Patlansky het tien jaar gelede sy eerste treë in die musiekbedryf gegee toe hy nog 15 was. Toe hy 21 was, het hy sy eerste album, Standing at the Station,uitgereik. En ‘n skrale drie jaar later gebeur ‘n ongekende ding, iets wat baie, baie selde met Suid-Afrikaanse musikante gebeur: hy kry ‘n kontrak by die hoogaangeskrewe Blue Note-maatskappy, wat beskou word as dié reus in die internasionale jazz-wêreld. Die resultaat was die album True Blues.
Die kersie op die koek is ook dat Patlansky ‘n baie goeie liedjieskrywer is. Hy volg ook nie die maklike uitweg deur net ou blues standards te speel nie. Hy is ongetwyfeld een van die heel blinkste jong talente in die Suid-Afrikaanse musiekwêreld.
As mens egter luister na die meeste ander jongmans wat deesdae in Afrikaans sing – die Darrens, die Louws, die Wesselse, die Koene, die Van Blerks, die Van der Merwes, die Campbells, die Jordaans (Arno, nie Theuns nie), die Mullers, die Ludicks (om net ‘n paar te noem) – besef jy De Priester se werk is myle beter en interessanter as hulle s’n. Hy maak ten minste nie musiek wat jou laat voel jy is skaam om Afrikaans te wees nie.