May blush and June lips: October 2013
Ek hou van die manier hoe Hopper 'n oomblik vasvang. Dit voel asof ek daar en deel van die toneel is.Sonder te veel detail skep hy 'n treffende emosie deur kontraste tussen kleur, lig en skadu's
Guiguin se ryke kleur gebruik dra ten volle by tot sy tropiese tonele. As ek sy werke sien wil k vakansie op 'n tropiese eiland gaan hou.
Ek idealiseer Dali. Hy is so uniek en werk is altyd iets waarna jy vir ure in bewondering na kan kyk. Sy werk is so treffend omdat hy die onmoontlike, besare tonele so realisties weergee.
Ek kry die mense wat nie sy werk waardeur of verstaan nie innerlik jammer.
Giorgio de Chirico se werke is baie mesterieus. Daar is amper nooit teken van mense nie, slegs geboue en stand beelde. Hy gebruik lang skadu's en geboue om perspektief te toon. Die ruimtes is altyd verlaate en gewoonlik son onder op opkoms. Hy skep baie drygende gevoel so asof iets aaklig gebeur het en al die mense verdwyn het of weg kruip.
Ek het so paar fotos gaan neem om voorbelde van perspektief, ruimte en beligting in een te kry. Ek het daarvan gehou om met die natuurlike son lig te werk. Ek wou 'n gevoel van verwaarloosheid, weernis en verwondering geskep het.
Ek het na 'n ou verweerlose gebou gegaan en my foto gekry.
Ek het besluit om vir 'n slag weer met waterverf te werk en my vermoons uit te toets en verbeter. Ek het dit baie geniet om klomp verskillende skakeurens aan te wend.
Ek hou van die manier hoe dit voel asof die toeskouer in die verlate vertrek staan. Die lyne wat die mure maak skep 'n gevoel van diepte na die hoek van die kamer. Die donker gat in die kaggel dra ook by tot die miserieuse gevoel. As mens by die deur kosyn uit kyk sien mense huise in die verte dit dra by tot doe emosie en perspektief. Was die huis dalk ook deel van daai dorpie?
As ek na die werk kyk voel ek jammer vir die verlate vertrek en die mense wat dalk daar gebly het. Die mure en kaggel val in mekaar en groei toe met plante omdat niemand meer hom besoek of versorg nie.