Hierdie studie ondersoek die simbiotiese verhoudings tussen die Hopi se tradisionele kunsvorme; hulle gebruik van kuns en narratief as mnemoniese middele; en ingebedde verwysings na die Vierdewêreld-narratief wat vertel hoe die Hopi-nasie bo ’n veelbewoë Derde Wêreld kon uitstyg en die huidige tydruimtelike era, die Vierde Wêreld, kon betree. (Die oorspronklike orale narratief, The Fourth World of the Hopis: The Epic Story of the Hopi Indians as Preserved in Their Legends and Traditions, is in 1971 deur die antropoloog Harold Courlander en anonieme konsultante gepubliseer.) Hierdie studie voer aan dat die tradisionele kunste van die Hopi’s en hul voorvaders dien as visuele en orale reïterasies van die Vierdewêreld-narratief, insluitende hulle verskyning deur ’n opening in die aarde wat as die sipaapuni bekend staan.Nadat hulle beloof het om 'n moeilike dog eerbiedige lewe te leef, het die bewaker van die land, Maasaw, die woestynagtige suidweste van Noord-Amerika aan hulle gegee. Die Hopi-nasie het hierdie streek Hopi Tutskwa, die oorspronklike tuiste van die swerwende “Voorvaderlike Puebloaanse” voorgangers, genoem. Die Hopi beskou objekte, woonterreine, strukture en ander heilige elemente as vergestaltings van die voorvaders se “voetspore”.Volgens die studie is uiteenlopende Hopi-kunsvorme nie net Voorvaderlike Puebloaanse “voetspore” nie, maar ook die “eksografiese” objekte of mnemoniese vorme van “simboliese bewaring” wat deur argeoloë omskryf word. Die aanwending van mnemoniese objekte in die Puebloaanse kultuur is reeds in 1630 opgeteken deur Fray Alonso de Benavides. Hy het vermeld dat knope in toue gemaak is om van “sondes” boek te hou (Morrow, 1996:42). Die verband wat Hopi-kunsvorme en -lewenswyses met mnemonise tegnologie hou, verbreed die grense van Westerse kunsgeskiedenisstudie om ook elemente van argeologie en antropologie in te sluit. In hierdie interdissiplinêre kontekste is objekte en beelde nie net eenvoudig “kuns” in die Westerse sin van die woord nie; dit is ook ’n vergestalting van kulturele oortuigings en visuele reiterasies van orale narratiewe wat intrinsieke kulturele kennis en oortuigings bewaar. Hierdie studie voer aan dat dit wat voorheen in Westerse akademiese kontekste as Hopi-“kuns” gekategoriseer is, in werklikheid ’n verlenging is van die Westerse ekphrasis-tradisie, wat eenvoudig beteken “om oor kuns te skryf”. Westerse akademici plaas dus ’n onvanpaste klem op die chronologiese vorm, styl en ontwikkeling van Hopi-kuns in plaas daarvan om die kognitiewe rol wat kuns in die kultuur speel, te beklemtoon. Hierdie studie toon hoe die ingebedde inhoud van Hopi-kunsvorme, as tradisionele metafore vir en reiterasies van die Vierdewêreld-narratief, op die mees gepaste wyse bestudeer kan word deur ikonologiese en mitolinguistieke ontleding van die Hopi-nasie se nie-Westerse tradisie wat op geletterdheid van die gesproke woord (oracy) gebaseer is.