'n Gedeelte van die oostelike rivierloop, soos gesien vanuit die INternasionale Ruimtestasie (ISS). Die groot eiland is Anticosti
Die Kanadese geskiedkundige Donald Creighton (1902−1979) en ander het daarop gewys dat die Sint-Laurens, wat met sy oos-westelike loop 'n uitsondering vorm in die geografie van die Noord-Amerikaanse vasteland met sy affiniteit vir noord-suidelike rivierstelsels en bergreekse, 'n natuurlike basis gevorm het waarop die latere Kanadese nasie kon ontstaan. Met die bou van die Sint-Laurens-waterweg is groot dele van Kanada en die Verenigde State met Wes-Europa en die res van die wêreld verbind.
Die eerste Europeër wat die Sint-Laurensrivier bevaar het, is Jacques Cartier, wat die rivier op 9 Junie 1534 ontdek het en die gebied in die naam van koning Frans I van Frankryk tot 'n Franse besitting ("Nieu-Frankryk") verklaar het. Vir Cartier was die Sint-Laurens, wat die hoof- en lewensaar van Nieu-Frankryk sou word, reeds die «groot rivier van Kanada». Tot die vroeë 17de eeu is na die gedeelte van die rivier wat in die rigting van Montreal vloei en na die Riviére des Outaouais verwys as die Rivière du Canada (Kanadarivier). Die Sint-Laurensrivier het as die hoofroete vir die verkenning van die Amerikaanse binneland vanuit Europa gedien.
Oorspronklik was die Sint-Laurensrivier net tot Montréal bevaarbaar, aangesien die geweldige Lachine-versnellings die skeepvaartroete blokkeer het. Met die bou van die Lachinekanaal kon die versnellings vir die eerste keer omseil word. Die nuwe Sint-Laurenswaterweg, 'n grootskaalse stelsel van kanale en sluise wat in 1959 geopen is, skep sedertdien 'n verbinding tussen die Atlantiese Oseaan en die Bowemeer, wat ook vir groot skepe geskik is.
Die oorsprong van die Northrivier in die Mesabi-bergreeks van Minnesota word as die brongebied van die Sint-Laurensrivier beskou. Aangesien dit deur 'n groot aantal mere vloei, verander die rivier se naam dikwels. Van oorsprong tot uitmonding staan dit bekend as die: