"Ons aanvaar dat ons persepsie 'n perfekte weerspieëling is van die fisiese wêreld rondom ons, maar uit hierdie studie blyk dit dat elkeen van ons 'n unieke visuele vingerafdruk het," sê die skrywer Zixuan Wang, 'n doktorale student in sielkunde aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. .
Die ontdekking het gevolge vir die praktyke van medisyne, tegnologie, bestuur en sport, onder meer waar akkuraat visueel lokalisering is van kritieke belang.
Byvoorbeeld, 'n bestuurder wat selfs 'n klein berekening maak oor die ligging van 'n voetganger As u die straat oorsteek, kan dit 'n ramp veroorsaak. Intussen, in sport, kan 'n fout met visuele oordeel lei tot kontroversie, indien nie 'n fel betwiste kampioenskapsverlies nie.
Neem byvoorbeeld die Amerikaanse Ope-kwarteindstryd in 2004, waarin die tennis-ikoon Serena Williams teen Jennifer Capriati verloor het ná 'n reeks twyfelagtige lynoproepe. 'N Skeidsregter het 'n regter wat verkeerdelik 'n terugslag-treffer deur Williams genoem het, verkeerd verwerp, wat gelei het tot 'n verskoning aan Williams deur die Amerikaanse tennisvereniging.
"Lynbeoordelaars moet beslis of die bal buite of binne die parameters is. Selfs 'n fout so klein as 'n halwe visuele hoek, gelyk aan 'n sub-millimeter-skuif op die regter se retina, kan die uitslag van die hele wedstryd beïnvloed, 'sê Wang, 'n harde tennis-aanhanger.
Navorsers het probeer om te verstaan ​​of verskillende mense voorwerpe in hul omgewing presies op dieselfde manier sien. Kan twee mense, byvoorbeeld, na 'n koffiekoppie op 'n tafel kyk oor die presiese posisie en of die handvatsel groot genoeg is om vas te vat? Die resultaat van 'n reeks eksperimente dui nie, hoewel daar 'n opwaartse voorsprong is.
"Ons kan duisende kere in ons lewe 'n koffiemok uitkry, en deur oefening oefen ons ons teiken," sê Wang. 'Dit is die gedragsaspek van hoe ons oefen onsself op om te koördineer hoe ons optree in verhouding tot wat ons sien. "
In die eerste taak om visuele lokalisering te toets, het deelnemers aan die studie die ligging van 'n sirkeldoelwit op 'n rekenaarskerm bepaal. In 'n ander eksperiment wat die skerpte in die gesigsveld van elke persoon bestudeer het, het die deelnemers twee lyne gesien wat 'n minimale afstand van mekaar bepaal en bepaal of die een lyn met die kloksgewys of teen die kloksgewys van die ander lyn geleë was.
En in 'n eksperiment wat die waarneming van grootte meet, het deelnemers 'n reeks boë van verskillende lengtes gekyk en hulle gevra om hul lengtes te skat. Dit is verbasend dat mense presies dieselfde boë gesien het as groter op sommige plekke in die visuele veld en kleiner op ander plekke.
In die algemeen het die resultate merkwaardige variasies in visuele prestasies onder die groep en selfs binne elke individu getoon gesigsveld. Die gegewens is gekarteer om elke unieke deelnemer se unieke visuele vingerafdruk van perseptuele verdraaiing te toon.
"Alhoewel ons studie daarop dui dat die oorsaak van ons visuele tekortkominge uit ons brein kan ontstaan, is verdere ondersoeke nodig om die neurale basis te ontbloot," sê Wang.
'Wat ook belangrik is,' voeg sy by, 'is hoe ons daarby aanpas en ons foute vergoed.'
Die navorsing verskyn in die Verrigtinge van die Royal Society B: Biologiese Wetenskappe. Bykomende mede-hoofskrywers van die studie is David Whitney aan die UC Berkeley en Yuki Murai aan die UC Berkeley en die Osaka-universiteit in Japan.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom mense letterlik nie dinge op dieselfde manier sien nie