↑ "Javanese, Orang Jawa in Malaysia" (in Engels). Joshua Project. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Maart 2019. Besoek op 5 Februarie 2016.
↑ "Javanese in Saudi Arabia" (in Engels). Joshua Project. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Augustus 2019. Besoek op 5 Februarie 2016.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Javane&oldid=2184097"
Die bladsy is laas op 18 Mei 2020 om 03:48 bygewerk. Communitas » Tweeduisend artikels by Communitas!
TuisbladDienste-Communitas Communitas Inligting Tweeduisend artikels by Communitas!
Written by webmeester on September 18, 2009 . Posted in Communitas Inligting
Dié week het die 2000ste artikel by Communitas verskyn!
Ons vier dit deur ‘n paar bydraes van die gemeenskap van Communitas bloggers hier te plaas.
Ons het gevra: Wat gee jou hoop?
En hier is hulle reaksies:
Vanjaar se Verantwoordelike Vernuwing konferensie se herwin hoop tema, en die prominensie van bate metafore in sommige van die aanbiedings en refleksies, het my laat wonder hoe ons kan seker maak dat gemeentes hul “bates” en hul eie vermoens om “batebouers” te wees in ‘n teologiese perspektief op hoop kan verstaan. Aan die een kant bring die bates-metafore ‘n welkome fokus op die positiewe wat God aan gemeentes gee, en help dit met ‘n hoopvolle eerder as probleemstellende teologiese uitgangspunt. Aan die ander kant sou die gevaar kon bestaan dat valse hoop geskep word in die bates self, eerder as om die fokus te hou op God as die eintlike Batebouer in verhouding tot ons rentmeesterskap van God se bates. In die metafoor van ‘n ou Halleluja liedjie, hoe kan ons ons seeninge tel en terselfdertyd nooit die God wat die seeninge gee vervang met die seeninge self nie?
Ek het aan die volgende aanhaling van Douglas John Hall, in sy The Cross in Our Context (p.195), gedink: “A theology that confesses hope, not finality or consummation, will certainly have a mission in the midst of a despairing world, but it will be a mission that recognizes an expansiveness of divine grace that far exceeds its own grasp and representation of this mission. For in the first place it will be hope in God, not in its own always-limited appropriation of God’s redemptive work. Christian mission is a particular, ongoing attempt faithfully to comprehend and participate in the missio Dei… Christians are those who have glimpsed in faith something of the reality and depth of this divine labor and who strive to involve themselves in it. But they know that it is not their work, and they know that its end eludes them and in its advent may utterly surprise them. Therefore they do not, may not, present themselves as a community for which all is finished – a body uniquely knowledgeable of the divine economy, in possession of secret truth concerning God’s closure of history, etc. (they are not Gnostics!).”
My gemeenskapsbetrokkenheid is beperk tot twee sake waaroor ek passievol is. Een daarvan is ‘n positiewe ouerskapkursus (POSPAR). Ek is betrokke by die kursus en die Positiewe Ouerskap Kommunitas Blog. Die ander is ‘n welsynsorganisasie vir wie ek fondse insamel. Hoewel dié aktiwiteite ligjare van mekaar verwyder is, help beide my op dieselfde manier om hoop vir die toekoms te behou: In albei gevalle word my hoop vir die toekoms gebou deur die goeie wil van die mense by wie ek betrokke is – die wil van sogenaamde X-generasie ouers (pa’s én ma’s) om nuut te dink oor hoe hulle kan bydra tot hulle kinders se groei en ontwikkeling om hulle Godgegewe potensiaal te bereik en die wil van die gemeenskap om by te dra tot die groei van weerlose mense. Lees weer die voorlaaste artikel (Daar is ‘n draai in die gety) om te sien dat diè stelling oor die generasie X ouers deur verantwoordelike navorsers gedeel word. Dit is die eerste generasie ouers wat gewillig is om te erken dat tye onherroepelik verander het en dat dit vir ouers nodig is om ‘n draai te maak om ‘n nuwe siening, paradigma, gesindheid, manier van dink (noem dit wat jy wil) te ontwikkel.
Dit word verder gestaaf deur die feit dat daar onder andere by ’n Stellenbosch gemeente vertel word dat daar vir die eerste keer waglyste is van ouers wat ’n POSPAR-kursus wil volg. Dit is ouers wat gewillig is om te erken dat die kennis wat hulle geërf het nie voldoende is om die uitdagings van ouerskap in ’n snel veranderende wêreld die hoof te bied nie. Hulle het die moed van hulle oortuiging om Paulus se opdrag uit te voer, naamlik: “…. laat God julle verander deur julle denke te vernuwe.” (Romeine 12:2(a)). Paulus help egter nie net deur te sê mense, ook ouers, moet nuut dink sodat hulle kan verander nie, maar hy sê ook hoe hulle kan verander en hy bid dat dit sal gebeur: “Ook bid ek dat julle liefde al hoe meer sal toeneem in begrip en fyn aanvoeling , sodat julle die dinge sal kan onderskei waarop dit werklik aankom….” (Filippense 1:9). Paulus bid dat mense, ook ouers, meer empaties sal word; sal probeer verstaan wat hulle kinders se behoeftes is, die dinge waarop dit regtig aankom.
Ek het die afgelope naweek in Hoopstad opgetree.
Bietjie oor hoop gesels. Die volgende gebed gebid nav iets wat ek iewers gelees het:
“Here, dankie vir ‘n mooi land waarin ons kan woon. Dankie dat ons deur U genade al soveel terugslae kon oorwin. Dankie vir mooi mense in hierdie land. Hulle lag so maklik. Van binne seer, arm en stukkend, maar van buite vol van die helder Afrika-son en die liefde vir hulle land. Robuuste, taai mense. Mense wat kan vergewe, wat die wêreld soms laat stilstaan en verwonderd laat toekyk … omdat hoop vir enigiemand so ‘n mooi gesig is om te aanskou. Maar saam hiermee, wil ek tog ook bid vir alles wat nié reg is in ons mooi land nie – dat U vandag iets klein in hierdie wêreld sal verander, op grond van één gebed. Dat U iets nuut sal maak op grond van één getuienis. Dat U iemand sal genees op grond van één versoek. Dat U ‘n stukkie misdaad en geweld sal wegneem op grond van één persoon wat by die poorte van U genade pleit. Dankie dat ons weet U wese is om nuut te maak. Maak ons gewillig om in Jesus se voetspore te volg, want as ons, U kinders, nie bereid is om U koninkryk in hierdie land te laat kom nie, wie Here moet U dan gebruik? Amen”
Ek sal graag my bydrae maak met ’n Liedgebed wat ek gereeld in meditasiedienste en my eie stiltetyd gebruik. Ek vind dat die melodie die waarheid van die woorde op ’n manier in my vasmaak. Ek het dit eenkeer geskryf na ’n praatjie van Coenie Burger waarin hy my getref het met die feit dat God self ons hoop is.
Hoop word herwin deur die wat leer om te luister
Daniel Daréus (Michael Nyqvist) is ‘n suksesvolle konsert dirigent wat vele inspireer en aan die hart gryp. Na ‘n hartaanval besluit hy om terug te keer na die klein dorpie Norrland in die verre Noorde van Swede, die dorp van sy kinderjare. Hy koop die Laerskool en rig dit in as ‘n blyplek. Kort voor lank bevind hy homself as ‘n onwillige koorleier van die plaaslike gemeente. Sy eerste woorde aan hulle is die volgende:
” Everything in life starts with listening!”
Die verhaal is beroemd gemaak deur die film As it is in Heaven.
As Dareus reg is, en ek dink hy is, sal dit ook so met hoop wees. Hoop groei op as-hope; die ergste van nood is die vrugbare kompos waarin hoop welig groei. Hoop is ‘n artikel wat jy nooit in besit kan neem nie, want die oomblik as jy dit in besit neem, hoop jy nie meer daarop nie. Hoop neem jóú eerder in besit, want dit waarop ons hoop vorm tot ‘n groot mate ons gedrag en denke. Of beter nog, hoop verras jou omdat dit hoop is – om aan te haal uit NT Wright se wonderlike boek Surpriced by Hope.
Daarom kan jy hoop nie forseer, beredeneer of fabriseer nie. Jy ontvang dit as ‘n meestal onverwagse geskenk van God. Hoe meer ek leer om te luister, hoe meer word ek verras met hoop wat herwin word op plekke waar ek dit nooit verwag het nie.