Om hierdie boek te lees is soos om verby ’n grusame ongelukstoneel te ry – mens wil nie regtig kyk nie, maar jy kan egter nie help om te staar nie. Ek kon die boek nie neersit nie en het dit binne ’n paar uur klaar gelees. Die inhoud is uiters ontstellend en beslis nie bedoel vir sensitiewe lesers nie. Die moordtoneel word haarfyn beskryf en selfs van die lykskouings se bevindinge word gedeel.
Dis haas ondenkbaar dat drie lede van die welgestelde Van Breda-gesin in Januarie 2015 met ’n byl doodgekap is in hulle spoghuis in die luukse De Zalze-landgoed in Stellenbosch en ’n vierde lid van die gesin net-net met haar lewe daarvan afgekom het. Marli van Breda se nekslagaar word gedeeltelik afgekap en sy ly ná die voorval aan geheueverlies. Sy kan niks onthou van die grumoorde op haar ouers, Martin en Teresa, en haar broer, Rudi, nie. Die vyfde lid van die gesin, Henri, dus die enigste ooggetuie, is ligweg beseer. Hy beweer dat hy homself teen sy gesin se aanvaller moes verdedig het. Op 13 Junie 2016 gee Henri hom oor by die Stellenbosch-polisiekantoor. Hy is tans besig om sy onskuld in die hof te probeer bewys, aangesien hy van die driedubbele moord verdink woord. Dwelms, jaloesie en geld word genoem as moontlike dryfvere agter die bylmoorde.
Die skrywer, Julian Jansen, ’n bekroonde ondersoekende joernalis, skryf in ’n gemaklike verteltrant waarmee baie lesers sal identifiseer. Ek het nie die idee gekry dat hy die gru onderwerp ligtelik hanteer het of tot goedkoop sensasie wou aanblaas nie. Inteendeel, Jansen blyk uit sy pad uit te gegaan het om soveel moontlike bronne te raadpleeg en verskeie gesaghebbende rolspelers se bevindinge te boekstaaf.
Hy bedank dan ook agter in die boek onder meer die Van Breda-familie “wat my in hulle vertroue geneem het en by verskeie geleenthede brokkies inligting vir publikasie gegee het”.
Die De Zalze-moorde bevat foto’s van die Van Breda-gesin in gelukkiger tye. Daar is ook ’n grafiese voorstelling van die moordtoneel en die posisie van die bloedspatsels, soos gevind op Henri se slaapbroek en sokkies, word gewys.
Hierdie kritici, Africa Check (blog) en Rapport (gedrukte media), het nou die onbenydenswaardige taak om Suid-Afrikaners gerus te stel deur die “akkurate” statistiek van die Suid-Afrikaanse Polisiediens te versoen met dít wat die wêreld beleef as die twyfelagtigste statistiek oor die moorddadigste samelewing in die wêreld.