Hierdie beelde wys waarom kajak die mooiste sport is. - Gids
Hierdie beelde toon aan waarom kajak met die water die mooiste sport is.
Redakteur se opmerking: Die meeste buitestaanders in die sport assosieer met kajak met beelde van groot druppels of andersins 'n 'waaghals'. Die waarheid is dat soveel van wat roei so radikaal gebeur, is wat agter die skerms gebeur - die reise van en na afgeleë gebiede, die besluitneming rondom watervlakke, toerusting, vaardigheid en gemak, en die gevoel van tyd en plek wat saamsmelt as u op die water is. Die fotograaf John Webster neem ons mee.
Die Lower Malad-rivier in Idaho het 'n perfekte verhouding met die sonsondergang. Dit beteken dat die son basies reg oor die rivier sak en wonderlike beligtingsituasies skep. Hierdie skoot is op die kortste tyd opgestel en wag in afwagting op een van die vele groepe kajakgangers wat hierdie gedeelte van 1 kilometer van klas IV + witwater gespring het. Paddlers Kyle Smith, Mike Bond en Kyle Keegan stel die gradiënt en magie van hierdie gedeelte in die landerye van Idaho in perspektief.
Gemaklik onder water is iets wat 'n kajakvaarder soos Alec Voorhees (foto) 'n gewoonte moet maak. Dit is relatief kalm water in vergelyking met 'n vlak en vinnige rivier waarin u rol (waar u reg bo die water staan) op die punt moet wees om te verhoed dat u die gevaar onder water raak. Daar is verskeie tegnieke om u weer bo die oppervlak te laat kom, sommige is vinniger as ander.
Soos enige sport, is daar komende jeugdiges wat die maatstaf stel met hul energie en liefde vir die kultuur wat hul rolmodelle voorgehou het. Liam Field, 'n jong roeier, maak 'n pad van die Big Brother Falls op die White Salmon River af. Alhoewel dit 'n gewilde uitstappie onder kundige kajakgangers is, is dit steeds die oorwegende gevolg van die waterval en in 'n grot aan die regterkant. Liam het sy lyn gekies en die stroom van die Little Brother Falls 10 voet lank geroei.
Met lentereise kom stinkende nat toerusting, reën en laaste minuut-beplanning. Adam Bass kyk na sy kaart van dreineerplekke in die omgewing en kampeerplekke ná sy onlangse lopie op Lolo Creek. 'N Vinnige blik op die voorspelde vloei in die omgewing op sy telefoon neem sy geïmproviseerde besluit waarheen hy volgende moet gaan. Op hierdie spesifieke dag het die wolke geskei en die son was daar om gelukkig afgewaterde toerusting te droog.
Baie kilometers word aan rivieruitstappies gestel, of dit nou op die rivier of in jou motor is. Hier is 'n bemanning op 'n uur lange reis oor winderige Idaho-vlaktes om 'n paar rivierlope in die middag te kry. Soms kan u op hierdie winderige paaie 'n oproep van u knop agter u kry om te sê dat 'n kajak op die punt staan ​​om van u rek af te val as gevolg van wind.
'N Koue nag onder die sterre met net 'n seil oor die bemanning het gelei tot 'n gekuier oor die vuurtjie tydens die ontbyt. Die missie van die dag was om met die bote per skouer na Hard Creek Falls te stap en die groot waterval af te daal. Die staptog van 4 myl na die kloof waar die waterval is, word aangevuur deur wors- en hawermeelpakkies. Na 'n dag van verkenning, kranse afskaal, opdraand in beide rigtings, beland ons by Crusty's Pizza in McCall, Idaho, wat die stories met plaaslike roeiers deel en groot hoeveelhede pizza verbruik.
The Middle Fork of the Salmon is bekend daarvoor dat dit een van die beste weekritte in die land is. Vol avontuur voel jy asof jy teruggegaan het in die tyd toe die eerste pioniers in hierdie magtige stuk gaan. Dit is immers op een van die mees afgeleë plekke in die onderste 48. Aan die einde van 'n lang dag in die hitte is dit bevredigend om jou kamp te sien. Met 'n paar broodnodige drankies kan u gaan lê en slaap voordat 'n stewige ete bedien word.
Een van die beste gevoelens van kajak is die eensaamheid wat u in 'n diep kloof kry. Die respek wat u vir Moeder Natuur het, is oorvloedig, sy leer u hoe klein u regtig kan wees. Dinge verander altyd: die water, die weer, selfs die stroomversnellings self. Hierdie snel waarin Káča Barešová binnegaan, is pas gevorm deur 'n grondverskuiwing aan die linkerkant. Dit sorg vir 'n meer uitdagende snelweg wat groot golwe het om hierdie stuk met 'n knal af te sluit.
Plaaslike inwoners maak net soveel deel uit van kajak as die riviere. Hulle ken elke lyn, elke rots wat u in die rivier wil vermy. Om 'n plaaslike bevolking te wees, is subjektief. U kan in die somer langs 'n rivier woon en na die seisoen verby trek. Of u kan verkies om naby een of baie riviere te wees, sodat u kennis dra van die gebied. Hoe dit ook al sy, die memorisering wat 'n plaaslike persoon het, is 'n uitstekende gids langs die rivier of 'n goeie persoon om van 'n swaaiende brug af te skuif.
Rotsklim: Anna Taylor
Anna Taylor, een van die opwindendste jong klimmetalente in die Verenigde Koninkryk, het baie van die moeilikste roetes naby haar huis in die Lake District verower. Sy het onlangs die eerste vrou geword wat die berg Roraima in Guyana bestyg, saam met die klimlegende Leo Houlding. Sy en Leo praat op 21 November om 19:30 tydens die aanlyn Kendal-bergfees.
Wat was u grootste uitdaging?
My mees onvergeetlike klimervaring (en beslis die moeilikste om te bereik) was die ekspedisie van verlede jaar om die berg Roraima te beklim, wat op die grens van Guyana, Brasilië en Venezuela sit. Ons het 'n hele maand diep in die Amazone-reënwoud deurgebring en was voortdurend gekonfronteer met 'n eindelose lys gevare: die natuurlewe, die weer en 'n enorme, oorhangende grootmuurklim. U moet voortdurend op u hoede wees om in die oerwoud te woon, want basies kan alles u seermaak of doodmaak. Op een besonder onvergeetlike gedeelte moes ons deur die Slime Forest klim - die naam vertel u alles wat u moet weet. As die jongste by verre, die enigste totale amateur en die enigste vrou in die span, het ek geweet dat dit karakterbouend sou wees, maar dit het my oë oopgemaak vir wat ware avontuur is.
Ek het 'n idee vir 'n uitdaging vir volgende jaar wat baie klim en baie fietsry in 'n baan rondom Brittanje behels, so miskien. Ek wil regtig die Skotse klassieke in Glen Coe, Cairngorm en Skye doen. Dit sou lekker wees om 'n groot avontuurlike reis op my tuisveld te hê.
Anna Taylor klim op die berg Roraima van die Guyanese kant af
Waarsonder klim jy nooit?
Ek dra altyd 'n goeie waterdigte baadjie, die Berghaus Changtse om presies te wees. Dit het oorlewings van onvoorstelbare wreedhede in Guyana oorleef, dus dit moet die klimaat van die Verenigde Koninkryk net goed hanteer. [Sien voetnoot].
Iets om te lees?
Ek gaan gewoonlik met oudioboeke, want regte boeke neem gewig en ruimte in. My go-to is die Lord of the Rings-trilogie, want ek raak nooit verveeld daarmee nie en dit is meer as 50 uur se luister!
Ek hou daarvan om liedjies vir elke atmosfeer te hê, maar David Bowie en Fleetwood Mac dek die meeste situasies.
Mis u besoek aan nasionale parke? Vyf virtuele aktiwiteite om u swerftog te bevredig
Deur Rachel Schnalzer
Ontwerp en illustrasies deur Jade Cuevas
Goeiemôre, voornemende reisigers, saamgevoegde avonturiers en gefrustreerde rondloper. Ons mis almal meervoudige padreise en vliegtuigritte na verafgeleë lande, maar Kalifornië het inwoners aangemoedig om binne 20 km van hul huise te bly. Totdat dinge verander, moet ons ons deel doen en aan die riglyne voldoen.
Ek is dus terug met nog 'n virtuele Escapes-uitgawe - en hierdie keer fokus ek op nasionale parke, die reisbestemming wat ek die meeste mis.
Ek het onlangs opwindende parknuus gelees: New River Gorge, in Wes-Virginia, is nou die land se nuutste nasionale park. Ek sien daarna uit om eendag New River Gorge te besoek, maar tot daardie tyd sal ek dit feitlik moet doen.
Ek hoop dat hierdie ervarings u reisgogga ook sal kan help.
Verken Kalifornië, die Weste en daarna met die weeklikse Escapes-nuusbrief.
U kan soms promosie-inhoud van die Los Angeles Times ontvang.
Waarom jy nog nie daardie stimulusbetaling wat in jou bankrekening sit, kan onttrek nie
COVID: Geloofsleiers het ingeroep om na Republikeine uit te reik
Nasionale middagdag: 5 redes waarom u moet slaap, as u nie 'coronasomnia' het nie
COVID: Gevangenisbewaarders weier om skote in groot getalle te skiet
COVID: Meer Europese lande skors AstraZeneca-skote
'Waaroor ek die meeste spyt is, is dat alles waaroor toerisme gaan, dit is om die onbekende te vertrou ... die skoonheid van die verkenning, om iemand te ontmoet wat jy nog nooit vantevore ontmoet het van 'n ander kultuur, 'n ander nasie, is op die punt om te wag nie belang omdat mense vir ons sê 'vertrou niemand nie, steek die sypaadjie oor, dra u masker, moenie meng nie,' het sy vanuit haar huis in Madrid gesê.
En hoewel Priante en haar kollegas alle voorsorg getref het en voortgegaan het om te reis en te werk om die wêreldwye krisis wat die lewensbestaan ​​in die bedryf bedreig, aan te spreek, wil sy meer mense veilig sien reis.
'Ons wil die gees van toerisme weer in die hart van mense kry. Omdat toerisme gaan oor die bou van herinneringe ... en ons wil daarop terugkeer, wil ons weer die industrie word van pragtige herinneringe. "
™ & © 2021 Cable News Network, Inc., 'n WarnerMedia-maatskappy. Alle regte voorbehou.
Die wêreld se mees gewaardeerde peper?
Eers aan die einde van die negentigerjare, lank nadat die Khmer Rouge die mag verloor het, het plaaslike boere - baie met geslagte se peperkorrelboerdery deur hul are - teruggekeer na hul wortels.
'N Onlangse opkoms van 'n blomstok wat op pale in Suidoos-Kambodja groei, is die produk van 'n plaaslike strategie wat met die beste bedoelings geplavei is. Maar die pad om na die plase te kom, is glad nie gebaan nie.
Dit maak die verhemelte wakker en verhoog die smaak van ander kosse
Ek het dit in 'n stoftonnel geleer toe ek op rooi grondpaaie met 'n motorfiets om tuk-tuks gery het. Sodra ek stilgehou het vir 'n masker om die stof af te weer, was die toneel verbluffend: waterbuffels wat deur oorstroomde rysvelde deur welige heuwels rondloop, met tuisgevulde grotte met ruïnes ouer as Angkor Wat. Vooruit, buite die stad Kampot, dreig plaaslike plase waar die kwartsryke grond die wêreld se voorste organiese peperkorrels lewer.
Ten minste agt eeue gelede het plaaslike inwoners hierdie peperkorrelstok begin verbou, wat inheems is in Kerala, Indië, en versprei het na Suidoos-Asië. Maar die "Kampot-peper" - soos dit nou gedoop is - het eers 'n wêreldwye produk geword nadat Franse koloniale hul smaakknoppies daarop gekry het. In die laat 1800's het die Franse plantasies opgerig, die peperkorrels op 10 voet bamboespale gekweek en daarna groot hoeveelhede daarvan teruggevoer huis toe waar hulle - soos wyle Anthony Bourdain in sy TV-program No Reservations - die tafelbladstandaard was. vir die hele Frankryk. "
In die 1970's het die wrede Khmer Rouge-regime die peperkorrels egter as 'n simbool van kolonialisme beskou en boere gedwing om eerder rys te verbou. Eers aan die einde van die negentigerjare, lank nadat die Khmer Rouge die mag verloor het, het plaaslike boere - baie met geslagte se peperkorrelboerdery deur hul are - teruggekeer na hul wortels. Destyds was boere verarm, en daarom het hulle teruggekeer na wat hulle geken het: dieselfde boerderypraktyke wat geslagte lank in hul gesinne gewerk het - en byna almal het dit op klein stukke grond gedoen.
Alhoewel die pryse van Kampot-peper 'n hoogtepunt bereik het toe rooipeper in 2014 vir $ 25 per kilogram verkoop is en sedertdien effens gedaal het - veral omdat goedkoper Viëtnamese peper die afgelope paar jaar die wêreldmark oorgeneem het, gee boere hier die blywende aantrekkingskrag van die uitstekende gehalte van Kampot-peper as 'n verkoopspunt, hoofsaaklik vir Europese kopers. Dit word alles organies geproduseer, soos die plaaslike Kampot Pepper Promotion Association vereis, met die perfekte hoeveelheid son en vrugbare grond om dit 'n peper te maak wat die moeite werd is om ekstra daarvoor te betaal.
In 2010 het hierdie 'comeback'-peper die Protected Geographical Indication (PGI) status van die Wêreldhandelsorganisasie verwerf, wat peper geword het wat Champagne is vir vonkelwyn of Prosciutto di Parma om ham te word.
Maar is dit regtig? daardie goed?
Belydenis: ek is nie 'n "foodie" nie. Ek kan sê dat ek peper bo sout verkies, maar my kennis van die geurmiddels hou daar amper op. Ek het net my weg na die fabelagtige Kampot-peper gevind, want ek was op soek na 'n lae bestemming as 'n onderbreking van die onophoudelike gejaag van my huis in Ho Chi Minh-stad, Viëtnam.
Kampot, 'n stad van bykans 50 000 mense 'n paar kilometer landinwaarts van die Golf van Thailand, is die soort plek met genoeg gons om nie 'n 'backwater' te wees nie, maar is tog stil genoeg om die straat oor te steek sonder vrees vir druk verkeer. Dit is maklik om te sien waarom 'n paar honderd expats dit huis noem.
Lae Franse koloniale geboue en winkelhuise in Chinese styl staar 'n winderige esplanade langs die rivier, gesteun deur die kronkelende berge van die Bokor Nasionale Park. Daaglikse vaarte met sonsondergang ry die rivier op, terwyl dagtogters verby ape stap, langs kalkrante afklim, kajak ry of opstaan-paddleboards in die rivier ry, of besoek die nabygeleë kusdorpie Kep se beskeie bruinsandstrand en ikoniese krap mark.
Nadat ek met die bus via die Kambodjaanse hoofstad Phnom Penh aangekom het, stop ek vir 'n middagete by 'n sypaadjie met die naam Street Coffee, bestuur deur So Sokha, 'n 60-jarige pensioenaris wat van Phnom Penh hierheen verhuis het en hoofsaaklik koffie vir die gesprek wat daarmee gepaard gaan.
Om 'n plaaslike persoon se perspektief te kry, het ek hom gevra of hy die verskil tussen goedkoop peper en die goeie dinge kan sien. Hy het oor Kampot se gehalte gegons en gesê hoe maklik dit is om die verskil daaraan en peper van laer graad te onderskei.
'As jy Kampot-peper probeer, is dit eers warm. Dan bedaar dit, af, af - soos blomme aan die agterkant van jou tong, "sê hy en wys in sy mond. 'Dit is wanneer jy weet dat jy die regte een het.'
Geoes van Februarie tot Mei, kom Kampot-peper in verskillende soorte: swartpeper word gewoonlik gebruik vir rooivleis, rooipeper vir nageregte en witpeper vir vis, slaaie en souse. Groen peperkorrels het 'n subtieler smaak as swart en word vir sommige seekos- en hoendergeregte gebruik.
Onlangs het daar verskeie buitelandse peperboerderye aangebied wat toere en peperkruidmaaltye aangebied het op die platteland (erwe wat plaaslik bestuur word, bied gewoonlik nie toere nie).
Bo Tree, 'n plaas met 'n winkel, word bestuur deur 'n Skotse-Khmer-familie en het as 'n pragtige ongeluk begin. Die egpaar was op soek na 'n plek om 'n plattelandse huis te bou en het so geïnspireer geraak deur die plaaslike produk dat hulle op hul grond met peperkorrels begin boer het en 'n dosyn werkers in diens geneem het om die drie hektaar wingerdstokke te boer.
Dit is verbasend hoe dit mense boei
'Enigiemand wat Kampot-peper probeer, wil meer weet,' het Christopher Gow, mede-eienaar van Bo Tree, vir my gesê terwyl ons voor in die winkelhuis sit terwyl sy jong seun om ons rondloop. 'Dit is ongelooflik hoe dit mense boei.'
Bo Tree se peperproeë het gespeel met 'n kelderagtige panache. Ek het 'n bietjie van 'n lae-graad peper, dan val 'n bietjie op my tong. Dit tintel effens, die effek daarvan verdwyn na ongeveer 40 sekondes. Toe probeer ek Bo Tree se swart Kampot-peper. Dit was dadelik 'n nuwe sensasie, toe ek op my tong gaan sit en dan versprei in 'n tingerige dans wat my mond 'n paar minute gevul het.
"Dit is nie net vir die peper se smaak nie," het Gow verduidelik. "Dit maak die verhemelte wakker en verhoog die smaak van ander kosse."
Peper word hier in verskillende geregte gebruik, van sout tot soet en eenvoudig tot gesofistikeerd. Die Kampot Pie and Ice Cream Palace verkoop 'n enkele skeppie romerige rooipeperroomys vir 75 sent (plaaslike inwoners gebruik die Kambodjaanse riel en die Amerikaanse dollar). Up the river bied Green House, 'n kompleks aan die oewer van grasdakbungalows en 'n uitstekende restaurant, varsgebakte sjokoladepeperkoekies en 'n volledige "peperontdekkings" -kieslys.
En dit word nie net vir kos gebruik nie. 'N Spa-alleen-spa, Banteay Srey Project - vernoem na 'n Khmer-tempel wat aan die Hindoe-god, Shiva, toegewy is, bied 'n peperskropbehandeling, hoewel die bestuurder Channy Oucki verduidelik het dat dit nie juis 'n nuwe idee is nie, aangesien plaaslike inwoners die peper tradisioneel as velvryf behandeling om vroue te help om krag te kry na die bevalling.
"Dit is soos die gevoel nadat jy Tiger Balm aangesit het," het Oucki gesê. "Dit voel goed. Laat jou miskien bietjie sweet. Maar jy voel baie, baie vars. '
Nietemin is Kampot-peperkrabb een van die bekendste geregte in die streek. Op die vismark in Kep kan besoekers hul eie vars gevangde sagte krap uitkies en dit dan na kokke neem wat dit opsny, dit in 'n reuse-wok met knoffel, ui en (natuurlik) plaaslike peperkorrels soteer. en bedien dit aan hulle op 'n skottel. Dit is nogal die middagete vir ongeveer $ 5.
Hoe groei peper van wêreldgehalte?
Peperkorrelstokke groei pale op wat netjies uitgevoer is. Groen peperkorrels verskyn eers in September en word dan die nuwe jaar ryp. Boere pluk peperkorrels met die hand uit en droog dit vir 'n paar dae in die son, wat dit swart word. Wit peperkorrels is swartpeperkorrels wat in water geweek is en van hul velle gestroop is. Twee maande later is dit tyd dat die rooi peperkorrels, wat peperkorrels is, heeltemal op die wingerdstok ryp word totdat hulle 'n lewendige karmosynkleurige kleur kry.
My stowwerige rit het my na 'n paar plase geneem, en begin met die grootste - en die beste geadverteerde - die La-Plantation wat deur Frans en Belgies bestuur word, wat 150 plaaslike boere in diens het (meer tydens oes).
Kalkstaptrappies loop verby sitroengras wat in die briesie waai en gerestoureerde, tradisionele geboue in Khmer-styl wat uitkyk oor die heuwelagtige Secret Lake. Die restaurant van die plantasie bedien Franse geregte en 'n Khmer-styl lok lak beesvleis spesialiteit gekruid met die plaas se swart, rooi en wit peper. Gratis toere en proeë word aangebied in 'n 80-jarige pilaar-eetsaal wat eens in 'n nabygeleë klooster gebruik is. ('N rit met 'n waterbuffelkar is ekstra.)
Eienaars Nathalie Chaboche en haar man Guy het ook nie beplan om peperboere te wees toe hulle die gebied die eerste keer in 2013 besoek het nie.
"Ons gebruik Kampot-peper in Europa, maar het geen idee hoe dit groei nie," het sy verduidelik. 'Toe ons die eerste keer 'n peperplantasie besoek het, het ons dadelik besluit om grond te vind waar ons dit kon verbou.'
Verlede jaar het hul plantasie 10 ton peperkorrels geproduseer, hierdie lente 23 - ongeveer 'n kwart van die hele streek se opbrengs.
Dit klink miskien bemoedigend vir die sukses van hierdie weerkaatsende kothuisbedryf, maar daar is nog een vraag: kan kleinskaalse plase groot boerderye oorleef nadat hulle die Khmer Rouge oorleef het?
Tot dusver was die ekonomiese impak van die herleefde peperbedryf in Kambodja nie 'n algehele spelwisselaar nie, aangesien die relatiewe hoeveelheid Kampot-peper gekweek het vergeleke met ander soorte peper regoor die wêreld. Kampot produseer byvoorbeeld 70 tot 100 ton peper per jaar in vergelyking met vier ton 'n paar dekades gelede (en daar is reeds 'n oorskot), terwyl Vietnam se laergraadse, nie-organiese peperbedryf 150 000 ton per jaar opdok.
Om plaaslike boere met een of twee hektaar te help om hul oeste in die wêreld te versprei, is Farmlink in 2006 gestig om boere bymekaar te bring om die wins te maksimeer en hul goedere in Europa te bemark, wat steeds die helfte van die jaarlikse produk koop. Sy hoofbestuurder, Sebastien Lesieur, het my op pad geneem om een ​​van hierdie boere te ontmoet om die generasies van praktiese ervaring beter te begryp wat die organiese geurmiddels maak wat voedselliefhebbers so getoor het.
'Baie cool plase hier buite,' merk Lesieur op terwyl hy ry. 'Dit is waar al die BGB-plase begin het.'
Toe hy by ander plase verbygaan, vertraag hy met wingerdbedekte pale om na die gevolge van 'n vorm wat in 'n paar maande gelede in die grond verskyn, te soek.
'Dit kan oor twee of drie jaar 'n probleem wees,' het hy gesê.
Ons het in 'n klein plot getrek met 'n oop grasdakgebou en 'n paar plastiekstoele. Hier ontmoet ons Chan Deng, 'n 60-jarige boer met 'n swart hond wat hy 'Mr Black' noem. Met die hande voor hom gevou lei Deng ons oor 'n klein plankbrug in die modderige gang tussen rye wingerdstokke, met groen knoppies wat begin verskyn.
Elk van sy 500 pale moet met sewe of agt liter per dag natgemaak word - wat hy met 'n ander boer doen en die water met sy hand uit sy dam dra. Sy boerdery het verlede jaar 200 kilogram opgelewer, wat 'n 'baie goeie jaar' was.
"Ek het dit by my pa bestudeer toe ek jonk was," het Deng gesê, wat daagliks peper in sy maaltye gebruik. 'Nou plant my seun daar naby. En my kleinseun begin leer.
En op so 'n manier beweeg die tradisie na die volgende generasie.
Elke boks Kadode se swartpeper word noukeurig van 'n enkele boer verpak, dan gekodeer sodat u aanlyn kan gaan om die naam en foto te sien van die boer wat hierdie organiese geurmiddel vir u gekweek het. (Myne is van Srey Samon en sy gesin van vier.)
As ek my Kampot-peper tuis maal, sal ek aan Samon dink en aan al die Kampot-boere wat hul tradisies herleef - en hoe om die smaak van die beste peper ter wêreld te geniet.
Dit was meer as net 'n bietjie stof werd.
Sluit aan by meer as drie miljoen BBC Travel-aanhangers deur ons daarvan te hou Facebook, of volg ons verder Twitter en Instagram.