Eerstens stem sy saam: "Maar asseblief, nie 'n enkele vraag oor persoonlike lewe nie. Oor my is soveel vuilheid geskryf, dit is dalk al genoeg. En ons sal nie toelaat dat meer buitestaanders ons familie binnegaan nie. Moenie eens vra nie. '
Wel, die meester is die meester. Alhoewel dit vir 'n buitestaander duidelik is dat Marina Alexandrova nie net interessant is vir haar kreatiewe prestasies nie, maar ook vir haar gewelddadige romans. Die persoonlike lewe van Marina Alexandrova is vol vreugde en goeie indrukke.
Binnekort het hul skerm romanse met Alexander Domogarov verander in 'n ware roman. In 'n siviele huwelik het die egpaar vir 'n paar jaar geleef. Hulle het heftig getwis, nie minder hard nie, en so versoen. "Ek wil nie 'n verhouding met Sasha hê nie," het Maria gesê. "Ons het mekaar baie lief gehad, maar ons kon mekaar bou en in vrede en harmonie lewe. En ek is moeg om hom te veg. Ek het probeer om hom aan 'n gesonde lewenstyl te gebruik, om al die ander vroue te vergeet. Maar dit was 'n mors van tyd. Sasha sal nooit verander nie. Hy is 'n dodelike man in my lot, maar ek is baie dankbaar vir hom. Ek het meer volwasse geword. "
Marina word gekrediteer met ander hoëprofiel romans. Byvoorbeeld, op een slag was sy gesien met die mode-akteurs Alexei Panin, Arthur Smolyaninov, Alexei Chadov. Haar kêrels beskou een van die produsente van die projek "Big Race" Cyril Lunkevich, 'n dokter Eduard Demchenko, produsent Ivan Demidov. Maar dit is alles in die verlede. In Junie 2009 het Marina met die akteur en regisseur Ivan Stebunov die herdenking van die huwelik gemerk. Vir hierdie baie vlerke is buitestaanders streng verbied om in te gaan. Baie beskou jou as 'n inwoner Petersburger en weet nie dat jy in die Hongaarse stad Kiskunmaysh gebore is en vir vyf jaar daar gewoon het nie. Iets helder van daardie tyd af onthou, was jy tog nog 'n kind terug van Hongarye, maar nog steeds Europa, in 'n slegte Sowjet-Unie? Marina Alexandrova se persoonlike lewe het alles: van liefde tot haat.
In Hongarye is ek gebore omdat my pa, 'n luitenant-kolonel, in hierdie land gedien het. Van daardie tyd af onthou ek baie. Wel, toe hulle teruggekom het ... het ek onlangs interessante gedagtes van Natalia Tolstoy gelees: "In my kinderjare wou ek regtig soos almal wees. Woon langs my ouma in 'n klein kamer met baie boeke. Om te weet dat op die tafel is daar altyd 'n gereg met sy lekker pasteie, om die geborduurde kussing te sien waarop die groot pop sit. " Dus, in my lewe was alles andersom. My ouma het nie pasteie gebak nie, maar sy het vir 'n taxi na die Teater gegaan. Mense het hul ouers besoek, nie van toue nie. In ons huis het ons altyd 'n klavier geklink. Om betrokke te raak in musiek en Engels het die onderwyser na my toe gekom. Terselfdertyd het ek nie opreg verstaan ​​waarom al die kinders so na my kyk nie. Daarom, toe hulle eers na die USSR gekom het, wou ek ook soos almal wees, God verbied om nie uit te steek nie. Het nie gewerk nie.
Byvoorbeeld, in die kleuterskool het ek alleen 'n ongelooflike hoeveelheid modieuse dinge gehad: verskillende jeans, Chinese rokke, boë. Wat kan ek sê oor goeie speelgoed, kougom ... Ek het soos 'n pop geloop. Natuurlik het die ouens nie veel aandag aan fife gegee nie. Maar as kind, vandag verstaan ​​ek nie watter soort ding dit is nie - afguns. Alhoewel, toe hulle my vriendelik op my gekyk het, het ek baie ongemaklik gevoel. True, ek is 'n slim man, om my eerlik te gebruik om my verskil van ander te gebruik. Miskien is dit hoekom sy 'n aktrise geword het. Met hierdie en het op die lewe gegaan.
Ja, ek het vroeg geleer wat 'n pragtige, beskaafde lewe is. Aan die een kant lyk dit soos 'n dowager van die lot. Maar aan die ander kant, as jy geweet het hoeveel en hardnekkig hierdie skat werk. Jy was 'n wonderlike meisie - gegradueer van die wiskunde skool, en dit is tagtig persent die prioriteit van langgesinde jong mans. Terselfdertyd het hulle musiek in die skool gestudeer, maar nie soos almal anders nie - in klavier of viool - staan ​​hulle hier uit: hulle het 'n groot harp gekies.
Ons was op soek na net een meisie om te leer hoe om die harp te speel. En noodwendig rascelju dat bene of foots op pedale gekom het. Hierdie meisie was ek. Is jou harp bewaar?
Hierdie instrument is redelik duur. Dit moet versorg word, dit moet voortdurend gespeel word. Hy leef. Maar sedert ek die paadjie nie as 'n harpis gekies het nie, maar as aktrise het ek nie 'n harp nie. True, die hande is goed, dit kan nie van nêrens wegkom nie. Maar die tegniek is nie genoeg nie. Ek kan ook klavier speel. Maar reeds tien jaar, soos aan een instrument het nie geraak nie. En hoe het jy, 'n slim skoonheid, 'n Harpist-wiskundige, in minder as 17 jaar, vader en moeder toegelaat om in Moskou vir 'n aktrise te studeer? Ons het altyd respek en begrip in ons familie gehad. My pa en ma wou hê ek moet 'n tolk wees met 'n Engels of 'n toerisme-bestuurder. Tog het die ouers van hul enigste dogter nooit iets verbied nie. Ek onthou Pa het gesê: "Probeer dit. Maar jy sal nie slaag nie. ' Die enigste persoon wat in my ster geglo het, was oupa Anatoly Nikolayevich: "Gaan, Marinochka, alles sal goed met jou wees." Waarskynlik, dit was hy wat my deur sy geloof gehelp het en steeds deur die lewe lei. Oupa was alles vir my: sterk-wil, doelgerig, baie lief vir mense. Al hierdie eienskappe is sedert my kinderjare in my geplant. Toe ek uit Petersburg was, het ek met nog groter skerpheid en pyn besef dat niemand in my lewe Marina Alexandrova ooit sal liefhê soos my ouers my liefgehad het nie.
Die besluit om na die teater te gaan, het dadelik gekom, en ek wed op geluk. Ek het besluit: "Ons moet probeer. Maar as ek selfversekerd is, sal ek nie probeer nie, dan sal ek jammer wees vir 'n lang tyd. "
Ontvang die eerste keer?
Ja. True, ek het eers probeer in beide VGIK en GI-TIS. By die Schukin-skool het die laaste oomblik gekom. Die stel was reeds voltooi, maar ek het dit gedoen. Eers later het ek geleer dat nog 10 mense beweer het dat hulle in my plek is. Ek was toe onvolledig 17 jaar oud. Jy het jou debuut in die film baie jonk gemaak, in die eerste jaar. Daarna het hulle gereeld filmfeeste, premiere, bankette besoek en waarskynlik baie sekulêre klatergoud gehad. Woon jy sulke geleenthede vandag by?
Dit is nie vir my nie. Ek dink dat die fees in een geval moet gaan, as jy 'n nuwe prentjie voorstel.
In die lewe, ek is 'n man wat mooi kieskeurig is, niemand sal my ooit laat maak dat ek dinge doen waarvan ek nie hou nie. En vandag het ek glad niks om te verras nie. As hulle byvoorbeeld van Hollywood bel en sê dat daar 'n aanbod van Spielberg is, sal ek nie met geluk beswyk nie, maar ek sal sê dat ek daaraan sal dink. Niks is onmoontlik nie. En as jy net sit en wag vir die weer by die see, kan jy alles slaan.
Nog 'n ding is die fees "Cherry Forest". Hierdie jaar het ons binne die raamwerk 'n kersieboord in die herinnering van Oleg Ivanovich Yankovsky geplant. So kan dit 'n hangout genoem word? Alhoewel die gebeurtenis in rang sekulêr is. Ons was almal verenig deur een persoon, een doelwit en was baie gelukkig om mekaar te sien. Daardie dag was daar geen opregte trane en glimlagte nie. Jou film debuut, wat ons net genoem het, die film "Northern Lights". Maar die kyker het regtig onthou en is verlief geraak op die aktrise Marina Alexandrov nadat hy op die TV-reeks "Azazel" gewerk het, waar jy die bruid van Fandorin Lisa gespeel het.
"Azazel" is een van die aangename indrukke van my lewe. Ek is aanbeveel deur drie heeltemal verskillende mense: my onderwyser in toneelspel, 'n akteur wat Fandorin, en die assistent-direkteur, probeer speel. Later is ek geroep deur regisseur Alexander Adabashyan en gevra: "Het jy Akunin gelees?" In daardie tyd het dit vir my gelyk dat Akunin 'n ongelooflike bekende klassieke Tolstoy-vlak was. En ek het dit nie gelees nie, so ek het diep gefloreer en tot Adabashyan toegelaat. Hy het net gelag.
Op die stel het ek twee vriende ontmoet en twee wonderlike mans en een minder wonderlike vrou gemaak. Een van hulle was die operateur Pavel Lebeshev, het ons ongelukkig verlaat. Dit was te danke aan sy vaardigheid dat ek Jerzy Hoffmann in die Poolse film "Ou tradisie" geskiet het, waar ek geskiet en hoop het vriende met Daniel Olbrychsky en Bogdan Stupka gemaak. En danksy Alexander Adabashyan het ek in die Frans-Russiese prentjie "Die smelt van sneeu" gekom. Terloops, sy direkteur Laurent Zhaui het my opgemerk in die gradeplegtigheid. En Alexander Artemovich, nadat ek my toestemming gevra het, het my Moskou "pa" geword. Die vrou wat ek genoem het, is Marina Neelova, met wie ek gelukkig is om vandag op een stadium uit te gaan. Ek was nie moeg vir hierdie vrou nie en moenie moeg word om te bewonder nie. So, jy is regtig 'n skat van die lot? In deel, ja. Maar alles in ons beroep is die belangrikste ding anders - op die regte tyd om in die regte plek te wees. Ek word dikwels gevra: "Marina, het jy baie jaloerse mense?" Ek weet nie eens wat om te sê nie. Eens het ek my ma gevra: "Hoekom beny iemand iemand? Na alles, elkeen sy eie. "
Mamma het geantwoord: "Ja, vir elkeen sy eie. Maar moenie vergeet nie, Marisha, dat alles vir jou uitwerk. " Jy doen dit regtig. En jy is een van die voorste aktrises van die bekende "Hedendaagse". So ver as wat ek weet, was dit jou hoofdroom, wat ook waar geword het. Ja, een keer in 'n onderhoud het ek gesê dat dit die enigste teater is op die stadium waarvan ek myself sien. Klaarblyklik is my woorde aan Galina B. Volchek oorgedra. Sy het my genooi om te praat. Die resultaat van die gesprek was 'n voorstel om in "Drie kamerade" te probeer. Blykbaar was die monsters suksesvol, omdat nuwe voorstelle ontvang is. Vandag het ek vyf optredes. Die teater gee baie. My manier van lewe het heeltemal verander. Van nou af kan ek nie sê: "Ek vlieg vandag na Seychelle." Die teater is 'n verantwoordelikheid en 'n see van plesier. En so 'n plesier dat die Seychelle ver weg is. Met ander woorde, kan jy 'n aantreklike werk in die bioskoop weier ter wille van 'n opvoering? Waarskynlik, ja. Die teater is wat gee die akteur die geleentheid om professioneel te groei. En die film, in tegendeel, neem weg. In die bioskoop gee ons die dinge uit wat by die teater geneem is. Vir my, "Hedendaagse" is beide 'n skool en 'n huis op dieselfde tyd. 'N Fliek - 'n soort blink bedekking. Ek het lankal geweier om baie van die voorstelle te verwyder, maar vandag het ek besef dat ek verveeld was deur die teater. Daarom is ek baie bly dat ek vandag baie filmprojekte het. Dit lyk asof ek vandag in 'n totaal ander dimensie is. En in watter dimensie was jy toe jy in 2002 ingestem het om deel te neem aan die realiteitsvertoning "The Last Hero"?
Ek was nuuskierig om myself te kontroleer, ek wou iets nuuts leer. Daarbenewens het ek besef dat in 'n persoon se lewe so 'n gebeurtenis slegs een keer kan plaasvind. Vir my was hierdie vertoning nie 'n spesiale toets nie. Inteendeel, een van die mooiste tydperke. Al die emosies en indrukke wat ek op die eiland ontvang het, kan ek nie met iets anders vergelyk nie. Ons het geen ander moontlikheid om die beskawing heeltemal te ontkoppel, 'n onbewoonde eiland met 'n ongelooflike hoeveelheid lewende wesens te besoek, na die oseaan te luister, na die lug te kyk, soos 'n kaleidoskoop, met sterre. Alhoewel, natuurlik, die toetse was. Byvoorbeeld, om 24 uur per dag by dieselfde mense te wees, is moeilik vir enige persoon.
As jy wil, wil jy hulle nie hê nie, jy moet almal van hulle hou. En die gebod "lief vir jou naaste soos jouself" het ek net op die eiland verstaan. In gewone, stedelike lewe verstaan ​​jy nie regtig wat hierdie woorde beteken nie. En as jy van een pot moet eet, moet jy net van alles hou. Andersins sal sulke geestelike disharmonie kom dat dit beter is om dadelik te vertrek. Daar was situasies toe jy gevra het dat jy "verlaat"? En ek het net die spel verlaat. Toe die sterkste stryd om oorlewing, nie fisies nie, maar morele, begin het, het ek siek gevoel. Ek weet nie hoe nie. In hierdie opsig is ek nie 'n vegter nie. Baie graag wou dit mamma. Verder het ek geweet dat sy baie naby was, 'n paar kilometer van die eiland - in die Dominikaanse Republiek. Mamma het spesiaal aangekom by die kompetisie van die familie van "The Last Hero-3". Ek wou so gou uit al hierdie dinge ontsnap, so die huis is getrek! Het jy regtig wil eet?
Honger was nie die grootste probleem nie. Na 'n sekere tyd het die liggaam gewoond geraak aan uiterste en verwag slegs 'n minimum hoeveelheid kos per dag. Maar hoe gedroom het van haring, oor die swartbrood! En selfs voor die verlies van rede, wou ek sjokolade hê, hoewel ek absoluut nie lekkers hou nie. Gedurende hierdie tyd het jy baie gewig verloor? Teen vyf pond. Gaan nie huis toe nie, het dadelik na Frankryk gegaan waar die skietery in die film "Sneeuwmelt" begin het.
Toe ek my sien , was die direkteur verskriklik woedend. Hy kon nie met so 'n skinny aktrise werk nie. Hy het my dadelik beveel en moeilik om my te verslind. Ek het verslaaf aan Franse kaas en croissants, en ek het vinnig teruggekeer na my vorige vorm. Maar jy is nie geneig tot volheid nie. Dank God en ouers hiervoor. Ek laat myself toe om absoluut alles te eet, maar in matigheid. Ek het nooit ooreet nie. Ek is nie 'n volgeling van dieet, nuwe Japannese kombuis. Ek kan natuurlik sushi eet, maar sonder fanatisme. Sy eie, die naturel nog lekkerder. Daarbenewens het ek geen slegte gewoontes nie, wat 'n normale metabolisme beteken.
Jy het 'n BMW-motor. Selfs by die wiel?
Ja, ek ry vir die vyfde jaar, waaruit ek baie plesier kry. Die motor is die lewe. As ek ry, dink ek nie regtig aan die styl van klere nie. In die motor is daar altyd 'n sportvorm, boeke, skrifte, aandrokke, skoene. En nog steeds buite die werk gebruik ek 'n bietjie skoonheidsmiddels, maar in kosmetiek is daar altyd 'n termiese water, 'n room vir arms of hand- en lipglans. My motor is 'n huis op wiele. Ek het nooit aan my persoonlike bestuurder gedink nie. Selfs toe ek nie bestuur het nie, het ek altyd gedroom dat ek bestuur het.
Hoe voel jy oor vroue se swakhede, soos inkopies?
Ek aanbid! Ek kan alles neerstort tot pennies vir klere. En sonder 'n gewete van gewete, omdat ek nooit geweet het hoe om geld te spaar nie en dit onwaarskynlik is om te leer. Terselfdertyd gee ek nie aandag aan bekende handelsmerke, mode-handelsmerke nie. Ek koop wat ek wil en wat om te doen. Ek is lief vir die klere van die Russiese ontwerpers. Ek dink dat rokke van Alexandra Terekhova baie vroulik is. Ek is bly om die dienste van jong ontwerpers te gebruik wat weet wat relevant is en wat nou aangaan. Die ding moet tog aangenaam en sielkundig wees om nie te spanning nie.
Watter soort musiek luister jy na?
Jazz. Ek respekteer St Petersburg rock. Ek is ver van 'n fan van ons popmusiek.
Moenie jou drome opgee nie: die persoonlike lewe van Julia Baranovskaia
Doelgerigte en blink Polina Gagarina: man, kinders, familie en loopbaan
Dit is moeilik om te glo dat dit een persoon is: Victoria Lopyreva se foto voor en na die plastiek en retouchering