Pre-Owned 2017 Chevrolet Impala LT 4D Sedan in Butler #P25923 | Diehl CDJR of Butler " "
Retail Price	$18,645
Diehl Discount $657
Diehl Price $17,988 RaptorDB - the Document Store - CodeProject 12,072,640 members (69,248 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 10-Feb-16 14:04Refresh« Prev1...10111213141516171819 Next » 456 N Vineyard Street, Mesa, AZ 85201 (MLS #5804866) :: Riddle Realty Group - Keller Williams Arizona Realty
456 N Vineyard Street
MLS #: 5804866
456 N Vineyard Street Mesa, AZ 85201 Versindaba » Blog Archive » Gisela Ullyatt. ‘Wintermuil’: Die gedig as gestig.
Tuesday, October 28th, 2014 | Binneblik, Blogs, Gisela Ullyatt.
21 Kommentare op “Gisela Ullyatt. ‘Wintermuil’: Die gedig as gestig.”
October 29th, 2014 at 6:14 am
Dis goed dat jy Jeanne Goosen se aangrypende gedigte aan die vergetelheid ontruk. Kyk ook na Elders aan diens (Genugtig, 2007).
Aangrypend geskryf, baie insiggewend.
Dankie Gisela, dis insiggewend. Ek dink in alle kunsgenres is daar tragiese gevalle van selfdood.Dis altyd so yswekkend vir my as ek van so geval verneem. En vra ek maar net, waarom, waarom, waarom.
October 29th, 2014 at 10:17 am
Dankie vir hierdie stuk! As psigiater kan ek vir jou sê dat die interaksie tussen kreatiwiteit en gemoedsversteurings ‘n baie komplekse een is. In die maniese fase van bipolêre versteuring is kreatiwiteit dikwels super hoog, maar ook ongekontroleerd, en dikwels chaoties. In die ligter depressiewe fases is die dryfkrag dikwels nog redelik goed en kan die donker gemoed groot kunswerke inspireer. Egter in die dieper fases van depressie is die dryfkrag en kreatiwiteit so erg aangetas dat skepping van kuns dikwels stop / onmoontlik is.
Die interaksie van skisofrenie en kreatiwteit is nog meer kompleks. Groot kunstenaars soos Picasso en robert Rauschenberg het familiegeskiedenis van skisofrenie gehad. Kyk gerus na die navorsing van Prog Nancy Andreasen oor kreatiwiteit en skisofrenie! Sy het ‘n PhD in Letterkunde oor John Donne geskryf, maar ook een van die voorste neurowetenskaplikes geword.
N. J. C. Andreasen & A. Canter (March–April 1974). “The creative writer: psychiatric symptoms and family history”. Comprehensive Psychiatry 15 (2): 123–121.
‘n Komplekse en steeds onderontginde onderwerp. Die voorbeelde is insiggewend ( ek dink ook aan die geval van Sylvia Plath).
Wonderlike inskrywing Gisela, baie dankie! Ek sien uit na die volgende aflewering. Vergun my enkele opmerkings asseblief. Elektrokonvulsiewe behandeling (oftewel “skokbehandeling”) is nie ‘n uitgediende metode nie. Aanvanklik is dit te rojaal toegepas maar met die tyd saam het meer insig gekom, dit word steeds gebruik en met groot sukses.
Dit is beslis so dat prefrontale lobotomie nou nie juis een van die mees glorieryke episodes in die geskiedenis van medisyne is nie maar die gebruik van ‘n yspik is nie so ontstellend soos dit mag voorkom nie. Ek weet jy het dit nie so bedoel nie maar mens kry so half die indruk dat die psigiater, yspik in die hand, verwoed op die arme slagoffer afgestorm het en kadwaf! ‘n moewiese gat in sy skedel geslaan het. Die yspik was bloot toevallig maar net ‘n instrument waarvan die morfologie hom goed geleen het vir hierdie gebruik, prefrontale lobotomies is onder goed gekontroleerde chirurgiese toestande uitgevoer. Ek het jare en jare gelede gesels met ‘n neurochirurg wat ‘n paar sulke prosedures uitgevoer het. In werklikheid is daar sommer baie chirurgiese instrumente wat aansienlik meer wreedaardig lyk as ‘n yspik.
Dan moet mens ook wonder wat die verband is tussen kreatiwiteit en ‘n neiging tot selfdood. Is dit die kreatiwiteit op sig self wat mense soms na so iets dryf (dit wil sê tot ‘n mindere of meerdere mate ‘n oorsaaklike verband) of het mense wat kreatief is uit die staanspoor ‘n neiging om hulself later om die lewe te bring of is dit ‘n kombinasie van die twee? Ek sou raai laasgenoemde, veral as ek kyk na die insidensie van selfmoord onder verskillende spesialiteite in die mediese professie.
Dankie vir jou kommentaar, Leon, dis goed om ook ‘n psigiatriese blik op my blog te he. Ek dink ek het die yspik as instrument beklemtoon omdat ek wou uitwys dat Koos Kombuis die fliekweergawe van Cuckoo’s Nest verkeerdelik geinterpreteer het (die episode wat ek aanhaal). Ek wou juis klem le op die feit dat dit nie die skokterapie was wat McMurphy katanonies gelaat het soos Koos beweer nie, maar wel die lobotomie. Dus beweer ek nie skokterapie is oudmodies of uitgedien nie, maar wel ‘n lobotomie. Ek is seker dat meeste operasies ‘n erge ‘grossness’ faktor het. En dat die instrumente ook nie juis enigeen van ons sal aanmoedig om ‘n operasie te ondergaan nie. Maar ‘n yspik? Ek weet darem nie. Dit klink half soos iets uit Bride of Chucky. Ek dink ook my blog beklemtoon die vraag of daar ‘n positiewe korrelasie tussen selfdood en kreatiwiteit, veral digterlike kreatiwiteit bestaan, omdat Versindaba mos in digkuns spesialiseer. Maar dit sluit natuurlik nie selfdood onder ander kreatiewe groepe uit (of enige ander groep soos die mediese beroep) nie. Dit sal natuurlik baie interessant wees om ‘n blog te lees oor ‘n ander blik op selfdood. Dit sal ‘n bietjie rondsoek verg om gedigte vir dit uit te soek, maar ek glo niks is onmoontlik nie!
Franco, dankie ook vir jou waardevolle kommentaar, veral omdat dit vanuit psigiatriese geledere kom. Ek het nie geweet Picasso het ‘n familiegeskiedenis van skisofrenie gehad nie, wat natuurlik my nou van vooraf na sy kuns sal laat kyk. Dankie ook vir die Andreasen en Canter; ek gaan beslis na hierdie interessante navorsing kyk. Joan, ek het sommer alreeds ‘n gedig uit ”elders op diens” opgespoor. Hou dus dop vir blog nommer twee. Dankie Heilna, Marlise en Fransi vir julle kommentare ook.
Gisela Askies ja, ek moes seker daarop gewys het dat dit Koos Kombuis was en nie jy nie wat beweer het dat elektrokonvulsiewe behandeling uitgedien is.
‘n Knap en insiggewende blog, Gisela – en gooi my ook weer op ‘n spoor om dieper te delf beide in bestaande literatuur en wetenskaplike begronding. Ek stem saam dat jy ‘n brawe poging hier te woord gemaak het!
Baie dankie Gisela!
October 30th, 2014 at 4:40 pm
Dankie, Marie. Ja, die suiwer wetenskaplike en psigofarmakologiese gedeelte sal ek maar oorlaat aan die spesialiste. Dit is egter interessant om te sien dat kreatiewe geeste (soos veral dan gesien in gedigte) nie juis ‘rave’ oor medikasie of opname nie. Ek weet nie of dit meestal verband hou met kreatiwiteit wat onderdruk word nie: mense kla hulle voel afgestomp terwyl hulle dit moet neem. Ek weet ook nie of ‘n allesomvattende studie hieroor moontlik is nie; digters is mos maar meestal baie privaat. Vir my is die genuanseerdheid van die digterlike beskrywing amper meer belangrik: met ‘n omsigtige analise van elke gedig kan ‘n mens ook agterkom hoe digters psigiatriese hospitale ervaar het. Sover is dit nie ‘n positiewe ervaring nie.
Dankie, Melanie, vir jou kommentaar ook.
Interessante blog, Gisela. Ek het aanlyn op hierdie artikel afgekom oor die konneksie tussen kreatiwiteit en gemoedsversteuring. Ook sprake van die brein se rol in kreatiwiteit.
Interessant hierdie: “It seems that the key to creative cognition is opening up the flood gates and letting in as much information as possible. Because you never know: sometimes the most bizarre associations can turn into the most productively creative ideas. Indeed, Shelley Carson and her colleagues found that the most eminent creative achievers among a sample of Harvard undergrads were seven times more likely to have reduced latent inhibition. In other research, they found that students with reduced latent inhibition scored higher in openness to experience, and in my own research I’ve found that reduced latent inhibition is associated with a faith in intuition”.
Ek hou van die idee van “intuïsie” as ‘n net wat deur die hande van die brein gespan word om allerhande visse of assosiasies vas te vang. Interessant om in hierdie geval te dink aan die brein as ‘n ontspoorde trein wat nuwe landskappe verken. Hierdie gesprek laat ‘n mens ook dink aan selfs net wat ons (en in ‘n Westerse samelewing) as normaal of abnormaal definieer. Die idee van ‘n ontspoorde trein kan nie sonder die idee van treinspore, van dit was as “normaal” gesien word, bestaan nie.
Ek hou van die ontspoorde trein-metafoor, Hilda. Dankie vir die wonderlike skakel. Wat jy in jou kommentaar noem, laat my dink aan David Cooper se definisie van sanity en normality. En hoe belangrik dit is om “sane” eerder as “normaal” te wees. Die kommentaarspasie sal te kort wees om hier op in te gaan, maar ‘n boek om te lees is “Psychiatry and anti-psychiatry” deur David Cooper.
October 30th, 2014 at 7:56 pm
Baie mooi blog Gisela – Jeanne se gedigte is en bly groot!
Een van my gunsteling “gekke digters” is dan ook Dambudzo Marechera (Zimbabwe). Hier is sy “Hooked A-Gallop”:
Translate the shocking pain
Into words brain rains.
Translate the vein of terror
Into mainland tribal error.
The clock standing still
Or the bed dreams kill
Chimes the cruel hour
Into painful recesses of power.
The sapphire fish in the Suffolk basket
Plead fiery attire, pledge Prufrock’s musket.
Were Eliot African and mermaids dusky grasses
Would the verse weaken and our flesh respond to
Ek hou ook van “The Bar-Stool Edible Worm”:
Against whatever diminishes
Th’individual’s blind impulse.
Shake the peaches down from
The summer poem, Rake in ripe
Luminosity; dust; taste. Lunchtime
News – pass the Castor Oil, Alice.
Bron: Cemetery of Mind. Collected Poems of Dambudzo Marechera. (1992). Compiled by Flora Veit-Wild. Harare: Baobab Books.
Vergelyk die volgende artikel waarin juis ook gesê word: “Marechera described his writing as a form of “literary shock treatment”” wat sy werk inderdaad ook goed beskryf: http://www.theguardian.com/books/booksblog/2014/jan/07/survey-short-story-dambudzo-marechera.
Die artikel eindig soos volg:
“As Marechera’s alter ego in The Black Insider states, “To write as though only one kind of reality subsists in the world is to act out a mentally retarded mime, for a mentally deficient audience”. This uncompromising stance is a cogent challenge to conventional narrative styles, a declaration that the most convincing versions of reality might not be smooth or fluent, but chaotic and fractured.”
Maria, nou het jy my ook aan ‘n skrywer bekend gestel waarvan ek nie geweet het nie. ‘n Mooi gedig en dankie ook vir die skakel.
Ek het nie hoë woorde om vanaand hier rond te gooi nie. Maar ek kan sê dat jy, Gisela, jouself oortref het met hierdie blog. Ek is self ‘n depressie lyer en geseën (soms gestraf) met die gepaardgaande kreatiwiteit. Daarom het die blog met my hart gepraat en ek sê dankie Gisela dat jy die ‘guts’ gehad het om dit aan te pak!
Ilisna, dankie vir jou kommentaar. Ek waardeer die feit dat jy bereid was om kommentaar te lewer, omdat dit belangrik is om terugvoer te kry van individue wat depressie persoonlik ervaar. Ek is bly die blog kon iets vir jou beteken.