Hoe kommunikeer miere? - opleidingnone
Hoof opleiding Hoe kommunikeer miere?
Hoe kommunikeer miere?
Kommunikasie is 'n ingewikkelde proses wat fundamenteel is vir alle diersoorte op die planeet, aangesien baie faktore daarvan afhang, soos voortplanting, voedsel en die behoud van die lewe teen moontlike gevare..
Daar is dus in die dierewêreld komplekse en uiteenlopende maniere ontwikkel vir verskillende groepe om te kommunikeer, byvoorbeeld deur middel van geluide, bewegings, spesifieke kleure, fisiese kontak en selfs deur chemiese seine te stuur wat spesifieke inligting bevat. In hierdie AnimalWised-artikel wil ons spesifiek met u praat hoe miere kommunikeer, 'n diverse groep sosiale insekte.
U sal dalk ook belangstel in: Hoe kommunikeer walvisse? Indeks
Sommige algemeenhede oor miere
Die komplekse sosiale stelsel van miere
Tipes kommunikasie tussen miere
Miere is geleedpotiges wat deel uitmaak van die klas Insecta, orden Hymenoptera en die familie Formicidae. Hulle woon in 'n groot verskeidenheid ekosisteme, met die uitsondering van water- en poolgebiede vorm tussen 15-20% van die land se biomassa.
Wat sy manier van voer betref, kan dit allesetend of plantetend wees, soos ons in hierdie ander artikel hieroor verduidelik ¿Wat eet miere? Ons vind dus dat baie roofsugtig is, 'n aksie wat saam baie doeltreffend ontwikkel, en dat hulle ook selektief kan wees in terme van die plante wat hulle verbruik, en dat hulle ook op 'n gespesialiseerde manier kan voed op swamme wat hulle in hul neste groei..
Daar word beraam dat daar meer as 10.000 spesies wêreldwyd, wat 'n fundamentele rol binne ekosisteme speel, synde biologiese beheerders wat deelneem aan die fietsry van voedingstowwe en aan die beluchting van gronde. Dit kan egter ook sekere probleme veroorsaak wanneer hulle onbeheerbaar groei in gewasse of stedelike ruimtes..
Miere ontwikkel 'n ingewikkelde struktuurstelsel, daarom word hulle selfs by uitstek sosiale insekte genoem hulle word geïdentifiseer as eusosiaal, dit stem ooreen met die hoogste sosiale organisasie, wat hulle met verskillende insekte en met ander klein groepies diere deel.
Die sosiale sukses van miere is te danke aan hul samewerking en organisasie vir die verspreiding van werk, is dit 'n fundamentele aspek. Hierdie insekte het gespesialiseer in die take wat hulle binne en buite die kolonie uitvoer, en sodoende die moontlikheid om foute te maak en die energieverbruik te optimaliseer, tot die minimum beperk. Sommige is dus gespesialiseerd in die instandhouding en versorging van die larwes, ander in die konstruksie van die nes; daar is ook diegene wat deelneem aan voedery (soek en seleksie van voedsel), diegene wat die kolonie beskerm, die koninginne en mans, beheer van die groep se voortplantingsproses.
Die begrip van die sosiale struktuur van miere moet vanuit twee oogpunte geskied: enersyds vanuit die oogpunt van individualiteit, dit wil sê om op te let dat spesialisering om aktiwiteite uit te voer 'n sleutelaspek binne die groep is, en aan die ander kant, hou altyd in gedagte dat hierdie insekte as 'n georganiseerde geheel saamwerk, 'n eenheid vorm.
Miere het 'n ingewikkelde kommunikasiestelsel wat aandui dat dit op verskillende maniere gedoen kan word, wat fisies of chemies kan wees. Oos komplekse stelsel van sosiale interaksie tussen hulle, kom dit voor ten spyte van hul klein brein, wat 'n belangrike rol speel en aansluit by ander kommunikasiestrukture. Oor die algemeen vind die miere se kommunikasieproses plaas deur middel van 'n netwerk van stelsels, soos die reuk, die visuele en tasbare.
Die eerste is noodsaaklik vir hierdie insekte en is baie vervolmaak; die tweede, hoewel minder ontwikkel, is ook effektief, gegewe die funksionaliteit van hul oë wat hulle in staat stel om te sien wat in hul omgewing gebeur; die derde is ewe belangrik as gevolg van die fisieke interaksie wat hulle voortdurend in hul verskillende aktiwiteite uitvoer. Behalwe dit, miere is in staat om geluide en vibrasies waar te neem sodoende word dit meer kompleks en word u kommunikasieproses geoptimaliseer.
Fisiese kommunikasie tussen miere
Een vorm van fisieke kommunikasie in miere bestaan ​​uit wat spesialiste genoem het antenate, wat gebeur as hulle hul neste verlaat, mekaar ontmoet en vir 'n paar oomblikke stop raak met hul antennas. Dit is bekend dat die reukreseptore van miere in hul antennas is, dus is die fisiese kontak bedoel om die een of ander soort inligting van mekaar na ander oor te dra..
Ook onder hulle kan hulle optree trophalaxis, wat bestaan ​​uit die mond-tot-mond kos uitruil. Hierdie uitruil is egter nie beperk tot voedsel nie, maar hulle kan ook vloeistowwe wat met chemiese seine gelaai is, uitruil wat ook verskillende soorte inligting oordra..
Chemiese kommunikasie tussen miere
Die reuk van miere is noodsaaklik, aangesien dit hulle toelaat om herken te word deur die lede van die kolonie waartoe hulle behoort, sodat indien hierdie erkenning nie gegee word nie, die toegang tot die nes voorkom word en 'n aanval selfs gegenereer kan word. Miere is opgemerk dat hulle, nadat hulle nat of vuil geword het, 'n soort skoonmaak van die liggaam met hul bene doen, wat daarop dui dat hulle hierdie daad uitvoer om hul kenmerkende reuk te herstel, wat, soos ons aangedui het, van die uiterste belang is om by te bly hul gesinsgroep. Studies dui aan dat die spesifieke reuk van elke kolonie die produk daarvan is gene, fisiologie en dieet. Dit word vervaardig deur chemikalieë wat feromone genoem word, waarvan verskillende soorte en konsentrasies bestaan, synde verbindings wat deur die dier vervaardig word om verskillende soorte boodskappe uit te gee.
In hierdie sin, chemiese kommunikasie kom voor sonder dat hierdie diere raak, sodat, wanneer die molekules deur die lug beweeg, dit waargeneem en geïdentifiseer word deur die reseptore wat die miere op hul antennas het, en spesifieke inligting uitstuur wat in hul brein verwerk word. Hierdie spoor kan ook in die grond bevrug word namate die mier van een plek na 'n ander beweeg, en sodoende kan 'n mier, wanneer hy 'n belangrike voedselbron opspoor, na die nes terugkeer en 'n chemiese voetspoor agterlaat sodat die ander weet hoe om dit te bereik. plek., daarom is dit algemeen om miere in lyn te sien loop, wat dui op 'n deel van hul groepsgedrag.
Hierdie stowwe wat chemiese seine uitstraal, word deur lede van die kolonie geïdentifiseer en word in verskillende dele van die miere vervaardig. Gaan oor kutikulêre koolwaterstowwe, 'n reeks organiese verbindings waarmee hulle mekaar kan identifiseer en kan weet of 'n individu 'n koningin, 'n man of 'n werker is. Net so bied hierdie feromone inligting oor gevare, plek vir voedsel, voortplanting, werwing en tekens..
Elke kolonie het 'n kenmerkende reuk wat aan alle lede oorgedra word deur die permanente kontak wat hulle het wanneer hulle kos uitruil, mekaar versorg en die voortdurende wrywing wat hulle bewerkstellig. Hierdie reuk word vinnig deur individue aangeleer vanaf die oomblik van geboorte.
Kommunikasie deur geluide, vibrasies en bewegings in miere
Miere kommunikeer nie net deur feromone aan te raak of uit te gee nie, hulle doen dit ook deur die klankgenerasie sodat dit 'n tipe inligting aandui. Daar is getoon dat nie net volwassenes hierdie geluide uitstraal nie, maar dat selfs diegene wat in die larfstadium is met 'n hoër mate van rypwording dit kan doen, wat daarop dui dat hulle reeds sien wat rondom hulle gebeur..
Maar daar is ook 'n ander tipe kommunikasie tussen hierdie diere en dit is deur die emissie van vibrasies op die substraat, wat waargeneem kan word deur ander miere wat ver is. Hierdie vorm van kommunikasie kan baie effektief wees as die oordrag van inligting deur feromone kan verander of beperk word deur een of ander chemiese middel in die omgewing..
'N Ander manier van kommunikasie wat by miere waargeneem word, is die verwesenliking van spesies van danse of bewegings kante van die kop wat hulle ook vir kommunikasie gebruik.
Miere is 'n duidelike voorbeeld dat grootte niks te doen het met die vermoëns wat 'n dier kan hê nie. Hierdie klein en skynbaar skadelose insekte genereer, as gevolg van hul organisasie, aktiwiteite wat verrassend kan wees, soos om hulself te red in geval van oorstromings deur soorte vlotte te vorm deur hulle liggame op 'n baie georganiseerde manier aan te sluit, wat hulle in staat stel om droë lande te bereik . Daarbenewens is hulle kwaai as hulle hulself moet verdedig, waarvoor hulle chemikalieë soos mieresuur kan byt, spuit of inspuit. Die miersteke dit kan in sommige gevalle baie pynlik wees en baie min soorte miere is gevaarlik vir mense.
Aan die ander kant het hulle die vermoë om te leer, sodat 'n werker 'n ander met minder ervaring kan lei na die plek waar die kos gevind word, en sodoende laasgenoemde dit kan regkry om die reis te onthou om by ander geleenthede alleen daarheen te kom.
Al hierdie voorbeelde is te danke aan die ingewikkelde kommunikasiestelsel van miere wat noodsaaklik is vir hul oorlewing..