Foodie Friday: Weekend Oat-Cakes (Pancakes) & Healthy Swap Outs | Design Dreamer
« Sneak Peek and More!
sanders, sneakpeek progress update and more! » Dames Ruimvallend Kleding. Nike NL
Sherpajack voor dames
Korte damestop met korte mouwen
Sherpahoodie met halflange rits ﻿Oakwood 3 Car Plan at Elwood Crossing in Sand Springs, OK by Concept Builders, Inc
Oakwood 3 Car At Elwood Crossing Deon Meyer: Feniks
Met sy eerste roman, Wie met vuur speel, het Deon Meyer skynbaar sy gebied
afgebaken: di� van die spanningsverhaal in Afrikaans. Sy jongste boek,
Orion, wat verlede jaar verskyn het, is n absolute treffer. Maar hier,
waar dit handel oor top-romans uit die negentigerjare, wil ek sy tweede
boek, Feniks, betrek  n meesleurende polisieroman wat sowel
ontspanningslektuur as ernstige literatuur is.
Die hoofkarakter in Feniks is kaptein Mat Joubert van Bellville-Suid se
Moord- en Roofeenheid. Hy het die regte naam gekry, want kaptein Mat
Joubert is afgemat. Sy vrou is oorlede (die leser weet nie presies hoe sy
dood is nie, maar n mens kom agter dat dit n verskriklik traumatiese
gebeurtenis moes gewees het), hy het belangstelling in sy werk
verloor, en hy is oorgewig en onfiks en lewensmoeg.
Op hierdie laagtepunt is sy lewe word n nuwe hoof deur regstellende aksie bo hom aangestel, kolonel Bart de Wit, en hy waarsku vir Mat om hom reg te ruk. Hy gee aan Mat twee uiters moeilike sake om op te los. In die eerste plek is daar n reeks bankrowe, almal op dieselfde bankgroep, met die skuldige wat telkens in n ander vermomming verskyn; en in die tweede plek die moorde deur n geheimsinnige reeksmoordenaar wat met n antieke Mauser die een slagoffer na die ander neervel.
En so ontwikkel n konflik wat Mat op verskeie fronte moet veg  n
konflik teen sy hoof wat vir hom n bedreiging is; n konflik met die misdadiger
of misdadigers wat vir die bankrowe en die Mauser-moorde verantwoordelik is;
maar bowenal n konflik met homself om homself te rehabiliteer  om die
traumas van die verlede te verwerk, om sy lewenslus te herwin, en om n
wenner in plaas van n verloorder te word.
Hierdie persoonlike herstel is die eintlike tema van die roman. Dit titel
Feniks suggereer dit al  Mat Joubert worstel om te wees soos die
feniks, die mitologiese vo�l wat uit die as herrys. Sy stryd teen die misdadigers
vorm n simboliese parallel met sy eie stryd om genesing. Hierdie dubbele
stryd van hom word mooi met die volgende woorde beskryf:
Elke saak, elke dossier is soos om n krans uit te klim. Soms is die
vashouplek, die trapplek maklik en jy vorder vinnig tot bo by die kruin,
waar jy die lasbrief oorhandig, n netjiese pakkie van motief en
bewysstukke, oorsaak en gevolg. Maar soms, soos di� een, is die krans
glibberig en glad, sonder skeure waar jy voete en hande kan inwikkel. Jy
klim en jy gly, klim en gly sonder vordering, sonder n pad na bo (p. 244).
Mat Joubert se stryd om herstel word gespie�l in ander karakters, soos
byvoorbeeld speurderadjudant Bennie Griessel, wat met n groot
drankprobleem te kampe het wat sy gesinslewe verwoes. Bennie Griessel kry die ondersoek na die bankrowe as sy verantwoordelikheid; ook sy stryd teen misdaad is
n�� verbonde met sy eie persoonlike stryd. Selfs die skynbaar ongenaakbare
hoof, Bart de Wit, is betrokke by n proses van persoonlike groei; wanneer
hy van sy troon afklim, en sy masker van altyd in beheer van die situasie
wees, laat val, dan word hy mensliker en genadiger. En dan is daar nog
n karakter wat besig is met die verwerking van n groot trauma uit die
verlede. Maar hierdie aap mag ek nie uit die mou laat nie.
Die roman Feniks kan as n gids vir die genesing van n trauma gelees
word. Die belangrikheid van konfrontasie van die traumas van die verlede word
beklemtoon; die noodsaak om met iemand daaroor te praat, hoe pynlik dit
ook al is. Verder word die alomteenwoordigheid van menslike skuld
gesuggereer; dat dit tot allerlei psigiese stoornisse lei as die mens hom- of haarself
moreel wil regverdig, en al die skuld op ander pak, as jy self die rol van
morele regter en laksman wil opneem. Want almal is besmet, en almal het
behoefte aan mededo� en vergiffenis. Vervolger en misdadiger is nie so
verskillend van mekaar nie.
Die skrywer, Deon Meyer, het in n radio-onderhoud vertel hoe hy met die
polisie saamgewerk het terwyl hy besig was om hierdie roman te skryf.
Sodoende het hy baie van die werk van die polisie geleer, en het hy n
roman geskryf wat nie n karikatuur van die polisiemag en van hul werk maak nie.
Ons het in die Afrikaanse literatuur baie soorte uitbeeldings van die
polisiemag gehad; in die sewentiger- en tagtigerjare meestal n negatiewe
uitbeelding. Miskien is dit n teken van die volwassenheid wat ons nou
bereik het dat polisiemanne nie meer verheerlik of afgekraak hoef te word
nie. Die polisiemag is maar eintlik n mikrokosmos, en jy kry van alle
soorte daarin, die goeies, die slegtes, en veral di� tussen-in.
Met groot simpatie word die moeilike lewe van die polisieman weergegee:
die geestelike krisisse wat veroorsaak word deur hul daaglikse omgang met
misdaad en die dood. Een van die polisiemanne stel sy saak soos volg vir
Here, kaptein, daar is net s� baie moeilikheid. My vrou ... My vrou wil
my los. Sy s� ek is nooit by die huis nie. Sy s� my dogters het n pa
nodig. Sy s� n stiefpa wat by die huis is, is beter as n bloedpa wat hulle
nooit sien nie. En sy s� daar is in elk geval nooit geld vir niks nie. Jy werk
soos n executive en jy pay soos n gardener, s� sy (p. 176).
En Griessel, die polisieman met die drankprobleem, kla soos volg:
Mat, ek droom in die nag. Ek droom dit is my kinders wat dood l�. En my
vrou. En ek. Met bloed teen die mure en AK-skote deur die kop of derms
wat op die vloer uitloop. Hulle kan dit nie wegvat nie, Mat. Ek droom, al is
ek nugter. Al drink ek nie n druppel nie (p. 82).
Maar dit is nie net n boek oor traumas en probleme nie; dit is veral n
boek wat heerlik lees, met n skrywer wat skitterend daarin slaag om jou
belangstelling van begin tot end lewend te hou deur die verstrengeling van
n hele aantal spanningslyne. Daar is spanning by die leser oor wat
presies met die vrou van Mat Joubert gebeur het  hoe het sy gesterf? Dit word
met allerlei ander vrae verweef: Gaan Joubert die misdadigers vind? Wie is
vir die bankrowe verantwoordelik? En: Wie het die Mauser-moorde gepleeg? Is
dit dieselfde persoon? Verder: wat gaan met Mat Joubert se persoonlike stryd
gebeur? Gaan hy die verlede kan verwerk? Gaan hy weer n verhouding met
n vrou aanknoop? Gaan hy n sukses of n mislukking wees?
Met meesterlike vakmanskap wissel die skrywer die verskillende
spanningsdrade af, breek die verhaal telkens op n spanningshoogtepunt af,
stel dit uit om die inligting te gee wat die leser verlang, lok jou uit,
mislei en verras jou voortdurend. Uiteindelik bied hy n ontknoping wat
miskien nie almal sal bevredig nie, maar sekerlik almal sal verras.
Saam met die volgehoue spanning is daar die humor wat die plesier van die
leser verhoog. So is daar byvoorbeeld die polisie-offisier wat Engels op
die TV moet praat:
What I can tell you, are that the investigating officer, captain Mat
Joubert, have as many policemen at his disposal as he needs p. 165).
Dis n herkenbare hedendaagse werklikheid wat in die roman opgeroep word  met misdaad en regstellende aksie; met Engels op die TV; met roof,
verkragting en moord, en die Suid-Afrikaanse polisie wat in die hitte van
die stryd staan. Lesers wat die Kaap ken, sal n hele paar keer die
omgewing kan herken. Ook Premier Bank, die bank waar die bankrowe
plaasvind, kom bra bekend voor:
Vir die gewone kli�nt is daar Robyn-plan, die ligpers en grys tjekboek
met die afbeelding van n rooi edelgesteente daarop. Di� met n ho�r inkomste en meer skuld kwalifiseer vir Smaragplan  en n groen steen. Maar dit waarna Premier wil h� al sy kli�nte moet streef, is Diamantplan (p. 16).
Dis n w�reld di� waarmee die hedendaagse leser kan identifiseer.
Feniks is 288 bladsye van louter genot. As daar nie n draaiboekskrywer en
ander kundiges is wat hierdie boek omwerk tot n film nie, dan is iemand
�rens baie dom.