Hoe word mens 'n Weduwee?
Dit is 3 weke sedert ek 'n weduwee geword het…Oops….wat sien jy ewe skielik voor jou geestesoog? Ja, ek weet….'n swart geklede moeder opperste wat met 'n nuwe lig in haar oog deur jou siel kan kyk en al die misdade raaksien wat jy al gepleeg het en nog gaan pleeg….
Toe nie….Wat ek wel weet van my nuwe status as "weduwee" is dat ek mense om my ongemaklik maak met my vreeslose, blymoedige optimisme….selfs die dominee!
Wat ek dan wel in hul gedagtes kan lees is : Siestog, miskien ly sy nog aan skok? Of dalk is sy in denial? Watter pille het die dokter haar gegee?…Seker daai sterk soort sodat sy kan cope…Jy weet, sy het immers 2 klein kindertjies….O, shit…ek hoop nie die goed maak haar bossies dat sy die kleintjies in die bad versuip nie? Dit het mos al in die verlede gebeur? Of dalk is sy een van daai swaksinnige mense wat idioties glo : "Hy sal weer kom, Hy sal weer kom op die wolke…."…Weet sy hy kom nie terug nie???
Dan maak ek vir hulle en vir my 'n beker sterk koffie, steek 'n lang, sterk sigaret op en se: "Ek hoop nie jy gee om nie ( I actually couldn't care less), maar ek leef deesdae van kaffeien en nikotien…." Ons lag…en dan ontspan hulle in my teenwoordigheid…..Sommer net so….Vra miskien self vir 'n sigaret en ontboesem….. Dan gesels ons oor hulle probleme en hulle vrese. Miskien het my oe dalk nou net oopgegaan vir al die pyn en lyding om my (I was blind…but now I see?)
Vroeer die jaar sit ek en my man met nog iemand by die kombuistafel en bespreek een aand die dood….Ons is immers nie meer kinders nie en het al pa's en ma's afgestaan aan die dood….Se ek nogal, soos 'n klein dogtertjie, vir die twee mans dat ek nog nooit iemand dood gesien het nie en wonder hoe dit is? (Well, thank you dear husband for helping me to tick that off my bucket list…)
En daar staan ek toe by die Worcester Hospitaal (die agterkant) drie weke gelede….nie om alweer 'n baba te kom haal soos die afgelope 5 jaar (by die voorkant) nie, maar om die dood face to face….te gaan face! Al die ou tannies van die dorp (die dominee ook….al sal hy seker nie graag in dieselfde asem as die gemeente tannies genoem wil word nie) het my met strak gesigte (sulke terrible begrafnis gesigte) probeer voorberei op wat ek gaan sien….."Sterk wees my kind…"
Jislaaik, maar het ek myself opgesaaik vir die oomblik van waarheid (lang, groot dominee agter my, seker reg met die vlugsout in sy broeksak) en toe….
Daar le hy in diepe slaap…agter dik glas…amper soos 'n wasbeeld in Madame Tussauds wat ek jare gelede besoek het….Sy doodsertifikaat se "Massiewe hartaanval"…..en tog…..oe half oop met 'n glimlag op sy gesig….kan die dood dan so erg wees? Wat ek gesien het, het my herinner aan al die Lamentation beelde wat ek al in boeke en katedrale van Europa gesien het…Christus wat liefdevol slaap in die dood….so mooi! Ek het diep in my gedagtes gedink: "Shit, jou bliksem…dit lyk lekker hoor? No worries,no stress, geen vuil nappies en potty training vir jou nie!"
Dit was seker maar die skok, want toe ons later die middag daar wegry, vra die liewe, stil dominee of ek iets nodig het en ek antwoord sonder om tweekeer te dink : "'n Happy Meal by McDonalds 'seblief….."