Foto krediet: Wikimedia
Na dertig jaar van lewe naby die hartklop van Naturelle Amerika, wil ek graag 'n paar gedagtes oor die naturelle en ons Amerikaanse ervaring deel.
Van die begin af was ons wat uit ander lande gekom het, ambivalent oor die mense wat ons ondervind het toe ons die eerste keer op hierdie oewers gestap het.
Aan die een kant het ons hulle gesien as die onskuldiges - die suiwer ongerepte kinders van die natuur, ongehinderd deur die wilse en strikke van die beskawing wat ons probeer ontsnap toe ons die grense van ons Europese bestaan ​​verlaat en op 'n reis op soek was van vryheid van godsdienstige, sosiale en ekonomiese beperkings.
Aan die ander kant was hulle die donker krag, die blink oë in die nag in die bos, die primitiewe en dreigende onbekende gebind deur geen reëls van burgerlike gedrag nie - byna meer diere as mens.
In hulle het ons die beste en die ergste van die menslike karakter, die wreed en die onskuldige, weerspieël - en hulle het ongemaklik in ons nasionale psige gerus. Hulle was die verpersoonliking van ons grootste drome en ons grootste vrese.
Terwyl ons die geskiedenis gesoek het, soek ons ​​die land wat ons nodig het om 'n beskawing in ooreenstemming met ons visie te bou. Ons het hierdie mense vernietig - met geweld, deur fiat, deur assimilasie, deur kulturele volksmoord.
Hulle was die versperring van die voortgesette optog van die vordering, die hartseer maar onvermydelike kollaterale skade in die vervulling van ons lot om hierdie vasteland te onderdruk en dit vrugte te dra. Geen daad van geweld of bedrog was buite ons in ons poging om hul grond te neem en dit as ons eie te eis nie.
Maar onder hierdie dors om ons beskawing te bevorder, het ons ambivalensie altyd gebly.
Die skaduwee van ons kulturele gilde
Ons kan die Eerste Volke fisies vernietig, maar ons kon nie hul teenwoordigheid uit ons harte uitvee nie. En so het ons hulle weggesteek, hulle diep in ons kulturele psige begrawe, net soos ons so baie van hulle op die aarde begrawe het, het hulle hul eie keer genoem. Hulle het die skaduwee van ons kulturele skuld geword.
Maar skaduwees hou nie op om bloot te bestaan ​​nie, want ons weier om na hulle te kyk. Die skaduwee van die inheemse volke en al wat hulle verteenwoordig, het gebly, en dit bly vandag. Ons het net die taal wat ons gebruik en die manier waarop ons dit verstaan, verander.
Die kind van die natuur het die aarde geword moeder en wysheid draer ouderling. Die onbeskaafde wildernis het die dronk geword en die woonplek.
Tog bly die regte mense - die goeie vaders en moeders en grootouers en gesinne, wat hul bes doen om waardige lewens te leef en gesonde kinders met harte vol hoop op te wek - ook so. Maar ons kies nie om hulle te sien nie, want hulle hou 'n spieël in vir ons onverbiddelike vernietiging van 'n volk en 'n manier van lewe.
Ons wil die beelde, nie die realiteit nie. Ons wil nie die bloed op die grond sien waar ons geloop het nie.
Maar ons doen dit op eie risiko.
Die verlore skakel na 'n skaars uitdrukking van die mensdom
Deur die regte mense en hul bestaan ​​te ignoreer, verloor ons meer as 'n eerlike begrip van 'n donker maar belangrike deel van ons geskiedenis. Ons verloor 'n skakel na 'n seldsame uitdrukking van die mensdom - 'n manier om te lewe en dit te wees, alhoewel dit nou deur eeue onderdrukking en onderdrukking verminder word, bevat nog steeds daarin, as soms net as 'n verre echo, die kern van oortuigings en menslike maniere wat is gebore uit diep ervaring van hierdie Amerikaanse land.
Dit is 'n manier waarop gee is die grootste menslike waarde, en ons eerste verantwoordelikheid is teenoor mekaar, nie teenoor onsself nie; waar gees in alle dinge aanwesig is; waar geen persoon sy of haar manier stoot om op 'n ander te glo nie; waar familie is almal wat jy in jou hart hou, en die kinders en ouderlinge word heilig gehou omdat hulle die naaste aan die Skepper is.
Dit is 'n manier wat grense en nederigheid en vergifnis verstaan; Dit erken dat alle mense nodig het om te voel en die beste gemaak word om nodig te voel deur rolle te gee wat toepaslik is vir hul talente.
Dit is 'n manier wat die verlede as 'n onderwyser beskou en iets om vereer te word, nie iets wat oorgedra moet word nie.
Leef die inheemse mense altyd aan hierdie oortuigings in hul daaglikse lewens?
Natuurlik nie. Wie onder ons, as individue of as 'n kultuur, leef altyd tot ons hoogste visie van onsself?
Dit is vir die ewige krediet van die Naturelle dat hulle selfs die echo's van hierdie oortuigings en praktyke behou ná vyf honderd jaar van gesamentlike pogings om hul lewenswyse en hul teenwoordigheid op hierdie aarde uit te roei.
Maar hulle visie bly steeds, en dit lei hulle, aangesien dit ons almal kan lei.
"Dit is myne" teen "Dit is ons s'n"
Ek dink dikwels aan 'n kommentaar van John Oberly, die kommissaris van Indiese aangeleenthede in die laat negentiende eeu.
"Die Indiër," het hy gesê, "moet deur die verhewe egoïsme van die Amerikaanse beskawing genader word, sodat hy" Ek "in plaas van" Ons "en" Dit is myne, "in plaas van" Dit is ons s'n "sal sê. "
Is dit werklik die manier waarop ons die wêreld wil verstaan?
Is dit werklik die visie van wie ons wil wees en wat ons wil oordra aan ons kinders?
Ons Amerikaners word gevang in 'n web van ons eie skepping. Ons vier die individu; ons loof selfvertroue. Ons het ons hele ekonomiese stelsel op mededinging en strewe gebou, waar ons onsself teen mekaar stel in die oortuiging dat as ons elkeen van ons eie doelstellings najaag, die resultaat die gemeenskaplike goed sal bevorder.
Tog erken selfs diegene wat die meeste van ons aan hierdie visie toegewyd is, dat daar grense is vir hierdie viering van die self. Ons fokus op die individu en "verhewe egoïsme" lyk nou te dikwels die algemene goed wat dit bedoel was om te dien, te ondermyn.
Optimisme en Mogelijkheid
Ek is nie geneig om op 'n omsigtigheidsbrief te eindig nie. Ons Amerikaners is 'n volk van optimisme en moontlikheid en reageer nie goed op waarskuwings en praat van beperkings nie.
Maar die wêreld bestaan ​​onafhanklik van ons begrip daarvan. Dit was hier voordat ons tot stand gekom het; Dit sal hier wees lank nadat ons weg is. Dit funksioneer deur reëls wat baie anders as ons s'n is en antwoorde vir kragte ver buite ons begrip en beheer.
Ek word herinner aan die woorde van die ouderling wat gesê het:
Die natuur het reëls. Die natuur het wette. Jy dink jy kan die reëls ignoreer of as jy nie van hulle hou nie, kan jy dit verander. Maar Moeder Aarde verander nie die reëls nie.
As jy die diere kan tel, kom jy naby aan die einde van jou kanse. Ons kan die arende tel. Ons kan die buffels tel. Ek het gehoor dat hulle in Indië en Afrika die tiere en olifante kan tel. Dit is Moeder Aarde wat uitroep. Sy gee ons 'n waarskuwing, en sy smeek vir haar lewe.
En hier is wat jou mense nooit geleer het om te leer nie. Daar gaan 'n dag kom wanneer dinge nie reggemaak kan word nie.
En jy weet wat? Dit gaan vandag net soos 'n dag wees.
Ons wil nie daardie dag hê nie, vir onsself of vir ons kinders, en ons wil nie hê dat dit die nalatenskap van ons tyd op aarde sal wees nie.
Ons wil dit 'n beter plek, 'n meer hoopvolle plek, 'n meer omgee en menslike plek vir ons kinders en al die kinders wat volg.
Iets om te leer en iets om te leer
Ek glo vas dat die Naturelle mense iets hieraan het om ons te leer. As ons verby die wanfunksie wat gebore is van die kulturele verwoesting wat op hulle besoek is, kyk, kyk ons ​​verder as die skuld wat ons verblind het en die mitologieë wat ons bevorder het; as ons verby hul klein getalle sien en ons neiging om hulle as net 'n ander minderheidsgroep te ontslaan, kan ons nog besef dat hulle nie 'n oorwonne kultuur is nie, hulle is ons ouer kultuur en hulle het unieke geskenke om te bied as die oorspronklike kinders van hierdie land.
Dit is nie om te ontken wie ons is nie. Ons Amerikaanse tradisie het ook 'n genie wat die moeite werd is om te deel.
As ons ooit beweeg, verander, ooit verander en uitvind, is ons die mense van onbeperkte nuuskierigheid en eindelose moontlikheid.
Maar in ons viering van ons onbeperkte potensiaal, het ons nie ag gegee op die land met sy lesse en omsigtigheidsaantekeninge nie. In plaas daarvan het ons probeer om dit te bemeester en te transformeer. Ons het dit nie gesien as ons onderwyser nie.
Maar die aarde leer nou en eis dat ons luister. Sy sê dat ons idee van vryheid te veel toegewyd is aan die mens, ook aan die self gebind, te dowes vir die res van die natuur.
Sy vra ons om te sien dat ons 'n deel van die natuur is, nie afgesien van haar nie, en om die delikate verbindings wat ons almal bind, te herken.
Hierdie manier van begrip is in die harte van Naturelle mense geteel, en dit woon vandag.
Om na hul stemme te luister, is om te leer hoe om te kyk, om aandag te gee, om die interkonneksies te verstaan ​​en te respekteer.
Dit is eerder as om te eer, om perke te verstaan, sowel as om moontlikhede te vier.
Dit is om die stem van die natuur te hoor voordat ons probeer om haar na ons wil te buig.
Kortom, dit is om nederig op ons plek op aarde te kyk en ons kop voor die verantwoordelikheid te buig, asook die moontlikhede wat dit voor ons plaas.
Die Heilige Taak van die Skepping van 'n Beter Wêreld
Die Shoshone-ouderling wat gesê het: "Moenie die witman sy teenwoordigheid op hierdie land mislei nie. Alhoewel hy dit nog nie ken nie, het hy hier gekom om van ons te leer. "Miskien is dit reg: miskien het ons hierheen gekom om van die Naturelle te leer.
Maar miskien lê die waarheid selfs dieper.
Miskien het ons gekom om ons unieke genie van onrustige nuuskierigheid en ontdekking te meld met hul unieke genie van stille aandag aan die geestelike in al die skeppingswerk.
Miskien, in 'n plek en tyd verby ons weet, is daar nog 'n eenheid wat bereik moet word.
Miskien is daar 'n ontmoetingsplek vir diegene wat na die aarde luister en diegene wat hul beelde buite die sterre stel.
Maar nou, op die aarde wat ons almal deel, is die taak baie makliker. Dit was pragtig verklaar deur die groot Lakota-hoofsitting Bull, toe hy met die Amerikaanse regering praat wat hom daartoe verbind het om die weë van sy mense uit hierdie aarde uit te roei.
"Kom," het hy gesê, "laat ons saam dink om te sien watter soort lewens ons vir ons kinders kan skep."
Is daar 'n waardige doel of meer heilige taak vir enige van ons as dit?