Middeleeuse grafte van Orbeliese prinses (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Anarkali (Oerdoe: انارکلی, aangesteek. 'granaatbloeisel'), was die gegewe bynaam van 'n legendariese hofmeester wat na bewering die liefdesbelang was van die 16de eeuse Mughal -prins Salim, wat later die keiser Jahangir geword het.
Volgens die legende het Anarkali 'n onwettige verhouding met Salim gehad, en sy pa, die Mughal -keiser Akbar, het haar tereggestel. Daar is geen historiese bewyse van die bestaan ​​van Anarakali nie en die egtheid van haar verhaal word onder akademici betwis. Haar karakter verskyn gereeld in flieks, boeke en gefiksionaliseerde weergawes van die geskiedenis. Sy word beroemd uitgebeeld in die Bollywood -film uit 1960 Mughal-e-Azam, waar sy deur Madhubala uitgebeeld word.
Lede van die hoër klas van die Middeleeuse Armeense samelewing was bekend as nakharars (Armeens: նախարար) en azats (Armeens: ազատ), (ook aznvakans (Armeens: ազնվական)).
Die wortels van die Armeense adel spoor terug na die antieke stamgenootskap, toe die proto-Armeense stamme van die oorspronklike Indo-Europese gemeenskap geskei het en hoofleiers gekies het om die gemeenskap te bestuur, grondgebied te verdedig en militêre veldtogte teen hul vyande te lei. Hierdie hoofmanne en leiers was gewoonlik die sterkste lede van die stamme en stamme, wat bekend geword het vir hul krag, intelligensie en dade. So het geleidelik die hoër klas van die Armeense samelewing ontstaan, naamlik die van die azats, ook bekend as aznwakans of aznavurs. Die woord is uit hedendaagse Armeens vertaal azat beteken letterlik "een wat vry is", 'n 'vryman'. Hierdie term is egter waarskynlik afgelei van die ouer Indo-Europese woord "yazata", wat beteken "die goddelike", "nakomeling van gode", "die een wat verdien om aanbid te word".
Armeense adellike stamme het hul oorsprong teruggevoer, óf terug na die gode van die ou Armeense godsdiens óf na die helde en aartsvaders van die Armeense volk of die oorsprong van nie-Armeense gesinne. Byvoorbeeld, die edele huise van Vahevuni en Mehnuni is vermoedelik die nageslag van Vahagn en Mihr, antieke Armeense vuur en oorlog, en onderskeidelik hemelse lig en geregtigheid. Die House of Artzruni het sy oorsprong teruggevoer na Sanasar, seun van Mher uit die Armeense epos Sasna Tzrer. Volgens die Armeense aristokratiese tradisie word geglo dat die prinshuise van [Poladian] Khorkhoruni, Bznuni, Mandakuni, Rshtuni, Manavazian, Angelea (Angegh tun), Varajnuni, Vostanikyan, Ohanian, Cartozian, Apahuni, Arran tun en sommige ander nog wees direkte afstammelinge van Nahapet (patriarg) Hayk, wie se naam was Dyutsazn (uit antieke Grieks θεός, wat "goddelik" beteken), of van Hayk se afstammelinge. Dit is redelik algemeen in alle dele van die wêreld dat lede van die adel beweer dat hulle hul afkoms na gode of legendariese helde terugvoer. Boonop het die Bagratuni -dinastie volgens die legende sy oorsprong in Judea, volgens Movses Khorenatsi, toe hulle in die 6de eeu v.C. Die Mamikonyan -dinastie het ook legendes gehad om uit China te kom. 
Die historici noem verskillende getalle van die Armeense adellike huise gedurende verskillende tydperke van die Armeense geskiedenis. Soms word hulle getal negentig genoem, maar ander kere bereik dit driehonderd. Die aantal Armeense adellike huise het beslis mettertyd verander, aangesien die aristokratiese klas self onderhewig was aan verandering.
Die eerste getuig Armeense koninklike dinastie was die Orontids, wat in die 4de eeu vC as 'n satrapie van die Persiese Ryk regeer het. Dit word voorafgegaan deur legendariese of semi-legendariese aartsvaders van die Armeense tradisie, wat die eerste keer in die Geskiedenis toegeskryf aan Moses van Chorene (Movses Khorenatsi), omstreeks die 5de eeu geskryf.   
Die edele huise van Rshtuni, Mokats, Artzruni en ander is afkomstig van stamheersers of stamme wat reeds in die oudheid was. Sommige ander, soos die Mamikonians of Aravelians, het edele titels en/of ampte gekry, soos aspet (Armeens: ասպետ), 'coronator' en sparapet (Armeens: սպարապետ), 'generalissimo' deur spesiale bevele van Middeleeuse Armeense konings vir hul dienste aan die koninklike hof of die nasie.
Sommige Armeense Christelike historici is geneig om sekere Armeense adellike huise uit Mesopotamiese of ander wortels af te lei. In sy Geskiedenis van Armenië spoor Movses Khorenatsi byvoorbeeld die gesinsoorsprong van sy borgprins Sahak Bagratuni na nie-Armeense wortels. Die historiese bronne bewys egter die bestaan ​​van die Bagratuni -familie in die oudste tydperk van die Armeense geskiedenis en praat daarvan as inheemse Armeniërs. Die taalkundige analise beweer ook dat die naam Bagarat waarskynlik van Indo-Europese oorsprong is. Dit is opmerklik dat prins Bagratuni self Khorenatsi se weergawe van die oorsprong van sy gesin verwerp het. Eksotiese afdraande was in die mode onder die vroeë Middeleeuse Armeense aristokratiese families. Daar is egter geen bewyse wat enige van hierdie bewerings van afkoms ondersteun nie.
Die adel het altyd 'n belangrike rol gespeel in die Armeense samelewing. Dit word onder meer bewys deur die evolusie van die term nakharar. Aanvanklik verwys hierdie term na die oorerflike goewerneurs van die Armeense provinsies en word dit gebruik met die betekenis van "heerser" en "goewerneur". Dieselfde titel kan 'n besonder eerbare diens beteken (nakhararutyun, nakharardom) aan die Armeense koninklike hof. Voorbeelde van sulke oorerflike dienste of nakharardoms is aspetutyun (kroning, wat tradisioneel tot die huis van Bagratuni behoort het), sparapetutyun (opperbevelhebber van die Armeense weermag, wat tradisioneel tot die huis van Mamikonean behoort het), hazarapetutyun (kanseliers en belasting, wat erflik bestuur is deur die huise van Gnuni en Amatuni), en malhazutyun (koninklike wag wat tradisioneel georganiseer was en na die huis van Khorkhoruni gegaan het). In die loop van oorerflike konsolidasie van gavars (provinsies) of koninklike hofdienste deur adellike huise, het die term nakharar sy oorspronklike betekenis verander en geleidelik verander in 'n generiese ekwivalent van 'aristokraat', 'edelman'. Gevolglik het die aristokratiese gesinne nakharar -huise of nakharardoms genoem. Saam met hierdie analise is daar 'n ander interpretasie van die term nakharar, wat op Armeens gebaseer is nakh en arar, dit wil sê "die eerste geskape" of "die eerste gebore".
Die betekenis van die term nakharar ontwikkel parallel met die konsolidasie van die erflike regte van die adellike huise oor die graafskappe van Groot -Armenië.  Byvoorbeeld, die graafskap Groot Albak is tradisioneel geërf deur die edele huis Artzruni, die graafskap Taron deur die huis Slkuni en die graafskap Rshtuniq deur die huis Rshtuni. Selfs voor hierdie konsolidasie verskyn die tradisionele aristokratiese embleme en wapen. Laasgenoemde is dikwels diep gewortel in die ou verwantskap en stamoortuigings en totems van die Armeense stamme. Alhoewel die inligting oor die Armeense heraldiek baie beperk is, is dit tog welbekend dat die mees algemene simbole dié van die arend, leeu en bergram was. Die wapen van die Artasjiese dinastie het byvoorbeeld bestaan ​​uit twee arende met die simbool van son in die middel. 'N Arend wat 'n skaap vashou, was ook die huissimbool van Bagratuni nakharardom. Die dinastiese embleem van die Silisiese Armeense koningshuis Lusignan (Lusinian) weerspieël Wes -Europese heraldiese invloed en bestaan ​​uit rooi leeus en kruise op die geel en blou agtergrond van die skild. Die nakharar-families van antieke Armenië is gelys in die sogenaamde Gahnamaks en Zoranamaks, wat die amptelike inventarisse of registrateurs was wat die gesinne op grond van die kriteria van eer, deug en agting geposisioneer het. Die verskil tussen Gahnamak en Zoranamak was in die noteringskriteria wat die agting van die adellike familie bepaal het. Zoranamak was gebaseer op die militêre sterkte van die huise, dit wil sê die aantal besitte kavallerie en infanterie, die verantwoordelikheid om die noordelike, oostelike, suidelike en westelike grense van Armenië te verdedig, asook die grootte van die troepe wat die edele huise onder geplaas het die bevel van die koning van Armenië in tye van militêre veldtogte. Anders as Zoranamak, het Gahnamak die edele huise gelys op grond van die kriteria van politieke en ekonomiese belangrikheid van die huise, grootte van hul boedels, hul rykdom, sowel as hul verbintenisse en invloed op die koninklike howe.
Twee ander begrippe van die Armeense adel met betrekking tot Gahnamak en Zoranamak is dié van bardz en pativ. Bardz beteken letterlik "kussing". Dit was die sitplek wat die hoof van die edele huis by die koninklike tafel beklee het, hetsy tydens die raad of tydens die feeste. Die woord bardz kom uit hierdie kussings waarop die eienaars van huise by spesiale geleenthede gesit het. Bardzes - letterlik gedempte sitplekke aan die koninklike tafel, maar in breë trekke die werklike status by die koninklike hof - is versprei op grond van pativ, dit wil sê letterlik die eer en agting van die edele huise. Laasgenoemde is waarskynlik in Gahnamaks en Zoranamaks reggestel.
Gahnamak (Armeens: Գահնամակ, letterlik: "troonregistrateur") - was 'n amptelike staatsdokument, 'n lys van plekke en trone (bardzes) wat die Armeense prinse en nakharars by die koninklike hof van Armenië beset het. Die troon van die prins of nakharar is gedefinieer deur sy ekonomiese of militêre krag (volgens die Zoranamak letterlik: "sterkte registrateur"), sowel as volgens die antieke tradisie. Gahnamak is deur die koning van Armenië saamgestel en verseël omdat die nakharars (here) as sy vasale beskou word. Nakharar trone (gahsdie posisies by die koninklike hof) het selde verander en is van vader tot seun geërf. Slegs in spesiale omstandighede - soos hoogverraad, die staking van die gesin, ens. - het die koning die reg gehad om 'n paar veranderinge in die Gahnamak aan te bring. Die volgorde en klassifikasie van die trone van die Armeense here is sedert die antieke tye gedefinieer en waargeneem.
Volgens Khorenatsi was die eerste werklike lys van here in die vorm van Gahnamak die Armeense koning Vologases I (Vagharsh I). Volgens die opgetekende bronne bestaan ​​die klassifikasie van die trone van die Armeense here in die vorm van Gahnamak gedurende die bewind van die Arshakuni (Arsacid) dinastie (1ste - 5de eeu). Dieselfde stelsel is gedurende die Marzpaniese tydperk voortgesit in die geskiedenis van Armenië (5de -7de eeu), dit wil sê tydens die oppergesag van die Sasaniese konings van Persië. Daar is aansienlike afwykings en onjuisthede in die gegewens van Gahnamaks van verskillende eeue rakende die aantal prinslike huise en hul trone. Volgens die Gahnamak van die 4de eeu wat bewaar is in "The Deeds of Nerses", tydens die bewind van koning Arsaces II (Arshak II) (c.350-368) het die aantal Armeense aristokratiese huise 400 bereik. Maar die skrywer van " Die Deeds "noem die familiename van slegs 167 here, van wie 13 nie 'n troon gehad het nie. Die skrywer verduidelik self dat hy nie almal kan noem nie. Die Armeense historikus van die 13de eeu Stepanos Orbelian noem ook 400 trone van nakharar, wat 'troon en respek' gehad het by die koninklike hof van koning Trdat III (287-332). Pavstos Buzand noem 900 prinslike here, wat eredienste by die koninklike hof gehou het en op 'n spesiale troon (gah) of kussing (bardz) gesit het.
Die Gahnamak word vermoedelik geskryf deur die Armeense Katolieke Sahak Parthev (387-439), wie se van 'n verre Persiese oorsprong uit die Parthav of Partiese stam. Sahak Parthev het die registrateur aan die Sasaniese Persiese hof beskikbaar gestel en 'n totaal van 70 Armeense nakharars genoem. In 'n ander bron van die 4de eeu is 86 nakharars gelys. Volgens die Arabiese chronoloog Yacoubi (9de eeu) was daar 113 here in die administratiewe provinsie Arminiya, terwyl 'n ander Arabiese historikus, Yacout al-Hamavi (12-13de eeu), die aantal Armeense owerhede 118 was. Armeense historici Agathangelos, Pavstos Buzand , Yeghishe, Lazar Parbetsi, Movses Khorenatsi, Sebeos en ander verskaf ook talle gegewens en inligting oor Armeense prinslike huise en here. Die Gahnamaks en lyste van nakharars (prinslike huise), gebaseer op hierdie data en inligting, bly egter onvolledig.
Interne afdelings Redigeer
Die Armeense adel het 'n interne afdeling gehad. Die sosiale piramide van die Armeense adel was onder leiding van die koning in Armeens arqa. Die term arqa kom van die algemene Ariese wortel wat ekwivalente het in die naam van monarge in ander Indo-Europese tale: arxatos in Grieks, raja in Indo-Ariërs, rex of regnum in Latyn, roi in Frans, en reis in Persies.
Die seuns van die koning, dit wil sê prinse, is geroep sepuh. Die oudste seun, wat ook die kroonprins was en geroep is avag sepuh, 'n besondere rol gespeel het. In die geval van die koning se dood sou die avag sepuh outomaties die kroon erf, tensy daar ander vooraf reëlings was.
Die tweede laag in die sosiale afdeling van die Armeense adel was beset deur bdeshkhs. Bdeshkh was 'n heerser van 'n groot grensprovinsie van historiese Groot -Armenië. Hulle was de facto viceroys en was deur hul voorregte baie na aan die koning. Bdeshkhs het hul eie leër-, belasting- en pligte -stelsel gehad en kon selfs hul eie munte vervaardig.
Die derde laag van die Armeense aristokrasie na die koning en die bdeshkhs is saamgestel deur ishkhans, dit wil sê prinse. Die term ishkhan kom van die ou Ariese wortel xshatriya (vegter-heerser). Ishkhan sou gewoonlik 'n oorerflike boedel hê, bekend as hayreniq en koshuis - dastakert. Armeense prinshuise (of stamme) was aan die hoof tanuter. By sy betekenis die woord tun (huis) is baie naby tohm (stam). Gevolglik beteken tanuter 'huisheer' of 'heer van die stam'.
Organisatories was die Armeense adel onder leiding van groothertog - metz ishxan of ishxanac ishxan in Armeens, wat in sommige historiese kronieke ook genoem word metzametz. Hy was die marshal van die Armeense adel en het spesiale voorregte en pligte gehad. Byvoorbeeld, in die geval van die dood van die koning en as daar geen erflike sepuh (kroonprins) was nie, was dit die groot hertog wat die verantwoordelikhede tydelik sou neem en die pligte van die koning sou verrig totdat die troonopvolging opgelos is. In werklikheid sou die troonopvolgings egter vooraf gereël word of opgelos word tydens vete en dermstryd.
Die sosiale piramide van die adel van Groot -Armenië bevat dus die volgende lae:
Arka of Tagavor (koning)
Ishkhanats ishkhan (groot hertog)
Hierdie afdeling weerspieël egter die spesifieke tradisie van Groot -Armenië in die vroeë geskiedenis. Uiteraard het die sosiale struktuur van adel mettertyd veranderings ondergaan wat die besonderhede van die Armeense gebiede, die historiese era en die spesifieke sosiale verhoudinge sou beïnvloed. Byvoorbeeld, in die Middeleeue het die name en samestelling van die adel van die Armeense koninkryk Cilicië (Kilikia) sekere veranderinge ondergaan:
Die Silisiese Armenië het baie eienaardighede van die Wes -Europese klassifikasie van die adel aangeneem, soos paron (afkomstig van "baron"), ter of sinyor (senior), berdater (kasteelheer) ens. Boonop het Armeense ridderskap in Silisië ontstaan, wat ook as deel van die adel beskou is, ondanks die feit dat ridders self - genoem dziawor и hetzelwor - nie altyd van parons afkomstig was nie.
Sommige ander kenmerke het ook verander. Byvoorbeeld, terwyl die groet vir die edeles in Groot -Armenië was tiar of ter, in die Silisiese Armenië is 'n nuwe vorm van groet hierby gevoeg, naamlik paron. Laasgenoemde het die gewildste vorm van groet geword en geleidelik die betekenis daarvan verander na die ekwivalent van "meneer" in die moderne Armeens.
Argeoloë identifiseer koninklike grafte van Pereslavl -prinse
Argeoloë van die Instituut vir Argeologie, van die Russiese Akademie van Wetenskappe het die koninklike grafte van die Pereslavl -prinse Dmitry Alexandrovich en Ivan Dmitrievich, die afstammelinge van Alexander Nevsky, die legendariese Rus -prins en die heilige van die Russies -Ortodokse Kerk geïdentifiseer.
Dmitri Alexandrovitsj was die tweede seun van Alexander Nevsky, wat by die dood van sy vader in 1264 na sy geboorteland Pereslavl-Zalessky verdryf is deur die inwoners van Novgorod (wat deur Alexander aan hom nagelaat is).
Dmitry het 'n dekade lank baklei vir sy geboorte teen sy ooms, Yaroslav III en Vasily van Kostroma, en uiteindelik opklim na die troon van Vladimir en Novgorod as die groot prins van Vladimir-Suzdal van 1276 tot 1281, en dan van 1283 tot 1293, waar hy het kloostergeloftes afgelê en die volgende jaar gesterf.
Na die dood van prins Ivan in 1302 gaan Pereslavl oor na die jongste seun van Alexander Nevsky, die eerste Moskou prins Daniil Alexandrovich, wat Pereslavl aan die Moskou prinsdom geannekseer het. Vanaf daardie oomblik het Pereslavl opgehou om te bestaan ​​as 'n vreemde stad.
Beide die prinse is begrawe in die Transfigurasie-katedraal in Pereslavl, een van die oudste witsteenkerke van die pre-Mongoolse Rusland.
Volgens dokumente uit die 19de eeu was daar drie baksteen-grafstene langs die suidelike deel van die katedraal: een in die suidoostelike hoek en twee in die westelike deel. Na herstelwerk is die grafstene gebreek, met twee grafstene met die naam Dmitry Alexandrovich en Ivan Dmitrievich wat onder die koor van die katedraal opgerig is.
In 1939 het 'n argeologiese ekspedisie onder leiding van Nikolai Voronin die ruimte onder die grafstene oopgemaak en gevind dat niemand onder die plaat begrawe is met die opskrif oor die rus van prins Dmitri Alexandrovich.
Onder die grafsteen met die naam van prins Ivan Dmitrievich is 'n eikeskis en 'n wit klipgraf ontbloot, bedek met fragmente van laat grafstene van die 16de tot 17de eeu. Daar word voorgestel dat beide die seun en die kleinseun van prins Alexander op hierdie plek begrawe is, met die seun in 'n houtkis en die kleinseun in 'n klip -sarkofaag, waarvoor historici tot vandag toe by hierdie hipotese gehou het.
Tussen 2014 en 2020 het argeoloë van die Instituut vir Argeologie van die Russiese Akademie van Wetenskappe verdere opgrawings gedoen om die vorste op te spoor.
In die suidoostelike hoek van die katedraal het argeoloë dele van 'n wit klip-sarkofaag ontdek, uit 'n enkele stuk klip gesny en dele van die deksel behou. Volgens die bronne uit die 19de eeu was die begraafplaas van die Pereslavl -prins Dmitri Alexandrovich oorspronklik hier.
Die ontwerpeienskappe van die sarkofaag toon aan dat die tradisies van die voor-Mongoolse Vladimir-Suzdal Rus in die 13de eeu voortgesit het. Hierdie sarkofaag is soortgelyk aan 'n ander grafsteen van 'n wit klip, wat in die suidwestelike deel van die katedraal geleë was en vermoedelik die begraafplaas van prins Ivan Dmitrievich is.
Vladimir Sedov van die IA RAS en 'n lid van die Russian Academy of Sciences het gesê: 'Ons kon eers nou verstaan ​​waar albei afstammelinge van Alexander Nevsky eintlik begrawe is. Twee prinslike sarkofae was op dieselfde lyn in die suidelike deel van die katedraal: die vader is begrawe in die oostelike hoek, aan die kant van die altaar, en die seun - in die westelike deel, wat ook 'n gesogte en belangrike suidelike deel is van die katedraal. "
Header Image-fragmente van die wit klip-sarkofaag van die begrafnis van prins Dmitry Alexandrovich-Beeldkrediet: IA RAS
Graf van die Swart Prins
In die katedraal van Canterbury lê 'n beeld van 'n ridder met 'n snor in volle wapenrusting bo -op 'n marmergraf asof dit in 'n sluimer lê wat eeue lank geduur het. Gebad in die kaleidoskopiese gekleurde lig wat deur die vensters van die loodglas vloei, word sy handvatsels vasgeklem, asof in gebed, en sy aangewese voete rus op 'n grynsende leeuwyfie.
Dit is die graf van Edward van Woodstock, oftewel "die Swart Prins", een van die grootste krygers van die Middeleeuse Engeland, wat talle gevegte van die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk geveg en oorleef het, net om jonk te sterf aan 'n siekte wat veroorsaak is deur 'n bakteriese infeksie.
Prins Edward, gebore in 1330 as die seun van koning Edward III van Engeland en die Vlaamse gebore koningin Philippa, het op 'n gemilitariseerde tyd in Brittanje grootgeword, waartydens die dreigement van 'n Franse inval dikwels dreigend gelyk het. Hy was dus van jongs af op skool, nie net in filosofie en logika nie, maar ook in oorlogvoering.
Sy eerste oorlogservaring kom in 1346 toe hy saam met sy pa in 'n veldtog teen die Franse leërs in die beroemde Slag van Crécy saamloop. Tydens die geveg het die prins en sy afdeling te midde van die geveg gekom en hy is byna dood deur 'n woedende teenaanval. Dit het 'n ridder aangespoor om 'n dringende boodskap aan die prins se pa te stuur om versterkings aan te vra. In wat slegs 'n daad van uiterste 'harde liefde' genoem kan word, het die koning geantwoord dat hy nie hulp sou stuur nie, omdat hy wou hê dat sy seun 'sy spore' in die stryd moes bewys. Die prins moes presies dit doen, en die geveg het uiteindelik 'n Engelse oorwinning tot gevolg gehad.
Oor die daaropvolgende jare het die vegterprins in ontelbare bloedige gevegte geveg, waaronder die beleg van Calais. Op 'n stadium het hy (ironies genoeg) sy vader te hulp gekom en die koning se lewe gered tydens 'n Franse aanval. Tydens die seestryd van Winchelsea val die prins en sy magte 'n groot Spaanse skip aan wat met die Franse verbonde was, en het ondanks die feit dat hulle in die minderheid was en amper gesink het, sy bemanning verslaan. Van 1355 tot 1359 het Edward verdere militêre ekspedisies na Frankryk gelei en verskeie gevegte in die Middeleeuse Franse streke Aquitaine, Poitiers en Reims geveg en gewen en daarna as huursoldaat in die gevegte tussen die konings van Spanje deur die 1360's gegaan. Hy het later bekend geword as die Swart Prins, moontlik as 'n verwysing na die kleur van sy wapenrusting, en moontlik omdat hy genadeloos in die geveg was.
Prins Edward word beskou as die tipiese ridderlike ridder en 'n nasionale oorlogsheld, en was 'n belowende erfgenaam van die Engelse troon. Maar hy sou nooit koning word nie. Ondanks die vele suksesse van die Swart Prins, kon hy nie die siekte bestry wat op 45 -jarige ouderdom sy lewe geneem het nie, 'n jaar voor sy pa se dood.
Die Wêreld van die Middeleeuse Dogdom
Die mense van die Middeleeuse Europa was toegewyd aan hul honde, 'n groot Franse hondeliefhebber het verklaar dat die grootste gebrek van die spesie was dat hulle 'nie lank genoeg gelewe het nie'.
Detail van Tacuinum Sanitatis, 14de eeuse Middeleeuse handboek vir gesondheid.
Die latere middeleeue, en die jare daarna, was een van die mees 'doggy' periodes in die geskiedenis. Jag en smous was verreweg die gewildste sportsoorte van die ontspanne klasse, wat ook daarvan gehou het om honde net as troeteldiere aan te hou, en die res van die bevolking het dit as beskerming en veewag gebruik. Uitvoerende honde is baie bewonder, en mense hoor graag fantastiese garings van die buitengewone getrouheid en intelligensie van honde.
Die groot hertog van Berry het persoonlik 'n hond gaan besoek wat geweier het om die graf van sy heer te verlaat en 'n bedrag geld aan 'n buurman gegee om die getroue dier vir die res van sy dae in voedsel te hou. Hondsdolheid was weliswaar onaangenaam algemeen, maar dit was een van die siektes waaraan die vlees erfgenaam is, wat nie teen die hondras gehou moet word nie - en vir die byt van 'n mal hond het jy 'n wye keuse van middels, wat wissel van boklewer tot see bad.
Die aristokrate van die Middeleeuse dogdom was windhonde en wat ons voorouers 'hardloophonde' genoem het, waarmee hulle onlogies honde bedoel het wat jag met geur eerder as op spoed. Met windhonde bedoel hulle enigiets van 'n windhondsoort, van 'n Ierse wolfhond tot 'n klein Italiaanse windhond, wat een van die probleme is wat hondegenealoë ondervind. 'N Windhond, die gunsteling geskenk van prinse, was die gewone held van die Middeleeuse hondverhaal.
Volgens 'n skrywer uit die 14de eeu, moet hy hoflik en nie te kwaai wees nie, terwyl hy sy meester volg en doen wat hy ook al beveel, hy moet goed en vriendelik en vriendelik wees, bly en vreugdevol en vriendelik, welwillend en goed vir almal. mense red tot die wilde beestis '. Hierdie paragon was die spesiale troeteldier van die edele heer, en sy beeld is dikwels op grafstene aan die voete van sy heer geplaas. Die dame van die ridder was geskik vir skoothonde, en ook hul afbeeldings, afsonderlik of in pare, word op grafte uitgekap, kompleet met kraag en klokkies.
Speelgoedhonde, soos modieuse klere, veroorsaak altyd ontsteltenis van moraliste, en een 16de-eeuse kritikus, wat verklaar dat hulle gesoek is om 'Wanton-vrouewilies' te bevredig, veroordeel hulle as 'instrumente van follie om te speel en dallie withal, in om die skat van tyd weg te neem, om hul gedagtes te onttrek aan meer lofwaardige oefeninge, 'n lawwe arme skof om hul lastige ledigheid te vermy '.
Hoe kleiner 'hierdie hondjies' is, sê hy, hoe meer plesier hulle verskaf
plafonborde vir minnende minnaresse om in hul boesem te slaap om in die bed te slaap en te voed met mat aan boord, om in hul skoot te lê en hul lippe te lek terwyl hulle in hul waens en katte lê. Sommige van hierdie soort mense verlustig hulle meer in hul honde, wat alle rede ontneem word, as by kinders wat wysheid en oordeel kan
Dit het 'n bekende ring, en hierdie streng vermaner sou pynlik geskok gewees het deur die geestelike skrywer van 'n vroeëre en gewilde ensiklopedie wat onder die lofwaardige eienskappe van die spesie noem dat 'n hond sy minnares en haar minnaar sal waarsku oor die benadering van die meester . Maar morele besprekings uitmekaar, hoe was hierdie speelgoed? Sommige van hulle het soos pugs gelyk, maar met langer neuse. Hulle kom met lang hare en kort, die gladde omslag kom meer gereeld voor, en uiterstes van bouvorm soos worshondbene kon nie gevind word nie.
Die ore kan kort of hang en die sterte is lank gedra; ons voorouers het blykbaar niks onwelvoegliks in 'n normale stert gesien nie. Baie grafstene en koper wys honde wat groter is as skoothonde (moontlik honde) en herdenk natuurlik spesiale troeteldiere - veral die graf van die Swart Prins in die katedraal van Canterbury. Soms is die hond se naam ook bygevoeg, en 'Jakke' en 'Terri' kyk nog steeds ernstig na ons deur die eeue.
Daar is baie gesê oor middeleeuse honde wat baklei oor bene onder die tafel in die groot saal, en dit is dikwels genoeg, maar etiketteboeke uit die 15de eeu het dit slegte maniere uitgespreek om 'n hond of kat tydens maaltye te streel of om 'n ander te maak by die tafelronde ', en beveel die valet wat sy hoofslaapkamer voorberei om' dogg en catte uit te droog '.
Maar die eienaars se idees het destyds soos nou verskil, en 'n vroulike protagonis van jag het gesê dat spaniels en windhonde op beddens geslaap het, wat bewys dat die smaak van honde dieselfde bly. Eintlik was honde gereeld by die soort funksies waaraan ons nooit sou droom om hulle toe te laat nie. Hulle was dikwels getuienis by koninklike howe, en nieteenstaande etiketreëls, die hertog van Berry Très Riches Heures toon twee klein hondjies reg op die tafel tydens 'n hertoglike fees, terwyl 'n bediende voor hom 'n verwagtende windhond voer.
Die hertog was eintlik 'n groot diereliefhebber wat 'n menagery sowel as uitgebreide kennels gehou het. In die eenvoudiger tye het mense met honde gereis sonder om kommentaar of probleme op te wek-Chaucer se teerhartige Prioress het haar skoothonde gehad, en sy jagmonnik sy windhonde.
Ons voorvaders het selfs hul honde kerk toe gebring, 'n praktyk waarteen die owerheid ernstig beswaar aangeteken het, maar dit blyk nie effektief te wees nie, te oordeel na die herhaling van die protes, is een van die 15de-eeuse kloosterreëls teen honde en hondjies wat 'maak die diens dikwels moeilik deur hul geblaf en skeur soms die kerkboeke'.
Die gemiddelde man se hond het egter sy behoud verdien. In 'n samelewing sonder polisie en baie wettelose karakters het die waghond 'n belangrike plek gehad. Vir maksimum doeltreffendheid moes hy bedags gesluit word om te slaap, sodat hy in die nag heeltemal op sy hoede kon wees. Baie voogde was eenvoudig groot honde, maar die hoog aangeskrewe was gewoonlik mastiffs (iets soos hul moderne afstammelinge) of alaunts.
Van Spaanse oorsprong was alaunts groot, aktiewe diere wat iets soos windhonde gebou het, maar swaarder, met growwe koppe, kort snuitjies en stekare (moontlik gesny). Hulle kom in verskillende kleure, verkieslik wit met swart kolle naby die ore. Die beter geteelde, of vertel die heidene is gewaardeer vir jag, maar die growwer variëteit was in aanvraag as waghonde en is deur slagters gebruik om beeste te help - hulle kan, volgens hulle, goedkoop gevoer word met 'die foule dinges of the boochers rowe'.
Hulle kon 'n ontsnapte os vashou, wat hulle die voor die hand liggende keuse vir bul-aas gemaak het. Hulle het 'n reputasie gehad vir wreedheid en kontemporêre illustrasies toon hulle dikwels sorgvuldig bedompig. Herders en varkwagters moes natuurlik honde hê, maar hulle was nie van 'n goed gedefinieerde tipe nie en was net soveel vir die beskerming teen diewe en wolwe as vir herders.
Ander arbeiders het ook hul honde ontvang van die lofsang van die 13de-eeuse ensiklopedis, Bartholomeus die Engelsman: 'die mungrell curres, wat dien om die bottels en sakke, met vittell, van slote en hegte te hou, sal gouer doodgemaak word van 'n straunger as afgeslaan van hul meesters klere en oorwinning '.
Die alomteenwoordige terriër was ook op die toneel en is, soos sy naam aandui, gebruik om jakkalse na hul aarde te jaag, maar dit is vir sy moderne vriende teleurstellend om min verwysings na hom te vind. Blykbaar is hy eenvoudig as vanselfsprekend aanvaar, en jakkalsjag het in daardie dae min kennis geneem, aangesien ons praktiese vreemdelinge eetbare wild verkies het.
Spaniels (so genoem omdat hulle uit Spanje afkomstig was) was nodig vir die gewilde smousport, wat baie gelok het as goedkoper en minder inspannend as jag. Die ontstellende skaapagtige voorkoms van hierdie vroeë spaniels sal moderne liefhebbers seermaak. Hulle was golwend bedek, redelik groot en gewoonlik meer beenagtig as die meeste van hul afstammelinge, met 'vere' korter been. Hulle sterte is oor die algemeen nie gesny nie, en dit is aanloklik om te bespiegel dat die spanstertjies in die Très Riches Heures is vroeë Brittanies, wat deesdae met kort stert gebore word.
Daar word geglo dat die hare op die stert, indien enigiets, langer as op die liggaam moet wees. Hulle was wit, of bruin, of gespikkeld, met koppe vreemd vir moderne oë, met taamlik puntige neuse wat neig om op te draai. Nietemin het hulle bekwaam genoeg gefunksioneer en is dit gebruik om wild op te rig en as retrievers vir landvoëls en watervoëls, aangesien smous op die rivier 'n gunsteling vermaak was. Hulle is ook as setters gebruik om te help met die neem van patryse en kwartels met nette.
This article originally appeared in the February 1979 issue of Geskiedenis Vandag with the title 'The Dogs of Yesteryear'.
Jason Daley is 'n in Madison, Wisconsin gebaseerde skrywer wat spesialiseer in natuurgeskiedenis, wetenskap, reis en die omgewing. Sy werk het verskyn in Discover, Populêre wetenskap, Buite, Mansjoernaal, en ander tydskrifte.
The princes were regularly seen playing on Tower Green or taking the air within the walls, but then, around the beginning of June 1483, they dropped out of sight. Rumours began to circulate, perhaps started by enemies of Richard III, that the princes had been murdered. Richard was well aware of these rumours, and it is worth noting that he did not seek to counter them by the obvious expedient of showing the world that the princes were still alive and well. Were they already dead? Ons weet eenvoudig nie. It may be that Richard believed that his nephews were truly illegitimate, and, as such, no longer of note.