Die vader, Thomas Linley Snr. was ’n sanger, komponis en speler van die klawesimbel en het hy sy klein orkessie gelei in die weeklikse konserte in Bath se beroemde Pump Room. Die vers, “Sacerdotalis Caelibatus” (79), ’n werk wat oor priesterlike selibaatheid handel, neem ’n ironiese wending as dit (weer eens) berig oor pedorastiese aktiwiteite in ’n klooster. ’n Kenmerk van Tussenganger is die naasmekaarstelling van die heiligmaking van persone en idees versus die aftakeling van dít was as heilig beskou word. Laasgenoemde word in De tuin der lusten se middelpaneel bevestig. Daar sit nie meer ’n uil uit ’n swart gat en loer in die sentrale blou fontein nie. 3 Kommentare op “Alwyn Roux. stilte aan die ander kant van ruite” In Krakow, ‘n paar weke gelede op besoek aan Auschwitz-Birkenau, het ‘n gids met donkerbril en ‘n sambreel en ‘n grillerige Amerikaansagtige aksent uit ‘n mond so verbitterd soos ‘n stomp skeermes (die vasvatsinoniem vir ‘aksent’ in Sterftaal is ‘tongval’) met afgemete frases vertel van die afgryslike eksperimente (ons staan voor die grys barak in die son) uitgevoer o.a. op tweelinge.