Nakajima D3N eksperimentele 11-Shi draer bomwerper - Interessant - 2022
Die Nakajima D3N eksperimentele 11-Shi draer bomwerper is ontwerp om die Aichi Type 97 draer bomwerper te vervang, maar verloor vir die Aichi D3A1.
Die Nakajima-toetrede tot die 11-Shi Carrier Bomber-ontwerpwedstryd was soortgelyk aan hul vroeëre B5N1 Carrier Attack Aircraft en C3N1 Carrier Reconnaissance Aircraft. Dit was 'n laagvlerk-eenvliegtuig, met die bemanning in 'n bedekte kajuit. Dit was van metaalwerk,
Die D3N het 'n ongewone kenmerk. Die hoofonderstel sou ook as duikremme dien. Die hoofwiele kon 90 grade draai, sodat die wiele self vorentoe gerig het en as lugremme gedien het. Om die wiele in te trek, vou hulle vorentoe in die vlerke. Hierdie stelsel werk slegs met die oorspronklike gespesifiseerde duiksnelheid van 240 kt. Toe die vloot die topsnelheid in die duik tot 200 kt verminder, moes 'n nuwe stel geperforeerde spoilers by die vleuel gevoeg word om as verdere duikremme op te tree.
Die eerste prototipe is in Maart 1937 voltooi en het die kort benaming D3N1 gekry. Daarna was die werk stadig. Die tweede prototipe verskyn eers vroeg in 1939 en die derde prototipe in die herfs van dieselfde jaar. Ondanks twee jaar se ontwikkeling kon die Nakajima -ontwerp nie voltooi word met die Aichi -ontwerp nie, wat aanvaar is as die Aichi D3A1 'Val'
Enjin: Nakajima Hikari 1-kai nege-silinder lugverkoelde radiale enjins
Krag: 660-820 pk
Hoogte: 9ft 2.25in
Leeg gewig: 3,968 pond
Laai gewig: 7,495 pond
Maksimum spoed: 218,65 mph
Klimkoers: 8 minute tot 9,843ft
Diensplafon: 22,965 voet
Bereik: 944 myl
Bewapening: Drie 7,7 mm masjiengewere, twee vaste vorentoe skiet en een buigsaam gemonteer
Bomlading: Een bom van 551 lb en twee bomme van 66 lb
Nakajima D3N Eksperimentele 11 -Shi Carrier Bomber - Geskiedenis
In 1938 het die Yokosuka Naval Air Technical Arsenal, wat handel oor die vereistes van die Kaigun Koku Hombu vir 'n Navy Experimental 13-Shi Carrier Borne-spesifikasie vir 'n duikbomwerper, die eerbiedwaardige 'Val ' aan boordvervoerders vervang. Die gevolglike D4Y Suisei ('Comet '), kodenaam 'Judy ' deur die geallieerdes, is aanvanklik aangedryf deur 'n lisensie-geboude Duitse Daimler-Benz DB 601 inline-enjin soos gebruik in die Bf 109E. Ondanks die maak van 'n onaangename gevegsdebuut tydens die Slag van Midway in Junie 1942, was die Judy ' uiteindelik 'n belangrike bate vir die IJNAF tydens gevegte in die laaste jare van die Stille Oseaan -oorlog. Sy groot suksesse het daartoe gelei dat die escort carrier USS gesink het Princeton in 'n vroeë kamikaze -aanval van die Filippyne en die nabye ondergang van die vlootdraer USS Franklin tydens 'n duikbomaanval by Japan.
Terwyl die Judy 'n indrukwekkende topsnelheid gehad het, net soos sy voorganger, en baie ander Japannese militêre vliegtuie, het dit ontwerptekortkominge gehad, waaronder onvoldoende wapenrustingsbeskerming vir sy vliegtuigbemanning en geen selfsegende brandstoftenks nie. As gevolg hiervan, het gevorderde Amerikaanse vlootvegters ontsagwekkende verliese gely toe hulle teen nuwe stelle gestamp is.
Gedurende die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog het dit duidelik geword dat daar geen Japannese oorwinning sou wees nie. Uit desperaatheid gebruik die IJNAF die 'Judy '' in die gevreesde kamikaze-rol, waarin dit presteer as gevolg van sy hoëspoedkenmerke. Die D4Y het veral een van die laaste gevegsoptrede van die Tweede Wêreldoorlog uitgevoer toe 'n vlug van 11 Judies, persoonlik onder leiding van die aanstigter van die selfmoordaanvalle, vise -admiraal Matome Ugaki, op 15 Augustus 'n soektog begin het en#039 , 1945. Hierdie bundel beskryf die aksiebelaaide oorlogstydperke van Japan se beste duikbomwerper van die Tweede Wêreldoorlog.
die Navy Carrier Torpedo Bomber "Tenzan" of Nakajima B6N, is deur die Geallieerdes die kodenaam Jill gegee. Dit was die vervanging van die beroemde Nakajima B5N (Kate) torpedobomwerper, en hoewel meer B6N's as B5N's gebou is, het die vliegtuig nooit die skouspelagtige sukses van sy voorganger behaal nie.
Dit het in die tweede helfte van 1943 in diens getree, maar sou eers in Junie 1944 op groot skaal gebruik word tydens die lug- en seegevegte in die Filippynse See vir die Mariana -eilande. Later sou dit in Taiwan, die Filippyne, Iwo Jima en Okinawa gebruik word en vir Kamikaze -aanvalle. Die geallieerde superioriteit van die Geallieerdes en die verlies van byna al die Japannese vliegdekskepe en hul opgeleide vlieëniers het daartoe gelei dat baie Tenzans verlore geraak het, terwyl hulle nooit 'n kans gehad het om hul waarde te bewys nie. Ondanks die feit dat die Tenzan nooit werklike suksesse behaal het nie, was dit ongetwyfeld een van die beste torpedobomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog.
Ontwerp, ontwikkeling, produksie
In Desember 1939, twee jaar nadat die Nakajima B5N1 vir produksie goedgekeur is en 'n rukkie voor die prototipe B5N2 sy eerste vlug gehad het, het Kaigun Koku Hombu1 die nuutste stel tegniese en taktiese riglyne vir 'n Navy Experimental 14-Shi Carrier opgestel Aanval vliegtuie, of 14-Shi Kanko2. Hulle bedoeling was om binne twee jaar 'n plaasvervanger vir die B5N te hê, en sodoende 'n konstante voorraad moderne torpedobomwerpers aan die Imperial Japanese Naval Air Force (IJNAF) te verseker.
Die riglyne uiteengesit in die 14-Shi3-spesifikasie was vir 'n drie-man, laagvlerk, kantelvormige, metaalmetaalvliegtuig. Die grootte moet ooreenstem met die hysers van die draagdek. 'N Topspoed van 463 km/h, 'n kruissnelheid van 370 km/h en 'n reikafstand van 1 852 km met 'n maksimum bomlading of 3 333 km skoon was nodig. Die bomlading sou 800 kg of een torpedo wees. Vir selfverdediging moes 'n buigsame 7,7 mm tipe 92 (Shiki) masjiengeweer gemonteer word. Die 14-Shi Kanko-spesifikasies was veeleisender as dié van die B5N2 en het 'n toename in die topsnelheid van 85 km/h, in 'n kruissnelheid van 111 km/h, binne bereik met 'n volle bewapening van 572 km/h en in reikafstand sonder bewapening van 1 053 km/h.
Daar is geen kontrak aangebied vir die 14-Shi-ontwerp nie, en die projek is direk aan Nakajima Hikoki Kabushiki Kaisha (Nakajima-vliegtuigfabriek) oorhandig. Daar word aanvaar dat die ontwerpspan wat aan die B5N gewerk het, die beste gekwalifiseerde is om die vervanging daarvan te ontwerp. Ingenieur Kenichi Matsumura is aangewys as hoof van die span wat aan die 3K (N-10) projek sou werk. Die 3K (N-10) was gebaseer op die vliegtuigraam van sy voorganger, terwyl 'n radiale enjin met byna twee keer die krag van die Nakajima "Sakae" 11 wat op die B5N2 gebruik word, die verhoogde prestasie sou lewer. Kaigun Koku Hombu het 'n 14-silinder "Kasei" radiale enjin aanbeveel wat deur Mitsubishi vervaardig is, maar die ontwerpers het daarop aangedring om die Nakajima "Mamori" 11 radiale enjin te gebruik wat 1,870 pk lewer. Die Nakajima "Mamori" Model 11 (ook bekend as Mamori 11-Gata of NK7A) was 'n heeltemal nuwe ontwerp en die 3K-bomwerper sou een van die eerste vliegtuie wees wat dit gebruik het.
Aan die ontwerp is tot 1940 gewerk en die eerste prototipe, die B6N1, is in Maart 1941 voltooi. Die plat, afgeronde vlerke was in drie afdelings, een sentraal en twee skarnier vir opberging op 'n vliegdekskip, en het 'n tweehoek van 6,5 °. Die vlerkspan en oppervlakte was soortgelyk aan die B5N en die toename in die totale gewig as gevolg van die nuwe kragbron het 'n groter las op die vlerke veroorsaak. Om dit te vergoed, het die ontwerpers Fowler -kleppe op die B6N gebruik in plaas van die gewone flappe op die B5N. Die Fowler-flappe is verder as die agterkant van die vleuel op spore gestrek en 20 ° verlaag vir opstyg en 38 ° vir landing. Alhoewel die flappe 'n verskil gemaak het, het die vliegtuig 'n baie hoër stalletjie spoed gehad as die B5N.
Die B6N het 'n hidroulies ingetrek onderstel met 'n stertwiel. Die hooflandingsrat is in die onderkant van die vleuel se middestel na die romp gebêre en die stertwiel is in die stertgedeelte opgetrek. 'N Sterthaak het voor die stertwiel gehang en was ook intrekbaar. Die bemanning bestaan ​​uit 'n vlieënier, navigator/bombardier en radiooperateur/skutter. Soos op die B5N was die bemanning onder 'n sewedak. Die torpedorak was ook soos dié van die B5N wat aan die onderkant van die romp 30 cm stuurboord van die middellyn gemonteer is. Die oliekoeler is aan die onderkant van die romp aan die poort van die middellyn gemonteer, anders as op die B5N, waar dit op die middellyn gemonteer is. 'N Vier-lem konstante spoedskroef met 'n deursnee van 3,5 m is op die prototipe gebruik.
G5N1 Eksperimentele tipe 13 landgebaseerde aanvalbomwerper "Shinzan" (13 試 陸上 攻 撃 機 深山 13-Shi Rikujō Kōgekiki "Shinzan") Prototipe, twee gebou. Aanvanklik vernoem Eksperimentele tipe 13 grootbomaanvalbomwerper op grond (13 試 大型 陸上 攻 撃 機 13-Shi Ōgata Rikujō Kōgekiki). Swaar bomwerper/torpedobomwerper met vier motors. Skroef met drie lemme, gemonteer met vier radiale enjins van Mitsubishi MK4B Kasei 12 (1.530 en#160 pk). G5N2 Toets produksie "Shinzan Kai" (試製 深山 改 Shisei "Shinzan Kai") Aanvullende prototipe, vier gebou. Propeller met vier lemme, gemonteer met vier Nakajima NK7A Mamori 11 (1.870 en#160 pk) radiale enjins. Alle G5N2's is in 1943 herbou tot G5N2-L. G5N2-L "Shinzan Kai" vragskip (深山 改 輸送 機 "Sinzan Kai" Yusōki) Langafstand-vloot-omskakeling van die vloot. Alle G5N2-L's is na die 1021ste ontplooi Kōkutai, Katori -vliegbasis. Nakajima Ki-68 Voorgestelde weermag-bomwerper prototipe weergawe van die G5N1. Enjins was beplan vir Mitsubishi Ha-101, Ha-104, Ha-107, Nakajima Ha-39 of Ha-103 enjins. Gestaak in 1941. Kawasaki Ki-85 Propose Army bomwerper weergawe van die G5N1. Vier Mitsubishi Ha-111M-enjins. Volskaalse weergawe is in 1942 gebou, wat in Mei 1943 gestaak is.
Data van Japannese vliegtuie van die Stille Oseaan -oorlog  Bekende vliegtuie ter wêreld (1984) 
Na die eerste Japanse bomme wat tydens die Tweede Wêreldoorlog op Amerikaanse teikens geval het, het die D3A meer geallieerde oorlogskepe laat sink as enige ander Axis -vliegtuig. Dit het die geallieerde kodenaam 'Val' gekry, en die vroeë sukses daarvan het geen aanduiding gegee van die ontstellende ontwerpgeskiedenis of die verskriklike verliese wat later in die oorlog gely sou word nie. Gedurende die beginfases van vyandelikhede teen Amerika is die D3A gevrees as 'n formidabele duikbommenwerper.
Nadat hy 'n vereiste geïdentifiseer het vir 'n nuwe duikbomwerper wat sy draer kan vervang om sy Aichi D1A2-tweedekker te vervang, het die Imperial Japanese Navy (IJN) gedurende 1936 'n spesifikasie aan die Japannese bedryf uitgereik.
Aichi antwoord met 'n monoplan -ontwerp met 'n vaste onderstel en 'n vleuel wat geïnspireer is deur die van die He 70. Navorsing het getoon dat die ekstra gewig en kompleksiteit van intrekbare landingsgestel nie geregverdig is deur die ooreenstemmende klein toename in algehele prestasie nie.
Aanvanklike vlugtoetse het 'n aantal ernstige probleme aan die lig gebring, maar na 'n groot herontwerp, wat 'n toename in krag insluit, is die vliegtuig gekies bo die Nakajima D3N1. In hierdie stadium is 'n rugvin bygevoeg om aanhoudende rigtingstabiliteitsprobleme reg te stel, voordat die draerkwalifikasie in 1940 begin het.
Die D3A1, wat betrokke was by 'n aantal vlootaksies, insluitend die aanvalle op Pearl Harbor en die sink van die Britse vervoerder HMS Hermes, is vanaf Junie 1942 vervang deur die D3A2, met 'n verhoogde brandstofvermoë, 'n skroefdraaier en aangepaste afdak. Namate die Tweede Wêreldoorlog vorder, het die 'Val' ontsaglike verliese gely, en die vliegtuie, behalwe die kleinste, het hul vliegtuie vervang deur die Yokosuka D4Y Suisei. In die laaste oorlogsjaar is baie D3A's bestee aan selfmoordaanvalle.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 16/05/2020 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die primêre torpedobomwerper van die Imperial Japanese Navy (IJN) tydens die begin van die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) was twee afsonderlike ontwerpe, die Nakajima B6N "Tenzan" en die Kugisho D4Y "Suisei" - albei word elders op hierdie webwerf uiteengesit . Teen die tyd dat hierdie twee platforms die voorpunt bereik het, was daar reeds werk aan 'n splinternuwe torpedo-/bomafleweringsplatform wat die klassieke Aichi B7A "Ryusei" word (ook elders op hierdie webwerf uiteengesit). Slegs 114 van hierdie vliegtuie is in Mei 1942 voltooi toe die verliese vir die Japannese draermag begin toeneem het-dit het die nuwe vliegtuig op sy beurt na 'n land-gebaseerde duikbom-rol verplaas voor die einde van die oorlog in 1945.
Teen hierdie agtergrond is Aichi Kokuki in 1945 genader met 'n nuwe spesifikasie vir 'n nuwe aanvallerontwerp met die naam "AM-26". Die gebrek aan vliegdekskepe binne die IJN-voorraad (en dus gedwing word om voort te gaan met 'n draaglose strategie) het beteken dat sekere kenmerke wat algemeen met vliegtuie gedra word, van die nuwe ontwerp verwyder is, naamlik die komplekse vouvlerke. Wat die IJN-owerhede gesoek het, was 'n hoogs bekwame bomplatform met geskikte selfverdedigingsmaatreëls tesame met inherent goeie prestasie en hantering-alles gebou volgens 'n kleiner spesifikasie as wat in die vroeëre B7A-reeks van Aichi gesien is-'n vliegtuig met 'n ligter gewig sal help om te produseer 'n vinniger, meer manoeuvreerbare veg-agtige bomplatform.
Aichi -ingenieurs het begin werk deur hul bestaande B7A3 -produksievariant te ontwikkel om die projek te bespoedig en netjies aan die vereistes van die nuwe IJN -spesifikasie te voldoen. Dit het gelei tot 'n oorlogsvliegtuig wat die vorm en funksie van die vroeëre torpedobomwerper naboots, maar met eenvoudiger, reguit gevoerde vlerke afgehandel is sonder die vlerkvoukomponent. Die hoofvliegtuie is net voor die middelskepe behou in 'n lae berging. Hierby is 'n enjin by die neus aangebring, en agter hierdie installasie was die tweeman-kajuit (tandem-sitplek) onder 'n "kweekhuis-styl" afdak wat tipies is vir Japannese oorlogsvliegtuie van die era. Die kajuit het by die middelmassa van die vliegtuig gesit. Die stert bevat 'n tradisionele, beproefde driedubbele rangskikking, en grondloop was 'n intrekbare 'stert-sleep' konfigurasie.
Metaal sal gebruik word om die belangrikste dele van die struktuur af te vel, terwyl stof die bedieningsoppervlaktes op die vlerke bedek.
Die Mitsubishi MK9A lugverkoelde radiale suier-enjin met 'n opbrengs van 2 200 perdekrag sou die vliegtuig dryf, vermoedelik met 'n vier-blad propeller-eenheid teen die neus, soos in die B7A.
Die bewapensuite bevat 'n mengsel van kanonne, masjiengewere, bomme en torpedo's. Daar moes 2 x 30 mm outomatiese kanonne van die tipe 5-reeks by die vlerke geïnstalleer word (een geweer per vleuellid), terwyl 'n enkele 13 mm tipe 2 lugverkoelde masjiengeweer (op 'n opleidingsopening) in die kajuit na agter sou verskyn. Daar kan tot 1,754 pond afskietgoed gedra word, dit is óf konvensionele valbomme (vir duikbomaanvalle) óf 'n enkele torpedo (vir skipaanvalle). Alles gesê, die vliegtuig het die vermoë om teikens vas te trek, lug-tot-lug-gevegte aan te pak, grondteikens te bombardeer of oppervlakteikens te laat sink-wat op hierdie stadium in die oorlog 'n alles-in-een-oplossing is wat nodig is .
Met voorwerk wat vinnig deur Aichi -ingenieurs voltooi is, val die vliegtuig toe op Japannese owerhede wat hou van wat hulle sien en kies die ontwerp vir aanneming/produksie. Die vliegtuig sal onder die aanduiding "B8A" opgeneem word en die naam "Mokusei" (wat "Jupiter" beteken).
Dit alles het egter te laat vir die vliegtuig gekom, aangesien die einde van die oorlog in Augustus 1945 op sy beurt die einde van die B8A Mokusei gespel het, wat die B8A behou as 'n ander een van die oorlog se laat "papiervliegtuie" wat nooit bestem was nie sien die lig.
Die spesifikasies op hierdie bladsy is volgens ramings van die skrywer.
11-Shi Navy tipe 99 draer bomwerper kompetisie (D3A, D3N)
Op soek na meer inligting oor die Aichi D3A Val duikbomwerperskompetisie met Mitsubishi en Nakajima of die 11-Shi-program.
Bron: Aichi D3A1/2 Val Peter C.Smith
Die twee deelnemers vir 11-shi was die Mitsubishi D3M1 en Nakajima D3N1.
Laasgenoemde is aangedryf deur 'n Nakajima Hakari 1 radiaal van 730 pk (soos die Aichi D3A1 prototipe).
Artikel/foto (aangeheg): Arawasi Magazine (uitgawe 2, Oktober 2005)
Spesifikasies op die internet (in Tsjeggies): http://forum.valka.cz/viewtopic.php/t/30090
Sy- en amp -besonderhede: http://www.samoloty.ow.pl/str252.htm
Ek het geen besonderhede oor die Mitsubishi -inskrywing nie
Dankie my liewe Blackkite,
in 1936 vir 'n 11-shi-draaibomwerper, was die tenders Aichi D3A1,
Nakajima D3N1 en Mitsubishi (veronderstel D3M1), en na die
'n bespreking is in 1937 gedoen, maar dit is laat vaar.
Wie weet meer daarvan?.
Aichi B7A & ldquoRyusei & rdquo (Genade)
Japannese Tweede Wêreldoorlog Torpedo Bomber en Dive Bomber
Argief historiese foto's & sup1
[Aichi B7A1 & ldquoRyusei & rdquo (Grace) Japannese Torpedo -bomwerper en duikbommenwerper uit die Tweede Wêreldoorlog, Historiese foto's via Wikipedia & sdup2]
Rol: Torpedo bomwerper en duik bomwerper
Vervaardiger: Aichi Kokuki KK
Eerste vlug: Mei 1942
Afgetree: September 1945
Aantal gebou: 114 totaal: 9 - B7A1 105 - B7A2
Die Aichi B7A Ryusei (& ldquoShooting Star & rdquo, Allied-verslagdoeningsnaam & ldquoGrace & rdquo) was 'n groot en kragtige torpedo-duikbomwerper wat deur Aichi Kokuki KK vervaardig is vir die Imperial Japanese Navy Air Service tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die tipe was slegs in klein getalle gebou en beroof van die vliegdekskepe waaruit hulle bedoel was, maar het min kans gehad om hom in gevegte te onderskei voordat die oorlog in Augustus 1945 geëindig het.
Die B7A Ryusei (oorspronklik deur Aichi deur AM-23 aangewys) is ontwerp in reaksie op 'n 16-Shi-vereiste van 1941 wat deur die Imperial Japanese Navy Air Service uitgereik is vir 'n aanvalsbommenwerper wat die Nakajima B6N Tenzan-torpedovliegtuig en die Yokosuka D4Y sou vervang Suisei -duikbomwerper in IJN -diens. Dit was bedoel vir gebruik aan boord van 'n nuwe generasie van & ldquoTaiho & rdquo-klas draers, waarvan die eerste in Julie 1941 neergelê is. Omdat die dekhysers op die & ldquoTaihos & rdquo 'n groter vierkante oppervlakte het as dié van ouer Japannese draers, het die langdurige maksimum limiet van 11 m (36 voet) op die vliegtuiglengte kon nou opgehef word.
Hoofingenieur Norio Ozaki het 'n middelvleuelreëling vir die B7A gekies om voorsiening te maak vir 'n binnebom en om genoeg ruimte vir die vliegtuig se 3,5 m (11 voet) vierbladige skroef te verseker. Dit het op sy beurt die aanvaarding van 'n omgekeerde meeuwvleuel genoodsaak, wat aan die F4U Corsair herinner, om die lengte van die hooflandingsgestel te verkort. Die vleuel het uitschuifbare ailerons met 'n buiging van tien grade, wat hulle in staat stel om as hulpkleppe op te tree. Duikremme is aangebring onder net buite die romp. Die B7A se buitenste vleuelpanele is ontwerp om hidroulies omhoog te vou vir draerberging, wat die totale spanwydte van 14,4 m (47 voet) tot ongeveer 7,9 m (26 voet) verminder.
Die keuse van 'n kragbron is bepaal deur die Japannese vloot wat Aichi versoek het om die vliegtuig te ontwerp rondom die 1,360 kW (1,825 pk) Nakajima NK9C Homare 12 18-silinder, twee-ry lugverkoelde radiale enjin. Dit sou na verwagting die vloot se standaard vliegtuigmotor word in die 1,340 kW (1,800 pk) tot 1,641 kW (2,200 pk) reeks. Een produksiemodel B7A2 is later toegerus met 'n 1,491 kW (2000 pk) Nakajima Homare 23 radiale enjin en planne is ook gemaak om die 1,641 kW (2,200 pk) Mitsubishi MK9 radiaal te pas by 'n gevorderde weergawe van die Ryusei (aangedui B7A3 Ryusei Kai) maar laasgenoemde poging het nooit tot stand gekom nie.
Die B7A het 'n gewigskrag as gevolg van sy vereistes, wat lei tot 'n wapenlading wat nie groter is as sy voorgangers nie. Die teenwoordigheid van 'n interne bombaai met twee aansluitingspunte met 'n hoë laaivermoë het die vliegtuig in staat gestel om twee bomme van 250 kg (550 lb) of ses 60 kg (132 lb) te dra. Alternatiewelik kan dit 'n enkele torpedo van 800 kg (1,764 lb) dra wat ekstern gemonteer is.
Verdedigende bewapening het aanvanklik bestaan ​​uit twee 20 mm Type 99 Model 2 kanonne in die vleuelwortels en een buigsame 7,92 mm tipe 1 masjiengeweer wat in die agterste kajuit gemonteer is. Later produksiemodelle van die B7A2 het 'n 13 mm tipe 2-masjiengeweer in plaas van die 7,92 mm geweer.
Ondanks die gewig en grootte van die vliegtuig, vertoon dit 'n vegteragtige hantering en prestasie, wat die weergawe van die A6M Zero destyds in diens was. Dit was vinnig en uiters wendbaar.
Gegewe die kodenaam & ldquoGrace & rdquo deur die Geallieerdes, vlieg die B7A vir die eerste keer as 'n prototipe in Mei 1942, maar tandprobleme met die eksperimentele NK9C Homare -enjin en die nodige aanpassings aan die vliegtuig het beteken dat die tipe eers twee jaar later in Mei 1944 in produksie gekom het. Nege prototipe B7A1's is gebou en 80 produksie weergawe B7A2's wat deur Aichi voltooi is voordat 'n ernstige aardbewing in Mei 1945 die fabriek by Funakata verwoes het waar dit bymekaargemaak is. 'N Verdere 25 voorbeelde is by die 21ste Naval Air Arsenal in Omura gelewer.
Operasionele geskiedenis & sup2
In Junie 1944 is IJN & ldquoTaiho & rdquo, die enigste vliegdekskip van die Keiserlike Japanse vloot wat toe groot genoeg was om die B7A Ryusei in sy beoogde rol te bedryf, gesink tydens die Slag van die Filippynse See voordat daar nog genoeg B7A's beskikbaar was. Daarna is die B7A verplaas om vanaf landbasisse te werk, hoofsaaklik met die Yokosuka en 752ste Kokutais. Die Japannese het slegs een ander vervoerder voltooi wat die B7A, IJN & ldquoShinano & rdquo kon bestuur, maar sy is in November 1944 deur 'n Amerikaanse duikboot gesink, net tien dae nadat sy in gebruik geneem is.
B7A1: Prototipes. Nege gebou.
B7A2: Twee-sitplek torpedo-duik bomwerper vliegtuig vir die Imperial Japanese Navy.
B7A2 Eksperimenteel: Een vliegtuig het 'n 1,491 kW (2000 pk) Nakajima Homare 23 radiale enjin.
B7A3: Voorgestelde weergawe met 'n 1641 kW (2 200 pk) Mitsubishi MK9A (Ha-43). Nie gebou nie.
Spesifikasies & sup2
Lengte: 11,49 m (37 ft 8,33 in)
Spanwydte: 14.40 m (47 ft 3 in)
Hoogte: 4,07 m (13 voet 4,5 in)
Vleueloppervlakte: 35,40 m en sup2 (381,041 voet en sup2)
Leë gewig: 3.810 kg (8.400 lb)
Laai gewig: 5.625 kg (12.401 lb)
Maks. opstyggewig: 6.500 kg (14.330 lb)
Motor: 1 keer Nakajima NK9C Homare 12 18-silinder lugverkoelde radiale enjin, 1.360 kW (1.825 pk)
Maksimum spoed: 567 km/h (306 kn, 352 mph)
Bereik: 3,038 km (1,888 myl)
Diensplafon: 11 250 m (36 910 voet)
Stygtempo: 9,6 m/s (1,889,8 voet/min)
Vleuelbelasting: 158,9 kg/m en sup2 (32,5 lb/ft en sup2)
Krag/massa: 0,24 W/kg (0,147 pk/lb)
Gewere: 2 en tye 20 mm Tipe 99 Model 2 kanonne in vlerke 1 en tye 7,92 mm (0,312 in) Tipe 1 of 13 mm (0,51 in) Tipe 2 masjiengeweer in die agterste kajuit
Bomme: 800 kg (1,764 lb) algemene wapens of 1 keer 800 kg (1,764 lb) torpedo
Shupek, John. & ldquoAichi B7A Ryusei, & rdquo Die Skytamer -argief, Kopiereg en kopieer 2013 Skytamer Images. Alle regte voorbehou
Wikipedia, die gratis ensiklopedie. Aichi B7A
In 1936 het die Servicio Aéreo de la Armada Imperial Japonesa 'n spesiale spesifikasie vir 'n bombardering en 'n picado basado en 'n portaaviones para reemplazar el Aichi D1A, 'n biplano de dosient desarrollado en partir del alemán Heinkel He 66. Die nuwe bombardement en die verskaffing van 'n monoplano van ala baja, met 'n aanbod van Aichi, Mitsubishi en Nakajima. Kyk na 'n protokol in Aichi en Nakajima in 1934. Die resensie van Nakajima is basies en op die C3N en B5N kan ons 'n ander aspek hê as 'n aanvulling op die rekwisiete van 1935 en 'n bombardering van torpederos. aviones, era un monoplano monomotor de construcción totalmente de metal con alas plegables para almacenamiento a bordo del barco. Ons kan 'n soliede motor met 'n radiale motor in Nakajima Hikari, met 'n motor van 660-820 caballos de fuerza (490-610 kW) en 'n unieke veranderlike van die veranderlike van die palette gebruik. Ons bied 'n volledige opleidingsaanbod aan, en ons kan ook die funksies van die unambientionale funksies in 'n spesifieke geval gebruik.
Die eerste prototipe is in 1937, met 'n groot aantal prototipos in 1939. Ons embargo, die AM-17 van Aichi is 'n uitstekende diens vir die produksie van Aichi D3A en die datum van 1939.