Die Klassisisme was dwarsdeur die MIDDELEEUE werksaam. Die "Ierse wêreld" was ŉ tyd lank die bewaarplek van die klassieke tradisie. Die klassieke dokumente is bewaar deur die Bobbio-klooster, die skool van Verona en die Kolombiese Sentrum van Luxeil. In die 8e eeu het Karel die Grote die Palantynse skool te Aken gevestig. Dié skool is oorheers deur Alcuïnus, ŉ Angel-Saksiese monnik en ŉ leidende figuur in die kulturele herlewing van die Karolingiese tydperk.
Die PROVENSAALSE poësie is gekenmerk deur ŉ gekunstelde verfyndheid van vorm. Hierdie poësie het ŉ bepaalde metode vir die ophemeling van die liefde voorgeskryf. Dit het sy weerklank in die Siciliaanse poësie gevind, die digters van die Dolce stil nuovo ("die soetvloeiende nuwe styl") beïnvloed en Petrarca geïnspireer. (Vgl. PETRARKISME.) Net so is die Franse RIDDERROMANS grootliks beïnvloed deur Vergilius en Ovidius, die twee klassieke outeurs wat in dié tyd die meeste gelees en bestudeer is. (Vgl. KLASSIEKE LITERATUURSTUDIE.) Die invloed wat hierdie Provensaalse en Franse digters op die Westerse wêreld gehad het, is ŉ duidelike bewys van hoe die Klassisisme die meeste literêre werke van die tyd deurdring het.
Deur middel van fyn definisies het skrywers aldus wette, reëls en regulasies geformuleer wat as onontbeerlik vir ŉ afgeronde kunswerk beskou is. ŉ Keuse is gemaak uit die literêre GENRES wat die klassieke skrywers die meeste gebruik het, en die EPOS en die DRAMA het voorkeur gekry. Die 16e-eeuse kritici het hulle navorsing op al hierdie positiewe afleidings gebaseer om ŉ stel teoretiese beginsels op te stel waarvolgens ŉ skrywer met gerustheid die paadjie kon volg wat deur die klassieke skrywer uitgetrap is.
Giulio Cesare Scaligero het die Italiaanse estetika van die tweede helfte van die 16e eeu omskryf. Sy Poëtika bestaan uit sewe boeke. Volgens hom hoef die digter nie net die werklikheid lewensgetrou uit te beeld nie, maar hy mag dit, na sy eie goeddunke, selfs idealiseer. Boonop is die doel van die literêre werk nie slegs om na te boots nie, maar ook om te onderrig. Die gevolge van Scaligero se spekulasies oor die estetika het groot opslae in Frankryk gemaak.
Ludovico Castelvetro is die derde geleerde teoretikus en vertolker van die poëtika van die 16e eeu. Hy is die outeur van die La poetica d’Aristotele vulgarizzata esposta da L.C. Die taak van die digter is nie om feite uit die werklikheid lewensgetrou weer te gee nie, maar eerder om dit te beskryf soos dit moontlik kon gewees het: die geskiedskrywing verskil van die literêre werk daarin dat dit gebeurtenisse beskryf wat werklik plaasgevind het; die literêre werk beskryf gebeurtenisse wat moontlik in die toekoms kan plaasvind. Castelvetro formuleer die wet van eenheid van tyd en plek wat later, nie net in Italië nie, maar ook in Frankryk en Engeland as die sine qua non vir die drama beskou is. As ŉ mens in ag neem dat die TRAGEDIE binne ŉ beperkte tydsomvang en die beperkte ruimte van die eng sirkel van die verhoog voor ŉ gehoor afspeel, moet die gebeurtenisse dienooreenkomstig aangepas word: "Tragiese lotsveranderinge kan nie meer as een dag op een plek omvat nie". Onder die begrip imitasie word die nabootsing van die waarskynlike verstaan; dit is ŉ gelukkige middeweg tussen die universele begrip van die filosoof en die historikus se werklikheidsgetrouheid.
Clément Marot het verskeie tekste van Latynse skrywers vertaal en ook gedigte in ŉ klassieke vorm geskryf.
Vir René Descartes was die fundamentele beginsel vir ŉ mens om sy eie bestaan te begryp, sy eie innerlike ervaring. Sy helder prosa dra die stempel van die klassieke Franse geskrifte, wat ook gekenmerk word deur logiese ordening en die neiging om gemoedstoestande en die sielelewe van die mens op ŉ logiese wyse te analiseer.
Die jaar 1660 lui die Goue Eeu van die Franse klassieke letterkunde in toe die vier voortreflikste Franse digters aan die hof van koning Lodewyk XVI vergader het.
By Molière (J.B. Poquelin) word sy jarelange ervaring en sy onfeilbare aanvoeling vir die teater gekombineer met die gawes van ŉ eersterangse skrywer. Hy het ŉ oog gehad vir sake van ŉ morele aard wat hy dikwels in die vorm van ŉ satire uitgedruk het. Hy ontbloot alle menslike tekortkominge, en terselfdertyd kritiseer en spot hy op subtiele wyse met die vooroordele van die mens.
Nicolaas Boileau, bekend as Régent du Parnasse, was ŉ fynproewer t.o.v. sy literêre voorkeure; hy het ook probeer om die ernstige en lesenswaardige literatuur te bevorder. In sy werk L’art poétique verduidelik Boileau die noodsaaklikheid van selfkritiek; ŉ poëtiese styl mag nie dor en onvrugbaar wees nie, maar ook nie oordadig en vertonerig nie. Ten opsigte van die tragedie handhaaf hy die beginsel van die drie eenhede. Boileau se roem berus op die feit dat hy die bepaler van die poëtika van die klassieke tydperk en Klassisisme self was, dit is die nabootsing van die natuur in die lig van die rede.
Gedurende die jaar 1687 kom die hele kwessie van die Klassisisme onder die soeklig: in die beroemde werk Querelle des anciens et des modernes word die outeurs van die 17e eeu as die meerderes van die Griekse en Latynse skrywers beskou. Die Querelle vernietig die ontsag waarmee die skrywers van die klassieke oudheid bejeën is, en slaag ook daarin om die eerbied vir gesag en tradisie aan te tas. Op hierdie manier word die weg gebaan vir ŉ denkrigting wat uiteindelik op die *Verligting sou uitloop.
Na Opitz kom die literêre periode wat later as die BAROK be­kend sou staan. Nogtans vind daar gedurende die 18e eeu ŉ herlewing van die Klassisisme plaas. Johann Christoph Gottsched was die leidende figuur hiervan. Hy het, deur diepgaande kritiese ondersoeke, nuwe beginsels vir die teater en die poësie opgestel. Hierin volg hy in die voetspore van Boileau en ander Franse skrywers. Hy was teen die spontane volksteater gekant (COMMEDIA DELL'ARTE). Hy het sy idees uiteengesit in Eine critische Dichtkunst für Deutschen, waarin hy ŉ pleidooi gelewer het vir die aanneming van die reëls van die Franse literêre kritiek met die doel om nuwe lewe in die Duitse taal en literatuur in te blaas en dit te organiseer.
Johann Joachim Winckelmann het deur sy bestudering van Griekse skrywers ŉ grondige kennis van die geskiedenis, filosofie en lite­ratuur besit. Hy het ŉ verskeidenheid werk gelewer wat veral van literêre belang vir die Duitse klassieke era was.
Johann Christian Hölderlin is nog ŉ digter wat Winckelmann se liefde vir die antieke Griekeland gedeel het; hy het oor die terugkeer van ŉ Griekse beskawing gedroom en hierdie wêreld in Hyperion beskryf.
Van die bekendste digters wie se poësie die regte toon van die outentieke Italiaanse Humanisme getref het, was die twee "Albionese (Engelse) Petrarcaniste", Sir Thomas Wyatt, wat Petrarca vertaal en nageboots het, en Henry Howard, wat die tweede en vierde boek van die Aeneïs herskryf het en daarvoor vir die eerste keer die vrye versvorm gebruik het.
Met die herstel van die Engelse monargie is die gewoontes, maniere en estetiese waardes van die Franse hof in Engeland ingevoer. John Dryden, die vader van die Engelse kritiek, het die Aeneïs en verskillende Latynse skrywers soos Juvenalis, Horatius, Ovidius en Theocritos se werke vertaal. Die Engelse Klassisisme bereik ŉ hoogtepunt gedurende die bewind van koningin Anne, ŉ tydperk wat bekend gestaan het as die Augustan Age. Alexander Pope was by uitstek die digter van hierdie vorm van die Klas­sisisme: hy skryf die Essay on Criticism, ŉ didaktiese gedig. Hierdie genre het tot dusver in die Engelse literatuur ontbreek. Sy leermeester was Boileau, en Pope het sy aanbevelings getrou nagevolg deur bv. van konvensionele digterlike fraserings, gebaseer op die elegante klassieke model, in sy poësie gebruik te maak. Pope se meesterstuk is sy vertaling van die Ilias in heroïese koeplette. Sy elegante en beheerste styl en sy vermoë om met kort en kristalheldere reëls die mees verwikkelde gedagtegang saam te vat, onderskei Pope as die grootste digter van die klas­sieke skool.
Gedurende die 15e eeu is literêre verenigings, bekend as REDERYKERSKAMERS, gestig. Die lede staan bekend as die Rederykers en het tot so laat as die 16e eeu ŉ invloed op die literêre produksie uitgeoefen.
Die klassieke tydperk in Portugal beleef in die 16e eeu sy suiwerste opbloei. Na sy reise in Italië (1521) gaan ŉ sterk Italiaanse in­vloed uit van die digter Francisco de Sá de Miranda. Hy voer nuwe idees in wat van Italië afkomstig is – die elflettergrepige reël, nuwe versvorms en liriese subgenres, asook die hantering van die klassieke komedie wat in prosavorm geskryf is.