Ons studente-kindersBetogings by die Universiteit van Limpopo (Foto: Skermskoot uit eNuus-video) Deur Boggom My hart gaan uit na my tweelingseuns, om verskillende redes. Toe Pa so oud soos julle was (in 1985 en amper mondig), het ek uniform gedra en selfverdediging- en wapenopleiding ondergaan. Nou word jy as student gedwing om nie net jouself te probeer verdedig met geen formele opleiding nie, maar so ook die meisies in julle studente-vriendekring, teen elemente vir wie geweld alledaags is. Tydens die 1995 Rugby Wêreldbeker was positiewe verandering en die hoop vir ŉ nuwe, verbeterde Suid-Afrika orals te bespeur. Julle twee is in 1996 in die “nuwe” Suid-Afrika gebore, een van die heel eerste van ŉ “born-free” generasie. Toe julle 5 jaar oud was, het ons as ouers studiepolisse uitgeneem, sodat julle altwee kon gaan swot eendag. Toe julle 15 jaar oud was, het Pa sy werk verloor danksy die nuwe Suid-Afrika se regstellende aksie. Werkloos vir byna 3.5 jaar, kon ons nie meer beide studiepolisse bybring nie. Uiteindelik kon ons dit net-net bekostig om een van julle te laat swot. Die ander een moes gaan werk om die pot aan die kook te hou. Ouboet, wat die geleentheid gegun is om te gaan swot, het reeds tydens sy eerste jaar ŉ ontsettende verantwoordelikheidsin getoon. Volwasse genoeg om te besef dat hierdie die een en enigste kans is om sy omstandighede te verbeter. Soveel so, dat ek die kind nou en dan moes dwing om die sosiale sy van student-wees te gaan geniet. Bietjie asem te skep en weg te kom van die boeke. Ironies genoeg is ons gesin goeie kandidate vir die #Feesmustfall-protes, aangesien ons dit beswaarlik kan bekostig om een kind op universiteit te hê, wat nog te sê twee. Die ander seun doen ontsettend goed in sy eie gekose loopbaan. Dieselfde karakterseienskappe is in hom te bespeur as in sy tweelingboetie – deursettingsvermoë, ambisie, volwassenheid – en die bereidwilligheid om ontsettend hard te werk (ons praat van 16+ ure per dag). Teen die einde van my oudste seun se tweede jaar op Tuks, kom sê hy vir my dat hy akademies goed voorberei is vir sy eindeksamen. Maar ook – dat hy homself elke dag sielkundig moet staal om kampus toe te gaan, gereed moet wees om geweld die hoof te bied en sy mede-studente te beskerm. Ekself het nooit die geleentheid gehad om universiteit toe te gaan nie. As pa was ek dus ontsettend trots toe my seun as eerstejaartjie by Tuks, hierdie onbekende fase van sy lewe betree – die eerste keer wat ek hom nie met raad kon bedien nie, waar hy sy eie weg moes vind. My hart is stukkend, nie net vir beide van my seuns nie – maar ook vir die sogenaamde “nuwe” Suid-Afrika. Hierdie “nuwe” Suid-Afrika het my beroof van ŉ inkomste, my trots, my menswaardigheid en my toekoms. Nou is hierdie “nuwe” Suid-Afrika besig om dieselfde te doen met my “born-free” kinders.