Sy westelike eindpunt lê naby Sygnefest, terwyl Årdalstangen aan die Årdalsfjord sy oostelike eindpunt vorm. Skjolden aan die noordelike eindpunt van die Lustrafjord is die punt wat die verste van die oop see afgeleë is.
Die binneste gedeelte van die fjord is aan die lykant van hoë bergreekse soos Breheimen (met die hoogste gletser in Europa, die Jostedalsbreen) geleë. Terwyl die monding van die Sognefjord in die oop see deur 'n tipiese seeklimaat gekenmerk word, het sy binnelandse eindpunt en die sytakke 'n kontinentale klimaat. Net voor die monding van die fjord lê 'n rotsskuinste sodat net warm water van die Noordsee se oppervlakte die fjord kan binnestroom. Die fjord het dus 'n relatief milde klimaat sodat veral die noordoewer die ideale omgewing bied om grootskaals vrugte te verbou.
Die bogrondse kragleiding oor die Sognefjord naby die dorp Leikanger pronk met die tweede grootste spanwydte ter wêreld (4 597 meter) en vervoer elektrisiteit uit die Hermansverk-kragsentrale na die nasionale kragnetwerk.
Die Sognefjord-gebied was reeds in die vroeë 20ste eeu - naas Italië en die stranddorpe langs die Noord- en Oossee - 'n gewilde vakansiebestemming vir welgestelde toeriste, veral Europese adellikes. Die bekendste gereelde besoeker was die Duitse keiser Wilhelm II wat hier 'n kwarteeu lank vakansie na vakansie deurgebring het. Wanneer die keiserlike jag Hohenzollern die Sognefjord ingevaar het, het gewoonlik talle boere, handelaars en hoteleienaars op sy oewer versamel - die beroemde gas was met sy reisgeselskap van tot by 2 000 mense, waaronder 'n orkes, 'n belangrike bron van inkomste.
Keiser Wilhelm II het 'n aantal spore agtergelaat - waaronder verskeie monumente en skulpture soos die Fritjov-monument in Vangsnes, waarvan die bronsfiguur, wat hierdie legendariese Wiking uitbeeld, deur die keiser geborg en volgens sy persoonlike smaak as monumentale standbeeld uitgevoer is.