Skryf en ry: notas vanaf 1000 opm - Diverse
Skryf en ry: notas vanaf 1000 opm
Neem die woestyn (en ander dinge) minder as twee myl per uur in ag.
DIE NAALD OP DIE TEMPGRAAD word in die rooi gedruk. En toe gaan dit aan, soos die naald op 'n ou platenspeler as die liedjie eindig. Ons was aan die voet van die wassery, net buite die omvang van die sel, nog steeds 3500 vertikale voet en tien lang kilometer van die kruin van die Inyos af.
Ek was nie baie bekommerd nie. Ons het elf liter water gehad, 'n twaalf pakkies Mexikaanse bier, ys, kos, skadu, propaan, vuurmaakhout, fietse, slaapsakke, goeie skoene en hoede, penne, notaboeke, 'n nuwe briefstempelstel met rooi ink, en 'n biblioteek wat strek van Babar tot Blood Meridian.
Jasper was agter in die rug, vasgenael op sy pleksitplek, op 4,99 jaar oud en getel. Die hond is aan sy sy gekrul. Ek sal moet uittrek, het ek gesê.
Jasper kyk by die venster uit, uit oor die sonkraak arroyos van die planeet Tatooine - diep Jawa-land. Hy knik en gaan terug na sy tekening.
Van die notaboek van Jasper.
Om die enjin te laat afkoel, het hy gesê.
Ons was op pad na sy vyfde verjaarsdagkonvokasie by die Eureka-duine, op die noordwestelike rand van die Death Valley Nasionale Park. Ons het 'n aangename oggend gehad, met die Owens afgerol teen die noordelike uittog van vissers en bote wat op pad was na die openingsdag - Fishmas, noem hulle dit. (Goed vir besigheid, sê die vrou by die vulstasie in Big Pine.)
Ons het 'n hitchhiker gaan haal op pad uit Mammoth uit. Hy het 'n dokumentmap gehou waarop hy geskryf het:
ONAFHANKLIKHEID (DIE STAD)
Onafhanklikheid is die setel van Inyo, die tweede grootste en tweede-bevolkte graafskap in Kalifornië, waar Charles Manson in 1969 in hegtenis geneem is en tronk toe gestuur is vir die besit van gesteelde voertuie nadat 'n CHP-offisier hom in 'n kas in die Panamints gevind het. Afgesien van die hofgebou in die Griekse herlewing (sy vierde inkarnasie sedert die 1860's, as gevolg van aardbewing en brand), is hierdie gehuggie langs die straat ook die tuiste van 'n wonderlike historiese museum, 'n bekoorlik verweerde motorhotel in die 1920's (weer te koop), en 'n outentieke Franco -Algeriese bistro (soms oop).
Wat, het ek gevra, half grapend, het jy 'n hofverskyning?
Op 10 het hy gesê.
Ek kyk na my horlosie. Dit was amper 8:30. Ek dink ons ​​sal jou dalk selfs betyds daar kry, het ek gesê.
Hy het homself as Robert voorgestel. Maar die meeste mense noem my Beto, het hy gesê. Hy het 'n paar spieëlskerms ingesleep, hom gaan vestig en ons die verhaal vertel van hoe hy en sy maat gesukkel het om 'n fietsverspring aan die einde van die Sherwin-weide, aan die basis van Mammoth Rock, op die openbare grond uit te bou.
Ons het nie eers daarin geslaag om die ding op te bou nie, het hy gesê. 'N Wandelaar het die Bosdiens weggetrek, en die veldwagters het twee dae lank van bo af gekyk en foto's geneem, terwyl Beto en 'n maat gewerk het om 'n stroom af te lei sodat hulle water het om die sprong nat te maak as dit te stowwerig word.
Hy het gesê dat hy nie geweet het hoe dinge in hierdie dele werk nie, dat so iets onwettig is ensovoorts. Maar hy het nie illusies gehuldig dat sy eertydse onkunde in die hof vir kak sou staan ​​nie. Met 'n sekere mate van trots - trots wat ek kon verstaan ​​en waardeer - wys hy my die amptelike dokument:
Verenigde State van Amerika v. Robert M_____
Hy was al voor die hof; die rede waarom hy homself nie op hierdie spesifieke oggend gery het nie, was die DUI wat hy nie lank gelede gekry het nie. Hy wonder hoe hierdie regter sou lyk en of hy ooit weer sy skoppe sou terugkry. Jasper, van sy kant, het tot die Onafhanklikheid swyg.
Op die Mojave, nie reislig nie.
Ons het die beskuldigdes oorkant die straat van die geregshuis afgelaai. Hy het my e-posadres in sy Blackberry ingegooi sodat hy ons kon laat weet hoe dit gegaan het. *
Ons het Owens Dry Lake gevleg, waarvan die giftige oppervlak, met inagneming van 'n eeu se nywerheidsskaalse afleiding deur die stad Los Angeles, weer besig was om na Nevada weg te waai.
Ons het die ou aluminiumkrop van die winterweiding in Olancha gaan haal, omgedraai en begin met die trae kruip agter die rivier op na Big Pine en ons pad na die Inyos. Met die terugkeer van die onafhanklikheid was daar geen teken van Robert M_____ nie.
DIE KAPP OP DIE VLOEISTOF RESERVOIR het opgeduik voordat ek 'n redelike plek kon vind om die hele sirkus van die pad af te trek. Stoom waai onder die enjinkap uit. Ek het 'n paar liter goeie drinkwater oor die verkoeler gegooi, plus nog 'n liter in die reservoir.
Ons sit 'n rukkie en geniet 'n briesie soos midsomer aan die oewer - en die stilte. Uiteindelik kruip die maat terug na normaal. 'N Plaaslike vrou uit die vallei kom in 'n laatmodel-Jeep en dring daarop aan om my kruik met water te vul. Ek sluit die naaf, skuif na vierwiel laag en druk aan.
Die ergste wat kon gebeur, dink ek, was dat ons die tuig 'n entjie op die pad moes laat vaar, daar om ons kak te konsolideer en 'n draai te maak met een van die vragmotors wat later die middag daarvandaan sou kom. . Ek sou later al hierdie staal en aluminium kon hanteer, het ek gedink.
Maar toe vind ek dat as ek die hitte blaas en die omwenteling van die enjin ongeveer 1000 per minuut hou - die snelheidsmeter flikker bo nul soos 'n goedkoop teeligte in die wind, sal die vragmotor skaars homself hark en sy vrag opdraande teen ongeveer die tempo wat 'n man dalk loop langs 'n paar osse wat sy familie en ander wêreldse goedere oor 'n vreemde kontinent dra - ek kon die tydstip naby normaal hou.
Ek is herinner aan die tyd toe ek van Tijuana af in Los Gear tot by Los Angeles gery het, toe ek my agterste as van 'n laataand-botsing met 'n oop mangat afgekap het. En 'n sekere lang nag se toerusting-slypbus op die Haut Atlas van Marokko. En 'n stadige klim van Batopilas na Creel met 'n Franse Kanadese dobbelaar, twee Sweedse meisies, en 'n siek Tarahumara-heer wat bo-op die rat agterop sit.
Uiteindelik was daar tyd om na te dink oor die hele geskiedenis van die wiel, die evolusie van roete na pad en verder, die buitengewone tegnologiese sprong in die nuutgevonde vermoë om van hier tot daar klippe te vaar sonder om noodwendig slawerny te gebruik.
Dit was 'n goeie manier om te reis, veral hierheen waar daar nie verkeer was nie. Ek het die angs van motor-lug op my tone waardeer. Jasper het sy boeke en seëlstel en tekeninstrumente bymekaargemaak en op die voorste sitplek geklim (United States of America v. David Page). Ons het die middag altesaam vier voertuie op die pad gesien. Oor ongeveer soveel ure. Ek moes af en toe na die pad kyk, ingeval ons 'n topografiese funksie moes verwerk, maar anders sou ons baie gedoen het.
Ons het beurte gemaak om vir mekaar te lees en uit te kyk na die wêreld, omdat dit glad nie onverbiddelik verbygaan nie. Toe die klein Volkswagen-kampeerder met my vrou op ons plaasvind (ons het genoeg na die een kant toe gedryf dat hulle om ons kon sluip), nog 'n lang slyp van bo af, het ons drie rondes van die skilpad gedoen en die Jackrabbit, het honderde bestudeer wat ons geneem het om swaeltjies in die paaie te wees, 'n bedankingsbriefie met rooi ink uitgestamp, was verwonderd oor die Indiese verfkwas, die grasagtige gras uit droë sand, die mal kandelare van pienk en wit blomme wat uit die doringbosse ontplof, die geskree van die meeue op pad na Mono-meer, die gespringde sy-kokonne in die mesquite, die akkedisse, die alles-maar-uitgeveerde mynpaaie wat in afwisselings gekniehalter word teen 'n groot leisteen wat regop loop en gehuil soos die ruggraat van 'n skoliose dinosourus.
Ons het 'n geroosterde blikkie bierblikkies in die bosse gesien, 'n sonverbleikte drukbottel Parkay-margarien, 'n yskas en 'n ou spoeltjie kaal draad. Ons het Jawa-grotte van verskillende stamme en 'n heksekasteel gesien, wat ape met boodskappe soos passasiersduiwe en 'n trop T-Rexes in die Joshua-bome wei. Ons het die jagter vier keer van Babar se moeder doodgeskiet en elke keer het die leegheid daarvan gevoel.
Wil jy saam met die ouens gaan? Ek het vir Jasper gesê (bedoelend met sy ma et al in die Volkswagen). Hulle sal ure voordat ons dit doen, by die duine uitkom.
Nee, sê hy. Die verjaarsdagseun moet altyd laas daar kom.
* Dit het so verloop: die regter het hom op al drie aanklagte skuldig bevind: (1) konstruksie sonder 'n permit; (2) vals verklarings maak (hy het probeer om 'n vals naam te gee - dit het by 'n ander geleentheid gewerk); en (3) 'n beampte van die Bosdiens dreig, intimideer of inmeng. Die aanklaer wou 'n proeftyd van $ 900 en drie jaar hê. Die regter het 'n boete van $ 450 en 50 uur gemeenskapsdiens opgelê.