Nuuskommentaar: Trumpkaart en gesteelde spoorlynArgieffoto In die VSA was daar Watergate en daarna het dit mode geraak om “-gate” aan basies enige skandaal te koppel. Dit het ook na Suid-Afrika oorgewaai met “Sarafinagate”, “Nkandlagate”, “Nenegate”, “Sassagate” en vele ander. Die VSA word juis nou weer deur die sogenaamde “Russiagate” stormagtig rondgepluk. Hoewel die drywers van Russiagate vir pres. Donald Trump as teiken in die oog het, is dit nog moeilik om te sien wie werklik die spit gaan afbyt. Die bekende kommentator, Patrick J. Buchanan, meen in ŉ meningstuk dit kan die linkses wees wat self in die proses ge-Haman (van Ester-faam) kan word. Die Rasmussenpeiling meet gereeld wat genoem word, “Right direction, wrong track.” Dit kom maar net daarop neer dat gemeet word tot hoe ŉ mate Amerikaners glo die land is op die regte koers. Dit gewoonlik maar aan die lae kant. Die uitslag van die presidentsverkiesing aan die einde van verlede jaar het die Amerikaners se koppe ook nie gedraai om te glo die land is nou op koers nie. Dit het in die lae 30 persent bly boer. Maar na Trump se bewindsoorname het dit tot 47 % opgeskiet. Dit is in ŉ ander orde as die 20’s, waar die VSA die meeste van verlede jaar geboer het. Boonop was Amerikaners se tevredenheidsvlak met Trump in die eerste maand meer as 50%. (Ander faktore word dan gemeet). Waarop Trump wel moet let, is dat die persentasie wat meen die VSA is op koers in die regte rigting, sedertdien konstant daal en nou reeds op 40 % staan. Hy het nog wel ŉ bietjie tyd om sy troefkaarte te speel voordat die vertrouensvlakke gaan terugsak na die vlakke waaraan Barack Obama gewoond moes raak, maar om so vroeg in die termyn reeds al die troewe te moet speel, is ook nie ŉ goeie ding nie. Met die ontsporing van ŉ toeristetrein tussen Pretoria en Cullinan nadat sowat 200 meter spoorlyn die naweek voete gekry het (en nie die eerste keer nie), kon baie lesers in hul reaksie nie anders as om ook ironie daarin raak te sien nie. ŉ Soort gelatenheid, dat die land nooit behoorlik op koers sal kom nie omdat iets, hetsy die misdaadvlakke, swak regering of korrupsie, wel sal sorg dat haas enigiets wat mooi op koers is, sal ontspoor. Na berig word brom lede van die Pan Afrikaanse Parlement (PAP) selfs om die vergaderplek uit Suid-Afrika te verskuif nadat na die lede hier die slagoffers van misdaad was. Menseregtedag is gister in Suid-Afrika gevier, te midde van kundiges en politici wat eerder uitwys watter leemtes daar bestaan wat die stand van menseregte in die land in die wiele ry. Weereens is dit hoofsaaklik misdaad, swak regering en korrupsie. Trouens, die hele kwessie is oorheers deur premier Helen Zille se twiet, waarin sy dit durf waag het om te sê kolonialisme was nie net sleg nie. Dit het onder meer ŉ onafhanklike regbank opgelewer. Zille het na berig word gesê sy kon nie sê wat sy gesê het nie, omdat sy wit is. Daarenteen het Zuma in sy menseregteboodskap (weer) oorboord gegaan met die hoeveelheid kere wat hy spesifiek na “swart” verwys het en in die proses sy ampseed weer lustig vir ŉ paar sesse gemoker het. Dat Zuma die land van koers af regeer het, is ŉ gegewe. Die vraag is of sy opvolger in staat sal wees om die land weer op koers te kry. Daar is immers nie iewers ŉ herstelknoppie wat net gedruk kan word nie. En nou is bitter baie dinge op die spel, soos onder meer rommelstatus. Wat dit betref, het Zuma ŉ baie slegte troefkaart gespeel toe hy self voorbrand begin maak het vir grondonteiening sonder vergoeding. Sedertdien kring dit uit en het nou ook na die sogenaamde “premierliga” versprei, met die premier van Noordwes wat vir ŉ referendum oor die saak gevra het. Dit lyk al hoe meer asof die Amerikaanse “Right direction, wrong track”, hier moet lees: “Rigtingbeneweld en die spoor byster.”