Ek sal altyd 'n nuweling op reis wees - Diverse
Vandag vertrek ek na Indië en Nepal, en my hart is in my keel. My liggaam voel soos 'n stormende adrenalien- en streshormoon, en dit maak nie saak hoeveel ek probeer om dit te stil nie, hy weier om stil te wees. My polsslag jaag, en ek kan nie anders as om die ure af te tel totdat ek van Narita af op my vliegtuig kan gaan nie.
As u my fyn dopgehou het, sou u dalk sien hoe my knie rondspring en hoe my vingers bewe. Ek vang myself glimlaggend en al probeer ek my uitdrukking saamstel, weier my mond om in 'n neutrale reguit lyn te bly. Dit was 'n paar weke so. Ek het 'n blik op die kalender gesteel en gewillig dat die dae vinniger sou verloop. Om na my te kyk, sou u dink dat dit my eerste buitelandse reis is, my eerste keer op 'n vliegtuig, my eerste keer met my paspoort. Jy sou dink dit was 'n hele klomp 'eerstes' vir my. (Of miskien sou jy net dink dat ek 'n bietjie hiperaktief is, en miskien sou jy reg wees.)
In werklikheid is ek egter gelukkig dat ek die geleentheid gehad het om redelik te reis, en hoewel dit my eerste reis na die subkontinent sal wees, is dit geensins my eerste keer om na 'n vreemde land te reis nie. Ek kan 'n glas wyn bestel of die badkamer in 'n halfdosyn tale vra, ek kan 'n aanpak vir drie verskillende klimaatse pak en drie weke in minder as 30 minute (ek het dit in werklikheid gisteraand gedoen), en my paspoort dra die slytasie- en immigrasieseëls van agt jaar se reis.
En tog, ten spyte van al hierdie dinge, dink ek nog steeds aan myself as 'n volledige rookie as dit kom by reis. Die tyd wat ek spandeer het, het my natuurlik baie dinge geleer, in terme van boek- en straatmense. Al die dinge, soos om te leer om iemand wat aandenkings op straat afdruk, 'n kajuit in 'n nuwe stad te gaan haal of 'n nuwe metrostelsel uit te vind, is nog steeds by my. Dit het my ten goede gebring. Maar as dit kom by die vuur daardie reis hou vir my in, daardie vreugde wat diep in my bene lê en my ruggraat opwind as ek soos 'n kleuter oor 'n nuwe taal struikel of die eerste byt van 'n eksotiese spesialiteit neem? Dit raas steeds so helder soos die dag toe ek dit eers aangesteek het.
Oor tien jaar sal my knie waarskynlik steeds op en af ​​spring as ek by 'n lughawehek wag.
Die eerste keer dat ek na Japan was, was dit vir 'n kursus in sosiologie in die buiteland saam met my universiteit. Toe ons groep vanweë die vroeë oggendure blêrrie oë bymekaarkom op die verlate lughawe, was my eerste reaksie om na een van my vriende terug te spring en haar te omhels. (Dit is beslis nie een van my sterk pakke om dit koel te speel voordat ek op reis is nie.) Sy het weggekruip in 'n mengsel van verrassing en onder-kafeïneerde krankheid en het vir my gesê: 'Moet u nie heeltemal aan hierdie reisende ding gewoond wees nie? nou? "
Maar is reis ooit iets waaraan ons gewoond kan raak? As ons kyk na die kilometers wat ons afgelê het, en die seëls wat ons paspoortbladsye strooi, wil dit voorkom asof ons veterane geword het. Maar hoe kan ons gewoond raak aan iets wat van dag tot dag so opwindend en gevarieerd is?
Elke keer as ek êrens heen gaan, voel dit soos die eerste keer. Dit maak nie saak hoeveel ritte ek neem of hoeveel myl ek ry nie. Selfs nou kry ek nog steeds 'n euforiese skop uit die druk op die "bevestig bespreking" -knoppie vir vliegtuigkaartjies; dit maak nie saak waarheen ek gaan nie, net dat ek hoegenaamd gaan. Ek dek. Die opgewonde wat in my brein gons, die glimlag wat ek sukkel om te versmoor, en die opgewondenheid om die eerste long vol vreemde lug in te asem - daardie dinge het nog nooit versprei nie.
Op die oppervlak doen ek dieselfde ding oor en oor. Ek begin met dieselfde ervaring. Ek gaan lughawe toe, kry my paspoort gestempel en verskyn êrens honderde of duisende kilometers ver. Maar elke keer is anders. Dit maak nie saak of ek terugkeer na 'n stad of land waar ek al voorheen was nie. Hel, ek gee nie eers om of dit dieselfde is nie straat.
Twee somers gelede is ek terug na die Duitse stad Keulen, waar ek in die buiteland op universiteit studeer het, en dit was al wat ek kon doen om nie van opgewondenheid uit my vel te vibreer nie. Ek het presies dieselfde reaksie gehad toe ek in daardie pragtige stad voetgangers gesit en vir Der Dom vir die eerste keer oë opgelê het. Ek hoop dat die gevoel nooit verdwyn nie. Oor tien jaar sal my knie waarskynlik steeds op en af ​​spring as ek by 'n lughawehek wag. Ek sou dit nie op 'n ander manier hê nie.
In daardie opsig is ek geen veteraan van reis nie. En ek steek my vingers oor wat ek nooit sal wees nie.
Kyk die video: Pirates on Sailboats-FLARES as Self Defense?Reefing Hooks+Scuppers too!Patrick Childress Sailing28