In hierdie hoofstuk word die geskiedenis van Israel as waarskuwing en herinnering aan die gelowiges in Korinte gegee. Die gelowiges word herinner aan die afvalligheid van Israel en die gevolge daarvan. Net soos Israel, so kon die gelowiges in Korinte hulle nie verontskuldig oor hulle afvalligheid weg van die Here nie. Daarom lei die Heilige Gees vir Paulus om hulle te waarsku dat daar geen versoeking oor hulle kan kom behalwe ’n menslike een nie. God is egter getrou. Hy sal nie toelaat dat die gelowiges bo julle vermoë versoek word nie, maar die Here sal saam met die versoeking ook uitkoms gee, sodat hulle die versoekings sal kan verduur.
Die kernwaarheid van die evangelie, Jesus as die Christus en Hom as die gekruisigde, word ook deur Paulus in Galasiërs 6:14 as volg verwoord: “Maar wat my betref, mag God verhoed dat ek ooit oor iets anders roem as oor die kruis van ons Here Jesus Christus, want deur die kruis is die wêreld vir my dood en ek vir die wêreld.” Iemand het op grond van 2 Korintiërs 2:2 die prediking van die kruisiging van Jesus Christus die “dwaasheid van die prediking” genoem. Dwaas in die oë van die ongelowi-ges en tog ‘n krag van God vir elkeen wat in Jesus glo as die Christus, die gekruisigde.