Ek dra almal 'n mate van selfkuld, maniere waarop ons onsself beskuldig of veroordeel. Dikwels kom hierdie gevoelens uit ons kinderjare, waar ons skuldig bevind is aan foute wat ons gemaak het. Dit is hartseer hoe ander mense se skuld vir ons kan verander in ons onsself, wat dan dikwels ons geheime skaamte word, en ons kan hou van die geluk wat ons wil hê.
As ons onsself blameer, is dit dan maklik om na stap twee te gaan, wat onwaardigheid is. Eerder as om onsself te sien as goeie mense wat foute gemaak het, kan ons maklik giftige blameer, wat sê ons het nie foute gemaak nie, ons is die foute. Met toksiese self-blameer, is daar die diep en verborge gevoel dat ons nie verdien om gelukkig en vry te wees nie.
Hoe Blameer & strafgerigte kan vashou soos 'n Label
Toe ek iewers tussen 10 of 12 was, het my ma my as "baie moeilik om te hanteer en te sterk gewillig" beskryf. Nou verstaan ​​ek dit was die probleem van my ma (en pa), nie myne nie. Hulle was net nie sterk genoeg nie en het nie die gereedskap gehad om duidelike grense met my te stel nie.
Ek onthou een voorval lewendig. My ma staan ​​in die kombuis en sny groente vir aandete. Ek wou iets hê wat sy nie wou hê ek moes hê nie. Ek het gehoop dat ek haar kon dra totdat sy my ingegee het. So het ek volgehou met my smeek en pleit. Sy het net gestaan ​​en die groente gesny sonder om nog 'n woord te sê. Ek het nie geweet sy het 'n baie moeilike dag gehad nie. Ek het nie geweet hoe naby sy was nie. Ek wou net wat ek wou hê.
Ek kon nooit voorbereid gewees het oor wat volgende gebeur het nie. Sonder waarskuwing het haar hand geskiet en die mes is in my regterarm ingedruk. Skok toe sy net gedoen het, trek sy die mes uit terwyl ek in ongeloof staar na die steekwond in my arm wat begin bloei. Volgende ding wat ek geweet het, het my my in die badkamer getrek en probeer om die bloeding met 'n nat handdoek te stop. My arm het seergekry, maar het nie naby die lewenslange impak gehad nie, want die woorde wat ek haar hoor sê: "Kyk nou wat jy my laat doen het!"
Maar dit was nie my fout nie!
In my kinderlike verstand het dit gelyk glashelder. My ma steek my was my skuld! En in die jare wat gevolg het, het my ma dikwels gepraat oor hoe onverbeterlike en hardkoppig Ek was op daardie ouderdom. Selfs Joyce gehoor oor hierdie vroeg in ons verhouding. Natuurlik, in my volwasse volwasse gedagte, ek verstaan ​​die steek 'n beduidende fout my ma gemaak het. Maar ek gedra nog woorde van my moeder saam met my in 'n diep kinderlike deel van my. Eie skuld is begrawe diep in my gevoelens.
Eendag in een van ons werkswinkels, toe ek 50 was, het ek 'n epifanie gehad. Ek het gesien hoe ek steeds in my gevoelens op my verantwoordelikheid in die steek geloop het. Ek het besef wat ek as kind nodig gehad het in plaas van hierdie geweld. Ek het iets nodig gehad om te hoor, "Barry, ek word so ontsteld dat ek dit nou kan verloor!" Ek het haar emosionele eerlikheid nodig gehad. Ek het duidelike grense nodig.
Ek het geweet ek moes my ma konfronteer. Die tydsberekening was goed. My ma het haar enkel gebreek, en ek het na San Diego gevlieg om haar te help. Ek het my moed gewek tydens die besoek, langs die bank langs haar gaan sit en oopgemaak met, "Ma, onthou die tyd toe jy my in die arm gesteek het?"
Haar reaksie was onmiddellik en byna outomatiese, "Dit was 'n tyd wanneer jy so moeilik was ..."
Maar ek is nou voorberei vir daardie antwoord vir die jaar-ou storie. Ek reik uit en liggies gestop haar met my hand en praat, "Mamma, dit is nooit skuld 'n kind se toe 'n ma steek 'n kind." Ek het sonder woede, net 'n sekerheid van die waarheid.
Die waarheid sal ons vry stel
Wat daarna gebeur het, was wat ek nodig gehad het vir die laaste 40 of so jare. Sy het begin huil en baie kwesbaar gespreek: "Twee jaar nadat ek jou gesteek het, het ek so sleg gevoel oor wat ek gedoen het dat ek elke dag gehuil het om elke aand te slaap. Barry, ek is so jammer. "
My hart gesmelt. Al wat ek nodig het, is vir haar om verantwoordelikheid vir haar eie fout te neem. Ek voel skielik nader as ooit aan my ma. Ek het haar toe sy gehuil. Ek vergewe haar vir steek my weg, want die skuld my, want dit alles. Aangesien haar outentieke pyn, skaamte en berou het my hart om vergifnis.
Soms vertel ek die storieverhaal in 'n werkswinkel om die noodsaaklikheid om verantwoordelikheid vir al ons aksies en woorde te neem, te beklemtoon. En soms, tydens 'n oproep met my ma, sou ek sê, "Ma, ek het die storie vertel oor die steek in ons laaste werkswinkel."
Sy sal sê, "O Barry, mense moet dink ek is 'n verskriklike ma!"
Ek sal haar verseker: "Nee Ma, ons sien jou almal as 'n ma wat 'n groot fout gemaak het, maar jy word nie deur die fout gedefinieer nie. En ek sien jou as 'n moeder wat meer as vir al die foute gemaak het. Jy was nie 'n perfekte ouer nie, maar wie is? Ek voel baie geliefd deur jou, en daarom is ek baie dankbaar. "
Selfskuld en blameer ander sal ons nooit dien nie
Selfvertroue sal jou nooit dien nie. Kyk binne om te sien of jy ook 'n langverhaalstorie dra waar jy skuldig bevind is en nou jouself blameer, miskien op dieselfde manier. Maak nie saak watter foute jy gemaak het nie, jy verdien liefde en vergifnis. En kom daaraan om te dink, so doen jou ouers en enigiemand anders wat jou gekrenk het.
My ma is verlede September dood, drie dae voor haar vyf-en-negentigste verjaardag. As ek na die geneesde helfte duim litteken op my regterarm kyk, is ek so bly ek kon hierdie emosionele wond met haar genees.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > jouself > Hoe Ons internaliseer Blame en gevoelens van onwaardigheid