Obsidiaan gebruik vir Prehistoriese Japannese gereedskap - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Nuwe studie bevind dat vulkaniese glasgereedskap wat minstens 3 000 jaar oud is, in die Suidelike Stille Oseaan gebruik is om te tatoeëer.
Een moontlike manier om meer te wete te kom oor prehistoriese tatoeëring, is om die gereedskap wat gebruik is om die merke te maak, te ontdek. Tot dusver het argeoloë egter min antieke tatoeëring-werktuie ontdek, waarskynlik omdat bederfbare materiaal dikwels gebruik is om dit te maak, sê mede-outeur Robin Torrence, 'n argeoloog by die Australian Museum in Sydney.
Goed, so jy het al plofbare projektiele wat na jou vyande vlieg, wat is die volgende stap? Myne, natuurlik. In die 13de eeu in China (waar anders?) Is myne ontwikkel deur bamboes met kruit en metaalvoorwerpe as granaat te vul. Die myne is daarna begrawe en sou veroorsaak word deur 'n vir niksvermoedende verbyganger.
Die Griekse vuur is in 672 deur die Bisantyne ontwikkel, en was een van die belangrikste tegnologieë wat hulle gehelp het om hul ryk te laat groei. Die oorspronklike vlamwerper, Griekse vuur, was 'n chemiese vloeistof wat aan die brand gesteek is toe dit uit 'n spuitmond uit die Bisantynse skepe geskiet is. Die chemiese mengsel was 'n militêre geheim wat ons vandag nog nie ken nie, maar dit kon vir 'n lang tyd bo -op die water brand en sodoende die bynaam "seevuur" kry.
Obsidiaan gebruik vir Prehistoriese Japannese gereedskap - Geskiedenis
Iewers diep in die verlede, 1000 jaar gelede of meer, het 'n lid van die Santiam -orkes van die Kalapuya -mense op 'n heuwel naby die Willamette -rivier gestop.
Die 14 oorspronklike obsidiaan -bifases wat in die kas gevind is. Argeoloë het later 'n vyftiende obsidiaan -biface en verskeie ander klipgereedskap op die terrein gevind.
Hy vertoef by 'n fontein onder die skaduwee van eikebome. Toe hy verder gaan, het hy om redes wat nog geheimsinnig is, 'n kas van minstens 14 klipgereedskap agtergelaat, elkeen omtrent so groot soos 'n persoon se handpalm.
Jare het verbygegaan. Lae vuil en boomwortels bedek die gereedskap. Setlaars het gekom. Iemand het 'n huis op die heuwel onder die eikebome gebou. 'N Stukkie swartbessies wat 10 voet hoog is, groei oor die terrein.
En toe koop 'n laerskoolonderwyser met die naam David die huis op die heuwel.
Hy het nie geweet dat inheemse Amerikaners eens op dieselfde stuk grond vertoef het nie. David het net geweet dat die erf 'n gemors was, vol onkruid en bosbessies. Hy het dus 'n buurman se trekker geleen en aan die werk gespring.
Dit was die hitte van die somer, maar onder die onkruid was die grond nat.
'Ek het gedink:' O, dit is eintlik 'n lente. Cool, '' het hy gesê. Hy het 'n graaf gekry om die fontein uit te grawe. Hy het gedink hy kan dit gebruik om sy groentetuin nat te maak.
'Die volgende dag grawe ek en vind hierdie swart obsidiaanse klip. Ek het gedink, dis 'n netjiese rots. Ek het dit eenkant gegooi en aanhou grawe, "het hy gesê.
David leer wiskunde en wetenskap. Hy is jonk, en soos enige goeie wetenskaponderwyser, is hy energiek en nuuskierig. Ons gebruik net David se voornaam omdat argeologiese terreine ongewenste besoekers kan lok.
Hy kry nog 'n stukkie obsidiaan, en dan nog 'n stuk. Altesaam veertien klippe, elk in die vorm van 'n baie growwe spiespunt.
David was nie presies seker wat hy ontdek het nie. Hy neem 'n paar foto's met sy telefoon en stuur dit na John Pouley, 'n staatsargeoloog.
'Ek is nog steeds verbaas dat hy dit gedoen het,' sê Pouley.
Die meeste grondeienaars meld nie dat hulle inheemse Amerikaanse artefakte gevind het nie. Hulle is bang dat hul grond weggeneem sal word, 'n volgehoue ​​mite in die plattelandse gemeenskappe van Oregon.
Julius Samiee, een van die studente van David, ondersoek die vuil wat argeoloë deursoek vir leidrade oor die oorsprong van die bifaces.
"Daar is argeologiese terreine in geploegde lande. Ons sê nie vir boere dat hulle nie 'n bestaan ​​kan maak nie," het Pouley gesê. 'Ons gaan nie mense se grond vat nie. Wat ons wil doen, is om die grondeienaars te help inlig. "
Volgens wet behoort artefakte wat op privaat grond gevind word, aan die grondeienaar. Daar is uitsonderings: menslike oorskot en godsdienstige voorwerpe. As u doelbewus na artefakte soek, benodig u 'n permit voordat u grawe.
David het iets opwindends raakgeloop. 'N Bakkie met klipgereedskap, genaamd bifaces. Met 'n bietjie werk kan 'n tweekant omskep word in 'n skraper, 'n speerpunt of 'n pylpunt.
'Dan kan u ook klein vlokkies verwyder om 'n skerp voorpunt te hê om 'n dier te vel wat u weet vir aandete gaan eet,' het Pouley gesê.
Inheemse Amerikaners het duisende jare na spesiale steengroewe in die Cascadeberge gereis om obsidiaanse gereedskap te maak. Argeoloë gebruik nou die spesiale eienskappe van obsidiaan om in kaart te bring hoe handelsroetes in die Noordwes -Stille Oseaan duisende jare gelede gelyk het.
Pouley se beste raaiskoot is dat die kas wat David gevind het tussen 1000 en 4000 jaar oud is, en dat dit aan die Santiam -orkes van die Kalapuya behoort.
Vandag maak die Kalapuya deel uit van die Grand Ronde. Die stam bedank David vir die verslag van sy ontdekking. Hulle maak replika's van die bifaces met 'n 3D-drukker.
Vroeër hierdie somer het Pouley 'n span na David se eiendom gebring om 'n formele opgrawing te doen. Biface -kas is relatief skaars in die Willamette -vallei, en hy hoop om meer leidrade te vind.
In Junie het werkers twee putte uitgegrawe naby die plek waar David die eerste 14 gereedskap gevind het.
'N Veldwerker grawe 'n put versigtig op naby die plek waar 'n grondeienaar in Oregon 'n kas van 14 obsidiaanse gereedskap ontdek het.
'N Vrou maak 'n stofbak vol vuil en gee dit dan aan 'n kollega wat begin sif. Hulle soek na klein leidrade, soos sade of ou houtskool, wat hulle kan vertel van die persoon wat die gereedskap agtergelaat het.
Hulle het 'n vyftiende obsidiaan -biface en nog 'n paar klipgereedskap op die terrein gevind.
Sommige van David se wiskunde -studente het die opgrawing kom kyk.
Pouley het wat hy tot dusver geleer het, met die kinders gedeel. Die gereedskap wat op David se eiendom gevind is, kom uit 'n prehistoriese steengroef 80 myl daarvandaan, hoog in die Cascadeberge, 'n plek met die naam Obsidian Cliffs. 'Iemand het moeite gedoen om dit langs die weg te kry,' het hy gesê.
Obsidiaan vorm tydens vulkaniese uitbarstings. Dit neem spoorchemikalieë op soos dit vorm. As argeoloë klipgereedskap vind, kan hulle die spoorchemikalieë ontleed en onthul uit watter obsidiaanse vloei die instrument oorspronklik gekom het. Dit wys hulle hoe ver die gereedskap gereis het nadat dit gemaak is. Dit is soos om 'n opsporingstoestel te hê.
Pouley het 'n ander idee uitgewys. Die skyfies ontbreek nie. Hy vermoed dat die persoon wat hulle uit die steengroef afgevoer het nie van plan was om dit te gebruik nie. Hy dink dat die persoon moontlik 'n reisende obsidiaanse verkoopsman was.
'Dit lyk waarskynlik dat dit deel was van 'n handelsnetwerk en dat dit self kommoditeite was,' het hy gesê.
Obsidian -gereedskap was slegs een van die vele spesialiteitsartikels wat stamme vervaardig en verhandel het. Byvoorbeeld, die Willamette -vallei was vroeër dik met helderblou camasblomme. Die Kalapuya -mense het tonne camasbolle geoes en in koeke gebak, wat hulle met ander stamme verhandel het. Die koeke was soet en kon tot 'n jaar lank hou.
Die meeste van die handelsware is geëet of ontbind, nie agtergelaat vir argeoloë nie. Maar die obsidiaan het aangehou.
'Hierdie bifases, hierdie obsidiaanse gereedskap is 'n aanduiding van hierdie werklik breë handelsnetwerk wat in die noordweste van die Stille Oseaan werk,' sê Thomas Connolly, 'n argeoloog aan die Universiteit van Oregon wat ou handelsroetes gekarteer het deur obsidiaanse gereedskap te verkry.
Dit is wat die obsidiaanse verkrygingsdata toon: gereedskap uit die steengroewe in Oregon het noord gery. Hulle is verhandel aan inheemse mense in Washington, British Columbia, Alberta en Alaska.
Adjunk -staatsargeoloog John Pouley hou een van die obsidiaan -omhulsels uit die kas wat in die Willamette -vallei ontdek is.
Die 14 klipgereedskap wat David in sy agterplaas gevind het, vertel 'n verhaal van groot, welvarende stamme wat handel dryf oor spesiale items.
Dit is 'n heel ander verhaal as die verhaal van die wit setlaars wat na die Willamette -vallei op die Oregon -roete gekom het.
Teen daardie tyd het epidemies feitlik al die Kalapuya -mense doodgemaak. In slegs 'n paar geslagte is ongeveer 95 persent van die inheemse bevolking in die Willamette -vallei dood.
'Baie van die opgetekende geskiedenis vang die oomblik vas en weerspieël nie die ware aard van die samelewings 100 jaar voor die epidemies nie,' sê Connolly.
Op die heuwel gaan die argeologiese span van die staat voort met sy deeglike grawe.
Die studente van David dink na oor die 14 klipgereedskap wat hul onderwyser gevind het. Waarom het iemand hulle duisende jare gelede verlaat en nooit weer teruggekeer nie?
'Miskien het hulle in waarde gedaal?'
'Hulle kon dit as 'n strydmiddel gebruik het, maar hulle is in die geveg laat vaar.'
'Ek dink daar kon 'n vloed of so wees, so die inheemse Amerikaners kon dit nie vind nie.'
En dan het een van die kinders 'n meer praktiese vraag aan Pouley.
"Hoeveel geld sou hierdie bifaces 'n stuk werd wees?"
'Ek het geen idee nie,' het hy gesê. Hulle waarde is in wat ons by hulle kan leer.
Foto. Projektiel dui op leidrade oor antieke kultuur.
Antropologie, aardrykskunde, menslike geografie
Projektielpunte, soms net "punte" genoem, is skerp gereedskap, soos die spietkop op hierdie foto. Die meeste ou projektielpunte is gemaak van klip of been. Die groot spiespunt hierbo is gemaak van obsidiaan, 'n soort vulkaniese glas.
Argeoloë en antropoloë klassifiseer soms 'n terrein of 'n hele kultuur volgens die vorm van die projektielpunte in die gebied. Die teenwoordigheid van 'n spesifieke styl of tipe punt help om die tydperk waarin dit gemaak is, te identifiseer en volgens watter tradisie of kultuur. Antropoloë het meer as honderd verskillende punte in Noord -Amerika geklassifiseer.
Hierdie spiespunt het byvoorbeeld 'n stamvorm as gevolg van die afgeronde stingel aan die onderkant. Punte word verder geïdentifiseer deur die grootte en vorm van hul stamme en skouers. (Die skouers van 'n projektielpunt is aan sy puntlose punt.) Hierdie en ander leidrade help om hierdie punt in die Adena- of Hopewell-tradisie van die Ohio River Valley te plaas.
Punte soos hierdie is vasgemaak aan lang, kragtige spiese wat gewoonlik van hout gemaak is. Spiese is gebruik vir jag en oorlogvoering.
Speerpunte is een van die grootste soorte projektielpunte. Wat is ander gebruike vir projektielpunte?
Die bekendste gebruike vir projektielpunte is waarskynlik pylpunte en lemme (messe).
Steentydperkgenootskappe het projektielpunte gemaak van klip (soos obsidiaan) en been. Watter materiale het uiteindelik klip vervang vir die maak van projektielpunte en ander gereedskap?
Metale, soos koper, yster, en brons, was harder en langer as klipgereedskap.
Hierdie spiespunt is gevind in die huidige deelstaat Ohio. Dit dateer waarskynlik uit ongeveer 200 BCE-500 CE. Watter diere dink jy het prehistoriese mense met hierdie soort spies gejag?
Antieke inheemse Amerikaners het waarskynlik 'n wye verskeidenheid wild gejag: takbokke, bison, beer, bever, en elande is slegs 'n paar van die groot diere wat in die omgewing voorkom. Hierdie spies was waarskynlik veels te groot en onhandig om kleiner soogdiere, voëls of visse te jag, hoewel hierdie diere ook belangrike voedselbronne was.
Duisende jare vroeër het prehistoriese Noord -Amerikaners soortgelyke klippunte gebruik om prooi soos mammoete en mastodons te jag.
Obsidian Crystal Betekenis
Die Obsidiaanse kristalbetekenis hou verband met die konsep van duisternis, en net soos ons planeet wat altyd draai en sy fases van nag en dag, bevat die menslike siel ook elemente van lig en donker. Die Obsidian -kristalsteen, 'n kragtige beskermingssteen, help u om u donker skadukant te identifiseer sodat die genesende eienskappe dit van u psige kan verwyder. In plaas daarvan om weg te steek van donkerder energieë, skyn Obsidian die negatiwiteit en verwyder dit en help ons om die pad te kies wat na lig en liefde lei.
Vanweë sy reflektiewe aard en beskermende energie, sowel as die wye verskeidenheid Obsidiaanse klipvariasies, is 'n Obsidiaanse kristal baie geskik vir 'n verskeidenheid bedoelings, wat wissel van die beskerming van u gees tot dieper energieke genesing en selfontdekking. Of jy nou mediteer met die klip, dit in jou ruimte plaas of dit as 'n energieke lyfwag saamneem, die voordele van werk met Obsidian is baie effektief.
'N Ander belangrike aspek van die Obsidian -kristalbetekenis is die tipe Obsidiaan waarmee u kies om mee te werk. As gevolg van hul verskillende kleure en energieë, kan elke tipe 'n ander bedoeling ondersteun. Vanweë sy reënboogkleure is 'n Rainbow Obsidian byvoorbeeld veral nuttig vir die hart. Die silwer vlekke in 'n Silver Sheen Obsidian gee dit 'n kragtige reinigingsenergie wat bedoelings met betrekking tot beskerming ondersteun. Vir refleksie en innerlike genesing is die spieëlagtige kwaliteit van Black Obsidian die beste.
Die Obsidiaanse kristalbetekenis is een van die sterkste ter beskerming, maar dit werk anders as baie ander beskermende kristalle. Terwyl ander donker klippe vir beskerming beskerm teen negatiwiteit, bring 'n Obsidiaanse kristal negatiwiteit in u energieveld na die oppervlak en stel u in staat om die ongewenste energie waarmee u vasgehou het, te konfronteer. Deur u bewustheid oor hierdie donkerder energieë te bring, kan u dit vrystel.
Die Obsidiaanse kristal genesende eienskappe beskerm ook u energie deur 'n gevoel van aarding en veiligheid te bied. Deur u wortelchakra te balanseer en skoon te maak, help die klip om u aan die aarde en u fondament te anker, sodat u ondersteun en beskerm kan voel.
Alhoewel dit meer algemeen as 'n beskermende klip beskou word, is die Obsidiaanse kristalbetekenis ook uiters kragtig vir die opruiming en genesing van energie. Die energie daarvan kan help om giftige of swaar emosies uit die weg te ruim, sodat u dit kan verwerk en die dieper genesingsproses kan begin. Of u nou genees van hartseer, hartseer, verlies of enige ander moeilike emosionele ervaring, doen 'n beroep op u Obsidian -kristalsteen vir die emosionele en energieke ondersteuning wat u nodig het.
Vanweë sy donker kleur kan Obsidian digte of donker energie absorbeer. U kan die duisternis aan u klip oorhandig en toelaat dat u die energie vir u dra, sodat u na helderder dae kan gaan.
Die Kanawha -vallei en sy prehistoriese mense
Die voorvaders van Amerikaanse Indiane het van Siberië na Noord -Amerika gekom, wat vandag 'n deel van Rusland is. Hulle het op die Beringsee afgekom in 'n tyd toe die oseaan baie laer was en daar 'n brug van droë land tussen Alaska en Rusland was. Argeoloë weet baie min van die vroegste mense wat op hierdie landbrug afgekom het, maar verskeie groepe mense moes gedurende duisende jare teëgekom het. Argeoloë weet dit omdat die Amerikaanse Indiane honderde verskillende stamme het wat baie verskillende tale praat en baie verskillende gebruike het.
Twaalfduisend vyfhonderd jaar gelede het die laaste ystydperk tot 'n einde gekom en die Kanawha -vallei was baie anders as vandag. Die weer was kouer en daar was verskillende soorte plante en diere. Die bome en plante was meer soos dié wat vandag in Alaska en Noord -Kanada aangetref word. Groot diere, waaronder die wollerige mammoet en mastodont, het in die vallei gewoon. Hierdie diere vrek kort nadat die ystydperk tot 'n einde gekom het. Diere soos die kariboe het ook hier gewoon, maar het verder noordwaarts getrek namate die weer warmer geword het en die bome en plante verander het.
Die vroegste mense in die Kanawha-vallei word Paleo-Indiane genoem. Paleo beteken oud en die Paleo-Indiërs was die oudste inwoners waarvan ons weet in die Kanawha-vallei. Ons weet dat Paleo-Indiërs hier woon omdat argeoloë hul jaggereedskap, Clovis-punte, in die berge en langs die rivierbodems gevind het. Clovis- of geriffelde punte word oral in die Verenigde State, Kanada en Alaska aangetref. In die Wes -Verenigde State word hulle aangetref met reuse -bene en radiokoolstof -datering dui aan dat hulle 12 500 jaar oud is.
Prehistoriese mense het dieselfde basiese behoeftes gehad as wat ons vandag het. Hulle het kos, skuiling, klere en gereedskap nodig gehad. Hulle het godsdiensleiers, gemeenskapsleiers en dokters gehad om na die siekes om te sien. Hulle het geen skole gehad nie, maar het hul kinders tuis geleer.
Paleo-Indiërs het baie min oorblyfsels in die Kanawha-vallei nagelaat. Argeoloë glo dat hulle grootwilddiere soos die mammoet en mastodont gejag het omdat hul Clovis -punte met reuse -oorskot in die westelike Verenigde State gevind is. Hulle het ook kleiner diere gejag en talle plante versamel. Ons weet dat Paleo-Indiërs baie gereis het omdat hulle die wilddiere wat hulle gejag het, gevolg het. Hul Clovis -punte en ander klipgereedskap is dikwels gemaak van vuursteen uit Ohio, Pennsylvania en Virginia. Vier van hierdie punte is langs die Elk River in Charleston gevind en Clovis -punte is ook gevind by Winfield, Poca Bottom naby die John Amos Power Plant en Crown Hill.
Ongeveer 10 000 jaar gelede het die Paleo-Indiese tydperk tot 'n einde gekom. Die klimaat het verander en warmer geword. Die plante en bome het verander en lyk meer soos wat vandag in die Kanawha -vallei voorkom. Grootwild, waaronder mammoet en mastodon, het uitgesterf en hert het volop geword. Argeoloë noem dit die begin van die argaïese tydperk. Die Paleo-Indiërs het hul lewenswyse verander om die nuwe plante en diere en die warmer klimaat ten volle te benut. Hulle het die Argaïese Indiane geword.
Die Argaïese Indiërs het nie soveel gereis as die Paleo-Indiërs nie. Hulle hoef nie meer troppe grootwilddiere te volg nie. In plaas daarvan het hulle hertjies gejag wat oor die algemeen binne een kilometer van hul huis bly, anders as mammoet, mastodont en kariboe. Jagbokke het nuwe jagtegnieke vereis. Die Argaïese Indiërs het nie Clovis Fluted -punte gemaak vir groot handspiese nie. Hulle het baie kleiner spiese gebruik en die spiesgooier, of atlatl, uitgevind. Hulle het nie meer hul klipgereedskap gemaak uit vuursteen uit Ohio, Pennsylvania of Virginia nie, maar gemaak uit Kanawha Black Flint, wat hier in die Kanawha -vallei gevind is.
Die Argaïese Indiane was jagters en versamelaars. Behalwe jag op hert, beer en ander klein diertjies soos wilde kalkoen en hase, het hulle vis gevang en baie neute, bessies en wilde plante versamel. Hulle het van 10 000 tot 3 000 jaar gelede in die Kanawha -vallei gewoon. Ongeveer 4000 jaar gelede het die Argaïese Indiane baie soorte wilde sade begin gebruik en hul kos begin kook in bakkies wat uit sandsteen of speksteen gesny is.
Namate die aantal Argaïese Indiane in die Kanawha -vallei toegeneem het, het hulle begin eksperimenteer met die verbouing van hul voedsel. Sowat tussen 3 000 en 2 500 jaar gelede het die Argaïese Indiane die Bosveld -Indiane geword.
Die Woodland Indiane het baie veranderings in hul lewenswyse aangebring. Hulle het baie meer van hul eie voedsel gegroei. Hulle het pottebakkery uitgevind vir die bereiding en berging van voedsel, en hulle het begin om grafheuwels te bou. Die vroeë Woodland -Indiane wat in die Kanawha -vallei gewoon het, is die Adena People of die Hoopbouers genoem. Hulle het hier van 2 500 tot 2 000 jaar gelede gewoon en gedurende hierdie tyd het hulle honderde grond- en klipheuwels in die vallei gebou.
Ongeveer 2 000 jaar gelede het die Middel- en Laatbos -Indiërs opgehou om grafheuwels te bou. Hulle het voortgegaan om dunner en beter pottebakkery te maak en verskeie nuwe plante, insluitend muurbal, kalbasse en verskeie saadplante wat ons vandag as onkruid beskou, mak. Ongeveer 1200 jaar gelede het die Woodland Indiane die pyl en boog met sy klein driehoekige vuursteenpunte begin gebruik. Gedurende hierdie tyd het Woodland Indiane mielies begin plant wat die belangrikste gewas van die Fort Ancient Indiane sou word.
Deur hul geskiedenis het die Woodland -Indiane op klein plase gewoon, versprei oor die Kanawha -vallei. Selfs toe hulle groot grafheuwels soos die Criel -heuwel en die Great Smith -heuwel bou, het hulle geen groot dorpe gehad nie. Dit het 900 jaar gelede alles verander met die ontwikkeling van die laat -prehistoriese tydperk en die Fort Ancient Culture.
Ongeveer 900 jaar gelede het die groepe Woodland -Indiane saamgespan en groot sirkelvormige dorpies op die hoë terrasse langs die Kanawha -rivier gebou. Toe hierdie dorpe gebou is, het verskeie veranderinge onder die plaaslike Indiane plaasgevind. Mielies, bone en pampoen het die belangrikste gewasse geword wat deur die Indiane verbou is. Terwyl die Fort -Indiërs die oorvloedige hoeveelheid neute in die Kanawha -vallei gebruik het, het hulle nie meer die talle wilde en mak sade gebruik wat so belangrik was in die Woodland -dieet nie.
Hulle versamel varswatermossels of mossels uit die Kanawha -rivier en baie van hierdie dorpe kan vandag herken word aan die mosselskulpe wat oor die oppervlak van die dorp gestrooi is.
Hierdie dorpe was beplan. Baie was sirkelvormig en het 'n voorraad gebou van groot poste. Die dorpe het een of twee rye huise in 'n sirkel in die voorraadkas geplaas. Die middelpunt van die dorp was 'n oop plein wat skoon gehou is. Toe mense sterf, is hulle begrawe in die dorp, dikwels onder die huis waar die gesin nog gewoon het.
Sommige van hierdie dorpe, soos Buffalo en Marmet, is goed beset nadat Columbus Amerika ontdek het. Europese handelsware, soos glaskrale, koper- en koperversierings, is aan die Indiane verhandel, en sommige hiervan is op Fort Ancient Village -terreine wat tot 1600 nC dateer, gevind.
Die Fort Ancient Indiane het in die Kanawha -vallei gewoon tot 300 jaar gelede toe die Iroquois Indiane uit New York en die Great Lakes gebied hulle verdryf het. Teen die tyd dat die eerste setlaars in die Kanawha -vallei gekom het, was al die Indiese dorpe weg en die gebied is as jagveld gebruik deur baie historiese stamme, waaronder die Iroquois, Shawnee en Cherokee.
Woon in die Kanawha -vallei
Mense het die afgelope 12 500 jaar in die Kanawha -vallei gewoon. Argeoloë het slegs 'n klein fraksie van die plekke wat vroeër in die vallei bestaan ​​het, aangeteken.
Baie verskillende soorte Indiese webwerwe is aangeteken. Dit sluit klein kampeerplekke in waar Indiërs moontlik van een dag tot 'n paar weke gebly het, asook die groot dorpsgebiede van die Fort Ancient -mense wat permanent beset was net soos ons dorpe en stede vandag is.
Daar is baie spesiale plekke, soos die hope aarde of klip wat deur die Adena -mense gebou is om hul dooies te begrawe en die rotstekeninge (rotsgrafieke) met foto's van mense, diere en spore van diere. Baie rotsblokke (rotsoorhangings) is bewoon deur groepe Indiërs wat deur die gebied langs die Indian Trails reis of deur gesinne op jag- en versamelings.
Wie was die Hoopbouers?
Die vroeë intrekkers in die Kanawha -vallei het geglo dat 'n prehistoriese ras mense wat hulle 'Hoopbouers' genoem het, eens hier gewoon het. Die setlaars het hierdie mense Hoopbouers genoem as gevolg van die vele grafheuwels en grondwerke wat hulle agtergelaat het. Die vroeë setlaars het geglo dat die heuwelbouers 'n ou verdwene ras was van mense wat uit Europa, Afrika of die Nabye Ooste gekom het. Baie vroeë geleerdes het geglo dat die heuwelbouers een van die verlore stamme van Israel was. Hulle het geglo die Heuwelbouers het verdwyn en is vervang deur die Amerikaanse Indiër.
In 1881 het die Amerikaanse kongres $ 5000 aan die Smithsonian Institution gegee om argeologiese opgrawings met betrekking tot die prehistoriese heuwelbouers en prehistoriese heuwels te doen. Mnr. Wills de Haas van Wheeling, Wes -Virginia, is in beheer van die projek geplaas. De Haas, wat Grave Creek Mound in Moundsville, Wes -Virginia, bestudeer het, bedank na 'n jaar. Cyrus Thomas het hom vervang en die projek duur voort tot 1890. In die Kanawha -vallei was W. P. Norris van 1882 tot 1884 in beheer van die heuwelverkennings vir die Smithsonian Institution.
Die doel van die verkenning van die heuwels was om die vraag te bepaal wie die heuwelbouers is. Was dit 'n ou verdwene ras soos baie geleerdes geglo het, of was dit die voorouers van die Amerikaanse Indiane. Teen die einde van die projek in 1890 is meer as 2000 terreine en grondwerke in die ooste van die Verenigde State bestudeer. Ongeveer 100 hiervan was in die Kanawha -vallei. In 1894 publiseer Cyrus Thomas sy boek Report on the Mound Explorations of the Bureau of Ethnology en bewys dat die Mound Builders nie 'n verdwene ras was nie, maar die voorouers van die Amerikaanse Indiër. Dit was die geboorte van die moderne Amerikaanse argeologie.
Nadat die vraag na die identiteit van die heuwelbouers afgehandel is, kon argeoloë begin om die ontwikkeling van die Noord -Amerikaanse Indiese kultuur op te spoor. Vandag weet ons dat Indiane minstens 12 500 jaar gelede in die Kanawha -vallei gewoon het.
Heuwels is vandag soos grafstene in ons begraafplase. Die Adena -mense het hul dooie leiers in houtgrafte begrawe. Die grafte was bedek met 'n hoop vuil. Soms word begrafnisse later bygevoeg en nog 'n hoop vuil is daaroor geplaas. Sommige groot heuwels kan verskillende lae begrafnisse en vuil bevat. Die vuil vir die grafheuwels is uit die nabygeleë gebiede gegrawe en in mandjies na die heuwel gebring. Argeoloë het die indrukke van hierdie mandjies gevind tydens die opgrawing van sommige van die Adena -heuwels.
Hierdie grafheuwels was monumente vir die dooies, en slegs belangrike gemeenskaps- of godsdienstige leiers is in die groot hope begrawe. Gewone mense is begrawe in klipheuwels wat gereeld op die heuwels en langs die rante langs die Kanawha -vallei voorkom. Die dooies is soms veras en hul as is ook in heuwels begrawe.
Criel Mound in South Charleston is die tweede grootste grafheuwel in Wes -Virginia. In 1883 het die Smithsonian Institution 'n diep gat in Criel Mound gegrawe en 'n Adena -leier en tien van sy bediendes gevind. Die leier is begrawe met 'n koperkleed, ses dopkrale en een vuurmes. Die ander tien mense is saam met hom begrawe sodat hulle saam sou wees in die hiernamaals, die geestelike wêreld na die dood.
Hoe prehistoriese mense geleef het.
Prehistoriese Indiane in die Kanawha -vallei het nie in tipis gewoon nie! Trouens, prehistoriese Indiane oos van die Mississippirivier het nie in tipis gewoon nie.
Net soos vandag, het huise se style mettertyd verander. Niks is bekend oor paleo-Indiese en argaïese huise in die Kanawha-vallei nie, maar argeoloë het bewyse gevind van Woodland en Fort Ancient-huise.
Woodland Indiane het in wigwams gewoon. Dit was sirkelvormige huise wat gemaak is deur pale in die grond te steek, te buig en aan die bokant vas te bind. Dit het 'n sirkelvormige raam gemaak wat die Indiane bedek het met groot blare boombas of matte geweef van katstertjies en biesies. Wigwams is soms as tydelike huise gebruik. Boompies vir die pale en boombas vir die bedekking was geredelik beskikbaar in die Kanawha -vallei. As geweefde matte gebruik word, is dit maklik vervoer en kon dit na 'n nuwe plek geneem word waar nuwe boompies vir die pale gesny kon word.
Fort Ou Indiërs het in veel groter vierkantige of reghoekige huise gewoon. Dit was permanente huise, maar is ook gebou met pale wat in die grond vasgesteek is. Die kante was ook bedek met boombas of geweefde matte. Die dakke was bedek met gras wat saamgebind is vir grasdak. Sommige Fort Ancient -mense het hul huise gebou deur stokke tussen die pale te weef en die stokke met nat klei te besmeer. Toe die klei droog was, was dit hard soos gips en het 'n soliede muur met die naam "wattle and dab" gemaak.
Indiërs het ook tydelike strukture soos klipkappers gebruik. Soms steek hulle pale in die grond voor die skuiling en bedek dit met kwas, velle of matte om windskerms te vorm, sodat die skuilings warmer kan word.
Die belangrikste gereedskap wat die Indiane gebruik het om huise te bou, was hul steenbyle. Die byle wat die Argaïese Indiërs gebruik het, het 'n groef om hulle gehad waar die handvatsel vasgemaak was. Die Woodland en Fort Ancient Indiane het ongegroefde byle of kelte gebruik om bome te kap en huise te bou.