Ná ’n langerige breuk is Foto na Dans terug op die radar met Die vloed. Hulle laaste uitreiking, die EP met die effens pretensieuse naam Pantomime op herwinbare klanke, het immers in 2008 die lig gesien.
Ek is nie een van die die hard fan boys nie – glad nie. Trouens, toe Fokofpolisiekar in 2007 besluit het om vir eers ’n blaaskans te vat, was ek dik geïrriteerd met die hype rondom FND wat kwansuis dan nou die Karre se skoene moes volstaan.
Voeg nou hierby dat Le Roi Nel se stem vir my heeltemal te swaar en dramaties geklink het om by rockmusiek te haak en dat die trompet soms geklink het of dit as ’n nagedagte ingevoeg is. Ek was dus eintlik glad nie ’n fan nie.
Daar is elf snitte op dié album, insluitend “Afrikaans”, wat hulle saam met Flash Republic doen – vir die uwe maar ’n redelik lae-oktaan-pop-rock-nommer.
Die titelsnit se kitaarsolo’s herinner aan dié uit die 80’s, mooi gepoets en ’n nuwe baadjie aangetrek. Hier is die agtergrondsang van Janie Bay en Judite Strydom nogals merkbaar. Hulle stemme meng goed met Nel s’n en bring ’n makliker verteerbare stem-Ying vir Nel se Yang.
Die voorlaaste snit is “Winter”, wat as teenpool vir “Somer” sou kon dien (genugtig!). In baie opsigte is dit die mees gestroopte snit op die album. Dis gewis liriekgewys die sterkste snit: “daar’s altyd iets anders/om jou aandag te steel/voor jy sukkel en bewe/voor die letters jou sinne verveel”.
Die reeds genoemde lae-oktaan pop-rock van “Afrikaans” maak die album klaar. Dit maak natuurlik uit ’n besigheidsoogpunt sin, maar dis omtrent so tuis op die album soos Richard Dawkins by ’n NG-kerksinodevergadering.
Om dan af te sluit: Dis steeds ’n groep waaroor die uwe sukkel om opgewonde te raak. Terwyl die album waarskynlik nie langs die Eet kreef!’s of Lugsteuring’s onthou sal word nie, hoef jy geensins skaam te wees daaroor nie. Stal hom gerus uit. Dis dalk plek-plek vervelig, maar daar is werklike goeie snitte en twee briljantes.