Terwyl ek freneties die hoeveelhede van ‘n resep afmeet en afweeg as ek kos maak, dink ek aan my pa, in sy baadjie en das in die kombuis vervolmaak hy bobotie in die mikrogolf maak, as noukeurige ambagsman word hoeveelhede volgens die resep presies afgemeet, ‘n verlore stukkie van sy legkaart genaamd Die oorblyfsels van ’n lewe. Daardie dak bestaan nie meer nie, maar die bome van onthou is lewensgroot.
Die koshuis daarna was nuwe ‘n wêreld. As eerstejaar met ‘n nuwe tas vol nuwe klere betree jy die toekoms. Jy is omring van vreemde manne, net so onseker soos jy. Jy deel jou private ruimte, die badkamers, die sitkamer, met 15 ander. Julle dak word spoedig die gemeenskaplike faktor wat jou deel van ‘n nuwe groep maak, ‘n nuwe broederskap. Jy was oortuig dat dit die beste gang is, die beste mense wat jy ooit ontmoet het.
So sal jy seker vir baie bladsye kon uitwei oor die dakke van jou lewe. Die nagte wat jy gelê en staar het na ‘n militêre tent se dak. Die lang nagte van deurnagwerk by die Vlootstafkollege in Muizenberg toe daar min kans was om na die dak te staar. Die dak van die karoonag, toe julle as vriende na die miljoene sterre gekyk het. Die dak van die skip in Brugge, waar die somerson teen 23h30 nog nie gesak het nie.