Dit is ’n juiste opmerking wat Goffen hier maak, maar dit behoort verruim te word om ook voorsiening te maak vir vroulike kykers wat die skildery (en die Olympia-figuur) beskou.
Dit is verder insiggewend dat die ingetekende voyeur in Cézanne se skildery met ’n wandelstok oor sy skoot sit – ’n voorwerp wat Manet ook dikwels in sy skilderye benut het (Brombert 1997:171). Dié wandelstok kan ook as falliese simbool geïnterpreteer word. Dit bring ’n mens dan uit by die vooropgestelde fallosentrisme van die voyeur. Die voyeur neem in dié skildery, soos die spreker in De Lange se teks, moontlik ook die vroulike liggaam waar in terme van die manlike seksualiteit. Hierdie wandelstok kan egter ook kunsteoreties as kwas gesien word (en by uitbreiding as ’n pen), wat dan die interpretasiemoontlikheid skep dat die skildery nog nie voltooi is nie, maar eerder in ’n voortdurende proses van voltooiing betrokke is. Die skildery word, volgens ’n postmodernistiese siening, met elke interpretasie verder geskilder.
In De Lange se gedig is dit die geval dat die spreker-digter homself as ’t ware in die skildery inskryf. Sodoende word hy as voyeur aan die leser blootgestel, soos wat die geval is met die kyker in Cézanne se skildery. Die implikasie is dat die leser ’n buitestander is wat die ingeskrewe én ingeskilderde voyeurs as objekte waarneem. Wat opval, is dat beide die spreker en sy waargenome objek met hierdie intekening die objek van ’n “nuwe” voyeur uitmaak. Sodoende vervul die leser nou die rol van die spreker, wat sigself ook in die gedig inskryf as “medeskilder” of medekonstitueerder van die betekenisgewingsproses. Hierdie inskrywing kan geskied deur die leser se interpretasie van die gedig. Uiteindelik is die leser in sy of haar poging om die gedig te begryp, ’n voyeur. Kelly (1992:225) se siening dat die voyeur altyd die objek kan wees van ’n ander voyeur, word hierdeur geïllustreer.
In die inleiding van hierdie artikel is aangevoer dat die voyeurisme ’n onmisbare deel van die letterkunde uitmaak. Verder is daar beweer dat die voyeurisme ’n voorwaarde is vir die skryfproses wat bestaan uit skrywer, teks en leser. In die postmodernisme is daar geen finale grens tussen die skrywer en die leser nie. Die leser is ook skrywer, of eerder medeskepper, van die teks. Die leser se interpretasie van die teks impliseer die be-tekening daarvan.
Net soos in die geval van Cézanne se A modern Olympia, waar die voyeur homself ingeskilder het in die nabootsing van Manet se skildery, so het die spreker-digter van De Lange se gedig homself ingeskryf in sý nabootsing. Die spreker wat die skildery beloer, word deur die blik van die leser geobjektiveer. Die leser word dus betrek by die voyeuristiese handeling; hy/sy is die een wat as ’t ware deur die raam van die gedig in-kyk. Soos Sartre (1957) en Foucault (1980) tereg betoog, verskaf die blik mag aan die subjek. Die gedig word hierdeur die loergat vir die leser se interpreterende blik daarop. Uiteindelik is die lees van ’n teks ’n soort voyeuristiese handeling, en sodoende kan die voyeurisme gesien word as ’n leesstrategie – en hier word teks en lees in die wydste sin van die twee woorde bedoel. Soos wat Derrida (1976:158) redeneer, is daar immers niks buite(n) die teks nie. Die wêreld is niks anders as interpretasie nie en die subjek “lees” die wêreld as ’n teks. Dié teorie, soos Derrida dit breedvoerig bespreek, kom kortliks daarop neer dat kommunikasie altyd binne ’n konteks plaasvind, maar dat die konsep konteks nooit ten volle bepaal kan word nie; daarom is kommunikasie, en dus ook die teks, ’n voortdurende diskoers wat onvermydelik deel vorm van die wêreld (Derrida 1988:1–3).