47 -eskader (POF) tydens die Tweede Wêreldoorlog - Inligting
47 -eskader (RAF): Tweede Wêreldoorlog
47 -eskader (RAF) tydens die Tweede Wêreldoorlog
No.47 Squadron was een van die min eskaders wat die Vickers Wellesley in gevegte gebruik het, en het dit teen die Italiaanse magte in Oos-Afrika gebruik, voordat hulle na die Beaufort, toe Beaufighter, oorgeskakel het vir anti-duikboot- en anti-skeepswerk in die Middellandse See. Teen die einde van die oorlog het die eskader as 'n grondaanvalseenheid gewerk, met die Mosquito om Japannese teikens in Birma aan te val.
No.47 -eskader het in Oktober 1927 na die Soedan verhuis, waar dit saam met die Soedan -weermag gewerk het. Toe Italië in Junie 1940 die Tweede Wêreldoorlog betree, was die grootste deel van die eskader toegerus met die Vickers Wellesley, hoewel een vlug die Vickers Vincent tot die volgende maand behou het. Die eskader het sy Wellesleys gebruik tydens die gevegte in Eritrea en Ethiopië, wat geëindig het in 'n duidelike geallieerde oorwinning.
In Desember 1941 verhuis die eskader na Egipte, waar dit in April 1942 sy Wellesleys begin gebruik op patrouille teen duikboot. Een vlug het die Wellesley in hierdie rol tot Maart 1943 bedryf, maar in Julie 1942 het die res van die eskader begin omskakel na die Bristol Beaufort -torpedobomwerper.
Die Eskader se eerste sending in Beaufort het op 8 Oktober 1942 plaasgevind en 'n tydperk begin waarin die eskader sy pogings gekonsentreer het teen as -konvooie van die as wat probeer het om die magte van Rommel in Libië te bereik.
In Junie 1943 verhuis die eskader na Tunisië, vanwaar dit sy nuwe Beaufighters gebruik het om aanvalle teen die skip aan die Italiaanse kus te bestry. Vier maande later verhuis die eskader na Libië om dieselfde taak in Griekeland te verrig, en in Maart trek die eskader nog verder ooswaarts na Indië, waar dit deel uitmaak van 'n strydvleuel teen skeepvaart.
In Oktober 1944 het die eskader 'n eerste poging aangewend om na die de Havilland -muskiet oor te skakel, maar die moeilike omstandighede het 'n paar strukturele probleme in die houtkonstruksie van die muskiet blootgestel, en in November het die eskader tydelik met Beaufighters toegerus.
In Januarie 1945 het die eskader grondaanvalmissies oor Birma begin uitvoer met behulp van vuurpylbewapende Beaufighters. In Februarie het die muskiet teruggekeer, hierdie keer meer suksesvol, en van 1 Maart tot Augustus 1945 het die eskader sy muskiete gebruik vir grondaanvalmissies, met die konsentrasie van Japanse basisse en vervoerskakels. Na die oorlog het die eskader in die Verre Ooste gebly tot 21 Maart 1946, toe dit ontbind is.
Januarie 1933-Junie 1939: Gordon
Julie 1936-Julie 1940: Vickers Vincent
Junie 1939-Maart 1943: Vickers Wellesley I
Julie 1942-Junie 1943: Bristol Beaufort I
Junie 1943-Oktober 1944: Bristol Beaufighter X
Oktober 1944-November 1944: de Havilland Mosquito VI
November 1944-April 1945: Bristol Beaufighter X
Februarie 1945-Maart 1946: de Havilland Mosquito VI
Oktober 1927-Mei 1940: Khartoem
Mei-Julie 1940: Erkowit
Julie-November 1940: Carthago
November-Desember 1940: Sennar
Desember 1940-Mei 1941: Gordonsboom
Mei-Desember 1941: Asmara
Januarie-Februarie 1942: Burgel Arab
Februarie-Maart 1942: LG.87
Maart-April 1942: Kasfareet
April-Julie 1942: LG.89
Julie-September 1942: St. Jean
September 1942-Januarie 1943: Shandur
Januarie-Maart 1943: Gianaclis
Maart-Junie 1943: Misurata-Wes
Junie-Oktober 1943: Protville No.2
Oktober 1943: Sidi Amor
Oktober-November 1943: El Adem
November 1943-Maart 1944: Gambut
Maart 1944: Amriya South
Maart-Oktober 1944: Cholavarum
Oktober-November 1944: Yelahanka
November 1944-Januarie 1945: Ranchi
Januarie-April 1945: Kumbhirgram
April-Augustus 1945: Kinmagan
Augustus 1945-Januarie 1946: Hmawbi
Eskader kodes: X, KU, S, H, Q, O, B
1927-1941: Ondersteuning van Soedan se weermag
1941-1943: Anti-duikbootpatrollies uit Egipte
1942-1944: stakings teen versending, Italië, Griekeland en uiteindelik uit Indië
1945: Grondaanval, Birma
Товар с самой низкой ценой, который уже использовали или носили ранее. Т То может быть выставочный образец или товар, бывший в употреблении en возвращенный в магазин. См. подробные характеристики товара с описанием его недостатков.
Die verlies van Lancaster LM366 EM-H Die Taylor -bemanning - Berlyn, 29 Januarie 1944
Lancaster LM366 EM-H het verlore gegaan tydens 'n operasie in Berlyn. Dit het 293 Januarie 1944 om 0003 uur by RAF Spilsby, Lincolnshire, opgestyg.
Die vliegtuig LM366 EM-H (H vir Harry in daardie dae), was 'n Mk III Lancaster, wat in September 1943 op die eskader aangekom het en 145,2 uur se vlieg gedoen het toe hy verlore was. [bron: Raymond Glynne-Owen]
Die bemanning was soos volg:
Pilot: Flt Lt John Gordon Taylor RAF (VR) +
Vlugingenieur: Sers Thomas Fowler Westmoreland RAF (VR) +
Navigator: F/O Ivor Mitchell RAF (VR) +
Draadlose operateur: Sers Leo Arthur Croxton RAF (VR) pow
Bom Aimer: Sersant John Patrick Rothera RAF (VR) +
Middel bo: sers Robert Hughes RAF (VR) +
Agterskutter: F/Sgt Ivor Frederick Chalmers RAAF +
2de navigator: sers. Donald Arthur Turner RAF (VR) +
+ vermoor in aksie
Volgens die gepubliseerde geskiedenis van 207 eskader, Altyd voorberei, van die 11 vliegtuie wat vir die operasie beskryf is, kon ses nie opstyg nie: van die vyf wat wel gegaan het, het almal teruggekeer behalwe die Taylor -bemanning. Die rede waarom die ses versuim het om op te styg, is dat die vliegtuig van Dick Burnet vasgeval het en verhinder het dat hulle sou kon opstyg.
Leo Croxton is ernstig beseer, krygsgevangene geneem en was in kamp 357 (Stalag Kopernikus), pow nr. 3547 (bron: Chorley)
Die vlieënier, vlugingenieur en agterskutter word begrawe in die Berlyn (1939-45) Oorlogsbegraafplaas, waar hulle langs mekaar lê (klik op die skakel en bekyk dan die begraafplaasfoto volgens die begraafplaasplan, die drie grafte in plot 5 ry D is naby die vertoning):
John Taylor, die seun van Ernest Maurice en Annie Eleanor Mabel Taylor, van Esher, Surrey, 21 jaar oud. John is in grafverwysing 5. D. 9. - sien ook op die 207 webwerf Gedenktekens & gt Die op plaaslike oorlogsmonumente
Ivor Chalmers, 32 jaar oud, was die seun van wyle Alexander Chalmers en Emily Mary Chalmers, van Samford, Queensland, Australië. Hy is in graf 5.D.10.
Ivor was 'n houtwerker van North Tamborine, Queensland. Hy het by Traveston naby Gympie in Queensland ingeskryf en 'n geruime tyd in Kanada deurgebring voordat hy in die Verenigde Koninkryk geplaas het. Sy oorspronklike begraafplaas was in die gemeente se begraafplaas in Buck.
Een van sy neefs is F/O Bruce Chalmers, 'n reservis met 23 m² RAAF: foto geneem in 'n Orion -vliegtuig oor die Groot Australiese Bight.
Ivor Chalmers: bron Bruce Chalmers
Bruce skryf 20 Julie 2008: Oom Ivor word herdenk op die mure van die Australiese Oorlogsmonument en met trots en met liefde onthou deur sy familie. Die gesin het bestaan ​​uit Ivor, Don (Army), Roy (RAAF), John (Army - a Desert Rat at Tobruk), Ben (RAAF en my pa Thomas (RAAF) en Joyce. Joyce is die enigste lid van die gesin wat nog oorleef het en woon nie ver van die gesinshuis in North Tamborine af nie.
Ek is die enigste lid van die uitgebreide afstammelinge van die familie wat in die RAAF gedien het, en ek dra 'n groot eer om die rol te vervul - al was dit net 'n reservis - en die handhawing van oom Ivor se geheue. Ek hoop om eendag sy oorlogsgraf te besoek en nou weet ek waar 207 was, hopelik ook sy Britse basis. Ivor was 32 jaar oud toe hy vermoor is, en ek het nog altyd gedink dat dit 'n volwasse ouderdom was om by die konflik betrokke te wees, maar die oorlog was 'n ander tyd en dit is moeilik vir ons wat later gebore is om te verstaan ​​hoe anders dit was. Let wel, ek het op die ouderdom van 53 aangesluit, slegs twee en 'n half jaar gelede.
Tom Westmoreland, seun van George S. Westmoreland en Gladys Westmoreland, van Headingly, Leeds, Yorkshire, was 20 jaar oud en lê in graf 5.D.11
Inligting wat uit Duitsland ontvang is (sien hieronder), sê dat vyf liggame van die ongeluksterrein gevind is: die twee ongeïdentifiseerde liggame is in grafte 5.D.12 en 5.D.13 in die oorlogsbegraafplaas in Berlyn (1939-45) . Dus is die vyf dooies wat gevind is, almal saam.
Die name van die vier wat geen bekend graf (dit wil sê die twee wat nie gevind is nie en die twee wat dit nie kon identifiseer nie) is op die Air Forces -gedenkteken by Runnymede:
John (Pat) Rothera, sonder ouderdom, was die seun van Wilfred Stewart en Dulcie Alice Rothera, van Nottingham. Sy naam is op paneel 237
Donald Turner, 22 jaar oud, was die seun van Herbert en Kate Turner, van Belvedere, Kent.
Sy naam is op paneel 239.
Sy niggie Carol Peachey het die Vereniging in Maart 2007 gekontak: My oorlede pa was die jonger broer van Donald Turner. My ma het onlangs die kennisgewing van die dood wat aan Donald se ouers gestuur is, gevind. Dit was binne wat ons dink sy tesis van Donald se graad was.
Ons dink dat sy ma Kate die kennisgewing in die proefskrif versteek het en dat albei sedert Donald se dood in 'n boks oopgemaak het. Niemand van ons het beslis geweet dat hy op Reichenwalde gesterf het nie. Ek voel my pa sou die webwerf besoek het as hy dit geweet het.
My ma onthou dat hy 'n jaar in Kanada opgelei het nadat hy sy graad voltooi het. Hy is daarna na Lincolnshire gestuur waar ons dink dat sy halfsuster Joan Wells (wat moontlik haarself Joan Bennett genoem het) ook gestasioneer was. Sy was in die WAAF. Sy vlug met die Taylor -bemanning was sy eerste en enigste vlug.
Ons sal baie dankbaar wees vir enige inligting oor Donald.
Donald Turner, geneem in Moncton, New Brunswick, die ligging van 8SFTS: bron Peachey
Robert Hughes, 25 jaar oud, was die seun van Edward en Mary Jane Hughes, van Rhos, Denbighshire. Sy naam is op paneel 231.
Ivor Mitchell, geen naasbestaandes of ouderdomsinligting gegee nie, is op paneel 208.
WR (Bill) Chorley's RAF Bomber Command Command Losses van die Tweede Wêreldoorlog, vir 1944 (uitgegee deur Midland Counties Publishing 1997, ISBN 0 904597 91 1) voeg p59 by "Vermoedelik neergestort het by Reichenwalde, 4 km ENE van Storkow. Diegene wat gesterf het, is [aanvanklik] begrawe op 30 Januarie op die ongeluksterrein". [klik op Reichenwalde skakels na 'n kaart]
Laurie Barnes, ook op 207 -eskader, is die volgende aand op Berlyn neergeskiet. Hy is na die Hermann Goering Luftwaffe Lazarett in Gatow gebring: "Hier het ek iemand wat vaagweg bekend was, in gips omhels. Ons het 'n noukeurige gesprek gevoer en indirek vasgestel dat ons albei op 207 was deur te praat oor 'n kroegman wat slegs aan die eskader bekend was . Ek glo ek het met Leo Arthur Croxton gepraat. " Leo se weduwee Betty en seun Lee is vriendslede van die vereniging.
Leo is net 'n rukkie oorlede voordat die Vereniging effektief kontak met die Croxton -gesin kon maak. Hy was 'n geruime tyd siek, wat kan verklaar waarom Michael Westmoreland nie van hom gehoor het toe hy kontak wou maak nie. Leo se seun Lee het gesê dat sy pa spyt was dat hy kontak met die res van die bemanning verloor het.
Michael Westmoreland, die broer van Tom Westmoreland, was nog altyd geïnteresseerd in hoe Leo Croxton oorleef het. Hy sê dat hy in 'n brief aan Michael se ma geskryf het toe Leo gerepatrieer is, dat hy 'n totale geheueverlies gehad het oor die aanval en dat hy wakker geword het in die hospitaal dat hy in die wrak van die vliegtuig gevind is. Aangesien niemand van die ander bemanning oorleef het nie, moet aangeneem word dat niemand tyd gehad het om te ontsnap nie, en die posisie van die ongeluksterrein (op die draai na die bomaanval) dui daarop dat die vliegtuig waarskynlik van 20.000 voet uit die lug geval het. So 'n katastrofiese gebeurtenis is natuurlik normaalweg totaal onoorkombaar.
Michael het 'n foto verskaf waarin drie van die bemanning verskyn. Identifikasies tot dusver is L-R: Flight Engineer Tom Westmoreland, ?? Wireless Op Leo Croxton,?,?,? Bom Aimer Patrick Rothera.
Die een van twee onbenoemde is moontlik die lugskutter Robert Hughes (Bruce Chalmers herken Ivor Chalmers RAAF nie op hierdie foto nie). Die vlieënier John Taylor en Navigator Ivor Mitchell word nie gewys nie. Michael redeneer dat die foto in warm weer geneem is, dus moontlik in Langar in die laat somer/herfs van 1943
Ook 'n vriend -lid van die vereniging is Ivor Mitchell se kleindogter Kotska Wallace, nou 'n wetenskaplike by die European Space Agency. Michael Westmoreland sê: "Ek het Ivor Oddie en sy ma in Scarborough in 1945 ontmoet toe hy ongeveer 12 maande oud was."
Die susterskind van John Rothera, Jane Bealby, en die broerskinders Dudley en Martin Walker is ook vriendslede van die vereniging, net soos Tony Brown, wat saam met John Rothera se pa gewerk het.
Kevin Hughes, tweede neef van Robert Hughes, die middelste skutter, is ook 'n vriend-lid van die vereniging.
Lid van die vereniging, eerwaarde Harry Orchard, destyds die vlieënierbeheeroffisier by Spilsby, sê: "John Taylor was 'n vriend. Ons het gereeld tydens die" maanperiodes "soms na Skegness gegaan terwyl die eskader 'n kort pouse kon hê en ek kon kry ook 'n paar uur af. "
Sommige van die familielede van die bemanning het mekaar ontmoet tydens die toewyding van bome in East Kirkby op 14 Augustus 2003. Een van die boompies is opgedra aan almal wat op 207 eskader gedien het. Daar was 'n vliegpas met vliegtuie van die huidige 207 -eskader:
Ds Harry Orchard met 'n paar van die gesinne van die bemanning van sy groot vriend in Spilsby, John Taylor, verloor op Berlyn op 29 Januarie 1944 in Lancaster EM-H LM366, waaruit slegs een oorlewende was, wyle Leo Croxton.
LR: Jo Oddie, langs haar man Ivor Oddie, seun van Ivor Mitchell, die Navigator Harry Orchard Michael Westmoreland, broer van Tom, die Flight Engineer en Jane Bealby, niggie van John (Pat) Rothera, die Air Bomber. Twee ander gesinne van hierdie bemanning sluit in Friend -lede van die Vereniging wat nie kon bywoon nie.
Karsten Schulze in OT Nahmitz, Duitsland, het saam met ander die verlies van sommige Bomber Command -vliegtuie ondersoek. Hy het hierdie beelde verskaf van items wat op die ongeluksterrein van LM366 in 'n bosgebied noord van Reichenwalde gevind is.
Op sy webwerf is 'n verslag geneem deur sy kollega Peter Reinhardt van mev S. uit Silberberg, wat onthou wat sy destyds vertel is:
"Op daardie tydstip was ek 15 jaar oud. Tot die vliegtuigongeluk kan ek myself net van hoor herinner. By die ongeluk is 'n vlieënier ernstig beseer. Hy val deur die dak van 'n skuur in die Dachsberg. Vandag is slegs die fondamente word daar gesien. Hierdie vlieënier is deur die SS gered en is per ambulans in 'n militêre hospitaal gebring, hy moes waarskynlik later aan die beserings beswyk het. is in Reichenwalde in die plaaslike begraafplaas begrawe en is later weer uitgegrawe en na Engeland gebring. " [eintlik rus die bemanning nou op die oorlogsbegraafplaas van 1939-1945 in Berlyn. (KS)]
Hy gee ook 'n ooggetuieverslag van die neerstorting van die vliegtuig, van Herr Norbert K., senior, van Reichenwalde (weer geneem deur Peter Reinhardt):
"Ek was agt jaar oud ten tyde van die ongeluk. In my ouerhuis was daar destyds 'n paar SS -soldate wat pas aan maneuvers in die Storkow -omgewing deelgeneem het. Ek herinner my nog steeds aan die voorval. Unterscharfhrer Gericke , een van die SS-manne, het aan my en my ouers gesê dat die bemanning Kanadese was.Gericke wou vir my 'n polshorlosie gee wat van een van die vlieëniers geneem is, maar my pa het sy aanbod geweier.
Daar was sewe dooie vlieëniers. Die enigste oorlewende was gelukkig om op 'n mishoop op die Silberberg -plaas te land, wat sy lewe gered het. Hy het in die val albei sy bene gebreek en is deur die SS gevang. Die SS het die wrak van die bomwerper van die ongeluksterrein verwyder. Hulle het ook die vliegtuie se persoonlike besittings en vliegpakke gebuit. Ek onthou die broek en baadjies van die lugmag was van leer en kon elektries verhit word.
Die soldate het die sewe lyke begrawe in 'n gesamentlike graf in die linker agterhoek van die Waldfriedhof-begraafplaas en 'n enkele berkekruis opgerig. Ek onthou dat een van die lyke nog in 'n sittende posisie was terwyl dit in die graf lê - 'n verskriklike gesig, die soort ding wat die res van u lewe by u bly. Die SS het die lyke uit die vragmotor in die gat gegooi, dit met grond gevul en daarna die kruis opgerig.
Omstreeks 1946-47 (ek onthou nie presies wanneer nie) het die Engelse die lyke opgegrawe en iewers weggeneem [vir herbegrafnis by die Oorlogsbegraafplaas, Berlyn (KS)]. Hulle het die begraafplaas afgesper om te verhoed dat iemand kyk.
Die bomwerper het van NW na SE gevlieg net voor dit neergestort het. Dit draai dan merkbaar na links en kom - aan die brand - uit die wolke. Die grootste deel van die romp beland op Mittelfeld (middelveld) agter die Waldfriedhof -begraafplaas. Dit het uitgebrand. Een van die enjins lê saam met 'n masjiengeweer in die nabygeleë hout. Die hele gebied was verstrooi met ammunisie. Ek en my vriende het probeer om 'n masjiengeweer wat ons gevind het, af te vuur, maar dit wou nie werk nie. Toe my pa uitvind, het hy my goed weggesteek!
Die agterkant van die bomwerper het naby die sportveld gaan lê. Die lyk van 'n dooie vlieënier het daar naby gelê. Na die ongeluk kon Mittelfeld jare lank nie geboer word nie weens die brand en besmetting. Heelwat later, toe ek besig was om die veld te ploeg, sou ek voortdurend items soos lengtes dun pyp en klein hidrouliese pompe ophaal. Dit is op die gemeenskaplike plaas gestort en daarna vir afval verwyder. Ek kan my nie voorstel dat iemand in die omgewing vliegtuigonderdele in hul besit het nie omdat die SS die ongeluksterrein so deeglik skoongemaak het. "
Ondersoekverslag: 2 Junie 1947, gemaak deur die Berlyn Detachment No.4, MR & amp EU RAF (Duitsland)
Bogenoemde ooggetuieverslag van Herr Norbert K. snr, wat oor sewe liggame praat, moet vergelyk word met die volgende verslag, 12 Junie 1947, gemaak deur die Berlynse Detachment No.4 Missing Research & amp Enquiry Unit RAF (Duitsland), wat slegs sê vyf lyke is uit die kollektiewe graf op Reichenwalde gevind. (bron: National Archives of Australia, via Karsten Schulze):
bladsy 2 - bladsy 3 - bladsy 4
Klaarblyklik het latere ondersoeke identifikasie moontlik gemaak wat voldoende was
die genoemde begrafnisse van John Taylor, Ivor Chalmers en Tom Westmoreland.
Wrakitems beelde - via Karsten Schulze - geneem deur Peter Reinhardt.
Die dele is in Mei 2004 gevind: die weegskaal is in cm.
Kontak gerus die redakteur as u meer inligting op hierdie bladsy wil byvoeg, of as u 'n lid van die Pilot -familie is: flt lt John Gordon Taylor RAF (VR) .. of as u een van die bemanning ken.
besoek die webwerwe wat aangebied word deur 207 Squadron RAF History at www.rafinfo.org.uk
bladsy laas opgedateer 26 Julie 2008: 23 Des 13: 18 Nov 17
47 Eskader (RAF): Tweede Wêreldoorlog - Geskiedenis
U.S.A.A.F. Bestry vraggroepe van die Tweede Wêreldoorlog
Eerste Air Commando Group begin
Die Britte het lank gedink dat die terrein van Birma, met berge, riviere, paaie en valleie, wat basies van noord na suid loop, die reis van oos na wes vir die Japannese weermag sou vergemaklik en die verdediging van Birma makliker sou maak. Maar die spoed in die Japannese opmars het die Britte verstom en baie gou was die Britse generaal -majoor William J. Slim en die Amerikaanse luitenant -generaal Joseph W. Stillwell se magte in Birma gedwing om hulle aan Birma terug te trek.
Dit was tydens hierdie onttrekking dat 'n voormalige Britse artillerie -offisier, kolonel Orde C. Wingate in Indië aangekom het en hy het dadelik begin om die terrein van Birma en die taktiek wat deur die Japannese weermag gebruik is, te bestudeer. Hy het 'n verslag gestuur met die idee om die Japannese in Birma te bestry met tref -en -trap -taktiek, wat deur die wat hy Long Range Penetration (LRP) groepe noem, uitgevoer moet word, en hierdie operasies moet ver agter vyandelike linies uitgevoer word. Die Britse generaal Alexander was beïndruk met die verslag en was dit eens dat die Birmaanse terrein gekombineer met Japannese taktiek enige direkte aanval op die land uitgesluit het, maar die Japannese kommunikasie- en toevoerlyne was steeds vatbaar vir aanvalle. Om effektief te wees, sal hierdie LRP -groepe liggies gewapen moet wees, daarom moet hulle per lug voorsien word en as hulle ekstra vuurkrag benodig, moet dit ook uit die lug kom.
Dit was eers in Februarie 1943 dat Wingate 'n kans sou kry om sy LRP -konsep op die proef te stel toe hy bevel gekry het oor die 77ste Indiese Brigade en 3 000 man. Wingate is gedwing om met sy eksperiment te begin sonder die voordeel van 'n geallieerde offensief, wat sou gehelp het om die Japannese troepe besig te hou, terwyl hy en sy groep hul eerste aanvalle begin doen het. Voorlopige LRP -aanvalle het gemengde resultate, twee LRP -rubrieke keer terug na Indië nadat hulle hul radio's verloor het nadat hulle in 'n hinderlaag beland het. Ander LRP -kolomme was meer suksesvol en het daarin geslaag om talle dele spoorlyne op te blaas met 'n minimale verlies vir hulself. Die Japannese, aan die ander kant, kon meer aandag vestig op hierdie aanvalle, en spoedig het LRP -ongevalle begin toeneem. Voeg hierby swak lugtoevoer en ontruiming van gewondes, en dit was nie lank voordat Wingate en sy LRP -kolomme gedwing is om hul bedrywighede in Birma te beëindig en terug te keer na Indië nie. Oorlogseffekte in Birma is deur oorlogskorrespondente aangemeld en sy groep het gou die naam 'Chindits' gekry, na 'n mitologiese dier, 'n half leeu, 'n half griffioen wat die Birmaanse pagodes bewaak het.
Die verskaffing van die Chinese om die Japannese in Indo-China te help beveg, was in hierdie stadium 'n groot operasie, en die Birma-pad was die belangrikste toevoerroete na China. Toe die Japannese die Birmaweg afsny, het hierdie groot toevoerroete verlore gegaan. Met hierdie geleentheid was die enigste manier om noodsaaklike voorrade in China te kry, om dit oor The Hump in te stuur. Vir hierdie doel het die lugvervoerbevel 'n lugbrug begin vanaf basisse in Indië, oor The Hump, en na China. As die Birma -pad nie heropen kan word nie, kan China val en kan die Japanse magte in die gebied herontplooi word om elders in die Stille Oseaan -teater te veg.
Dit was tydens die Kwadrantkonferensie in Quebec Kanada (14-24 Augustus 1943) dat Wingate voorgestel het dat sy konsep uitgebrei word tot agt brigades, vier vir gevegsoperasies en vier brigades in direkte hulp. President Roosevelt keur hierdie idee goed en stem in om vliegtuie te voorsien ter ondersteuning van hierdie LRP -eenhede. Die aanvanklike versoek deur Wingate was vir sestien (16) C-47 ''s, een bomwerper-eskader per LRP-eenheid vir nabye lugsteun en 'n ligte vliegtuigmag vir elke LRP-eenheid om die beseerdes te help ontruim. Vegvliegtuie sal ook nodig wees om hierdie LRP -magte en vervoervliegtuie te beskerm teen Japannese vegters. Generaal Hap Arnold beskou dit as die kans om lewe in die CBI -teater te blaas en het vasbeslote geword om 'n nuwe Air Group te bou wat volledig toegewy is aan die ondersteuning van Wingate Chindit 's.
In Augustus 1943 vergader Lord Louis Mountbatten, opperbevelhebber van SEAC, met generaal Arnold om planne vir Amerikaanse steun vir hierdie Britse Chindit -ekspedisies na Birma te bespreek. Die nuwe eenheid het sy naam vyf keer verander namate dit ontwikkel het, van Projek 9 na Projek CA 281, dan na 5318ste Voorlopige Eenheid (Lug), dan na Number Air Commando Force en laastens 1ste Air Commando Group. Die uitdrukking 'Air Commando ' is na bewering deur generaal Arnold geskep om Lord Mountbatten te vereer wat vroeër die bevel was oor die Britse kommando's.
Nou om mans te vind met die vermoë om hierdie nuwe mag te beheer. Hierdie keuse is uiteindelik beperk tot twee individue en omdat hulle nie tussen die twee kon kies nie, is besluit om hulle gesamentlike leiers te maak. Die eerste was luitenant -kolonel Philip G. Cochran, 'n baie selfversekerde, aggressiewe en verbeeldingryke offisier met 'n uitstekende oorlogsrekord as vegvlieënier in Noord -Afrika. (Hy was ook die model vir die karakter van Flip Corkin in die strokiesprent van Milton Caniff 's 'Terry and the Pirates). Die tweede was luitenant -kolonel John R Alsion, 'n 'Ace ' wat saam met generaal -majoor Claire L. Chennault 's 23ste Fighter Group gevlieg het. Na die keuring en 'n onderhoud met beide mans deur generaal Arnold, word gesê dat die generaal Arnold die sessie afgesluit het met hierdie woorde: 'Tot 'n hel met papierwerk, 'n stryd uit.'
Die twee nuwe bevelvoerders het volledige vryheid gekry om manne en materiaal bymekaar te maak. Dertien (13) C-47 ''s is saam met honderd (100) CG-4A Waco-sweeftuie verkry vir vervoer. Vyf en twintig (25) TG-5 opleidingsvliegtuie is aangeskaf vir die vervoer van sweeftuie na afgeleë gebiede. 'N Tiental (12) Noorduyn C-64 Norseman-vliegtuie is aangeskaf, wat gedien het in die hoedanigheid tussen die van die C-47 en die sweeftuie en die beplande ligte vliegtuie wat gebruik sou word om siekes en gewondes te ontruim. Vir ligte vliegtuie is honderd (100) Vultee L-1-vliegtuie gekies vanweë hul vermoë om 2-3 draagbaar te dra. Dit het gou duidelik geword dat hierdie aantal L-1 ''s nie beskikbaar was nie, dus het die balans van die ligte vliegtuig die Stinson L-5 Sentinel geword. Die L-5, hoewel vinniger dan die L-1, kon net een draagbaar dra en 'n langer opstyggebied benodig. Laaste maar nie die minste nie, luitenant -kolonel Alison het die koper by Wright Field oortuig om 'n tegniese verteenwoordiger na Indië te stuur om die nuwe Sikorsky-helikopter, die YR-4, onder werklike gevegstoestande op die proef te stel. Die vegvereiste is gedek toe dertig (30) Noord-Amerikaanse P-51A Mustangs verkry is.
Projek 9 is uiteindelik in Oktober 1943 op Seymour-Johnson Field in Noord-Carolina georganiseer en daarna die 5318ste voorlopige eenheid (lug) herontwerp voordat hulle vir diens in Indië aangemeld het. Die eenheidsdoelwit is deur generaal Arnold noukeurig omskryf as: 1: 'Om die beweging van Wingate se kolomme vorentoe te vergemaklik' 2: 'Om die toevoer en ontruiming van hierdie kolomme te vergemaklik' 3: 'Om 'n klein lugbedekking en slagkrag te bied' en 4: 'Om lugervaring op te doen onder die verwagte omstandighede teëkom '. Binne ses maande was die 5318 ste voorlopige eenheid (lug) in Indië, gereed om met sy bedrywighede te begin.
Vroeg in 1944 was Wingate en sy derde Indiese afdeling, ook bekend as ' Special Force ' gereed vir aksie. Saam met Cochran en Alison het hy begin met die beplanning van agter die linies operasies van sy magte. Planne vereis dat die sweeftuie Chindits en ingenieurs na klein oerwoudvlugte moet vlieg; hier sal die ingenieurs landingsstroke vir C-47's en die balans van Wingates-brigades uitsny.
Op 15 Februarie 1944 het 'n ongelukkige nagopleidingsongeluk plaasgevind terwyl 'n C-47 twee sweeftuie gesleep het. Dit het gelei tot die dood van vier Britse en drie Amerikaanse troepe. Die volgende dag het die eenheidsbevelvoerder van Wingate ' 'n briefie aan die pamflette gestuur waarin hy eenvoudig gesê het: Wees verseker dat ons saam met u seuns gaan, enige plek, altyd en oral. Hierdie frase is aangeneem as die leuse van die 5318 ste voorlopige eenheid (lug) en word sedertdien in die gemeenskap van lugkommando en spesiale operasies gebruik.
Die 5318 ste voorlopige eenheid (lug) het op hierdie stadium nog steeds die medium bommenwerpers ontbreek wat ook nodig was vir noue lugondersteunings. Dit is beplan en versoek van die Royal Air Force. Die RAF kon nie hierdie verbintenis nakom nie en genoods dat luitenant-kolonel Cochran twaalf (12) Noord-Amerikaanse B-25H Mitchell-bomwerpers gekry het wat aanvanklik vir die 14de Lugmag bestem was. Hierdie bomwerpers met hul vier-.50 cal. masjiengewere en 'n enkele 75 mm-kanon wat in die neus gemonteer is, sou in die nabye lugsteunrol van onskatbare waarde wees.
Op 5 Maart 1944 sou die eerste groot gesamentlike operasie waarby Wingate 's Chindit's en die 5318 ste voorlopige eenheid (lug) begin het, begin word. Hierdie operasie, met die naam 'Operasie Donderdag ', sou uiteindelik die Chindit ''s en die 5318 ste voorlopige eenheid (lug) se vermoë om as een te werk, toets. Maar dit is nog 'n hoofstuk in die geskiedenis van die eerste lugkommando -groep. Einde Maart 1944 is die 5318ste Voorlopige Eenheid (Lug) herontwerp as die eerste lugkommando -groep.
Bill Bielauskas Februarie 2001 - 2001
Verwysings: Any Time, Any Place deur Philip D. Chinnery 1984
Tweede Wêreldoorlog Lugkommando Volume II 1994
Stuur 'n e-pos aan kommentaar, voorstelle, regstellings, ens: [email protected]
Imphal, the Bump and Beyond Kopiereg 1999-2001 Bill Bielauskas Alle regte voorbehou.
Vliegtuigsterkte - 10 Julie 1940
Wat vliegtuie betref, het Fighter Command 656 vliegtuie bestaande uit 29 Hawker Hurricane, 19 Supermarine Spitfire, 6 Bristol Blenheim en 2 Boulton Paul Defiant -eskaders. Dit kan ook 'n beroep doen op die nr. 804 en 808 Naval Air Squadrons, eersgenoemde toegerus met Gloster Sea Gladiators en laasgenoemde Fairey Fulmars, wat by die Fleet Air Arm geleen is.
Die Luftwaffe kan 'n beroep op meer as 2 000 vliegtuie doen om hul veldtog te begin om lugheerskappy te verkry oor Suid -Engeland, een van die vereistes vir 'Operation Sealion' om die inval in Brittanje te kan plaasvind. Bestaande hoofsaaklik uit Messerschmitt Bf 109 en Bf 110 vegters, Heinkel He 111, Dornier Do 17 en Junkers Ju 88 tweemotorige bomwerpers en Junkers Ju 87 duikbomwerpers.
Thunderbolt met Royal Air Force
'N Totaal van 830 P-47D's is aan die Royal Air Force voorsien. In RAF-diens was die "skeermes" P-47D bekend as die Thunderbolt I en die "bubble canopy" P-47D was bekend as Thunderbolt II. Thunderbolt Is is in twee groepe afgelewer-reekse FL731 na FL850 en HB962 tot HD181. Hulle is van die produksieblokke P-47D-22-RE by die RAF afgelewer. Die Thunderbolt II-vegters met 'bubble-top' was afkomstig van die produksieblokke P-47D-25/-30-RE en die P-47D-30/-40-RA, en vier hoof bondels is gelewer-reekse HD182 tot HD301, KJ128 na KJ367, KL168 na KL347, en KL838 na KL976. 'N Paar vliegtuie in die laaste twee groepe was toegerus met die rugvinstreep.
Die RAF Thunderbolts is in Europa geëvalueer, maar die meeste van hulle is na die CBI -teater gestuur, waar hulle teen die Japannese geveg het. Die volgende RAF -eskaders -die 5de, 30ste, 79ste, 123ste (later 81), 134e (later 131), 135e (later 615de), 146e (later 42ste), 258ste en 261ste eskader in 1944, en die 34ste, 42ste, 60ste, 81ste, 113de, 131ste en 615ste eskader in 1945. Baie van hierdie laat aankomste was egter nie betyds om aksie te sien nie. Een van die eerste RAF -eskaders wat aksie gesien het, was die 5de eskader, wat in Birma gebaseer was en wat voorheen met Mohawks en Hurricanes gevlieg het. Hulle het patrollies onder die leiding van visuele grondpale gevlieg en geweldige skade onder Japannese troepe en toevoerlyne aangerig.
Na VJ-dag het die meeste Thunderbolts vinnig verdwyn van RAF-eskaders, wat óf ontbind is óf toegerus is met Britse vliegtuie. Die laaste RAF -eskader (nr. 60) het in Oktober 1946 van hul Thunderbolts ontslae geraak. Bronne: