Selfbewuste vs self-geabsorbeerde vertelling in reisskryf - Inligting
In ons volgehoue ​​bespreking van reisskrywe kyk ons ​​na patos en verskillende vorme van vertelling. Sluit aan by 'n groeiende gemeenskap van duisende reisjoernaliste en ontwikkel u vaardighede in reisskryf, fotografie en film met 'n kursus by MatadorU.
Die afgelope week het ons ondersoek ingestel na die feit dat die versuim om retoriek te erken, die bedoeling van 'n skrywer kan ondermyn, en dit dikwels omskryf in 'n 'skrale skryf' of 'porn' kan reis. In 'n ander uittreksel uit nuwe lesse uit MatadorU, kyk ons ​​vandag na soortgelyke konsepte vanuit 'n ander hoek: die vlak van selfbewustheid van die verteller.
Hier is twee sleutelkonsepte patos en self-bewustheidwaarvan laasgenoemde veelvuldige verwante konsepte het: selfabsorpsie, self-uitputting en selfdepresie.
Vir ons doeleindes, patos kan gedefinieer word as:
die kwaliteit van 'n kuns of skryfwerk wat gevoelens van deernis, simpatie, sagtheid of ander emosies opwek.
Selfbewustheid kan na baie dinge verwys, soos byvoorbeeld een:
Erkenning van misleidings, goeie / slegte oordeel, illusies en motiverings
Bewustheid van tekortkominge, beperkings, mislukkings (of omgekeerd, talente, geskenke, geluk)
Aanvaarding (of verwerping) van 'n mens se lewe, planne, kultuur, loopbaan
Erkenning van 'n mens se eie rol of 'plek' in die samelewing, of as 'n plaaslike / reisiger
In die konteks van skryf kan die manier waarop 'n verteller 'n gevoel van selfbewussyn uitdruk (of nie uitdruk nie) die vlak van patos 'n leser ervaar.
Die selfopgevoerde verteller en "applousstukke"
Vanselfsprekend sal skrywers en bloggers wat begin, verhale vertel op 'n manier wat so selfabsorbeer is dat hulle (ironies genoeg) nie bewus is van hoe dit klink nie. Hierdie soort verhale werp tipies die verteller en sy / haar uitbuiting in 'n soort heldhaftige lig, asof die leser veronderstel is om net te applous omdat die verteller na Costa Rica sê, of besig was met 'n bepaalde aktiwiteit soos om warmlugballonrit, of, in die volgende voorbeeld, die koop van kokosneute by 'n plaaslike verkoper:
Ons draai om die hoek, stop by een van die stalletjies in 'n ry klapper. Ek het gekant; die vrou pluk twee klein, mooi geskeer kokosneute, kap dit oop met 'n kapmes en gee dit aan ons in plastieksakke. Sy plaas die strooitjies versigtig in die gat wat sy gesny het. Sy glimlag 'n groot, warm glimlag en sê dankie.
'Man, mense is hier lekker,' merk Jacob op en neem 'n diep slukkie.
Hierdie spesifieke verhaal het gepoog om 'n ingewikkelde onderwerp te dissekteer - die behoefte van die verteller om te valideer in haar keuse van studieprogramme in die buiteland - maar in plaas daarvan om selfbewus te wees van hierdie behoefte, in plaas daarvan dat die verhaal oor haar gaan ervaring, dit gaan alles oor HAAR, wat 'n gevoel van patos by die leser versper of blokkeer. Die verhaal eindig met die verteller en 'n ander karakter wat hul kokosneute gryp en letterlik in die sonsondergang stap, asof hy die leser smeek om te applous.
Aangesien dit so gereeld by voorleggings vir reisskrywe kom, het Matador-redakteurs eintlik 'n kort voorsprong hiervoor; ons noem hierdie soort stukke "applousstukke."
Selfontduiking en selfdepresie
Maar as die verteller aan die ander kant selfbewustheid uitgespreek het op maniere wat vir die leser toeganklik was, sou die geleentheid bestaan ​​het om 'n sekere patos vir haar te voel, en ook vir haar behoefte aan bekragtiging.
Twee van die eenvoudigste - en tog dikwels misgekykte - maniere om selfbewustheid uit te spreek, is selfvermindering en selfvermindering.
Self-ontbering is basies "om uit die weg te kom" van die vertelling. In teenstelling met die poging om die verteller die middelpunt van die aksie te maak, en veral sy / haar uitbuiting klink 'heldhaftig', plaas die selfvermoeiende verteller wat hy of sy doen, in plaas daarvan om na buite te fokus. Let op hoe dit werk in wat 'n ander skrywer as 'n 'heldhaftige' oomblik sou behandel het. Katahdin in Maine:
Op die top is daar 'n skare en 'n bonhomie wat heers. Daar is ongemaklike kamer op die klippe, 'n vreugdevolle begrip, nie net van die duidelike uitvoering van die top nie, maar van die nederigheid in die middel van 360 grade wette buite ons.
Dit is letterlik 'n hoogtepunt, 'n 'prestasie', en tog vind die verteller 'nederigheid in die middelpunt' - wat help om 'n gevoel van patos, gedeelde vreugde by die leser te skep.
Die selfvernietigende verteller
'N Ander manier waarop 'n verteller sy of haar selfbewustheid kan uitdruk, is deur self-waardevermindering, of deur lig te maak of te grap oor uitbuiting. voorbeeld:
Ek was een-en-twintig en het in Bagdad gewerk toe die idee om na Kirgisië te verhuis, eers by my opgekom het. Ek het by die Amerikaanse ambassade gewerk as 'n media-ontleder saam met my kêrel, Farrell, 'n man wat ek in die Arabiese klas op universiteit ontmoet het, wat my (en my ouers) op een of ander manier oortuig het dat dit 'n goeie idee sou wees om hom na 'n oorlogsone te volg.
Met self-waardevermindering is daar byna altyd 'n element van humor wat sekere situasies of onderwerpe kan verhelder - en ironies genoeg, meer aangrypend en emosioneel maak. En as uu leser kan laat lag, sal hulle meer wil lees.