Voedselmaatskappye wil koolstof in die grond toesluit om die emissiedoelwitte te bereik - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Egide Dostie Jr. (links), Selena Brown en Egide Dostie Sr. se Dostie Farm is een van ses melkerye wat saam met Stonyfield werk om koste-effektiewe metodes vir die meting van grondkoolstof te verskerp. Foto met dank aan Meg Wilcox
Stonyfield Organic se landbouverhoudingsbestuurder vuur die AgriCORE-grondmonsteringsinstrument op in 'n weiveld met 'n uitsig oor die golwende heuwels in die middestad van Maine by die organiese melkery Dostie Farm. Die awegaar wip terwyl dit deur klawer en gras sny en afwaarts in die aarde spiraal om 'n monster op 'n skokagtige Oktoberdag uit die plaas van 650 hektaar te haal.
Dit neem Johnson drie probeerslae om dit reg te kry, en die awegaar kom uit die grond, omhul in 'n dun laag donker grond. Leah Puro, landbounavorsingskoördineerder by Wolfe's Neck-sentrum vir landbou en die omgewing, skep die grond in 'n klein foeliebak en gooi dit dan in 'n battery-aangedrewe oond om die vog te verwyder voordat dit na die Yale Universiteit gestuur word vir elementêre analise, een van die akkuraatste metodes om die hoeveelheid koolstof wat in die grond vasgevang is, te meet. Puro skuif 'n ander gedeelte van die grond in 'n draagbare refraktometer om die koolstofinhoud te meet volgens 'n nuwer metode Vinnige koolstof dit word getoets as 'n vinnige manier om koolstof in die veld te meet.
Britt Lundgren, direkteur van organiese en volhoubare landbou by Stonyfield, sê die donker kleur van die grond: 'Ek wed dat dit redelik goed is. ... Dus, dan is die truuk om op grond van die grondtipe vas te stel hoeveel meer koolstof dit kan bevat en tot watter diepte. '
Dostie is een van die ses melkerye wat saam met Stonyfield werk om kostedoeltreffende metodes vir die meting van grondkoolstof te slyp, en om veranderinge wat verband hou met boerdery- of weidingspraktyke op te spoor, deur middel van 'n inisiatief genaamd OpenTEAM. Uiteindelik sal Stonyfield boere in sy verskaffingsketting vergoed vir die berging van koolstof in hul weidings, as deel van sy "wetenskap-gebaseerde teiken, "Of verbintenis om koolstofvrystellings te verminder 30% teen 2030.
Grondmonsters van Dostie Farm word in 'n battery-oond geplaas om vog te verwyder voordat hulle na 'n laboratorium gaan vir elementêre analise om die hoeveelheid koolstof wat in die grond vasgevang is, te meet. Foto met dank aan Meg Wilcox
Stonyfield se koolstofverminderingsbelofte sluit ook in dat die energie-, afval- en verpakkingsvoetspore krimp, maar Lundgren sê: 'Ons weet dat as ons net op grondkoolstof konsentreer - en as ons elke boerdery het wat ons melk lewer, hul grondkoolstof verhoog met 1 [metrieke] ton [1.1 ton] per akker per jaar - ons kan daarmee ons hele wetenskaplike doelwit bereik. "
Stonyfield is nie die enigste voedselonderneming wat daarop groot belofte het om sy belofte om koolstof te verminder nie, deur sy boere na regeneratiewe landboupraktyke te skuif wat koolstof in grond onder andere bevorder. General Mills, Cargill, Danone, Walmart en andere het soortgelyke ambisieuse beloftes afgelê en dit is met goeie rede. Soos ander voedselondernemings, is hul landbouvoorsieningskettings verantwoordelik vir 'n groot deel van hul koolstofvrystelling. In werklikheid het navorsers onlangs tot die gevolgtrekking gekom Wetenskap dat wêreldklimaatdoelwitte nie bereik kan word sonder fundamentele veranderinge aan ons voedselstelsel nie. Regeneratiewe boerderye, wat fokus op die bou van grondgesondheid, is 'n belowende weg om die landbou se koolstofvoetspoor te verminder. Maar hoe motiveer 'n groot voedselonderneming die menigte boere in sy voorsieningsketting om boerderypraktyke te gebruik wat koolstof in die grond bind? En hoe weet ons dat hierdie landboupraktyke werklik koolstof bind, en hoe lank?
Grond voldoen aan klimaat
Dit is goed gevestig dat sekere bewaringspraktyke, soos geenbewerking, dekgewasse en wisselweiding, die hoeveelheid koolstofgrondstore kan verhoog. Maar wetenskaplikes verstaan ​​steeds hoe faktore soos grondsoort, klimaat, vorige grondbestuurspraktyke en beskikbaarheid van water 'n invloed het op hoeveel koolstof gestoor word en onder watter bestuurstoestande.
OpenTEAM is een van 'n aantal wetenskaplike gebaseerde samewerkings wat ontstaan ​​het om hierdie vrae te beantwoord. Die idee het in 2015 ontstaan ​​toe Stonyfield se voormalige moedermaatskappy, Danone, Wolfe's Neck Centre gevra het om 'n projek op die been te bring wat sal demonstreer hoe 'n melkery koolstofnet kan word deur die gesondheid van die grond te verbeter, en ook uitvind hoe om dit te monitor en te verifieer. Maar, 'het die idee verander van 'n demo-webwerf wat moontlik Danone en Stonyfield sou help tot 'n wêreldwye samewerking wat almal kan help,' sê Dave Herring, uitvoerende direkteur van Wolfe's Neck Centre.
Dave Herring (regs) en Leah Puro staan ​​voor 'n gebou in Wolfe's Neck Centre, 'n navorsingsentrum en 'n werkende melkplaas wat sy melk aan Stonyfield Organic verkoop. Foto met dank aan Meg Wilcox
Stonyfield se suiwelverskaffers vorm een ​​van 20 plaas-"hubs" wat saam met OpenTEAM werk. Midde-oesboere wat General Mills lewer en kleinboere in Kenia, is onder meer plaashubs. Deur data van klein proewe regoor die wêreld te versamel, beoog OpenTEAM om die wetenskaplike begrip van aanpasbare bestuur van grondgesondheid te versnel.
Landbou- en klimaatsveranderingskenners beskou die pogings om koolstof in landbouvoorsieningskettings te beperk, as 'n noodsaaklike strategie vir die vermindering van klimaat. Maar hulle hou toesig oor hoe maatskappye hul verpligtinge nakom. Verifiëring deur ouditeure van derdepartye, deursigtigheid en openbare verslagdoening is die sleutel.
"Ek is bekommerd oor groenwas in hierdie beweging, en met hierdie frase 'regeneratiewe landbou'. Dit is die sexy ding vir maatskappye om te sê dat hulle nou doen, "sê Arohi Sharma, beleidsontleder vir die water-, landbou- en natuurlewe-program by die NIE-organisasie vir die verdediging van die Natuurlike Hulpbronne (NRDC), en voeg by dat sy nogtans 'bly' is dat maatskappye doen die moeite.
Permanensie, oftewel die langdurige beslaglegging van grondkoolstof, is ook kommerwekkend, gegewe hoe maklik gestoorde koolstof vrygestel kan word as boere, byvoorbeeld, hul lande ploeg. Ekstreme weer soos droogte beïnvloed ook hoeveel koolstofgrond vrystel.
'Regeneratiewe landbou is nie iets wat oor drie of vyf jaar gedoen sal word nie, selfs nie tien jaar nie. Dit is 'n lewenslange verbintenis wat boere en landbouers aangaan. Ek hoop dat hierdie ondernemings op lang termyn gaan, 'sê Sharma en benadruk dat hierdie benadering tot boerdery 'n bestuursfilosofie is wat veel meer behels as koolstofsekwestrasie.
Leah Puro en Jason Johnson neem 'n grondmonster van 'n Dostie Farm-weiding met 'n AgriCORE-grondmonsteringsinstrument terwyl die Dosties en Brown daarna kyk. Foto met dank aan Meg Wilcox
Lundgren sê dat Stonyfield se verbintenis deur die wetenskaplike doelwit van 2030 gaan, en dat dit verminderings sal verifieer na aanleiding van protokolle wat ingestel is deur die Science Based Targets-inisiatief, 'n vennootskap tussen die United Nations Global Compact (UNGC), World Resources Institute (WRI), die nie-winsgewende organisasie CDP en die World Wide Fund for Nature (WWF), wat deel uitmaak van die breër koalisie Ons bedoel besigheid.
Permanensie is 'n eerlike vraag ', sê Lundgren en voeg by:' Daar is 'n aantal dinge wat u kan doen om boere in die regte rigting te stuur. ' Stonyfield maak staat op OpenTEAM om sulke vaspunte te help oplos. "As u dinge soos afstandswaarneming kombineer met rekordhouding en meting op die grond, kan u 'n voortdurende beeld hê van wat teen 'n doeltreffende prys gebeur," sê Lundgren. 'Hierdie oplossings sal nie permanent wees nie, maar tog dink ek dat dit 'n belangrike sink vir koolstof kan wees in 'n tyd wat ons al die oplossings nodig het.'
Stoor koolstof op melkplase
Gestig in 1983 as 'n organiese boerdery skool Op 'n klein plaas in New Hampshire verdien Stonyfield Organic nou 'n jaarlikse inkomste van US $ 360 miljoen. Dit word nasionaal verkoop, maar melk kom volledig uit die noordoostelike Amerikaanse state. Organic Valley-suiwelkoöperasie lewer die grootste deel van sy melk op ongeveer 218 boerderye. Stonyfield koop ook direk vanaf 32 plase.
Selena Brown het 'n naam vir elkeen van die 210 koeie van Dostie Farm, met inbegrip van hierdie Swiss Roll. Foto met dank aan Meg Wilcox
Dostie Farm is 'n direkte verskaffer, hoewel dit tans nie Stonyfield lewer nie. Egide Dostie Jr., 'n vierde geslag melkboer, werk op die plaas saam met sy lewensmaat Selena Brown, sy vader Egide Dostie Sr., en sy twee tienerkinders. Die Dosties het vier jaar gelede oorgeskakel na organies, want 'die enigste manier waarop ons wins kon maak, was om organies te wees', sê Dostie Sr. terwyl ons terugstap van die grondmonsteringsoefening in die weiding in die rigting van die skuur, waar die meeste van die melkery 210 -koeikudde rus.
Organiese sertifiseringstandaarde vereis dat koeie minstens 120 dae per jaar buite moet wei. "Dit is aangenamer en die koeie is gelukkiger," sê Egide Jr.
Die Dosties vul die grasdieet aan met organiese graan wat hulle koop en hooi wat hulle oes. Die boerdery se opbergingsmoontlikhede vir grondkoolstof kom dus vanweë hul wisselbouweiding en die meerjarige grassoorte wat hulle plant en oes.
Deur koeie deur verskillende weidings te draai, kan die gras hergroei en wortels diep in die aarde hou, wat weer organiese materiaal in die grond opbou en koolstof in die grond bind. Die mengsel van grassoorte wat geplant word, speel ook 'n rol omdat sommige soorte meer wortelgroei en organiese materiaal in die grond aanmoedig, volgens Lundgren.
Selena Brown en Britt Lundgren, binne 'n geïmproviseerde kantoor in die garage van die plaas, kyk na data van farmOS, 'n sagteware-instrument waarmee die daaglikse plaasrekords ruimtelik voorgestel kan word. Foto met dank aan Meg Wilcox
Stonyfield het sedert verlede somer tegniese hulp verleen aan die ses plase in die OpenTEAM-loods. Dit het boere opgelei in verskillende sagteware-instrumente vir die opsporing van boerderybestuurspraktyke en grondgesondheid wat hulle moet baasraak om koolstofbetalings te ontvang.
Binne 'n geïmproviseerde kantoor in die garage van die plaas, kliek Brown deur die oortjies op 'n skootrekenaar en demonstreer haar fasiliteit met een so 'n sagteware-instrument, FarmOS, wat die daaglikse plaasrekords, insluitend grashoogte in weidings voor en na beweiding, ruimtelik voorstel. "U kan sien [die koeie] het 14 sentimeter binnegegaan, en dit het afgekom na 36 , hier in Paddock C," sê sy en wys na die skerm.
Uiteindelik sal hierdie data gekoppel word aan grondkoolstofmetings en inligting oor die grondtipe, om terugvoer te gee oor hoe die Dosties se weidingsbestuursaktiwiteite die koolstof in hul gronde beïnvloed. Die grondkoolstofdata sal uiteindelik deur 'n onafhanklike ouditeur geverifieer word.
Dit het tyd en moeite gekos om boere op die hoogte te stel van die gereedskap, en uiteindelik sal Stonyfield die stelsel moet uitrol aan honderde verskaffers. Sodra die basiese koolstofvlakke vasgestel is, sal boere verdere tegniese hulp nodig hê om weidingsbestuurspraktyke toe te pas wat koolstofopberging verhoog.
Uitdagings vir tegniese hulp
Die voorsiening van sulke tegniese hulp is 'n groot voordeel vir 'n span van een, sê Lundgren, maar nogtans het Stonyfield dit relatief maklik in vergelyking met groter voedselondernemings met verskaffers regoor die wêreld, wat verskillende gewasse in verskillende boerderystelsels en groeiende streke verbou.
"Maatskappye vind dat dit baie duur is om na boere uit te reik om verhoudings in hul verkrygingsgebiede te bou," sê Debbie Reed, uitvoerende direkteur van Ecosystem Services Market Consortium (ESMC), 'n organisasie sonder winsoogmerk wat saam met 'n dosyn groot ondernemings werk. voedselondernemings, navorsers en ander, waaronder OpenTEAM, om 'n vrywillige mark vir grondkoolstof en ander ekosisteemdienste te ontwikkel.
Selena Brown grawe 'n grondmonster terwyl Britt Lundgren (middel) en ander data op die weiding opneem in die LandPKS-instrument van die Amerikaanse Departement van Landbou. Foto met dank aan Meg Wilcox
"Die stuk tegniese hulp is waarmee die meeste maatskappye regtig sukkel," voeg sy by. "Voedselondernemings is op soek na nie-winsgewende groepe met stewels op die grond."
Neem General Mills, wat 'n doel om 1 miljoen hektaar te omskep (405,000 30 hektaar) in sy verskaffingsketting tot regeneratiewe boerderypraktyke om sy koolstofvoetspoor 2030% teen 2050 te verminder, en teen 20 nul te maak. Die doelwit beslaan ongeveer 25 tot XNUMX% van sy massiewe wêreldwye voorsieningsketting, volgens Jay Watson , verkryging van bestuurder vir volhoubaarheidsbetrokkenheid by General Mills.
General Mills is nou besig met drie regeneratiewe landboupiloë, een met 45 produsente in die VSA en Kanada se noordelike vlaktes, 'n soortgelyke program met 24 boere in die suidelike vlaktes, en 'n program met drie melkerye in Michigan.
Die maatskappy werk saam met ESMC en OpenTEAM en bied tegniese hulp deur opleiding in vennootskap met die nie-winsgewende organisasie Grondgesondheidsakademie. General Mills bied ook 'n drie-jaar, een-tot-een-afrigtingsprogram aan produsente in sy loodse, en bevorder 'n eweknie-stelsel vir leer onder produsente, volgens Watson.
Die benadering gaan 'baie oor die versnelling van die ontwikkeling van plaaslike kundigheid op hierdie plekke en om die impak van verskillende benaderings op plaasbestuur in hierdie stelsels te meet', sê Watson. Maar dit is duur, en aan die einde van die driejaarloodse sal General Mills gevallestudies ontwikkel wat spesifiek groeiende streke en gewasse waaruit ander boere in sy voorsieningsketting kan leer, ontwikkel.
"Ons is een van die vele spelers wat in hierdie ruimte benodig word om die algehele beweging regtig te bevorder," sê Watson. "Ons probeer daardie vennote, en selfs eweknieë en mededingers, vind en sê: 'Hoe werk ons ​​saam?'"
Wie beloon boere?
Een van die moeilikste probleme om op te los, is hoe om boere aan te spoor om nuwe praktyke aan te wend.
Soos Reed uitlê, "gaan u dit doen as u dink dat 'n nuwe praktyk of stelselbenadering u opbrengs gaan verlaag?" Wat meer is, sê Reed, "ons het nie goeie ekonomiese gegewens oor die koste om na verskillende stelsels oor te skakel nie, en die potensiële voordele daarvan."
Nog 'n uitdaging is dat koolstofmarkte betaal nadat die werk gedoen is, nie vooraf nie. Maatskappye ondersoek verskillende modelle om boere te vergoed, sê Reed. Sommige aandeelkoste, soos vir die aankoop van dekgewassaad. Ander bied 'n langtermynkontrak aan en verbind hulle om die kostedifferensie te betaal as die opbrengste daal. "Met verloop van tyd sal ons sien watter een die naald die meeste beweeg," sê Reed.
'As u dink aan die omvang van die probleem wat klimaatsverandering inhou, waarom sou u dit nie doen nie?' –Britt Lundgren
Lundgren worstel nou oor hoe Stonyfield se aansporingsprogram so moet struktureer dat hy genoeg geld het om sy boere te motiveer om deel te neem en uiteindelik van praktyke te verander, terwyl die kumulatiewe koste vir die maatskappy geweeg word as al 250 plase deelneem. 'Kan u die dinge regverdig, of is daar ander markdeelnemers, soos Microsoft of Google, wat krediete op grondgebied [koolstof] wil koop, wat ons aan ons boere moet koppel?' vra sy. Met ander woorde, Lundgren sukkel om boere direk te betaal of hulle aan grondkoolstofmarkte te koppel waar maatskappye met korporatiewe klimaatverpligtinge koolstofverslae wil koop.
Intussen het die voorlopige grondresultate vir Dostie Farm teruggekeer op 2.17% koolstofinhoud op 15 sentimeter (6 duim) diepte en 1.67% op 30 sentimeter (12 duim). Dit laat baie ruimte vir groei, sê Lundgren, omdat die optimale vlak vir weiding 8% tot 9% is.
Lundgren is egter nie gereed om aanbevelings te doen nie, omdat sy meer monsters van ander dele van die plaas wil sien. Uiteindelik verwag sy dat die boere wat Stonyfield verskaf, met 'n kundige vir weidingsbestuur gaan konsulteer.
Met nog die werk om Stonyfield se aansporingsprogram aan die gang te kry, sal dit nog 'n jaar duur voordat melkplase kan begin deelneem.
Lundgren sê dit is 'n hoë bestelling om 250 plase te kry om hul grondkoolstof met 1 [metrieke] ton te verhoog. ton] per akker teen 1.1. "Maar as u dink aan die omvang van die probleem wat klimaatsverandering inhou, waarom sou u dit nie doen nie?"
Vir elke ton rys wat geproduseer word, word ongeveer 'n ton strooi verbou. As daar jaarliks ​​770 miljoen ton rys geproduseer word, is dit baie strooi.
As klimaatsverandering jou wil heeldag in die bed wil bly en die wêreld daarbuite vergeet, dan het ek slegte nuus.
by Asit K. Biswas en Kris Hartley
Asiatiese stede sukkel om vinnige stedelike migrasie te akkommodeer, en ontwikkeling is besig om gebiede met vloed te benadeel.