Nuuskommentaar: Stof oor geskiedenis as verpligte vak het nog nie gaan lêArgieffoto Die stof wil maar nie gaan lê oor die voorstel dat die vak geskiedenis ’n verpligte vak vir gr.10 tot gr.12 word nie. Kommer hieroor sluit in dat dit nie gaan help dat die land die soort matrieks oplewer wat Suid-Afrika nodig het nie. Die land doen erbarmlik sleg met vaardighede in wiskunde en natuurwetenskappe, en dit is waar van die land se grootste behoeftes lê. Voorts is daar kommer dat dit as propagandavak aangebied sal word. En al is die doel heel edelmoedig om nie daarvan ’n papegaaivak te maak nie, maar een waar leerders leer dink en analiseer, kan gewonder word hoe gereed baie leerkragte is om van papegaaileer afstand te doen. Die insluiting van argeologie (eintlik paleontologie) by dié geskiedenisvak, gaan beslis die hare laat rys van sekere godsdiensgroepe. En gaan die vak nou minder feitefoute as in die verlede bevat? Van die ouer geslagte het al geleer dat die Indiane in wigwams woon (en dan word ’n skets van ’n tradisionele tent daarby gevoeg), terwyl dit ’n besonder klein persentasie was wat ooit in wigwams gewoon het. Dieselfde geslag moes tot hul frustrasie sien dat hul kleinkinders steeds met dieselfde dwalings gevoer word. En hoeveel kontemporêre artikels en boeke verwys nie na die vroue en kinders in die laer van Bloedrivier nie? Dit, terwyl Andries Pretorius bepaal het dat geen vroue en kinders die strafkommando mag vergesel nie. En hoeveel bronne swyg dat daar byna net soveel bruin mense en swart skerpskutters van Alexander Biggar uit Port Natal in die laer as Voortrekkers was? Of ’n geslag of twee wat nie van swart konsentrasiekampe tydens die Anglo-Boereoorlog geleer het nie? Transnasionale vlugtelinge of ekonomiese migrasie het die kwessie van pluralisme (skynbaar as versagtende woord vir heterogeniteit) sterk op die voorgrond geplaas. As heterogene land word Suid-Afrika nie gespaar nie, terwyl baie mense wat hulself as kenners hieroor aanbied, argumenteer dat Suid-Afrika eintlik die internasionale proeflaboratorium vir die oplossing van voortspruitende probleme moes wees. Internasionaal is daar egter nog ’n politiek korrekte swye oor die regering hier self se rol om dit te verongeluk. Intussen word die kwessie op allerlei maniere hanteer. Liberale sal die piep kry oor ’n nuwe peiling wat toon dat 32% van die Amerikaanse kiesers glo die lewensomstandighede vir jong swart Amerikaners is beter onder Donald Trump se bewind as onder dié van Barack Obama. Dit is amper dieselfde (36%) wat glo dis andersom. Die Nederlandse koerant Trouw dra vandag nie minder nie as drie berigte oor die onderwerp van diversiteit. Die insiggewendste is dié van die meningsvormer Sylvain Ephimenco: “Diversiteit is een maatschappelijk probleem, als het laatste WRR-rapport klopt.” (Die WRR verwys na die Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Hy was in die verlede baie krities op die WRR omdat die liggaam in die verlede geneig het om oor te gaan tot die ideologisering van sy onderwerpe. Dit sou ook ’n uitgesproke multi-kulturele voorkeur hê.) Ephimenco is besonder nugter wanneer hy hom oor kwessies van diversiteit uitspreek. Hy was ’n kind in Algerië toe die Algerynse opstand onder meer tot die massamoord van wit mense gelei het. ’n Artikel wat dalk nog nader aan die beoogde leerplan hier kom, vra die vraag oor hoe sleg dit gaan met die burgerskapsles op skool. In nog ’n artikel word gemeld dat Europa verdeeld bly oor sy asielbeleid. De Standaard van België raak ook vandag aan laasgenoemde kwessie en verwys daarna as die “Hervorming van Dublin”. In nog ’n artikel word gemeld dat Italië nie alle armes kan opvang nie. Suid-Afrika se realiteite ondervang elkeen van hierdie kwessies, en maak dit uiters moeilik om te hanteer, laat staan nog op te los. Die Wes-Kaap word byvoorbeeld onder groot druk van “ekonomiese vlugtelinge” geplaas (’n uitdrukking wat eens deur die DA gebruik is, en groot ontsteltenis by die ANC ontlok het). Dit word egter deur sensussyfers van 2011 gedemonstreer toe die swart bevolking tot 33,4%, van 26,7% in 2001, toegeneem het. Persentasiegewys het die bruin en wit aandeel in die bevolkingsamestelling afgeneem. Nie net Kaapstad word onder geweldige druk oor dienste soos onderwys, en infrastruktuur soos paaie en elektrisiteit geplaas nie, maar daar is kort-kort onluste by Hermanus, Grabouw en Botrivier. Dit help ook nie dat Hermanus – die vinnigste groeiende plek in die Wes-Kaap, weens die oorbenutting van bestaande infrastruktuur, ’n moratorium op onderverdeling en ontwikkeling moes plaas nie. Dit terwyl die swart bevolking in ’n gebied tussen die nywerheidsgebied en Sandbaai oorgekonsentreerd geword het, en die naaste geskikte plekke vir ontwikkeling sowat 24 km van die sentrale sakekern geleë is. Die vraag waaroor baie katvoet loop, is waar dit alles teen die huidige trajek gaan eindig. Oplossings en “oplossings” word meestal vir die huidige gesoek, met die hoop dat dit tot volledige oplossings in die toekoms sal lei. Een metode is om migrasie te beperk of heeltemal hok te slaan. Grensbeheer word verskerp, en Trump se muurdroom met Mexiko het nog lank nie gesneuwel nie. Is daar nie ’n dieper les te leer uit die skade wat buitelanders in Suid-Afrika telkemale ly wanneer gemeenskappe met onluste begin oor sake wat eintlik niks met vreemdelingehaat te make het nie? Die nuwe geskiedenisleerplan sal met baie groot omsigtigheid en uiters goeie kennis saamgestel moet word. En waar dit te propagandisties is onder die dekmantel van meer Afrosentries te wees, rus ’n groot onus op ouers om te sorg dat hul kinders wel aan die werklike feite blootgestel word. Gelukkig speel die tegnologie saam en kan “dr.” Google sommer via die slimfoon geraadpleeg word. Maar… dan moet die kenners sorg dat die regte inligting wel deeglik op die internet beskikbaar en maklik opspoorbaar is.