“Pas gister die groen lig gekry.” Hy draai na die meisie wat ongemaklik staan en rondtrap, gereed om op die vlug te slaan. “Hoekom is jy nie in die skool nie?”
“Daai nuwe een van Cinderella, Mevrou. Ek haat die ou sprokies, die meisie is gewoonlik ‘n whimp wat net wag vir die prins om haar te red.”
“Wel, ek stel voor jy maak dat jy terugkom op die skoolterrein voor iemand jou mis.” Die klok het intussen gelui; die meisies swerm oor die terrein, soos vinkies aan die kwetter. Comien raak skoon lam van weemoed. Dis waar sy hoort, dis waar sy moet wees.
Die kind kyk verlangend na die oorkant van die straat waar vryheid wag. “Ja, Mevrou.” Na ‘n tree draai sy terug. “Gaan Mevrou vir die nuwe hoof vertel?”
“Is hier dalk ‘n koffieplek naby? Ek dink ek het iets nodig vir die skrik.” Sy het vir ‘n oomblik skoon van die krukkeman vergeet.
“Ongelukkig nie.” Hy hoef nie te weet sy is druipstert by die skool uit nie. En buitendien moet sy by die huis kom, tot bedaring kom en kyk of daar nog iets oorbly van die idee wat haar met die kyk in Mathildie se oë te binne geskiet het.
Natuurlik skrik sy. Sy skrik vir wat kón gebeur het, sy skrik vir die wete dat haar kanse dalk verby kon gewees het. “Wat het gebeur?” Asseblief, asseblief, laat hy regtig oukei wees.
Te besig met ‘n ander vrou om sy eie gerus te stel. Ja, sy kry die boodskap. “Kan ek met hom praat?”
Dis die krukkeman se gesig wat in haar geestesoog verskyn, sy stem in die skemer oggend: “… mens kry één kans en dis jou keuse wat jy daarvan maak.”
Francien. Sy is jaloers op ‘n vrou wat sy van g’n kant af ken nie. ‘n Vrou wie se lewe op hierdie oomblik in gevaar verkeer.
By Ongevalle kan Comien nie haar sit kry nie. Dan is sy by hierdie venster, dan daardie, dan weer by die toonbank om seker te maak hulle het nie dalk intussen aangekom nie. Dit help nie juis dat sy niks meer as die pasiënt se voornaam kan verskaf nie, oortuig ook nie juis die mannetjie agter die toonbank dat sy werklik iets hier te soek het nie.
Hy lyk nie oortuig nie. “Iets soos ‘n créche vir hoërskoolleerders? Dit klink nie vir my cool genoeg nie.”
Gelyktydig raak hulle bewus van die ambulans wat inkom. Sy gee sy arm ‘n drukkie, maar bly sit toe hy haastig orent kom, haar oë op die motor wat kort na die ambulans by die parkeerterrein inswaai.