[HG 3.3.19] ‘n Ander het nog by al dit opgemerk: “Wat is dit nou met die menere? - O, dit weet ek uit die fondament! In die gedig “as” maak die ietwat voorspelbare kruisrym tesame met die vaste versvorm en metrum, anders as in die meeste ander gedigte, ’n enigsins ouderwetse indruk, maar tog kom daar ’n treffende beeld aan die einde, nl. “op die maag van die rivier/dryf die oggend stil soos as” – en daarbenewens word die woord “as” se dubbele betekenis uitgebuit. [JJ 51.13] Want daar sal jy teenoor `n regter geplaas word, wie se skerp blik erts soos was vloeibaar maak! - Berei jou daarom goed voor, want by hierdie uitspraak sal dit bly!” Want indien ons na onsself terugkeer en daar die groot, eindelose ruimte van ons gedagtes en die nog groter ruimtes van ons gevoelens en dan eers die allergrootste ruimte van die liefde in God beskou, wat verseker oneindig moet wees, aangesien dit daardeur eers moontlik word, om die oneindige, ewige God te verstaan en lief te hê, hoe kan ons daar die lig van die stof, byna aanbid, en as heerlik en groot beskou, wat tog voldoende plek in die vleeslike oog het, terwyl die ewige, groot, heilige Vader Hom deur ons laat liefhê en in die’ liefde wel toeganklik en tasbaar is?!