Meer as die helfte van volwassenes wat nie ingeënt is vir COVID-19-vreesnaalde nie
As u onder die 25% Amerikaners is wat van naalde afkeer, is u waarskynlik nie verbaas oor die ...
Het COVID-19 mense se geloof versterk? Karen Minasyan / AFP via Getty Images
Georganiseerde godsdiens is op die dekades verval in die Verenigde State. Tydens die COVID-19-pandemie het navorsers egter bevind dat aanlyn soek na die woord "gebed" tot hul hoogste vlak gestyg ooit in meer as 90 lande. En 'n 2020-studie van Pew Research het getoon dat 24% van die Amerikaanse volwassenes gesê het hulle geloof het sterker geword tydens die pandemie.
Ek is 'n teoloog wat trauma bestudeer en hierdie verskuiwing is vir my sinvol. Ek leer dikwels dat traumatiese gebeure in die hart 'n betekeniskrisis is wat veroorsaak dat mense aannames oor hul lewens bevraagteken, insluitende hul geestelike oortuigings. Die jare 2020 en 2021 pas beslis by die wetsontwerp: Die wêreldwye COVID-19-pandemie het inderdaad gelei tot traumatiese ervarings vir baie mense as gevolg van die isolasie, siekte, vrees en dood wat dit geskep het.
Vrae oor oortuigings
Mense wat traumas ervaar, is geneig om sommige aannames oor hul geloof te bevraagteken - watter pastorale teoloog Carrie Doehring roep "ingeboude oortuigings. " Hierdie oortuigings kan idees insluit oor wie God is, die doel van die lewe of waarom slegte gebeure met goeie mense gebeur.
So kan baie Christene byvoorbeeld erf 'n ingeboude oortuiging uit die tradisie dat God alles goed is en dat kwaad na vore kom wanneer God mense "met reg" vir hul sondes straf. Met ander woorde, 'n goeie God sal iemand nie sonder 'n rede straf nie.
Christene wat met die aanname opgewek word, kan vra waarom hulle God se toorn laat ontstaan ​​as hulle COVID-19 opdoen. In so 'n geval kan die ingebedde geloof in 'n straf God iets word wat 'n genoem word negatiewe hanteringstrategie - 'n hanteringsstrategie wat 'n negatiewe uitwerking op 'n persoon se lewe het.
Hier is hoe dit prakties kan lyk: as iemand glo dat hulle deur God gestraf word, kan hulle skaamte of wanhoop voel. As hulle voel dat God hulle sonder rede straf, kan hulle verwarring voel of iets probeer identifiseer wat problematies of sondig is oor hul identiteit. Hulle geloof word gevolglik iets wat 'n bron van spanning of kognitiewe dissonansie is, eerder as 'n bron van vertroosting. As dit gebeur, funksioneer die oortuiging as 'n negatiewe hanteringsstrategie wat die persoon moet aanspreek.
Trauma en godsdienstigheid
Geestesgesondheidkenners soos Judith Herman weet al 'n paar dekades dat genesing van trauma behels die maak van betekenis van die traumatiese gebeurtenis. Traumatiese gebeure is dikwels verwarrend vir mense omdat dit nie veel sin het nie. Met ander woorde, traumas verskil van die alledaagse lewensverwagtinge, en dit lyk asof dit die betekenis of die doel weerspreek.
Geestelik kan mense begin besef dat sommige van hul oortuigings deur die trauma uitgedaag word. Dit is die tyd wanneer geestelik betekenisgewing kom voor omdat mense begin onderskei watter ingeboude oortuigings steeds sinvol is en watter hersien moet word.
Gedurende hierdie stadium van herstel, teoloog en traumakenner Shelly Rambo verduidelik dit getraumatiseerde individue kan gebruik maak van gebede, persoonlike nadenke, rituele en gesprekke met geestelike kundiges soos kapelane, predikante en geestelike regisseurs. Daar is getoon dat dit funksioneer as positiewe hanteringsmeganismes wat individue help om meer gegrond te voel in die nasleep van 'n trauma.
Met verloop van tyd help hierdie hulpbronne individue om meer opsetlike oortuigings te ontwikkel, wat beteken dat hulle oortuigings gekies het wat hul lyding in ag neem. Dit kan redes insluit waarom die lyding plaasgevind het en wat die betekenis daarvan is vir die algemene betekenis van die persoon se lewe. Doehring verwys daarna as beraadslagendeof bewustelik gekose oortuigings. Individue het 'n gevoel van toewyding aan hierdie oortuigings omdat dit sin maak in die lig van die trauma.
In die hipotetiese geval van iemand wat glo dat God hulle straf omdat hulle COVID-19 gekontrakteer het, kan die gevoel van skaamte en wanhoop die gevolg wees van 'n gebrek aan begrip waarom God hulle so sou behandel. Hierdie negatiewe gevoelens sou dan funksioneer as negatiewe hanteringsmeganismes wat genesing voorkom, as sielkundige Kenneth Pargament en sy kollegas het soortgelyke situasies waargeneem waar mense voel dat God hulle straf.
Die persoon kan dan probeer om hul nood te verlig deur die aanname dat God mense met siektes straf, te bevraagteken en sodoende 'n soort geestelike soeke of herbeoordeling van oortuigings te begin. Hulle kan selfs anders begin dink daaroor dat God 'n strafgod is. Die verskuiwing tussen wat die persoon oor God aangeneem het en hierdie nuwe, bewustelik gekose geloof, is 'n voorbeeld van die verskuiwing tussen ingeboude en beraadslagende oortuigings.
Trauma en ateïsme
Traumatiese gebeure kan 'n persoon geesteliker maak. Mostafa Alkharouf / Anadolu Agency via Getty Images
Sommige mense redeneer miskien dat lyding logies moet wees mense in ateïste verander. Die verskrikking van iets soos die COVID-19-pandemie kan per slot van rekening iemand maklik laat twyfel oor hoe dit vir enige godheid moontlik is om sulke gruwels toe te laat.
Dit sal baie sinvoller wees om te redeneer dat die skepping lukraak, chaoties is en slegs bepaal word deur een of ander kombinasie van die natuurkragte en menslike besluite. Die agnostikus filosoof Bertrand Russell het so 'n voorstel gemaak toe het hy aangevoer dat Christene hom na 'n kinderhospitaal-eenheid moet vergesel omdat hulle noodwendig sou ophou om in God te glo sodra hulle sulke ernstige lyding gesien het.
Die manier waarop mense geestelik ly, kan egter nie noodwendig tot ateïsme of agnostisisme lei nie. Inderdaad, navorsing van kundiges wat die kruising van sielkunde en godsdiens bestudeer - insluitende godsdienssielkundiges en pastorale teoloë - het bevind dat gebeure wat as traumaties bestempel kan word. moenie geloof noodwendig vernietig nie.
Inderdaad, hulle kan dit ook versterk omdat geloofsgebaseerde oortuigings en praktyke individue kan help maak sin in hul lewensverhaal. Met ander woorde, trauma daag soveel aannames uit oor wie ons is, wat ons doel is en hoe om 'n traumatiese gebeurtenis te verstaan. Geloofsgebaseerde oortuigings en praktyke bied sinvolle hulpbronne om hierdie vrae te help navigeer.
Dit is die rede waarom geestelike oortuigings en praktyke oor verskillende godsdienste heen kan dikwels lei tot versterking van geloof eerder as verswakking, na aanleiding van 'n trauma.
Alhoewel mense gedurende die pandemie moontlik beperkte toegang tot geboue soos kerke of sinagoges gehad het, het hulle steeds toegang gehad tot geestelike hulpbronne wat hulle kan help om traumatiese gebeure te verken. Dit verklaar moontlik gegewens wat toon dat sommige individue verklaar dat hulle geloof is sterker as wat dit was voor die COVID-19-pandemie.
Danielle Tumminio HansenAssistent-professor in pastorale teologie en direkteur van veldonderwys, Seminarie van die Suidwes