Die lewe in Costa Rica verjaag: Ping-pong-doodwedstryd - Versamelings
Die lewe in Costa Rica verjaag: Ping-pong-doodwedstryd
Bedags is die landmerk wat die beste in Playas el Coco, Costa Rica, die beste opgesom word, waarskynlik die reuse-konstruksie hyskraan in die middel van 'n halfvoltooide woonstelkompleks. Bo op 'n woeste heuwel, is dit byna oral in die stad sigbaar. Inwoners sê vir my dit het nie meer as 'n jaar ingetrek nie.
Snags moet die stad se embleem - ten minste vir sommige expats - die meermin buite die La Vida Loca-kroeg wees. Die standbeeld lyk groter as lewensgrootte en is van beton, en lyk soos 'n kruising tussen die Hottentot Venus en 'n reuse-padda.
La Vida Loca het 'n grasdak en blikdak en geen mure nie. Ek het gehoor die plek is waar besoekers van 'n sekere ouderdom gaan om plaaslike meisies van onseker en miskien onwettige ouderdom te ontmoet. U kom daar deur 'n donker strandstap te stap.
Dit hou miskien nie in die hof nie, maar ons gaan die ping-pong.
Die drie van ons - ek, my kêrel Dave, en sy ou vriend Jim, wat hier woon - parkeer waar die straat doodloop op die strand, naby die plaaslike kraakhoofde wat onder 'n palmboom sit. Een skarrel oor die sand na ons toe; oor sy verspilde kaal bolyf dra hy 'n gesnipperde Day-Glo-oranje vest - die soort Costa Rikaanse vryskut-parkeergangers dra. 'Ek sal na jou motor kyk,' skree hy. Ons gee hom 'n bespotlike groet vir sy pas-amptelike kledingstuk. Ons het reeds alles uit die motor gehaal om nie eens die desperaatste dief te versoek nie.
Die strand lyk anders, want hulle het al die onstuimige strukture wat in die maritieme gebied omring is, wat 50 meter van die hoogwaterwater af is, afgeskeur. Dit was nog altyd onwettig om op hierdie strook in openbare besit te bou, maar die regering van Costa Rica het die afgelope paar jaar goed gevaar met die dreigement om strukture in die gebied te laat bulder. Coco Beach lyk nou beter sonder al die opbou van helter-skelter; daar is selfs 'n deel van 'n hardloop- / fietsroete langs die noordelike punt van die strand.
Jy hoor La Vida Loca voordat jy dit sien — die rots van die sestigerjare loop uit in die tropiese nag. Die gerugte beweer dat die man wat die kroeg het, deur die meeste plaaslike meisies deurgemaak het en selde nugter is. 'N Reëlmaat wys my wat hy sê die kind van die kroegman uit een van die vroue wat aan die kroeg werk. Die kind, net in 'n luier geklee, slaan 'n stok op die sementvloer. Ons maak pad deur hokkie-baniere, naafdopies en vistenks na die tafeltennistafel aan die agterkant.
'Daar is nou meer vis,' sê Jim, wat meer as 'n dekade gelede hierheen verhuis het. Hy bekyk 'n tenk met kleurvolle visse en 'n pre-Columbiaanse styl van 'n grimmende man met 'n groot, regop fallus. 'Ek kan onthou toe daardie motor in 'n klein tenk was, nie genoeg ruimte gehad het om om te draai nie. Kyk nou na hom! " Die lang, maer vis met 'n tandige grynslag het 'n tenk vir homself.
En dit is aan. Die Jim Nabors-bal van die bal op die tafel belemmer die swaargewig draai en wringkrag wat die spelers in die spel het.
Jim trou met 'n plaaslike meisie (sy werk in die hotel waar hy eerste geland het, veertig en spoel met Amerikaanse kontant) en het nou twee dogters wat hy deur die private skool gaan sit. Oor sy vrou sê hy: 'Dit was tussen haar en die hoofmeisie. Hulle was albei na my. "
Anders as die kroegman, drink Jim selde voor 17:00. Hy het vanaand slegs een of twee gekou, meestal om die sterk koffie wat hy gedrink het teen te werk teen die wedstryd.
Jim en Dave was al vantevore hier. Toe hulle op 'n plaas in die Guanacaste-hoogland gewoon en gewerk het, was die reis na Coco vir ping-pong die hoogtepunt van hul week. Hulle neem die spel ernstig op. Een jaar het hulle selfs hout gebring om die tafel te herstel, en hulle het altyd hul eie roeiers en balle saamgebring.
Dave het 'n rukkie lank nie gespeel nie; Jim speel gereeld en is nog nooit op hierdie tuistafel geslaan nie. Die kroegman het een keer gratis bier aangebied vir almal wat hom kon slaan. Jim het die kroegman geslaan, maar die lewensvoorraad van bier het kort na die eerste aand 'n ontydige dood gehad.
Selfs die saamtrek om te dien is ernstige sake. Ek gaan 'n paar meter agter Jim na die vistenk om die gar te bekyk. Jim stop, ronds in die een hand en bal in die ander en kyk oor sy skouer na my.
'Ek sal jou dalk daar kan seermaak,' sê hy vir my, sy gesig ernstig, sy lyf trek met eekhorende energie.
Die eerste twee wedstryde gaan aan Jim.
Die derde gaan na Dave. 'Ek kry hom hierheen,' vertel Dave en tik op sy tempel. 'Dit is alles geestelik.' Dave reik na sy Pilsen en neem 'n lang ruk voordat hy terug tafel toe gaan.
Ou branderplanke sit in die balke vas. Daar is 'n foosball-wedstryd in die hoek en 'n mannequin wat 'n FlashDance-kledingstuk laat rondswaai. Oldies maar goodies speel op die klankstelsel: Blinded by the Light. Hey Daar Rooikappie.
Iemand kom kyk. Ek leer dat wanneer die visse in die baie bevolkte tenk nie te goed lyk nie, Jimbo hulle na die garing voer.
Reeks hou nie lank nie. Porsies word nie gereeld teruggestuur nie. Een terugkeer tref die rand van die tafel en skiet onder die vistenk.
Iemand anders sê vir my: 'La Vida Loca vaar goed hier, want al die ander kroeë is afgebreek. Dit is die enigste kroeg aan die strandkant wat oor is. "
Nader aan die kroeg sit 'n vrou met 'n donker hare voor 'n skootrekenaar. Middeljarige mans uit die VSA gesels met lieflike plaaslike meisies 'n derde van hul ouderdom. Skanky dudes hang rondom die omtrek, gereed om die stowwe te voorsien wat die mans in staat stel om aan te hou drink en steeds hul beursies uit hul agterste sakke kan haal om te betaal vir nog 'n rondte.
Daar sit een Noord-Amerikaanse vrou aan die kroeg. Soos ek, is sy iets en veertig, en net soos ek, lyk sy hier plek waar daar eintlik net twee kategorieë klante is: ouer buitelandse mans en jonger plaaslike vroue. Die mans is hier om sekere soorte fantasieë uit te leef wat nie juis huis toe vlieg nie, waarvan baie meisies insluit.
Selfs werkersklasse uit die noorde is groot visse hier waar werk skaars is, en dit lyk asof baie vroue drie kinders (en geen man) het voordat hulle 20 is nie. 'N Enkele man met 'n bietjie besteebare inkomste lyk vir hulle baie goed. En 'n sexy jong ding waarvan die Noordelike ekwivalent nie die tyd van die dag hierdie dudes sou gee nie, lyk baie goed vir die mans, wat dikwels bely dat hulle die vrouens in die noorde moeg het.
Meer as een man wat in Costa Rica aankom, het sy ouderdomstoepaslike geliefde in die velde van nubiliteit gedompel.
Een Kanadese expat het my gesê dat jy kan sê dat die Amerikaanse samelewing deur die sitkomkarakters gefeminiseer word. Al die vroue is bekwaam en intelligent, het hy gesê, en al die mans is doofs.
Terug by die tafeltennistafel gaan die wedstryd vinnig en woedend. As Jim 'n punt verloor, noem hy sy mantra: ping pong ping pong ping pong. Hy spring op en af ​​en rol sy nek soos 'n bokser tussen rondes.
Op hierdie punt verloor ek die spel. Ek verpleeg my Coca Light en kyk na die drama van eerstewêreldmanne en derdewêreldmeisies. Dat ek ook nie 'n vreemde gevoel van ontwrigting het nie, veral as ek sien hoe die meisies na my man kyk. Meer as een man wat in Costa Rica aankom, het sy ouderdomstoepaslike geliefde in die velde van nubiliteit gedompel.
'Jy leef net een keer', is 'n algemene mantra hier onder, ironies, want dit is juis hier waar mense tweede en derde en selfs vierde lewens uitleef.
Jim wen die wedstryd, dank die Here. As hy dit nie gedoen het nie, sou hy 'n heruitsending geëis het, en ek is meer as gereed om te gaan. Voordat ons vertrek, het ek my foto met die betonmeermin aan die voorkant geknip. Later, as ek na die foto kyk, sien ek kort-kort die ou meisie, aangesien gewone mense haar moet sien. Mooi en welwillend, sy is 'n visgemeente moedergodin en die beskermheilige om oor te begin, nag na nag na nag.