Le jou eier: Betyds | Lewies Mymer
Le jou eier: Betyds
May 2, 2018 Lewies Mymer	36 Comments
Saar Minnaar kners op haar tande. Braam se vrolike gefluit irriteer haar. Waar sy kalmte geanker is, sal sy nie weet nie. Die droogte is allesverterend – veld, vee, water, selfs menswees verskrompel tot niks.
"Ons het 'n wonderwerk nodig," sê Saar mistroostig.
"Nee, my lief, ons het geloof en vasbyt nodig, en miskien 'n bietjie toevallige geluk," sê Braam terwyl hy die possleutels en sy loterykaartjie in sy hempsak druk. Hy sluk sy koffie en soen haar voorkop.
"Ek gaan gou dorp toe. Daar kom vandag lusern van die Hoëveld. Ons sal maar swaar trek as die land se mense nie so hulpvaardig is nie."
"Gmmf, gekkebelasting. Dis al wat daai loterykaartjie van jou is. Die kanse dat die hemel val en ons blou mussies gaan dra is meer waarskynlik. So van hulpvaardig gepraat. Hier is my dorpslysie. Asseblief, moenie vergeet om by Tannie Malie by Dokter Soois aan te gaan nie. Sy het laat weet ons moet daar draai," vra Saar.
Braam kla: "Ag Saar, Tant Malie praat so baie, kom saam."
"Ek het goed wat ek moet doen, en ek sien nie kans vir die rit in die lorrie nie. Wie is nou hulpvaardig?" kom dit snipperig.
Braam haal sy skouers op en glimlag skeef.
Gou is die lorrie se gedreun 'n herinnering, en die stilte sak soos die versengende hitte op die werf neer. Saar begin met haar dag se sleurwerk.
Die hoenders kry kos, eiers word uitgehaal. Die stoof voel koud, en sy gooi hout op die vuur. Saar pieker oor aandete, Braam gaan rasend wees van die honger na die dag op die dorp.
Sy begin water tap om wasgoed te was. Die kraan drup enkele druppels water in die wasbak.
Die tenk is leeg. Saar stap uit na die windpomp by die sementdam. Sy trek die handpomphefboom op en af sodat die watertenk kan vol word. Die boorgatpomp het die gees gegee en daar is nie geld vir herstel nie.
Die waterpomp se handvatsel hang opeens swaar in haar hand. Morsaf gebreek. Daar is geen manier om water te pomp nie. Moedeloosheid stroop haar van alle rede.
"Nou is ek klaar," snik Saar en storm die huis in. Sy haal haar kerkpakkie en hakskoene uit die hangkas en verklee. Sy smyt haar tandeborsel, pajamas, smuktas, 'n skoon stel klere en haar handsak in 'n tas.
Met ferm tred stap sy eetkamer toe en haal die Familiebybel uit die buffet en haak die trouportret van die muur af. Braam glimlag uit die foto asof hy net goeie dinge in hulle toekoms sien.
Sy draai die kleinnode in 'n blou kombersie toe. Die kombers wat bedoel was vir die seuntjie wat hulle nie het nie.
Sonder om terug te kyk, stap sy, tas in die hand en kosbaarhede styf teen haar bors geklem, by die plaashek uit.
"Klaar,klaar, klaar," knars die klippers onder haar sole in 'n koor.
Dit gaan sukkel op die hoë hakke, en gou loop sweet in riviere teen haar slape af. Sy sit een voet voor die ander. Omdraai is nie 'n opsie nie. Genoeg is genoeg.
Die plaashuis word al hoe kleiner tussen die verskrompelde mielielande – soos 'n bedremmelde geliefde in onvermoë om Saar tot inkeer te roep.
Skielik, asof in 'n droom, voel Saar hoe die horison kantel toe haar voet swik en die tas uit haar hand vlieg. Sy klou verbete aan die kombers met sy kosbare inhoud. Glas splinter en haar arms en knieë brand soos vuur. Sy bly in die rooi stof lê.
"Ek gaan nou net hier bly lê. Iemand kan oor my ry, of die aasvoëls kan maar my kom oë uit pik. Ek verstaan nou vir Job wat sommer so in sak en as kon sit en sy sere krap!"
Saar hoor nie die donkiekar nader kom nie. Moos, haar skoonpa se bejaarde regterhand, kry haar plat op die grond, trane in leivore oor haar stofbesmeerde gesig, onbedaarlik aan die snik.
"En as Saar nou hier in die middel van die pad sit en grens?" vra Moos besorg.
"Ek wil hier weg, Moos. Ek kan nie meer nie."
"Kom ek help jou op. Bella en Koos sal ons gou daar onder daai doringboom se koelte staanmaak. Kry nou al jou seer bymekaar en vee af die huil. Mens is nie sommer net so klaar nie. Almal kry swaar. Dit is nou tyd om geduldig te wees. Net soos Vader Abram in die Bybel. Hy was oud voor die Jirre se woord waar geword het en daar 'n kjênd vir hom en Sara gebore is. En later toe hy Isak moes gaan offer, het hy bly glo, en die Jirre se voorsienigheid het hom gespaar. Die Jirre se tyd is Sy tyd," raas Moos.
Saar sit kop onderstebo. Moos is reg. Wat is anders op 'n ander plek. Stadig kom sy tot haar sinne. Sy kyk af na haar verkreukelde romp, nerfaf knieë en haar hakskoene. Wat het sy gedink?
"Ag, Moos, ek is sommer simpel. Dis net alles te veel…"
Sy kry nie kans om klaar te praat nie. Rooi stof slaan om hulle op. Dis Braam. Hy slaan remme aan toe hy hulle sien….
"Waddehel is hier aan die gang? Waarheen dink jy gaan jy? Is jy nou van jou kop af?" bulder hy.
Sy gesig is rooi en Saar kan die drankwalm van ver af ruik. Moos se woorde van vertroosting raak weg in 'n woedebui wat in haar opstoot.
"Ek gaan weg! Ek is gatvol vir jou en jou ongeergdheid. Die plaas vergaan van die droogte maar jy gaan sit en suip en ek moet alleen aankarring met alles wat breek! Ek moes jou al lankal verlaat het maar ek het gehoop jy kom tot jou sinne! En om te dink ons wou saam 'n kind he!"
"Jy kan vergeet van die kind. Die laboratoriumtoetse het gekom. Dis negatief. Daar is nie 'n kind nie. Jy is net so bar soos hierdie verdomde plaas! Vat jou goed en fokkof as jy dan wil. Dit skeel my niks!"
Moos luister die woordewisseling met ontnugtering aan. Het Braam dan weer begin drink?
"Kom Saar" se hy. "Kom eers saam na my huis toe. Jy kan later met hom praat as hy nugter is"
Braam kyk die donkiekar met Saar daarop agterna.
"Ja fokkof! Weg is julle! Ek wil julle nooit weer sien nie!"
Hy klim in die lorrie en glimlag. Sy geluk! Hy wou al lankal van Saar ontslae geraak het maar met die hoop dat sy swanger is het hy besluit om hul huwelik nog 'n kans te gee. En die lotto! Ja die lotto! Tien miljoen Rand en hy is die alleen wenner! Die geld is vandag reeds in sy bankrekening inbetaal. More reel hy met die prokureur om sy testament te verander. Saar erf niks, g'n sent van hom af nie! Hy haal die bottel onder die sitplek uit en sluk lank en gulsig. Dan karring hy die lorrie se aansitter tot hy eindelik vat. "Net more koop ek 'n nuwe bakkie" dink hy. Hy trek weg dat die klippers spat, meegevoer deur die euforie van drank en sy goeie geluk.
Saar kyk om toe sy die lorrie hoor dreun. Braam moet versigtig wees, dink sy, daar voor in die pad is 'n groot slaggat. Dan sien sy hoe die lorrie die slaggat tref en met 'n wilde boksprong die pad verlaat. Die lorrie rol 'n paar keer om en om voor dit tot stilstand kom. Moos pluk die donkiekar om en por die donkies aan om vinnig na die ongelukstoneel te draf.
Saar buk oor Braam se lewelose liggaam waar dit langs die lorrie le. Sy is verbaas dat sy geen emosie voel nie, geen skok of verwilderde hartseer nie.
"Ja Braam"se sy. "Nou is jy van my ontslae en ek sit met die bankrot plaas. Ek wonder of daar genoeg in jou testament is om my hiervan te verlos sodat ek 'n nuwe begin elders kan maak"
Previous PostUiteindelik!Next PostMAJESTUOSO TEMPESTUOSO, OF TE WEL DIE WIND KOM VAN BINNE
36 thoughts on "Le jou eier: Betyds"
Liewe mense Lewies wat 'n einde!!!! Dis goed geskryf…. maak emosies in mens wakker.
Wow! Plot twist! Welgedaan! So ou Braam was toe 'n dronklap en 'n boks. Hy sou in elke geval nie weggekom het met al die geld nie – nie as Saar 'n goeie prokureur gehad het nie, so hy kon maar net sowel bly leef het. Haha, nou help ek skryf aan jou storie! Jou onromantiese mansmens. Tsk. Ek is nou sommer vies vir jou en Braam albei.
Ha ha, Hester, nou het jy die storie uit die perd se bek!
Janee, ek ook!
Lewies moet sy vriende beter kies.
Ek's seker Vroutjie-Douwtjie gaan saamstem!
Sjpe, maar jy is kwaai met arme Braam. Maar nou ja, hy wou mos ontslae raak van Saar. Gelukkig is sy testament nog nie verander nie. Lekker ou draai wat jy hier aan die storie gegee het.
Serves him right, die helsim!
Toemaar ek voel ook so. Sulke ouens kan baie mense se lewens opmors.
Sjoe! Soos Hester hierbo gesê het…
Hiert Lewies! Puik, my soort twist in kwadraat!
Lewies, mooi man, daar ruk jy nou die mat onder ons klomp vroumense uit, en sit jy met die gevolge. Kry vir jou.☺
Mede Towerinne julle is regte b(l)oggers. Moenie vir Lewies so boelie nie… julle het al klaar vir Abrie uit saamskryf uit..hehe! 😉
Dankie dat jy vir my opkom teen die blog-Amasones! Is ek rerig die enigste van die manlike geslag wat hier saamskryf? Waar is Abrie as ek hom nodig het!?
Hy vertel hy fiksie nie….
Vir Abrie en vir Klong ook nog! 😂
Nee dis darem nie rede nie, myne was gebrek aan kruie (thyme)
Jy moet jou thyme met sage gebruik…hehe
Na die begrafnis sien mens 'n wonderlike party op die horison!
Die "after tears"!
Sjoe! Wat 'n einde! Geluk by die ongeluk? Ongeluk by die ongeluk? Wel, Saar het die lotto en die plaas.
Ok nie alle storues eindig romanties en soet nue, ne! Gelukkug kry sy die geld!
wat ek is (dit rym – amper) is ek nie so mal oor jou einde nie. MAAR jou einde bevat ironie en daarvan hou ek.
Darem kon jy jou verlustig in die vroulike deelnemers se romantiese stories. Myne stel die rekord reg!