FDR keur Lend -Lease -hulp aan die USSR goed - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 30 Oktober 1941 keur president Roosevelt, vasbeslote om die Verenigde State uit die oorlog te hou, terwyl hy die bondgenote help wat reeds daarin was, $ 1 miljard aan Lend-Lease-lenings aan die Sowjetunie goed. Die voorwaardes: geen rente en terugbetaling hoef eers vyf jaar nadat die oorlog verby was, te begin nie.
Die Lend-Lease-program is opgestel deur president Roosevelt en op 11 Maart 1941 deur die kongres goedgekeur. enige militêre hulpbronne wat die president uiteindelik geag het in die belang van die verdediging van die Verenigde State, uitruil, verhuur, leen of andersins beskik. Die redenasie was: As 'n buurman daarin geslaag het om sy huis te verdedig, is die veiligheid van u huis verbeter.
Alhoewel die Sowjetunie reeds Amerikaanse militêre wapens ontvang het en nou $ 1 miljard aan finansiële hulp belowe is, moes die Kongres formele goedkeuring verleen om die Lend-Lease-program tot die USSR uit te brei. Antikommunistiese gevoelens het baie heftige debat beteken, maar die Kongres het uiteindelik op 7 November die verlenging goedgekeur.
Teen die einde van die oorlog is meer as $ 50 miljard aan fondse, wapens, vliegtuie en skepe aan 44 lande versprei. Na die oorlog het die Lend-Lease-program verander in die Marshall-plan, wat fondse bewillig het vir die herlewing van 'vriendelike' demokratiese nasies-selfs al was dit voormalige vyande.
LEES MEER: Hoe FDR die eerste en enigste president geword het om vier terme te dien
Harry Lloyd Hopkins (17 Augustus 1890 - 29 Januarie 1946) was die 8ste sekretaris van handel en president Franklin Delano Roosevelt se naaste adviseur oor buitelandse beleid tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was een van die argitekte van die New Deal, , veral die hulpverleningsprogramme van die Works Progress Administration (WPA), wat hy gelei en ingebou het tot die grootste werkgewer in die land. In die Tweede Wêreldoorlog was hy Roosevelt se hoof diplomatieke probleemoplosser en skakeling met Winston Churchill en Joseph Stalin. Hy het toesig gehou oor die Lend-Lease-program van $ 50 miljard vir militêre hulp aan die Geallieerdes.
Hopkins, gebore in Iowa, vestig hom in New York nadat hy aan die Grinnell College gestudeer het. Hy aanvaar 'n pos in die New Yorkse Buro vir Kinderwelsyn en werk vir verskillende maatskaplike werk en openbare gesondheidsorganisasies. Hy is verkies tot president van die National Association of Social Workers in 1923. In 1931 huur Jesse I. Straus Hopkins as die uitvoerende direkteur van New York's Temporary Emergency Relief Administration. Sy leiding oor die program trek die aandag van die goewerneur van New York, Roosevelt, en Roosevelt bring Hopkins in sy administrasie nadat hy die presidentsverkiesing van 1932 gewen het. Hopkins het toesig gehou oor die Federal Emergency Relief Administration, die Civil Works Administration en die Works Progress Administration. Hy was ook minister van handel van 1938 tot 1940.
Hopkins was 'n belangrike adviseur en diplomaat vir buitelandse beleid tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was 'n belangrike beleidmaker in die Lend-Lease, 'n program wat $ 50 miljard se hulp aan die Geallieerdes gestuur het. Churchill wy in sy memoires 'n panegyriek aan die 'natuurlike leier van mense' wat ''n vlammende siel' 'het.  Hopkins het te doen gehad met "prioriteite, produksie, politieke probleme met bondgenote, strategie - in kort, met alles wat die president kan raak." 
Hopkins het die groot konferensies van die Geallieerde moondhede bygewoon, waaronder die Kaïro -konferensie, die Teheran -konferensie, die Casablanca -konferensie en die Jalta -konferensie. Sy gesondheid het ná 1939 agteruitgegaan weens maagkanker, en Hopkins is in 1946 op 55 -jarige ouderdom oorlede.
Verhuur aan die USSR
Sowjet -geskiedskrywing word in die Weste bespot, waar dit bloot as 'n propaganda -oefening beskou word. Byvoorbeeld, neem Lend-Lease. Sowjet -tekste maak die belangrikheid daarvan minder as hulle dit hoegenaamd noem. In die Engelse taalgeskiedenis word daardeur erkenning gegee aan die redding van die Sowjetunie van nederlaag, omgee oor woorde soos "besluitend " en " krities ". Die waarheid lê tussen hierdie uiterstes-in die gevegte aan die einde van 1941 het die teenwoordigheid van deur Hurricanes en Tomahawks wat deur Brits verskaf is, 'n verskil gemaak rondom Leningrad en Moskou. Die teenwoordigheid van Spitfires en Airacobras het die VVS gehelp om die Luftwaffe oor Kuban te verslaan. Die Studebaker -vragmotor was 'n belangrike hulpmiddel vir die Rooi Leër. Die aluminium en ander legerings, die metallurgiese tegnologie, die lokomotiewe, die radio's en ander kleiner items, die voedsel, al hierdie items het gehelp om die USSR te versterk in hul stryd teen Duitsland en haar bondgenote. Daar is geen twyfel nie. Maar om reguit te sê dat die USSR sonder hulle sou in duie gestort het, is eenvoudig onwaar, en dit is die perspektief wat die meeste in Engelssprekende lande gestel word. Die USSR is/was 'n wonderlike land met enorme hulpbronne, en die Russiese volk is een van die veerkragtigste ter wêreld. Met of sonder Lend-Lease, sou Duitsland vroeër of later verslaan gewees het, bloot omdat so 'n klein land nooit 'n oorlog kon voer teen een so groot en so ryk nie. Die Tweede Wêreldoorlog was 'n uitputtingsoorlog, en Duitsland het eenvoudig nie die hulpbronne om die USSR te oorleef nie. Nadat Duitse troepe voor Moskou gestop is, was dit net 'n kwessie van tyd.
In die laaste fase van die oorlog kon die Sowjet -leër egter oorgaan na 'n operasie wat baie naby was aan die konsepte wat in P.U. 36: Sowjetveldvoorskrifte. Dit was om een ​​basiese rede die meganisering van die logistieke fasiliteite van sy sewe gepantserde en gemeganiseerde leërs in staat. Dit is moontlik gemaak deur U.S. Lend-Lease, Amerikaanse fabrieke en skeepvaart wat verantwoordelik was vir die verskaffing van ongeveer 420 000 vierwielaangedrewe vragmotors, wat die Sowjet-leër op wiele gesit het. Die omvang van hierdie poging kan verstaan ​​word as daar onthou word dat hierdie totaal in 1939 groter was as die aantal motorvoertuie in Brittanje, en dat die Verenigde Koninkryk tweede was in die Verenigde State wat motorvervaardiging betref. Waar die konsep van Deep Battle egter steeds die Sowjet-leër ontwyk het, was daar 'n gebrek aan algehele meganisasie, aangesien die oorgrote meerderheid Sowjet-infanterie te voet en hoef bly, van 'n egte diep-aanval-lugmag en van voldoende lugmag . Gevolglik was die Sowjet -leër, net soos die Duitse weermag, ongebalanseerd, met kwaliteit gekonsentreerd en eng gebaseer. Die sukses daarvan in die laaste periode van die oorlog het te doen gehad met die superioriteit van getalle en tegnieke.
Die ernstigste gaping in die Sowjet -wapenrusting aan die begin van die oorlog was radiokommunikasie en intelligensie. In die eerste maande van die oorlog was daar 'n desperate tekort aan radiotoerusting, wat die doeltreffende bevel en beheer van groot getalle vliegtuie en tenks onmoontlik gemaak het en dit moeilik gemaak het om 'n gereelde infanterie -afdeling bymekaar te hou. En toe radio gebruik word, het Duitse onderskepers die boodskappe gevang en lug- of tenkaanvalle gestuur teen die ongelukkige bevelpos wat dit oorgedra het. Sowjet -bevelvoerders het gou ongemaklik geraak met die gebruik van radio sodra hulle besef het dat hulle hul plek kan verraai. Die stelsel is ontwrig in die vinnig bewegende verdedigingsgevegte van 1941 en 1942, omdat die een na die ander kommunikasiepos deur die vyand oorval is. Die poging om effektiewe kommunikasie in 1942 te verskaf, was sentraal in die finale suksesse van Sowjet -massa -operasies in 1943 en 1944.
Dit kon nie bereik gewees het sonder voorraad van die Verenigde State en die Britse Gemenebest nie. Ingevolge die Lend-Lease-ooreenkomste wat in 1941 met Amerika en Brittanje opgestel is, is 35 000 radiostasies, 380 000 veldtelefone en 956 000 myl telefoonkabel aan die Sowjetunie voorsien. Die lugmag kon teen 1943 'n netwerk van radiobeheerstasies ongeveer 'n half kilometer agter die voorkant oprig, vanwaar vliegtuie vinnig na teikens op die slagveld gestuur kon word. Tenkleërs het die nuwe radio's gebruik om die tenk -eenhede bymekaar te hou, wat hul gevegsdoeltreffendheid verhoog het deur die eenvoudigste innovasies. Uiteindelik het die Rooi Leër begin om sy eie radio -onderskepingsdiens in 1942 te reël. Teen 1943 is vyf gespesialiseerde radiobataljons uitgebrei. Hulle funksie was om na die Duitse radio te luister, hul frekwensies te stop en disinformasie oor die luggolwe te versprei. In die gevegte van die somer 1943 beweer die bataljons dat hulle die oordrag van Duitse operasionele radiogramme met twee derdes verminder het. In die laaste jare van die oorlog het die Sowjetse seine-intelligensie 'n buitengewone en noodsaaklike verbetering ondergaan. Die stelsels vir die evaluering van intelligensie van radio -onderskep, spioene en lugverkenning is teen die lente van 1943 opgeknap, en 'n baie duideliker beeld van die Duitse gesindhede en bedoelings kon opgestel word. Boonop het radio 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van gesofistikeerde taktiek van misleiding en disinformasie, wat die vyand by talle geleenthede nog nie in staat was om die grootte, die verblyfplek of die bedoeling van die Sowjet -magte te raai nie.
Die hoeveelheid wapens wat gestuur is, was weliswaar nie groot in vergelyking met die merkwaardige herlewing van die Sowjet -massaproduksie nie. Die rou statistieke toon aan dat Westerse hulp slegs 4 persent van die Sowjet -ammunisie gedurende die hele oorlogstydperk verskaf het, maar die hulp wat van belang was, kom nie in die vorm van wapens nie. Benewens radiotoerusting het die Verenigde State meer as 'n halfmiljoen voertuie verskaf: 77 900 jeeps, 151 000 ligte vragmotors en meer as 200 000 Studebaker -weermagvragmotors. Een derde van alle Sowjetvoertuie kom uit die buiteland en was oor die algemeen van hoër gehalte en duursaamheid, hoewel die meeste in 1943 en 1944 gekom het. Ten tyde van Stalingrad was slegs 5 persent van die Sowjet-militêre voertuigpark afkomstig van ingevoerde voorraad. Invoer het egter die toevoerstelsel van die Rooi Leër 'n noodsaaklike mobiliteit gegee wat teen 1944 beter was as die vyand. Die Studebaker het 'n gunsteling geword by die Sowjet -magte. Die letters 'VSA' wat aan die kant gestempel is, is vertaal as 'Ubit sukina syna Adolfa'-'om die adolfoon dood te maak!' 57,8 persent van lugvaartbrandstofbehoeftes, 53 persent van alle plofstof, byna die helfte van die oorlogstoevoer van koper-, aluminium- en rubberbande. Die belangrikste bydrae was waarskynlik die verskaffing van die gespanne Sowjet -spoornetwerk, waarvan baie in die besette gebiede in 1941 was. Uit Amerika kom nie net 56,6 persent van al die spore wat tydens die oorlog gebruik is nie, maar 1900 lokomotiewe om die karige Sowjet -produksie aan te vul van slegs 92 en 11,075 spoorwaens om by te voeg tot die 1,087 wat binnelands vervaardig word. Byna die helfte van die voorraad, per gewig, kom in die vorm van voedsel, genoeg om 'n geskatte half pond gekonsentreerde voeding vir elke Sowjet-soldaat te voorsien, elke dag van die oorlog. Die blink blikke Spam, stywe, pienk saamgeperste vleis, was algemeen bekend as 'tweede fronte'.
Die verskaffing van Lend-Lease-voorrade was stadig in die vroeë stadiums van die oorlog, maar vanaf laat 1942 het dit 'n bestendige vloei geword deur die Sowjet-oostelike provinsies via Vladivostok, deur die landroete vanaf die Persiese Golf en die gevaarliker en onherbergsame konvooi-reise. van Britse hawens na Moermansk of Aartsengel. Buitelandse hulp op so 'n skaal het die Sowjetunie in staat gestel om sy eie produksie te konsentreer op die verskaffing van strydtoerusting eerder as op masjinerie, materiaal of verbruikersgoedere. Sonder Westerse hulp sou die engere ekonomie na invasie nie die merkwaardige opbrengs van tenks, gewere en vliegtuie kon lewer nie, wat alles oortref wat die ryker Duitse ekonomie gedurende die oorlog bereik het. Sonder die spoorwegtoerusting, voertuie en brandstof sou die Sowjet -oorlogspoging bykans gegrond gewees het op swak mobiliteit en 'n bloedlose vervoerstelsel. Sonder die tegniese en wetenskaplike hulp - tydens die oorlog sou 15 000 Sowjet -amptenare en ingenieurs Amerikaanse fabrieke en militêre installasies besoek het, sou die tegnologiese vooruitgang in die Sowjetunie baie stadiger gekom het. Dit wil nie die buitengewone prestasie van die Sowjet-ekonomie tydens die oorlog afkraak nie, wat slegs moontlik was deur die gebruik van ru-massaproduksietegnieke, deur vaardige improvisasie in die beplanning en deur die groter onafhanklikheid en inisiatief wat plantbestuurders en ingenieurs toegelaat het. As gevolg van die verbeterings in produksie, het die Rooi Leër in 1943 op meer gelyke voet teenoor die Duitse vyand te staan ​​gekom as op enige tydstip sedert 1941. Die modernisering van die Sowjet -vegkrag was 'n noodsaaklike element in die vergelyking. Die gaping in organisasie en tegnologie tussen die twee kante is verminder tot die punt waar die Rooi Leër tydens die somer -veldtogseisoen voorbereid was om Duitse magte te konfronteer in die soort maneuver en vuurkrag waarop Duitse bevelvoerders tot dusver uitgeblink het.
Sowjet -reaksie op geallieerde hulp tydens die oorlog was gemeng. Terwyl hulle uitspattige inkopielyste aan die Westerse moondhede uitstuur, het die Sowjet -owerhede voortdurend gekla oor vertragings in die voorraad en die kwaliteit van sommige wapens wat hulle gestuur het. Aanbiedings deur Britse en Amerikaanse ingenieurs en beamptes om die aflewerings op te volg met advies oor hoe om die toerusting te gebruik en te herstel, is met 'n klipperige weiering ontvang. Dit was waar dat hulplewerings in die vyftien maande nadat die belofte in Augustus 1941 gemaak is, traag sou realiseer, deels as gevolg van die probleme met die oprigting van effektiewe toevoerlyne, deels weens die eise van die Amerikaanse herbewapening. Maar nóg Roosevelt nóg Churchill twyfel daaraan dat hulp aan die Sowjetunie noodsaaklik is vir die koalisie teen die as, wat hulle Sowjet-klagtes ingedien het sonder 'n ernstige breuk. Toe die noodhulpprogram uiteindelik in Oktober 1941 afgehandel is, spring Maxim Litvinov, toe die ambassadeur in Washington, op sy voete en skreeu: 'Nou sal ons die oorlog wen!' Maar na 1945 is Lend-Lease in die amptenaar behandel Sowjet -geskiedenis van die oorlog as 'n klein faktor in die herlewing van Sowjet -fortuine. Die verhaal van Lend-Lease het 'n slagoffer geword van die Koue Oorlog. Selfs in die laat 1980's was dit nog steeds 'n onderwerp waarvan die regime nie 'n oop gesprek sou toelaat nie. Khrushchev het erken dat die Westerse voorraad vir die Sowjet-oorlogspoging belangrik was in die opnames wat vir sy memoires gebruik is, maar die volgende gedeelte is eers in die 1990's gepubliseer: 'Ek het verskeie kere gehoor dat Stalin [Lend-Lease] in die klein kring erken van mense om hom. Hy het gesê dat as ons een-tot-een met Duitsland te doen gehad het, ons nie sou kon klaarkom nie omdat ons soveel van ons bedryf verloor het. jare later onderskryf die mening dat die Sowjetunie sonder hulp 'die oorlog nie kon voortgaan' nie. Dit alles was ver van die amptelike geskiedenis van die Groot Patriotiese Oorlog, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat Lend-Lease 'op geen manier betekenisvol' was nie en 'geen beslissende invloed' het op die uitkoms van die oorlog nie.
Die Sowjetunie sou hul stryd sonder geallieerde steun nie kon beveg nie. " Die bydrae van die Amerikaanse produksie en Lend-Lease tot die Sowjet-poging is egter dikwels oordrewe.
Links op hul eie, " soos een kontemporêre bron dit stel, het dit moontlik 12 tot 18 maande langer gegaan om Stalin en sy bevelvoerders af te handel met die Wehrmacht. " (David M. Glantz & Jonathan House, ' When Titans Clashed ', 1995, p.285)
Glantz en House het opgemerk (pp. 150-151, 285) sou die Sowjet-ekonomie swaarder belas gewees het sonder Lend-Lease-vragmotors, oorlogsimplemente en grondstowwe, insluitend klere. Uiteindelik, het die skrywers tot die gevolgtrekking gekom, sou die resultaat dieselfde gewees het, behalwe dat Sowjet -soldate op Frankryk se Atlantiese strande kon waai. "
Die skrywers wys daarop dat Lend-Lease-toerusting in 1941-42 nie in voldoende hoeveelhede aangekom het om 'n verskil te maak nie. Die prestasie moet uitsluitlik toegeskryf word aan die Sowjet -volk en die senuwee van Stalin " en ander. Lend-Lease-vragmotors het die Sowjette in staat gestel om hul mobiele magte aan die gang te hou, veral na Maart 1943. Maar gevegsvoertuie en vliegtuie was minder bevredigend. Die Valentine- en Matilda -tenktorings kon nie met vuurwapens opgeskiet word nie. En die Sowjets wou grondvliegtuie van nabye aard en vegters op lae hoogte hê, nie vegvliegtuie en langafstandbomwerpers nie.
Volgens Glantz and House (p. 340 n1) het die Geallieerdes vanaf Oktober 1941 tot Mei 1942 4700 vliegtuie en 2600 gepantserde voertuie afgelewer. In 1941 en 1942 het die Sowjette onderskeidelik 8200 en 21,700 gevegsvliegtuie vervaardig, asook 4700 en 24 500 tenks. Die Sowjets het 17.900 vliegtuie in 1941 en 12.100 vliegtuie in 1942 verloor terwyl tenkverliese 20.500 en 15.100 vir daardie jare was. (bl. 306).
Teen die middel tot laat 1942 het die 1500 fabrieke tussen Julie en November 1941 oos van die Oeral beweeg, wat aan die behoeftes van die Sowjetunie begin voldoen het. Deur standaardisering van toerusting en 'n toenemende gebruik van arbeid, veral vroue en tieners, kon tenkproduksie byvoorbeeld met 38% toeneem teenoor 1941. Industriële produksie in die Oeral het met 180% toegeneem in 1942 oor 1940, met 140% in Wes -Siberië, 200% in die Wolga streek, 36% in Oos -Siberië en 19% in Sentraal -Asië en Kazakstan. (Bron: kolonel G. S. Kravchenko, spesialis in militêre ekonomie, History of the Second World War, 1973, pp. 975-980).
Kravchenko wys daarop dat die kleinste aflewerings aan die begin gekom het, die moeilikste oorlogstydperk, terwyl die tweede front nog nie oopgemaak is nie. Lend-Lease, hoewel dit belangrik was vir die verskaffing van lokomotiewe, spoorwaens, jeeps, vragmotors, grondstowwe soos aluminium, masjiengereedskap, voedsel en mediese voorrade, was slegs 10% van die tenks en 12% van die vliegtuie. Sowjet -soldate waardeer die 15 miljoen stewels wat die VSA verskaf het.
Volgens Alexander Werth (Rusland in oorlog: 1941-1945) het Lend-Lease bygedra tot die dieet van die Sowjet-leër en die mobiliteit daarvan. Tussen Junie 1941 en April 1944, het Werth gesê (p. 567), het die VSA 6430 vliegtuie, 3734 tenks en 210 000 motors die Britse 5800 vliegtuie en 4292 tenks die Kanadese 1188 tenks en 842 gepantserde motors afgelewer. Gegewe die Sowjet -uitputtingsyfer (van Junie 1941 tot Junie 1943 – 23 000 vliegtuie en 30 000 tenks – Werth – FN bl. 610), het geallieerde bydraes beswaarlik Sowjet -verliese gedek.
Stalin het die Geallieerdes meer gedruk vir 'n tweede front as vir voorraad in Oktober 1941 soos die Duitsers op Moskou druk. Dit moet ook herhaal word dat die Duitse hulpbronne teen die somer van 1942 nie tred kon hou met eise nie, en dat 'n aanval slegs in die gebied van Army Group South kon plaasvind.
Daar kan ongetwyfeld statistieke gemasseer word om enige standpunt te ondersteun. Glantz kom korrek tot die gevolgtrekking dat sonder Lend-Lease, Sowjet-offensiewe in 'n vroeër stadium sou vasgesteek het en dat voorwaartse troepe nie voorsien kon word nie. Maar die uitslag was nooit in twyfel nie. Die resultaat sou net langer geneem het om te bereik.
Hier is 'n paar statistieke.
Lend-lease het die USSR voorsien van 1,9% van alle artillerie, 7% van alle tenks, 13% van alle vliegtuie, 5,4% van die vervoer in 1943, 19% van die vervoer in 1944 en 32,8% van die 1945. Leningverhurings het 4 beloop % van die produksie in Rusland in die oorlogstyd.
Die Sowjet -produksie van motorvoertuie tydens die oorlog beloop 265,00 voertuie. Verhuring het 409 500 motorvoertuie afgelewer. Verhuring van motorvoertuie het die Sowjetproduksie 1,5 keer oorskry. In werklikheid het die Sowjette, weens Lend-lease, meer voertuie as brandstof vir hulle gehad, dit wil sê 1ste Wit-Russiese front aan die einde van 1944, net soos die 1ste Oekraïense front. Beide fronte het meer aflewerings van brandstof aangevra, minder voertuie.
Rusland het aflewerings van lugbrandstof by die totale produksiesyfers ingesluit. In werklikheid beloop aflewerings van huurbrandstof vir lugvaartbrandstof 57,8% van die totale produksie in Rusland. Die huur van motorbrandstof was 242,300 ton of 2,8% van die Sowjet-oorlogsproduksie, maar die waarde daarvan was baie hoër as gevolg van die hoër oktaanvlak.
Huurverhurings van plofbare materiale beloop 53% van die totale Sowjet-oorlogsproduksie, en na raming het 82,5% van die koperproduksie besorg. Huurverhurings van aluminium, wat noodsaaklik is vir die vervaardiging van vliegtuie en tenkmotors, het die produksie van die Sowjet-oorlog met 1,25 keer oorskry. Lend-lease het ook 956.700 myl veldtelefoondraad, 2100 myl seekabel, 35.800 radiostasies, 5899 radio-ontvangers en 348 radars afgelewer. Huurverhurings van geblikte vleis alleen het 17,9% van die totale vleisproduksie beloop.
Verhuring van lokomotiewe het die Sowjetproduksie met 2,4 keer oorskry en spoorweë het 92,7% van die totale volume van die Sowjet-spoorproduksie beloop. Die aflewering van rollende materiaal het die produksie met 10 keer oorskry. Die aflewering van bande beloop 43,1% van die Sowjet -produksie.
Sowjet -produksie het nooit genoeg materiaal geproduseer om die oorlogspoging op enige belangrike gebied te onderhou nie. In tenkproduksie was dit eers in 1944 dat hulle eintlik 'n jaar gehad het waar tenkproduksie tenkverliese oorskry het. Verhuurtenks beloop 20% van alle Sowjet-tenks wat in 1944 werksaam was, en sonder hierdie tenks sou hulle nooit die Mech Corps kon vorm wat hulle in 1944 gedoen het nie.
Nóg Roosevelt nóg die lede van sy Sowjet-protokolkomitee (wat effektief die beleid vir die huur van die Sowjetunie bepaal het) was bereid om enige vermindering van die leningverhuring na die Sowjetunie na die Slag van Koersk, of selfs middel 1944, te oorweeg.
Roosevelt het deur middel van sy naaste raadgewer Harry Hopkins die beheer oor die huurooreenkoms aan die Sowjetunie noukeurig onder oë gehad, en het dit as van kardinale belang beskou om Sowjet-vertroue op lang termyn te verkry. Dit was ondanks die feit dat daar mense in die Amerikaanse regering sowel as in die weermag was wat aangevoer het vir die vermindering van die huurpag aan die Sowjets vanaf minstens middel 1943.
In 'n memorandum van 4 Februarie 1944 van Harry Hopkins, voorsitter van die president se Sowjet -protokolkomitee, aan Averell Harriman, Amerikaanse ambassadeur in Moskou, word die beleid van die administrasie duidelik uiteengesit:
. Aangesien niemand nou kan bepaal wanneer die oorlog verby is nie, lyk dit verkieslik dat daar geen onderbreking in die verkryging van voorraad vir die USSR -oorlogsprogram moet wees nie.
Die argumente wat gebruik is om 'n vermindering te regverdig, handel meestal oor die misbruik van voorraad. Daar is ook advies teen die verskaffing van militêre toerusting wat die Rooi Leër versterk het en waarskuwings dat die Stalin voordeel trek uit Amerikaanse vrygewigheid. Hierdie argumente kom egter nie van diegene wat beleid bepaal het nie.
Ten spyte van hierdie bekommernisse, was daar geen vermindering in voorraad totdat Truman president geword het nie.
selfs in die vroeë stadiums van Lend-Lease het sommige amptenare uit die span van Roosevelt probeer om hom te oorreed om die Amerikaanse hulp aan Moskou te beperk (ten minste deur die posisies wat die militêre mag van die USSR regstreeks versterk het-bv. met vliegtuie) of om dit te verskaf wederkerige hulp - dws in ruil vir goud, strategiese metale, ens. Admiraal W. Standley, wat W. Averell Harriman voorafgegaan het as Amerikaanse ambassadeur in die USSR, het Roosevelt steeds gewaarsku dat die Sowjet -leierskap sy vrygewigheid benut.
Standley se kommer is deur Hopkins van die hand gewys, en diegene wat verantwoordelik was vir die beleid het klaarblyklik gevoel dat die admiraal die betrekkinge tussen die VSA en Sowjet beskadig, soos blyk uit hierdie memorandum Die uitvoerende gesag van die president se Sowjet -protokolkomitee [J. D. Burns] aan die president se spesiale assistent [Hopkins], gedateer 10 Augustus 1943:
Ons het nou 'n aantal Amerikaanse verteenwoordigers in kontak met Russiese verteenwoordigers wat Rusland nie vertrou nie en wat nie 'n nasionale beleid van die 'goeie buurman en opregte vriend' na Rusland volg nie. Hulle ontwikkel duidelik nie wedersydse vertroue en vriendelikheid nie. Dit moet óf vervang word óf hulle moet lojale ondersteuning verleen aan bogenoemde beleid.
Dit is nie verbasend dat Standley op 18 September uit Moskou teruggeroep is nie (alhoewel dit sedert ten minste Mei op die kaart was). Burns verklaar ook die belangrikheid van die Sowjet -bydrae om Duitse afdelings te bind en dat sy krities was in die poging om Nazi -Duitsland te verslaan:
In die Tweede Wêreldoorlog beklee Rusland 'n dominante posisie en is die deurslaggewende faktor in die rigting van die nederlaag van die as in Europa. Terwyl die magte van Groot -Brittanje en die Verenigde State op Sicilië deur 2 Duitse divisies gekant word, geniet die Russiese front ongeveer 200 Duitse afdelings aandag. Elke keer as die Geallieerdes 'n tweede front op die vasteland oopmaak, sal dit beslis 'n sekondêre front wees as dié van Rusland, en hulle sal die belangrikste poging bly. Sonder Rusland in die oorlog kan die as nie in Europa verslaan word nie.
Ten spyte hiervan, was ten minste middel 1943 kommer oor die manier waarop die Sowjets die voorrade wat die VSA deur middel van 'n huurkontrak stuur, gebruik. Notule van die Uitvoerende Personeelkomitee, Kantoor van Verhuring-Huuradministrasie, 13 Julie 1943, George C. Herring, Jr. in Verhuur aan Rusland en die oorsprong van die Koue Oorlog, 1944-1945 in die Die Journal of American History (1969) verklaar dat die Sowjets
. het groot hoeveelhede industriële toerusting aangevra wat nie voor die einde van die oorlog in werking gestel kon word nie en wat uiteraard bedoel was vir die heropbou na die oorlog.
Edward R. Stettinius, Jr., destyds onder die minister van buitelandse sake, het soortgelyke kommer uitgespreek in 'n memorandum aan Dean Acheson van 27 Desember 1943. Onrus oor die misbruik van voorrade was veral duidelik in die laaste helfte van 1944. Met verwysing na W. Averell Harriman, daarna Amerikaanse ambassadeur in die Sowjetunie, Herring merk ook op dat later, in 1944, die Sowjets
. Amerikaanse voorrade of items soortgelyk aan dié wat onder leningskontrak ontvang is, aan ander lande gegee of verkoop om hul eie politieke invloed in Oos-Europa en die Midde-Ooste te versterk.
Meer spesifiek, en nader aan die kommer oor die Sowjet -opmars na Oos -Europa, skryf generaal -majoor John R. Deane, destyds hoof van die Amerikaanse militêre sending in Moskou, op 2 Desember 1944 'n brief aan die stafhoof van Roosevelt, George Marshall:
'Almal is dit eens oor die belangrikheid van samewerking met Rusland - nou en in die toekoms [maar] dit sal egter nie die moeite werd wees nie, tensy dit op wedersydse respek berus en op beide maniere moet werk. . . toe die Rooi Leër weer op sy hakke was, was dit reg dat ons hulle alle moontlike hulp verleen sonder om enige vrae te stel. die situasie het verander, maar ons beleid het nie. ' Deane is baie ontsteld en gaan voort: 'Sommige sal sê dat die Rooi Leër die oorlog vir ons gewen het. Ek kan dit alles sluk, behalwe die laaste twee woorde. '
Alhoewel die beleidmakers nie onnodig besorg was oor hierdie 'misbruik' in die manier waarop voorraad gebruik word nie, het die hulpverleners nie verminder nie:
. Verhuring aan Rusland het 'n unieke status gekry. Namate die militêre posisie van die Geallieerdes na middel van 1944 verbeter het en Amerikaanse troepe 'n groter las van die geveg aangeneem het, is die leenverhuring aan die meeste lande skerp verminder.
Nie een van hierdie beperkings het betrekking op Russiese huurlenings nie. Probleme met die vervoer van voorraad na Rusland het tot 1943 ernstige beperkings op die leninghuurprogram opgelê, maar namate die skeepvaartkrisis verslap het, het protokolverbintenisse geleidelik toegeneem en word dit dikwels oorskry.
Dit stem volledig ooreen met die standpunte van die Sowjet -protokolkomitee middel 1943. Nie eers toe Truman president geword het nie, het die beleid aansienlik verander.
http://www.ibiblio.org/hyperwar/USA/BigL/BigL-5.html bevat slegs US vir die USSR bepalings oor huurvoorwaardes deur die VSA vir 1941 tot 1943, nie vir '44 en '45 (indien enige), as die gegewens is geneem uit 'n kongresverslag van 1944. Dit toon egter 'n konstante toename vir die drie agtereenvolgende jare, nie 'n afname of afplatting vir 1943 nie.
Uit die totale aflewerings wat ook aan die USSR genoem is, en die totale tot 1944 afgetrek het, kan ek egter aflei dat daar geen afname was nie (aflewerings in 1944 en 1945 gesamentlik was meer as dié van 1941-1943 saam, hoewel die fokus blykbaar op van vliegtuie en gepantserde voertuie na vragmotors en nutsvoertuie verskuif het).
Die webwerf is natuurlik spesifiek vir die Amerikaanse program en noem nie die Britse hulp aan die USSR in dieselfde tydperk nie.
Vraag 1-3: Het Amerikaanse beleidmakers dit ernstig oorweeg om Lend Lease Aid aan die Sowjetunie af te skaal na die slag van Koersk?
Nee, hoewel daar altyd baie debat was oor die omvang van Amerikaanse hulp aan die Sowjetunie tydens die Tweede Wêreldoorlog, was die Verenigde State voor en na die slag van Koersk meer besorg oor die Sowjetunie wat 'n aparte vrede met Hitler wou soek as oor swak gedrag deur die Sowjets na die Tweede Wêreldoorlog met al die hulp. Toevallig was die Sowjete ook besorg oor die Geallieerdes, Britte en die Verenigde State sou gedurende die oorlog 'n aparte vrede met Hitler beding.
WWII -hulp aan die Sowjetunie uit die Verenigde State verwys na 5 periodes. Vooruitverhuring en vier protokolle van Verhuring.
voor verhuring van 22 Junie 1941 tot 30 September 1941 (betaal in goud en ander minerale)
eerste protokolperiode van 1 Oktober 1941 tot 30 Junie 1942 (onderteken op 7 Oktober 1941),  hierdie voorrade sou deur die Verenigde Koninkryk vervaardig en afgelewer word met Amerikaanse kredietfinansiering.
tweede protokolperiode van 1 Julie 1942 tot 30 Junie 1943 (onderteken op 6 Oktober 1942)
derde protokolperiode van 1 Julie 1943 tot 30 Junie 1944 (onderteken op 19 Oktober 1943)
vierde protokolperiode vanaf 1 Julie 1944 (onderteken op 17 April 1945), formeel geëindig op 12 Mei 1945, maar aflewerings duur voort gedurende die oorlog met Japan (wat die Sowjetunie op 8 Augustus 1945 binnegekom het) onder die "Milepost 'ooreenkoms tot 2 September 1945 toe Japan kapituleer. Op 20 September 1945 is alle Lend-Lease aan die Sowjetunie beëindig.
Daar was altyd sprake van Amerikaanse beleidmakers in teenstelling met hulp aan die Sowjetunie. Vanuit die Amerikaanse perspektief was die Amerikaanse Sowjet -betrekkinge aansienlik gespanne voor die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjet se nie -aggressie -ooreenkoms met Hitler in 1939, hul besetting van Oos -Pole, die besettings van die Baltiese state en hul winteroorlog met Finland het die slegte kennis baie versuur. Toe die Tweede Wêreldoorlog begin, het die Verenigde State 'n 'morele embargo' op die Sowjetunie opgelê.
2 Desember 1939
Die Roosevelt -administrasie het 'n 'morele embargo' op die Sowjetunie opgelê en Amerikaanse maatskappye aangemoedig om nie die Sowjetvliegtuie of -komponente by die vervaardiging daarvan te verkoop nie.
Die Kongres van die Verenigde State het beduidende voorbehoude gehad om leningshuur aan die Sowjetunie toe te staan.
FDR keur Lend-Lease-hulp aan die USSR goed Alhoewel die Sowjetunie reeds Amerikaanse militêre wapens ontvang het en nou $ 1 miljard aan finansiële hulp belowe is, moes die Kongres formele goedkeuring verleen om die Lend-Lease-program tot die USSR uit te brei. Antikommunistiese gevoel het baie heftige debat beteken, maar die Kongres het uiteindelik op 7 November 1941 die verlenging goedgekeur.
Die hulp aan die Sowjetunie was nie die soort wat die uiteindelike oorwinning van die Sowjet net versnel het nie. Dit was meer ingrypend as dit. Die hulp het vroeg in die Sowjet -Duitse oorlog, Junie 1941, begin toe baie geglo het dat die Sowjet -bestaan ​​in jeprody was.
Die Sowjet -bevelvoerder gee toe dat die USSR naby die nederlaag deur Nazi's was
Die bewyse is oorweldigend dat die Nazi -aanval vir Stalin 'n totale verrassing en skok was. Nikita Chroesjtsjov beskryf Stalin se reaksie op die gebeure in Junie en stel hom ineenstortend voor en dink "dit was die einde".
'Alles wat Lenin geskep het, het ons vir altyd verloor,' het Stalin uitgeroep. Volgens Chroesjtsjov se woorde het Stalin 'opgehou om alles te doen', het hy lank nie militêre operasies gelei nie en uiteindelik eers weer begin werk toe die Politburo hom moes oorreed weens die nasionale krisis. Die 900 dae: die beleg van Leningrad
Die hulp was groot en het groter geword en was eksistensieel belangrik vir die pogings van die Sowjet -oorlog. Dit het in Junie 1941 begin met 'n miljard dollar se goudgeld om die Sowjetmense in staat te stel om voorrade te koop. Teen die einde van die oorlog was die voorraad wat deur die Verenigde State alleen vergelykbaar was met die voorraad wat die Verenigde State vir sy eie troepe in Europa vervaardig het (17,5 miljoen ton vir die Sowjets teenoor 22 miljoen ton vir Amerikaanse weermagte) en bedra in totaal ongeveer 11 Voorrade ter waarde van miljarde dollars. .
Ongeveer 17,5 miljoen ton militêre toerusting, voertuie, industriële voorrade en voedsel is van die Westelike Halfrond na die USSR gestuur, 94% kom uit die VSA. Ter vergelyking, 'n totaal van 22 miljoen ton het in Europa geland om Amerikaanse magte van Januarie 1942 tot Mei 1945 te voorsien.
Daar word beraam dat Amerikaanse aflewerings aan die USSR deur die Persiese gang (1 van vier paaie vir die huur van goedere aan die Sowjetunie) alleen, volgens die Amerikaanse weermagstandaarde, voldoende was om sestig gevegsafdelings in die lyn te handhaaf.
Die Verenigde State het van 1 Oktober 1941 tot 31 Mei 1945 die volgende by die Sowjetunie afgelewer:
427 284 vragmotors,
13 303 gevegsvoertuie,
35 170 motorfietse,
2 328 munisipale diensvoertuie,
2,670,371 ton petroleumprodukte (petrol en olie) of 57,8 persent van die hoë-oktaan lugvaartbrandstof,
4,478,116 ton voedsel (ingemaakte vleis, suiker, meel, sout, ens.),
9 920 plat motors,
1 000 stortmotors, 120 tenkwaens,
35 swaar masjinerie motors. Voorsien
53 persent van die totale binnelandse produksie van munisipale goedere (ammunisie, artilleriedoppe, myne, verskillende plofstof).
Die antwoord op die vraag was ja, daar was ernstige besprekings in die Verenigde State oor die uitbreiding en instandhouding van die Amerikaanse hulp aan die Sowjetunie. Kursk was egter nie die geval toe die alliansie besonder gespanne was nie. Die alliansie het die grootste druk ondergaan met betrekking tot ..
Die hernuwing om 'n tweede front in Europa oop te maak. Roosevelt het belowe om teen die herfs van 1942 'n tweede front in Europa oop te maak en het misluk. Misluk weer in 1943, en slaag eers in Mei 1944.
Augustus 1944, Toe die Sowjet's geweier het om die Poolse huisleër te help met die opstand in Warskou.
Maart 1945, Toe Brittanje en Amerika verkies het om die Sowjets uit te sluit van geheime onderhandelinge met Duitse offisiere oor die oorgawe van Duitse troepe in Italië. Operasie Sunrise
Vraag 2 van 3:
Dit beteken dat die Amerikaners die eerste in Berlyn kon aankom, en miskien Warskou of selfs verder oos sou wys.
Dit is nie nodig om 'n alternatiewe siening van die werklikheid te hê vir 'n Amerikaanse inval in Berlyn nie. Die Verenigde State sou waarskynlik berlyn kon bereik as hulle sou besluit. Eisenhower het verkies om Berlyn nie in te neem nie. Berlyn was sterk versterk, en dit word beraam dat dit 100.000 ongevalle sou kos om die stad te neem. Europa was reeds vir elk van die Geallieerdes in belangesfere verdeel Jalta, en Berlyn was in die Sowjet -sfeer.
Wat as Eisenhower na Berlyn gery het?
Om Berlyn in te neem, kan tot 100 000 slagoffers kos, merk genl. Omar Bradley op: "'n redelike stywe prys om te betaal vir 'n prestige -doel, veral as ons moet terugval en die ander mede -eienaar moet oorneem."
Dit en die vrees vir 'n toevallige botsing tussen die Sowjets, die Amerikaanse en die Britse leërs as hulle naby kom, was die redes waarom Eisenhower besluit het om sy opmars by die Elbe -rivier 50 myl buite Berlyn te stop en die stad aan die Sowjette oor te laat.
Wat die punte verder na die ooste betref. Die Amerikaanse generaal George Patton het in 1945 na Tsjeggo -Slowakye gegaan.
Maar volgens die voorwaardes van die Jalta -konferensie. Tsjeggo -Slowakye was in die Sowjet -gebied, dus moes al die grondgebied wat Patton ingeneem het, aan die Sowjetunie oorhandig word.
Vraag 3 van 3:
Het iemand in die Amerikaanse weermag of regering so 'n 'Machiavelliaanse' beleid voorgestaan? Was daar mense wat teengestaan ​​het dat die volhoubaarheid van Lend Lease -hulp Amerikaanse lewens sou red?
Die bondgenote was meer bang vir die Sowjet se woede in die somer van 1943 as vir die slegte Sowjet -gedrag na die Tweede Wêreldoorlog, met al die hulp wat hulle ontvang het. Die oorheersende vrees vir die Sowjet se woede was gekoppel aan die geallieerdes se gebrek aan beloftes wat aan Joseph Stalin gegee is oor die opening van 'n Wesfront in Europa in die herfs van 1942, (misluk), 1943 (misluk), maar slegs daarin slaag Mei 1944 D-Day Landing. Die vrees was dat die Sowjets 'n aparte vrede met Duitsland gesluit het. Wat die bondgenote werklik sou seermaak. 'N Mens kan redeneer dat alle Britse en Amerikaanse oorwinnings in Europa teen die Nazi's behaal is as gevolg van Hitler se toewyding en oorweldigende konsentrasie van sy magte teen die Sowjets. Al die bondgenote van die Tweede Wêreldoorlog se suksesse het ontstaan ​​met die poging van die Sowjet -oorlog om die grootste deel van Hitler se aandag te trek. Die Sowjet het die oorweldigende meerderheid van die gevegte en sterftes in die Tweede Wêreldoorlog uitgevoer. Die siening van die Pragmatiste oor die Tweede Wêreldoorlog in 1943 was dat Stalin nie tevrede was met die rol wat hy moes speel nie (vanuit sy perspektief), en hy sou probeer om die dek te verander deur 'n onafhanklike vrede met Hitler te soek.
(*) Let daarop dat dit totale sterftes uit die Tweede Wêreldoorlog is. Brittanje en Amerika het in die Tweede Wêreldoorlog hele oorloë in die Stille Oseaan gevoer, waaraan die Sowjetunie eers aan die laaste paar dae van die konflik deelgeneem het. Dus is die werklike militêre sterftes van die VSA en die Britane met betrekking tot Europese teater in die bogenoemde getalle ietwat verhoog.
FDR keur Lend -Lease -hulp aan die USSR goed - GESKIEDENIS
Die USSR, die Grand Alliance en Lend-Lease 1941-45
Dat die USSR die belangrikste rol gespeel het in die nederlaag van Nazi -Duitsland, word gereeld beweer.En dit is waar dat die verliese van die Duitse weermag aan die Oosfront uiters swaar en uiteindelik katastrofies was. Maar die oorwinning van die Rooi Leër is sterk ondersteun deur Amerika en Brittanje. Maar vir die Grand Alliance (soos Winston Churchill dit genoem het) met die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk is dit inderdaad waarskynlik dat die Sowjetunie sou verslaan het.
Nie dat die USSR waardering hiervoor uitgespreek het nie, eerder omgekeerd. Tydens die oorlog het die Stalin -regime sy bondgenote met onophoudelike agterdog en wantroue behandel, en sy eie oorlogsdoelwitte was heeltemal selfsugtig. Die versuim om aan die maksimum eisvereistes van die USSR te voldoen, is as nog 'n voorbeeld van kapitalistiese dubbelsinnigheid beskou. Soos die regime dit gesê het, is Amerikaanse en Britse hulp gretig en traag toegedien. Die beweerde onwilligheid van die VSA en die Verenigde Koninkryk om 'n Tweede Front te vestig, is op die trompette bewys as bewys hiervan.
Na die oorlog het die USSR en later Rusland konsekwent die betekenis van die alliansie tot die minimum beperk en beweer dat dit 'n besliste sekondêre rol gespeel het in die nederlaag van Nazi -Duitsland. Dit was 'n legende wat vlei vir die werkerparadys en die Russiese moederland, 'n voortsetting van die tweeledige propaganda-lyn wat die regime tydens die oorlog aangeneem het. Stalin en sy opvolgers beskou die Groot Patriotiese Oorlog vir die Moederland (om dit sy amptelike titel in die Sowjet -geskiedskrywing te gee) as 'n bewys vir die eeue van die superioriteit van 'wetenskaplike sosialisme'. die oog ontmoet.
Die hulp wat die Westerse geallieerdes aan die USSR verleen het, het in twee kategorieë verdeel: direk en indirek. Eersgenoemde het bestaan ​​uit wesenlike hulp wat deur die Lend-Lease aan die USSR verleen is. Laasgenoemde is beliggaam in die werklike oorlogspoging van die Wes -Geallieerdes: Die Slag van die Atlantiese Oseaan, die veldtogte in Noord -Afrika, Sicilië, Italië en Noordwes -Europa, die gekombineerde strategiese lugaanval in die Stille Oseaan en Oos -Asië. Terwyl die USSR 'n eenvoudige landoorlog met een front gevoer het, was die Westerse Geallieerdes besig met 'n komplekse driedimensionele globale konflik. Saam het hierdie direkte en indirekte hulp die oorwinningsmarge aan die Sowjet -staat gebied.
11 Maart 1941: President Roosevelt onderteken die Lend-Lease Act (History Central)
Direkte materiële hulp van die Westerse bondgenote het na die USSR gevloei op 'n skaal wat min mense vandag besef. Beskou die volgende lys - 'n baie gedeeltelike lys - van die materiaal wat slegs deur die VSA verskaf word:
Meer as 400,000 vragmotors en jeeps, plus meer as 35,000 motorfietse. Teen 1945 was byna 40% van die vragmotors wat in diens was van die Rooi Leër Amerikaanse modelle, en hulle prestasie en betroubaarheid was baie beter as hul Sowjetgeboude ekwivalente. Feitlik die hele produksie van die Studebaker -vragmotorfabriek in South Bend, Indiana, het na die USSR gegaan. Trouens, ongeveer 100,000 meer vragmotors is via Lend Lease voorsien as wat tussen 1941 en 1945 binnelands in die USSR vervaardig is
Sowat 12 000 gepantserde voertuie van verskillende soorte: tenks, gepantserde motors en gepantserde halftracks. Meer as 4000 M4 Sherman medium tenks is afgelewer en sommige tenkbrigades van die Rooi Leër is uitsluitlik met die tipe toegerus. Die Rooi Leër het die gepantserde verkenningsmotor M3 (3,310 afgelewer) gebruik om die masjiengeweermaatskappye van sy Guards tenkbrigades te motor. Baie van die gemeganiseerde verkenningseenhede van die Rooi Leër het Amerikaanse gepantserde helftritte van die Amerikaanse M3 in die plek van gepantserde motors wat deur Sowjet gebou is.
11,400 vliegtuie, waaronder 2,097 P-40-vegvliegtuie, 4,746 P-39-vegvliegtuie, 2,400 P-63-vegvliegtuie en 2,908 A-20 tweemotorige ligbomme
1 900 stoomlokomotiewe en 65 diesellokomotiewe plus meer as 10 000 treinspoorwaens van verskillende soorte
1 miljoen myl veldtelefonkabel
82 miljoen pond doringdraad
Meer as 2,5 miljoen ton petroleumprodukte.
500 miljoen pond aluminium. Byna al die aluminium wat gebruik word in die vervaardiging van vliegtuie van die Sowjet -oorlog, kom uit die VSA
430 miljoen ton staalstawe
5 miljoen paar militêre skoene
4,5 miljoen ton voedsel, insluitend 14 miljoen pond ingemaakte beesvleis, 300 miljoen pond geblikte varkvleis, 243 miljoen pond gedroogde eiers, 160 miljoen pond gedroogde melk, 130 miljoen pond gemaalde rys, 500 miljoen pond gedroogde bone en 1,5 miljoen bossies koring
September 1944, Ladd Field, Alaska: Amerikaanse en Sowjet-offisiere met die 5000ste Lend-Lease-vliegtuig vir die USSR, 'n P-63A Kingcobra (National Park Service)
Behalwe al hierdie Amerikaanse hulp, het die Sowjetunie aansienlike hulp van die Verenigde Koninkryk ontvang, waaronder 7.000 vliegtuie van verskillende soorte, meer as 5 000 tenks, meer as 5 000 antitankgewere, meer as 4 000 vragmotors en 27 vlootskepe, waaronder 'n slagskip.
Lend-Lease het op baie maniere die oorlogspoging van die USSR bevoordeel. Die militêre voertuie wat via Lend-Lease verskaf is, het byvoorbeeld die Sowjet-industrie moontlik gemaak om te konsentreer op die vervaardiging van tenks, selfaangedrewe aanvalsgewere en artillerie. Hulle het ook die Rooi Leër in staat gestel om sy artillerie -eenhede en die infanterie -eenhede van die gepantserde formasies te motoriseer en baie vinniger voorraad te vervoer. By hul afwesigheid sou die mobiliteit en gevegskrag van die Rooi Leër as geheel meetbaar laer gewees het.
Maar nog belangriker, hoewel miskien minder onmiddellik voor die hand liggend, was die waarde vir die USSR van die Westelike Geallieerdes se eie militêre inspanning.
Vanaf die begin van die Nazi-Sowjet-oorlog is Hitler afgelei deur gebeure elders. In Junie 1941, aangesien die Verenigde State nog nie betrokke was nie, was sulke afleidings gering. Die gevegte in Noord -Afrika en die Slag om die Atlantiese Oseaan blyk in vergelyking met die Oostelike Front syskoue te wees, terwyl die Britse strategiese bomaanval teen Duitsland tot dusver nie resultate gelewer het nie. Maar namate die maande verloop en die VSA die oorlog betree, het gebeure in verre teaters 'n toenemende uitwerking op die Duitsers se banale invloed op die Paasfront gehad.
Die Slag van El Alamein (23 Oktober-11 November 1942), die Geallieerde inval in Noord-Afrika (Operasie TORCH, 8-16 November 1942) en die daaropvolgende Tunisiese veldtog (November 1942-Mei 1943) het Hitler daartoe gelei om groot versterkings van die Oosfront na Noord -Afrika in 'n poging om Rommel te help Afrika Korps en versterk die Italianers. Maar uiteindelik het Tunisië verlore gegaan, met 230 000 Duitse en Italiaanse troepe wat gevange geneem is. Hierdie nederlaag, wat op die hakke van die Stalingrad -debakel gekom het, het die Duitse posisie op die Oosfront op twee maniere ondermyn. Eerstens het dit die mannekragkrisis wat die Duitse leër reeds beïnvloed het, verskerp. Tweedens het dit 'n direkte bedreiging vir Italië veroorsaak, wat die Duitsers gedwing het om nog meer magte na die Middellandse See -teater af te lei. Ten derde het dit Italië afgetrek van die lys van Duitsland se bondgenote aan die Oosfront. Dit alles het tot die voordeel van die USSR baie gewerk.
Ligte vaartuig USS Savannah net nadat sy tydens 'n operasie AVALANCHE (vlootafdeling) deur 'n Duitse geleide bom van Salerno (Italië) af getref is
Alhoewel El Alamein, Tunisië en Stalingrad 'n ernstige terugslag was en tot 'n mate die sielkundige keerpunt van die oorlog was, was die Duitse leër in die Ooste nog nie verslaan nie. Die militêre keerpunt het gekom in die Slag van Koersk (5 Julie-23 Augustus 1943). Daardie somer val die opgeknapte Duitse weermag aan met die doel om die groot aantal Sowjet -troepe wat in die Koersk opvallend was, af te sny en te vernietig ( Unternehmen ZitadelleOperasie CITADEL). In die grootste tenkgeveg van die oorlog het albei kante astronomies groot slagoffers gely en die Duitsers het teen die middel van Julie op die rand van 'n beslissende deurbraak gelyk. Maar op 12 Julie beveel Hitler sy bevelvoerders om die offensief op te skort. Twee dae tevore het Amerikaanse en Britse magte Sicilië binnegeval, en die bedreiging wat Italië en Suid -Frankryk inhou, het die Fuer oortuig dat Zitadelle moes gestop word om troepe na Italië vry te laat. Dit het die weg gebaan vir 'n teenaanval van die Rooi Leër in die Koersk -sektor wat spoedig uitgebrei het tot 'n volledige offensief. Nadat hulle dus die inisiatief op die Oosfront aangegryp het, sou die Sowjets dit nooit laat vaar nie.
Ná Koersk het die druk van 'n veelvuldige oorlog Duitsland al hoe meer onder druk gebring. Die Italiaanse Front het ongeveer 25-35 afdelings opgeneem. Meer as 40 afdelings was in Frankryk gestasioneer in afwagting van die nou onvermydelike Geallieerde inval. Baie meer het in die besette Denemarke en Noorweë ledig gestaan. Die Amerikaanse/Britse gekombineerde bomwerperoffensief (Operation POINTBLANK), wat in die lente van 1943 geloods is, het nie net stedelike Duitsland verwoes nie, maar het ook belangrike elemente van die Luftwaffe van die Oosfront af weggeneem vir die verdediging van die Ryk. Benewens vliegtuie, was duisende flak (lugafweer) gewere nodig. Teen 1944 het meer as 2500 medium- en swaar flaakgeweerbatterye (10 000 88 mm en 128 mm gewere) Duitsland verdedig, elke geweer het 'n bemanning van 'n dosyn mans en duisende rondtes ammunisie nodig. Dit alles het die Duitse weermag aan die Oosfront ontneem van broodnodige mannekrag, vuurkrag en lugondersteuning.
Duitse soldate gevang deur die Britse leër in Normandië, Julie 1944 (Imperial War Museum)
Die breek kom in die somer van 1944, toe die Duitse weermag gelyktydig tweeledige nederlae gely het: in Normandië en Wit -Rusland. Die geallieerde inval van Frankryk (Operasie OVERLORD) op 6 Junie 1944 en die daaropvolgende Slag van Normandië eindig met die virtuele uitwissing van die Duitse leër in die Weste. Ongeveer 40 afdelings is heeltemal vernietig, met 400 000 Duitse troepe wat doodgemaak, gewond of gevange geneem is. Teen die tyd dat die opmars van die Geallieerdes tot stilstand gekom het as gevolg van aanbodprobleme, het die Amerikaanse en Britse magte die westelike grens van die Ryk bereik.
Die someroffensief van die Rooi Leër in 1944 (Operasie BAGRATION) het op 23 Junie 1944 geopen en teen die tyd dat dit sy loop geneem het, was die Duitse Weermag se Groepsentrum verpletter, met meer as 40 afdelings en 400 000 troepe wat 'n kwart van die Duitse Weermag verloor het. aan die Oosfront. Die vooruitgang van die Rooi Leër het feitlik alle besette Sowjetgebiede bevry en in die noorde dit naby die grens van Oos -Pruise gebring. Alhoewel Duitsland nog agt maande sou voortduur, het die Grand Alliance met OVERLORD en BAGRATION die oorlog effektief gewen.
Daarna was daar diegene in Rusland en elders wat die bydrae van die Wes -Geallieerdes tot die oorwinning tot die minimum beperk het, deur byvoorbeeld te beweer dat die hulp wat die VSA en die VK aan die USSR verleen het, traag en traag was. Dit was die afkeer van Stalin van 1941 tot 1945. Maar die verslag is duidelik dat hulp onmiddellik en sonder ophou verleen is binne die beperkings wat afstand, beskikbare hulpbronne en vyandelike optrede stel, soos getoon deur die groot ongevalle wat die geallieerdes gely het Arktiese konvooie na Aartsengel. In Julie 1942 verloor byvoorbeeld konvooi PQ 17 24 uit 35 handelskepe aan Duitse U-bote en lugaanvalle. En die Persiese gang, wat die belangrikste kanaal vir hulpverlening aan die USSR geword het, was 'n reusagtige, komplekse logistieke onderneming wat duisende geallieerde troepe en burgerlike werkers betrek het.
Dit blyk dus duidelik dat die USSR, wat alleen of selfs in bondgenootskap met die Verenigde Koninkryk geveg het, nie die Nasionaal -Sosialistiese Duitsland kon verslaan het nie. Wat die verskil gemaak het, was die toevoeging van die Verenigde State, met sy onvergelykbare produksievermoë, tot die Grand Alliance. Winston Churchill het dit geweet. Toe hy die nuus hoor van die Japannese aanval op Pearl Harbor, blaas hy 'n sug van verligting en sê dat die oorwinning nou onvermydelik is.
Stalin het dit ook geweet. Sy knaende twyfel oor die USSR se vermoë om 'n Duitse aanval te weerstaan, het sy beleid tussen 1939 en 1941 bepaal: vrede met Duitsland teen elke prys, ten minste totdat die land en die Rooi Leër gereed was vir oorlog. In sy memoires vertel Nikita Chroesjtsjof hoe Stalin in 'n privaat gesprek openlik erken het dat sonder die hulp van die Westerse bondgenote, die USSR die oorlog sou verloor het. Vermoedelik het hy geweet waarvan hy praat.
Kopiereg 2021 deur Thomas M. Gregg. Alle regte voorbehou
The Resurrection of World War II Lend-Lease Records on the USSR: A Story in Seven Parts
Onder die rekords van die Foreign Economic Administration (RG 169) in die National Archives is mikrofilms van die lêers van die USSR -tak van die agentskap. Die rekords vorm die primêre beleids- en onderwerpdossiere oor die leenverhuring van die Tweede Wêreldoorlog aan die Unie van Sowjet-Sosialistiese Republieke (USSR). Die verhaal van hoe die mikrofilm in die Nasionale Argief ontstaan ​​het, is 'n ingewikkelde verhaal wat die moeite werd is om te vertel.
Deel I. Op 11 Maart 1941 het die Kongres die Wet op Verhuring aanvaar. Die wet het die president gemagtig om hulp te verleen aan enige land wat volgens die president noodsaaklik is vir die belange van die Verenigde State. Om die wet te administreer, is die Afdeling Verdedigingshulpverslae in Mei 1941 in die Kantoor vir Noodbestuur ingestel. Aanvanklik het die meeste Lend-Lease-hulp na Groot-Brittanje gegaan. Kort nadat Duitsland die USSR in Junie 1941 binnegeval het, het president Franklin D. Roosevelt toestemming gegee om Lend-Lease-hulp aan die Sowjetunie uit te brei. In Oktober 1941 is die Office of Lend-Lease Administration (OLLA) gestig binne die Office for Emergency Management om Lend-Lease te administreer. Die belangrikste funksie daarvan was om te verseker dat lande wat gemagtig is om materiaal, dienste en data vir uitleen te ontvang, dit op die tyd en plek ontvang waar hulle die grootste bydrae sou lewer tot die nederlaag van die as. Binne OLLA het die Afdeling Sowjetvoorsiening die dele van die program behartig wat hulp aan die USSR behels.
In September 1943 is die hantering van regeringsaktiwiteite rakende buitelandse ekonomiese aangeleenthede, insluitend Lend-Lease, opgeknap. Die Foreign Economic Administration (FEA) is gestig om die administrasie van regeringsaktiwiteite met betrekking tot buitelandse ekonomiese aangeleenthede te verenig en te konsolideer. Na die FEA is die Office of Lend Lease Administration, die Office of Economic Warfare, die Office of Foreign Relief and Rehabilitation Operations oorgedra, sekere funksies van die Office of Foreign Economic Coordination, die War Food Administration en sekere funksies van die Commodity Credit Corporation. Binne die nuwe FEA het die USSR -tak binne die Bureau of Areas aktiwiteite uitgevoer wat verband hou met die USSR. FEA is in September 1945 afgeskaf. Sy funksies is verdeel tussen vyf agentskappe, met die Departement van Buitelandse Sake wat die funksies en rekords met betrekking tot Lend-Lease-aktiwiteite erf.
Deel II: Formele onderhandelinge tussen die VSA en die USSR om die Lend-Lease-rekening af te handel, het in 1947 begin. Die twee lande kon nie ooreenkom oor 'n aanvaarbare syfer vir vergoeding nie, alhoewel die Verenigde State sy eis van $ 1,3 miljard tot $ 800 miljoen verlaag het en die Sowjetunie sy aanbod van $ 170 miljoen tot $ 240 miljoen. Onderhandelinge is dus laat in 1951 opgeskort, en vroeg in 1952 het die VSA besluit om nie verder oor die kwessie te gaan nie.
Tydens sy besoek aan die Verenigde State in 1959 het die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof ingestem om die onderhandelinge te hervat as deel van 'n poging om die betrekkinge tussen die twee lande te verbeter. Onderhandelinge heropen in Januarie 1960. Die Amerikaanse diplomaat en Sowjet -kenner Charles E. ("Chip ") het Bohlen as Amerikaanse onderhandelaar gedien. Die proses het vinnig in duie gestort toe die USSR daarop aangedring het dat die onderhandelinge kwessies insluit wat volgens die VSA nie verband hou met Lend-Lease-aangeleenthede nie en wat nie opgelos kan word sonder optrede van die kongres nie. Amerikaanse beleidmakers het vasgestel dat die voortsetting van die onderhandelinge nie tot ooreenkoms sal lei nie en selfs die bilaterale verhouding kan vererger en sodoende die proses beëindig. Die laaste vergadering het op 27 Januarie 1960 plaasgevind. [I]
Deel III: Onderhandelinge met die USSR oor Lend-Lease heropen in Augustus 1971 en die twee lande kondig 'n finale ooreenkoms aan in Oktober 1972. Die onderhandelinge en die ooreenkoms was deel van 'n groter pakket ooreenkomste en reëlings wat handel vergemaklik het en handelsverhoudinge tussen die VSA en die USSR gedurende die tyd van detente. [ii]
Deel IV: Toe FEA in September 1945 afgeskaf word, is die rekords daarvan na die Nasionale Argief of na die opvolgeragentskappe oorgedra. Vervolgens het die agentskappe oor die jare addisionele rekords na die Nasionale Argief oorgeplaas of in die Federale Rekordsentrums geberg (bedryf deur die National Archives and Records Service [NARS], voorganger van die National Archives and Records Administration [NARA]) hangende afrekening van rekeninge. Die staatsdepartement het veral wettige toesig gehou oor feitlik al die rekords van die USSR -tak vir gebruik by die onderhandeling van 'n skikking met die USSR. Nadat die onderhandelinge met die 1972 -ooreenkoms geëindig het, het die departement die NARS in kennis gestel dat die afhandeling van die rekords kan voortgaan. As gevolg van wankommunikasie tussen die twee agentskappe, vernietig NARS in 1975 alle rekords van Lend-Lease in die VVK's, insluitend alle rekords van die FEA USSR-tak wat behoue ​​gebly het. Dit het die primêre beleid en vaklêers ingesluit. Ongelukkig het minder as 'n handjievol geleerdes toegang tot enige van die lêers gehad voordat die rekords vernietig is. [Iii]
Deel V: Die skrywer se eerste blootstelling aan gedetailleerde rekords oor Lend-Lease aan die USSR kom vroeg in sy loopbaan by die National Archives toe hy werk in die destydse diplomatieke tak. Hy het die projek gekry om geselekteerde rekords van die departement van buitelandse sake vir mikrofilm op te stel as National Archives Microfilm Publication T1250: Records of the Department of State Relating to Internal Affairs of the Soviet Union, 1940-44. Hierdie rekords het 'n lêerkategorie bevat wat belangrike dokumentasie bevat oor Amerikaanse uitleen aan die USSR. Baie dokumente in die lêer is egter aangekla voordat die rekords by die Nasionale Argief gekom het en nooit weer na die regte plek teruggekeer nie. As deel van die voorbereiding van die rekords vir mikrofilm het die Nasionale Argief die Departement hiervan in kennis gestel en versoek dat die dokumente teruggestuur word. Die meerderheid van die uitgereikte dokumente is teruggestuur en op die regte plek in die mikrofilmpublikasie ingesluit. Die skrywer se werk aan die publikasie van mikrofilms en die herstel van die ontbrekende dokumente het gelei tot belangstelling in ander Lend-Lease-rekords waartydens hy geleer het oor die verkeerde vernietiging van die FEA 's USSR-rekords.
Die belangstelling van die skrywer in die Lend-Lease-lêers het voortgegaan nadat hy later in sy loopbaan by die beoordelingspersoneel van NARA aangesluit het. In hierdie posisie was hy beter in staat om die kwessie te bestudeer en afskrifte van dokumentasie oor die Lend-Lease-rekords wat in die VVK's was en die vernietiging van die lêers te versamel en kennis te maak met die heelal lêers wat vernietig is.
Deel VI: Spring na 11 September 2001 en die terreuraanvalle op die Verenigde State. In die nadraai het agentskappe hul noodprogramme wat tydens die Koue Oorlog begin is, opgeknap.Hierdie programme bevat oor die algemeen 'n belangrike rekordkomponent waarin afskrifte van geselekteerde rekords buite die webwerf gestoor word indien die oorspronklike in 'n kernaanval vernietig word. Na die aanvalle van 11 September het die ministerie van buitelandse sake sy noodhervestigingsaktiwiteite weer ondersoek. Die departement het onder meer gekyk na die noodsaaklike rekords wat op 'n plek buite die perseel gehou is, waarvan sommige in die 1960's of vroeër gestuur is. In plaas daarvan om die ou lêers op die webwerf te vernietig, het die leierskap van die Departement se Rekordsdienssentrum beveel dat die materiaal daarheen gestuur word vir hersiening en beskikking. Die skrywer is gevra om hom te help met die taak, aangesien hy die beoordelingsargivaris was wat verantwoordelik was vir die departement van buitelandse sake. Tydens die hersiening het die skrywer verskeie bokse gevind met talle rolle ongeïdentifiseerde mikrofilm (35 mm en 16 mm) en 'n klein hoeveelheid harde lêers wat blykbaar nie verband hou met die ander belangrike rekords onder die lêers nie. Na verdere studie en hersiening van die relevante dokumentasie, was die skrywer stomgeslaan (en opgewonde) om te besef dat die mikrofilm bestaan ​​uit 'n afskrif van baie van die USSR -taklêers wat vernietig is, insluitend die belangrikste beleids- en onderwerprekords.
Deel VII: Deur die belangrikheid van die vonds te erken, het die skrywer die proses ingestel om die mikrofilm formeel te beoordeel sodat die belangrike lêers na die Nasionale Argief gestuur word vir bewaring. Soos aangedui deur die uiteensettingskedule, is die rekords oorgedra na die Nasionale Argief, later gedeklassifiseer deur die Nasionale Deklassifikasiesentrum, en dan argieflik gereël en beskryf. Teen die tyd dat die rekords gereed was vir verwerking en beskrywing, het die outeur by die personeel van die Research Services aangesluit en kon hy self die aksies hanteer. [Iv]
[i] Sien: VS-USSR Komitee vir afhandeling van huurooreenkoms, Algemene rekords, 1945-1961 (NAID 22344686), Inskrywing P-8, RG 353: Rekords van interdepartementele en binnelandse komitees (staatsdepartement).
[ii] Sien: Rekords met betrekking tot die afhandeling van lenings-huurooreenkomste tussen die VSA en USSR, 1941-1972 (NAID 26309375), inskrywing P-568, RG 59: Algemene rekords van die departement van buitelandse sake.
[iii] Sien byvoorbeeld George C. Herring, Hulp aan Rusland 1941-1946: Strategie, diplomasie, die oorsprong van die Koue Oorlog (New York, Columbia University Press, 1973).
[iv] Sien: USSR Lend-Lease Basic Files, 1941-1945 (NAID 6863607), Entry P-52 USSR Lend-Lease Subject Files, 1941-1945 (NAID 140107013), Inskrywing P-53 en Mission to Moscow Files, 1941 -1945 (NAID 140107014), Inskrywing P-54 alles in RG 169: Rekords van die Foreign Economic Administration.
Die Lend-Lease-program moes ook politieke uitdagings in die buiteland en in die buiteland hanteer. By die huis was die program maande lank omstrede nadat die Wet op Verhuring verhuur is. In Augustus en September 1941 het Amerikaanse koerante byvoorbeeld wyd berig oor bewerings dat die Britse sending na die VSA duisende dollars vir duur maaltye en wyn vir die kredietverlening van Lend gehef het. Die Roosevelt -administrasie het uiteindelik die beskuldigings stilgemaak deur dit aan die kaak te stel as kwaadwillige propaganda wat bedoel is om die Amerikaanse hulpverlening te ondermyn. Tog, totdat die Pearl Harbor-aanval die VSA formeel in die oorlog gebring het, het die langdurige agterdog van Britse motiewe die Lend-Lease-program steeds bemoeilik.
Omgang met ander bondgenote was byna net so ingewikkeld. Byvoorbeeld, in die winter van 1942 het die Roosevelt-administrasie die Sowjetse vermoedens gekonfronteer dat die terme waaronder hulle Lend-Lease ontvang het, minder voordelig was as dié wat Brittanje geniet het. Verder, in Julie 1943, toe generaals Charles de Gaulle en Henri Giraud om die beheer van die Franse militêre operasies in Noord-Afrika veg, moes amptenare van Lend-Lease verantwoording doen vir Roosevelt se persoonlike afkeer van de Gaulle en sy wens om Giraud se aanspraak met Lend- te versterk. Huur besendings. De Gaulle se uitstekende politieke vaardighede het Giraud gou opsy geskuif en Roosevelt genoop om sy opdrag te erken.
WWII Lend-Lease: was die Amerikaanse hulp so nuttig? (Ek)
Die Lend-Lease Act, of '' Act to Promote the Defence of the United States ', wat op 11 Maart 1941 deur president Roosevelt onderteken is, het die Amerikaanse president die reg gegee' om te verkoop, titel oor te dra, te ruil, te huur, 'n verdedigingsartikel uitleen of andersins beskik ... vir die regering van 'n land wie se president die president noodsaaklik ag vir die verdediging van die Verenigde State. " Onder die term 'enige verdedigingsartikel' word verstaan ​​wapens, militêre toerusting, ammunisie, strategiese grondstowwe, ammunisie, voedsel en burgerlike goedere wat deur die weermag en tuisverdedigingsmagte benodig word, asook enige inligting van militêre betekenis.
Die struktuur van die Wet op Huurverhuring het vereis dat die ontvangende nasie aan 'n aantal voorwaardes voldoen:
1) betaling is nie nodig vir items wat vermis raak of wat tydens vyandelikhede verlore raak of vernietig word nie, maar alle eiendom wat oorleef en geskik is vir burgerlike gebruik, moet geheel of gedeeltelik betaal word as terugbetaling van 'n langtermynlening toegestaan ​​deur die VSA
2) militêre voorwerpe wat in die ontvangende lande gestoor word, kan daar bly totdat die VSA hul terugkeer versoek
3), op hul beurt, moet alle huurkontrakte die Verenigde State help met al die hulpbronne en inligting wat hulle besit
Die Lend-Lease Act vereis dat lande wat Amerikaanse hulp versoek om 'n volledige finansiële verslag aan die VSA te verskaf. Die Amerikaanse tesourie -sekretaris Henry Morgenthau, jr., Het tereg erken dat hierdie vereiste iets is wat ongekend is in wêreldsake, en tydens 'n sitting van die senaatskomitee beweer dat een staat en een regering vir die eerste keer in die geskiedenis gewillig inligting aan 'n ander oor sy eie finansiële posisie.
President Roosevelt onderteken die wetsontwerp op huur
Met die hulp van die Lend-Lease Act het die administrasie van president Roosevelt bereid om 'n aantal dringende kwessies aan te spreek, beide buitelandse en binnelandse sake. Eerstens sou sy raamwerk dit moontlik maak om nuwe werkgeleenthede in die VSA te skep, wat nog nie heeltemal uit die uiterste ekonomiese krisis van 1929-1933 gekom het nie. Tweedens het die Lend-Lease Act dit vir die Amerikaanse regering moontlik gemaak om 'n sekere mate van invloed oor die lande uit te oefen op die ontvangs van die hulpverlening. En derdens, deur sy bondgenote wapens, goedere en grondstowwe te stuur, maar nie stewels op die grond nie, kon president Roosevelt getrou bly aan sy veldtogbelofte waarin hy belowe het: 'U seuns word nie na buitelandse oorloë. "
Die leninghuurstelsel was geensins bedoel om die USSR te help nie. Die Britte was die eerste wat einde Mei 1940 militêre hulp versoek het op grond van hierdie spesiale huurverhouding (wat soortgelyk was aan 'n bedryfshuur), in 'n tyd toe Frankryk se verpletterende nederlaag Groot -Brittanje geen militêre bondgenote op die Europese vasteland. Londen het Washington vir 40-50 'ou' vernietigers gevra en drie betaalopsies aangebied: gratis te kry, kontant te betaal of te huur. President Roosevelt het die derde opsie vinnig aanvaar, en die transaksie is in die laat somer van 1940 afgehandel.
Op daardie stadium het personeellede in die Amerikaanse ministerie van finansies die idee gekry om die konsep agter die private ooreenkoms te aanvaar en dit uit te brei tot alle inter -regeringsverhoudinge. Die oorlogs- en vlootdepartemente is ingebring om te help met die ontwikkeling van die huurooreenkoms, en op 10 Januarie 1941 het die Amerikaanse presidensiële administrasie die wet ter oorweging gebring voor beide kongreshuise, waar dit op 11 Maart goedgekeur is. September 1941, na baie debat, het die Amerikaanse kongres die sogenaamde Victory -program goedgekeur, waarvan die kern volgens Amerikaanse militêre historici (Richard Leighton en Robert Coakley) was dat 'Amerika se bydrae tot die oorlog in wapens sou wees, nie leërs. "
Die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt (R) vergader in 1942 met die minister van buitelandse sake, Vyacheslav Molotov (L), in die Verenigde State.
Op 1 Oktober 1941 onderteken die Volkskommissaris vir Buitelandse Sake, Vyacheslav Molotov, die Britse minister van verskaffing, Lord Beaverbrook, en die Amerikaanse spesiale gesant Averell Harriman die eerste (Moskou) protokol, wat die begin van die uitbreiding van die leninghuurprogram was die Sowjetunie. Verskeie bykomende protokolle is daarna onderteken.
Hoe belangrik was die Amerikaanse huurooreenkoms?
Tydens die oorlog het Sowjet -fabrieke meer as 29,1 miljoen vervaardig klein arms van alle groot tipes, terwyl slegs 152.000 handwapens (0,5% van die totaal) is vervaardig deur Amerikaanse, Britse en Kanadese fabrieke. Kyk na alle soorte artillerie stelsels van alle kalibers sien ons 'n soortgelyke prentjie - 647 600 Sowjet -wapens en mortiere teenoor 9 400 van buitelandse oorsprong minder as 1,5% van die totaal.
Die getalle is minder grimmig vir ander soorte wapens: die verhouding tussen huishoudelike en bondgenote tenks en selfaangedrewe artillerie was onderskeidelik 132 800 teenoor 11 900 (8.96%), en vir gevegsvliegtuie - 140 500 teenoor 18 300 (13%).
Uit die byna $ 46 miljard wat aan alle hulpverleningshulp bestee is, het die VSA slegs $ 9,1 miljard, dit wil sê slegs 'n bietjie meer as 20% van die fondse, aan die Rooi Leër toegewys, wat die oorgrote meerderheid van die afdelings van Duitsland en haar militêre satelliete.
Gedurende daardie tyd het die Britse Ryk meer as $ 30,2 miljard gekry, Frankryk - $ 1,4 miljard, China - $ 630 miljoen, en selfs Latyns -Amerika (!) Het $ 420 miljoen ontvang. Uitleenverhurings is aan 42 verskillende lande versprei.
Suid-Amerikaanse bomwerper A-20 "Boston" (Douglas A-20 Havoc/DB-7 Boston), het neergestort op die lughawe in Nome (Nome) in Alaska tydens die distillasie in die Sowjetunie onder die Lend-Lease.
Maar miskien, ondanks die feit dat die hoeveelhede transatlantiese hulp redelik onbeduidend was, is dit moontlik dat dit 'n beslissende rol gespeel het in 1941, toe die Duitsers by die hekke van Moskou en Leningrad was, en binne 24-40 km van die Rooi vierkant?
Kom ons kyk na die statistieke vir wapentransport vanaf daardie jaar. Van die begin van die oorlog tot die einde van 1941, het die Rooi Leër 1,76 miljoen gewere, outomatiese wapens en masjiengewere, 53,700 artillerie en mortiere, 5,400 tenks en 8,200 oorlogsvliegtuie ontvang. Hiervan het ons bondgenote in die anti-Hitler-koalisie slegs voorsien 82 artilleriewapens (0,15%), 648 tenks (12,14%) en 915 vliegtuie (10,26%). Boonop het baie van die militêre toerusting wat gestuur is - veral 115 van die 466 tenks wat in die Verenigde Koninkryk vervaardig is - nie eers in die eerste jaar van die oorlog na die voorkant gekom nie.
As ons hierdie wapens en militêre toerusting omskakel in hul geldelike ekwivalent, volgens die bekende historikus Mikhail Frolov, DSc (Velikaya Otechestvennaya Voina 1941-1945 v Nemetskoi Istoriografii[Groot Patriotiese Oorlog 1941-1945 in Duitse historiografie], St. Petersburg: 1994), "tot aan die einde van 1941-die moeilikste tydperk vir die Sowjet-staat-ingevolge die Lend-Lease Act, het die VSA die USSR materiaal gestuur ter waarde van $ 545,000, uit die voorrade van $ 741 miljoen wat na alle lande gestuur is wat deel was van die anti-Hitler-koalisie. Dit beteken dat minder as 0,1% van Amerika se hulp gedurende hierdie buitengewoon moeilike tydperk aan die Sowjetunie gegaan het.
'Boonop het die eerste versendings gedurende die winter van 1941-1942 die USSR baie laat bereik, hoewel Rusland gedurende hierdie kritieke maande 'n indrukwekkende stryd teen die Duitse aggressors alleen kon voer, sonder om hulp te verleen van die demokrasieë van die Weste praat. Einde 1942 het slegs 55% van die geskeduleerde aflewerings aan die USSR gehaal. "
In 1941 het die Verenigde State byvoorbeeld belowe om 600 tenks en 750 vliegtuie te stuur, maar eintlik slegs 182 en 204 onderskeidelik.
In November 1942, dit wil sê op die hoogtepunt van die stryd om die Kaukasus en Stalingrad, het die wapenaflewering feitlik heeltemal tot stilstand gekom. Ontwrigtings in die versending het reeds in die somer van 1942 begin, toe Duitse vliegtuie en duikbote die berugte Convoy PQ 17 wat deur die Britse verwoesters vergesel is, byna heeltemal uitgewis het. Tragies het slegs 11 van die oorspronklike 35 skepe veilig in die Sowjet -hawens aangekom - 'n katastrofe wat as voorwendsel gebruik is om die daaropvolgende konvooie uit Brittanje tot September 1942 op te skort.
'N Nuwe konvooi, die PQ 18, verloor 10 van sy 37 vaartuie langs die roete, en 'n ander konvooi is eers middel Desember 1942 gestuur. Die Tweede Wêreldoorlog is op die Wolga gevoer, en minder as 40 skepe met vragverhurings het met tussenposes in Murmansk en Arkhangelsk aangekom. Om hierdie rede was baie begryplik agterdogtig dat Londen en Washington die tyd bestee het net om te sien wie daar sou bly staan ​​na die slag van Stalingrad.
As gevolg hiervan het tussen 7 en 1941 slegs 7% van die vrag wat uit die VSA gestuur is, na die Sowjetunie gekom. Die grootste deel van die wapens en ander materiaal het in 1944-1945 in die Sowjetunie aangekom, sodra die oorlogswinde deurslaggewend verander het.
Wat was die kwaliteit van die uitleenhuur-militêre toerusting?
Uit die 711 vegvliegtuie wat teen die einde van 1941 uit die Verenigde Koninkryk in die USSR aangekom het, was 700 hopeloos verouderde modelle soos die Kittyhawk, Tomahawk en Hurricane, wat aansienlik minderwaardig was as die Duitse Messerschmitts en die Sowjet -Yakolev Yaks, beide in spoed en behendigheid, en nie eens met gewere toegerus was nie. Selfs as 'n Sowjet-vlieënier dit reggekry het om 'n Duitse vlieënde as in die visier van sy masjiengeweer te kry, was die geweerkalibergewere dikwels heeltemal nutteloos teen die robuuste pantser van die Duitse vliegtuig. Wat die nuutste Airacobra -vegvliegtuie betref, is slegs 11 in 1941 afgelewer. En die eerste Airacobra het gedemonteer in die Sowjet -Unie aangekom, sonder enige dokumentasie, en het sy lewensduur al lank uitleef.
Dit was terloops ook die geval met die twee eskaders van orkaanvegters wat gewapen was met tenkgewere van 40 mm wat ontwerp was om Duitse pantservoertuie te betrek. Maar hierdie vegvliegtuie was so heeltemal nutteloos dat hulle die oorlog in die USSR uit die weg geruim het omdat daar geen vlieëniers van die Rooi Leër gevind kon word om hulle te vlieg nie.
'N Soortgelyke situasie is waargeneem met die baie gewilde Britse ligte Valentine-tenks wat die Sowjet-tenkoperateurs' Valentinas 'genoem het, en die medium Matilda-tenks, waarvoor die tenkoperateurs 'n skerpste bynaam voorbehou het:' Afskeid van ons vaderland '. Hul dun wapenrusting, hoogs ontvlambare enjins met petrol en positief prehistoriese transmissies het hulle 'n maklike prooi gemaak vir Duitse kanonne en granaatwerpers.
Volgens Valentin Berezhkov, 'n tolk vir Joseph Stalin wat aan al die onderhandelinge tussen Sowjet-leiers en Anglo-Amerikaanse besoekers deelgeneem het, is Stalin dikwels diep beledig deur Britse optrede, soos om verouderde vliegtuie soos die orkaan aan te bied as uitdeelstukke in plaas van nuwer vegters soos die Spitfire. Boonop het Stalin in 'n gesprek met Wendell Willkie, 'n leier in die Amerikaanse Republikeinse Party, hom in September 1942 openlik voor die Amerikaanse en Britse ambassadeurs, William Standley en Archibald Clark Kerr, gevra: waarom was die Britse en Amerikaanse regerings sulke toerusting van swak gehalte aan die Sowjetunie verskaf?
Hy het verduidelik dat hy in die eerste plek praat van die versending van Amerikaanse P-40's in plaas van die baie meer up-to-date Airacobras, en het bygevoeg dat die Britte heeltemal ongeskikte orkaanvegters voorsien, wat baie minder was as wat die Duitsers gehad het. Stalin beweer dat die Britte, toe die Amerikaners eenmaal voorberei het om 150 Airacobras na die Sowjetunie te stuur, ingegryp en dit vir hulself gehou het. 'Ons weet dat die Amerikaners en Britte vliegtuie het wat gelyk is aan of beter is as die Duitse modelle, maar om een ​​of ander rede haal hulle nie die Sowjetunie nie.'
Die Amerikaanse ambassadeur, admiraal Standley, het niks hiervan geweet nie, maar die Britse ambassadeur, Archibald Clark Kerr, het erken dat hy bewus was van die Airacobra -gebeurtenis, maar hy het hul herleiding verdedig met die verskoning dat die vegters in Britse hande baie meer waardevol sou wees vir hul gemeenskaplike Geallieerde saak as as hulle in die Sowjetunie beland ...
Lend-Lease was 'n wet wat op 11 Maart 1941 uitgevaardig is, wat die Amerikaanse regering die mag gegee het om die USSR, die Verenigde Koninkryk, Vrye Frankryk, die Republiek van China en ander geallieerde nasies wat aan die Tweede Wêreldoorlog deelneem, te voorsien van noodsaaklike oorlogsmateriaal. Daarom, tussen 1941 en 1945, kon die Amerikaanse regering sy neutraliteitswette omseil deur materiaal te verskaf op die basis dat dit na die oorlog terugbesorg sou word. Die historiese wet is onderteken deur president Franklin D. Roosevelt, byna anderhalf jaar na die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog aan die einde van 1941. Dit was ongeveer 9 maande voordat die VSA die oorlog formeel betree het na die aanval op Pearl Harbor.
Die Lend-Lease-wet het die regering bemagtig om 'n bedrag van $ 50,1 miljard se militêre voorrade aan die Geallieerde magte oor te dra. Brittanje het $ 31,4 ontvang, die USSR $ 3,4 miljard en China 1,6 miljard dollar. Die oorblywende $ 14 miljard is toegeken aan ander geallieerde state wat aan die offensief deelneem.
Die spesifieke voorwaardes van die ooreenkoms lui dat die toerusting gebruik moet word tot die tyd dat dit vernietig of die oorlog voltooi is. Kanada het 'n soortgelyke wet uitgevaardig wat ongeveer $ 4,7 miljard aan Brittanje en die Sowjetunie gestuur het. Hierdie vorm van hulp is gratis uitgereik.
Wet op Verhuring
President Franklin D. Roosevelt het Edward R. Stettinius aangestel as staatsekretaris om die administrasie voor te berei op hulpverlening. Hulp bedoel vir die USSR is bestuur deur Harry Hopkins. Die Foreign Economic Administration is belas met die bestuur van die uitvoering van die hulp en die toesig oor die bestuur daarvan.
Duitsland het oorlog gevoer met sy vyandelike state in Europa. In 1939 het Hitler se mans Pole aangeval en beset, 'n stap wat die spanning tussen Nazi -Duitsland en sy Westerse bure wat oorlog verklaar het, aangewakker het.
In reaksie op die dreigemente van oorlog teen Duitsland, het Hitler sy troepe gemobiliseer ter voorbereiding op 'n lang oorlogsperiode teen sy vyande. Hy het saam met sy taktici oorlogsplanne opgestel om die weste te verpletter.
Een van sy eerste bewegings was om die Lae Lande oor te neem om vyandelike aanvalpaaie na 'n paar belangrike streke in Duitsland te blokkeer.
Operation Case Yellow
In 1940, tydens 'n missie genaamd Operation Fall Gelb, het Duitsland verrassingsaanvalle op hierdie drie lande geloods.
Die besluit van Hitler om hierdie drie nasies te beset, het gelei tot meer spanning tussen sy land en die regerings in Londen en Parys wat hul militêre mag versamel.
Die Duitsers het al hul bure suksesvol verower en 'n paar vyandelike soldate as gevangenes aangehou. Die uiteindelike oorwinning van die Duitsers het gekom toe hulle Frankryk in die "Val van Frankryk " verower het en Parys beset het.
Die gebeure wat gevolg het na die optrede van Hitler was 'n groot bron van kommer vir die Amerikaanse regering, en hoewel dit aanvanklik gekies het om 'n neutrale standpunt in die oorlog te handhaaf, het die mislukkings van die Geallieerde oorlogspoging sommige tot intervensie veroorsaak. Om verdere gevolge te versag en om die beheer oor Duitsland oor Europa te verswak, het die VSA die Lend-Lease-wet aanvaar. Na Pearl Harbor het die Amerikaners soldate sowel as toerusting gestuur.
Lend-Lease was 'n deurslaggewende faktor in die sukses teen Duitsland en die uiteindelike afloop van die Tweede Wêreldoorlog in 1945. Tussen 1943 en 1944 het ongeveer 25% van alle Britse ammunisie deur hierdie ingryping gekom. Vervoervliegtuie bestaan ​​uit ongeveer 25% van die goedere wat na Brittanje gestuur is, gevolg deur voedselvoorrade, skepe en landvoertuie.
Selfs nadat die Amerikaanse magte die grootste deel van Europa herstel het, het Lend-Lease voortgegaan. Baie van die skepe en ander voorrade wat geleun is, is teen 'n afslag van 90% aan die Britse en ander bondgenote verkoop.
Lend-Lease kan verstaan ​​word as die ekonomiese toestande wat deur die oorlog veroorsaak word, in ag geneem word. Die meeste lande besnoei sterk aan die vervaardiging van nie-noodsaaklike goedere en bestee die grootste deel van hul tyd aan die vervaardiging van militêre toerusting. Dit het gelei tot 'n tekort aan verskillende produkte wat tydens die oorlog benodig is.
Hulp verleng tot die USSR
Die Sowjetunie was veral baie afhanklik van spoorwegvervoergeriewe, maar die gevolge van die oorlog het feitlik gelei tot die stilstand van hierdie noodsaaklike stuk infrastruktuur. Teen die vroeë veertigerjare is slegs ongeveer 92 lokomotiewe vervaardig. 11 000 spoorwaens en 2 000 lokomotiewe is onder hulp van Lend-Lease aan die USSR gelewer in 'n poging om hul militêre gevegskrag te versterk. Net so het die Amerikaanse regering ongeveer 18,700 vliegtuie gestuur wat die Sowjet se lugmagvermoëns aansienlik verbeter het.
Vragmotors wat deur die VSA vervaardig is, is ook na die Sowjette gestuur om hul tenk-eenhede van die Rooi Leër te versterk. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog was byna twee derdes van die vragmotors wat deur die USSR gebruik is, in die VSA gebou.
Die Amerikaanse regering het ook telekommunikasietoerusting, ingemaakte rantsoene, klere en aluminium aan sy bondgenote gestuur in 'n poging om hul posisies te versterk.
President Roosevelt was gretig om die publiek bekend te maak oor die belangrikheid van hierdie omstrede wet, en vergelyk die wetgewer met 'n man wat sy buurman 'n tuinslang leen om 'n brand in sy huis te stop. Hy het verduidelik dat toe hy die vuur geblus het, hy nie die geld wou hê wat hy vir die slang betaal het nie, maar dat hy sy slang wou terugkry. Die wetgewer word algemeen beskou as 'n positiewe stap om die Verenigde Nasies te steun in sy strewe om vrede in Europa te bevorder.
Die belangrikste brief wat ek ooit geskryf het – Winston Churchill
Tussen 1935 en 1937 het die kongres drie " Neutraliteitswette goedgekeur wat probeer het om die Verenigde State uit die oorlog te hou, deur dit vir Amerikaners onwettig te maak om wapens of ander oorlogsmateriaal aan strydlustige nasies te verkoop of te vervoer. Ondersteuners van neutraliteit, wat deur hul kritici "isolationists " genoem word, het aangevoer dat Amerika moet vermy dat hulle hulself in Europese oorloë verstrengel. "Internationaliste " het die idee dat die Verenigde State afstand van Europa kan bly, verwerp en was van mening dat die land lande wat met aggressie bedreig word, moet help.
In die lente van 1939, toe Duitsland, Japan en Italië militaristiese beleid gevoer het, wou president Roosevelt meer buigsaamheid hê om die Fascistiese uitdaging die hoof te bied. FDR het voorgestel dat die wet gewysig word sodat strydende nasies ammunisie kan koop as hulle kontant betaal en die goedere op nie-Amerikaanse skepe vervoer, 'n beleid wat Brittanje en Frankryk bevoordeel het. Aanvanklik het hierdie voorstel misluk, maar nadat Duitsland Pole in September binnegeval het, het die Kongres die Neutraliteitswet van 1939 goedgekeur wat die ammunisie -embargo beëindig het op 'n "cash and carry " basis.
Die aanvaarding van die 1939 -neutraliteitswet was die begin van 'n kongresverskuiwing van isolationisme. In die volgende twee jaar het die kongres verdere stappe gedoen om die fascisme teë te staan. Een van die belangrikste was die goedkeuring van Lend-Lease in 1941, wat die Verenigde State in staat gestel het om wapens oor te dra aan nasies wat noodsaaklik is vir die nasionale verdediging.
Op 7 Desember 1940 skryf premier Winston Churchill wat hy die belangrikste brief wat ek ooit geskryf het, aan president Franklin D. Roosevelt.
EkIn die brief beskryf hy die haglike militêre en ekonomiese situasie van Brittanje en onthul dat sy land binnekort nie kontant kan betaal vir Amerikaanse voorrade nie. FDR het hierdie brief ontvang tydens 'n seevaart na die verkiesing. Binne enkele dae sou hy die konsep van Lend Lease formuleer.
Na 'n dekade van neutraliteit, het Roosevelt geweet dat die verandering aan steun van die geallieerde geleidelik moet geskied, gegewe die steun vir isolationisme in die land. Oorspronklik was die Amerikaanse beleid om die Britte te help, maar nie by die oorlog aan te sluit nie. Begin Februarie 1941 het 'n Gallup-peiling aan die lig gebring dat 54% van die Amerikaners ten gunste was van hulp aan die Britte sonder kwalifikasies van Lend-Lease. 'N Verdere 15% was ten gunste van kwalifikasies soos: "As dit ons nie in die oorlog laat beland nie, " of "As die Britte ons 'n mate van sekuriteit kan gee vir wat ons hulle gee. " Slegs 22% was onomwonde teen die voorstel van die president. Toe die deelnemers aan die peiling gevra is wat hul partye is, het die peiling 'n politieke skeiding aan die lig gebring: 69% van die Demokrate was ondubbelsinnig ten gunste van Lend-Lease, terwyl slegs 38% van die Republikeine die wetsontwerp sonder kwalifikasie bevoordeel het. Minstens een peilingswoordvoerder het ook opgemerk dat " ongeveer twee keer soveel Republikeine " gekwalifiseerde antwoorde as … Demokrate gegee het. "
Die opposisie teen die Lend-Lease-wetsontwerp was die sterkste onder isolasionistiese Republikeine in die kongres, wat gevrees het dat die maatreël die langste enkele stap sou wees wat hierdie land nog geneem het in die rigting van direkte betrokkenheid by die oorlog in die buiteland ". Toe die Huis van Afgevaardigdes uiteindelik op 9 Februarie 1941 'n oproep stem, was die 260 tot 165 stemme grootliks langs die party. Demokrate het 238 tot 25 voor en Republikeine 24 voor en 135 teen.
Die stemming in die Senaat, wat 'n maand later plaasgevind het, het 'n soortgelyke partydige verskil aan die lig gebring: 49 Demokrate (79 persent) het gestem "aye " met slegs 13 Demokrate (21 persent) wat gestem het "nay ". Daarteenoor het 17 Republikeine (63 persent) gestem "nay " terwyl 10 Republikeine van die Senaat (37 persent) saam met die Demokrate gestaan ​​het om die wetsontwerp goed te keur.
President Roosevelt onderteken die wetsontwerp op huurooreenkoms op 11 Maart 1941. Dit het hom in staat gestel om die titel aan te verkoop, te ruil, te verhuur, te leen of andersins te beskik, aan 'n regering [wie se verdediging die president van mening is dat dit noodsaaklik is ter verdediging van die Verenigde State] enige verdedigingsartikel. " In April is hierdie beleid uitgebrei tot China en in Oktober tot die Sowjetunie. Roosevelt het einde Oktober 1941 goedkeuring van $ 1 miljard aan Lend-Lease-hulp aan Brittanje goedgekeur.
Dit het gevolg op die 1940 Destroyers for Bases -ooreenkoms, waardeur 50 Amerikaanse vlootvernietigers na die Royal Navy en die Royal Canadian Navy oorgeplaas is in ruil vir die basering van regte in die Karibiese Eilande. Churchill het ook die Amerikaanse basisregte in Bermuda en Newfoundland gratis toegestaan, sodat Britse militêre bates herontplooi kon word.
Na die aanval op Pearl Harbor en die Verenigde State wat die oorlog in Desember 1941 betree het, is buitelandse beleid selde deur die kongres bespreek, en was daar baie min eis om die uitgawes van Lend-Lease te verminder. In die lente van 1944 het die Huis 'n wetsontwerp goedgekeur om die Lend-Lease-program te hernu met 'n stemming van 334 teen 21. Die senaat het dit met 'n stem van 63 teen 1 aangeneem.
Sonder die noodsaaklike hulp op die oomblik was die lengte en miskien selfs sommige van die uitkomste baie anders. Maar op 11 Maart 1941 is die dobbelsteen gegiet wat die kwessie van tirannie of vryheid in die wêreld sou besleg.