Voor en ná... jou ingevalle gesig vóór jy ’n mond vol kunstande gekry het en die duidelik verbeterde jy daarná. Hierdie advertensie uit die negentiende eeu moes die onteenseglike voordele van ’n kunsgebit beklemtoon. In der waarheid sou die mens tot in die twintigste eeu moes wag op kunstande wat werklik dienlik én gemaklik sou wees...
Die stryd van die mens om iets in die plek van sy verlore tande te plaas—ter wille van ’n beter voorkoms of om beter te kan kou—het reeds meer as 2 500 jaar gelede begin.
Soos een skrywer dit in 1850 gestel het: “Ivoor verleen aan die lug wat van die longe af terugkeer ’n onuitstaanbare afstootlike reuk, wat nie voorkom of reggestel kan word nie...”
Engeland se koning Elizabeth I, wat haar voortande verloor het, het glo in die openbaar verskyn met ’n mond wat met fyn lap opgestop is. Haar kommer dat haar gesig binnetoe ingesak het, onderstreep die feit dat vroeë kunstande soms net om kosmetiese redes gedra is en nie om ’n mens te help kou nie. Trouens, die draers sou maklik hul kunstande uithaal voordat hulle by ’n tafel gaan aansit het om te eet.
REGS: My kroon vir ’n paar kroontande! Kon dit die versugting van die eerste koningin Elizabeth van Engeland gewees het? Portrette wat van haar geskilder is, rep egter min indien enigiets van ’n “opgestopte” mond sonder voortande.
Maar kunstande is darem ook in die poësie geprys. William Green, die tandarts van koning George III, se produkte is met die volgende gevleuelde woorde deur ’n digter opgehemel: