Die Kerkbode: In 1980 was u een van die ondertekenaars van die ‘Hervormingsdag-getuienis’ wat destyds in kerklike kringe heelwat opspraak verwek het. Daarin is onder meer gesê: “Naas ons opregte dankbaarheid vir baie wat op die kerklike terrein gedoen en bereik is, spreek ons ons diepe besorgdheid uit oor die skynbare onvermoë van die geïnstitusionaliseerde kerk in Suid-Afrika om sy Godgegewe roeping van versoening op ’n betekenisvolle en geloofwaardige wyse te vervul in ’n situasie van toenemende spanning en polarisasie tussen die verskillende groepe in die land.” Dis nou 15 jaar later. Het die kerk die “onvermoë” waarvan u in 1980 gepraat het, na u mening in die jare sedertdien oorkom?
Die Kerkbode: Nóg ’n saak waarvoor destyds gepleit is, is ‘’n vorm van kerklike eenheid waarbinne die verbondenheid van gelowiges met dieselfde belydenis ook sigbare gestalte kan aanneem,. Eenheid in die NG Kerkfamilie is ’n saak waaroor nou baie gepraat word. U kommentaar?
Prof Willie Jonker: Wat my op die oomblik die meeste in die Nuwe Suid-Afrika bekommer, is die omvang van die armoede, werkloosheid en misdaad, die sigbare agteruitgang van openbare dienste en die onvermoë van die landsadministrasie om vordering te maak in die bekamping van die ellende en die faktore wat die misdaad stimuleer. Ek is ook besorg daaroor dat so baie blankes begryplike negatiewe gevoelens oor die situasie koester, terwyl politieke ontwikkelinge seker nie vinnig dié negatiwiteit sal verwyder nie. Dit is ’n tyd vir Christene om positief te bly en daagliks te bid dat God ons moet help om te ontsnap uit ’n negatiewe houding.
Prof Willie Jonker: Wat my in die NG Kerk die meeste bekommer, is die vraag of ons in ’n tyd van groot kulturele veranderinge in staat sal wees om getrou te bly aan ons gereformeerde identiteit. Ons word aan die een kant vir die eerste keer werklik gekonfronteer met die uitdagings van die moderniteit wat ’n byna vernietigende uitwerking op baie kerke in Europa gehad het. Sal ons dit kan hanteer? Ons word van die ander kant oorspoel deur ’n Amerikaanse kultuur wat ’n totaal nuwe soort spiritualiteit in die kerk stimuleer. Die kerk moet noodwendig inspeel op kulturele veranderinge, maar versigtig wees om nie in dié proses sy gereformeerde identiteit prys te gee nie. As die Woord en die gereformeerde belydenis verdring word deur geesdriftige vorms van vroomheid wat eerder tuishoort by die ervaringsmatige religie van die Wederdopers uit die tyd van die Reformasie as by die Reformasie self, sal dit ’n tragedie wees. Ook in die opsig moet ’n mens leer om jou bekommernis aan die Here oor te gee. Hy het belowe om sy kerk te bewaar.
Prof Willie Jonker: As ek oor myself dink, kan ek maar net innig dankbaar wees vir wat die Here my laat belewe het. Ek het baie meer uit die lewe ontvang as wat ek ooit verwag het. My lewe is deur God oorlaai met onverdiende seëninge. Hy het my van soveel dinge bewaar. Die pyn was soveel minder as die vreugde. Ek kan nooit dankbaar genoeg wees vir my ouers, my vrou, kinders en kleinkinders, familie, vriende en kollegas van wie ek onnoemlik veel ontvang het nie. Natuurlik is daar baie dinge in ’n mens se lewe waaroor jy skaam is en berou het – dinge wat jy verkeerd gedoen het, wat jy versuim het, waar jy mense seergemaak het, geleenthede verspeel het – alles ten diepste die vrug van die ek-gerigtheid wat alles besmet waaraan ons raak. Gelukkig dat ons mag glo aan die vergiffenis van ons sonde. Ek koester nie veel ideale vir wat ek nog graag wil doen nie. Wel, daar is nog so baie wat ek graag wil weet, wil lees, wil ervaar. Maar ek koester geen illusies oor verdere prestasies nie. Wat ’n ou man nog kan skrywe, is selde opwindend vir andere. Dit is vir my genoeg om te mag weet dat ek in die toekoms, soos in die verlede, in die hande van God is wat altyd die beste weet.