Wat is 'n roeping, hoe om dit te definieer, voorbeelde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
'N Persoon se roeping en sy lewensmissie is onafskeidbare kategorieë en vorm die totale van daardie lewensbetekenisse en waarde-maatstawwe wat alle menslike aktiwiteite bepaal. Die roeping word gewoonlik geassosieer met werk. Inderdaad, hierdie kategorie weerspieël aktiwiteit, maar beteken nie 'n rigiede skakel na die werksfeer nie. Dit gaan eerder oor die implementering van jou aktiwiteit op 'n manier wat 'n gevoel van besef en persoonlike betrokkenheid in die lewensisteem bring.
Die keuse van beroep deur roeping word beskou as die mees gunstige, aangesien dit die implementering van die interne behoeftes van die individu sal ontmoet, sy unieke vermoëns om die wêreld vir die beter te transformeer. In 'n situasie waar lewensomstandighede of ondankbare dade nie in die mees werklike rigting verloop nie, kan 'n mens tyd vind vir sy roeping in sy vrye tyd, deur iets weggevoer word.
As vermoëns en opvoeding help om te bepaal wat 'n mens kan doen, weerspieël 'n roeping altyd die kant van die lewe wat 'n mens nie kan doen nie. Om teen interne impulse te gaan, kan 'n persoon met tyd sy uniekheid, betekenis van lewe, inspirasie en motivering verloor. Die gebrek aan begrip van die interne voordele van die saak lei tot 'n diep eksistensiële krisis. Daarom is die probleem van die vind van 'n ware doel so dringend.
Vocation is 'n taamlike vaag kategorie, en pogings om dit te vereenvoudig, kom neer op die keuse van 'n professionele pad. So 'n strategie kan lei tot totale disorientasie, want die herstrukturering van die samelewing en die hoë spoed van tegniese ontwikkeling skep nuwe huidige spesialiteite en stuur vir altyd na die geskiedenis wat voorheen bestaan ​​het. Die strewe na sulke relevansie en nakoming van tendense kan 'n persoon van sy innerlike roeping ontneem. Byvoorbeeld, die tekening op doek plaas steeds meer rekenaargrafika, en handmatige vervaardiging van skoene word vervang deur fabrieke, om nie die spesialisasie van die landboubedryf te noem nie. En dan kan mense wie se roeping in die meng van verf, leer dressing of tuinmaak hul unieke talente verlaat of 'n keuse maak ten gunste van realisering, oorskakel na 'n unieke produksie of die beroep as 'n stokperdjie verlaat.
'N Persoon is betrokke by die beheer van sy roeping of net 'n aktiwiteit wat hy suksesvol deur verskeie belangrike kriteria slaag. As die werk verrig word, bring geestelike bevrediging, 'n gevoel van selfverwesenliking soveel dat die hoofsaak die proses eerder as wins is, terwyl die omliggende samelewing baat vind by wat die persoon doen of vervaardig, dan is dit 'n roeping.
Nog 'n punt is die skaal, die bereik van groottes wat in hul semantiese rykdom oorskry, die duur en belangrikheid van die menslike lewe in sy alledaagse sin. Dit is 'n ideologie wat bly lewe selfs nadat die skepper self of die innerlike begrip van 'n persoon verdwyn, dat hy sekere aspekte van sy lewe kan offer om sy eie idee te verwesenlik wat ander bevoordeel.
Uit die diepste oogpunt is roeping ook 'n groot verantwoordelikheid, en nie net 'n geskenk van vermoë nie. 'N Persoon sal 'n konstante geestelike gebrek en pyn ervaar wanneer die roepingstake nie vervul word nie, as dit lank duur, dan sal al die talente en vermoëns wat daarvoor neergelê word, atrofiseer. So, die vitale motivering verdwyn, die gevoel van lewe wat nie van jou lewe leef nie, verskyn, en die soeke en terugkeer na die beginpunt word moeilik.
Natuurlik is roeping nie 'n statiese kategorie nie, en dit verander met persoonlikheidsveranderinge. Daar is egter nooit 'n kardinale verandering nie. Slegs korreksies is moontlik in verband met veranderinge in die situasie, behoeftes, toename in die vaardigheidsvlak wat nodig is om dit te implementeer.
Vir diegene wat wêreldwyd geabsorbeer word, kan hulle die hoofeksistensiële kategorie verteenwoordig, en die persoon begin letterlik vervaag en "sterf voor ons oë", in die afwesigheid van hierdie aktiwiteit. Ander verdra eerder die gebrek aan besef van hul beoogde pad, met die ondersteuning van baie ander aktiwiteite, stokperdjies en 'n lae mate van motivering.
Hoe om jou roeping te definieer
Dit is belangrik vir 'n persoon om sy roeping te definieer, maar soms blyk dit 'n moeilike taak te wees. Die rede hiervoor is die gebrek aan kontak met hul ervarings, interne geestelike en emosionele prosesse, en as gevolg van die onvermoë om hul vermoëns te hoor, om die betekenisse en aspirasies te verstaan. Persoonlikheidsverouderdheid interfereer ook met die verstaan ​​van jou roeping, aangesien dit 'n hoë vlak van verantwoordelikheid vir die perfekte keuse beteken, eerstens vir jouself sowel as voor die hele samelewing.
Die infantilisme van baie mense laat hulle op die adolessente vlak van ontwikkeling, waar dit onmoontlik is om self besluite te neem, en roeping vereis altyd volle direkte deelname.
Vlytige en kunsmatige soeke na 'n roeping eindig gewoonlik nie suksesvol nie, juis omdat 'n mens die meeste van die energie na verskeie metodes en studies rig, in plaas van onderdompeling in wat hy vir ure kan doen en waaraan hy glo. Uiteraard kan slegs die nastreef van wat u wil, nie vorder tot 'n begrip van u besigheid nie, u mag kreatiewe handelinge, innovasies, 'n kombinasie van verskeie benaderings benodig. Dit is veral waar vir diegene wie se roeping geen analoog in die wêreld het nie, of dit is redelik skaars.
Om die soekproses te vergemaklik, is dit belangrik om 'n hoë vlak van opleiding in alle nywerhede te hê. Dit is moeilik om te verstaan ​​dat jy geroep word om ontdekkings op die gebied van molekulêre biologie te maak, as jy nie weet wat dit bestaan ​​nie.
Gevolglik hoe meer 'n persoon 'n arsenaal het, hoe groter is sy kanse om sy eie te vind. Die ontwikkeling van vaardighede moet ook gereguleer word in die areas waar die grootste belangstelling soveel as moontlik ontwikkel word - dit is buite die kennis van alles wat in hierdie gebied bereik is, wat persoonlike ontdekkings en individuele paaie begin.
Om so ver te gaan, is motivering belangrik, en nie deur eksterne faktore nie, maar deur innerlike begeertes, omdat die roeping altyd van die hart en sy eie besef kom.
'N Persoon met baie begeertes is altyd meer gemotiveerd as een wat beperk is tot standaard sosiale behoeftes. As jy meer wil hê as wat jou huidige vlak gee, begin die onderbewussyn outomaties na maniere om te implementeer en te bereik. Dit is hoe die proses van kreatiwiteit plaasvind, nuwe idees word gebore en die potensiaal word onthul.
Begeertes help fantasieë en drome, sowel as planne, sonder kritiek van bewussyn en logiese stop oor die onmoontlikheid om sulke uit te voer. Neem die tyd om elke dag te dink wat jy wil, droom oor jou nuwe lewe, die werklikheid, die omliggende sosiale struktuur en ander wêrelde. As fantasieë meer gedetailleer word, hoe hoër sal die vlak van begeerte wees, en dan sal logika en kreatiwiteit jou help om alles wat uitgevind is, te bereik.
Ontleding van die motivering van die verlangde reaksie op hul aktiwiteite - dit is die standaardmotivering vir die keuse van die hoofrigting. Maar om 'n roeping te vind, is dit belangrik om te verstaan ​​wat jy kan en wil gee aan ander. Dit is beter om te fokus op wat jy wil gee, want jy kan jou tyd gee, en wil prente gee of jy kan geld gee, maar jy wil sekuriteit gee. Slegs as die proses van toewyding so aangenaam is vir 'n persoon as die skepping, dan sal hy in sy plek wees.
Voorbeelde onderskei roeping uit baie ander begrippe. So 'n roeping kan sy besef in 'n stokperdjie of verhouding vind, maar een ding bly algemeen - dit is altyd die aktiewe posisie van 'n persoon.
Dus, 'n roeping kan nie 'n faktor buite die sone van invloed en bevoegdheid van 'n persoon wees nie. Onderwys kan byvoorbeeld 'n roeping wees, maar kinders kan nie. Die verskil is dat deur die lewe en in baie situasies 'n persoon in opvoeding kan verrig. Dit is egter onmoontlik om die hele betekenis in spesifieke kinders te belê - hulle is nie aktiwiteite nie, hulle ontwikkel in hul eie tempo, hulle hoef nie meer opvoeding te kry nie.
Skildery kan 'n roeping wees, en die prentjie is nie - dit is die finale ding, wat sy laaste punt van skepping het. Met hierdie voorbeelde is dit duidelik dat die moontlikheid om 'n roeping te verwesenlik, by 'n persoon in sy lewe moet bly, en die fisiese faktore en die wil van ander mense is slegs tydelike veranderlikes.
Objektief is daar geen skeiding van beroepe volgens geslag of ouderdom nie. Tesisse in baie bronne sê dat die vroulike roeping in moederskap, praktyk toon dat vaders soms meer suksesvol 'n soortgelyke rol speel.
Reis word toegeskryf aan die jonger geslag, en selfs daardeur gestimuleer tot die volwasse ouderdom gekom het, maar diegene wat 'n roeping het om te reis, gaan voort om dit uit te voer en voort te gaan.
Om hierdie konsep met 'n aura van hoog, ontoeganklik en iets kreatief te maak, laat mense baie moontlikhede vergeet. Skoenmakers, wat baie spesifieke mense met hul praktiese hulp baat, kan hulle roeping besef. 'N Krisisbestuurder is nie net 'n monetêre beroep nie, maar ook 'n morele houding en 'n persoon se vermoë om moeilike probleme op te los. Nie almal is in staat om geduld met priesters of vrywilligers van reddingsopdragte te wys nie, maar hulle kan kleinsyfers uitbeeld om kinders te behaag of nuwe medisyne te bedink.