Platt -wysiging: gee Amerika toesig in Kuba - Inligting
Platt -wysiging: gee Amerika toesig in Kuba
Geïnspireer deur die minister van buitelandse sake, Elihu Root en opgestel deur senator Orville H. Platt in Connecticut, het die Platt -wysiging aan die Verenigde State 'n toesighoudende rol in Kubaanse aangeleenthede gegee en is dit formeel opgeneem in die Kubaanse grondwet.
Aan die einde van die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898 het die Verenigde State verskeie oorsese gebiede beheer, waaronder Kuba. In April 1898 stel senator Henry M. Teller van Colorado 'n wysiging voor in die Verenigde State se oorlogsverklaring teen Spanje, waarin verklaar word dat die Verenigde State geen permanente beheer oor Kuba sal vestig nie. Die Teller -wysiging beweer dat die Verenigde State "hiermee afstand doen van elke ingesteldheid van voorneme om soewereiniteit, jurisdiksie of beheer oor genoemde eiland uit te oefen, behalwe vir die pasifikasie daarvan, en beweer dat hulle vasbeslote is om die regering en beheer van die eiland te verlaat wanneer dit bereik is aan sy mense. " Die senaat het die wysiging op 19 April aanvaar.
Nietemin het die besetting van Kuba deur Amerikaanse troepe 'n paar jaar lank voortgeduur nadat die oorlog verby was en 'n paar noemenswaardige verbeterings in die Kubaanse lewe bereik. 'N Skoolstelsel is georganiseer, finansies is in orde en aansienlike vordering is gemaak met die uitskakeling van geelkoors. In Julie 1900 begin die grondwetlike konvensie van Kuba met sy beraadslaging en word in kennis gestel dat die Amerikaanse kongres voornemens is om 'n wysiging aan die Kubaanse grondwet aan te heg. In 1901 het die oorlogsekretaris Elihu Root 'n stel artikels opgestel as riglyne vir toekomstige betrekkinge tussen die Verenigde State en Kuba, later bekend as die Platt -wysiging. Platt het die besluit beïnvloed om Hawaii te annekseer en die Filippyne te beset. Hy het hierdie wysiging geborg as 'n ruiter verbonde aan die wetsontwerp op die toewysing van die weermag van 1901. Kubane het die wysiging, wat Kuba in wese 'n protektoraat van die Verenigde State gemaak het, onwillig in hul grondwet opgeneem. Die Platt -wysiging is ook ingesluit in 'n permanente verdrag tussen die twee lande.
Die Platt -wysiging, 'n onwelkome beperking op die Kubaanse onafhanklikheid, is eers in 1934 afgeskaf. waarop geen staat die reg het om in die sake van 'n ander in te gryp nie. 'N Opmerklike uitsondering op die beleid om Amerika se uitsonderlike regte in Kuba prys te gee, was die handhawing van sy regte in Guantanmobaai "totdat die twee kontrakterende partye instem tot die wysiging of afskaffing van die bepalings van die ooreenkoms met betrekking tot die huurkontrak aan die Verenigde State van Amerika vir afkoel- en vlootstasies ... "Nodeloos om te sê dat die Verenigde State ingestem het tot geen sodanige wysigings nie en het sy basis in Guantanamo Bay tot vandag toe gehandhaaf.
1901 Grondwet van Kuba
Die 1901 Grondwet van Kuba het op 20 Mei 1902 in Kuba in werking getree, en regerings het daardeur gewerk totdat dit vervang is deur die Grondwet van Kuba van 1940. Dit is in Februarie 1901 deur afgevaardigdes aangeneem vir 'n grondwetlike konvensie, maar die Verenigde State het toe militêre gesag oor Kuba uitgeoefen na die einde van Kuba se onafhanklikheidsoorlog van Spanje, maar het dit goedgekeur totdat die konvensie die grondwet in Junie gewysig het om taal van 'n Amerikaanse statuut, die Platt -wysiging, wat die Kubaanse soewereiniteit beperk het en 'n regsgrondslag bied vir toekomstige Amerikaanse militêre ingrypings in Kuba.
TOPN: Platt -wysiging (Kuba)
Wette kry gewilde name terwyl hulle deur die kongres kom. Soms sê hierdie name iets oor die inhoud van die wet (soos met die '2002 Winter Olympic Commemorative Coin Act'). Soms is dit 'n manier om die borg of die skepper van 'n bepaalde wet te erken of te eer (soos met die 'Taft-Hartley Act'). En soms is hulle bedoel om politieke steun vir 'n wet te verkry deur 'n pakkende naam te gee (soos met die 'USA Patriot Act' of die 'Take Pride in America Act') of deur openbare verontwaardiging of simpatie aan te roep (soos met enige aantal wette genoem na slagoffers van misdade). Geskiedenisboeke, koerante en ander bronne gebruik die gewilde naam om na hierdie wette te verwys. Waarom kan hierdie gewilde name nie maklik in die Amerikaanse kode gevind word nie?
Die Amerikaanse kode is bedoel as 'n georganiseerde, logiese samestelling van die wette wat die kongres aanvaar het. Op sy hoogste vlak verdeel dit die wêreld van wetgewing in vyftig lokaal georganiseerde titels, en elke titel word verder onderverdeel in 'n aantal logiese subonderwerpe. In teorie behoort enige wet - of individuele bepalings binne enige wet - wat deur die kongres aangeneem is, in een of meer gleuwe in die raamwerk van die kode ingedeel te word. Aan die ander kant bevat wetgewing dikwels bondels aktueel onverwante bepalings wat gesamentlik op 'n spesifieke openbare behoefte of probleem reageer. 'N Plaasrekening kan byvoorbeeld bepalings bevat wat die belastingstatus van boere, hul bestuur van grond of die behandeling van die omgewing, 'n stelsel van prysbeperkings of ondersteunings, ensovoorts beïnvloed. Elkeen van hierdie individuele bepalings sou logieserwys op 'n ander plek in die kode hoort. (Dit is natuurlik nie altyd die geval nie; sommige wetgewing handel oor 'n taamlik beperkte reeks verwante bekommernisse.)
Die proses om 'n nuut aangeneem wetgewing in die kode op te neem, staan ​​bekend as 'klassifikasie'-in wese 'n besluit om te bepaal waar die verskillende dele van die spesifieke wet in die logiese organisasie van die kode hoort. Soms is klassifikasie maklik, die wet kan met die kode in gedagte geskryf word en kan spesifieke stukke van die bestaande kode spesifiek wysig, uitbrei of herroep, wat dit nie 'n groot uitdaging maak om uit te vind hoe om die verskillende dele daarvan te klassifiseer nie. En soos ons vroeër gesê het, kan 'n spesifieke wet beperk wees, wat dit eenvoudig en verstandig maak om dit in 'n spesifieke gleuf in die kode te plaas. Maar dit is normaalweg nie die geval nie, en dikwels hoort verskillende bepalings van die wet op verskillende, verspreide plekke in die kode. As gevolg hiervan sal die wet dikwels nie op een plek gevind word wat netjies geïdentifiseer is met die gewilde naam nie. 'N Soektog in die volledige teks van die kode sal ook nie noodwendig onthul waar al die stukke versprei is nie. Diegene wat wette in die kode ingedeel het, laat gewoonlik 'n nota agter wat verduidelik hoe 'n spesifieke wet in die kode ingedeel is. Dit word gewoonlik aangetref in die Nota -afdeling wat by 'n relevante afdeling van die kode geheg is, gewoonlik onder 'n paragraaf wat as die 'kort titel' aangedui word.
Ons tabel met gewilde name is alfabeties volgens die gewilde naam georganiseer. U vind drie tipes skakels wat verband hou met elke gewilde naam (alhoewel elke wet moontlik nie al drie tipes het nie). Die een, 'n verwysing na 'n publiekregtelike nommer, is 'n skakel na die wetsontwerp, aangesien dit oorspronklik deur die kongres goedgekeur is, en sal u na die LRC THOMAS -wetgewende stelsel, of GPO FDSYS -webwerf, neem. Sogenaamde 'Short Title'-skakels, en skakels na spesifieke afdelings van die kode, lei u na 'n tekstuele padkaart (die afdelingnotas) wat beskryf hoe die spesifieke wet in die kode opgeneem is. Uiteindelik kan daar na 'n ander naam na handelinge verwys word, of dit kan 'n ander naam wees; die skakels neem u na die toepaslike lys in die tabel.
Tydlyn van Amerikaanse betrekkinge met Kuba
Verlede Vrydag het die Verenigde State sy ambassade in Kuba vir die eerste keer sedert die sluiting daarvan 54 jaar gelede heropen, wat die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, gevra het om die geleentheid as 'n werklik historiese oomblik te beskryf. & Quot Kerry is die eerste Amerikaanse minister van buitelandse sake wat Kuba besoek het in meer as 70 jaar, en hy was die voorsitter van 'n seremonie in Havana waartydens dieselfde Amerikaanse mariniers wat die Amerikaanse vlag in 1961 laat val het, dit weer oor die ambassade sou lig. Nadat die Verenigde State daardie jaar sy diplomatieke verhouding met Kuba beëindig het, is die verhouding tussen die twee lande deurspek met dooiepunte, geheime gesprekke en verskillende vorme van onderhandelinge. Alhoewel Kerry se opmerking oor die heropening van die historiese Amerikaanse ambassade waar is, is 'n blik op 'n tydlyn van die betrekkinge tussen die VSA en Kuba dat Obama nie die eerste president is wat probeer vrede maak nie.
Die Verenigde State het sedert 1960 'n ekonomiese embargo teen Kuba gehandhaaf, iets wat die voormalige Kubaanse leier, Fidel Castro, nie opgemerk het toe Kuba sy ambassade in Washington verlede maand heropen het nie. Maar die verhouding tussen die twee lande strek veel verder as dit, en dit is belangrik om hierdie geskiedenis te verstaan ​​om ten volle te verstaan ​​hoe ons by die heropening van die Amerikaanse ambassade in Kuba gekom het.
1898: Die Verenigde State verklaar oorlog teen Spanje en wen. Spanje gee Kuba af aan Amerika ingevolge die Verdrag van Parys.
1902: Kuba word onafhanklik met Tomás Estrada Palma as sy eerste president, maar bly onder Amerikaanse beskerming volgens die Platt -wysiging.
1909: 'N Opstand onder leiding van Jose Miguel Gomez lei tot sy presidentskap na verkiesings onder toesig van die VSA, maar sy administrasie raak vinnig korrup.
1912: Amerikaanse magte keer terug na Kuba om protes teen die diskriminasie van swart mense te help onderdruk.
1934: Die Verenigde State skrap die Platt -wysiging en gee afstand van sy reg om in te gryp in Kuba se binnelandse sake. Amerika hersien ook die suikerkwota van Kuba en verander tariewe ten gunste van die Karibiese eiland.
1958: Die Verenigde State onttrek militêre hulp uit die regime van sersant Fulgencio Batista, 25 jaar nadat 'n staatsgreep onder leiding van Batista Gerardo Machado omvergewerp het en vyf jaar na Castro se onsuksesvolle opstand teen die Batista -regime.
1959: In die Kubaanse rewolusie word Castro die eerste minister van Kuba nadat hy 'n guerrilla -leër na Havana gelei het wat Batista dwing om te vlug. In April maak Castro 'n nie -amptelike besoek aan Washington, waar hy die vise -president Richard Nixon ontmoet. Na hierdie besoek spreek Nixon uit dat hy Castro in die regte rigting moet lei
1960: Kuba nasionaliseer alle Amerikaanse ondernemings in die land sonder om vergoeding te bied, en die Verenigde State stel 'n ekonomiese embargo op as reaksie op Castro se hervormings.
1961: Washington beëindig diplomatieke betrekkinge met Havana. Die Verenigde State gaan dan voort om die Kubaanse ballinge se mislukte inval in die Baai van Varke in die geheim te ondersteun, waarna meer as 1000 ballinge in Kuba gevange geneem word. Castro gaan 'n pad na 'n bondgenoot van 'n kommunistiese Kuba met die USSR. Intussen begin die CIA planne opstel onder Operasie Mongoose om Castro te vermoor.
1962: 'N Uiters belangrike gebeurtenis van die Koue Oorlog vind plaas in die vorm van die Kubaanse missielkrisis. Castro is bang vir 'n Amerikaanse inval, wat hom daartoe lei om die VSR kernraketten uit Kuba te laat ontplooi. As die Verenigde State hiervan kennis kry en foto's van die Sowjet -kernmissiel -silo's in Kuba vrystel, kom die USSR en die Verenigde State naby 'n kernoorlog, wat eers opgelos word wanneer die twee supermoondhede 'n ooreenkoms sluit om hul missiele uit Kuba te verwyder. en onderskeidelik Turkye. In Februarie vanjaar implementeer die Kennedy -administrasie 'n volledige embargo van Kuba wat ook reis en handel beperk.
1965: Castro kondig aan dat Kubane wat na die Verenigde State wil gaan, dit via die hawe van Camarioca kan doen. Dit lei tot die vestiging van 'n lugbrug tussen Varadero en Miami - bekend as 'Freedom Flights' in die Verenigde State - wat tot 1973 duur.
1966: Die Kongres keur die Kubaanse aanpassingswet goed, waarmee Kubane permanente inwoners van die Verenigde State kan word en burgerskap kan volg 'n jaar nadat hulle uit Kuba gevlug het.
1977: Die Verenigde State en Kuba vestig beperkte diplomatieke betrekkinge.
1980: Nadat die ekonomie van Kuba gebuk gegaan het onder 'n styging in oliepryse en 'n voortgesette Amerikaanse embargo, stem Castro in tot die vestiging van die Mariel -bootlift, wat 125 266 Kubane - baie van hulle vrygelate gevangenes - na Florida laat emigreer.
1982: Die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake voeg Kuba by tot sy lys van state wat internasionale terrorisme borg.
1984: Meer as 2 700 Kubane van die Mariel-bootlift mag na Kuba terugkeer nadat die land 'n omvattende immigrasie-ooreenkoms met die Verenigde State onderteken het. Havana skort hierdie ooreenkoms die volgende jaar op.
1993: Die Verenigde State verskerp sy embargo op Kuba, terwyl die Kubaanse regering 'n dubbele geldeenheidstelsel wettig maak deur die gelyktydige gebruik van Kubaanse burgers van die Amerikaanse dollar en die Kubaanse peso toe te laat.
1994: Kuba en die Verenigde State onderteken 'n ooreenkoms waardeur die Verenigde State instem om 20,000 Kubane per jaar op te neem, met Kuba wat belowe om ongedokumenteerde immigrasie in ruil daarvoor te beheer.
1996: Kuba skiet twee Amerikaanse vliegtuie neer wat deur Kubaanse ballinge in Miami bestuur word, waarna die Amerikaanse handelsembargo permanent gemaak word. Hierdie jaar word ook die Helms-Burton-wet aangeneem, waardeur Amerika sy embargo teen Kuba verskerp, buitelandse maatskappye straf vir sake met die land, 'n beroep op vrye pers en vrye verkiesings en die vrylating van al sy politieke gevangenes , en dui aan dat sanksies slegs verwyder sal word as Castro uit sy amp verwyder word.
2001: Vyf Kubaanse intelligensiebeamptes - bekend as die Cuban Five - word skuldig bevind aan spioenasie vir die Kubaanse regering, sameswering om moord te pleeg en ander onwettige aktiwiteite in die Verenigde State. Later hierdie jaar, na die orkaan Michelle, stuur die Verenigde State vir die eerste keer in meer as 40 jaar kos na Kuba.
2002: Kuba word by die America's & quotAxis of Evil & quot; lys van lande gevoeg nadat die minister van buitelandse sake, John Bolton, die eilandland daarvan beskuldig het dat hy gepoog het om biologiese wapens te ontwikkel.
2003: Die Kommissie vir Bystand aan 'n Vrye Kuba word gestig in 'n poging om die kommunistiese bewind in Kuba te beëindig.
2004: Die Verenigde State onder George W. Bush kondig nuwe beperkings aan op Amerikaanse reise na Kuba. Hierdie beperkings sluit in minder Kubaanse Amerikaanse gesinsbesoeke en afbetalings na die eiland.
2006: 'N Tweeledige afvaardiging van 10 lede uit die Verenigde State reis na Havana, maar hulle word 'n ontmoeting met Raúl Castro geweier.
2008: Die Kuba se nasionale vergadering kies Raúl Castro se president nadat Fidel Castro weens siekte uittree. Washington hou die embargo in plek. Barack Obama neem die Amerikaanse presidentskap aan.
2009: In September stel Obama die Amerikaanse regering se beperkings op met gesinsreise en oorbetalings na Kuba op. In Desember word die onderaannemer van die Amerikaanse regering, Alan Gross, in Kuba aangehou nadat hy van spioenasie beskuldig is.
2011: Die Obama -administrasie herstel permitte vir Amerikaanse burgers om na Kuba te reis vir kulturele en opvoedkundige uitruilings. Dieselfde jaar word die veroordeelde Kubaanse agent René González - van die Cuban Five - uit 'n gevangenis in Florida vrygelaat.
2012: Kuba lig die uitgangsvisumbeperkings op, wat dit makliker maak vir Kubane om na die buiteland te reis.
2013: As gevolg van die groot immigrasie- en reishervorming, begin die Kubaanse regering paspoorte uitreik aan prominente dissidente wat na die Verenigde State en ander lande reis.
2014: Die Kubaanse regering stel Alan Gross vry om kwotumanitêre redes. "Na 18 maande se geheime gesprekke wat deur pous Francis bemiddel is, verruil die Verenigde State die oorblywende drie lede van die Cuban Five vir 'n Amerikaanse intelligensie -agent wat in Kuba gevange was. Dit is gedurende hierdie jaar dat Obama groot stappe neem om diplomatieke betrekkinge met Kuba te hervestig, en in Desember kondig hy en Raúl Castro die herstel van volle diplomatieke bande tussen die twee lande aan.
2015: In Mei verwyder die Verenigde State Kuba van sy lys van staatsborge van terrorisme. In Julie en Augustus heropen die Verenigde State en Kuba ambassades in mekaar se hoofstede.
DIE VSA EN KUBA: POLITIEKE PATOLOGIE WORD IN DIE GESKIEDENIS GEWORTEL
Slegs 'n werklik onskuldige man sou kon sê, soos president Clinton op 19 Augustus gesê het, dat al wat die Verenigde State vir Kuba wil hê, is dat dit in die hemisferiese golf van "demokrasie en vryheid" ingesleep word.
Clinton wens die Kubane beslis sterkte toe, maar die geskiedenis weerspreek hom. Die Amerikaanse verhouding met die Kubaanse nasie was alles behalwe 'n stryd om die bevryding van Kuba. Onlangse gebeure is 'n Kubaanse wraak vir die geskiedenis.
Fidel Castro het 'n oorwinning. Hy het Clinton genoop om 'n Amerikaanse beleid om te keer, wat sedert die Kubaanse Wet op Vlugtelinge van 1966 outomatiese toegang tot die Verenigde State gegee het aan almal wat Kuba verlaat. Die ommekeer is 'n verstaanbare reaksie op die angs van Floridiane, maar dit is nietemin 'n Amerikaanse vernedering.
Dit is die jongste gebeurtenis in Amerika se 35-jarige obsessie met Castro wat die Baai van Pigs-debakel in 1961 veroorsaak het en die samewerking van die Amerikaanse regering met georganiseerde misdaad in 'n reeks toenemend groteske anti-Castro-projekte.
Verdedigers van die Eisenhower- en Kennedy -administrasies sou die Koue Oorlog en Castro se alliansie met Rusland as regverdiging vir hierdie optrede eis. Maar dit verklaar nie die emosionele intensiteit in hierdie stryd tussen die magtigste staat ter wêreld en een van die swakstes nie. Dit behoort tot die gebied van politieke patologie. Die uitwerking van die Amerikaanse beleid in die sestigerjare was om Castro 'n belangrike wêreldfiguur te maak en van Kuba 'n mag in Latyns -Amerika en Afrika.
Geen Amerikaanse administrasie sedert John Kennedy's het die politieke moed gehad om hierdie onsin af te weer nie. Toe Bill Clinton op sy nuuskonferensie op 19 Augustus gevra is waarom die Amerikaanse embargo op Kubaanse handel gehandhaaf moet word terwyl hy en sy voorgangers handel gedryf het met China en 'n reeks ander regimes met menseregterekords wat erger is as dié van Kuba, was sy antwoord die kreupel , & quot Ek dink die omstandighede is anders. & quot
Hulle is inderdaad. Elemente in sowel Kuba as die Verenigde State het gedurende die vroeë 19de eeu herhaaldelik probeer om Kuba as 'n slawestaat na die Verenigde State te bring. Presidente Polk en Buchanan het probeer om Kuba aan te skaf (soos Grant en McKinley later probeer het). Onder die presidentskap van Franklin Pierce, toe 'n hervormende Spaanse kaptein-generaal 'n verbod op slawerny in Kuba versoek het, was daar 'n plan om die eiland in beslag te neem.
Die Amerikaanse publiek en regering ondersteun latere Kubaanse opstande teen Spanje, en in 1898 val die VSA Kuba binne om dit te bevry. Die gevolg was dat Kuba geheg was aan 'n nuwe ryk, dié van die V.S.
Die regverdiging vir die Spaans-Amerikaanse oorlog was die Kubaanse onafhanklikheid. Toe 'n republiek in 1902 eindelik uitgeroep is, wat die Amerikaanse militêre besetting beëindig het, het die grondwet van Kuba die berugte Platt -wysiging opgeneem, wat die Verenigde State 'n permanente reg gegee het om in te gryp. Die VSA is ook bekroon met die ekstraterritoriale vlootbasis in Guantanamobaai.
Die Kubane het in opstand gekom teen hierdie reëling en die Verenigde State het die eiland tussen 1906 en 1909 herbeset. Amerikaanse troepe het in 1912 weer teruggekeer toe swart Kubane opstaan ​​teen rassediskriminasie. Die Platt -wysiging is in 1934 onder die Roosevelt -administrasie ingetrek, maar toe was Kuba onder die korrupte beheer van die eerste van die twee despote wat dit tussen 1928 en 1959 regeer het. Die tweede hiervan, Fulgencio Batista, is deur Castro omvergewerp.
Die Platt -wysiging
Met vergunning van Reuters
DIE begeerte van die Kubane om 'n vrye volk te word onder die Amerikaanse nasies wat van die Europese bewind afgebreek het, het in die loop van die negentiende eeu 'n reeks bloedige revolusies veroorsaak. Die laaste hiervan, onder leiding van ons drie groot generaals, Maximo Gomez, Antonio Maceo en Calixto Garcia, het uitgebreek met die uitroep van 'onafhanklikheid of dood' en 'n wrede oorlog veroorsaak waarin die Kubaanse bevolking verwoes is en Kubaanse gebiede verwoes is . Behalwe vir die individuele pogings van 'n paar heroïese vrywilligers, het die Kubane geen hulp van ander lande ontvang nie, tot op die dag toe die Amerikaanse kongres sy beroemde gesamentlike resolusie van 18 April 1898 gestem het waarop die president sy handtekening aangebring het 20 April. Die teks van hierdie dokument was soos volg:
Besluit deur die Senaat en Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika in die kongres vergader:
Eerstens. Dat die mense op die eiland Kuba vry en onafhanklik is en behoort te wees.
Tweedens. Dat dit die plig van die Verenigde State is om te eis, en die regering van die Verenigde State hiermee eis, dat die regering van Spanje onmiddellik afstand doen van sy gesag en regering op die eiland Kuba, en sy land- en vlootmagte uit Kuba onttrek en Kubaanse waters.
Derde. Dat die president van die Verenigde State gerig en gemagtig is om die hele land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik, en in die werklike diens van die Verenigde State die burgermag van die verskillende state aan te roep, sover dit nodig mag wees om hierdie besluite in werking te stel.
Vierde. Dat die Verenigde State hiermee enige ingesteldheid of voorneme om soewereiniteit, jurisdiksie of beheer oor genoemde eiland uit te oefen, ontken en sy besluit vasstel om die regering en beheer van die eiland aan sy mense oor te laat wanneer dit bereik is .
Die Spaanse regering het dadelik die betrekkinge met Washington verbreek, waarna president McKinley op 25 April optrede deur die kongres uitgenooi het. Op dieselfde dag is die volgende maatreël getref:
Eerstens. Hierdie oorlog is dieselfde, en word hiermee verklaar dat dit bestaan, en dat oorlog bestaan ​​sedert die 21ste dag van April, 1898 n.C., insluitend die genoemde dag, tussen die Verenigde State van Amerika en die Koninkryk Spanje.
Tweedens. Dat die president van die Verenigde State gerig en gemagtig is om die hele land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik en die militia van die verskillende state in werklike diens van die Verenigde State in te roep, nodig mag wees om hierdie wet in werking te stel.
In die daaropvolgende weke is die Spaanse vloot, wat Kuba blokkeer, en die eskader wat onder die haastige admiraal Cervera uit Spanje haas, óf vernietig óf gevang deur die vloot van admiraal Sampson en Schley - name onsterflik in die Kubaanse geskiedenis! Amerikaanse troepe onder generaal Shafter, bygestaan ​​deur ons magte onder luitenant-generaal Calixto Garcia, beleër Santiago de Cuba, wat op 16 Julie oorgegee het. Spanje was verplig om vrede te eis. Artikel I van die protokol wat op 12 Augustus in Washington onderteken is, lui: "Spanje sal afstand doen van alle aanspraak op soewereiniteit en titel op Kuba."
Gevolmagtigdes van die twee magte het die Verdrag van Parys op 10 Desember 1898 onderteken. In die eerste paragraaf van artikel I word eenvoudig gesê dat "Spanje afstand doen van alle aanspraak op soewereiniteit oor en titel aan Kuba." Die tweede paragraaf het bepaal dat: "En aangesien die eiland by die ontruiming deur Spanje deur die Verenigde State beset sal word, sal die Verenigde State, solank die besetting voortduur, die verpligtinge aanvaar wat onder die internasionale reg mag wees Dit is die gevolg van die feit dat dit besig was, ter beskerming van lewe en eiendom. " Artikel XVI verklaar: "Dit is duidelik dat alle verpligtinge ingevolge hierdie verdrag wat die Verenigde State met betrekking tot Kuba aanvaar, beperk is tot die tydperk van die besetting van die genoemde eiland, maar by die beëindiging van die besetting sal die Verenigde State die regering in kennis stel dat op die eiland opgerig word om dieselfde verpligtinge te aanvaar. "
In ooreenstemming met die bepalings van die Verdrag het die Spaanse soewereiniteit in Kuba op 1 Februarie 1899 tot 'n einde gekom, hoewel die onderskeie bekragtigings eers op 11 April uitgeruil is. Op die vorige datum het die regering in Kuba in die hande van die president van die Verenigde State, handelend deur sy verteenwoordiger, generaal-majoor John R. Brooke. Laasgenoemde is kort vervang deur generaal-majoor Leonard Wood, wat aan die veldtog in Santiago deelgeneem het en daarna goewerneur van die stad was.
Op 20 Mei 1902 het generaal Wood die regering oorgedra aan president Tomas Estrada Palma, wat deur die stem van die Kubaanse volk verkies is ooreenkomstig 'n grondwet wat deur 'n konstituerende vergadering uitgewerk is. Die Amerikaanse leër en vloot het op daardie dag uit Kuba teruggetrek, die bevel van ontruiming van ons groot vriend, president Theodore Roosevelt. Dit was asof die voorsienigheid wou dat die man wat sy lewe vir Kubaanse onafhanklikheid in gevaar gestel het, die voorreg sou hê om Kuba aan haar mense te herstel!
Maar laat ons 'n bietjie teruggaan.
In die "Algemene bevele vir die afdeling van Kuba", gedateer 5 Junie 1900, het bevel nr. 301 voorsiening gemaak vir die byeenroeping van 'n konstituerende vergadering om die beginsels van die gesamentlike resolusie van 20 April 1898 en verteenwoordigers van die Kubaanse mense het in so 'n vergadering in Havana vergader met die doel om die grondwet van hul organisasie as 'n onafhanklike soewereine staat op te stel en aan te neem. Die Grondwet is aangeneem "met gebede om Goddelike guns" op 1 Februarie 1901. In honderd sewentien artikels en sewe tydelike bepalings het die Grondwet voorsiening gemaak vir die instelling van 'n regering wat sy internasionale verpligtinge kan nakom, die openbare vrede kan handhaaf, waarborg vryheid en geregtigheid, en maatreëls tref vir die algemene welstand, behalwe dat Kuba haar plek onder die nasies van die aarde kon inneem in verhouding tot die erkenning van hierdie nasies.
Maar die Grondwetgewende Vergadering het ook die plig gehad om maniere en middele te ondersoek om 'n ooreenkoms met die regering van die Verenigde State te bereik oor die betrekkinge tussen die twee lande. Terwyl die bespreking aan die gang was, het die Amerikaanse kongres op 2 Maart 1901 'n wysiging van sy wetsontwerp op die toewysing van die weermag gestem wat Kuba ernstig geraak het.
Die wysiging is voorgestel deur die senator van Connecticut, mnr. Orville H. Platt, voorsitter van die senaatskomitee oor buitelandse betrekkinge. In die lig van die internasionale bekendheid van die wysiging, sal sy naam altyd in die Kubaanse geskiedenis voorkom. Dertig jaar na die skryf van die wysiging dring mense in die Verenigde State en in Kuba steeds daarop aan om dit in sin te interpreteer in teenstelling met die bedoeling van die outeur en die staatsman wat destyds minister van oorlog, mnr. Elihu Root was. Die wysiging is selfs toegeskryf aan meneer Root. Dit is duidelik dat mnr. Platt hieroor geraadpleeg het. In 'n brief wat hy op 1 Junie 1904 geskryf het, sê mnr Platt: "Die oorspronklike opvatting was my eie, alhoewel verskillende wysigings aangebring is, in die bewoording, nie in die gees nie, in oorleg met Republikeine in die komitee, met president McKinley en sekretaris Root. Die dokument het sy finale vorm aanneem na 'n hersiening deur senator Spooner en ek. "
Die wysiging, gedateer 2 Maart 1901, is amptelik op 7 Maart deur die militêre goewerneur Leonard Wood aan die konstituerende vergadering meegedeel. Dit lui soos volg:
Dit, ter vervulling van die verklaring in die gesamentlike resolusie, goedgekeur in April twintigste, agtienhonderd agt en negentig, getiteld "Ter erkenning van die onafhanklikheid van die inwoners van Kuba, met de eis dat de regering van Spanje afstand doen van sy gesag en regering op het eiland van Kuba, en sy land- en vlootmagte terugtrek uit Kuba en Kubaanse waters, en die president van die Verenigde State opdrag gee om die land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik om hierdie besluite in werking te stel, "is die president hiermee gemagtig om" die regering en beheer van die eiland Kuba aan sy mense oorlaat "sodra 'n regering op die eiland ingestel is kragtens 'n grondwet wat, óf as deel daarvan, óf in 'n verordening daarby, die toekomstige betrekkinge van die Verenigde State met Kuba, in wese soos volg:
I. Dat die regering van Kuba nooit 'n verdrag of ander ooreenkoms sal aangaan met 'n vreemde mag of magte wat die onafhanklikheid van Kuba sal benadeel of neig om dit te benadeel nie, en ook nie op enige wyse mag toestaan ​​of toelaat dat vreemde magte of magte verkry word deur kolonisasie nie of vir militêre of vlootdoeleindes of andersins, verblyf in of beheer oor enige gedeelte van die genoemde eiland.
II. Die genoemde regering sal geen openbare skuld opneem of aangaan om die rente te betaal nie en om redelike sinkende fondse voorsiening te maak vir die uiteindelike kwytskelding waarvan die gewone inkomste van die eiland, nadat die huidige regeringskoste gedek is, onvoldoende is .
III. Dat die regering van Kuba toestem dat die Verenigde State die reg kan uitoefen om in te gryp vir die behoud van die Kubaanse onafhanklikheid, die handhawing van 'n regering wat voldoende is vir die beskerming van lewe, eiendom en individuele vryheid en om die verpligtinge ten opsigte van Kuba na te kom deur die Verdrag van Parys op die Verenigde State opgelê, wat nou deur die regering van Kuba aanvaar en onderneem moet word.
IV. Dat alle dade van die Verenigde State in Kuba tydens sy militêre besetting daarvan bekragtig en bekragtig word, en dat alle wettige regte wat daardeur verkry word, gehandhaaf en beskerm word.
V. Dat die regering van Kuba die planne wat reeds bedink is, of, indien nodig, verleng, sal uitvoer, en dat ander onderling ooreengekom moet word vir die sanitasie van die stede van die eiland, tot die herhaling van die epidemie en aansteeklike siektes kan voorkom word, waardeur die beskerming van die mense en handel van Kuba, sowel as die handel in die suidelike hawens van die Verenigde State en die mense wat daarin woon, verseker kan word.
VI. Dat die eiland Pines uit die voorgestelde grondwetlike grense van Kuba weggelaat sal word, en die titel daaraan oorgelaat word aan toekomstige heraanpassing deur verdrag.
VII. Om die Verenigde State in staat te stel om die onafhanklikheid van Kuba te handhaaf en die mense daarvan te beskerm, sowel as vir sy eie verdediging, sal die regering van Kuba lande verkoop wat nodig is vir kool- of vlootstasies op sekere gespesifiseerde plekke. punte, waarop ooreengekom moet word met die president van die Verenigde State.
VIII. Dat die regering van Kuba by wyse van versekering die voorgaande bepalings sal beliggaam in 'n permanente verdrag met die Verenigde State.
Die meerderheid van die afgevaardigdes in die konstituerende vergadering het dit heeltemal onmoontlik gevind om die beginsels te aanvaar wat in die wysiging van die senator van Connecticut, en veral die artikels II, III, VI en VII, uiteengesit is. Dit was om hierdie patriotte gerus te stel dat goewerneur Wood op 3 April 'n nuwe mededeling aan doktor Domingo Mendez Capote, voorsitter van die vergadering, gerig het. "Aangesien daar twyfel ontstaan ​​het by afgevaardigdes oor die omvang van die ingryping wat in die derde paragraaf van die Platt -wysiging gespesifiseer is," en sodat die afgevaardigdes die standpunte van die president van die Verenigde State kan ken, het die goewerneur gesmeek verlof om 'n kabelgram wat hy van die minister van oorlogswortel ontvang het, oor te dra. Hierdie telegram lui:
U is gemagtig om amptelik te verklaar dat die ingryping in die derde klousule van die Platt -wysiging volgens die president nie sinoniem is met inmenging of inmenging met die aangeleenthede van die Kubaanse regering nie, maar die formele optrede van die regering van die Verenigde State , gebaseer op regverdige en aansienlike gronde, vir die behoud van die Kubaanse onafhanklikheid en die handhawing van 'n regering wat voldoende is vir die beskerming van lewe, eiendom en individuele vryheid, en voldoende is om die verpligtinge ten opsigte van Kuba wat deur die Verdrag van Parys opgelê is, na te kom op die Verenigde State.
Die Vergadering was nie tevrede met hierdie verduideliking nie en het groot kommer uitgespreek oor die situasie wat ontstaan ​​het. Op 13 April het hy besluit om 'n komitee van sy eie lede na Washington te stuur om die sienings en voornemens van die Amerikaanse regering in detail te leer oor die politieke en ekonomiese verhoudings wat uiteindelik tussen die Verenigde State en Kuba tot stand sou kom, en tot 'n ooreenkoms te kom, wat aan die Vergadering voorgelê kan word vir finale bekragtiging. Die komitee vergader in Washington met die president, met sekretaris Root, met verskillende lede van die kabinet en van die kongres, en onder laasgenoemde met senator Platt. Dit rapporteer die resultate aan die vergadering in Havana op 6 Mei.
Hierdie verslag was sedertdien 'n onderwerp van studie en kritiek, en dit moet in werklikheid as 'n dokument van die eerste belang beskou word, aangesien dit getrou die standpunte weergee wat die Vergadering genoodsaak het om die wysiging in 'n aanhangsel by die fundamentele handves op te neem van Kuba. Waarom het die Vergadering op 12 Junie 1901 met 'n stemming van 17 tot 11 besluit om die grondwet wat hy reeds gestem het, by te voeg, die agt klousules wat voorheen deur die Kongres van die Verenigde State aangeneem is en deur president goedgekeur is? McKinley? Die vergadering het die verslag van sy komitee voor hom gehad. Dit het ook 'n brief van sekretaris Root voorgelê, geskryf op 31 Mei en op 8 Junie deur goewerneur Wood aan dokter Capote gestuur, op 28 Mei het die verslag (op 24 Mei) met 'n stemming van 15 tot 14 goedgekeur. van 'n spesiale komitee wat aangestel is om die wysiging te bestudeer, wat die beroemde klousules feitlik aanvaar het. Om al hierdie dokumente noukeurig te lees, is om te sien dat die stem van die meerderheid bepaal is deur die komplekse inligting wat uit Washington teruggebring is.
Selfs vandag nog, op 'n afstand van byna dertig jaar, kan 'n Kubaan baie ontsteld staan ​​oor die enorme verantwoordelikheid wat die groot seuns van Kuba moes onderneem, waarin hulle moes kies tussen onmiddellike stigting van die Kubaanse Republiek en onbepaalde uitstel van die Grondwet. 'N Mens onthou die wonderlike gebaar van Salvador Cisneros Betancourt, president van die Republiek in wapens tydens die Revolusie van Yara, wat tydens die vergadering van die Vergadering op 11 Junie aangevoer het dat die dokument met die wysiging sonder kommentaar aan die militêre goewerneur terugbesorg moet word - a mosie wat slegs die stem van sy outeur gewen het. En 'n mens onthou die welsprekende woord wat die groot vaderlandslid Juan Gualberto Gomez teen aanvaarding gelewer het.
In die oordeel van die skrywer van hierdie artikel - 'n soldaat in die weermag van bevryding - onthef die verslag van 6 Mei diegene wat hul stemme gegee het vir die goedkeuring van die wysiging, aangesien dit duidelik en presies bygevoeg het in die teks van laasgenoemde voldoende interpretasies om alle vrese oor enige toekomstige verdraaiing van die letter en die gees van die wysiging te besweer.
Op die opmerkings van die voorsitter van die komitee aangaande klousules I en II, antwoord mnr. Root: 'Dit is 'n kwessie van suiwer interne grondwetlike beperkings wat die Amerikaanse kongres aan die Kubane vra in ooreenstemming met die bepalings van die Grondwet van die Verenigde State die beperking van die mag van die kongres, en die ontneming van die kongres van sekere magte wat die nasionale onafhanklikheid in gevaar kan stel. . "
Wat Klousule III betref, het die oorlogsekretaris opgemerk: "Ek moet daarop wys dat hierdie klousule geen voordeel vir die Verenigde State het nie, en daarom moet die Kubaanse mense dit verstaan. Die Verenigde State het geen begeerte of bedoeling om in die regering in te gryp nie Daar is geen glorie of wins te behaal in so iets nie, en die Verenigde State trek in werklikheid sy troepe terug. van die Monroe -leerstuk, wat geen internasionale mag het wat deur alle nasies erken word nie. Die Kubane aanvaar die Monroe -leerstuk, en die derde klousule is die Monroe -leer, maar nou internasionaal toegepas. van die Verenigde State ter verdediging van die Kubaanse onafhanklikheid. Die eerste en derde basisse beskerm die Verenigde State teen skynbaar die aggressor wanneer dit ander lande in die gesig staar om die onafhanklikheid van Kuba te verdedig. " En later het hy bygevoeg: "Daar sal slegs ingegryp word in Kubaanse aangeleenthede in geval van groot versteurings, soortgelyk aan dié wat in 1898 plaasgevind het, en met die uitsluitlike doel om Kubaanse onafhanklikheid ongeskonde te handhaaf. die onafhanklikheid van die Kubaanse Republiek van buitelandse aanvalle, of as daar 'n werklike toestand van anargie binne die republiek bestaan. " In 'n ander konferensie het mnr. Root opgemerk: "Die Verenigde State verklaar in die Verdrag van Parys en het sedertdien verklaar dat sy ingryping in die aangeleenthede van Kuba uitsluitlik betrekking het op die behoud van die Kubaanse onafhanklikheid. Enige ander interpretasie sal beperk die fundamentele konsep vir die vooroordeel van die Kubaanse soewereiniteit. " En nogmaals: "Inmenging sou altyd en in alle gevalle ten gunste van onafhanklikheid wees, selfs al sou dit voortspruit uit 'n ernstige versuim van die Kubane om hul regering te vorm." "Die Derde Klousule is ewe bindend vir die Verenigde State om die onafhanklikheid van Kuba te respekteer en te behou." "Die Verenigde State kon nie die soewereiniteit en onafhanklikheid van Kuba bedreig sonder om 'n wet wat hulle self gemaak het te oortree en kontrakte wat hulle self onderteken het, te oortree nie." "Intervensie sou slegs plaasvind as gevolg van 'n formele prosedure, nooit in die wiele van 'n administrasie nie. Voordat 'n intervensie aangekom het, sou 'n Amerikaanse uitvoerende gesag alle diplomatieke hulpbronne moes uitput, of moet optree in gehoorsaamheid aan 'n mandaat van die kongres."
Op 'n navraag wat aan senator Platt self gerig is, antwoord die heer "dat die wysiging noukeurig geformuleer is om moontlike gedagtes te vermy dat die aanvaarding daarvan deur die konstituerende vergadering geneig is om 'n protektoraat of 'n hoogmoed te vestig, of enige vorm van bemoeienis met die die onafhanklikheid of soewereiniteit van Kuba. "
Die internasionale persoonlikheid van die Republiek Kuba as 'n onafhanklike soewereine staat dateer van 20 Mei 1902. 'n Jaar later is die Permanente Verdrag tussen die Amerikaanse en Kubaanse Regering onderteken (22 Mei 1903, 1 Julie 1904 bekragtig), om in te bly krag totdat dit gewysig, ingetrek of vervang word deur die wedersydse toestemming van die twee lande. Hierdie verdrag het die agtste klousule van die wysiging en die Kubaanse grondwetlike aanhangsel uitgevoer. Die Permanente Verdrag reguleer dus alleen die verhoudinge van die twee nasies en het alleen 'n verpligte krag op beide.
Maar nog voor die ondertekening van die verdrag, op 16 en 23 Februarie van daardie jaar, het presidente Roosevelt en Estrada tot 'n ooreenkoms gekom oor kool- en vlootstasies, en 'n ander ooreenkoms, wat die eerste aanvul, is op 2 Julie op Desember aangegaan 10 het die Verenigde State die lande en waters wat aan die vlootstasie van Guantánamo toegewys is, in besit geneem, wat hulle nog besit. Hierdie ooreenkomste het die sewende klousule van die wysiging uitgevoer. Later het die twee regerings ooreengekom om nie 'n ander vlootstasie by Bahia Honda te maak nie, soos in die ooreenkoms van 1903 gereël is, en die lande van Guantánamo is ietwat uitgebrei.
'N Ander ooreenkoms, wat op 23 Februarie 1903 onderteken is, het die eiland Pines aan Kuba toegeken. Ondanks die pogings van minister Quesada, is hierdie ooreenkoms nie binne die gespesifiseerde datums deur die Amerikaanse senaat bekragtig nie. 'N Ander verdrag, wat die eerste herhaal, is gevolglik op 2 Maart 1904 deur mnre Quesada en Hay onderteken, maar geen datums vir bekragtiging is gespesifiseer om te keer dat die ooreenkoms vir 'n tweede keer verval nie. Die Kubaanse senaat het dit op 1 Junie 1904 bekragtig, maar die Amerikaanse senaat het sy goedkeuring weerhou, met inagneming van die gunstige verslag van sy komitee oor buitelandse betrekkinge. Die verdrag moes in werklikheid nie baie jare lank bekragtig word nie. Die Kubaanse Republiek was drie en twintig jaar oud, toe die skrywer van hierdie artikel as die eerste Kubaanse ambassadeur na Washington gegaan het, die eer gehad het om die goedkeuring van die Amerikaanse senaat op 13 Maart 1925 te verseker. Die uitruil van die dokumente tien dae later uiteindelik die vervulling van die sesde artikel van die Permanente Verdrag (Klousule VI van Wysiging), en was dit des te meer waardig vir die Verenigde State, aangesien die kontroversie oor die Isle of Pines gedurende die jare lank geduur het, byna almal het voorspel dat die oordrag van die eiland na Kuba nooit sou plaasvind nie.
Die verpligtinge wat deur die vyfde artikel van die permanente verdrag (en wysiging) geskep word, is altyd nagekom, en die afgelope jare het die nutteloosheid van die klousule bewys. Die ontdekking van die oorsprong van geelkoors het die siekte onder bedwang gebring, en Kuba is lankal nie meer 'n bedreiging nie. Die maatreëls wat die Kubaanse regering op eie inisiatief teen aansteeklike of aansteeklike siektes getref het, was so effektief dat die Kubaanse sterftesyfer laer was as dié van die meeste state in die Amerikaanse Unie, en een van die laagste ter wêreld. Soms moes Kuba maatreëls tref vir die beskerming teen epidemies van die Verenigde State.
Die bepalings van artikel IV van die Verdrag is natuurlik te alle tye deur Kuba godsdienstig nagekom.
In die lig van die hartstogtelike toegewydheid van die Kubane aan hul onafhanklikheid, waarvoor hulle sulke opofferings gemaak het, lyk dit asof artikel I nutteloos is, maar dit is 'n artikel wat die Kubane uit eie vrye wil sou insluit en weer sou insluit. in enige verdrag met die Verenigde State. Dit is slegs 'n gevolg van die Monroe -leerstuk, en ter bevordering van die eie wettige belange van Kuba wat verband hou met die veiligheid van die Verenigde State.
Die tweede klousule voldoen toevallig aan artikel 59, art. 3, van die Kubaanse grondwet, en die Kubaanse regering het nog nooit openbare skulde aangegaan wat nie onder die normale nasionale inkomste gedek word nie. Gedurende die wêreldwye paniek na die Groot Oorlog was daar 'n paar maande vertraging in die betaling van 'n paar amortisasie- en rente-items, maar dit is uiteindelik bereik sonder dat die Kubaanse verbandhouers die vertroue verloor het in die beskikking van die republiek om nougeset met sy skuldeisers om te gaan.
Die vreeslike paniek van die laaste kwartaal van 1920 as gevolg van die onverwagte daling in suikerpryse na 'n ewe onverwagte styging (wat al die banke in die land geskud het), om nog maar te praat van die verlamming in ons buitelandse handel, toon die gevaar vir Kubaanse soewereiniteit en onafhanklikheid wat in Artikel II kan skuil, as die klousule geïnterpreteer word as 'n voorwendsel dat Washington hom kan bemoei met die private aangeleenthede van Kuba. Toe die vraag ontstaan ​​oor 'n lening om aan die situasie te voldoen, het sekere amptenare van die Verenigde State die neiging gehad om klousule II met klousule III te assosieer om 'n reg van die Verenigde State op te eis (deur middel van sy spesiale verteenwoordiger aan ons Presidensie) om toegang te verkry tot die inligtingsbronne wat hulle verkies om te gebruik, en ondersoek in die departementele boeke van die Kubaanse regering te doen. Uiteindelik het die Kubaanse kongres besluit om slegs 'n lening van slegs vyftig miljoen pesos aan te gaan, en die Kubaanse uitvoerende gesag, die twee huise, ons sake -organisasies en die groot koerante het so kragtig weerstand gebied teen enige soort fiskale toesig oor Kuba deur die Amerikaanse regering ('n Amerikaanse amptenaar het juis daardie ding aanbeveel) dat die absurde voorstel, wat eintlik gelyk is aan ingryping, teruggetrek is. President Harding was destyds self gekant teen die idee. Die voordelige voorwaardes wat Kuba verkry het om die lening te bewerkstellig, toon nie net die geldigheid van Kubaanse krediet in die Verenigde State nie, maar ook oor die hele wêreld, en daar is gesien dat die Verenigde State 'n oortreding van die Verdrag en 'n oneerlike aanvaarding van so 'n oortreding Kuba, ver van die versterking van ons krediet, sou dit verswak het. Die voorval het bewys dat die verdrag slegs gebruik kan word in ooreenstemming met sy letter en gees, en in ooreenstemming met die amptelike interpretasie wat die Amerikaanse regering dit op die regte tyd deur sy woordvoerder, sekretaris Root, gegee het.
Maar die hoeksteen van die Verdrag, sowel vir die betrokke partye as vir ander, is artikel III. Die Platt -wysiging sou nooit sonder die klousule aanvaar gewees het nie, en die Amerikaanse regering sou nooit sy insluiting in die Kubaanse Grondwet gedwing het as dit nie aan die Verenigde State die reg gegee het om in te gryp vir ... die instandhouding van 'n regering wat voldoende is vir die beskerming van lewe, eiendom en individuele vryheid. "
Kuba het getrou aan al die ander klousules voldoen en ook artikel III taktvol nagekom, aangesien, hetsy gewillig of onder druk, solank die verdrag bestaan, daar niks anders is as om daaraan te voldoen as ons eendag daar is nie by die opheffing, verandering of vervanging daarvan. Hierdie punt moet bereik word om ernstige konflikte te vermy.
Die gevalle toe artikel III in werking getree het, was twee.
In Augustus 1906 het president Estrada Palma en al sy kabinet bedank. Die Republiek was sonder 'n uitvoerende gesag, en die wetgewende gesag - wat 'n fout begaan wat nooit te veel betreur kan word nie - het nie voorsiening gemaak vir 'n opvolger van die presidensie nie. Die Kubaanse bevolking het die Verenigde State (wat tevergeefs daarna streef om 'n verstandhouding tussen die strydende Kubaanse partye te bereik), onder toesig van die regering deur militêre besetting en 'n burgerlike goewerneur -generaal aan te stel, toegestaan die gewilde verkiesing van 'n nuwe uitvoerende gesag.
In Februarie 1917 het 'n deel van die Kubaanse bevolking, wat geglo het dat sy grondwetlike regte geskend word, in opstand gekom teen die gekonstitueerde regering. Maar hulle het teruggekeer na hul huise toe die regering van Washington sy hulp aan president Menocal verleen het deur 'n openbare verklaring dat 'n saak vir ingryping ingevolge artikel III ontstaan ​​het.
Dit is slegs eerlik om te erken dat albei hierdie ingrypings deur die Kubane self veroorsaak is deur hul eie foute.
Die persone wat saam met senator Platt vir die beroemde wysiging verantwoordelik was, sou beslis nie veronderstel het dat hierdie derde klousule - wat die ruggraat, die rugmurg, die werklike wese is, van die stelsel wat hulle probeer vestig het in belang van Kuba - - sou die uitwerking daarvan misluk, en veral 'n bron van soveel ongemak in Latyns -Amerika wees.
Die reg van die Verenigde State om in Kuba in te gryp om ''n regering te handhaaf wat voldoende is vir die beskerming van lewe, eiendom en individuele vryheid' ', het revolusies nie verhinder nie, en dit het ook nie inbreuk gemaak op die skending van die heiligste individuele regte wanneer individue besluit het om die oortreding van daardie regte het waarskynlik die mag in Kuba gehad. Inteendeel, die moontlikheid van Amerikaanse ingryping is deur gewetenlose politici vir selfsugtige doeleindes benut. Na my mening toon die geskiedenis van Kuba sedert 1906 dat artikel III, ten opsigte van die beskerming van lewe, eiendom en vryheid, ten beste dien - of ons nou dink aan die gees daarvan of aan die vorme waarin dit is toegepas - af en toe om 'n goeie regering te vernietig, en nou en dan om regerings te versterk wat op een of ander manier die Grondwet en die wette skend om aan bewind te bly.
In beginsel kan 'n individu wat sy meerderheid en die volle genieting van burgerlike en politieke regte bereik het, nie 'n voog gegee word om sy voetstappe dop te hou en sy foute reg te stel nie - die betrokke persoon raak gewoond aan sodanige voogdyskap en eindig met die feit dat hy nie kan doen nie enigiets op sigself. Maar in die praktyk is die reg van ingryping geneig om politieke stryd te verbitter en bied dit geleentheid vir die versteuring van die openbare vrede. Sekere mense sal altyd 'n beroep op die buitelandse mag doen omdat hulle beweer dat hul lewens in gevaar is, dat hul eiendom onveilig is, dat hul vryhede verontagsaam word. As sulke appèlle van burgers van die ingrypende mag kom, kan daar aandag aan hul klagtes gegee word, en dreigemente of protesoptredes kan volg op goed of slegte redes. Maar as hulle afkomstig is van onderdane van die swakker land, sal daar nooit aan hulle aandag gegee word nie. Hoogstens word hul versoekskrif in die pers gepubliseer, en hul situasie word moeiliker as voorheen.
Hierdie euwels sal slegs in die toekoms vererger word as Washington die verkeerde beleid voortsit om sulke regerings in Latyns -Amerika nie te erken as wat hulle uit revolusionêre bewegings voortgaan nie, ongeag die verdienste van die revolusies. Dit is die gewoonte van alle selfbestendige regerings op ons kontinent om hul misbruik van die regte van burgers onder onwankelbare regsvorme en onder taal van die diepste respek vir demokratiese beginsels, moraliteit en geregtigheid te bedek. Die voortsetting van hierdie beleid sal lei tot die vestiging van despotisme in verskeie van ons republieke, aangesien min mense dit sal waag om te veg teen die mag van die despote wat oor hulle heers, gekombineer met die weiering van Washington om revolusionêre regerings te erken.
In die buiteland is daar 'n gereelde neiging om die Verdrag te interpreteer in die sin dat dit 'n verbod of belemmering is wat Kuba in die vrye ontwikkeling van haar internasionale betrekkinge lê. As die begeerte van hierdie buitelandse kommentators is om Kubane in hul dieper trots te beledig, word voorgestel dat die Platt-wysiging Kuba tot die posisie van 'n protektoraat of 'n semi-soewereine mag verminder. As die begeerte is om Amerikaners te beledig as intrigers en verdragsbrekers, word die wysiging voorgestel as 'n mantel wat die effektiewe werking van die Amerikaanse soewereiniteit in Kuba verdoesel.
In antwoord hierop moet daarop gewys word dat artikel I eenvoudig enige verdrag met buitelandse moondhede verbied wat die Kubaanse onafhanklikheid op enige manier sou beperk of die magte 'n vastrapplek op Kubaanse gebied sou gee. Die verbod ter sprake is 'n verbod wat die Kubaanse volk altyd sal aanvaar as 'n logiese gevolg van die hulp wat hulle van die Verenigde State ontvang het om hul onafhanklikheid te wen. Maar dit is ook 'n logiese gevolg van die Monroe -leer, wat nie geïgnoreer kan word nie, aangesien dit een van die tasbaarste werklikhede is. Artikel I is inderdaad niks anders as die Monroe -leerstuk self nie, wat daarop gemik is om te keer dat Europese regerings hulself weer in hul voormalige Amerikaanse kolonies vestig.
Maar dat Kuba haar soewereiniteit in werklikheid - en ons hoop verstandig - uitoefen, kan deur 'n lang reeks feite getoon word: Kuba het allerhande verdragte met vreemde moondhede gesluit, sonder dat iemand ernstig gesuggereer het dat sy haar daarmee oortree het Grondwet of haar internasionale verpligtinge. Kuba het die Groot Oorlog betree sonder om 'n ooreenkoms te sien, maar uit 'n eenvoudige begeerte om haar beskeie hulp aan die Verenigde State en die saak waarvoor die Geallieerdes veg, by te dra. Kuba bekragtig die Verdrae van Vrede, terwyl die Verenigde State ratifikasie geweier het. Kuba het tot die Liga toegetree, terwyl die Verenigde State uitgehou het. Kuba het ingetree op die Statuut van die Permanente Tribunaal van Internasionale Geregtigheid en het in werklikheid 'n regter by die hof ingerig, terwyl die Verenigde State nog uitgehou het. Kuba het 'n standpunt gehandhaaf wat strydig was met die beleid van die Verenigde State tydens die sesde internasionale Amerikaanse konferensie wat in 1928 in Havana gehou is. vir onafhanklikheid. Kuba het suksesvol sy stelling vasgehou teen die neigings in Washington om die rewolusie van 1912 te gebruik as 'n voorwendsel om 'n vlootstasie in die baai van Havana self te vestig. Kuba het eweneens haar stelling vasgehou teen versoekings om in haar fiskale aangeleenthede in te meng tydens die groot paniek van 1920-21. Kuba het haar reg op die eiland Pines - met ander woorde - op die hele gebied van die ou kolonie, suksesvol aangevoer in die lig van 'n lang en kwaai veldtog deur landspekulante en koerante van imperialistiese neigings.
Hierdie haastige hersiening van die bewyse wat Kuba van haar soewereiniteit gegee het, moet alle liefhebbers oortuig van die beginsels van juridiese gelykheid en internasionale geregtigheid dat die dag sal aanbreek wanneer Kubaanse aspirasies verwesenlik moet word en ons politieke verhouding met die Verenigde State in ander vorm. Die vlam van hierdie hoop het gebrand in die harte van ons almal wat die oorloë teen Spanje gevoer het en die beleid van ons land bestuur en gelei het, en dit is nie minder helder by die jonger manne wat ons vervang het of binnekort sal vervang nie. ouer veterane. Die dag sal aangebreek het dat daar onteenseglik 'n selfrespekerende regering in Kuba sal bestaan ​​wat bewys kan lewer van sy waardigheid om die groot las te dra-bewyse wat bestaan ​​uit sy absolute respek vir die Grondwet en die wette van die Republiek, dat hulle gegewe niemand 'n regmatige rede om te kla dat individuele of politieke regte verontagsaam is nie, sodat niemand, hetsy Kubaan of vreemdeling, met reg op die Verdrag kan appelleer en op die Wysiging wat dit geboorte gegee het, en sodoende ontwaak uit 'n slaap waarin dit moet word toegelaat om vir ewig te slaap, 'n klousule wat so ontstellend is vir elke goeie Kubaan en - waarom nie duidelik praat nie? - so swaar vir die gewete van elke goeie Amerikaner.
Op daardie dag kan ons behoorlik onthou van 'n gebed wat wyle meneer Bryan eenmaal namens Kuba opgetel het: "God het ons naaste gemaak - mag die geregtigheid ons vriende hou." Slegs deur die Amerikaanse gevoel van geregtigheid kan 'n klein nasie soos Kuba hoop dat 'n magtige nasie soos die Verenigde State 'n einde kan maak aan die onreg wat in die Platt -wysiging geïmpliseer word.
Die onreg bestaan ​​daarin: dat die Verenigde State aan die begin teenoor Kuba gestaan ​​het in die verhouding van die voog tot die wyk, en daarom kon daar geen geldige kontrak aangegaan word totdat die ouderdom verklaar is en in besit is van wat aan hom van reg. Senator Pepper het hierdie punt gemaak tydens die bespreking van die kwessie van die Isle of Pines. Die Amerikaanse regering, het hy gesê, het teenoor Kuba gestaan ​​as 'n trustee vir 'n trust - dit kon dus geen deel van die trust sy eie maak nie, maar kon dit net aan sy regmatige eienaar oorgee. As die Verenigde State die Isle of Pines nie regmatig kon oorneem nie, kon hulle nie met reg enige ander reg verkry wat hulle nie vrywillig en vrylik deur die Kubaanse bevolking verleen het nie en sou hierdie toegewing onmoontlik bly, solank die Republiek nie ingestel is op 'n grondwet wat vrylik aangeneem is nie deur verteenwoordigers van die Kubaanse bevolking, en die toegewing kon ook nie, met inagneming van die gesamentlike resolusie wat die geboorte van die Kubaanse nasionaliteit voorgehou het, ooit enige reg toegee wat die Kubaanse soewereiniteit tot 'n minimum beperk nie.
Watter terme so 'n nuwe verdrag moet bevat, is moeilik om vooraf voor te stel, maar ek kan u een of twee oorwegings aandui.
Artikel I van die huidige verdrag moet feitlik ongeskonde gehandhaaf word.
Artikel II moet onderdruk word, aangesien die Kubaanse Grondwet self 'n beter en meer eksplisiete waarborg bied.
Wat artikel III betref, moet die deel wat aan die Verenigde State 'n reg van ingryping ter verdediging van Kubaanse onafhanklikheid verleen, vervang word deur 'n pakt waardeur die Verenigde State haar steun sal verleen vir die verdediging van Kuba teen buitelandse aanval in ruil daarvoor, en in ook die verdediging van die Verenigde State (aangesien Kuba sedert die bou van die Panamakanaal deel is van die natuurlike verdediging van die Verenigde State), sou Kuba die voorregte van die vlootstasie in Guantánamo verleen wat in hierdie artikel gewaarborg word. Die res van artikel III moet onderdruk word.
Artikel IV moet verdwyn ten gunste van 'n klousule waardeur Kuba alle verpligtinge wat die Verenigde State opgedra het ingevolge die Verdrag van Parys, oorneem. Artikels V en VI sou ook nutteloos wees, die een omdat daar geen rede daarvoor is nie, die ander omdat dit reeds vervul is.
Die eerste probleem wat deur die twee regerings op so 'n tydstip bespreek sou word, is of daar oor 'n nuwe permanente verdrag onderhandel moet word, of die huidige aangepas moet word, of dat die nuwe verdrag een van waarborge, algemene betrekkinge, vriendskap of 'n ander soort.
Gelukkig vir die mense van Kuba en die Verenigde State op die dag dat sulke onderhandelinge ingestel word! Dan herhaal ek die woorde waarmee ek eens 'n toespraak in Cleveland afgesluit het: 'Niks sou die glorie van die Verenigde State in die oë van die hele beskaafde mensdom groter maak as dat sy sou voortgaan om te gee, soos sy in die verlede gegee het nie, Bewyse van haar hoë gevoel van internasionale geregtigheid en geen beter geleentheid om dit te doen nie, sou bestaan ​​as om die Kubane die geleentheid te gee om 'n vriendskap wat ons in die nabyheid vereis, permanent te laat sweef, moet ewig wees. "
Die oorlog van 1898: die Verenigde State en Kuba in geskiedenis en geskiedskrywing1898: su significado para Centroamérica y el Caribe. ¿Censura, cambio, kontinuïteit?
Christopher Schmidt-Nowara Die oorlog van 1898: die Verenigde State en Kuba in geskiedenis en geskiedskrywing
1898: su significado para Centroamérica y el Caribe. ¿Censura, cambio, continuidad ?. Hispanic American Historical Review 1 November 1999 79 (4): 795–797. doi: https://doi.org/10.1215/00182168-79.4.795
Hierdie twee werke oorweeg die balans tussen kontinuïteit en verandering in die lande wat geraak word deur die Spaans-Kubaanse-Amerikaanse oorlog, en fokus nie net op historiese gebeure nie, maar ook op die voorstelling en interpretasie van gebeure in historiese studies. Hulle deel verskeie hooftemas.Eerstens stel hulle die Spaans-Kubaanse-Amerikaanse oorlog voor as 'n oorgangsmoment in diep gevestigde Amerikaanse ambisies in Latyns-Amerika en die Karibiese Eilande. Tweedens probeer hulle Latyns -Amerikaanse en Karibiese perspektiewe oor die oorlog, besetting en gevolglike Amerikaanse ingrypings in ander lande. Laastens is hulle gemoeid met die eeu interpretasies wat die oorlog self gevolg het.
Die beleid van die Verenigde State op die Westelike Halfrond kry die meeste aandag in die werk van Walther Bernecker, wat veral aandag skenk aan die wedywerings tussen die Verenigde State en Europa oor die voorrang in Latyns -Amerika. Nie net het die uitsetting van Spanje uit die Amerikas in 1898 plaasgevind nie, maar was dit ook getuie van die inhuldiging van meer konfronterende handel tussen die Verenigde State met Groot -Brittanje, Duitsland en Frankryk. In verskillende gevalle het Reinhard Doerries, Ralph Dietl, Thomas Schoonover, Ragnhild Fiebig-von Hase, Thomas Fischer, Alfredo Figueroa Navarro en Walther Bernecker die opkoms van die Amerikaanse aggressie in die gebied getoon, hetsy deur middel van ingryping in Panama en Haiti of deur te dwing Europese kapitulasie by die Monroe -leer en die Roosevelt -gevolg. Van besondere belang in die versameling van Bernecker is die behandeling van die groeiende wedywering tussen die keiserlike parvenus, Duitsland en die Verenigde State. Wrywing tussen hulle op die wêreldverhoog, byvoorbeeld in Venezuela, Haïti en die Filippyne, voorspel die toetrede van die Verenigde State tot Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog.
Louis Pérez behandel die gebeure van 1898 op dieselfde manier as 'n oomblik in die langtermyn ambisies van die Amerikaanse buitelandse beleid, hoewel sy fokus meer op Kuba is. Die oorlog van 1898 begin met 'n vinnige oorsig van die jarelange oortuiging onder Amerikaanse politieke leiers dat die Verenigde State die skeidsregter van Kuba se lot was. Die Verenigde State het die grootste deel van die negentiende eeu die Spaanse heerskappy verdedig, onder die aanname dat wanneer dit 'n soewereiniteitsoordrag in Kuba sou plaasvind, dit nie aan 'n Europese mededinger, of aan die Kubaanse bevolking self nie. Henry Clay se oordeel dat "die bevolking. . . is tans onbevoeg van die samestelling en omvang daarvan om selfbestuur te handhaaf "(p. 13) word in 1901 deur senator Albert J. Beveridge se vraag weergegee:" Is dit nie ons plig om toe te sien dat dit nie deur hulself vernietig word nie? " (bl. 31).
Pérez stel dan die diep geopolitieke houdings saam met verduidelikings van die motiewe van die Verenigde State in die Spaans-Kubaanse-Amerikaanse oorlog. Na 1898 het Amerikaanse historici oor die algemeen die ingryping van hul land verduidelik in terme van gebeurlikheid, kans en humanitêre doelwitte. Die ontploffing van die Maine, die skandaal wat die De Lôme -brief veroorsaak het, en die koorsagtige openbare reaksie op die gebeure wat deur die geel pers opgesweep is, het uiteindelik 'n huiwerige (en raaiselagtige) McKinley daartoe gelei om oorlog teen Spanje te verklaar. Volgens Pérez beklemtoon Amerikaanse historici deurgaans die onwilligheid om in te gryp en die voorrang van humanitêre verontwaardiging wat veroorsaak word deur Weyler se beleid oor rekonsentrasie om beide die ingryping en die Platt -wysiging af te dwing, wat die Kubaanse soewereiniteit effektief belemmer het ná die onttrekking van die Verenigde State in 1902. Pérez se punt is nie dat hierdie faktore onbelangrik was nie, maar dat dit die strategiese belange van die Verenigde State en die dubbelsinnigheid van baie sy militêre en politieke leiers.
Pérez merk op dat die optrede van die Verenigde State heel anders lyk vanuit 'n Kubaanse perspektief. Tydens die Kubaanse Republiek het revisionistiese historici begin redeneer dat Kubaanse magte in wese die oorlog teen Spanje gewen het en dat die Verenigde State ingegryp het om hul triomf af te weer. Na die Kubaanse rewolusie van 1959 het hierdie posisie vinnig in die Kubaanse geskiedskrywing gevestig geraak. Terwyl Amerikaanse historici die idealisme en toeval beklemtoon het, het Kubaanse historici die opportunisme en diepgaande historiese strukture van die Verenigde State beklemtoon. Een van die mees oortuigende doelwitte van Perez se studie is om die moontlikhede voor te stel vir 'n dialoog tussen hierdie gevestigde en toenemend statiese belydenisskrifte.
Verskeie opstelle in die bundel van Bernecker ondersoek ook die Antilliaanse perspektiewe op die oorlog en die verhouding tussen die Verenigde State en die Antille. Joan Casanovas en Josef Opatrný kyk na die Kubaanse politiek voor 1898, Casanovas lewer 'n belangrike argument oor die sentraliteit van die stedelike arbeidersbeweging vir die ontwikkeling van die Kubaanse nasionalisme, en beskryf Opatrný die toenemende kommer van José Martí oor die Amerikaanse "pan-Amerikanisme" in die 1880's en 1890's . Ute Guthanz en Wolfgang Binder oorweeg die impak van die Verenigde State op Puerto Rico, en Binder gee 'n interessante weergawe van die opkoms van hispanophilia onder Puerto Ricaanse kulturele elite in die twintigste eeu.
Binder se opstel raak ook die belangrikste bydrae van hierdie werke: die waardering van die intellektuele en kulturele reaksies op die oorlog in die loop van die twintigste eeu. Elena Hernández Sandöica bied 'n oorsig van die onlangse Spaanse en Kubaanse geskiedenis wat by die keiserlike oorgang gebly het. Baie van hierdie studies het kontinuïteit in die verhouding tussen Spanje en Kuba na 1898 opgemerk. Hoewel Hernández Sandöica nie die belangrikheid en nuwigheid van hierdie bevindings ontken nie, bevraagteken Hernández Sandöica hulle institusionele onderbou skerp en vestig die aandag op die sterkte van die onlangse Hispano-Kubaanse samewerking, terwyl wys ook op die toestande wat die moontlikhede daarvan beperk.
Pérez en Arcadio Díaz Quiñones lewer veral suggestiewe besprekings oor die ontwikkeling van die interpretasies van die oorlog na 1898. Hulle is dit eens dat die nasionalistiese geskiedskrywing in die twintigste eeu sy gang geloop het en dat die volgende eeu nuwe historiese paradigmas sal moet gebruik. Díaz Quiñones kom tot hierdie gevolgtrekkings deur na te dink oor die wedersydse onbegrip tussen Spanje en Puerto Rico. Spaanse geleerdes, soos die groot filoloog Marcelino Menéndez y Pelayo, was nie in staat om die Puerto Ricaanse kultuur te klassifiseer nie vanweë hul onvermoë om 'una sociedad cimarrona' (p. 28) te verstaan ​​waarin mense probeer om die staat en plantasie te ontvlug en sodoende die ontwyking van die historiese en literêre argiewe. Net so het Puerto Ricaanse intellektuele 'Spanje' herbevestig, hetsy deur 'n konserwatiewe hispanofilie, óf deur middel van anti-imperialistiese kritiek wat probeer het om gewilde en nie-Spaanse elemente van die Puerto Ricaanse kultuur te omhels. Díaz Quiñones voer aan dat nasionalistiese paradigmas die heterogeniteit van beide die voormalige kolonie en die voormalige metropool verberg het en dat die gedeelde en omstrede geskiedenis van die twee lande nog nie geskryf is nie.
Ook Pérez sluit sy werk af met 'n kragtige kritiek op die insulariteit van nasionalistiese historiografieë, in hierdie geval in Kuba en die Verenigde State (pp. 131-33). Onwetendheid van die Verenigde State oor Kubaanse nasionalistiese doelwitte en Kubaanse ongeloof in die humanitêre motiewe van baie Amerikaners in 1898 en daarna, het die interpretasie van die Amerikaanse ingryping in wese tot stilstand gebring. Slegs deur die perspektiewe en argiewe van die ander land in hul rekeninge op te neem, kan Kubaanse en Amerikaanse geleerdes nuwe geskiedenis van 1898 begin skryf.
Die waarnemings van Pérez en Díaz Quiñones dui daarop dat historici van 1898 hulself in 'n 'dekonstruksionistiese' oomblik bevind. Ek verwys nie letterlik na die metode nie, maar na die groter ontevredenheid met die groot verhale van die twintigste eeu wat voorgegee het dat hulle 1898 verklaar, veral dié wat met nasionalisme en die staat verband hou. Die komende eeu sal nuwe verhale meebring, hoegenaamd nie internasionaal nie, maar meer afgestem op die poreusheid en heterogeniteit van die nasie.
Guantanamo het 'n geskiedenis
Lank voordat Guantanamo sinoniem geword het met al-Qaida-gevangenes, was Amerikaanse onreg en hongerstakings ja, nog voordat dit bekend geword het as 'n gevangenis met 'n hoë veiligheid vir vermeende terroriste en mdash, was dit 'n Amerikaanse vlootbasis met 'n lang en boeiende geskiedenis. Dit is nog steeds!
En lank nadat die militêre gevangenis weg is, sal die Amerikaanse vlootbasis heel waarskynlik daar bly, rondom Guantanamobaai, Kuba en nog steeds die oudste Amerikaanse buitepos op vreemde bodem, en die enigste in 'n kommunistiese land.
Die 45 vierkante myl land en water is so uniek en ongemaklik vir 'n Amerikaanse militêre installasie dat u sou dink dat 'n historiese perspektief soms nodig is.
Tog hoor ons deesdae joernaliste en kenners praat oor hoe Guantanamo gesluit moet word sonder om te verduidelik dat hulle slegs verwys na die militêre gevangenis wat daar in 2002 geopen is, nie die basis wat daar in 1903 gevestig is nie. Ons sien geen pogings om Guantanamo reg te stel nie historiese konteks, geen verklaring waarom die Verenigde State vyandelike gevangenes binne die gebied van 'n ander vyand kan hou nie.
As u na sommige kenners luister, kan u maklik aanneem dat Guantanamo ná die terreuraanvalle van 11 September 2001 onverklaarbaar op Kuba opgelê is en dat Amerikaanse matrose en mariniers slegs die afgelope dekade daar was.
Ter wille van duidelikheid sou u dink dat sommige joernaliste die tyd of ruimte sou neem om te verduidelik dat Guantanamo 'n geskiedenis het, en dat dit tot aan die einde van die 19de eeu teruggaan na die Spaans-Amerikaanse oorlog.
U sou dink dat iemand ons sou herinner dat Guantanamo die afgelope paar dekades gedien het as 'n ontsnapklep vir Kubane wat mynvelde en haai-besmette baai-waters weerstaan ​​om die basis te bereik en hul vryheid van kommunisme te wen. U sou dink dat ten minste sommige kenners die onlangse geskiedenis sou onthou, veral die vroeë negentigerjare, toe Guantanamo aanhoudingsentrums in tentstede gehuisves het vir Kubaanse en Haïtiaanse vlugtelinge wat op see onderskep is terwyl hulle Florida probeer bereik het.
Maar nee, dit sou baie meer diepgaande ingaan as wat vandag se telegrafiese nuusmedia dit toelaat. Ons nuus is so verkort en saamgevat, so goed verpak in klein klankbyte, blogruimtes en selfs tweets, dat ons selde die volle prentjie kry. Ons hoor byvoorbeeld alles oor hoe Amerikaanse mariniers die gevangenis bewaak, maar feitlik niks oor hul ander verantwoordelikheid nie: bewaak die swaar gemynde omtrek van die basis met Kuba.
Die meeste Amerikaners weet baie meer van die niemandsland tussen Noord- en Suid-Korea as die een rondom die Amerikaanse vlootbasis in Guantanamo. Die meeste weet nie dat Guantanamo omring is deur hoë wagtorings, doringdraadheinings en mynvelde nie, of dat die hindernisse daar was om die Kubane en Amerikaners uitmekaar te hou in plaas daarvan om gevangenes binne te hou.
'N Paar geskiedenis: die Guantanamobaai-gebied, naby die suidoostelike punt van Kuba, is deur Amerikaanse magte beset sedert Amerikaanse mariniers daar geland het om die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898 te beveg. Nadat die oorlog gewen is, het die Amerikaanse kongres die Platt-wysiging aanvaar. die Verenigde State die wettige reg om in te gryp in Kuba se binnelandse sake en 'n basis te vestig in Guantanamo.
Toe 'n Kubaanse Grondwetgewende Vergadering in 1901 opgeroep is, is aan afgevaardigdes gesê dat hulle die Platt -wysiging sou aanvaar as hulle die onttrekking van Amerikaanse troepe uit die res van die eiland en politieke onafhanklikheid met Amerikaanse toesig en mdash wou hê. Dit is met 'n marge van een stem aanvaar, en die wysiging het deel geword van die Kubaanse Grondwet.
Kuba is die uiteindelike soewereiniteit oor Guantanamo belowe. Maar in 1903 het die Verenigde State die baai van 45 vierkante myl vir 100 jaar vir $ 2000 per jaar verhuur. Die huurkontrak kon in 2003 verstryk het. Maar toe die Kongres die Platt -wysiging in 1934 afskaf, is die huurooreenkoms verander na $ 4,085 per jaar, met die bepaling dat dit nie sou verstryk nie totdat beide lande ingestem het tot die beëindiging daarvan.
Sedert 1961, die jaar van die onsuksesvolle invasie van die Bay of Pigs in die VSA, het die Kubaanse regering egter nie die Amerikaanse tjeks inbetaal nie omdat dit beweer dat die ooreenkoms van 1934 onwettig is. In 1964 het die Kubane die waterpype na die basis afgesluit en die Verenigde State gedwing om sy eie ontsoutingsaanleg te bou. Maar daar was geen militêre konflik nie.
Die kommunistiese regime van Fidel en Raul Castro het oorspronklik volgehou dat die huurkontrak na 100 jaar moes verstryk, wat dateer uit die mariene inval in 1898. Maar 1998 het gekom en gegaan, en toe het sommige Kubaanse amptenare, wat die ooreenkoms van 1934 bly ignoreer, gesê dat die Verenigde State gedwing sou wees om Guantanamo teen 2003 op te gee.
Daar was natuurlik min kans dat die Amerikaanse regering Guantanamo sou prysgee as 'n geskenk aan 'n antagonistiese, kommunistiese regime. Maar voordat die Bush-administrasie Guantanamo in 2002 in 'n gevangenis vir al-Qaida-verdagtes verander het, het sommige Amerikaanse militêre amptenare erken dat Guantanamo verouderd geraak het en baie minder strategies van betekenis was vir die Amerikaanse verdediging.
Alhoewel dit vroeër as 'n belangrike opleidingsentrum vir die Amerikaanse Atlantiese Vloot beskou is, het die koms van langafstand-missiele en duikbote Guantanamo byna verouderd gemaak totdat dit in 'n militêre gevangenis verander is vir vermeende Islamitiese vyandige vegters wat in die buiteland gevange geneem is.
Maar vir die mense in die ooste van Kuba, wat ver van die strande van Havana woon waar Kubaanse sperre ontsnap en na die Florida Keys vaar, was Guantanamo 'n poort na vryheid. En terwyl dit 'n moeilike en verraderlike taak is om die Florida Straits van 90 myl op 'n dun vlot oor te steek, sê die Kubane dat om in Guantanamo in te gaan, is soos om Russiese roulette te speel met haaie of landmyne, en mdash kan kies!
As u per land gaan, moet u dit in die donker nag doen, om nie van die Kubaanse wagtorings af gesien te word nie, en u moet op u hande en knieë deur draadspoeltjies in die grootste mynveld in die Westerse wêreld kruip. Vir 'n afstand van ongeveer twee stadsblokke, in die niemandsland tussen die Kubaanse en Amerikaanse heinings, moet u die myne vermy en heeltemal stil bly terwyl u voel hoe die drade u vel deurboor en u klere versnipper.
Ek het baie mense ontmoet wat dit gedoen het.
Niemand weet hoeveel Kubane doodgemaak is terwyl hulle hierdie reis probeer onderneem het nie, maar ons weet dat honderde deur Kubaanse owerhede vermink en gearresteer is na mislukte pogings om die basis op hierdie manier te bereik.
Die ander opsie is egter om in die water te spring en 'n paar kilometer langs die Kubaanse kuslyn te swem deur die haai-besmette Guantanamobaai.
Kubane sê dat jy 'n fantastiese swemmer en 'n groot dobbelaar moet wees om hierdie prestasie te bereik. "Ons wou niks met die myne te doen hê nie," het 'n suksesvolle swemmer vir my gesê kort nadat hy en sy maat in 1994 deur die Amerikaanse mariniers uit die water gehaal is.
Marines het vir my gesê dat terwyl Kubane probeer om die basis per land te bereik, 'n onwettige toegang binnekom en nie uit die niemandsland tussen die twee heinings gered kan word nie, word swemmers gedek deur internasionale soek-en-reddingswette en word hulle gereeld uitgevang van die water.
Nietemin, hetsy deur haaie of landmyne, het honderde Kubane elke jaar vir dekades daarin geslaag om die basis te bereik en dan 'n vlug na Florida. Ingevolge die huurooreenkoms met die Kubaanse regering is Kuba geregtig om vlugtelinge te eis wat na die basis ontsnap het. Maar aangesien die Castro -regime nog nooit die ooreenkoms as geldig erken het nie, het Kuba nog nooit iemand geëis nie.
Die laaste keer dat ek Guantanamo besoek het, in 1994, is duisend Kubane en Haïtiane onder haglike omstandighede in tentstede aangehou. Een Kubaanse kamp het 12 latrines gehad vir 900 mans, vroue en kinders. & quotLibertad! Libertad! Libertad! & Quot het hulle gesing toe hulle joernaliste besoek.
Die Clinton-administrasie het die 28-jarige Amerikaanse beleid om politieke asiel te verleen aan Kubane wat op see onderskep is, omgekeer, en as gevolg hiervan is ongeveer 29 000 Kubaanse dakbalke op pad na Florida gestop en na Guantanamo gestuur. Dit was die eerste keer dat vlugtelinge uit 'n kommunistiese land die geleentheid geweier is om om politieke asiel aansoek te doen nadat hulle Amerikaanse owerhede bereik het. Dit was skandelik.
Die Kubane wat ek daar ontmoet het, was natuurlik gefrustreerd en vreeslik teleurgesteld. Hulle lewens is onbepaald op standby gestel! Hulle enigste misdaad het hul lewens vir vryheid in gevaar gestel, en 'n Amerikaanse president met 'n ontsaglike gebrek aan deernis het hul Amerikaanse droom in die wiele gery.
Deur hulle te dwing om in afbrekende vlugtelingkampe te woon, wou die Clinton -administrasie hê dat die Kubane moes ingaan en terugkeer huis toe. Maar die Kubane wou nie wyk nie. Slegs 1 200 is gerepatrieer, en nie almal vrywillig nie. Dit het die Amerikaanse regering amper 'n jaar geneem om te besef dat die Kubane verkies om in tentstede, agter doringdraadheinings, te woon as om terug te keer om onder die Castro -diktatuur te woon.
Toe die hoofstuk van die geskiedenis van Guantanamo uiteindelik in 1996 afgesluit is, nadat sommige vlugtelinge 18 maande in aanhouding was, het die Verenigde State $ 250 miljoen (insluitend die koste van die aanhouding van Haïtiërs) bestee omdat hulle onnodig duisende mense aangehou het wat uiteindelik toegelaat is om na die Amerikaanse vasteland in elk geval.
Noudat president Obama op 'n nuwe veldtog is om die kongres te oortuig om die oorblywende Guantanamo -gevangenes elders oor te plaas, noudat Guantanamo weer op almal se agenda is, kan ons verwag dat joernaliste en politieke deskundiges ons ten minste 'n bietjie historiese perspektief sal gee?
Vir Kubaanse Amerikaners, waaronder baie wat hul vryheid daar herwin het, beteken Guantanamo veel meer as 'n gevangenis vir al-Qaida-verdagtes. Ons vind dit ontstellend om te sien dat soveel geskiedenis geïgnoreer word. En ons vind dit ook vreeslik ironies dat baie liberale Amerikaners en internasionale menseregte-aktiviste hulle meer bekommer oor die huidige Guantanamo-gevangenes as oor die duisende Kubane wat die afgelope halfeeu in Castro se gulags verdwyn het.
Praat met voormalige Kubaanse politieke gevangenes. Hulle sal u vertel dat menseregte nie in Guantanamo of op enige ander plek in Kuba geskend moet word nie. Maar hulle sal jou ook vertel dat die Guantanamo-gevangenis in Al-Qaida in vergelyking met die kerkers van Castro, waar baie deur vuurpeloton geskiet is, gemartel of gedwing is om dekades van agteruitgang en gruweldade te verduur, 'n luukse hotel is. Hulle sal jou vertel hoe hulle voel as hulle sien hoe bloedende harte uitroep vir verdagtes van terrorisme in Guantanamo en die gruweldade teen vreedsame teenstanders in Kuba ignoreer.
Ek was al twee keer in Guantanamo, en daar is nog soveel meer om te vertel. Maar jy verstaan ​​my punt, nie waar nie? Guantanamo het 'n geskiedenis, en om te sien hoe mense dit ignoreer, is nie net swak joernalistiek nie, maar ook erg irriterend.
Terwyl die Kongres van die Verenigde State van Amerika by 'n wet wat op 2 Maart 1901 goedgekeur is, die volgende bepaal:
Verder op voorwaarde dat, ter vervulling van die verklaring in die gesamentlike resolusie, goedgekeur op twintigste April, agtienhonderd agt en negentig, getiteld "Ter erkenning van die onafhanklikheid van die inwoners van Kuba, met die eis dat die regering van Spanje afstand doen van sy gesag en regering op die eiland Kuba, en sy land- en vlootmagte uit Kuba en Kubaanse waters onttrek, en die president van die Verenigde State opdrag gegee om die land- en vlootmagte van die Verenigde State te gebruik om hierdie besluite in werking te stel, 'is die president hiermee gemagtig is om "die regering en beheer van die eiland Kuba aan sy mense oor te laat" sodra 'n regering op die eiland ingestel is kragtens 'n grondwet wat, óf as deel daarvan, óf in 'n verordening daaraan aangeheg, die toekoms bepaal die betrekkinge van die Verenigde State met Kuba, in wese soos volg: [bladsye weggelaat]
onderskeie seëls in Havana, Kuba, op die tweede en twintigste dag van Mei, in die jaar negentienhonderd drie.
Noodlottige verdrag vir die geboorte van die Republiek van Kuba
Vanweë die onmoontlikheid van die Amerikaanse regering om Kuba te annekseer na die Spaans-Amerikaanse oorlog van 1898, nadat hulle die Spaanse koloniale magte verslaan het wat die Kubaanse opstandelinge byna vernietig het, moes hy die status van die republiek van die eiland en die Kubaanse erken vlag is op 20 Mei 1902 vir die eerste keer gehys.
Alles was egter beplan om die vryheid van Kuba in elk geval te beperk, en op 22 Mei 1903 onderteken die regering van die Verenigde State en die van die pasgebore republiek die permanente verdrag in Havana, wat aandui hoe die betrekkinge tussen die buurland en Kuba sal wees. Dit was die voorwaarde vir die beëindiging van die Amerikaanse militêre besetting.
Die Permanente Verdrag het die eerste sewe artikels van die Grondwetlike Aanhangsel, Platt Amendement van 1901, weergegee, wat die Verenigde State die reg gegee het om in te gryp en vloot- en steenkoolbase in Kuba te besit.
Vir alle revolusionêre, beide diegene wat die universiteitshervorming van 1922 gelei het en diegene wat die arbeiders en die kommunistiese beweging in die 1920's gelei het, het die afskaffing van die Platt -wysiging en die permanente verdrag, twee neokoloniale meganismes, 'n groot taak geword.
Op 29 Mei 1934 het die regerings van Carlos Mendieta (eintlik gelei deur ambassadeur Jefferson Caffery en voormalige sersant Batista) en Franklin Delano Roosevelt die Permanente Verdrag van 1903 gerieflik herroep. Om dit te vervang, is die Verdrag oor die Betrekkinge tussen die Republiek van Kuba en die Verenigde State onderteken, en dit is twee dae later deur die Amerikaanse senaat bekragtig.
Alhoewel die nuwe ooreenkoms die bevoegdheid om in te gryp in Kuba uitgeskakel het toe die noordelike buurman dit nodig ag, het dit die dade wat tydens die eerste Amerikaanse besetting uitgevoer is, bekragtig en die permanensie van die vlootbasis in Guantanamo bekragtig sonder om 'n sperdatum vir die besetting vas te stel.
Dit het nie beteken dat Washington sou ophou probeer om Kuba onder sy beheer te hou of om in te gryp as dit nodig was nie. 'N Kenner van Latyns -Amerikaanse aangeleenthede, William Castle, het destyds gesê: "Die herroeping van die Platt -wysiging beteken nie dat die Verenigde State nie weer in Kuba sal ingryp nie. (…) Daar kan tye wees dat die Verenigde State in die toekoms gedwing sal word om in te gryp in Kuba of in 'n ander land.