`n Buurman in nood | SkalkSkryf
Die ontheemdes »
`n Buurman in nood
September 2, 2012 deur Louwie Kry ek Buurman nou eendag waar hy staan en vleis braai. Ek moes dadelik vermoed het daar is iets fout met die man toe ek sien hoe hy die tjops een vir een op die rooster neergooi en driftig met die braaivurk begin steek en omdraai, steek en omdraai.
“Hoe gan’it,” vra ek versigtig van ´n afstand af.
Hy gluur my beskuldigend aan. “Jy dink jy is slim. Jy dink jy weet al’s van die lewe af,” skiet hy sommer so uit die heup uit sonder om dag te sê.
“Laat ek vir jou vertel, jy weet niks, boggherol, want jy het nog nie geleeeef nie,” sê hy en beklemtoon die LEEF asof met hoofletters, maar sonder om sy stem te verhef.
“Laat ek jou vertel. Die lewe,” sê hy, “is soos ´n vrou wat in ´n gewelddadige huwelik vasgevang is. Dit begin met ´n stamp hier en ´n klap daar, maar sy is jonk en die lewe is ´n lied en sy is lief vir hom.”
Buurman steek en draai, steek en draai steeds driftig aan sy tjops.
“Dan,” sê hy en kyk na my om seker te maak ek luister. “Dan word die klap eendag ´n vuishou in die ribbekas, onder die klere waar die bloukolle nie sigbaar sal wees nie. Maar hy vra onmiddelik om verskoning en dra die volgende dag geskenkies aan en sy vergewe hom en dis miskien haar skuld dat hy so kwaad word en sy sal probeer om ´n beter vrou vir hom te wees. En buitendien is die seks na so ´n aanranding fantasties en dit maak die pyn amper die moeite werd.”
Ek wonder so by my self waar Buurman nou eintlik heen op pad is met sy storie, want nou gooi hy driftig sout en peper op die vleis met elke woedende omdraaislag.
“Dan begin vriende sien daar is moeilikheid en hulle waarsku haar om weg te kom voor die man haar ernstig beseer. Maar sy vind verskonings vir sy gedrag en verdedig hom met hart en siel want hy bedoel dit nie, hy is eintlik ´n engel van ´n mens. Hy vat haar juis volgende maand op ´n lang vakansie see toe, en volgende jaar gaan hulle oorsee, so het hy haar belowe.”
Hy bly stil en staar na die kole wat plek-plek begin vlam maak.
“En dan raak die aanrandings buite beheer. Dis ´n blou oog en ´n gebreekte neus en die volgende keer slaan hy tande uit en skop ´n ribbebeen af. Nou waarsku vriende jou om weg te kom voor hy jou dood maak, en jy weet jy is in die moeilikheid, jy weet jy moet jou tasse pak en wegkom, maar jy weet nie hoe nie. jy het nie die moed om weg te breek nie, jy is banger vir wat met jou gaan gebeur weg van hom af, as wat met jou gebeur saam met hom. Jy het nie die guts om jou tasse te pak en te geepad nie!”
“”En eendag is dit te laat. Eendag slaan hy, en hou hy aan met slaan tot jy dood lê.”
“En dis wat die lewe met ons doen,” sê Buurman nou half hartseer. “Hy skop ons en hy slaan ons, en so nou en dan kry ons ´n beloninkie en ons dink dis dalk tog die moeite werd en ons hou aan glo dat dit more sal beter gaan, maar eintlik het ons nie die guts om ons tasse te pak en te boggerof nie, want ons weet dit gaan nie regtig beter gaan nie, dit gaan net nog slegter gaan vorentoe soos ons ouer word.”
Ek verstaan nie waar Buurman se woede teen die lewe skielik vandaan kom nie. Gewoonlik is hy ´n heel rustige ou, erg filosofies selfs.
“Ek was die week amper dood,” sê hy en druk sy braaivurk driftig onder my neus. “Amper dood sê ek jou.”
“Nou wat het jou oorgekom?” vra ek versigtig en staan `n paar treë terug.
“Spasmas,” sê hy. “Eers in my nek. Kan nie leef nie. Kan skaars eet. Slaap niks. Toe gaan ek fisio toe en die ouvrou druk my en ruk my en toe steek sy naalde in my nek en kakebeen in. Naalde drie duim lank, sê ek jou. Sy druk die goed een vir een in my lyf in tot ek sê bliksem, dan sê sy goed so, en dan druk sy die volgende een tot ek sê bliksem. En dan los sy my en net as die pyn so effe bedaar het kom sy weer en druk die goed nog dieper in tot ek sê fok.”
“Ek was amper dood,” sê Buurman en woel die tjops weer driftig met die vurk.
Daar gaan vir my ´n lig op. Buurman is ´n man in sy eer gekrenk.
“En het die gestekery met die naalde toe gehelp?” vra ek simpatiek.
Hy bly so ´n rukkie stil, toe sê hy ja, na twee dae was die spasmas weg. Hy kon weer asem haal.
“Maar toe begin die rug,” sê hy so half verbete. “Ek kon skaars uit die bed uit opstaan. Kan nie buk om my kouse en skoene aan te trek nie, my vrou moes my help. Sukkel om een voet voor die ander te sit om te loop. Dis te seer om te sit en lê kan ek ook nie, maar ek weier om weer na daai ouvrou toe terug te gaan dat sy my weer vol naalde kan steek. Ek drink liewer hande vol pynpille, handevol sê ek jou.”
“Toe stuur my vrou my na ´n ander fisio toe. ´n Mooi jong, gawe meisiekind met sulke sagte, warm handjies. Sy maak my lê op ´n bed en ek dog nou is ek op die regte plek. Hier sal ek bevryf en die pyne weg gestreel word. Maar nee, daar is geen genade nie. Dié mense het ´n erge streep sadisme in hulle. Toe sy met my klaar is kon ek skaars van die bed af klim. Daar was nie ´n deeltjie in my lyf wat toe nie gepyn het nie. Spiere wat niks makeer het nie en dood rustig gedoen het wat spiere veronderstel is om te doen, skreeu nou uit volle bors uit protes vir wat hulle maters aangedoen is.”
“Ek belowe die kind dat, as hulle my nie volgende keer gaan verdoof voor hulle aan my vat nie, dan bring ek my eie bottel brandewyn saam en suip dit leeg soos in die ou dae as hulle tande wou trek voor narkose uitgevind is.”
“Maar het die behandeling darem gewerk?” vra ek belangstellend en gooi vir ons elkeen ´n dop brandewyn en coke.
“Jaaa,” sê Buurman so half onwillig. “Saam met die hande vol pynpille het dit effens beter gegaan, maar dit was die begin van groter ellendes. Van al die pynpille kry ek toe mos konstipasie, erge konstipasie.”
“Jy sien, dis wat die lewe met ons doen. Net as dit beter gaan, dan skop hy jou weer in die bols. Maar Desember gaan ons see toe, so dis maar O.K., ons kan dit vat. Want sien, ek het nie die guts om my tasse te pak en te boggerof nie. Nou gaan ons see toe en dis pret, dit vergoed vir al die swaar”
“Hoe ook al, drie dae lank bou die druk op maar niks gebeur nie. Ek voel later ek gaan ontplof. Vrou gaan apteek toe en koop ´n enema. Is so ´n bottel met ´n lang tuit gedoente. Die instruksies sê; lê op sy, steek tuit versigtig in ‘jy-weet-wat’ en druk bottel tot leeg.”
“Ek lê op my sy, vrou staan gereed met die bottel. Ek sê vir haar sy moet versigtig wees, sy gaan nou ‘virgin teretory’ betree. Sy steek die tuit versigtig op die onnoembare plek in en woel rond. Sy mompel iets en trek weer uit. Sy steek weer in en woel en trek weer uit. Ek sê vir haar as sy dit nog een keer in en uit steek grens dit aan kinky seks, sy moet klaar kry ek is nie daai soort ou nie. Maar die goed wil nie in nie, sê sy toe ergerlik en druk weer die ding in.”
“En het dit iéts vir jou gedoen?” spot ek hom nog so ewe.
Is toe dat buurman se oë wyd rek en hy sy glas brandewyn met een sluk wegslaan.
“Iets vir my gedoen!” brul hy en gooi ´n tjop so hard op die rooster neer dat dit in die lug spring en in die kole beland. Die kole slaan woes aan die brand, dit lyk na ´n Indiese brandstapel met die reeds verkoolde tjoppies wat nou soos lyke deur die vlamme verteer word.
“Ek bedoel, het die enema toe gewerk?” vra ek benoud en retireer na die hek se kant toe.
“Iets vir my gedoen!” bulder Buurman weer en druk die braaivurk hard teen my bors.
“Jy moet vir my die naam van die goed gee,” sê ek desperaat. “Eendag kry ek dit dalk self nodig, mens weet nooit.” Met dié is ek by die hek uit en half op ´n drafstap straat af huis toe.
By die huis sê ek vir my vrou; “Het jy geweet ons buurman word deur sy vrou aangerand?”
“Waaat?” vra sy geskok. “Waar kom jy aan dié nonsens?”
“Hy het my vertel, nou net.”
“Het hy vir jou gesê dat sy hom aanrand?” vra sy verbaas.
“Wel, nou nie in soveel woorde nie, maar hy was kwaad en …. “ sê ek onseker.
“Jy het weer soos jou gat geluister,” sê sy ergerlik. “Ek sal netnou oorstap en gaan hoor wat aan die gang is.”
“Neee!” sê ek ontsteld. “Jy kan nie nou daarheen gaan nie, hy is gewapen en wou my steek met sy braaivurk. Hy is gevaarlik. Jy bly weg daar.”
“Ek verstaan die man nie,” sê ek. “Hy sê hulle gaan Desember see toe, maar hy sê hy het nie die guts om sy tasse te pak nie. Maak dit vir jou enige sin?”
Posted in Louwie | Tagged fisioterapie, Konstipasie, Stres | 1 Kommentaar	One Response
op September 2, 2012 at 9:16 nm Joh
Nou weet ons net nie of dit gewerk hettie. Comments RSS