Ramphele se stelling bevat twee elemente: 'n aanname (apartheid het mense opsetlik verarm) en 'n dreigement (as daar nie herverspreiding van rykdom of "kompensasie" plaasvind nie, gaan daar geweld wees). Haar uitspraak kan ook gelees word as 'n verklaring vir die anargie en geweld wat sedert 1994 in die land heers en wat Suid-Afrika bo-aan Interpol se lys vir moord en verkragting geplaas het.
As ons na die beleid en uitsprake van die vorige bewind vanaf Verwoerd kyk, val dit op hoe hy voortdurend swart ontwikkeling as 'n hoë prioriteit gesien het. Blykbaar is daar meer fondse aan swart ontwikkeling, hetsy in die voormalige tuislande, hetsy in die stedelike gebiede bestee as die totale som geld wat al die VN se ontwikkelingsagentskappe sedert 1945 op die Derde Wêreld uitgegee het.
Waarskynlik is die antwoord meer ingewikkeld as dit. Net so min as wat ander Afrikaleiers met opset hul lande probeer verarm het, net so min het 'n vorige kabinetskomitee 'n besluit geneem om Suid-Afrika se ekonomiese groei en voorspoed te probeer stuit.
Kom ons probeer egter minder belaglik wees en 'n ernstige politieke en ekonomiese debat voer. Afrika (en sy armes) kan net daarby baat indien mense soos Ramphele wat weens haar ervaring by die Wêreldbank van beter behoort te weet, vir 'n slag met feite en logiese argumente kom.
Die pleidooi vir vergoeding weens apartheid is gemodelleer op die nou reeds bekende aandrang op kompensasie weens slawerny wat ook tydens die VN se Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001 geopper is. Die wêreld het dit herken en afgewys vir wat dit is: maar net nog 'n variasie van die bakhandsaluut waarvoor Afrika so bekend is.