Vickers Vimy - Geskiedenis Podcasts - 2021
Alhoewel die Vimy tydens die eerste wêreldoorlog in gebruik geneem is, het hy nie betyds aktiewe diens aangeneem om aan die geveg deel te neem nie, en het hy nie 'n roemryke loopbaan in RAF -diens gehad nie, wat teen die vroeë 30's buite gebruik was. Die belangrikste militêre betekenis daarvan was as afrigter, wat deur die RAF gebruik is om nuwe vlieëniers aan tweemotorige vliegtuie voor te stel. Dit het meer betekenis in die lugvaartgeskiedenis gehad deur twee langafstandvlugte. In Junie 1919 vlieg kaptein John Alcock en luitenant Arthur Whitten-Brown non-stop van Newfoundland na Ierland, die eerste direkte trans-atlantiese vlug, terwyl Ross en Keith Smith in November 1919 in 28 dae van Engeland na Australië vlieg, 'n eerste.
Vickers Vimy (F.B.27) oli brittiläinen kaksitasoinen raskas pommikone. Konetyypin tuotanto alkoi vasta ensimmäisen maailmansodan loppupuolella, ja se oli eräs raskaimpia (tyhjäpaino 3 222 kg ja suurin lentoonlähtöpaino 4 937 kg) luokassaan. Vickers Vimyllä tehtiin ensimmäinen Atlantin valtaml ylityslento vuonna 1919. Sen John John Johnockock en Arthur Brown. Vimy-koneilla tehtiin myös muitakin ennätyslentoja ja vastaavia saavutuksia.
Kone saattoi kuljettaa 1 124 kg pommeja.  Puolustusaseistuksena siinä olivat niin kutsutulle Scarffin kehälle asennetut 7,7 mm Lewis-konekiväärit, joita oli kaksi. Toinen sijaitsi keulan etuampumossa ja toinen keskellä rungon päällä. Rolls -Royce Eagle VIII -moottorit olivat 360 hv (268 kW) tehoiset kukin, of 2 kpl. Koneen kantama oli noin 1 450 km ja huippunopeus 160 km/h.
Vickers FB27 VIMY Replica 'NX71MY'
Die Vickers Vimy is ontwerp as 'n langafstand-bomwerper wat 'n vrag van een ton aan Sentraal-Duitsland kan lewer. Aflewerings aan die POF het in Oktober 1918 begin, net te laat om operasioneel in die Eerste Wêreldoorlog gebruik te word. Pioniersvlugte oor die Atlantiese Oseaan, van Engeland na Australië en Londen na Kaapstad sou egter sy plek in die lugvaartgeskiedenis verseker.
Hierdie moderne reproduksie is in 1994 deur Peter McMillan in opdrag gegee om die tipe drie langafstandvlugte van 1919-20 weer in te stel. Sy eerste vlug is op 30 Julie 1994 in Kalifornië uitgevoer. In 1994 vlieg dit met die epiese 75ste verjaardagvlug na Australië, onder leiding van Peter McMillan en Lang Kidby. In 1999 vlieg dit suksesvol na Suid-Afrika, onder leiding van Mark Rebholz en John LaNoue, en op 2 tot 3 Julie 2005 bereik die Vimy die uiteindelike doelwit toe Steve Fossett en Mark Rebholz die trans-Atlantiese vlug van Stock van Alcock & amp Brown weer suksesvol uitgevoer het , Newfoundland na Clifden, Ierland, in net minder as 19 uur.
In 2006 het eienaarskap oorgegaan aan die Amerikaanse ISTAT -stigting en die vliegtuig is deur luglandswaardige standaarde in Dunsfold Park gehandhaaf deur vrywilligers van Brooklands Museum. Dit is uiteindelik op 26 Augustus 2006 aan Brooklands Museum Trust geskenk.
Sedert 2006 verteenwoordig die Vimy Brooklands by 'n aantal geleenthede, waaronder die Farnborough Airshow, die Goodwood Revival en die 2009 Connemara Airshow in Ierland ter herdenking van die 90ste herdenking van Alcock en Brown wat oor die Atlantiese Oseaan vlieg. Die besluit is geneem om die vliegtuig te laat vlieg, en op 15 November 2009 was die laaste vlug na die graslandstrook by Mercedes-Benz World.
NX71MY is in Kalifornië in 1994 deur John La Noue gebou. Die basiese spesifikasies daarvan is:
Lengte: 43 voet 6 duim (13,25 m)
Hoogte: 16 voet 4 duim (4,98 m)
Kruissnelheid: 65 kts (75 mph) Standsnelheid: 35 kts (40 mph)
Leë gewig: 7.642 pond (3.467 kg) Maksimum bruto gewig: 12.500 pond (5.445 kg)
Plafon: 13,800 voet (4,200 m) @ 9,000 lb 1,200 voet (365 m) @ 12,500 lb
Brandstofvermoë: 530 liter (2 400 liter), 100 oktaan min 40 liter/uur gemiddelde brandopbrengs lewer ongeveer 15 uur totale uithouvermoë
Vlug van Australië: 2 x 454 kubieke duim (7,4 liter) Chevrolet V8's in NSCAR -wedrenne
Suid -Afrika -vlug: 2 x 5,4 liter BMW M73 V12's wat 321 pk (240 kW) lewer
Atlantiese vlug: 2 x 495 kubieke duim (8,1 liter) Orenda OE600 V8's wat 600 pk (450 kW) maksimum/500 pk (375 kW) aaneenlopend lewer
Die groot avontuur van Alcock en Brown: die eerste ononderbroke transatlantiese vlug
John Alcock en Arthur Whitten Brown verlaat St. John's, Newfoundland, in hul Vickers Vimy, op pad na die ander kant van die Atlantiese Oseaan, op 14 Junie 1919.
'Gister was ek in Amerika, en ek is die eerste man in Europa wat dit gesê het,' het John Alcock gesê ná sy transatlantiese vlug met Arthur Whitten Brown.
Die werklike verhaal van die eerste ononderbroke transatlantiese vlug is een wat verbasend min mense gehoor het. Soos alle groot lugverhale, is dit 'n avontuur: in hierdie geval 'n avontuur wat sneeu en ys, mis en mis, hoop en moed behels ... om nie eens te praat van 'n bottel whisky en 'n paar speelgoedkatte nie.
Die helde, vlieënier John Alcock en navigator Arthur Whitten Brown, het op 14 Junie 1919 uit Newfoundland vertrek en die volgende dag in Ierland beland. Maar op 'n manier het hul historiese avontuur lank voor dit begin. Alcock en Brown het gedroom om hierdie vlug te maak sedert hulle albei krygsgevangenes uit die Eerste Wêreldoorlog was.
Engelsman John Alcock het op 20 -jarige ouderdom geleer vlieg, geleer deur 'n instrukteur wat 'n ietwat ongewone metode gebruik het: Hy het Alcock se hande bo -op sy eie gelê terwyl hulle vlieg, sodat sy student elke beweging kon voel wat die vliegtuig beheer. Na net twee uur van hierdie "praktiese" instruksie, kyk die onderwyser na hom en sê: "Goed. Nou is u gereed om dit op u eie te probeer. " Óf Alcock was 'n besonder geskikte leerling, óf hy was 'n natuurlike mens, want die eerste vliegles sou sy laaste wees. Hy het onmiddellik 'n solo -vlug in 'n Farman Longhorn gemaak, en net 'n week later het hy sy eerste wedren ingeskryf en gewen.
Gedurende die volgende twee jaar het Alcock soveel tyd in die lug deurgebring as wat hy kon. Toe die Eerste Wêreldoorlog begin, het hy by die Royal Naval Air Service aangesluit, wat eers as vlieënde instrukteur in Eastchurch, in Kent, gedien het. In 1916 word hy aangestel by No.2 Wing, RNAS, wat vanaf die Egeïese eiland Lemnos werk.
In die herfs van 1917 het Alcock sy eie vegter saamgevoeg uit die komponente van 'n vernielde Sopwith Pup en Triplane. Hy het op 30 September met 'n Sopwith Camel gevlieg en drie Duitse Rumpler -vlotvliegtuie aangeval en twee daarvan neergeskiet, waarvoor hy later die Distinguished Service Cross toegeken is. Dieselfde nag het hy opgestyg om Konstantinopel te bombardeer, met die enigste tweemotorige Handley Page O/100 in die Middellandse See. Toe enjinprobleme hom in Suvla -baai af dwing, is hy en sy bemanning gevange geneem.
Alle gevangenes droom van vryheid, maar gedurende sy tyd in ballingskap hunker John Alcock ook na avontuur. Terwyl hy 'n krygsgevangene was, het hy 'n plan beraam om oor die Atlantiese Oseaan te vlieg. Al wat hy nodig gehad het, was 'n goeie vliegtuig, 'n goeie navigator en natuurlik sy vryheid.
Toe hy uiteindelik aan die einde van die oorlog vrygelaat is, keer Alcock terug na Engeland en gaan na Weybridge, in Surrey, waar hy deur die poorte van die Vickers -vliegtuigfabriek stap en sy planne aan die bestuur uiteensit. Hy het gehoop Vickers sal saamstem om 'n vliegtuig te bou wat so 'n vlug kan doen. Alcock het duidelik die regte mengsel van ervaring en bravade, en sy idee het die verbeelding van Vickers se ingenieurs aangegryp. Intussen het Arthur Whitten Brown, wat Alcock nog nooit ontmoet het nie, sy eie gevare in die oorlog ondervind. Brown, met die bynaam 'Teddy', is gebore in Glasgow, Skotland, alhoewel sy ouers Amerikaners was. Hy het as ingenieur gewerk voordat die oorlog uitgebreek het, en het daarna by die Royal Flying Corps aangesluit. As waarnemer na die Westelike Front gestuur, het hy die rang van luitenant behaal voordat hy op 10 November 1915 agter Duitse linies neergeskiet en gevange geneem is. Brown is permanent lam in sy een been gelaat.
Soos Alcock, het Brown sy tyd as 'n krygsgevangene deurgebring en daarvan gedroom om oor die Atlantiese Oseaan te vlieg. Hy het boeke by die Rooi Kruis geleen en alles wat hy kon vind, verslind gretig. Hy begin die kruising in sy gedagtes maak en dink oor hoe hy sy nuwe kennis kan gebruik om 'n vliegtuig oor die see te lei. Toe hy vrygelaat is, keer Brown ook terug na Engeland en gaan na die Vickers -fabriek - op soek na werk as ingenieur. Daar ontmoet hy John Alcock, en die twee vlieëniers het vinnig agtergekom dat hulle 'n onderlinge droom deel. Van toe af was hul koers duidelik: die navigator het sy vlieënier gevind, en die vlieënier het nou die navigator gehad wat hy nodig gehad het.
Beplanning van die vlug
Alhoewel die primêre motivering vir 'n ononderbroke transatlantiese vlug was om geskiedenis te maak, was daar ook 'n aansienlike materiële beloning op die spel. In 1913 Alfred Harmsworth, 1st Burggraaf Northcliffe, eienaar van die Londen Daaglikse pos, het 'n prys van £ 10 000 aangebied aan enige vlieënier wat sonder ophou oor die Atlantiese Oseaan kon vlieg van Noord -Amerika na die Britse Eilande (of omgekeerd). Vandag is dit moeilik om die kontroversie wat deur hierdie aanbod veroorsaak word, ten volle te waardeer. Northcliffe beskou homself as 'n visioenêr, maar ander beskou hom as 'n kranksinnige. Die beloning was moontlik groot, maar die taak was destyds as onmoontlik beskou. Sommige het Northcliffe as onverantwoordelik of selfs krimineel beskou, en het mense aangemoedig om hul lewens weg te gooi op 'n hopelose soeke. Die Daaglikse posSy mededingers het 'n meer satiriese benadering gehad, en sommige het die aandag gevestig op die (toevallige) feit dat die prys op April se dwaasdag aangekondig is, terwyl ander hul eie groot belonings begin bied het vir 'n suksesvolle vliegtuigvlug - na Mars.
Dit is al wat oorgebly het van Harry Hawker en Kenneth Mackenzie Grieve se Sopwith -vliegtuig nadat hulle uit die Atlantiese Oseaan getrek is. (Museum van Londen/Getty Images)
Natuurlik het WWI sulke kompetisies etlike jare lank irrelevant laat lyk. Maar in Julie 1918 - nog voordat die konflik geëindig het - het Northcliffe sy aanbod hernu. Alle vlieëniers kom in aanmerking, behalwe diegene wie se lande teen Groot -Brittanje geveg het. Aan die einde van die oorlog het die Daaglikse pos wedstryd het 'n belangrike fokus vir vlieëniers wêreldwyd geword. Baie vliegtuigvervaardigers het dit ook as 'n goeie geleentheid beskou om hul ontwerpe te bevorder. Alcock, Brown en Vickers het dus almal redes om die missie aan te pak, maar hulle het ook baie kompetisie gehad.
Alcock en Brown het besluit dat hul poging vanaf Newfoundland sou begin. Die vliegtuig wat hulle sou vlieg-'n Vimy tweemotorige tweemotorige Vickers F.B.27A-is in Engeland aangepas, daarna uitmekaar gehaal, in kratte gepak en oor die see gestuur. Dit is tydens die oorlog as 'n bomwerper ontwerp, maar nou het ekstra brandstoftenks die wapens vervang, wat 'n kapasiteit van 865 keiserlike liter tot gevolg gehad het. Die oop kajuit is effens vergroot, sodat die twee mans langs mekaar op 'n dun kussingbank kon sit. Die Vimy was toegerus met vierbladige skroewe wat gedraai is deur twee Rolls-Royce Eagle VIII-enjins van 360 pk. Sy vlerkspan was 68 voet 1 duim en sy lengte 43 voet 7 duim: aansienlik groter as die vliegtuie wat die meeste ander vlieëniers sou gebruik vir hul kruispogings.
Op 13 Mei het Alcock en Brown in Newfoundland aangekom. Hulle vliegtuig sou egter eers op 26 Mei daar aankom, en dan moes dit weer bymekaargemaak word. Die gebied waaruit hulle beplan het om hul poging te begin - die Noord -Amerikaanse ligging naaste aan die Britse Eilande - was somber, en daar was geen geskikte geboue om die vliegtuig te beskut terwyl hulle daaraan werk nie. Die werk moes in die buitelug gedoen word, beskerm teen die koue lentewêr van Newfoundland deur slegs 'n paar seildoeke wat as windskerms opgerig is. Soveel besoekers het kom kyk wat hulle doen dat iemand van die grondpersoneel die hele dag op die terrein moes bly om seker te maak dat niks beskadig of gesteel word nie.
Hulle moes ook die vraag besleg oor presies waar hulle kan opstyg. Dit was 'n uitdaging om 'n werkbare webwerf te vind. Alcock het 'n veld gevind wat deur 'n plaaslike eienaar besit word, James Lester, en het toestemming gekry om sy eiendom te gebruik. Maar die veld was slegs 400 meter lank, wat 'n opstyg in die brandstofswaar Vimy waarskynlik 'n nabye oproep gemaak het. Boonop moet die veld van rotse en bome skoongemaak word voordat dit bruikbaar is. Maar hier het die openbare entoesiasme tot hul voordeel gewerk: Plaaslike inwoners was opgewonde oor die vlug, en Alcock het baie vrywilligers gekry om met die werk te help.
Terwyl dit alles aan die gang was, lyk dit asof die kompetisie hulle ver vooruitloop. Op 18 Mei, toe Alcock en Brown wag vir hul vliegtuig om aan te kom, het die Australiese Harry Hawker van 'n nabygeleë veld in St. Kenneth MacKenzie-Grieve. Die Sopwith -enjin het egter misluk, en hulle het in die see afgegaan — gelukkig naby die Deense stoomboot SS Maria. Hulle het 'n rubberboot in die vliegtuig se romp ingebou, wat hulle in staat gestel het om die skip te bereik, ondanks rowwe see. Aangesien daar nie 'n radio aan die vaartuig was nie, is vermoedelik die vlieëniers dood, en koning George V het kondolensiebriewe aan hul families gestuur. Toe dit uiteindelik bekend word dat hulle gered is, was die publiek bly. Toe hy hoor van die opgewondenheid, merk Alcock droogweg op: "Hulle hande is so geblaas van die klap van Harry Hawker dat ons gelukkig sal wees om selfs 'n slap hand te kry." Maar die ongelukke van Hawker en MacKenzie-Grieve moes ook gedink het aan die gevare wat hulle in die gesig gestaar het.
Alcock (regs) en Brown poseer saam met hul Vickers Vimy. (Hulton -argief/Getty Images)
Frederick Raynham, 'n vroeëre - en nog minder suksesvolle - mededinger, het in 'n Martinsyde -tweedekker opgestyg terwyl Alcock en Brown daarna gekyk het. Raynham se navigator, kaptein C.W. Fairfax Morgan, beweer dat een van sy voorouers die seerower kaptein Henry Morgan was, 'n aantreklike kwalifikasie vir enige avonturier. Maar sy roemryke afstamming kon nie die Martinsyde omhoog hou nie, Alcock en Brown het gekyk hoe dit van die grond af opstaan, en val dan onmiddellik op die grond in 'n ongeluklanding.
Uiteindelik het die Vimy aangekom, en Alcock en Brown het daarin geslaag om dit weer bymekaar te kry en die veld klaar te maak waar hulle sou opstyg. Toe draai die weer teen hulle. Storme het hulle tot middel Junie teruggehou, en selfs nadat die lug opklaar, het hul laaste voorbereidings 'n noukeurige studie van weerberigte behels. Die twee vlieëniers het ook probeer om te leer uit hul mededingers se mislukkings. Hulle het byvoorbeeld die water vir hul verkoeler gekook, dit dan gefiltreer, oortuig dat onsuiwerhede in die water die enjinprobleme in Hawker's Sopwith veroorsaak het. Die dag voor Alcock en Brown se beplande opstyg, het 'n stukkende skokbreker die voorbereiding verder ingewikkeld. Die grondpersoneel het die hele nag gewerk om dit reg te stel - ywer wat die vlieëniers sou onthou.
'N Historiese vlug neem op
Uiteindelik, op 14 Junie, was alles gereed. Alcock en Brown het middagete onder die vlerk van hul vliegtuig geëet en toe binne die kajuit geklim. Die Vimy was sorgvuldig toegerus met navigasietoerusting, asook kaarte, koffie en ander eetgoed - insluitend een bottel bier en nog een whisky. Aan boord was ook 'n linnesak gevul met 197 letters wat na die Britse Eilande gestuur is, in die hoop dat dit waardevolle nuwighede sou word. Die vlieëniers het ook twee speelgoedkatte saamgeneem as gelukbringers: Alcock's het die naam "Lucky Jim" en Brown's was "Twinkletoes."
Alcock was van plan om die enjins te begin, en dan die vliegtuig stil te hou totdat hulle op volle krag kon draai, en sodoende sy kans om die swaar gelaaide Vimy in die lug te kry, vergroot voordat dit die rand van die veld bereik. Hy het verskeie mans voor die vliegtuig geplaas en aan sy vlerke vasgehou. Toe begin hy die enjins, laat hulle aanloop en gee die opstygsein, waarna die manne los en uit die pad kom. Die Vimy jaag vorentoe en lig op, met min ruimte oor.
Hulle is op pad na die oop see en vlieg oor die St. John's -hawe, waar vissers van hul bote na hulle gewaai het. Terwyl die Vimy aangaan, bly die weer rustig, en 'n optimistiese Brown begin die welkome vieringe wat hy hoop in Londen op hulle wag, bespreek, en roep uit: 'Great Scott, wat 'n banket hou ons!' Maar teen die aand verander die weer, wat hul optimisme demp. 'N Groot miswal lê voor hulle, regoor die horison.
Helder weer het hulle verlaat, maar hulle pluk nie. 'Ons het geen keuse nie - ons moet ingaan,' het Alcock gesê. Brown het hul posisie nagegaan net voor hulle die misbank binnegegaan het, en besef dat dit 'n geruime tyd kan duur voordat hy nog 'n kans kry. Hulle was gou in so 'n dik mis dat selfs hul skroewe uit die oog verdwyn het.
Na 'n uur se blinde vlug, het Brown geskrik: "Sal hierdie rooi mis nooit eindig nie?" Maar dit sou ure duur voordat hulle daaruit kom, en teen daardie tyd was dit nag. Brown het op hemelse navigasie staatgemaak om hul posisie en koers te bepaal, met behulp van die maan en die ster Vega. Hy was aangenaam verras toe hy agterkom dat dit lyk asof hulle 'n reguit koers behou het gedurende hul oënskynlik eindelose misure. Hulle moes eenvoudig in dieselfde rigting aanhou.
Die vlieëniers het steeds misvlekke ondervind. Brown beskryf later hierdie stadium van die reis met poëtiese flair: 'Dit lyk asof 'n aura van onwerklikheid ons omsingel terwyl ons verder vlieg na die dageraad en Ierland. Die verwronge bol van die maan, die vreemde halflig, die monsteragtige wolkvorme, die mis, die mistige onbepaalde ruimte, die onveranderlike hommeltuig, hommeltuig, hommeltuig van die motors. " Die koue het ook probeer. Hulle het albei 'n warm motorbaadjie aangehad, maar die batterye het leeg geraak en hulle het in die oop kajuit laat sidder.
Gou het hulle 'n massiewe wolk teëgekom, en Alcock het weer reguit daarin gestap. Hulle het so 'n erge onstuimigheid teëgekom dat Alcock later gesê het dat die vliegtuig "sirkustoertjies begin uitvoer het" - na die oseaan neerdaal terwyl hy wanhopig baklei om omhoog te bly. Die een oomblik het die hoogtemeter 1000 voet gelees, die volgende slegs 100. Toe hulle net 65 voet bo die golwe was, het hy daarin geslaag om weer beheer te kry.
Later op die vraag oor hoe hy en Alcock op die noue ontkoming gereageer het, het Brown eenvoudig gesê: "Ons het geglimlag!" Hulle maak ook die bier oop. Na 'n pouse vir bier en toebroodjies, het hulle van tenk verander, nadat hulle een daarvan uitgeput het. Brown het brandstof uit 'n reservoir tenk gepomp wat direk na die enjins gelei het.
Terwyl hulle deur die nag vlieg, besluit hulle dat dit tyd is vir nog toebroodjies, saam met koffie. Brown maak ook die whisky oop, gooi 'n bietjie in sy koffie en begin 'n liedjie sing oor 'n swaeltjie wat in die lug vlieg.
Toe die dagbreek uiteindelik kom, staan ​​hulle voor 'n nuwe gevaar: nog 'n reuse massa wolke. Weer het hulle beheer oor die Vimy verloor, hierdie keer te midde van 'n koue reën wat gou tot hael verander het. Hulle het in 'n neus geduik, wat Alcock uiteindelik op die laaste moontlike sekonde uitgetrek het. Hy onthou later dat hy sout op sy lippe geproe het uit die skuimende golwe daaronder.
Die hael verander in sneeu, wat binne die kajuit begin ophoop. Erger nog, daar het ys op die Vimy begin vorm. Omdat hy geweet het dat die enjins kan stop, besluit Brown dat sy enigste opsie is om die verbindings met die hand skoon te maak. Dit beteken om op te staan ​​en uit te leun in die gesig van die huilende storm terwyl hy die ys noukeurig wegstamp.
Die aankoms van Alcock en Brown op 16 Junie in Clifden, Ierland, was minder as wonderlik, maar was nietemin 'n mylpaal in die lugvaart. Die vlug het 16 uur en 27 minute geduur. (SSPL/Getty Images)
Uiteindelik kom hulle uit die storm en sien weer die son. Deur hul posisie te bereken, het Brown besef dat hulle net ongeveer 80 kilometer van die land af was. Toe vrek een van die enjins. Ten spyte van Brown se beste pogings, het daar ys op die stuurboord -enjin opgebou. Noudat hulle uit die storm was, het Alcock egter gedink dat hulle warmer lug kan vind deur die hoogte te verminder, wat hy gedoen het. Toe die ys eers begin smelt, skop die motor weer in.
Teen daardie tyd was die kajuit sopnat van gesmelte sneeu, maar hul reis was amper verby. Twintig minute nadat die enjin weer begin het, het hulle land gesien - die kus van Ierland. Binnekort vlieg hulle oor pragtige kranse, waar golwe die rotse stamp, dan golwende heuwels waar geel blomme bloei en skape wei. Dit was nie Galway, hul verwagte aankomspunt nie, maar effens noord, in Connemara. Brown het besef dat die kusdorpie daaronder Clifden was, een van die mooiste dorpe ter wêreld, met sy huise in blou, geel en groen geverf. Vir die moeë vlieërs was dit 'n welkome toevlugsoord. Hulle het besluit om op 'n groen veld buite die dorp te land.
Aan die einde van hul reis staar die vlieëniers nog 'n verrassing in die gesig. Toe hulle voorberei om te land, sien en hoor hulle die inwoners skree en waai. Die moeë vlieëniers het gedink dat dit eenvoudig 'n entoesiastiese verwelkoming moes wees, maar eintlik wou die toeskouers hulle waarsku. Die welige groen veld waar hulle op die punt was om te land, was nie 'n veld nie, maar 'n moeras. By die aanraak sak die Vimy se wiele diep daarin en die vliegtuig neus om.
Die geluk van Alcock en Brown hou egter in, en die twee helde kom ongedeerd uit die deurweekte kajuit. Hulle het oor die dam gekom, net soos Lucky Jim en Twinkletoes. Na alles wat hulle verduur het, kon Alcock net kommentaar lewer: "Die wonderlike ding is dat ons hoegenaamd hier is."
'N Warm onthaal
Alcock hoef nie bekommerd te wees dat die opgewondenheid oor Hawker se redding hom en Brown slegs met 'n slap openbare ontvangs sou laat nie. Hulle het van Clifden na Londen gereis via 'n optog van bankette en vieringe. Teen die tyd dat hulle in Londen aankom, was Brown skynbaar moeg vir spraakmakering. Net voor nog 'n feestelike banket, het hy kortliks vir 'n juigende skare gesê: 'Geen toespraak nie. Jy wou ons hê. Hier is ons!" Hy onthou later dat hy verwonderd was oor die verwelkoming wat hulle ontvang het. 'N Verdere onderskeid was die feestelike spyskaart van die Londense banket met geregte met die naam "Gepocheerde eiers Alcock, Sole a la Brown, Spring Chicken a la Vickers Vimy, Salade Clifden, Surprise Brittania en Gateau Grand Success."
Winston Churchill oorhandig Lord Northcliffe se prys van £ 10 000 aan Alcock en Brown, waarna die twee vlieërs hul eie galante gebaar maak: Hulle dring daarop aan dat hul grondpersoneel, wat so hard gewerk het om die Vimy bymekaar te maak en gereed te maak vir sy vlug, 'n £ 2 000 aandeel in die toekenning. Toe kom daar 'n onthaal in Buckingham -paleis, waar koning George V sir John Alcock en sir Arthur Whitten Brown tot ridder geslaan het.
Ongelukkig is Alcock dood ná 'n ongeluk in Desember dieselfde jaar. Hy vlieg alleen in Frankryk en val neer tydens 'n gedwonge landing in swaar mis. Sy beserings was noodlottig.
Brown het na die ingenieurswese teruggegaan na die ingenieurswese nadat hy by Vickers gewerk het. Sy transatlantiese vlug met Alcock sou sy enigste groot lugavontuur wees. Hy is in 1948 oorlede.
Die Vickers Vimy wat hulle gevlieg het, word in die London Science Museum uitgestal. Gedenktekens op Clifden en die Heathrow Internasionale Lughawe in Londen herdenk ook Alcock en Brown se prestasie.
Vickers Vimy en Sir Ross & Sir Keith Smith Memorial
Baie Suid -Australiërs is bewus daarvan, maar baie min besoek een van die belangrikste historiese gedenktekens in Australië. Op die Adelaide -lughawe, verby die terminale en in 'n klein gebou in die middel van die parkeerarea en langs die hoofbaan, sit die Vickers Vimy en Sir Ross & Sir Keith Smith War Memorial.
Hierdie baie geïgnoreerde skuilingskuur bevat die werklike vliegtuig wat deur die Adelaide-gebore Smith Brothers gevlieg is tydens hul historiese en werklik epiese vlug van die Verenigde Koninkryk na Australië in 1919. Die vliegtuig is oorspronklik gebou as 'n swaar bomwerper van die Eerste Wêreldoorlog met die registrasie G-EAOU (liefdevol bekend as "God 'Elp All Of Us"). Die vliegtuig het nooit aktiewe diens gekry nie, maar 'n jaar nadat die oorlog geëindig het, het dit een van die belangrikste vliegtuie in die wêreldvaartgeskiedenis geword.
Ross en Keith het die vliegtuig 17,950 kilometer oor die hele wêreld gevlieg. Dit klink miskien na 'n eenvoudige prestasie in hierdie dae van moderne reis en die huidige tegnologie wat ons as vanselfsprekend aanvaar, maar u moet u gedagtes terugdink en besef dat hulle hierdie vlug gedoen het net 16 jaar nadat die Wright Brothers die eerste keer gevlieg het vliegtuie wat ooit aangedryf is! Die vliegtuig het 'n oop kajuit en hulle vlieg deur reën, sneeustorms en mis sonder radio's, geen navigasietoerusting en geen kaarte nie. Vliegkaarte van Engeland na Australië bestaan ​​eenvoudig nie, daarom moes hulle hidrografiese kaarte (gebruik vir seevaart) en Ross se persoonlike vluggeheue van die Midde -Ooste gebruik om hul weg te vind. Op 'n stadium op die vlug het hul bril so gevries dat hulle nie gebruik kon word nie. Dus het hulle hul sig gewaag deur deur ysige winde van 145 km / h te vlieg sonder oogbeskerming.
Die vliegtuig het vanaf Engeland deur Frankryk, Italië, Kreta, Egipte, Palestina, Mesopotamië (Irak), Persië (Iran), Indië, Birma, Federale Maleisiese state en Nederlands -Oos -Indië na Port Darwin in Australië gereis. Hulle het probleme met die enjin gehad, hulle het vasgeval, hulle het verdwaal, storms het hulle teëgekom en daar was gevaar op elke tree, maar hulle het nie een keer opgegee nie.
Toe hulle na Darwin kom, het hulle 'n handgeskrewe boodskap in 'n leë piekelkruik geplaas, 'n valskerm gemaak en in die Timorsee laat val om kaptein H. Hayley van die HMAS Sydney te laat weet dat hulle op koers is en dat dit goed gaan met hul aankoms. Die potloodboodskap lui "The Air, 10/12/19, Vickers Vimy, The Commander, HMAS, baie bly om jou te sien. Baie dankie dat jy na ons gekyk het. Sterk gaan. Keith Smith, Ross Smith, Sgt. J. Bennett, Sers. WH Shiers ". Die boodskap en die pot is in 1922 deur kaptein Hayley aan die Staatsbiblioteek van Nieu -Suid -Wallis geskenk.
Die Smith Brothers het aan die Air Race van 1919 deelgeneem en was vasbeslote om die eerste te wees om binne 30 dae van Engeland na Australië te vlieg. Ses spanne het deelgeneem aan die lugwedren, maar slegs 2 het geëindig. Met hul werktuigkundiges, sers. Jim Bennett van Victoria en Wally Shiers ook van Adelaide, het hulle dit in slegs 27 dae en 20 uur gedoen en 'n enorme 10 000 eerste prys gewen (gelykstaande aan meer as $ 1 miljoen vandag), wat gelykop gedeel is onder die 4 bemanning. Hulle het altesaam 124 uur in die lug deurgebring.
Die tweede span wat klaargemaak het, was luitenante Ray Parer en John McIntosh, wat Engeland eers op 20 Januarie 1920 verlaat het - lank nadat die wedloop reeds gewen is. Dit het hulle nie afgeskrik nie en hulle het uiteindelik klaargemaak, maar eers nadat hulle met Murphy en sy wet vergader het - wat ook al verkeerd kon gaan, sou en het gedoen. Dit het 237 dae geneem om Australië te bereik nadat hulle verskeie kere neergestort het.
Van die oorblywende 4 spanne het twee spanne noodlottig neergestort en die ander twee is uit die kompetisie gesit weens 'n ongeluk en 'n gedwonge landing. Vier van die vlieëniers in die wedloop was Air Aces - uiters bekwame en hoog aangeskrewe lugdiensmanne.
Die Air Race is in Maart 1919 deur die destydse eerste minister, Rt Hon Billy Hughes, van stapel gestuur - slegs 4 maande na die einde van die Groot Oorlog. Beide Ross en Keith was vlieëniers in die Eerste Wêreldoorlog - Keith was Lawrence van die vlieënier van Arabië.
Ross Smith, gebore in 1892 in Adelaide, is bekroon met die Militêre Kruis en het drie keer die Flying Cross ontvang. Hy is 'n Air Ace en Australië se mees versierde WW1 -vlieënier.
Die reis van Darwin na Sydney het byna twee keer so lank geneem as die vlug van Engeland na Australië. Die vliegtuig is afgedwing en herstelwerk is gedoen met die materiaal wat beskikbaar was. Die werktuigkundiges het in 'n hitte van 52 grade Celsius gewerk, maar hulle het die vliegtuig weer in die lug gekry en op 14 Februarie 1920 is 'n boodskap per bankoordrag na die GPO in Sydney gestuur dat die vliegtuig oor die Blue Mountains opgemerk is en dat hulle aankoms in die stad was op hande. 'N Vlag is gehys om die mense te waarsku en hulle het na die lughawe gestroom om die bemanning te groet.
Die mans het ook verskeie briewe saamgedra - die eerste lugpos van Engeland na Australië. Die premier is eers in kennis gestel van hierdie bykomende wêreld en het 'n telegram aan sy regering gestuur wat sê: "Kaptein Ross Smith met verskeie briewe stop die begeertes vir spesiale stempel stop kommunikasie met die regte owerhede en reël, Hughes". Die regering het met die departement van posmeester -generaal (nou bekend as Australia Post) begin saamwerk om 'n beperkte opgawe van 364 lugposdeksels te ontwikkel - een vir elke brief. Die omslag het die naam "First Aerial Mail England to Australia" en is by die GPO in Sydney gestempel as "ontvang 26 Februarie 1920".
Toe hulle by die huis in Adelaide aankom, was daar 'n jubelende skare van meer as 20 000 mense daar om hulle te groet. Wat 'n triomfantlike tuiskoms vir so 'n rekord- en heroïese vlug!
Die Smith -broers is op 22 Desember 1919 deur sy majesteit, George V, tot ridder geslaan en sersante W. H. Shiers en J. M. Bennett is bevorder tot die geledere van luitenant en aan hulle Air Force -medaljes toegeken.
Die vliegtuig was oorspronklik in Canberra te sien, maar is in die 1950's na 'n doelgeboude huis by die ingang van Adelaide se splinternuwe lughaweterminal by West Beach verskuif. Die terminale het intussen verhuis, maar die Vickers Vimy is nog steeds waar dit was en is nou omring deur lughawebedryf en parkeerareas. Die vliegtuig is beskerm teen die elemente en is veilig genoeg agter glas. Maar dit is nie op die mees benydenswaardige plek vir so 'n belangrike deel van ons geskiedenis nie. Moet dit verskuif word? Indien wel, waar? En hoe? Besprekings en idees verskyn elke nou en dan in die nuus, en ek is daarvoor ten gunste daarvan om dit na waar ons almal kan geniet en trots is op ons belangrike betrokkenheid by die pioniersgeskiedenis van die lugvaart.
Intussen is die vliegtuig op die lughawe en die publiek kan dit gratis sien. Daar is net 'n paar parkeerplekke op die pad wat tussen die personeelparkeerterrein en die langtermynparkeerterrein loop. Daar is 'n maksimum tydsbeperking van 15 minute en geen koste nie. Die tydsbeperking is nie groot nie, maar as u na die lughawe ry, sal ek beslis 'n vinnige stop aanbeveel om hierdie wonderlike vliegtuig te sien en die storieborde te lees wat vertel van die bemanning en hul mees historiese en gewaagde verhaal.
As u die tyd op die lughawe het, kan u oorweeg om die Vimy Walk te stap, wat u van die hoofterminal na die gedenkgebou sal neem.
2019 is die 100ste herdenking van die Engeland-Australië Air Race. Daar is 'n moderne Air Race beplan - as u betrokke wil raak of die geleentheid wil volg, gaan na hul webwerf.
Vickers Vimy - Geskiedenis
Vimy replika G-EAOU / NX71MY by die Farnborough Airshow in 1994 voordat hy vertrek het om na Australië te vlieg (David C Eyre)
Twee 269 kW (360 pk) Rolls Royce Eagle VIII twaalfsilinder VEE vloeistofgekoelde enjins
Twee 7,7 mm (0,303 in) masjiengewere in die neus, en twee kapasiteite om tot 1,123 kg (2,476 lb) bomme te dra
Die Vimy was een van 'n reeks swaar bomwerpers, soos die DH.10 Amiens en die Handley Page V/1500, wat ontwerp was om Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog te bombardeer as die konflik voortduur. Trouens, die oorlog wat afgesluit is voordat die Vimy in genoegsame hoeveelhede gebou kon word, en dus het die tipe in diens in die opleidingsrol voortgegaan. The prototype Vimy (serial B9952) was flown for the first time in November 1917, powered by two 154 kw (207 hp) Hispano-Suiza engines, and this became known as the Mk I. Subsequently the Mks II and III were released with 209 kw (280 hp) Sunbeam Maori and 231 kw (310 hp) Fiat engines (respectively), before the definitive Mk IV appeared with the Rolls Royce Eagle.
The prize was the brainchild of Alfred Harmsworth, 1st Viscount Northcliffe, a British newspaper tycoon who owned Die Daily Mail, one of England's most influential newspapers. Like many magnates of his day, Lord Northcliffe was fascinated by new modes of transportation. Air flight was still a novelty, and a group of pioneering aviators, funded by rich patrons like Northcliffe, wanted to know just how far the technology could be pushed.
Kyk die video: Vickers Vimy Flight by Museum Volunteers on Top Gear Circuit Dunsfold 2008 (November 2021).