Geskryf deur Carolyn Whitzman
Uitbrake uit vorige siektes het die manier waarop ons geleef het, verbeter. As regerings slim is, kan COVID-19 dieselfde doen. (Shutter)
Dit is 'n ongemaklike, maar onontkombare historiese feit dat groot pandemies dikwels sosiale hervorming bewerkstellig.
Geskiedkundiges merk op dat die noodlottigste iterasie van die bubonplaag, ook bekend as die Swart Dood, van 1347 tot 1351 lei tot verbeterde werk- en lewensomstandighede vir lae-inkomste werkers van daardie era, wat op sy beurt gelei het tot gesonder diëte en 'n beter weerstand teen latere herhalings van die siekte.
Die 1854-cholera-epidemie in Londen het die baanbrekende epidemioloog John Snow toegelaat om die verband tussen skoon drinkwater en die siekte, wat uiteindelik gelei het tot investering in die regering se infrastruktuur in water en sanitasie.
Die griepepidemie van 1918-19, soos die buikplaag en cholera, was 'n “menigte siekte”Wat gevoed is deur sosiale ongelykhede. Mense wat in oorvol huise of in die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog woon wat sleg gevoed en koud was, was meer vatbaar.
In die nasleep van die pandemie 100 jaar gelede het baie lande die belangrikheid van universele gesondheidsorg en beter behuising. In die Verenigde State, waar die manlike arbeidsmag gedesimeer is weens die afwesigheid van 'sosiale distansiering', vrouewerkers het 'n mate van finansiële onafhanklikheid verkry, wat die stemregbeweging bevorder het.
Voldoen aan basiese behoeftes
In elk geval het dit duidelik geword dat die welstand van die bevoorregtes afhang van die basiese behoeftes van die mees gemarginaliseerdes.
Waar is ons nou in Kanada, 'n paar kort weke in 'n pandemie? dit kan maande duur en meer as een golf kan sien?
Hier is 'n paar hoogtepunte:
• Tienduisende haweloses, insluitend diegene wat in noodskuilings woon, woon op straat of stampvol in onvoldoende akkommodasies wat petriskille is vir infeksie, met geen kapasiteit vir selfisolasie as dit simptome toon nie.
• Die 83 persent van die Kanadees in diens in diensgebaseerde werkgeleenthede is dit beïnvloed deur die sluit van restaurante, winkels, hotelle, teaters en universiteite; enigste 10 persent van werknemers met 'n lae inkomste word gedek deur diensversekering of voldoende verlofmaatreëls.
• Byna 'n derde van die Kanadese spaargeld minder as 'n maand beloop, en baie Kanadese wat die pensioenleeftyd nader, het gesien vreesaanjaende verliese in hul aftreespaargeld.
Die koronavirus het ook in die kollig gesien hoe ons omgee-infrastruktuur verkrummel:
• Die persentasie hospitaalbeddens per Kanadees het afgeneem van 6.75 per 1,000 1976 in 2.5 tot 1,000 per 2018 XNUMX in XNUMX.
• Van 1974 tot 1986, meer as 220,000 sosiale (nie-winsgewende) huise is in Kanada ontwikkel met hulp van al drie die regeringsvlakke. Maar regoor Kanada is huise wat lae huur gehad het netto daling vir drie dekades (van die vroeë negentigerjare tot 1990), omdat die federale regering ryker huiskopers ten koste van armer huurders ondersteun het. Dit het haweloosheid vererger en behuisingspanning vir mense met 'n laer inkomste afhanklik van loon tjeks, aftreespaargeld of voordele om te oorleef. Behuising is 'n fundamentele sosiale determinant van gesondheid; dit is onmoontlik om gesond te bly sonder voldoende huisvesting.
COVID-19 het hierdie leemtes in ons sosiale vangnet blootgestel as 'n bedreiging vir almal. Wat nou?
Dit het duidelik geword dat 'n kollektiewe regte-gebaseerde reaksie die gesondheids- en ekonomiese krisisse wat deur COVID-19 neergelê is, is nodig as Kanada hoop om duisende sterftes en sosiale ineenstorting te vermy. Om die lewens van die kwesbaarste te red, moet noodmaatreëls die volgende insluit:
• Voldoende voorsiening vir noodhulp sodat siek haweloses in kwarantyn geplaas kan word en haweloses wat nie besmet is nie, teen infeksie beskerm word.
• 'n Onmiddellike stop met uitsettings en die afsny van noodsaaklike dienste vir agterstallige huurders.
• Tydelike infrastruktuur vir gesondheid, soos mobiele toetssentrums.
• Kosverligting, veral vir bejaardes en persone met gestremdhede, en om vas te hou as gevolg van die belemmering rantsoenering insluit.
Maatreëls op langer termyn
Die tussenmaatreëls (oor die volgende ses maande tot vyf jaar) moet die volgende insluit:
• Vervolg universele basiese inkomsteverligting vir huishoudings met 'n lae inkomste.
• Regerings wat voordeel trek uit verlangsamings in woon- en woonstelverkope en lae rentekoerse om hierdie eenhede vir sosiale behuising aan te koop.
• 'N Green New Deal-tipe ekonomiese stimulusplan kan reageer op kritieke infrastruktuurtekorte, insluitend hoër teikens vir nuwe en opgeknapte lae- en matige huurbehuising, verkieslik nie-winsgewend om die ekonomies doeltreffendste te wees. Dit kan ook die openbare sektor bevorder gesondheidsinfrastruktuur en implementering van ambisieuse boom-plant inisiatiewe vir klimaatsverligting en indiensneming.
• Beter geïntegreerde plaaslike, provinsiale en nasionale beplanning om voor te berei op toekomstige wêreldwye gesondheidskrisisse (wat waarskynlik sal wees toeneem in 'n era van vinnige klimaatsverandering en internasionale reis).
Glo in die wetenskap
Daar is veranderinge op die langtermyn wat opduik. Die vertroue op leierskap en deeglike wetenskaplike advies van die Wêreldgesondheidsorganisasie versterk die belangrikheid van internasionale samewerking en die deel van inligting.
Maar die tekort aan mediese personeel wat reageer op noodgevalle in die samelewing, dui daarop die behoefte aan nasionale reaksies op lang termyn.
'N Vrou kyk op 19 Maart 2020 in Overland Park, Kan, na leë rakke in die afdeling vir goedere by 'n Target-winkel. AP Photo / Charlie Riedel
Die uiterste mislukking van die individualis paniekerige benadering kontrasteer met die sukses van nasionale koördinasie en sosiale vertroue in lande soos Suid-Korea en Singapoer.
Kanada moet sy kollektiewe maatskaplike welsynsnetwerk wat deur drie dekades van die neoliberale ideologie verswak is, herbou. Befondsing moet kom uit 'n terugkeer na progressiewe belasting van welgestelde individue en korporasies.
Kanada het 'n ontwikkel vinnige verligting pakket. Selfs met skerp gesondheidsongelykhede gegrond op ouderdom en behuisingstoestande, bedreig pandemies ons almal. Die enigste manier waarop ons hierdeur kan kom, is deur saam te herbou.
Carolyn Whitzman, Besoekende professor, stedelike beplanning, L'Université d'Ottawa / Universiteit van Ottawa
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Kan COVID-19 lei tot 'n beter toekoms?