PressReader - Kuier: 2017-02-22 - Kort­ver­haal
Dis nie mak­lik om al­mal om jou te­vre­de te stel nie. Soms moet jy aan jou­self dink en jou eie kop volg, want dan sal die vrug­te wat jy pluk, selfs soe­ter proe.
Kuier - 2017-02-22 - Inhoud - Deur PJ Mo­ses
Sy kyk ver­by haar weer­kaat­sing in die kom­buis­ven­ster. Haar han­de is in die was­bak vol warm wa­ter en skuim van die op­was­mid­del waar sy be­sig is om die skot­tel­goed te was.
Haar oë val op die to­neel wat hom bui­te op die ag­ter­ste stoep af­speel, waar haar ma en twee sus­sies om die ta­fel­tjie sit wat haar ou­pa des­tyds met sy eie han­de ge­maak het.
Ou­pa het al­tyd ge­sê as ’n mens nie geld het nie, moet jy jou ver­beel­ding ge­bruik om iets te bou wat die st­rug­gle van le­we vir jou be­ter kan maak. Sy mis ou­pa A­bie baie. Hy was al­tyd daar om ’n arm oor haar skou­er te sit en te sê dat sy haar dro­me moet volg, an­ders gaan die dro­me weg­vlieg son­der haar.
“Poppie, waar draai jy so lank? Ons moet de­ci­de wat­ter rok jy gaan aan­trek vir die kom­pe­ti­sie!”
Haar ma se stem bring haar te­rug na die he­de. “Ek kom Ma, ek is am­per klaar op­ge­was.” “Nee Poppie, wat is jy so ge­vrek? Dis hoe­kom Neil jou nog nie ge­vra het om met hom te trou nie!”
Die drie­tjies daar bui­te kraai soos hul­le lek­ker sit en lag. Haar sus­ter Gail is lank­al lus om ’n troue te re­ël en sy druk ar­me Neil al­tyd vas daar­oor wan­neer hy vir Poppie kom kui­er.
As hul­le maar net ge­weet het Neil het haar al twee keer ge­vra om te trou en dat dit Poppie was wat elke keer ge­sê het sy is nog nie reg om te trou nie.
Haar skou­ers sak soos sy sug. Sy hou nie daar­van om hom so aan ’n lyn­tjie te hou nie, maar trou is nie wat sy in haar on­mid­del­li­ke toe­koms sien nie. Nee wat, dit is de­fi­ni­tief nie nou in haar planne nie. Neil is ’n goeie man en hy sal goed vir haar sorg, dis waar ja, maar sy soek meer uit die le­we uit as net ’n goeie man, ’n huis en ’n klomp kin­ders.
Sy was maar al­tyd ’n dro­mer. Haar ou­pa se“droom-pik­ke­wyn­tjie”. Hy het haar die naam Pik­ke­wyn­tjie ge­gee, want toe sy ’n ba­ba was en be­gin loop het, het dit vir hom soos een van daai pik­ke­wy­ne op die TV ge­lyk. Hy was ook al een wat haar só ge­noem het.
Sy mis hom baie, nou meer as ooit te­vo­re. Hy sou haar kon help om die reg­te keu­ses te maak vir die toe­koms wat sy wil hê.
Sy sug nog ’n keer ter­wyl sy haar han­de af­droog en ge­reed maak om by haar ma en sus­ters aan te sluit.
“Laat ek maar gaan hoor wat hul planne is,”sê sy sag­gies vir haar­self ter­wyl sy haar han­de deur haar ha­re trek so­dat dit plat kan lê. Dan stap sy sta­dig deur die oop ag­ter­deur en sluit haar­self by die kring van die spot­ters aan.
Nie ’n won­der Ma-hul­le lag so lek­ker hier ag­ter nie, die Four Cous­ins is min­der as die helf­te, dink sy by haar­self.
Sy glim­lag met haar ma ter­wyl sy so loer na die bot­tel wat so on­der die belt lê. Hul­le hou van so ’n wyn­tjie op ’n Sa­ter­dag­aand met jazz-mu­siek wat sag­gies van­uit die huis hul­le ore streel. Ou­pa A­bie het ook al­tyd van sy jazz ge­hou.
“Mens moet die kre­a­ti­wi­teit pe­trol gee my kind, jy moet mos da­rem soos ’n prin­ses lyk by die kom­pe­ti­sie of hoe?”
Poppie sug en gaan sit langs Gail om
ou­pa A­bie se ta­fel.
“Ek wil nie ’n beau­ty queen wees nie, Ma. Kan ek nie maar ont­trek nie?”
“Ai, daar gaan ons al­weer! Sien jy Gail, ek het jou ge­sê sy is te goed om in on­se voet­spo­re te fol­low.”
“Bron­ny hou jou mond, jy bly bad luck! Ek het nie ge­sê ek is te goed nie, ek stel net nie be­lang daar­in om die fac­to­ry se beau­ty queen te wees nie! Kan ’n mens dan nie an­der dro­me het nie?”
“An­der dro­me? Soos wat nog­al? Wil jy pre­si­dent wees?”
Haar sus­ters ska­ter­lag en s­kud hul ly­we van lek­ker­kry.
Maar Ma kyk haar diep in die oë.“Ek wil net nie hê jou dro­me moet die grond on­der jou voe­te uit­vat nie, my kind. Dit is ’n baie har­de val.”
“As ’n mens wil vlieg, moet jy be­reid wees om die tak te los Ma,”ant­woord sy.
“Hoor jy, Bron­ny? On­se Poppie is nou ’n blêd­die vo­ël!”sak Gail af.
“Jul­le twee kan maar nou op­hou om jul sus­ter so te te­a­se,”tree Ma in en daar sak ’n stil­te oor die vier vroue ná Ma se woor­de.
Poppie kyk in die don­ker hoe­kies van die ag­ter­plaas in. Sy pro­beer hard om die bran­den­de ge­voel van tra­ne in haar oë te­rug te druk van waar dit van­daan kom.
“Wat is dit, Poppie? Wat pla? Is dit Neil? Het jul­le pro­blems?”
“Neil het se­ker nou uit­ein­de­lik dik ge­raak van wag vir Prin­ses Poppie en vir hom ’n an­der bruid gaan soek!” “Bron­ny as­se­blief!”tree Ma weer in. “Ek sê maar net Ma, die man kan mos nie vir e­wig ag­ter haar aan­loop nie! Reg Gail?”
“Ek sê mos lank­al sy speel met Neil se fee­lings en hy gaan la­ter groe­ner wei­vel­de soek!”
“Gail en Bron­ny! Ek sê mos ge­noeg is ge­noeg. Poppie, wat gaan aan kind? Praat tog nou.”
Poppie sluk aan die knop in haar keel en sit weer haar een hand deur haar ha­re ter­wyl sy diep in­a­sem.
“Daar is niks fout met my en Neil se ver­hou­ding nie, Ma. Hy weet goed waar hy staan en as dit hom nie pas nie, kan hy maar die pad vat.”
Sy lig haar hand vin­nig op om al drie te keer net voor hul­le hul mon­de kan oop­maak.
“Ek stel nie be­lang om ’n beau­ty queen te wees nie en ek stel ook nie be­lang om lan­ger by die fac­to­ry te werk nie. Ek het Vry­dag my be­dan­kings­brief in­ge­han­dig en met Man­dy in Man­ne­krag ge­praat en ge­vra of ek on­mid­del­lik kan klaar­maak. Sy het ge­sê dit is fi­ne as dit is wat ek wil hê.”
Haar Ma en sus­ters staar haar met groot oë en oop mon­de aan. ’n Mens kan sien hul­le wil bars met woor­de, maar Poppie se hand is weer in die lug om te wys sy is nog ver van klaar af.
“Dit was nie ’n mak­li­ke be­sluit nie en ek het lank daar­oor ge­dink en my daar­op voor­be­rei,”gaan Poppie voort. Haar Ma kan nie meer wag nie. “Maar waar gaan jy nou werk kry, my kind? Die ma­na­ge­ment was be­sig om jou vir ’n su­per­vis­or job te g­room en nou gooi jy dit dan al­les weg. Jou pa gaan nie hap­py wees nie.”
“Ma, my toe­koms is nie in die clo­thing fac­to­ry of in­du­stry nie. Ek moes die be­sluit vir my­self maak an­ders sou ek nooit hap­py ge­wees het nie. Ek be­plan dit al die af­ge­lo­pe ses maan­de en dis hoe­kom ek so baie o­ver­ti­me ge­werk het. Ek wou geld by­me­kaar maak so­dat ek kon aan­be­weeg om te doen wat ek eint­lik wil.” Bron­ny laat nie lan­ger op haar wag nie. “En wat wil jy nou eint­lik doen? Ca­su­al by Pep of mis­kien by E­li­te?!”
“Nee Bron­ny, dit is nie wat ek wil doen nie. Ek het my­self in­ge­skryf vir ’n ba­ris­ta­kur­sus en dit be­gin Maan­dag.”
Gail rol haar oë. Bron­ny gooi haar han­de in die lug en Ma lyk of sy kan huil.
“Is jy mal Poppie? Wat is die ba­ris­ta-ding nou? Wie sê jy gaan werk kry as jy klaar is?”
“Dit is ie­mand wat kof­fie maak op ’n Es­pres­so-ma­sjien, soos cap­puc­ci­no en caf­fè lat­te. Ek het ook al klaar na­vraag ge­doen oor ’n werk en so­dra ek die ser­ti­fi­kaat het, kan ek be­gin werk by ’n gas­te­huis in Camps Bay.” “KOF­FIE?!” Gail spring op en kyk van haar ma na haar sus­ter en weer na haar ma.“Die kind is mal, Ma! Sy los ’n goeie werk om ’n snaak­se kur­sus te gaan doen en kof­fie te maak vir men­se – dit is mos nou skoon mal­lig­heid! As ek jou nie ge­ken het as my sus­sie nie, dan het ek ge­sê jy moet se­ker op d­rugs wees.” “Wat gaan jou pa sê?”vra haar ma. “Hy weet klaar Ma. Ek het laas­week al vir Dad­dy ge­sê. Hy aan­vaar my be­sluit en wou hê ek moet vir Ma self sê. Ek soek nie Ma se bles­sing nie, al wat ek vra is dat Ma my be­sluit re­spek­teer en pro­beer ver­staan dat ek dit nie doen om ’n re­bel te wees nie, maar om my eie pad te vind.”
Sy staan op en stap oor na haar ma toe, buk af en gee haar ’n sty­we druk­kie. “Ek is lief vir Mam­mie.” Sy draai om en kyk haar sus­ters in die oë voor sy sta­dig ag­ter­deur toe stap. Sy het haar saak ge­stel en sy is klaar ge­praat. “Poppie!” Haar ma se stem breek deur die skielike stil­te wat oor die ag­ter­plaas ge­val het. Poppie stop in haar spo­re en wag dood­stil.
“Ek mag nie ver­staan wat jou plan is nie en ek mag ook nie daar­mee saam­stem nie, maar ek is lief vir jou my kind, en ek sal jou al­tyd on­der­steun met wat jou ge­luk­kig maak. So­lank jy se­ker is en weet dit gaan nie mak­lik wees nie.”
Poppie sit haar hand teen die raam van die ag­ter­deur en kyk vir haar ma so oor haar skou­er.“Ek is se­ker Ma en ek weet daar lê ’n on­be­ken­de en dalk har­de pad vir my voor, maar ek voel dit is die reg­te pad vir my.”
“Dan is ons met jou; jy sal dan maar lie­wer ons kof­fie queen wees!”
Die glim­lag op haar ma se lip­pe laat ’n warm­te in haar bin­ne­ste op­styg wat weer haar oë nat wil maak, maar dié keer laat sy die traan toe om oor haar wang te rol. “Dan­kie Ma, ek sal jul­le nie te­leur­stel nie.” Sy stap die huis bin­ne met ’n nu­we ge­voel van hoop en die glim­lag kan sy nie van haar ge­sig af­kry nie, nie dat sy ooit wil pro­beer nie.
Van­aand gaan sy lek­ker slaap en droom van kof­fie­bo­ne wat kop­pies kof­fie laat dans on­der prent­jies van hart­jies en blom­me wat ge­maak is met ge­stoom­de melk. Poppie die ba­ris­ta. Sy hou van hoe die woor­de op haar tong speel en dit laat haar nog bre­ër glim­lag. Die toe­koms lyk nou so hel­der soos die mooi­ste so­mers­dag.
Ou­pa A­bie glim­lag nou net so breed in die he­mel waar hy ta­fels en ban­kies vir die en­ge­le bou. Daar­van is sy baie se­ker.