Journey to the Beyond, Bretons and Death - Verskeie - 2022
In die internet-era het Britte unieke verhoudings en gebruike met die dood en die dooies. Dit is die bevinding van 'n uitgebreide opname in vandag in Bretagne. Wie is die Ankou, hierdie geleier van die dooies in die hiernamaals, wat nog in die 21ste eeu verskyn? Hoe sien ons die teenwoordigheid van die "Anaons", hierdie dwalende siele wat op die paaie of huise spook? Verlore diep in die bos, ontvang ou grafte steeds offers van anonieme besoekers. Waarom word hulle vereer? Wie is die 'sielkoeriers'? Watter betekenis kan aan hierdie misterieuse verskynsels gegee word, wat 'n ware kultus van die dooies openbaar en 'n hardnekkige geloof in die ander wêreld?
Godsdienstige gebruike in Bretagne
Groot skrywers soos Anatole le Braz publiseer in 1893 'The legend of death in Lower Brittany' of Chateaubriand met sy werk 'Mémoires d'Outre-Tombe' wat nie sonder humor in sy voorwoord skryf nie 'La vie me sied sleg, miskien sal die dood vir my beter wees! "bewys dat die onderwerp van die tragiese en gewelddadige dood digters, bards en skrywers nog altyd geïnspireer het. Hierdie literatuur herstel die donker dimensie van Bretagne, omdat die inwoners nie opgehou het om hul godsdienstige en populêre gebruike te handhaaf nie, kultusse wat nie die goddelose en die heilige, liggaam en siel, wetenskap en godsdiens, kennis en kennis, die sigbare en sensitiewe.
Soos hul voorouers, bly hulle glo in die subtiele verhoudings tussen wêrelde, wat die strukture van menslike gedrag getuig. Toewydings aan die grafte, geloof in dwalende siele (die Anaons), manifestasies van die boodskapper van die dood (die Ankou), rituele, gebruike en bonatuurlike verskynsels (waarvan die oorsprong en betekenis onder 'n universele filosofie val).
'N Tussenteken is 'n waarskuwing, 'n boodskap van die ander wêreld aan die lewendes. Dit is die dood wat homself aankondig, ons uitnooi om na te dink, ons loopbaan te staak, om met die siele te verenig in die vertrekproses en hulle te help. Die kruispunt kan voorgevoelig of gelyktydig met die dood wees.
Dit kan manifesteer in 'n wye verskeidenheid vorms: kers, kers of fakkel (getuig in talle werke uit die 19de en 20ste eeu), gelui en verskillende klanke van klokke, vallende voorwerpe of skilderye word sonder rede neergeslaan. by die deur, venster wat skielik oopgaan, telefoon lui, rekenaar wat uit- of aanskakel, musiek waaruit mens nie die oorsprong identifiseer nie, geluid van voetstappe, skielike vlug van voëls (kraaie, eksters, kom gereeld voor in die kruispunte soos boodskappers), lugasem, skielike hartseer, kombuisgereedskap wat beweeg ...
Die simbool is die taal van die siel
Die droom is die draer van simbole. Dus om 'n trap op te gaan, veronderstel 'n hoogte van die siel. Die leer, die boom, die brug, die boot en enige ander vervoermiddel dui op 'n opwaartse reis na die ander kant. Die weerkaatsing van die oorledene se gesig in die water van 'n fontein of 'n dam is 'n intersigne wat veroorsaak word deur 'n ritueel wat wetend in 'n paar dosyn Bretonse fonteine ​​beoefen word (een daarvan is in Plouégat-guerand). 'N Ander ritueel het betrekking op die Wheel of Time, wat die kringloop van die lewe simboliseer en waarvan die algemene gebruik in die kerk in die kerk is om dit te laat draai tydens die Hoogte, die Geloofsbelydenis, die Sanctus en die nagmaal. .
Die Ankou, hierdie skrikwekkende karakter wat voorgestel word as 'n geraamte met 'n skyf en 'n knuppel, sou sowel die een wees wat die dood gee as die een wat die dooies lei. Hy is ook toegerus met die "Mell beniguet" die geseënde hamer in die vorm van 'n bal wat gebruik word om die dood van sterwendes te bespoedig. Op die top van die skedel op die hoogte van die groot fontanel geplaas, het dit die siel toegelaat om homself te bevry, tydens 'n seremonie wat met die instemming van die familie van die oorledene uitgevoer is.
Die figuur van die Ankou is alomteenwoordig in die legendariese, die landskap en die argitektuur. Benewens die ontelbare skedels wat op die Calvaries, heilige water fonts, ossuariums en begrafnismonumente gekerf is, is die Ankou geregtig op 'n oorspronklike ikonografie in verskeie terreine en kerke in Bretagne.
Die dans van die dood
Dit was in die 15de eeu dat die meeste makabere fresko's in kerke in Wes-Europa geskilder is en dat 'realistiese' voorstellings op die plein gegee is om die skare te beïndruk. Dit was 'n skouspel van morele opbou. Omdat niemand die dood kan weerstaan ​​en oorwin nie. Niemand kan sy rykdom, sy mag, sy skoonheid, meer neem as sy ellende, sy lelikheid en sy diensbaarheid in die hiernamaals nie. Die Christelike Middeleeuse leer leer nederigheid op die noodlottige uur.
Dood en vertrek van die siel
Die dood is 'n simboliese gedeelte wat 'n denkbeeldige deur vir sommige open, vir ander inisieer. Die rituele van die waaksaamheid, die toilet, die godsdienstige seremonie, die begrafnisstoet, die begrafnismaal is alles praktyke wat dit moontlik maak om die oplewing van emosies te oorkom: vrees, angs, hartseer. Dit is deurgangsrites soos twee ander lewensfases: geboorte en huwelik.
Die betekenis van die verbods
Die kers wat ten tye van die dood geblus is, is die sein vir 'n reeks aksies wat uitgevoer moet word: sluit die oë van die oorledene om die "bose oog" te vermy, maak die mond toe, stop die hande van die klok tot 'Wanneer u van die begraafplaas terugkom, blus u die vuur sodat die siel nie self verbrand nie, bedek die spieëls om die siel nie te laat weerkaats nie (raak vasgevang in 'n weerkaatsing) en bedek die houers sodat die siel nie moenie daar verdrink nie, moenie die huis vee om die uitsetting van die siel te vermy voor die einde van die rituele nie. Verbied diere in die lyksaal (dit kan die siel beseer of selfs verslind)
Stop alle werk totdat die dooie persoon begrawe is.
Hierdie verbod getuig van 'n geloof in die bestaan ​​van die siel en die huis sou gedurende hierdie tussenperiode tussen dood en begrafnis onder 'n time-out word en 'n buite-ruimte word waar nie die tyd van die die aardse elemente sou geen plek hê nie. Die vier elementêre water, vuur, lug (vee) en aarde (diere) stem ooreen met 'n kosmiese dimensie van die mens.
Die grafte van die geheue
Aan die einde van die 19de eeu was daar tientalle godsdienstige grafte in Bretagne wat aanleiding gegee het tot baie pelgrimstogte. Dit is versprei in landerye en woude, op kranse en aan die voorstrand, in parkeerterreine en in begraafplase, in die Benede en Bo-Bretagne. Die meerderheid van die grafte het betrekking op mans, uit die drie ordes van die antieke samelewing en in alle toestande: adellikes, matrose, kleinboere, soldate, priesters, seminariërs. Nietemin is daar ook enkele grafte van vroue. Sou die oorsaak van dood deurslaggewend wees om verering te regverdig? Dit is natuurlik dikwels bekende of onbekende slagoffers wat 'n gewelddadige of onregverdige dood gely het. Is die gemeenskaplike punt ideologies? Maar as 'n meerderheid die slagoffers van die Jacobynse rewolusie wy, is daar ook grafte van die Republikeine!
Daar is alle style monumente: 'n eenvoudige kruis wat in 'n wal geplant is, 'n heuwel aarde, 'n marmerblad .. waarop ex-votos en soms ongewone offers gehang word: rozenkranse, klein kruise, gevlegte snare, skoene van kinders, brilpare, handdoeke, armvol blomme, spelde, liggies of handgeskrewe letters in 'n gelamineerde sakkie! Die frekwensie van hierdie grafte duur voort deur die eeue heen en ontkom aan die instellings van die Katolieke Kerk wat hulle veroordeel.
Die Baie des Trépassés en die sielevervaardigers
As daar geen twyfel bestaan ​​dat die siele van die dooies in sekere punte van die kus (die bekendste daarvan in Cléden-Cap-Sizun) bymekaargekom het om af te wag na die begin van die ander wêreld nie, is hierdie oortuiging vandag vergete. Die Baie des Trépassés 'bwe an Anaon' in Breton het egter 'n plek geword waar die legende voorrang geniet bo die werklikheid. Dit is in hierdie baai wat die strominge die verdrinkers terugbring na die kus (hierdie feit word deur die bevolking erken) en dit is op hierdie plek dat die siele van die oorledene (die Anaons) hul laaste reis onderneem!
Gryp dan sielekoeriers ('' tremener '') in wat verantwoordelik is om siele na die ander oewer te vervoer. Hulle is baie lewendige mans (anders as die Ankou) wat in stilte in anonimiteit werk. Verdrinkdes word afsonderlik geklassifiseer: ontneem van begrafnisritusse en begrafnisse, hulle siele word veroordeel om te dwaal totdat hulle 'n smokkelaar vind.
Vandag beteken 'n breek in al hierdie tradisies dat die Bretons nie meer tuis sterf nie. Begrafnisse sonder sakramente neem toe en die vrees om vir 'n primitiewe bygelowige oorgawe te doen, weerhou iemand daarvan om hul visies en persepsies oor die ander wêreld aan hul geliefdes te vertrou, dit is so moeilik om oor hierdie onderwerpe te praat en om die onbekende in ons samelewing te aanvaar. baie materialisties raak.
In elke era het mans oor die hiernamaals gewonder. Maar die filosofiese en godsdienstige interpretasies wat verskil en teenstaan, het meningsverskille geskep. (elke periode het sy septika, gelowiges, afvalliges, agnostici en ateïste).
Wat as bestaan ​​nie begin met die eerste geboortekreet en eindig met die laaste asem van die sterwende man nie? Lewe en dood, neem die man hier en hierna deel aan mekaar? ..