Augustus | 2012 | vlindersag
My tienerdogter h et haar eerste kêrel en dis sommer ‘n ernstige storie. As mamma is dit vir my die ergste om na my meisiekind se amper-vrou lyfie te kyk wat so pragtig ontwikkel, en te weet dat daardie lyfie nou begin om gevoelens en sensasies te ervaar wat die kinder-onskuld so stadig maar seker agtertoe skuif. En my hart huil. En ek kyk na die mense om my wat allerhande skimpe gooi oor die jonge liefde en vandag se kinders en statistiek ek sien sommer die mense wat dink ek is naïef as ek dink dat my kind nog so onskuldig is. En ek wil vir hulle skree en sê: dit is nie soos julle dink nie!! Maar ek bly stom, want is dit nie tog maar soos hulle dink nie?
Toe besef ek, wat die mense dalk nie regtig van my weet nie, is dat ek geensins naïef is nie, maar dat mens twee keuses het wanneer dit by moeilike situasies kom: jy kan “devil’s advocate” speel waar jou siel voltrek is van donker negatiwiteit oor wat verkeerd kan gaan, of jy kan volkome vertroue hê en met ‘n positiewe gesindheid met jou lewe aangaan!
Om “devil’s advocate” te speel in hierdie geval, is om hulle te verdink van alles wat jy gedoen het toe jy ‘n tiener was. Want “ek was mos daar, ek weet mos”. Om dit met ‘n tiener te doen, gaan waarskynlik die gevolg hê dat hulle sal reken dat jy hulle in elkgeval nie vertrou nie, so dan kan hulle mos maar doen wat jy gedoen het, want jy het per slot van rekening steeds goed uitgedraai, ten spyte daarvan dat jy die dinge gedoen het wat jy nie moes nie …..
Dus het ek besef dat vertroue gaan baie verder as wantroue. En vertroue in hierdie geval gaan om baie meer as om net my kind te vertrou en al my hoop op haar te plaas dat sy sal sterk staan en versoekings afweer.
Daar is dus meer aan vertroue:
Vertroue in myself en my man:Ek kan nie my kind die wêreld instuur en blootstel en verwag dat sy haar waardes sal behou en sterk sal staan teen versoeking as ek nie vertroue het in die fondament, beginsels en waardes wat ek en my man in haar menswees gevestig het nie? Want as ek eerlik kan sê dat ons ‘n stewige fondament gelê het, weet ek dat al haar besluite ten minste op daardie stewige fondament gebou word. As die fondament dus rotsvas is, is die bouwerk reeds halfpad afgehandel en die res bloot detail. Wat as sy die pad byster raak vra jy? Wel, die fondament sal steeds daar wees – onthou ‘n rotsvaste fondament sal nie sommer verbrokkel nie, so ons sal bloot net almal dan saamwerk om weer te help om die stene te lê ….
Vertroue in haar krag: As ons ‘n rotsvaste fondament neergelê het, kan ons mos nie twyfel in haar krag nie? Sy is dan die produk van die fondament wat vir ons gelê is deur ons ouers en waarop ons weer voortgebou het! Natuurlik sal sy nie sommerso holderstebolder in ‘n situasie intuimel sonder om eers te dink nie! As sy dus die pad byster raak, sal dit nie uit onkunde gebeur nie, maar met die volle wete dat sy self aan haar fondamente skud en dit teen haar waardes en beginsels indruis. Sy sal dus op haar innerlike krag moet staatmaak om in te gee, of oor te gee en daarna weer haar vertroue in haarself moet stabiliseer om vorentoe te gaan. Dit sal nie maklik wees nie, maar nooit onmoontlik nie.
Vertroue in die band wat ons bind: Ek en sy het nog altyd ‘n baie goeie ma-en-dogter verhouding en sy weet sy kan my enige tyd, enige iets vertel. Ek moet volkome vertroue hê dat sy in haar moeilikste tye, daar waar sy dalk in ‘n situasie kom waar sy voel dat sy vir ons en haarself gefaal het, juis die vrymoedigheid sal hê om met my te praat daaroor. Ek vertrou dat sy sal weet dat ek nooit sal oordeel nie en dat ek steeds altyd my meisiekind se hand sal vat daar waar sy struikel, maak nie saak wat nie!
Vertroue in hulle as paartjie: Ek kan nie sit en dagdroompies droom oor al die dingetjies wat hulle sit en doen om mekaar te ontdek nie. Sies! Tot hulle my nie verkeerd bewys nie, mag ek hulle nie om elke hoek en draai wantrou nie. Beide ouerpare stel grense en hulle altwee het genoeg kennis van die blommetjies en die bytjies om te weet en te verstaan hoekom daar grense is. Ten spyte van die tiener hormone, moet ek darem vir hulle eers die voordeel van die twyfel gee dat hulle sal weet wanneerdit tyd is om asem te skep. En as hulle wel in ‘n situasie kom waar hulle die grense verbysteek, te vertrou dat hulle twee ten minste genoeg teenwoordigheid van gees sal hou om ‘n volwasse besluit daaromtrent te neem!
Vetroue bo alles: ‘n Vader God wat alles sien!
Dit is die beste vir laaste. Waarom wantrou ek enigsins as ek weet dat my kind op ‘n pad is wat God vir haar aanwys? God is die enigste een wat wéét wat in elkeen se hart aangaan, wat daar is wanneer hulle bymekaar is. Hy het ons dan geskape met al die gevoelens wat ons ervaar! Ek MAG Hom volkome vertrou om Sy altyd wakende oog oor ons kinders te hou en dat Hy vir hulle deur die Heilige Gees die rigting sal aanwys. Ek is ook Sy kind en Hy het dalk ook al Sy hande saamgeslaan oor die stupid goed wat ek al in my lewe aangevang het en die pad wat ek al hoeveel keer byster geraak het, maar Hy vergewe en lei my weer op die regte pad, want Hy bly lief vir my, maak nie saak wat gebeur nie. Hoekom sal ek dit nie vir my kind wil doen nie? Hoekom sal ek my kind wil verwerp as sy dalk nie aan my verwagting voldoen van ‘n perfek-voorbeeldige kind nie? God wil die beste vir my hê en Hy wil die beste vir my kind hê. En ek wil die beste vir my kind hê. Hy sal hulle mos nie verlaat in die hitte van die stryd en eers wag dat hulle hulle koppe stamp en dan kom sê: “Whê la ke pêla, ek het julle gesê dit gaan gebeur” nie? Hoekom sal ek en my man dit dan wil doen?
Nee, ek is jammer mense, julle kan maar dink ek is naïef oor hierdie kind van my, maar ek weet, selfs al raak my kind die pad byster, sal haar fondament, haar innerlike krag en haar God vir ons en vir haar stylvol daardeur kry sodat ons dit agter ons kan laat en ‘n wonderlike lewe lei!
Ek hoop dat sy en haar kêrel vir nou mekaar sal geniet binne die perke wat hulle eie beginsels en waardes vir hulle stel en as daar ooit ‘n tyd kom dat hulle paadjie skei, sal ek dan maar liewer bekommer oor hoe ek ‘n gebreekte hartjie moet probeer regplak, tot die volgende kêrel op die horison wink 😉
Mag julle ‘n wonderlike dag hê!
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized and tagged dink.	1 Kommentaar
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized.	1 Kommentaar
21 Mei 2011: Ontmoeting met ons Skepper
En daar is sononder verby en geen berigte van wegraping of die einde van die wêreld nie (tensy die verslaggewers en nuusmense die eerstes was om opgeraap te word en ons dus salig onbewus is daarvan …)
Wat so ironies is, is dat hierdie voorspellings tog op baie mense se lippe was en ek het die idee gekry dat hierdie mense tog senuagtig-versigtig was om te veel te terg oor hierdie aankondiging, want sê nou net dit is waar?
Ek glo egter die bybel wat sê dat God op Sy eie tyd sal besluit wanneer hierdie dinge moet gebeur en nie eers die engele in die hemel weet wanneer daardie uur aanbreek nie. Dit het my egter aan die dink gesit, veral toe ek ‘n sms van iemand kry wat net laat weet dat hulle baie lief is vir ons, net vir ingeval hulle nie weer die kans sal kry nie. (Bygesê, die sms het my nogal laat wonder of ek nie eintlik bekommerd moet raak nie … )
Maar in elkgeval ….
Toe Jesus op die aarde was – hoeveel mense het werklik geglo dat Hy die seun van God is? Maar tog, was Hy vir dié wat nie geglo het nie, ‘n doring in die vlees, so dat hulle Hom wou doodmaak. Dit is in vandag se tyd ook so – Christene raak ongelukkig fyner gesaai oor die aarde, maar alles wat met ons geloof gepaard gaan is op so baie mense se lippe, van die ateïs, die godlasteraar, die valse profete, tot die politici wat “gesalfdes van God” uitwys om politieke steun te verwerf. Christenskap is steeds groter as enige onderwerp, selfs al word dit nie beoefen nie. Dit sê vir my baie – dat daar altyd ‘n bewustelikheid van God is, al wil hulle Hom nie erken nie.
Ongelukkig maak dit ook weer die onderwerp oop vir enige een wat graag wil maak of hy meer weet, of wil voorgee dat hy werklik ‘n uitverkorene is, amper soos in ‘n fantasiewêreld. Die bybel waarsku tog teen valse profete en is dit nie waarvan soveel mense weereens slagoffers was met hierdie voorspelling nie? Van wanneer af sal God jaartalle en wiskundige berekeninge doen om die datum en tyd vas te stel van Sy koms? Dink mense werklik dat Hy in Sy Almagtigheid so voorspelbaar sal wees? Weet hierdie mense, en die mense wat senuwee-agtig raak oor hierdie voorspellings dan niks?
Dit is al asof God so ‘n raaisel vir mense is, dat hulle nie anders kan nie as om aan Hom menslike eienskappe te gee, en ek dink dit is ‘n gevaarlike speletjie om te speel. Die mense wil amper ‘n stappie “voor” Hom wees, om een of ander duistere punt te probeer bewys. God is DIE Almagtige Skepper van hemele, aarde en van die wesens wat daarop woon en NIEMAND sal ooit kan weet wat is die omvang van Sy Godheid nie – allermins die mense wat wil maak asof Hy hulle uitgekies het om iets te openbaar. Hy het ons as mense gemaak volgens Sy beeld, dus as sy skepsels en “net minder as hemelse wesens”. Nie een van ons is in werklikheid God nie, dus sal ons nooit weet hoe Hy dink ni
Ek het al baie gedink aan Adam en Eva. Hulle was die eerste mense op die aarde. Hulle het gewoon in ‘n paradys. Daar was geen kwaad nie, geen politiek, geen oorlog, niks. Alles was perfek. Ek kan nie eers myself so ‘n plek indink nie. God het saam met hulle in die tuin kom stap en hulle het die perfekte verhouding gehad met hulle Skepper. Hulle was van aangesig tot aangesig met Hom en was nie bang of skaam voor hom nie. Ek kan nie help om matelose simpatie met hulle te hê nie. Hulle het geen kennis gehad van goed en kwaad nie. Slegs een vermaning, dat hulle nie van die boom in die middel van die tuin mag eet nie. Hulle het nie werklik die omvang van hulle sonde besef toe hulle God se vermaning verontagsaam het nie. Kan jy jou indink hoe hulle moes gevoel het toe hulle die vrugte geëet het? Skielik het hulle al hierdie kennis van goed en kwaad, hul Skepper is woedend vir hulle en jaag hulle uit hierdie wondelike paradys waar hulle gewoon het in ‘n koue, onbekende wêreld in.
Adam en Eva het een kans gehad …. en hulle het dit verbrou. Vir altyd. Hulle verhouding met God sou nooit weer dieselfde wees nie. Nou is hulle skaam, bang, ontbloot en bevlek van sonde ….
Met ons, miljoene jare later, is daar nie meer sprake van ‘n paradys, vrede en ‘n perfekte wêreld nie, maar die goeie nuus vir ons is, dat dit nog nie vir ons te laat is nie. Alhoewel die einde van die wêreld nie aangebreek het nie, beteken dit egter nie dat ons nou kan ontspan en rustig raak tot die volgende voorspelling nie!
Ons moet ons liewer beywer om ons lewens in orde te kry, sodat ons nie eers hoef te bekommer oor voorspellings of wanneer Hy besluit om ons te kom haal nie. Ons moet liewer opkyk boontoe en ophou luister na dinge wat verkondig word, maar wat inderwaarheid dinge is wat vir ons verborge is.
En tweedens moet ons natuurlik vir almal om ons ook aanspoor om hulle lewe aan Hom te gee, want onthou, ons is Sy dissipels en as ons nie mense na Hom toe lei nie, mag ons dalk eers moet agterbly na die wegraping en die toets van die tye deurstaan tot Hy ons finaal kom haal.
Ons moet ons oog gerig hou op Jesus, ons Verlosser, met die Heilige Gees wat ons elke dag lei en aanspoor om ons roeping op aarde te vervul.
Dan sal God ons kom haal, en sal ons in die Huis van die Here bly tot in lengte van dae.
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized.	Lewer kommentaar
Spiritualiteite en ware menseliefde
Ons bybelstudiegroep doen ‘n kursus oor ware spiritualiteit. Wat is ware spiritualiteit en hoe kan ons dit uitdra.
Ek is al klaar benoud, want ek begin wonder hoeveel ek eintlik tekort skiet.
Die eerste les van die kursus:
Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele krag en met al jou verstand, en wat hiermee gelykstaan is, jy moet jou naaste liefhê soos jouself. (Matt 22:37)
Dit is ‘n bitterlike sterk boodskap om nou te kry so voor die verkiesings met dit wat mens alles lees oor die politieke partye en politieke liedere wat geskryf word en kontraversie skep, asook al die skandelike dinge wat gesê word, wat mens se maag sommer laat omdraai.
Wat beteken dit? En ek het bietjie geskrik toe dit tot my deurgedring het …
Ons kan wel dade en woorde veroordeel, maar ons MOET ALLE mense, selfs vir Malema en al die ander politici LIEFHê, al stem ons nie met hulle saam nie en maak hulle ons baie benoud vir die toekoms. Ons moet hulle liefhê soos God hulle liefhet. Ons kan nie onsself ewe skynheilig christene noem as ons self besluit vir wie ons gaan liefhê geoordeel aan hulle dade nie.
Goeie toets vir ons as Christene? Net ek en jy gaan weet of ons hierdie toets gaan slaag!
In plaas van veroordeel en oordeel uitspreek oor ons land se toekoms, staan liewer saam, kyk op na ons Almagtige God en bid soos nog nooit tevore nie. Betoon liefde aan ALLE mense, want op hierdie manier kan ons baie meer bereik deur God se liefde oor te dra aan ALLE mense as wanneer ons sommige mense oordeel aan ons eie vereistes en hulle verklein in die oë van ander mense.
Ek wil nie vir daardie bedelaar iets gee nie, want hy snuif heel waarskynlik gom en drink spirits. Het ek egter ooit daaraan gedink dat, op daardie stadium wat hy bedel, is dit ‘n gebed vir genade, al weet hy self dit nie? En EK is die persoon op daardie oomblik, wat sy gebed kan verhoor deur tog maar ‘n broodjie te smeer en te gee. Mag ek dit regtig weier? Dit het dan so maklik geraak om net die kop te skud en nee te sê. Die Here waarsku dat ons eendag geoordeel gaan word aan ons dade. Gelukkig is dit nie te laat om te begin nie!
Ek het alreeds hierdie dinge begin besef toe Bin Laden doodgeskiet is. Dit is ‘n massiewe oorwinning vir Amerika om ‘n terroris te soek en dood te skiet omdat hy ‘n terroris was en duisende mense se bloed aan sy hande gehad het. En hoeveel mense se tone het omgekrul van lekkerte dat hy doodgeskiet is en hoeveel mense voel dit was die regte ding om te doen..
Maar, was dit die regte ding om dit te doen? Jesus het vir die moordenaar wat saam met Hom aan die kruis gehang het (wie ook skrikwekkend was en ook hoeveel mense se bloed aan sy hande gehad het), vergewe en in die Koninkryk toegelaat. Wat ‘n wonderlike voorbeeld van vergifnis was Jesus aan die kruis vir ons wat in Hom glo!
Kan ek werklik vir my kind wat hierdie dinge in die nuus lees, sê dit was die regte ding om te doen om ‘n terroris dood te skiet want hy het baie mense doodgemaak? Is it werklik ‘n goeie voorbeeld wat Amerika stel met hulle “oorwinning” vir kinders regoor die wêreld wat toekomstige landsregeerders moet wees en self eendag daardie besluite moet neem?
Oral is daar deure. Deure word opgemaak, toegemaak, afgehaal, opgesit.
Deure laat jou in, of sluit jou uit.
Ek het nou die oggend besef dat vir ‘n ma is die moelikste deur wat in jou gesig toegemaak kan word sekerlik ‘n hospitaal teaterdeur. Maak nie saak of dit ‘n groot operasie of ‘n klein proseduretjie is nie. Jy sit en staar na daardie deur, met geen gedagtes nie.
Jy is bloot te bang om ‘n gedagte te hê, want jy wil amper voel of jy jou kind aan die lewe kan laat vashou as jy aan niks dink nie.
Mens wil natuurlik nie op daardie stadium dink aan wat kan verkeerd loop nie, en veral nie aan daardie gru-stories waar die verkeerde ledemaat afgesaag word of organe ge-oes word (of wat ookal) terwyl hy salig in ‘n wêreld tussen lewe en narkose gelê het nie, want dan gaan jy histeries raak en straks deur daardie deure bars en jou kind sommer gaan haal en die vlaktes in hardloop.
Jy wil ook nie noodwendig positiewe gedagtes hê nie, want sênou dit plaas ‘n tipe van oordeel oor die operasie en dan loop dinge nie goed af nie? (Ons kan lekker kleingelowig wees as ons in ‘n situasie is waar ons nie ‘n “comfort zone” kan vind nie)
Dan swaai die teaterdeure skielik oop, en jy skrik, jy is bang … sênou hulle het slegte nuus … die teaterdeure mag nie nou al oopgaan nie, dis nog te vroeg! Wat is fout! Dan is dit iemand heeltemal anders wat uitstap en na jou groot oë kyk en sekerlik simpatie het, of dalk nie eers nie, want dalk sien hulle dit elke dag.
Ek was in ‘n situasie waar ek 3 keer in een maand voor die teaterdeure moes sit – my 4 jarige seuntjie het ‘n aaklige bakterie gekry wat toksiene afgeskei het en veroorsaak het sy liggaam sy vel verwerp – sy hele vel het begin afpeul van sy lyfie af. Hul moes ‘n diep aarvoeding in sy lies onder narkose insit omdat sy vel eenvoudig saam met alles afgeval het wat hulle op hom of in hom probeer sit het en drie dae daarna moes hy weer teater toe om sy vel te behandel en skoon te maak onder narkose. En ‘n maand later moes ons die mangels verwyder waarin die bakterie nog gesit en broei het en van so ‘n aard was dat ons dit kon gebruik het om ‘n toksiese oorlog daarmee te begin.
Die eerste keer was die ergste. Daar het ek alleen gesit – my man moes ons dogter huis toe vat, omdat sy baie getrumatiseerd was en ons het nie die “luxury” van famlie by ons nie. En ek het alleen daar gesit en gestaar. Die teaterdeure was voor my – die ICU waarheen hy moes gaan langs my. En ek het nie geweet watter een is erger nie. Agter die teaterdeur waar sy liggaampie onder skok is van die vel wat al hoe vinniger afpeul en sy lewensdraadjie so vinnig kortgeknip kon word, of die ICU tussen die mense met kunsmatige asemhaling en pype uit hulle kele uit wat sterf terwyl jy daar sit, maar waar ek darem ten minste kan sien dat hy asemhaal, alhoewel hy nie regtig van my bewus is weens die verdowing nie?
Ek dink dit is eintlik waar die verskil inkom. Om te kan sien daar is lewe, al is daardie lewetjie ook maar heeltyd in die land van die saligheid danksy verdowing en morfien, of om agter ‘n toe deur te sit en nie te weet wat daar binne aangaan nie. Dit is daardie oeroue vrees vir die onbekende. Die drang in ‘n ma om haar kind te kan vashou, te kan beskerm, om net vir haar kind te kan sê: mamma is hier, alles sal regkom, al hoor die kind dit nie.
Een ding wat ek besef het, was dat ek voor daardie teaterdeure te bang was om te bid. Wat bid ek? Dat my kind daar sal opstaan en uitstap en niks makeer nie (wat tog nie op daardie oomblik moontlik was nie)? Dat God se wil geskied, en Sy wil is anders as my wil? Dat hy moet genees terwyl dit dalk nie God se wil is nie? Dat hy liewerster verlos moet word van daardie onnoembare pyn in sy liggaampie?
Die tweede keer was bietjie beter, want toe was die bakterie se rug geknak en was hy op die herstelpad, alhoewel hy gelyk het of hy ‘n oorlog oorleef het. Weer moes ek daar voor die teaterdeure sit en wonder hoe gebeur sulke dinge? Sênou hy het permanente skade op sy velletjie? Dit het nie gebeur nie, natuurlik nie, waar was my geloof ??
Die derde keer toe die vrot mangels uitgehaal is, was nie meer snaaks nie. Almal het hom nog herken en my herinner aan daardie aaklige tyd, skaars ‘n maand vantevore. Toe het ek na die teaterdeure gekyk en darem geweet dat ons nie weer by die ICU se deur gaan inbeweeg nie, maar ek onthou nou nog elke lyntjie op die grys deur, elke krakie, hoe die muur lyk, hoe die dak lyk. Hoe my boude gevoel het van so vasgekluister sit aan die ongemaklike bank, my mond bitter van die koffie. Maar ek was ontsettend verlig toe ek uiteindelik daar kon opstaan en later met my kind by daardie hospitaaldeure uitstap, in die sonskyn en die lewe in.
Vanoggend moes my suster se seuntjie gaan vir ‘n besnydenissie. Hy is amper drie. En alhoewel ek geglimlag het oor al die verskriklike trauma en drama en geskarrel en geskenke koop oor hierdie verskriklike (klein) proseduretjie, kon ek nie help om letterlik in die gees daardie hele 30 minute saam met haar te sit en staar nie. Dit kom vanself. Tussen my werk deur, het ek kort-kort bewus geword van staar teen ‘n grys deur, onderdrukte gevoelens, trauma wat mens nie in woorde kon uitdruk nie. En ek het besef – dit vat aan jou diepste menswees soos niks anders nie. En dit sal jou bybly … vir altyd.
Gelukkig weet die Here genadiglik waardeur mense gaan as hulle voor die teaterdeure sit en gee Hy tog die nodige krag. Ek dink dat dit een van die min kere in ons lewens is wat ons werklik die kans kry om doodstil in die Vader se teenwoordigheid te sit,
… totaal en al afhanklik van God ,
… soos ons kinders afhanklik van ons is ..
…. en die wete dat Hy ook by daardie kind daar binne is, wat weer afhanklik is van hande wat moet afsny, uitsny, heelmaak, toemaak, besluite neem, kennis gebruik.
….. Hande wat weer afhanklik is van God se wil wat moet geskied in daardie tyd tussen lewe en vergetelheid…
Maar, na ‘n leeftyd, gaan die teaterdeur oop en die dokter loer ewe casual en vrolik uit en vertel in detail wat hulle gedoen het, dat alles goed afgeloop het en verby is, en dan voel dit soos ‘n berg van jou skouers af. En dan kan jy weer jou kind vashou en hom ‘n soentjie gee en dan is die wêreld weer soos dit moet wees.
En hopelik onthou jy hierdie sit voor die teater met dankbaarheid teenoor God en diepe afhanklikheid, en getuig jy daarvan teenoor almal wat jy ken, want ek weet en jy weet dat jy maar bloot net een van die “gelukkiges” was,
… want niks wat jy doen of sê het jou uitgesonder om daardie genade te verdien nie ….
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized.	2 Kommentaar