Karl Rudolf Gerd von Rundstedt (12 Desember 1875 - 24 Februarie 1953) was 'n Duitse veldmaarskalk in die Wehrmacht van Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Rundstedt, gebore in 'n Pruisiese familie met 'n lang militêre tradisie, betree Rundstedt die Pruisiese leër in 1892. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog dien hy hoofsaaklik as stafoffisier. In die tussenoorlogse jare het hy sy militêre loopbaan voortgesit en die rang van kolonel-generaal (Generaloberst) bereik voordat hy in 1938 uitgetree het.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog is hy herroep as bevelvoerder van die Suidelike Leërgroep tydens die inval in Pole. Hy het onder leiding van die Leërgroep A tydens die Slag van Frankryk opdrag gegee en die Haltorder tydens die Slag van Duinkerken aangevra. Hy is bevorder tot die rang van veldmaarskalk in 1940. Tydens die inval in die Sowjetunie was hy in bevel van die leër van die Suidelike Leërgroep, verantwoordelik vir die grootste omsirkeling in die geskiedenis, die Slag van Kiëf. Hy is in Desember 1941 van sy bevel onthef, maar word in 1942 teruggeroep en as opperbevelvoerder in die Weste aangestel.
Hy is ontslaan na die Duitse nederlaag in Normandië in Julie 1944, maar word weer herroep as opperbevelhebber in die Weste in September, terwyl hy hierdie pos beklee het tot sy finale ontslag deur Adolf Hitler in Maart 1945. Rundstedt was bewus van die sameswerings om Hitler af te sit, maar het geweier om hulle te ondersteun. Na die oorlog is hy van oorlogsmisdade aangekla, maar het weens sy ouderdom en swak gesondheid is hy nie verhoor nie. Hy is in 1949 vrygelaat en is in 1953 oorlede.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Gerd von Rundstedt.
WorldCat Identities (via VIAF): 25401712
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Gerd_von_Rundstedt&oldid=2116920"
Die bladsy is laas op 27 Januarie 2020 om 12:13 bygewerk.