Solo Vroulike Reis: Hoe om oor jou vrese te kom - Reisverhale - 2020
Solo Vroulike Reis: Hoe om oor jou vrese te kom
Posted: 2/7/2019 | 7 Februarie 2019
Kristin Addis van Be My Travel Muse skryf ons gewone kolom oor solo vroulike reis. Dit is 'n belangrike onderwerp wat ek nie voldoende kan dek nie, so ek het 'n deskundige ingebring om haar advies vir ander vroue-reisigers te deel om die onderwerpe wat belangrik en spesifiek vir hulle is, te help dek! In hierdie maand se artikel wys sy ons hoe ander solo vroulike reisigers oor hul vrese kom!
Oor die jare het baie vroue aan my toegegee dat hulle reisplanne gemaak het - net om die reis te kanselleer voor hulle gegaan het.
Vrees en angs het in die pad gekom.
Daar is 'n bietjie iets oor solo reis waarna amper niemand praat nie.
Dit is meer algemeen as wat jy dink - veral vir die eerste keer vroulike reisigers.
Daar is immers baie wat ons moet bekommer wanneer ons uitgaan.
Vir baie van ons kan hierdie bekommernisse verlammend wees.
Wanneer die gewone bekommernisse oor eensaamheid, veiligheid en verveling inmekaar val, herinner ek myself dat om hierdie ervaring in die buiteland te geniet, die moeite werd sal wees. Ek visualiseer sukses deur myself op die strand te stel, met nuwe vriende te lag en 'n fantastiese reis te hê. Die goeie vibes is dikwels genoeg om dit alles uit te maak.
Toe het ek gewonder, hoe skop ander vroue vrees vir die randsteen en leef hulle solo reisdrome uit?
So het ek die vraag aan die vroue in my Facebook-groep gestel. Dit is wat hulle gesê het:
"Besef dat die tyd met jouself 'n luukse is" - Alex, 29, Florida
Ek het begin solo reis toe ek omtrent 20 jaar oud was. Ek het my eerste solo-reis bespreek omdat ek moeg geword het om te wag vir vriende om by my aan te sluit. Ek was destyds aan die laerskool in Barcelona, ​​en ek wou die geleentheid gebruik om soveel as moontlik te reis terwyl ek in Europa gewoon het. Ek het besef dat as ek nie by myself was nie, ek glad nie sou gaan nie en ek sou 'n groot geleentheid misloop om hierdie deel van die wêreld bloot uit vrees te sien. Ek het geweeg al die moontlike slegte dinge wat kon gebeur en besluit om my vrees te konfronteer en my kaartjies te bespreek.
Ek het op 'n drie weke reis na Oostenryk, Hongarye en die Tsjeggiese Republiek gegaan. Dit het uiteindelik so 'n ongelooflike reis geword, en ek het so baie mense ontmoet wat sedertdien, ek het amper uitsluitlik 'n solo reisiger geword.
Ek het geleer hoe om regtig tyd met myself te geniet en nie bang wees om alleen te wees nie. Ek het die vryheid om nuwe mense te ontmoet en by hulle te hou, maar ook die vryheid om tyd vir myself te neem wanneer ek dit nodig het. Deur solo reis is ek meer selfvertroue en meer bewus van al die groot eienskappe wat ek het. Ek het geleer dat ek nie so bang is soos wat ek gedink het nie en dat ek ongelooflik vindingryk kan wees.
Hoe meer jy ondersoek, hoe beter sal jy voel (Yana, 32, Boston, Massachusetts, Baard en Krullerig)
Ek wou altyd reis, maar het dit regtig moeilik gevind om ander te begaan om met my te gaan. Nadat 'n vriend verlede oomblik op my geroep het, het ek besef dat ek nie van iemand moet afhanklik wees om die wêreld te ervaar nie. Aanvanklik was dit skrikwekkend om alleen te wees. My mees verswakkende vrees was eensaam. Was ek altyd alleen? Sou dit vreemd wees om op my eie restaurant te eet? Ook, sou ek in staat wees om van myself afhanklik te wees van alles, van veilig na my koshuis om 'n stad te navigeer?
Om my vrese te oorwin, het ek baie navorsing gedoen om my te vergewis van die plekke wat ek besoek het. Ek het ook ander reisigers op forums en sosiale media-platforms gevra oor hul ervaring. Hul woorde het my aangemoedig. Met die tyd om te ondersoek en te beplan, het ek my gemakliker gemaak om alleen te reis. Ek het nou meer as 120 lande besoek, meestal alleen.
As ek tuis kan oorleef, hoekom moet dit anders elders wees? (Sarah, 52, uit die Verenigde Koninkryk, wat in Italië woon)
Ek het alleen begin reis nadat ek weduwees was. Ek het besef dat dit 'n geval was om alleen te gaan of tuis te bly, en nooit nêrens heen was dit baie skrikser as om myself te gaan nie!
Ek het my vertroue opgebou deur stadig te begin, met dae op nuwe plekke by te voeg om familie en vriende te sien. Die eerste keer was dit 'n tussenstop in Sydney op pad huis toe van Christchurch. Die volgende keer het ek 'n paar dae in Auckland gedoen voordat ek 'n familie in Australië kon inhaal. My volgende reis sal twee weke heeltemal solo wees in Thailand volgende maand.
Ek ondersoek my bestemmings deeglik sodat ek weet wat om te verwag en wat ek wil sien en doen. Ek bespreek hotelle en vervoer vooraf, en soms ook toere, wat 'n goeie manier is om ander mense op die pad te ontmoet. Ek gebruik die straatkykfunksie op Google Maps om die ligging van hotelle of koshuise te monitor en het 'n virtuele "loop" in die omgewing. Dit laat my toe om te verhoed dat dit te geïsoleer word, aan die einde van die donker strate, of net in buurte wat ek nie veilig in alleen sou voel nie. My sin van rigting is verskriklik, so om 'n idee te kry van waar alles vooraf is, maak my baie meer selfvertroue. Ek probeer ook altyd om seker te maak dat my vlugte daagliks aankom en om uit te vind hoe om vroegtydig vanaf die lughawe na my verblyf te kom, sodat ek presies weet waarheen ek gaan by aankoms, wanneer ek waarskynlik moeg sal wees.
Ek het besef dat mense meestal goed is (Isabella, 25, uit Chicago, Illinois)
Ek dink ek het oor daardie aanvanklike vrees om alleen te reis deur te besef hoe opwindend daardie vlak van onafhanklikheid was. Ek het 'n bietjie geld en tyd gehad, en ek kon absoluut alles doen wat ek daarmee wou hê. Daarbenewens word my vrese altyd aangeval deur die feit dat daar oral mense was wat my gewillig was om my te help en te leer.
In Japan het 'n plaaslike hulp aangebied toe ek verlore gegaan het, en in plaas daarvan om my net na my treinstop te vervoer, het hy saam met my gekom en my die hele pad geloop. In Myanmar het 'n groep plaaslike inwoners gehaas om my te help wanneer ek van my bromponie afgeval het; hulle het nie 'n woord van Engels gepraat nie, maar hul optrede het my laat besef dat vriendelikheid self 'n universele taal is. Dit het my gehelp om my vrese te oorkom en dapper geword.
Doen elke dag 'n klein dingetjie (Michelle, 45, uit Alaska, van sewe)
Ek is tans 'n paar maande in 'n kontrak met drie kontinente om my doel te bereik om al sewe kontinente te besoek. Toe ek dit skryf, sit ek in Christchurch, Nieu-Seeland, en wag vir weer in Antarktika, sodat my vlug daar kan kom, waar ek vier maande lank sal werk. Ek was nie altyd hierdie vreesloos en avontuurlustig nie, maar ek is beslis trots op wie ek geword het.
Om realistiese verwagtinge te stel - wat moontlik beteken om hulle te verlaag - het my gehelp om my vrees om alleen te reis, te oorkom. Dit klink eers teenintuïtief, maar om realisties te wees, word werklik 'n geskenk vir myself (en my geestelike gesonde verstand). Nie elke dag gaan epiese wees nie, en as solo reisiger gaan jy al die besluite neem en al die reisprobleme wat jy ervaar, oplos. Dit duur 'n bietjie energie. Veral aan die begin, terwyl jy jou solo-reis groef kry, sny jouself 'n bietjie slap; Doen elke dag 'n klein dingetjie wat jou gelukkig maak, en as jy 'n epiese dag het, geniet dit alles!
Gebruik toere en programme om vertroue te verkry (Peggy, 45, uit San Francisco, Kalifornië)
My eerste solo reis was die tipiese post-kollege Europese reis, en my vriend moes vroeg vertrek. Dit was net een week van solo reis, maar ek het geleer en selfvertroue gekry dat ek dit kon doen en oorleef. 🙂 Dekades later het ek besluit om my passie te volg om die wêreld te sien. Ek is al meer as twee jaar op reis, die meerderheid solo.
Ek begin tipies 'n nuwe stad met 'n gratis of nominale prysopname. Hulle bied 'n goeie oorsig van die plek en sy geskiedenis en kultuur, plus plaaslike wenke. Ek het mense ontmoet op hierdie lopende toere wat wissel van die res van die dag saam met vriende saam met vriende wat ek nog steeds in kontak bly tot vandag toe.
Ek kyk ook die Couchsurfing en Meetup-programme vir plaaslike geleenthede. Hierdeur het ek groot herinneringe om na die Notte Bianca-fees in Malta te gaan, na klein dorpies buite Frankfurt te gaan, en 'n weeklikse koffie-ontmoeting in Brno by te woon en sosiale geleenthede in Boedapest, Istanbul en Bishkek. As ek alleen reis, is ek nie saam met my vriende in 'n borrel nie. Ek word bewus van my omgewing en vind myself meer oop vir plaaslike interaksie, wat gelei het tot ontelbare voorbeelde van mense wat ongelooflik vriendelik en behulpzaam is.
Begin van jou eie stad (Kathleen, 33, van Boston, van Lonesome Roads)
Nadat ek besef het ek wou alleen probeer, het ek besluit ek moes eers oefen. Ek het begin in my Boston stad van Boston: na 'n museum op my eie, dan 'n film solo. Daarna, middagete alleen op 'n lekker plek, en dan self uitdink (ek dink alleen eet kan die grootste ding wees om gewoond te raak aan!). Uiteindelik het ek twee dae lank self in Portland, waar ek vir 'n jaar gewoon het, deurgebring, dus dit was bekend genoeg om gemaklik te wees, maar ek was heeltemal alleen. En ek het 'n wonderlike tyd gehad! Ek het gesels met mense in die tralies, ek het alleen 'n romantiese ete gehad terwyl ek 'n bietjie mense gekyk het en oral rondgestap het.
Ek gaan dan heeltemal af: solo-reise na Miami en LA, dan 'n tussenstop in Ysland vir twee dae by myself wanneer ek terug kom van 'n reis met 'n vriend, en dan ses dae alleen in Kopenhagen. Ek het dit so lief gehad dat ek nou twee maande in 'n jaar lange solo-reis in Europa en Suidoos-Asië is!
Ek het geleer dat beleefdheid en 'n paar woorde van die plaaslike taal jou oral sal kry. Dat mense oorweldigend vriendelik en vrygewig is. En daardie reis-solo gee my nuuskierigheid gratis op 'n manier wat ongelooflik bevry is, of dit opera's in Parys verken of met 'n IJslandse meisie in lyn vir 'n kroegbad raak. As ek dapper genoeg is, is jy ook dapper genoeg. Jy het dalk net 'n bietjie oefening nodig.
Neem die risiko (Caitlyn, 27 uit Brisbane, Australië, van Girl Seeking Purpose)
Voordat ek op my ses maande lange solo-avontuur deur Suid-Amerika vertrek het, was ek getwyfel en vrees oor al die moontlike uitkomste om alleen te reis. Ek was bekommerd oor of dit veilig was as 'n alleenwyfie om in ontwikkelende lande te reis en as ek al my beoogde bestemmings kon bereik sonder voorafbepaalde reisvennote voor die tyd. Meeste van alles, ek was bekommerd dat ek niemand op die pad kan ontmoet om te reis en my ervarings te deel nie. Ek was absoluut bang vir die idee om alleen te wees.
Nadat ek ontelbare blogposte en forums gelees het, het ek begin besef dat al die vrese wat ek oor solo reis gehad het, dieselfde vrese was wat ons almal het voordat ons die sprong in iets nuuts en onbekend maak. Dit het toe duidelik geword dat as ek my hele lewe bang was vir al die moontlike dinge wat in enige gegewe situasie verkeerd kon gaan, sou ek nooit my gemaksone verlaat nie, laat staan ​​my huis of my land. Dit het net nie gelyk soos die lewe wat ek vir myself wou hê nie.
Om dit te besef, het ek die besluit geneem om al hierdie vrese in die gesig te staar deur hul bestaan ​​te erken. Ek het besluit om voort te gaan om my drome werklik met of sonder hulle te maak. Om te identifiseer dat dit normaal was om hierdie bekommernisse te hê en te besef dat dit moontlik was om hulle te oorkom, het my die krag en vertroue gegee wat ek op die vliegtuig moes kry.
Gedurende die laaste dae voor my vlug het ek myself gerusgestel dat ek eers sou kom en dit sou alles op sy plek val en self uitwerk. En dit is presies wat gebeur het. Dit was een van die ongelooflikste, lewensveranderende en bepalende oomblikke van my lewe, en ek is so bly dat ek nie die vrese laat verhoed dat ek die sprong vat nie.
Begin klein en bekend (Shae, 41, uit Melbourne, Australië, van die Bright Eyed Explorer)
Ek het nog altyd saam met ander mense gereis, maar op 36-jarige ouderdom kon ek nie op die gerief en vertroue wat met vriende saam met my reis, bring as ek my drome wou verrig om die wêreld te reis nie. Ek is 'n relatief skaam en ietwat introverte persoon, veral rondom vreemdelinge, so die gedagte om in 'n onbekende land te wees en met mense te praat wat ek nie geweet het nie of dalk nie verstaan ​​het nie, het my maagkoor gemaak!
Vir my begin my solo klein skaal en op 'n plek waar ek baie bekend was, het ek die vrese wat ek alleen gehad het, gehelp om te verlig. Ek was vyf keer voor die eerste solo-reis na Bali, so ek was vol vertroue en gemaklik met my omgewing, die mense en die leefstyl. Met hierdie vertroosting het ek my nog 'n bietjie verder gestoot - met vreemdelinge gesels, hulp gevra toe ek dit nodig gehad het - maar ook leer om die tyd wat ek self in restaurante en bars gehad het, te waardeer.
Ek het sedertdien solo gereis deur Europa en Australië (wat tuis is) gereis, maar daar is nog tye dat ek nog 'n bietjie senuweeagtig en angstig word oor my komende reis. Oor die algemeen, as dit gebeur, gee ek myself 'n bietjie pep praat en herinner myself dat ek sterk en dapper is. Dit sal my oor die algemeen 'n bietjie vertroue hupstoot gee, wat dan my opwindingsvlakke opbou en dan is ek so gereed om te reis.
Ek hoop dat hierdie stories help om te wys dat daar geen spesiale gene, lewenservaring, agtergrond of ouderdom is wat iemand 'n goeie solo reisiger maak nie. Dit vereis nie eens moed om alleen te reis nie - baie van ons het dit op die pad in plaas daarvan gebou.
So moenie al die dinge wat verkeerd kan gaan, laat los nie, hou jou terug van jou drome. Die meeste van wat ons bekommerd maak - nie net verwant aan reis nie, maar in die algemeen in die algemeen - kom nooit in die wiele nie. Fokus op die avonture, die goeie tye, die sonsondergange met nuwe vriende en die leerervarings. Die grootste stap is net om die besluit te neem en daarmee te hou. Daarna val die res in plek.
Kyk die video: SCP-953 Polymorphic Humanoid. Keter class. humanoid animal mind affecting sentient scp (Desember 2020).