S Baard - 2008-03-03
Ek vind Loftus Marais se benadering tot sy resensie van HemelHel interessant. Hy beweer dat dit moontlik 'n goeie strategie is vir 'n resensie oor 'n boek wat teenstrydige gevoelens uitlok.
Eerstens dink ek dat dit slim was om die boek se titel te gebruik om die twee dele van die resensie te benoem. Dit maak die resensie van die begin af interessant, en die leser se nuuskierigheid dwing hom om aan te lees en die twee resensie-afdelings met mekaar te vergelyk.
Ek het gewonder of Marais daarin sou slaag om heeltemal objektief te wees in die twee dele. Die vraag ontstaan waarom hy nie by die titel se Hemel-hel volgorde bly nie.
Dit is opvallend dat die negatiewe gevoel wat in die eerste resensie ("Hel") duidelik is, ook in die tweede deel van die resensie ("Hemel"), deurskemer. Die "Hel"-resensie is langer en laat die leser wonder of dit nie is omdat daar meer negatiewe punte is wat deurkom nie.
Dit is interessant om op te merk dat daar 'n redelike verskil is in die besprekingspunte van die twee dele. Marais bespreek byvoorbeeld in die tweede resensie die omslagontwerp van die boek. Mens wonder of dit is omdat hy nie iets negatief daaroor wil sê nie, of omdat daar so min positief oor die boek te sê is.
Marais kry dit in beide dele van hierdie tweeledige resensie goed reg om sinvolle aanhalings uit die boek te gebruik om die leser 'n goeie idee van die styl van die boek te gee.
Ek sou dink dat so 'n resensie moeiliker in die gedrukte media sal verskyn, waar daar nie altyd plek sou wees vir hierdie tipe eksperiment nie. Ten spyte van die feit dat dit duidelik is dat daar wel 'n sterker neiging na een kant is en die resensent nie súlke teenstrydige gevoelens oor die boek (soos aanvanklik beweer is) het nie, voel ek wel dat hierdie 'n geslaagde resensie-eksperiment is wat die gevoel van die boek goed aan die leser oordra.