Afrikaans - Die Verlore Seun - The Prodigal Son by Linda Sue Pochodzay Edwards
"Waarom moet ek altyd al die werk doen?" het Mark gebrom toe hy sy hemp in die kas hang. "Mark, maak jou kamer skoon. Mark, gaan haal die pos. Mark, vou die handdoeke op. Dit is al wat ek ooit hier rond hoor! Ek kry nooit kans om enige pret te hê nie. Ek kry nooit kans om die dinge doen wat ek graag wil doen nie."
Mark het 'n paar van sy gunsteling speelgoedjies opgetel en dit in sy sakke gestop. Terwyl hy sy take verrig het, het hy met 'n plan vorendag gekom en hy was gereed vir 'n groot avontuur.
Hy het om die hoek gekruip tot in die kombuis en stilletjies by die agterdeur uitgesluip en gedink niemand sou ooit weet dat hy weg is nie. Hy het langs die uitgetrapte voetpaadjie deur die woud geloop en uiteindelik aangekom by 'n klein oopte met gras naby die meer, wat een van sy gunsteling "geheime" plekke was.
"A-A-A-A, dit is LEKKER!" het hy gedink. "Nou kan ek enigiets doen wat ek wil doen en niemand kan my maak werk nie. Ek sal net hier bly en baie PRET, PRET, PRET hê."
Hy het gekyk hoe miere oor 'n klip klouter en het hulle pad probeer versper met 'n stokkie.
Nadat hy moeg geword het vir daardie speletjie, het hy sy klimtol uit sy sak gehaal. Dit was wonderlik om vry te voel!
Toe het hy met sy rug teen 'n groot rotsblok gaan leun en gekyk hoe die wolke lui verby sweef. Hy het dit gewoonlik geniet om saam met sy suster Jill na die wolke te kyk. Hulle het daarvan gehou om te sien watter snaakse patrone die wolke maak. "Haai, daardie een lyk soos 'n olifant!" het hy hardop uitgeroep toe hy vir 'n oomblik vergeet het dat hy alleen was. Een van die wolke het amper soos 'n haas gelyk. Nog een het soos 'n groot vis gelyk. Maar dit was nie naastenby soveel pret sonder iemand om in die opwinding te deel nie.
Mark het agtergekom dat hy moeg geraak het en dit het gelyk of dit donkerder geword het. Hy het besluit om op die koel sagte gras te gaan lê en rus, maar toe word dit ongemaklik. Dit maak nie saak hoe hy omgedraai het nie, die grond was hard...en hy het nie 'n kussing...of kombers gehad nie.
Toe het hy sy maag hoor grom. "Ek word nou REGTIG BAIE HONGER," het hy gesê. Maar, daar was natuurlik niemand om sy klagte aan te hoor nie.
Die woud het donkerder en donkerder geword. Hy het hongerder en hongerder geword. Toe het hy 'n snaakse skreeugeluid gehoor. "Wat was DIT?" het hy bangerig gevra.
"DAAR IS DIT WEER."
"Ek weet wat ek sal doen. Ek sal net moet teruggaan huistoe. Ek sal by die agterdeur insluip. Ma het altyd koekies in die koekieblik en ek het 'n lekker, sagte, gemaklik bed wat vir my wag. Niemand sal ooit weet dat ek weg was nie."
Met elke tree het 'n beklemmende vrees hom gepak en hy het met die voetpaadjie langs huistoe gehardloop. Hy het nooit besef hoe skrikwekkend die woud in die nag kan wees nie. Sy familie het al dikwels in die nag met die voetpaadjie langs geloop tot by die oopte om na die sterre te gaan kyk. Dit het nie toe so skrikwekkend gelyk nie. Hy het geweet hy het nog net 'n paar tree verder gehad om te gaan.
"Sal ek ooit by die huis kan inkom?
Wat as die deure reeds gesluit is?
Ek wonder of hulle my gemis het?"
Allerhande gedagtes en vrae het deur sy gedagtes gegaan toe hy die laaste paar treë uit die woud tot in hulle agterplaas gehardloop het. Tot sy verligting, het hy gesien die stoeplig was steeds aan. Toe het hy stemme gehoor: "DAAR IS HY! DAAR IS HY!" het Jill opgewonde en bly gesê.
Sy pa het met die trappe afgehardloop en Mark in sy arms opgetel en hom 'n groot beer drukkie en 'n soen gegee. Sy ma het hom aan die bopunt van die trappe ontmoet en in meegedoen aan die drukkie en Jill het gegil en op en af gespring van blydskap om haar ouboet weer by die huis te hê.
"Umm... Haai, Pa. Ek weet Pa het heelwat geld opsy gesit vir ons erfdeel, sodat ons goed versorg kan wees wanneer Pa doodgaan. Ek het net gewonder of daar dalk 'n manier was wat Pa dit nou alles kon verdeel en my deel nou vir my kan gee. Pa sien, ek is moeg om hier te bly. Ek het GROOT planne vir die toekoms. Ek wil van die huis af weggaan en 'n goeie lewe gaan lei. Ek wil 'n naam vir myself maak. En ek wil dit doen terwyl ek nog jonk genoeg is om dit te geniet. Ek wil nie wag tot ek oud is en Pa sterf nie. Wat dink Pa? Kan Pa dit vir my doen?"
Met 'n skok van ongeloof het die vader bedroef na sy jonger seun gekyk. Die vraag wat sy seun hom pas gevra het, het hom bitter seergemaak. Natuurlik wou hy nie hê hy moes die huis verlaat nie. Hy het sy seun baie liefgehad en sou hom baie mis. Maar omdat hy hom so liefgehad het en omdat hy nie sy seun wou seermaak of teleurstel nie, het hy reëlings getref dat die erfdeel opgedeel moes word terwyl hy nog geleef het.
'n Paar dae later het die jonger seun al sy besittings bymekaargemaak, sy geld gevat en vertrek op sy reis na 'n land ver daarvandaan. Hy het baie vriende gemaak en het 'n wonderlike tyd gehad. Amper elke nag was daar iewers 'n partytjie. Omdat hy so baie geld gehad het van sy erfporsie, het hy sy vriende onthaal met lekker etes en deftige klere. Dit het gelyk of ALMAL hom liefgehad het. En dit het gelyk of die geld nooit sou opraak nie....
Maar dit het!
Eendag het hy besef sy geld was op. Die HELE erfdeel was daarmee HEEN. "Wel, dit is oukei," het hy gedink. "Ek het steeds baie vriende en hulle sal my steeds na hul partytjies laat gaan." Hy het nog 'n paar partytjies bygewoon, maar toe sy vriende uitvind dat hy nie meer kon help betaal vir die uitgawes nie, het hulle hom nie meer genooi nie. Toe het sy vriende hom heeltemal in die steek gelaat.
"Ons wil nie saam met DAARDIE verloorder kuier nie," het hulle vir mekaar gesê. "Ja, hy het 'n regte boemelaar geword."
Sonder geld, sonder vriende en sonder blyplek het hy besluit hy moes 'n werk kry. Hy het gesoek en gesoek, maar daar was geen werk beskikbaar vir 'n jongman, wat grootgeword het in 'n welgestelde huis en geen vaardighede gehad het nie. Uiteindelik het hy na 'n boer gegaan. "Met al daardie grond en al daardie diere, moet daar IETS wees wat ek vir jou kan doen om 'n bietjie geld te verdien," het hy gesmeek.
Die boer het jammer gevoel vir die man en het uiteindelik gesê, "Wel, as jy die varke vir my sal voer, kan ek jou in die skuur laat slaap." Die jonger seun was so desperaat en hoewel die werk van varke voer 'n vuil, veragtelike werk was, het hy besluit om dit te doen.
Al wat hy egter uit die transaksie gekry het, was 'n plek om te slaap en baie min geld. Hy het nie genoeg verdien om homself goed genoeg te voed nie. Hy het hongerder en hongerder geword. Selfs die VARKE het beter geëet as hy.
Hy het begin dink aan sy pa en sy huis. Die diensknegte by sy pa se huis was goed versorg. Hulle het gemaklike beddens gehad en het goeie kos geëet.
Skielik het hy 'n gedagte gekry.
"Ek weet wat ek sal doen! Ek sal teruggaan na my vader se huis. Ek kan nie teruggaan en vir my ou kamer vra nie en ek kan nie vra om as deel van die familie te lewe nie, omdat ek my vader oneer aangedoen het deur die erfdeel te neem. MAAR...miskien sal hy jammer voel vir my en vir my 'n werk gee en my by die dienaars laat slaap. Selfs DIT sou beter wees as om in 'n koue, trekkerige skuur te bly en varke te voer!"
Toe die son opgekom het, het sy reis begin. "Ek wonder of hy my sal terugneem? Ek is so vuil en my klere so flenters. Ek wonder of hy ooit sal weet wie ek is?"
Dit was 'n lang, moeilike reis en terwyl hy voorgestrompel het, het hy probeer dink wat om te sê wanneer hy uiteindelik by sy pa se huis kom. Hy het die pad so goed geken. Hy het geweet dat hy nader gekom het. Net om die draai, sou hy in staat wees om die stadsmure te sien. Met vreesagtige, bekommerde treë, het hy verder gegaan.
Toe, met verbasing en verwondering, het hy sy vader gesien. Nie net was sy vader buite die stadspoort nie, hy het na hom toe aangehardloop gekom! Hy het hom herken! Sy vader het hom met uitgestrekte arms gegryp en hom omhels. Toe het hy hom gesoen. Hy was so bly om sy seun te sien!
Hy het probeer om vir sy pa verskoning te vra en het gesê dat hy baie jammer was dat hy hom oneer aangedoen het en het gevra of hy asseblief net 'n werk kan kry soos een van die dienaars. Maar sy vader het nie eers geluister nie. Hy was so oorstelp om sy seun terug by die huis te hê, dat hy vir sy dienaars, wat nader gekom het, begin opdragte gee het.
"Bring die beste kleed en trek dit vir hom aan!" het hy vir een dienaar gesê.
Toe het hy na 'n ander een gedraai en gesê, "Sit 'n ring aan sy hand...en kry 'n paar skoene vir sy voete!"
Die dienaars was bruisend van opgewondenheid soos hulle probeer het om al die opdragte van hulle meester uit te voer. Die skare het groter en groter geword soos meer en meer mense gehoor het, dat die seun wat weggeloop het, uiteindelik huistoe gekom het.
Die vader moes harder en harder skree bo die geraas van die skare. "Gaan haal die vetste kalf wat ons het, slag dit en berei dit voor om te braai. My seun wat verlore was, is gevind! ONS GAAN 'N PARTYTJIE HOU EN ALMAL IS GENOOI!" Die geraas van die skare het harder geword soos meer mense die goeie nuus gehoor het en in die opgewondenheid gedeel het, terwyl hulle op pad was na die groot feesviering. Daar was opgewekte musiek, gesing en gedans. Almal het 'n wonderlike tyd gehad.
Almal behalwe...die ouer broer.
Hy het die skare en al die lawaai gehoor en een van die dienaars geroep: "Haai, wat gebeur? Waaroor gaan al die lawaai?"
"O, het jy nie gehoor nie?" het hy verras gesê. "Jou broer wat so lank weg was, het teruggekeer en jou pa gee 'n groot partytjie!"
Hierdie nuus het die ouer broer glad NIE gelukkig gemaak nie! Hy was jaloers en kwaad. Trouens, HY was die een wat by die huis gebly het. HY het gehelp om die plaas te bestuur. HY het sy pa geëer. HY het gedoen wat goed en reg was. As IEMAND 'n partytjie verdien het, sou dit HY wees, NIE sy jonger broer wat sy erfdeel vermors het en verander het in 'n vuil boemelaar nie!
Onmiddellik het die ouer broer na sy pa gegaan om met hom te praat. "Dit is nie reg nie!" het hy gesê. "Ek was die hele tyd hier en het Pa gehelp enige tyd wat Pa my nodig gehad het, maar Pa het nooit vir MY 'n partytjie gegee nie."
"O, MY SEUN!" het sy vader uitgeroep. "JA, jy was die hele tyd hier en alles wat ek het, behoort aan JOU. As jy enige tyd fees wou vier, hoef jy net te gevra het. Ek sou met graagte vir jou 'n partytjie gegee het.
"Maar wees nou saam met ons bly. Laat ons gaan dit gaan vier, want jou broer het uiteindelik huistoe gekom."