sy straf kon optree.