PressReader - Huisgenoot: 2018-01-25 - Ou­ers klou aan hoop vir ba­ba Mien­ke
Ou­ers klou aan hoop vir ba­ba Mien­ke
Die ba­ba wat am­per dood was na­dat sy aan melk ge­stik het, is am­per een en haar ou­ers glo nog ’n won­der­werk kom
KORT voor haar jong­ste se ver­jaar­dag be­stel Ver­na Mul­der vir haar ’n koek, kom­pleet met ker­sies om die sy­fer een te vorm. Toe tref dit haar: Klein Mien­ke sal hul­le nie kan dood­blaas nie; nog min­der sal sy teen haar eer­ste ver­jaar­dag haar eer­ste tree­tjies gee. Die prag­ti­ge don­kerk­op­dog­ter­tjie lyk soos ’ n pop­pie waar sy van­dag langs Ver­na (26) op ’n pienk kombers lê. Haar o­gies staar s­tip voor haar uit. Sy kan net na­by voor­wer­pe sien, ver­dui­de­lik haar pa, Ryno (31).
“Sy is nie ge­strem nie; sy het net an­der uit­da­gings,” sê Ver­na en vee lief­de­vol oor haar dog­ter­tjie se wang.
Mien­ke word op 31 Ja­nu­a­rie een jaar oud, maar haar nek­kie is so slap soos ’n pas­ge­bo­re­ne s’n. Tog kon sy op ses maan­de al reg­op sit, self haar melk­bot­tel vas­hou, lag en brab­bel­ge­luid­jies maak. Dit al­les het plot­se­ling ver­an­der die dag in Augustus ver­le­de jaar toe sy in ’n dag­s­org­sen­trum in M­bom­be­la aan melk stik en erns­ti­ge brein­ska­de op­doen.
Haar ver­haal het der­dui­sen­de SuidA­fri­ka­ners aan­ge­gryp toe ’n vrien­din van die ge­sin op Fa­ce­book daar­van ver­tel en ’n aan­lyn groep, P­le­a­se Pray for Mien­ke, be­gin. Dit het reeds meer as 40 000 vol­ge­lin­ge.
Al het dok­ters die ou­er­paar daar­op voor­be­rei dat Mien­ke nooit sou praat of loop nie, wei­er hul­le om te aan­vaar sy sal le­wens­lank ge­strem wees. Hul­le vier lie­wer die te­kens van be­ter­skap.
“Haar hand­jies trek nie meer so styf nie, en wan­neer jy haar op haar sy neer­sit, sal sy ná so 10 mi­nu­te op haar rug­gie gaan lê, maar sy kan nog nie om­rol nie,” sê Ver­na en kyk na Mien­ke. Soms volg sy voor­wer­pe met haar oë, maar sy glim­lag of lag nie meer soos vroe­ër nie en toon net e­mo­sie wan­neer sy huil.
Glo hul­le steeds Mien­ke sal vol­ko­me her­stel? Ver­na aar­sel, maar Ryno ant­woord da­de­lik: “Ja.”
“Ons is po­si­tief sy sal nor­maal wees,” sê hy. “Dis waar­voor ons bid.”
DIS na­week met Huis­ge­noot se be­soek en die he­le ge­sin is ná die lang werk­week ein­de­lik weer saam in die huis in Be­no­ni wat hul­le twee maan­de ge­le­de be­trek het. Am­per se­we jaar ge­le­de het Ver­na en Ryno me­kaar in dié Oos-Rand­se s­tad ont­moet en ver­lief ge­raak.
Ver­le­de Mei het hul­le saam met hul drie dog­ters, Le­ané (nou 4), Za­moné (by­na 2) en klein Mien­ke, na M­bom­be­la ver­huis, waar Ryno steeds as ge­bieds­be­stuur­der vir ’n glas­han­de­laar werk. Toe Mien­ke drie maan­de la­ter by die dood om­draai na­dat sy ge­stik het, is sy eers in ’n hos­pi­taal in Mid­rand be­han­del, waar­na sy re­ha­bi­li­ta­sie in ’n an­der Gau­teng­se hos­pi­taal on­der­gaan het.
Ver­na en die kin­ders het toe by haar
ou­ers op Del­mas gaan woon om na­der aan Mien­ke te wees. Nou het die ou­er­paar be­sluit om te kom nes­skop in Be­no­ni, waar Mien­ke na­by haar te­ra­peu­te is. Ryno woon in die week by vrien­de in M­bom­be­la en kom na­we­ke huis toe.
Hy is moe­dig oor dié re­ë­ling, maar dit bly ’n uit­da­ging. “Dis moei­lik. Ek loop baie mis. As ek weer sien, sê Za­moné nog ’n hand vol woor­de, het Le­ané en Mien­ke ge­groei en het my vrou nog mooi­er ge­word,” sê hy.
Dis Mien­ke se voe­dings­tyd. Sy moet el­ke drie uur – dag en nag – melk deur ’n voe­dings­buis in haar maag kry. Die klein­ding lê in ’n wie­gie in ’n ef­fen­se reg­op po­si­sie ter­wyl Ver­na die melk sorg­vul­dig af­meet en sta­dig by haar ma­gie laat in­loop. “Ons moet dit sta­dig gee, an­ders gooi sy op,” ver­dui­de­lik Ryno.
Die blon­de Za­moné, of Za­mi, soos haar ou­ers haar noem, kom met ’n bak­kie kos na­der. “Mam­ma, voer,” sê sy en gaan sit op die mat voor haar ma. Met die een hand voer Ver­na haar en met die an­der hou sy Mien­ke se voe­dings­buis vas.
Ver­na het haar han­de vol: S­nags moet sy el­ke drie uur op­staan om Mien­ke te voed; be­dags werk sy vol­tyds as ver­koops­klerk van­uit Be­no­ni vir die­self­de glas­han­de­laar as haar man. Sog­gens is sy net voor vyf­uur op en net ná ses ry sy om Le­ané kleu­ter­skool toe te neem. Za­moné en Mien­ke gaan na ’n dag­moe­der wat al “nes ’n ou­ma vir hul­le is”. Mien­ke se vol­tyd­se ver­sor­ger gaan ook saam.
Dit is ’n ba­lan­seer­toer­tjie om die huis skoon te hou, kle­re te was, die kin­ders aan­dag en lief­de te gee en op hul hu­we­lik te fo­kus, er­ken Ryno. Ver­na be­aam dit: “’ n Mens voel soms skul­dig teen­oor die an­der twee. Dit voel as­of ons Za­moné se peu­ter­sta­di­um heel­te­mal mis­ge­loop het. Dis ’n blur.”
Twee blon­de dog­ter­tjies kom in hul fee­tjie­rok­kies ver­by­ge­flad­der. ’n Lag­gie bor­rel uit Za­mi se maag ter­wyl haar ou­sus haar jaag, maar klein Mien­ke maak nie ’n ge­luid nie.
Sy het trou­ens nog nie ’n ge­luid ge­maak se­dert ons aan­koms nie. “Sy was twee maan­de lank in re­hab en daar­na het sy ver­skrik­lik ge­huil. Al­le klan­ke het haar on­ge­luk­kig ge­maak, maar ons kan nie aan­hou­dend ons an­der twee stil­maak nie. Hul­le moet speel,” sê Ver­na.
Nou, ná twee maan­de by die huis, meen haar ma Mien­ke is op haar ge­luk­kig­ste met haar sus­sies se ge­bab­bel om haar. “Sy het nou mooi aan­ge­pas en ons pro­beer haar so nor­maal moont­lik han­teer,” sê sy.
“Sien, ons is net ’n nor­ma­le ge­sin,” sê Ryno met ’n lag­gie. Hy weet par­ty men­se is skep­ties oor sy op­ti­mis­me, maar hy sê won­der­wer­ke het al ge­beur, soos toe Mien­ke as­of uit die dood na hul­le te­rug­ge­kom het. Dit sal weer ge­beur, glo hy.
Ver­na en Ryno het ’n trust­fonds vir Mien­ke ge­o­pen wat deur on­af­hank­li­ke pro­ku­reurs be­stuur word. “Ons het nog nooit geld ge­vra nie. Ons stuur die me­die­se re­ke­nin­ge na die pro­ku­reurs en hul­le be­taal dit. Ons weet nie eens hoe­veel in die re­ke­ning is nie,” sê Ryno.
Hul­le be­sef hef aan lê nog voor. “Op Kers­dag het Mien­ke klein stuip­trek­kings be­gin kry,” ver­tel Ver­na. “Haar oë rol so om en haar be­ne raak styf. y Ons weet nog n nie hoe­kom dit ge­beur nie.” B­rein­skan­de­ring sal nog van­dees­maand uit­ge­voer word. Dan sal hul­le hoor wat­ter te­ra­pie sy vol­gen­de moet on­der­gaan. Tot dus­ver het sy ar­beids-, hi­dro-, fi­sio- en spraak­te­ra­pie ge­kry; hul­le oor­weeg ook suur­stof­te­ra­pie en selfs ’n stam­seloor­plan­ting.
WAT mis hul­le die mees­te van hul le­we voor die tra­ge­die hul­le ge­tref het?
“Haar lag. Sy’t so ’n hees stem, en wan­neer sy lag, skud sy,” ver­tel Ver­na oor haar dog­ter­tjie. Ryno se oë word rooi en hy kyk af. “Ja, sy’t so ’n hus­ky stem,” be­aam hy en staan op om te gaan kyk hoe­kom die an­der twee kin­ders so stil is in hul ka­mers.
Op die boon­ste ver­die­ping is Mien­ke se ka­mer net soos haar sus­sies s’n in pienk ge­tooi. ’n On­lang­se fo­to van haar staan op die bed­kas­sie met die woor­de “A mi­ra­cle was born”. In die hoek staan ’n skop­fiet­sie en ’n hob­bel­perd­jie en wag op die blye dag dat sy daar­op sal kan ry.
Haar twee sus­ters ba­klei oor wie haar sal vas­hou toe ons fo­to’s be­gin neem. Dis eers Le­ané se beurt, maar Mien­ke se kop­pie val slap voor­oor tot op haar bors. Ver­na skuif haar vin­nig in haar ou­sus se arms reg. “Sê chee­se, Mien­kies!” sê Le­ané en druk haar styf vas.
Kort daar­na trek Ger­hard S­teyn op die TV los met sy lied­jie A­fri­kaan­se Mei­sies, en sing die twee oud­ste sus­sies saam en dans op maat van die mu­siek. La­ter sit Ver­na met Mien­ke op die stoep en kyk hoe haar twee ou­er sus­ters en hul pa op die gras­perk stoei.
“Dis lek­ker bui­te, nè, my lief?” sê Ver­na en vryf oor Mien­ke se wang. Sy glo die vol­gen­de g te­ken van be­ter­skap is net om die draai. dr “En ek hoop dis ’n glim­lag . . .”
HOOFFOTO: Mien­ke Mul­der. LINKS ON­DER: Pa Ryno met Za­moné, Le­ané en ma Ver­na met Mien­ke.
Mien­ke is te­vre­de in haar sus­sies se ge­sel­skap, al is sy self dood­stil.
LINKS: Weens om­stan­dig­he­de sien Ryno sy ge­sin net na­we­ke. REGS: Ver­na (met Mien­ke) by Za­moné. Dit verg fyn be­plan­ning om haar ge­sin te ver­sorg.