Winterblomme - Spesiaal - Winterblomme spesies - Tuinmaak - 2021
Struike met winterblom
Van die einde van Desember word die dae langer, en selfs as die klimaat nog steeds styf is, beweeg iets in die tuin om die lente te laat weet; in baie gebiede begin die knoppe swel, en selfs in die grysheid en ryp begin sommige blomme uitspruit. Om selfs die hartseerste en koudste wintertuin aangenaam te maak, lyk dit asof sommige struike ooreengekom het om te begin blom in die periode van die einde van die winter, of Februarie, tot aan die begin van die lente of Maart. Daar is nie baie struike wat ons hierdie blomme gee nie, en dit is beslis nie blomme soos die van die hibiskus nie, of pragtig soos dié van die basterkematis nie; maar hierdie blote blomme help ons sekerlik om oor die lente te begin dink. As ons die eerste blomme in die tuin sien, is dit sekerlik tyd om planne vir die tuin te maak, om seker te maak dat die somer ons nie onvoorbereid vang nie. Maar die struike a winter blom hulle het ook 'n ander onmiskenbare eienaardigheid wat hulle nog interessanter maak: baie plante a winter blom hulle is bladwisselend, en blomme blom voordat die plant die blare produseer. Die resultaat is 'n struik wat bestaan ​​uit droë en gekreukelde takkies, waarop dit lyk of iemand vals blomme vasgeplak het.
Die blomme van tradisie: Forsizia, Jasmine en calicantoDie Forsythia
Die botaniese naam is Forsythia x intermedia, wat aandui dat die wydverspreide variëteit 'n baster is, tussen twee spesies van oorsprong in Asië, F. suspensa en F. viridissima; dit is 'n klein of mediumgrootte struik; daar is 'n paar variëteite, selfs met hangtakke, en ook uitgestrekte, wat meestal onder 2-3 meter hoog bly. Dit het dun stingels, baie vertakte, met donker bas, van sjokoladebruin kleur; die blare is klein, liggroen, ovaal, grof, en word geproduseer na of tydens blom. In die laaste stukkies winter lewer die forsythia ontelbare klein stervormige blomme van goudgeel kleur, wat blom op die bos van die vorige jaar. Die algemene voorkoms is baie lewendig en dekoratief; 'n vrees dat die forsizie baie gewild was om blomme, baie mooi en lewendige blomme, te produseer. Forsizia word in 'n sonnige omgewing van die tuin geplant, of in die somer effens skaduwee; dit het nie 'n besondere ryk grond nodig nie, en dit is baie bestand teen droogte. Hierdie struike vrees die oormatige hoeveelheid water in die grond en stagnasies, daarom word hulle in 'n baie goed gedreineerde grond en slegs sporadies in die somer geplant. In werklikheid is forsythia baie mooier in blom as in die laat lente, wanneer dit 'n groen struik word, met geen spesifieke eienskappe nie. Behoort dieselfde familie as die forsythia te wees, is dit die abeliophyllum, 'n klein struik van Asiatiese oorsprong, met 'n blom wat baie ooreenstem met die van die forsythia, maar met openhartige wit blomme.
Jasmyn in die winter
Daar is baie spesies jasmyn wat as sierplante gekweek word, waarvan baie in die lente of selfs in die somer blom; winterjasmyn (Jasminum nudiflorum) is een van die min spesies wat gedurende die wintermaande blom, van Januarie tot die begin van die lente; dit het dun stingels, semi-houtagtig, dikwels boogvormig, groen van kleur, baie vertakte, met klein, klein, bladwisselende blare. In die laat winter, op die kaal takke, blom mooi stervormige blomme, van 'n intense geel kleur, gewoonlik sonder parfuum. Die blom blom nog 'n paar weke totdat die plant ook die blare opgelewer het. Baie dekoratiewe struik, 'n pragtige snoei na blom, moedig 'n meer kompakte ontwikkeling aan; as ons die plant sonder enige snoei verlaat en op 'n dowwe plek sal neig, sal dit oor die jare heen 'n buitengewone los peiling hê: dan plaas ons ons jasmyn in die son. Hulle val dikwels terug en word amper grondbedekking. Die jasminum nudiflorum is 'n plant van maklike verbouing, rustiek, wat nie die koue vrees nie en pas selfs in swaar gronde aan en is nie te vrugbaar nie; hou van direkte sonlig, ligte herfsbemesting en somerwater in baie warm of droë periodes.
In Italië is die algemene name van plante dikwels nie die regte botaniese name nie; dit word gereeld calicanto genoem, of Calicantus, 'n struik van Asiatiese oorsprong, waarvan die botaniese naam chimonanthus praecox is. Dit lewer 'n pragtige groot struik met langwerpige blare, regop stingels, nie baie vertakte nie, met bladwisselende blare, liggroen, lansetvormig, soortgelyk aan die blare van perske of wilger. In die volle winter blom op die kaal takke klein geel of roomkleurige blomme, met die blare in 'n spiraal geplaas en met rooi of laag in die onderste gedeelte geplaas, effens geparfumeer; hierdie blom duur ook 'n paar weke totdat die plant ook blaartjies begin produseer. Chimonanthus is 'n lewenskragtige en rustieke struik wat temperature naby -15 ° C dra, en is so bestand teen die koue dat blomme dikwels blom selfs in ongunstige toestande, selfs in die sneeu in Januarie of Februarie. Die verbouing bied geen probleme nie: plaas die struik op 'n sonnige plek, of selfs gedeeltelik skadu, in die gemeenskaplike tuingrond, verlig met min sand, om gevaarlike stagnasie te voorkom. In werklikheid is die naam Calicantus die naam toegeskryf aan hierdie struik van Linnaeus, wat vandag eerder toegeskryf word aan 'n ander struik, die Calicantus floridus, 'n boorling van Noord-Amerika; dit is 'n bladwisselende struik wat in die somer groot, helderrooi blomme lewer, baie dekoratief; In kwekerye word ons gewoonlik gerig op die monsters van chimonanthus, maar ons vind ook eksemplare van calycanthus.
Party het onlangs plante bekendgestel
Die Witch Hazel
Die genus hamamelis is 'n genus wat minder as 'n dosyn sagtevrugtige struike het, wat hul oorsprong in Noord-Amerika en Asië het, waarvan sommige ook algemeen in die tuin gekweek word; die gewoonte lyk baie soos by chimonanthus: 'n groot struik, nie buitensporig dik nie, met groot lansetvormige blare. Sommige soorte hamamelis, en veral dié wat meer in Italië voorkom, produseer 'n pragtige winterblom, direk op kaal en oënskynlik droë takke; sommige spesies blom in die herfs. Die blomme van die heks-hazel is baie spesiaal, want hulle het liniêre kroonblare, wat yl geposisioneer is, wat 'n indruk skep van 'n oorvleuelde blom, geel, pienk of persrooi, baie geurig. Die winterblom, en die fyn geur van die blomme, maak dit baie interessante struike vir die wintertuin.
Die moeilik te uitspraaknaam is afgelei van die naam van 'n Engelse plantkundige wat in Indië gewoon het met die naam Michael Pakenham Edgeworth; tot die geslag behoort ongeveer vyf bladwisselende struike wat wydverspreid in Asië voorkom, ook algemeen in Europa as sierplante. Hulle produseer 'n kompakte plantegroei, met 'n enkele stam, al vertak in die onderste deel, om 'n digte en afgeronde kroon te vorm; die blare is lansetvormig, van helder groen kleur, hulle val in die herfs; die blom vind plaas in die volle winter tot die lente: aan die punt van elke tak ontwikkel groot pieringagtige bloeiwyses, wat talle buisvormige blomme bevat, geel of room, baie geurig; die blomme blom agtereenvolgens totdat hulle 'n soort blompompon vorm, baie besonders, sferies of halfrond. Die voorkoms van die blomplant is ongelooflik: tussen die droë takke is pragtige geel balle met silweragtige refleksies; selfs in hierdie geval verstaan ​​'n mens nie dadelik of dit die natuur is nie, of iemand dit geniet het om blomme aan 'n droë struik te plak. In China is edgeworthia chrysanta 'n baie algemene struik, ook omdat sy bas vroeër gebruik is om papier te maak. In Italië is dit 'n struik wat 'n bietjie meer ongewoon is, maar maklik om te verbou: plaas dit op 'n sonnige plek, moontlik beskut teen koue winterwinde; dit vrees nie ryp nie, en nadat dit goed gevestig is, is dit geneig om weerstand te bied teen somer droogte en hitte. Ons vermy egter dat die grond rondom die plant vir lang maande droog bly, en dat ons gereeld van April tot September natmaak wanneer die grond goed droog is.
Winterblomme: Kies plante vir die tuin
Die keuse van plante vir die tuin word dikwels op een dag gemaak: een gaan na die kwekery, kyk na die plante waarvan ons die meeste hou, koop ons dit en sit dit tuis. Tipies word hierdie bewerking in die lente gedoen, omdat die hitte en die son ons buite wil hê en die tuin kan geniet; of in die herfs, wanneer die periode gunstiger is vir die plant van plante. Die resultaat is gewoonlik dat die plante in ons tuin gewoonlik elke jaar 'n kort tydjie van prag het, net in dieselfde periode waarin ons hulle geplaas het; en as ons gelukkig is, het ons 'n blom of 'n bietjie vrugte, maar 'n vertoning van 'n mindere entiteit. Dit gebeur omdat die mooiste plante in die kwekery gewoonlik in elke seisoen voorkom, veral in dieselfde seisoen; daarom sal ons in die herfs baie siklamene vind, in die lente baie meerjariges, in die somer die eenjarige ouderdom, plus die akkerbosse met somerblom, ensovoorts. As ons wil hê dat ons tuin deurlopend moet lewe, sal dit eerstens raadsaam wees om 'n gids of een of ander werf te raadpleeg om die lewensiklus van elke plant te ken; Daarbenewens kan 'n besoek aan verskeie kwekerye of tuinsentrums en inligting van 'n plantkwekerliefhebber ons help om 'n wye verskeidenheid plante in die tuin te hê, sodat ons die grootste deel van die jaar pragtige blomme kan hê. (met enkele voorsorgmaatreëls is dit moontlik om elke seisoen minstens een blomplante in die tuin te hê), en dan miskien 'n immergroen blare, miskien gevlekte, sommige bessieplante, sommige bladwisselende plante; omdat die natuur uiteenlopend is, het dit nie 'n standaardgedrag nie, en is dit lekker om die plesier van elke seisoen te geniet.