'N (Virtuele) Digitale Nasie
'N VIRTUELE NASIE
Teorie en praktyk van 'n virtuele staat.
"Die beste manier om u toekoms te voorspel, is om dit te skep." ― Abraham Lincoln
Die Virtuele Land: Ses moontlike opsette vir die skepping van Lewensvatbare Virtuele Lande
Deur Thomas Frey, Juan F "Kiko" Suarez en Eduardo Suárez
Die internet, terwyl dit nog in sy kinderskoene was, het grenslose ekonomieë geskep, wat die kwessies van mag en beheer en selfs die soewereiniteit van nasies verwar het. Ons betree nou 'n nuwe era van openbare mag en beheer. Die ware krag wat na vore kom, is tegnologies, wat beteken dat ons die wêreld begin reorganiseer rondom die tegniese imperatiewe van globale mededingendheid en ekonomiese doeltreffendheid.
Die nasiestaat bestaan al sowat 350 jaar lank. Dit is belaglik vir ons om te dink dat dit 1000 jaar van nou af nog sal bestaan in sy huidige vorm. So as dit gaan verander, hoe gaan dit verander, en wanneer gaan dit verander?
Die toename in belangstelling ten opsigte van aanlyngemeenskappe het aanleiding gegee tot unieke groeperings van mense gegrond op kruiskulturele belangstellings. Die sterkte van baie van hierdie gemeenskaplike belangstellings oortref dikwels huidige lojaliteit teenoor land of nasionaliteit. Kortom, die dryfkrag van geld sal in baie mense se gedagtes die kwessies van kultuur en erfenis dwing om tweede viool te speel.
Opkomende kragte in globalisme het aanleiding gegee tot die idee om virtuele lande, lande sonder grond en sonder grense te skep. Burgers van virtuele lande sal in bestaande landgebaseerde lande woon; hulle hou by hulle wette; en terselfdertyd twee of meer burgerskappe behou.
Op die volgende bladsye sal ons kyk na hoe nuwe lande gebore word, die evolusionêre magte wat ons huidige nasie gemaak het, en 'n paar moontlike scenario's wat die volgende Copernikaanse Verskuiwing in die globale politieke arena kan skep.
Wat presies, is 'n land?
Die woordeboekdefinisie van 'n nasie is 'n deel of afdeling van die mense van die aarde, onderskei van die res deur gewone afkoms, taal of instellings; n ras; 'n etniese groep."
Regsprofessor, Pastoor Ridruejo, definieer 'n nasie as 'n entiteit met 'n regering wat 'n stabiele bevolking in 'n afgebakende gebied heeltemal beheer.
In die verlede het ons die begrip land verbind met eienskappe soos 'n enkele geografiese gebied, 'n gemeenskaplike volk met 'n gemeenskaplike taal, 'n gemeenskaplike regering met sy eie geldeenheid en sy eie stel wette en regulasies en 'n reeks stelsels wat die land bind om 'n funksionele entiteit te vorm.
Nie alle nasies het hul eie land nie. Regdeur die geskiedenis is daar baie voorbeelde van mense in ballingskap of nasionaliteite met 'n sterk erfenis en 'n gedifferensieerde kultuur wat bestaan uit mense in een of meer lande.
Die konsep van 'n virtuele land bring vrae vanaf die tradisionele begrippe, oor wat samehorigheid of lojaliteit in 'n groep mense veroorsaak.
Vandag se nasiestaat
Lande vandag word beskryf as nasiestate. Die konsep van 'n nasie het wortel geskiet in die obskure Verdrag van Wesfale wat in 1648 nC geteken is. Die Verdrag van Wesfale het sommige van die landkwessies in Europa aangespreek en deure oopgemaak vir godsdienstige vryheid deur skeiding tussen kerk en staat te skep. Maar 'n baie belangrike deel van hierdie Verdrag het betrekking op die erkenning van die vermoë van een land om 'n verdrag met 'n ander land te onderteken. Selfgedefinieerde verhoudings met ander lande, het die operasionele grondreël geword vir alle groot lande.
Volgens tradisie, verskaf regerings wat as 'n nasiestaat werk, 'n beskermende koepel oor hul mense, wat gevolglik aan hulle stelsels en strukture binne hul grense verskaf om ondernemings te beheer en bedryf. Maar verskeie magte begin nou besig raak om regeringsbeheer oor hul eie burgers te bemoeilik.
Hoe word nuwe lande gebore?
'n Soewereine Nasie kan op baie verskillende maniere in die internasionale samelewing na vore tree. Die mees algemene maniere is:
1. Ontmanteling van 'n bestaande nasie, soos Bangladesj in 1971, geskei van Pakistan.
2. Die splitsing van 'n bestaande nasie in twee, soos Duitsland na die Tweede Wêreldoorlog, wat verdeel was in die Federale Republiek van Duitsland en die Demokratiese Republiek van Duitsland.
3. Samesmelting van verskillende nasies tot een nasie, soos Italië in 1860.
4. De-kolonisasie – óf deur middel van vreedsame of gewelddadige aksies - soos op die Amerikaanse vasteland aan die einde van die 18de eeu, en op die Asiatiese en Afrika-kontinente gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu.
Sodra 'n nuwe land na vore kom, tree die kwessie van erkenning op die voorgrond. Erkenning is 'n primêre faktor in die geloofwaardigheid van 'n ontluikende land en bepaal dikwels die stabiliteit van die nuwe regering en die rol wat die land in die internasionale arena sal speel. Daar is twee primêre vorme van erkenning:
1. Interne – Erkenning deur die inwoners van die land.
2. Eksterne – Erkenning deur ander lande, of mense of organisasies buite die land.
Die Instituut vir Internasionale Reg verklaar in sy Brusselse sessie in 1936:
"Erkenning van 'n nuwe nasie is 'n vrye besluit waardeur een of verskeie nasies die bestaan van so 'n nuwe nasie bevestig op 'n BEPAALDE TERRITORITEIT van 'n menslike samelewing, POLITIEK GEORGANISEER, ONAFHANKLIK van enige ander nasie wat 'n staat is, en wat kan voldoen aan die vereistes van internasionale reg, en wie hul besluit openbaar gemaak het, en erkenning gegee het aan die nuwe nasie as lid van die internasionale gemeenskap."
Sommige Europese lande het die stap geneem om erkenningsstandaarde te formaliseer, waarin verklaar word dat enige nuwe nasies sekere wetlike vereistes moet nakom. Op 16 Desember 1991 het die ministers van Buitelandse Sake van die Europese Unie besluit om 'n stel riglyne te aanvaar wat vereis dat nuwe lidlande wat uit Oos-Europa en die Sowjet-Unie kom, daaraan moet voldoen om amptelik erken te word. Die riglyne sluit die volgende vier items in:
a) Respekteer alle punte van die Handves van die VN, Finale Handves van Helsinki en Handves van Parys vir 'n Nuwe Europa.
b) Verseker regte vir minderhede en ander groepe volgens die ooreenkomste van die CSCE (Konferensie vir Veiligheid en Samewerking in Europa)
c) Respekteer die onveranderlike aard van nasionale grense wat slegs deur middel van gemeenskaplike ooreenkoms vreedsaam verander kan word.
d) Verbintenis om algemene ooreenkomste te bereik oor alle aangeleenthede wat verband hou met staatsopvolging en streekskontroversies.
Die beginsel van selfbeskikking
Aan die einde van die eerste Wereldoorlog, het die Amerikaanse president Woodrow Wilson die konsep van "selfbeskikking" bevorder, 'n kragtige idee in die 19de eeu, veral vir Europa. Die boodskap van president Wilson op 8 Januarie 1918 het gesê:
"... elke vredeliewende nasie wat, soos ons eie, sy eie bestaan wil uitleef, sy eie instellings wil bepaal, moet verseker kan wees van geregtigheid en regverdige hantering deur die ander volke van die wêreld betreffende geweld en selfsugtige aggressie. Al die mense van die wêreld is in werklikheid vennote in hierdie strewe, en waar dit ons betref, sien ons baie duidelik dat tensy geregtigheid aan andere gedoen word, dit nie aan ons gedoen sal word nie. "
Wilson se pogings het gelei tot die vorming van die Volkebond, die voorloper van ons huidige Verenigde Nasies. Alhoewel dit nie formeel die beginsel van selfbeskikking herken het nie, het dit die konsep so ver bevorder, as om 'n nuwe wetlike raamwerk in te stel om kolonies in staat te stel om hul eie lot te bepaal.
Later, in die Handves van die Verenigde Nasies, is die verkryging van grondgebied met geweld verbied om te verseker dat die bestaande reg op selfbeskikking nie deur die militêre verowering uitgewis word nie.
"Daar word gese dat "Die beginsel van gelyke regte en selfbeskikking van mense" die grondslag moet wees vir die skep van voorwaardes van stabiliteit en welsyn, wat nodig is vir vreedsame en vriendelike verhoudings tussen lande ".
Maar die Handves beklemtoon ook die beginsels van territoriale integriteit en nie-inmenging in die interne aangeleenthede van lidlande, bepalings wat leiers aangemoedig het om te dink dat selfbeskikking slegs op koloniale protektorate toegepas sal word. Die onverenigbaarheid tussen die beginsels van selfbeskikking en territoriale integriteit is oor die hoof gesien, en albei is in die Verklaring oor die Toekenning van Onafhanklikheid aan Koloniale Lande en Volke herbevestig.
Moderne Internasionale Reg verleen 'n basiese reg aan mense, sy eie oorlewing as 'n sosiale groep. "Alle mense het die reg om selfbeskikking. Kragtens daardie reg bepaal hulle hul politieke status vrylik en volg hulle ekonomiese, sosiale en kulturele ontwikkeling vryelik. "
Die magte van globale verandering
Op hierdie stadium is die krag van tegnologiese invloed op globale politiek nog onbekend. Sommige van die belangrikste beslissende invloede sal die volgende wees:
Onbeheerde Vervoer. Tegnologie het begin om die ou stelsels wat deur regerings gebruik word om hul burgers se aktiwiteite te monitor en te beheer, oneffektief te maak. Toe mense die eerste keer kon kommunikeer sonder beperking oor landgrense, het regerings die beheer oor handel verloor. Wanneer mense sonder beperking oor die nasionale grense kan reis, sal tradisionele regerings beheer oor hul gevangenes verloor. Dit is 'n onvermydelike gebeurtenis. As ons die deure van tegnologie begin oopmaak vir private lugvoertuie en ruimtetoerisme, sal dit nie meer sin maak om mense tot die grense van hul land te beperk nie. Geografiese grondgebied sal afneem as 'n bepalende faktor in die besluitneming van burgerskap.
Die "Afskeidings Proses". Dit is ons oortuiging dat ons sal begin om 'n "afskeiding" van die Wet van die Land vanaf die Wet van die Mense te sien. Mense is die mobiele entiteite wat vrylik oor die wêreld en van planeet na planeet sal reis. Hulle sal 'n baie ander soort bestuur benodig as wat ons vandag het. Tradisionele regerings sal entiteite wees wat as eienaars dien, wie verantwoordelik is vir die hantering van territoriale kwessies, eiendomsreg en verskaffers van nooddienste.
Grade van lojaliteit. Die mate van lojaliteit wat mense met die verskillende aanlyngemeenskappe sal vorm. As voorbeeld is dit nog onbekend of mense 'n groter samehorigheid sal voel teenoor 'n aanlyn gemeenskap wat gesentreer word rondom kunsvryheid, as met hul eie Noorse erfenis.
Toekomstige Tegnologie. Nuwe tegnologie sal die regering van en bestuur oor mense in staat stel terwyl hulle deur die heelal reis. Hierdie bestuur sal die regte van individue en hul sakeondernemings verseker, asook die beskerming teen onwettige aksies en natuurrampe.
Wat is 'n virtuele land?
Waarskynlik die eenvoudigste definisie van 'n virtuele land is 'n land sonder grond en sonder grense. Die land waarop lede van 'n virtuele land woon, sal na verwys word as 'n gasheerland.
Gedurende die geskiedenis het ons baie voorbeelde gehad van ontheemdes sonder 'n eie land. In Desember 2000 het die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge (UNHCR) 'n geval van 22,3 miljoen vlugtelinge en ontheemdes aangemeld, wat as gevolg van die stryd in sommige van die moeilikste en gevaarlike plekke op aarde gerapporteer was. Die UNHCR beraam ook dat sowat 25 miljoen etniese Russe tans buite die grense van die Russiese Federasie woon.
Die idee van mense sonder 'n land is nie nuut nie. Maar die konsep om hierdie mense wettiglik permanensie te bied buite hul vorige regering is 'n nuwe konsep.
Aangesien die evolusie van planeetpolitiek nooit lineêr is nie, het ons 'n paar moontlike scenario's ontwikkel wat die ontwikkeling van virtuele lande kan bevorder.
In elk van die volgende scenario's sal die Verenigde Nasies 'n kritieke rol speel as die geregverdiger van die Virtuele Land. As die VN self die vorming van 'n virtuele land inisieer, sal dit onmiddellik bestaansreg hê.
Hier gelys is voorbeelde van gebeure wat moontlik globale veranderinge in planeetpolitiek kan veroorsaak.
1.) Die UNHCR Scenario – Nadat al die opsies noukeurig uiteensit is, sal die VN se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge 'n reeks virtuele lande vir administratiewe doeleindes vestig. Met meer as 20 miljoen ontheemdes wat dwarsoor die wêreld rondbeweeg en probeer om 'n nuwe bestaan uit te werk, sal die UNHCR 'n reeks virtuele lande tot stand bring om wettige bestaan te gee aan groepe mense wat van hul tuisland verdryf is. Byvoorbeeld, 'n virtuele land genaamd New Bosnia kan in die lewe geroep word, met die doel om tydelike burgerskap te verleen, paspoorte en visums uit te reik, bankrekeninge te open, om toestemming te gee om internasionaal te reis en om te help om mense te verenig wie se lewens ontwortel is ná die verwoesting van oorlog in Bosnie.
2.) Immigrasie Scenario – Immigrasie wette het voortdurend ontwikkel deur die jare. Elke land op aarde het mense wat nie burgers van hul land is nie. Mense wat burgers van 'n land wil word, moet dikwels baie jare wag voordat die proses afgehandel is. In Duitsland, byvoorbeeld, is die reg op asiel vasgelê in die grondwet van Duitsland. Die land verbind hom tot toevlug vir mense wat vir politieke of rasse-redes vervolg word. Een kontroversiële aspek van hierdie wet is om diegene wat vervolg word deur nie-regeringsgroepe in hul tuislande, te erken. En tweedens, hoe om te werk te gaan met diegene wat asiel soek op grond van geslagsdiskriminasie, soos in die situasie van vroue wat uit Afghanistan kom.
In hierdie scenario sal Duitsland in 'n poging om hul nasionale erfenis te bewaar, 'n Virtuele Land, "Duitsland 2", skep om alle mense wat in hul land toevlug soek, te akkomodeer, registreer en te regeer. "Duitsland 2" sal die bestaande land van Duitsland oorvleuel, maar sal afsonderlike wette hê wat dit reguleer. Alhoewel dit maklik in 'n onbedoelde klasstelsel kan ontaard, beskou die skeppers dit as 'n oplossing vir hul waargenome kulturele agteruitgang.
3.) Ope Inskrywing Scenario – Die Kaaimaneilande begin om burgers openlik in te skryf. As mense oor die hele wêreld die opsie ontvang het om burgers van die Kaaimaneilande te word, terwyl hulle steeds in hul bestaande land woon, hoeveel sou kies om voordeel te trek uit hierdie aanbod?
Die idee deur lande om 'n "oop inskrywing" aan te bied en dus nasionaal die wêreld te lok, is nie uniek nie. Dit is egter aggressiewe bemarking. Alhoewel die waarde om hierdie verhouding met mense in die buiteland te skep ongedefinieerd is, is daar ongetwyfeld baie mense wat die geleentheid sal ontvang om deel te wees van 'n nuwe land.
Lande sal dit doen as 'n manier om hul invloed uit te brei en om monetere voordeel van buite hul grense te trek. Politieke motiewe sal baie wissel.
Individue sal voordeel trek uit hierdie opsie as 'n manier om hulle van hulle huidige politieke omgewing te onttrek, en om nuwe vryhede en regte te verkry.
4.) Korporatiewe Nasie Staat Scenario – Microsoft verklaar homself 'n soewereine nasie. By 'n punt waar die antitrust-aksies teen Microsoft te onredelik word, maak die maatskappy 'n dapper skuif om 'n soewereine nasie te verklaar, wat die wêreld se eerste korporatiewe nasiestaat is. Sodoende vestig hulle hulleself buite die Amerikaanse oppergesag, en is dus nie onderhewig aan die uitspraak van Amerikaanse howe nie. Dit is onvermydelik dat deur hierdie aksie, hulle hul regsargumente na 'n hele ander realm neem en sodoende 'n president set, wat baie ander groot korporasies sal kan volg.
Om validasie by te voeg tot hul eis om 'n soewereine nasie te wees, benader Microsoft die Verenigde Nasies en versoek toelating. Hulle vorm ook politieke alliansies met verskeie "vriendelike" nasies.
Microsoft is 'n multinasionale korporasie met kantore regoor die wêreld. Om die hoofkwartier in die VSA te hê, is nie 'n vereiste van die maatskappy se bestaan nie, en die regsreël wat korporatiewe aktiwiteite beïnvloed, verander wanneer hulle hul onafhanklikheid verklaar. Die hoofkwartier kan vir hierdie doel, na 'n eiland in die Stille Oseaan, of na 'n skip of selfs in 'n satelliet in die ruimte verskuif word. Selfs die ligging van korporatiewe bestuurders is 'n afsonderlike besluit van die oppergesag van die regerende maatskappy.
Waar dit geld betref, het Microsoft reeds sy eie vorm van geldeenheid - Microsoft-voorraad. Hulle kan kies om hul voorraad te monetiseer op 'n manier wat gebruik kan word om salarisse aan werknemers te betaal en om verkoperbetalings te maak. Werknemers kan byvoorbeeld verkies om 13, 8 aandele van totale voorraad op betaaldag te ontvang, eerder as die ekwivalente bedrag in Amerikaanse dollars. Internasionale slimkaarte is reeds geprogrammeer om geld direk van een land se geldeenheid na 'n ander, (soos die Japannese jen in Duitse punte), om te skakel. Met 'n bietjie moeite, kan Microsoft 'n nuwe ras van "smart card" ontwerp wat hul voorraad onmiddellik sal omskep in bruikbare dollars. So kan werknemers wat in enige deel van die wêreld woon, aankope maak by hul plaaslike kruidenierswinkels.
5.) Belastingvrye Regering Scenario. Deur die geskiedenis is bewys dat die mees omstrede probleem tussen regerings en hul burgers, belasting is. Die proses om belasting van individue te verhaal, word selde as billik beskou en die buitengewone pogings om die implementering van belasting regverdig vir almal te maak, het ontwikkel tot 'n stelsel wat so ingewikkeld is dat dit 'n groot persentasie van 'n land se intellektuele bandwydte absorbeer.
In konseptuele terme is 'n belastingvrye regering een wat op die basis van "parallelle voorspoed" funksioneer. In hierdie konteks skep 'n regering 'n operasionele fonds deur sy eie inkomstestrome self te genereer, gebaseer op 'n klein persentasie van die Bruto Nasionale Produk, iewers in die omgewing van 3%. As voorbeeld sou 'n klein land met 'n BNP van $ 1 miljard self operasionele fondse van $ 30 miljoen genereer. Enige ander geld wat nodig is om die regering te bestuur, sal gehef word in die vorm van fooie vir diens.
Monetêre voorrade is nooit staties nie. Die fyn kuns om nuwe geld te maak verskyn voor jou oë, is nie net 'n towenaar's truuk nie. Dit is 'n wettige manier om 'n land se monetêre toevoer te bestuur en is ryk aan regeringstradisie. Alle lande het metodes ontwerp om geld uit dun lug te voorskyn te bring. Alhoewel hierdie proses tipies in sommige polities goedgekeurde raamwerke streng beperk word om dit legitimiteit en egtheid te gee, bly dit 'n feit dat dit nie 'n nuwe konsep is nie.
Ekonomie is 'n ingewikkelde wetenskap. Gebaseer op 'n lang geskiedenis van probeer en mis, weet ons wat werk en wat nie. Self-gegenereerde geld wat gebruik word om 'n regering te laat funksioneer, sal die raamwerk daarstel vir 'n voortdurend groeiende ekonomie, wat dalk (of nie) die beste toekomstige benadering is. Maar die "wegneem" -stelsel van belasting wat tans bestaan, is nie die beste oplossing nie.
Regerings hou nie van die idee om hulle burgers onder iemand anders se beheer te hê nie. Dit skep die potensiaal om 'n vyandige leër binne die grense van eie gebied te ontwikkel, met die potensiaal om binnelandse vrede en rustigheid te ontwrig.
Alle nasies het egter "buitestaanders" wat binne hul eie grense bestaan. Of die persoon 'n burger van 'n virtuele land is of nie, het min invloed op die gasheerland, mits die persoon aan al die wette voldoen en al die nodige belasting betaal.
Maar een van die groot aantreklikhede om by 'n virtuele land aan te sluit, sal die vermoë wees om buite die grense van jou bestaande land te werk. Die idee om te kan sê: "Hierdie wette is nie op my van toepassing nie" is 'n groot aansporing vir sommige mense. En dit is waar die veiligheidskwessies 'n groot kommer word. Om 'n regverdige wetlike regering oor alle mense in 'n land af te dwing is een van die grondbeginsels van demokrasie.
Om hierdie rede sal virtuele lande noodwendig nie-inmenging in die wette van die gasheerland moet waarborg. Hulle sal ook moet verseker dat al hul burgers aan die wette sal voldoen en onderworpe wees aan enige regstelsel wat die regering afdwing.
Die begrip dubbele burgerskap beteken dat 'n persoon gelyktydig 'n burger van twee lande is.
Oor die algemeen definieer lande burgerskap as gebaseer op 'n persoon se afkoms, geboorteplek, huwelik en / of naturalisasie. Die presiese besonderhede sal natuurlik afhang van die wette van die betrokke land. Outomatiese burgerskap via die huwelik is deesdae skaars; Meer algemeen kan die huwelik een huweliksmaat toelaat om 'n "vinnige baan" vir immigrasie na die ander eggenoot se land te bekom, maar 'n tydperk van permanente verblyf vir nie-inwoners sal nog benodig word voordat die eggenoot 'n nuwe burgerskap deur naturalisasie kan verkry.
Aangesien daar verskillende maniere is om 'n land se burgerskap te verkry, is dit moontlik dat iemand terselfdetyd as 'n burger beskou word onder die wette van twee of meer lande.
Lande set gewoonlik hul burgerskap wette uiteen, met min of geen agting vir die burgerskap wette van ander lande. Soms kan 'n land poog om dubbele burgerskap te beperk deur een van sy burgers wat met 'n ander burgerskap gebore is, te verplig om die ander burgerskap op te gee, wanneer hulle eie vereistes vir wettige burgerskap nagekom is. In sommige gevalle sal 'n land outomaties die burgerskap van een van sy burgers wat deur 'n ander land se burgerskap deur naturalisasie verkry word, herroep. Waar een land, 'n burger vereis om die burgerskap van 'n ander land op te gee, kan hierdie afstanddoening dalk deur die ander land erken word, of nie! Dit kan soms tot taai regsituasies lei.
As 'n algemene reël is persone met dubbele burgerskap nie geregtig op enige soort spesiale behandeling deur hul twee lande van burgerskap nie. Elke land sal gewoonlik die persoon oorweeg asof hy alleenlik aan daardie land behoort. Dubbele burgerskap kan egter duidelike voordele hê. In die besonder, 'n persoon met dubbele burgerskap het groter buigsaamheid in sy of haar keuse van waar om te woon en werk.
Ryk Man Scenario
Nadat ons hierdie onderwerp deeglik ondersoek het, het ons tot die gevolgtrekking gekom dat 'n waarskynlike scenario vir die skep van 'n virtuele land sal gebeur met 'n ryk persoon wat 'n klein eiland besit.
Deur te begin met 'n onskuldige versoek vir erkenning van omliggende lande en van die Verenigde Nasies, sal die klein eilandstaat prominensie verkry deur middel van vaardige politieke maneuvering en goed geplaasde "lobby"geld.
Eenmaal gevestig, sal die klein eilandstaat 'n proses van ope-inskrywing burgerskap begin, wat aggressief bemark sal word. Dubbele burgerskap sal toelaat dat alle nuwe burgers bly waar hulle is, hul huidige werk behou, en nie hulle huidige status in hul eie land beinvloed nie. Die motiverings om by die nuwe land aan te sluit, sal ekonomies wees, óf vryheid van belasting of vryheid om 'n besigheidsonderneming buite hul huidige land te skep.
Die eilandstaat sal sy eie bankstelsel hê. Die banke sal as die veiligste in die wêreld beskou word. Die banke sal alliansies hê met Switserse, Japanese en Amerikaanse banke om kliënte die gevoel van veiligheid te gee.
Deur gebruik te maak van 'n "eerste-van-sy-soort" belastingvrye regeringsvorm gebaseer op die konsep van 'n parallelle welvaart, verkry die land 'n reputasie om 'n belastinghawe vir welgestelde individue te wees, en sodoende 'n elite-kiesafdeling te lok. En hierdie kiesafdeling se stemme.... sal die land broodnodige geloofwaardigheid gee.
Die skepping van virtuele lande sal baie probleme moet oorkom. Erkenning van nuwe lande is diskresionêr en hoofsaaklik polities. Nuwe nasiestate moet implisiet of eksplisiet deur ander nasiestate erken word.
Dit is ons gevolgtrekking dat 'n nuwe soort land, 'n virtuele land, uit die globale politieke gemeenskap kan ontwikkel, mits die volgende vereistes in plek is:
a.) Verordeninge van die Virtuele gemeenskap kan nie sy lede immuniteit verleen nie, dus moet hulle onderworpe wees aan die wet in die lande waar hulle woon. Die Virtuele Land moet egter 'n sekere vlak van soewereiniteit behou sodat geen ander land dit kan skend of tot niet verklaar nie. Verdrae sal dit heelwaarskynlik moontlik maak vir die vestiging van 'n virtuele land binne een of meer gasheerlande.
b.) Om internasionale veiligheid te verseker en konflikte te vermy, moet 'n internasionale organisasie, soos die Verenigde Nasies, sekere beheermaatreëls uitoefen. Die VN kan 'n stap verder gaan en 'n raamwerk skep, soos 'n Virtuele Land Konstitusie/Grondwet en 'n wetlike raamwerk rondom daardie grondwet uitwerk. Met dien verstande dat alle burgers "gekoppel" is, kan die wetlike raamwerk 'n mate van direkte demokrasie en elektroniese stemming as deel van die skepping implementeer.
Om vir burgers te kompeteer, is nie 'n konsep wat maklik deur bestaande lande aanvaar sal word nie. Die Verenigde Nasies sal altyd 'n belangrike rol speel in die vorming van Virtuele Lande. Maar dit sal die "wil" van die kiesafdeling wees wat 'n virtuele land se lewensvatbaarheid sal bepaal.
Tans het baie internetgebruikers sterk menings uitgespreek teen enige soort gereguleerde omgewing. Daarom sal enige voorstel vir 'n nuwe regeringstelsel goed bedink moet word, en baie aantreklik vir voornemende lede moet wees.