Tel jou woorde: (Ver)gissings oor genderBrandbestryder (Foto: TheHilaryClark, Pixabay) Kry vanoggend ŉ navraag: Hoeveel van die “tradisionele” genderbenamings behoort leerders nog te ken? (Overgeset synde: Wat hoort alles in daardie tradisionele lys van “manlik en vroulik” wat ons almal op skool moes memoriseer?) Is dit hoegenaamd nog iets wat in ŉ skoolhandboek hoort, of gryp ons gendergelykheid aan en smyt ons die hele sous by die deur uit? (Laat ek net gou hier op ŉ syspoor stap oor die woord “gender”, want ek weet iemand is nou al klaar daaroor opgeruk. Dit is ŉ aanvaarde leenwoord in Afrikaans, en ons spreek dit met ŉ harde g- en -r uit. Volgens die WAT se definisie het “gender” te doen met die “identiteit wat deur die seksuele selfbeeld van mense bepaal word”; “geslag”, daarteenoor, is biologies.) Dis nogal ŉ ingewikkelder kwessie as wat dit op die oog af blyk te wees. Genderstereotipering is ŉ werklikheid, en dit is noodsaaklik dat ons ŉ jonger geslag taalgebruikers oplei om daarop bedag te wees. Maar dit is ook opmerklik dat enige gesprek oor gender die geneigdheid het om binne drie of vier gespreksbeurte in ŉ bakleiery te ontaard. Aan die een kant het jy die vuurvreters en baanbrekers (uit alle genders) wat glo die binêre skeiding van manlik x vroulik is uitgedien. Hulle werk hard en toegewyd daaraan om genderneutrale tekste te skep, en sal byvoorbeeld vinnig beswaar maak indien manlike voornaamwoorde gebruik word om na onsydige voorwerpe te verwys: “Stefan maak die boek toe en gooi hom op die bedkassie neer.” (Dit is, terloops, heeltemal aanvaarbaar om in Afrikaans so te praat en te skryf. Taalkundig is daar met die “hom” in die voorbeeldsin niks verkeerd nie.) Die beswaar hier is dat dit paternalisme in die hand werk as ons aanvaar dat enige onsydige entiteit sommer by verstek manlik is. Aan die ander kant is daar die tradisionaliste wat verbete vasklou aan woorde soos “maatskaplike werkster”, “aktrise” en “sekretaresse”. Geslagtelikheid is ŉ biologiese feit, is die redenasie, en dit is kunsmatig om te dink dat dit nie in taalgebruik neerslag gaan vind nie. Bowendien beteken die feit dat ŉ mens geslagtelikheid erken mos nou nie dat ŉ mens ipso facto genderdiskriminasie aanmoedig nie. Die twee groepe is natuurlik albei reg én verkeerd. Niks is uitgedien totdat ŉ ganse taalgemeenskap dink dis uitgedien nie; as ŉ deel van die taalgemeenskap nog onderskei tussen die manlike en vroulike weergawe van ampte, moet kinders die woorde leer. Aan die ander kant is genderdiskriminasie en -stereotipering iets wat ons met moedersmelk inkry, en as ons nie iewers daaraan ŉ einde maak nie, gaan dit vir ewig voortduur. Jy dink ek vergroot? Toets ŉ bietjie jou eie opvattings. As ek vir jou sê “sekretaresse”, wat sien jy voor jou geestesoog? Kom ek raai. Dis een van twee goed: ŉ wulpse jong popsie met ŉ opgekamde kapsel en ŉ bol pienk kougom in haar mond, of ŉ postmiddeljarige draak met ŉ moesie op haar bolip en ‘n goueraambril wat aan ŉ kettinkie om haar nek hang. Wat sien jy as ek sê “sekretaris”? ŉ Stroewe man in ŉ driestukpak met ŉ vervelige das en ouderlingskoene. (Terloops, ek het die woorde onder my negentienjarige kind se vriende getoets en dié beelde by hulle gekry. Genderstereotipering is lewend onder die jonger geslag.) Maar wat nou gemaak met die lys? Hoe moet ons daaroor dink en wat moet ons van ons kinders verwag? Hier is ŉ paar riglyne wat ek toepas as ek daaroor besluite moet neem: My raad aan die opleiers van die jonger geslag is om leerders sensitief te maak vir wat taal doen. Dit is ŉ kommunikasiemiddel, ja, maar dit kommunikeer soms meer as wat ons besef, en dit is ons verantwoordelikheid as opvoeders om jong taalgebruikers daarop bedag te maak. As ek weet daar is probleme met genderstereotiperende terme en ek dring aan daarop om na iemand as ŉ “voorsitster” te verwys, sê dit minder oor die voorsitter as wat dit oor my sê. Kinders moet dit weet, want hulle moet besef dat hulle taalgebruik nie net hulle omgewing nie, maar hulle self stereotipeer. Hulle is per slot van rekening in die skool om te leer dink, nie om (net) te leer wat die vroulike vorm vir “kok” is nie. (Vir dié wat dit nie weet nie, dis “kokkin”, en ja, dit was vroeër so in skoolhandboeke opgeneem.) VivA-groete Sophia