AFRIKAANSE OPSOMMING: Alhoewel die voorkoms van die Odusseus-figuur in Westerse literatuur al baie oorweeg is, is daar onvoldoende aandag geskenk aan sy epistemologiese assosiasies, asook die semiotiese potensiaal van die seevaarder-held se stryd met die see in die uitbeelding van die verhouding tussen die episteem en die wêreld wat dit poog om te ken. Met verwysing na Hans Blumenberg se konsep van die “abosolute metafoor” en Giambattista Vico se verwoording van “poëtiese wysheid” stel dié tesis dit dat Odusseus – in sy onwrikbare assosiasie met die beeld van die see – vir Modernistiese outeurs dien as ’n middel waardeur die verloop van die bestaan en die interpretasie binne die weerbarstigheid van die vroeë twintigste-eeu uitgebeeld kan word. Verder word dit vir sekere outeurs ’n beeld wat hulle hermeneutiese ondernemings op ’n besonder verduidelikende manier vervat. Die primêre voorbeelde van dié self-betrekkende hermeneutiek wat hierdie tesis ondersoek is The Cantos van Ezra Pound en Ulysses van James Joyce, maar om die outeurs se hervatting van dié seevaarder-held deeglik te kontekstualiseer, sluit ek ’n oorsig in van party van die hervattings van Odusseus tot en met die twintigste eeu, sowel as die uiteenlopende verwesentlikings van die figuur volgens die epistemologiese sienings van die betrokke outeurs en hulle verskeie historiese agtergronde. Hoofsaaklik beoog die projek ’n meer genuanseerde verstaan van die manier waarop die Odusseus-figuur in literatuur funksioneer, asook ’n beter waardering vir die proteïese semiotiese bronne wat hy aan outeurs bied gegewe sy lang geskiedenis sowel as sy assosiasie met die eweneens kultureel-resonante beeld van die see. Dit sou lei tot ’n heroorweging van die stellings – moontlik ’n reduksie as hulle absoluut geag word – van skrywers soos Horkheimer en Adorno, wat meen dat Odusseus bowenal ’n literêre verwesentliking is van ’n Verligtingsrede wat afstuur op die finale onttowering van die wêreld. Vervolgens stel dié tesis dat die Odusseus-figuur neig om spesifieke definiëring te oorskry, wat lei tot ’n subtiele destabilisering, of selfs ’n verryking, van die outeurs se voorgenome bedoelings deur die infleksie en weerklinking van die talle ander vergestaltings wat daarmee geassosiëer word. Vervolgens behoort die Odusseus-figuur tot die milieu tussen voldonge betekenis en betekenisloosheid, en dien hy vir outeurs as ’n voorlopige hermeneutiese weg, ’n poëtika van deurgang waardeur die "oseaniese" en ontheemde moderniteit genavigeer kan word.