Johannes de Villiers ondersoek in Die einde van die wêreld en hoe om dit te oorleef die aardskuddende gevare wat ons (miskien?) inwag. Geleidelik word Frankie aan ’n nuwe wêreld blootgestel waaraan sy later begin deelneem: ’n wêreld van guerrillakunstenaars, stencils en spuitverf, en saadbomme. ’n Wêreld waar graffiti stil-stil op vuil mure skree. Dit was dan eers teen 1876, na Robert Koch die geldigheid van Louis Pasteur se kiemteorie bevestig het, dat Semmelweis se teenstanders hulle fout besef het. Semmelweis se baanbrekerswerk ten opsigte van antiseptiese profilakse het dus teen die 1880’s na die praktyk oorgespoel, en het ‘n drastiese afname in sterftes as gevolg van kraamkoors tot gevolg gehad. lente is hier en daarmee saam gekom het om 'n styl wat is altyd modieus, die matroos kyk. strepe, die kombinasie van blou of rooi met wit is die sleutels om dit te bereik. Haar uitspraak laat ’n mens opnuut besef dat poësie óók die funksie het om menswaardigheid aan ’n gedepriveerde lewe te gee, ook onder omstandighede wat eietydse lesers dalk nie herken as deel van hulle geskiedenis nie. Want helaas het baie van hierdie vroue in omstandighede geleef wat inderdaad nie veel anders was as dié in eietydse plakkerskampe nie.