Daarom is die Amerikaners die luidste reisigers - Versamelings
Ek dink dat die anti-Amerikaanse stereotipes in die meeste gevalle onbillik is. Oor die algemeen is ons nie meer of minder aanstootlik as enige ander reisgroep nie - ons is oor die algemeen beleefde mense, so ons is nie te groot aan gat in die buiteland nie - tensy ons natuurlik in 'n all-inclusive oord is , in welke geval alle weddenskappe af is.
Maar een stereotipe wat ek opnuut aanvaar het, is dat Amerikaners die hardste praaters op die planeet is. Ek het al te veel kere met vriende in buitelandse kroeë, koshuise en restaurante gesels oor wat ek gedink het 'n volkome aanvaarbare volume is, en toe uit die hoek van my oog gevang, 'n skou of 'n oogrol van die aangrensende tafel. Ek sal my skaam kry en dan probeer om so stil as moontlik te praat vir die res van die maaltyd. Jy weet, totdat iemand iets snaaks sê.
Selfs mense wat Amerikaners nie haat nie, sal sê: 'Ja, julle Amerikaners is baie hard.' Dit is nie 'n aanval nie, dit is net 'n eerlike-tot-god, gemeet-in-desibel-feitestelling. Daar is koperorkes wat makliker op die ore is as 'n Amerikaanse stem in 'n stampvol restaurant.
Kom nou na Amerika, en jy sal vind dat ons almal so praat, en 'n harde stem in 'n restaurant is nie regtig 'n probleem nie, tensy dit skreeuende dinge skree. Ons sosiale praat is in die algemeen net harder. So, wat is die rede daaragter?
Ek het al gehoor dat sommige mense sê dat "Amerikaners van nature net luidrugtig is", en dit is 'n bull-shit. In die stryd om die natuur teen koestering, is ek ferm in die koesterkamp. Deels is dit omdat Amerika nie lank genoeg bestaan ​​het dat 'luidheid' van nature deur ons DNA gekies is nie, en deels is dit omdat ek in Britse voetbalwedstryde was. Britte is in die algemeen baie stiller gesprekke in sosiale situasies, maar is hard soos fok tydens sokkerwedstryde. Ernstig, Amerikaanse sokker het sy hooligans, maar hulle hou nie 'n kers vir die geluid wat deur sokkerhooligane in Noord-Londen gemaak word nie.
Ek het dus 'n taamlike onwetenskaplike teorie ontwikkel oor hoekom Amerikaners harder is as Britte, Aussies, Kiwi's, Israeli's, Duitsers en feitlik almal. Dit is waarmee ek vorendag gekom het.
Amerikaners het 'n baie groter borrel vir wat hulle as hul 'persoonlike ruimte' beskou. Ek het 'n paar teorieë om die redes daarvoor - die feit dat ons as 'n volk geneig is om ons privaatheid te beskerm en die klem op persoonlike eiendom te plaas, die feit dat ons baie minder digbevolk is as die meeste ander lande - waarvan ek geen goeie bewyse kan lewer nie. Wat ek kan voorsien is dit: Amerikaners verkies in die algemeen om vier voet van u af weg te wees terwyl hulle 'n gesprek voer. Europeërs verkies om twee tot drie voet weg te wees.
Dit is nie soveel verder nie - wat u op 'n afstand van twee voet sê, sal waarskynlik ook van vier voet af gehoor word. Maar dit word miskien nie net so goed gehoor nie, en dit kan veroorsaak dat u u stem effens verhef.
Geraasvlak by tralies
My gunsteling ding met terugkeer na Brittanje is dat ek uiteindelik in 'n kroeg kan gaan sit en my vriende hoor praat. Kroegkultuur word meestal meer rondom gesprekke ontwerp as om musiek. Die meeste kroeë sal musiek speel, maar hulle sal dit op 'n redelike geluidsvlak hou, met die veronderstelling dat hul kliënte almal by hul tafel wil hoor praat.
Amerikaanse balkies, daarenteen, is geneig om dit op die klankstelsel tot 11 op te stel. Ek was die ander dag by 'n sportkroeg en kyk na die opening van March Madness - 'n tyd vir kameraderie en om met vriende te praat as daar ooit een was - en hulle het absoluut aaklige popmusiek gehad om op volle ontploffing te speel. Ja, dit is wat ek wil hê: ek wil basketbal kyk na "Blured Lines."
Ek kan my lewe lank nie agterkom hoekom Amerikaanse kroeë dit doen nie. Miskien is dit omdat ons nie 'n dik lyn het tussen 'kroeë', 'kroeë' en 'klubs' soos ander lande nie, so drinkinstellings in die VSA kan nie besluit of hulle mense daar wil laat dans nie, of laat hulle aan tafel gesels. Die eindresultaat is egter dat as ek met iemand in 'n kroeg wil praat, ek oor die musiek moet skree.
Dit doen 'n paar dinge. Eerstens dink ek dat dit my stem 'n bietjie sterker maak. Jy doen dit naweek na naweek, jaar na jaar, en jy sal 'n sterker stem begin kry. Tweedens vernietig dit my gehoor absoluut. Ek is 27 jaar oud, en ek is al op die punt om 'n ou trompet te gebruik.
Die eindresultaat in elk geval? Ek praat harder in sosiale situasies. Anders as die Britte waarmee ek sokker gesien het, het ek nie geleer om harder te skree nie - ek het net geleer om harder te praat.
Ek is seker daar is ander kulturele faktore, maar wat ek wel weet, is dit: die volgende keer as u 'n Amerikaner hard hoor praat, maak nie saak waar u in die wêreld is nie, moet u verstaan ​​dat hulle dit nie doen nie, want hulle ' onbedagsaam of onwelvoeglik. Hulle doen dit omdat hul plaaslike kroegman tuis deur 'n ernstige Katy Perry-fase gaan en homself net nie kan terugskakel oor 'Teenage Dream' nie.