’n Gedagte veldtog. ’n Innerlike struweling na antwoorde. Vrae wat gevra word aan jouself. Waar en wanneer sal jy tog antwoorde kry?
Hier waar ek sit en skryf, het ek soveel worstelinge met gedagtes in my binneste. Ek het soveel onverklaarbare vrae wat ek nie verstaan nie. En hoe dan nou as jy die vrae nie verstaan nie sal jy kan antwoorde kry? Ek dink ek het vrae wat ek aan myself vra wat ek nie gedink het ooit hoef gevra te word nie. Soveel te meer weet mens soms nie werklik wat die punt is om so te sit en vrae vra op dinge wat jy weet jy nie gaan antwoorde sal vind nie.
Waarheen vat die gejaag van die lewe ons dan nou? Waar gaan ons op eindig en is dit dan die werklike doel waarvoor ons bestem is. Ek wonder die afgelope tyd baie oor my “doel” in die lewe. Ek hoor so baie mense praat en sê dat jy ’n doel hier op aarde het en dat jy volgens daardie doel moet lewe met alles in jou. Jy moet strewe om in daardie doel te volhard. Maar hoe weet jy dat die doel wat jy najaag, die doel is wat jy moet in volhard. Ons bid en vra vir rigting, maar luister ons werklik vir antwoorde of het ons in ons gedagtes klaar besluit wat ons doel is? Ek dink so aan wat ons elke dag sit en doen. Ons sit by die werk en soms ook net omdat ons moet werk en geen ander keuse het nie. As mens nie werk nie bewerkstellig jy jou eie ondergang in vandag se lewe. As jy nie werk nie kan jy hoegenaamd niks doen nie. Dit bring my nou by die groot woord “geld”. Dit is tog hoekom ons werk. As jy nie geld het nie, kan jy nie funksioneer nie. Veral nie in vandag se lewe waar geld die wêreld regeer nie. Ja, ek sê dit weer want dit is hoe ek dit sien. Geld regeer die wêreld! En as ek sê die wêreld bedoel ek die mens daarby. Geld kan mense dryf om amper enige ding te doen. Geld laat jou werk. Geld laat mense steel. Geld laat mense moor en so kan ek aangaan. Wat ’n mens nie alles vir geld sal doen nie…
Ek dink dat geld die mens se doel hier op aarde kom verdoesel het. Ek dink geld maak mense blind om nie jou werklike doel in die lewe te kan raaksien nie. Dink net hoe die wêreld sou wees as jy geld laat verdwyn en dit met liefde kan vervang. As al waarvoor jy werk vir liefde is. As al wat mens nodig gehad het liefde was. Net liefde! Jy sou soveel liefde gehad het, dat jy uit liefde vir die wat nie het nie sou gee. Jy sou soveel liefde gehad het dat jy nie ander sou wou leed aandoen nie. Uit liefde uit sou jy nie ander ingedoen, verskree en sleg behandel het nie. Hoekom moet mens dan so hard werk vir geld? Hoekom moet ons so baie tyd opgee en familie en vriende eenkant toe skuif sodat ons kan werk vir geld? En hoekom as jy dit besef en probeer ’n verskil maak, word jy vertrap en vernietig? Is daar dan al hoe minder plek in ons ou wêreld vir liefde en vrede?
Ja, soveel vrae sonder antwoorde. Ek skryf maar terloops. Ek vra maar die vrae. Of ek ooit antwoorde gaan kry, dit sal ek nie weet nie. Of ek ooit die mens sal kan verstaan, dit weet ek nog minder. Is dit wat ek skryf dalk my doel op aarde? Wie weet?
Dit is baie moeilik om te skryf as mens se gedagtes te besig is met dinge soos werk en jou daaglikse dingetjies. Soms raak mens so besig dat dinge net te vinnig by jou verbysnel. So het ek ook die afgelope tyd so besig geraak met nuwe uitdagings in my lewe en glad nie by skryf uitgekom nie. My lewe het aansienlik in ’n gejaag verander met veranderinge by my werk en dan het ek daarmee nog ’n besering opgetel en kan glad nie hardloop vir ’n ruk nie. Die wat my ken sal verstaan dat dit vir my ’n groot frustrasie is om nie te kan hardloop nie en ek dink die swaarste gevoel nog was om te aanvaar dat ek nie nou kan hardloop nie. Soos dinge om my verander en met my verander is daar verskeie aanpassings wat ek moet maak elke dag. Ek moet sê in die begin van die maand het dit maar dol gegaan en ek het baie gesukkel om by te bly. Soms het ek negatief gevoel en ander tye net doodmoeg. Ek dink ek is nog nie eenhonderd persent gewoond aan die tempo waarteen my lewe nou verbygaan nie, maar ek moet sê dat dit al klein bietjie beter gaan .
Ek het al baie geskryf dat almal die lewe moet rustig vat en nie vervalle raak in die gejaag van vandag se lewe nie. Dit was soms ook vir my maklik om daaroor te skryf omrede ek meer tyd gehad het om rond te kyk en die mooi dinge om my raak te sien. So besef ek ook dat ek self die laaste ruk amper in daardie slaggat geval het van die gejaag van die lewe. Ek dink dit is belangrik om op ’n punt te kom waar mens besef jy moet nou bietjie stadiger. Ek is baie dankbaar vir die wonderlike lewensmaat wat God vir my in my lewe gegee het, wat by my bly staan en my soveel moet inpraat. Sy is so ’n wonderlike mens en ek het nie genoeg woorde om te sê hoe dankbaar ek vir haar is nie. Soms is dit die mense om jou wat jou aan die gang hou en jou moet gee om voort te gaan. Ek het Sondag so in die kerk weer besef dat mens nie moet toelaat dat aardse dinge jou lewe so oorneem dat jy nie meer genoeg tyd het vir God en jou geliefdes nie. Liefde is ’n baie groter skat op hierdie aarde om bymekaar te maak as goud en silver. Dit is maar moeilik om dit altyd te onthou want ons is maar mens en ons is swak.
Ek wil vandag net vir ieder en elk her hinder om tyd te maak om lief te hê. Om tyd te maak om daar te wees vir die wat jou nodig het. Ons as mens weet nie hoe lank ons bestem is om hier op aarde te wees nie en dit is baie noodsaaklik om elke oomblik ten goede te benut en jouself nie met die negatiewe dinge van ’n sondige wêreld te moet ophou nie. Ek hoop dat almal wat my stukkie lees opnuut sal asem skep en net weer besef waaroor die lewe werklik gaan.
Kyk haar in die oë en sê dit net vir haar! Makliker gesê as gedaan, per spreekwoordelike taal gestel nou. Hoe kan mens ooit die liefde verstaan? Hoe benader jy die liefde as jy eintlik bang is daarvoor? Hoe benader jy dit as jy nie weet of dit werklik bestaan of bestem is nie? Vir jou altans…
Dit voel vir my so asof om lief te word vir iemand, jy jou vryheid prysgee daarmee saam. Dan is die volgende vraag ook nou, is jy werklik vry as jy niemand het om die vryheid mee te deel nie? Een van my vriende sê toe ook vir my in die week, jy weet wat jy moet doen, staan op en doen dit! Vir ’n oomblik daar het ek gedink ek het die antwoord en ek gaan dit doen. Vyf minute later… nog net meer twyfel as ooit tevore.
Hoe dan nou? Hoe sê ek dit? Ek soek die regte woorde, die regte oomblik, die regte alles, maar ek soek en soek sonder om te vind waarna ek soek. Weet ek self ooit waarna ek soek? Nee ek glo nie. Ek hardloop weg. Nie van my verlede af nie, maar van ’n moontlike toekoms. ’n Toekoms van nie alleen wees nie. ’n Toekoms van vreugde, vrede en liefde. Maar sal dit wees wat ek dink dit sal wees, of gaan dit net mooi die teenoorgestelde word? Van vreugde na droefheid, van vrede na konflik, van liefde na verwyte?
Ek skryf dan ook nou om te sien of ek myself beter verstaan op papier. Ek probeer ’n refleksie van emosie weerspieël en daarna kyk met die hoop op antwoorde. Wie weet, dalk gee ek iemand anders antwoorde deur my siening rond te gooi. Dalk trap die regte persoon op my sienings wat ek so ongeorden rondgooi en dit kry ander vorm. Beter vorm, vorm wat dalk sin maak. Iets wat ek kan verstaan…