La Veraison: Moderne-tradisionele Franse tarief - Nuwe resepte
La Veraison: Moderne-tradisionele Franse tarief
Moderne-tradisionele Franse tarief
La Veraison is 'n eenman-kombuis wat weggesteek is in Parys, waar u die sjef kan sien kook terwyl u binnekom. Die plaaslike-sentriese restaurant is eienaardig, maar verwelkomend, en die sjef bied sy advies op versoek.
Hierdie vriendelike, vriendelike en lighartige personeel en omgewing bied jeans, wat tradisionele Franse kos bedien, altyd verrassend en iets nuuts uitrol. Sjef Ulla verander gereeld die spyskaart met die beste plaaslike, seisoenale bestanddele, maar twee items wat nooit die spyskaart verlaat nie, is Iberiese varkvleis en sjokoladeganache met karamelroomys. Die gazpacho met 'n wit aspersiebasis en die kastaiing- en truffeloliesop is 'n unieke voorgereg, en hoofgeregte wat baie gevra word, is die kalfsgereg, sowel as die eend met lemoen- en bosbessiesous.
As u voor in die restaurant sit, kan u sitplekke in die voorste ry kry vir hierdie lekkernye wat die sjef self voorberei. Dit is slegs vyftien minute se stap van die Eifeltoring af en spog met 'n heerlike wynlys, wat dit 'n unieke, unieke plek maak om te eet.
Feeste in Frankryk
Feeste in Frankryk is 'n uitstekende plek om die Franse kultuur in verskillende vorme te proe: musiek, kuns, teater, godsdienstige bykomstighede en kos. Almal kom uit om die plesier te geniet.
Die feestelikhede begin in volle lente. Die weer word warmer en mense gaan buite. Julie en Augustus is die besigste maande.
Sommige feeste in Frankryk vind oral in die land plaas. Ander is spesifiek vir die streek en sy kultuur.
Bastille -dag tradisies, 'n nasionale vakansiedag bring vieringe in Frankryk met vuurwerke, parades en pret vir almal.
Cajun en Kreoolse resepte
Cajun- en Kreoolse resepte kom uit 'n wye reeks aardrykskunde wat Kanada omvat van die Golf van Saint Lawrence in Noordoos -Kanada tot by gebiede van Lousiana in die Verenigde State. 'N Ryk gemengde erfenis van Franse, Spaanse, Afrikaanse en Karibiese kulture het bygedra tot heerlike Cajun- en Creoolse kos.
Veraison Wine Bar: A Taste of Europe
Julia Punj, eienaar van Veraison Wine Bar in Fairfield. (Foto deur Mel Sauerbeck)
'N Elegante nuwe wynkroeg het in Fairfield geopen, wat kliënte 'n voorsmakie gee van Europese wingerde en tapas wat deur die Middellandse See geïnspireer is. Eienaar Julia Punj wou 'n oase skep, 'n klein vakansie weg van die daaglikse lewe, waar besoekers kan smul aan die geure van wêreldbekende wyne, Baskiese cider, en ligte, gesofistikeerde maaltye en versnaperinge in 'n gesellige, kontinentale atmosfeer.
"Veraison beteken die aanvang van die rypwording van 'n druif," sê Punj en voeg by dat dit 'n pragtige verskynsel is terwyl die vrugte versadig en verander van groen skakerings in 'n reeks pers. Punj voel dat die naam ook belangrik is omdat dit 'n nuwe stap in haar lewe is.
Op die patio by Veraison Wine Bar (foto deur Mel Sauerbeck)
Die hoofsaaklik buitenshuise sitplek van die ligging maak dit maklik om protokolle vir sosiale afstand te volg. 'N Omheinde patio met heiningligte, groot blomme -aksent en wit sambrele voel soos 'n geheime tuin. Beide tafel- en sitplek sitplekke is op 'n afstand van ses voet van mekaar geplaas. Binne is 'n splinternuwe kroeg met poublou kroegstoeltjies en koper-aksente, asook 'n paar tafels met 'n sosiale afstand.
Veraison -eienaar Julia Punj bied wynonderwysaande aan wat streke en druiwe uitlig. 'Ek wil regtig hê dat mense moet voel dit is 'n plek waar hulle met vrae kan kom,' sê sy. (Foto deur Mel Sauerbeck)
Punj, oorspronklik van Fairfield, studeer aan die Pacific Institute of Culinary Arts in Vancouver, Kanada, waar sy verlief geraak het op die sommelier -veld deur middel van 'n inleidingsklas oor wyn. Punj het sommelier-sertifisering ontvang deur die in Londen gevestigde Wine & amp Spirit Education Trust, en is slegs twee eksamens weg van die hoogste sertifiseringsvlak. Die uitgebreide eksamens kan tot ses uur neem om af te handel en bevat blindproe- en opstelvrae wat deeglike kennis van druiwe van regoor die wêreld vereis.
Nadat hy afgestudeer het aan die Pacific Institute of Culinary Arts, het Punj die afgelope ses jaar in Aspen, Colorado, deurgebring en as sommelier en finansiële adviseur gewerk. Met familie, vriende en sakebande in Fairfield, het Punj gereeld teruggekeer en haar oog op 'n moontlike besigheidseiendom gehad. Toe die plek in Mei beskikbaar is, gryp sy die kans om terug te kom en haar eie wynbar te skep.
Met sy hoofsitplekke buite, is Veraison slegs van Mei tot Oktober oop. (Foto deur Mel Sauerbeck)
Punj het dwarsdeur Europa gereis om by plaaslike wingerde te studeer, en sy bring 'n Europese gevoel vir haar besigheid. Haar liefde vir goeie wyn en kennis van goeie eetgoed het 'n aanloklike spyskaart geskep. Die klein bordjies en tapas van Veraison, geïnspireer deur die Iberiese skiereiland, bevat neute, olywe, La Quercia -vleis, kase, 'n verskeidenheid roosterbrood, heerlike gemarineerde seekos en 'n paar ander verrassings. Die varsgebakte brood, ook glutenvry beskikbaar, word verskaf deur Breadtopia.
Veraison bied 'n rustige Europese atmosfeer wat gemaklik waardeer. En Punj is bly om te berig dat die onderneming geleidelik gegroei het. "Fairfield het 'n bietjie wynrenaissance," sê sy.
Veraison bied 'n uitgebreide versameling Europese wyne wat persoonlik deur Punj saamgestel is. Die lys bevat 120 verskillende wyne, met pryse wat wissel van $ 20 tot $ 350 per bottel. 'Mense hoef nie baie geld te spandeer nie,' verduidelik sy. 'Ek dink ek het baie goed op die wynlys gedoen, sodat mense gemaklik 'n bottel kan bestel.' Punj verkoop ook wyn per glas, met behulp van die Coravin -wynstelsel, waarmee sy deur die kurk kan gooi. Op hierdie manier kan mense op 'n glas spat as die prys van 'n bottel onbetaalbaar is.
Die meeste van Veraison se wyne is natuurlik, organies of biodinamies, van wingerde en wynkelders wat volhoubare praktyke gebruik. 'Ek glo ek is die enigste natuurlike wynkroeg in Iowa,' sê sy. Natuurlike wyne word gemaak met die minste menslike inmenging. Hulle gebruik inheemse gis, vermy bymiddels, en kan filtrasie en fynmaak laat vaar. Punj bied graag hierdie wynopsies aan Fairfield, 'n plek waar sy opgewonde is oor organiese kos en skoon eet.
Punj deel graag haar kundigheid met klante en is trots op die vind van 'n wyn waarvan hulle sal hou. Al die wyne uit Griekeland op haar wynlys kom van wingerde wat sy besoek het. "Wynmaak is uiters persoonlik vir die wynmakers en die ligging," verduidelik sy. 'Nadat ek tyd in hierdie gebiede deurgebring het, verstaan ​​ek wat die wyn gemaak het. Die wynmaker se styl en die plaaslike terroir beïnvloed die finale produk. Omdat ek elke bottel op my lys saamgestel het, kan ek mense help om 'n bottel te vind wat hulle geniet. "
Benewens tafelafstand, sluit COVID-19-voorsorgmaatreëls ook die skoonmaak van tafels en stoele tussen gaste, die gebruik van weggooibare bestek en skottelgoed en maskers in. Om kontak te verminder, aanvaar Veraison slegs kredietkaarte, en kontaklose betaling is beskikbaar.
FERIE VAN DIE LAND VIVE LA BAGUETTE: SOOS FRANS AS PARIS
Bestaan ​​dit nog steeds, die groot, skraal Franse stokbrood, met sy kraakvars, goue buitekant, sy elastiese en romerige binnekant, sy geur van varsgemaalde koring, die brood wat van dag tot dag naak deur die nou strate van Frankryk gedra het tot skemer?
Ja, en nee. Die tradisionele stokbrood, die 2 1/2 voet-brood wat net minder as agt gram weeg, is in die moeilikheid en dit ondergaan 'n herwaarderings- en herlewingsperiode.
Soos verbruikers regoor die wêreld, eet die Franse al hoe minder brood - hulle verbruik ongeveer vyf gram brood per dag, in teenstelling met meer as 'n pond aan die begin van die eeu - en dit is moeilik om te weet wat eerste gekom het , die afname in broodgehalte of die afname in broodlus.
Die stokbrood, afkomstig van die Franse woord vir toverstaf, waaraan die dun brood lyk, is nie so oud soos die meeste mense dink nie. En dit is nie gebore nie, dit het ontwikkel, hoofsaaklik uit verbruikersvraag. Volgens Raymond Calvel, een van die meer gerespekteerde brooddeskundiges in Frankryk, het die stokbrood tot stand gekom net voor die Eerste Wêreldoorlog, toe die klassieke Franse brood twee vorme aanneem, die ronde nis, wat ongeveer 5 kilogram weeg en die pyn lank, 8 duim by 30 duim brood met dieselfde gewig. Die brood, of binnekant, was dik en swaar, die kors skerp en smaakvol. Die meeste verbruikers het die kors verkies, en daarom het bakkers hulle gehuisves deur die brood dunner en dunner te maak, om 'n maksimum kors te verkry, en ook die volume van die brood te verminder totdat hulle vorendag gekom het met wat vandag bekend staan ​​as die tradisionele stokbrood, wat 250 gram weeg, of ongeveer 8 onse.
Ander historici stel voor dat die stokbrood ontstaan ​​het uit die viennois, die Oostenrykse brood wat by die begin van die eeu gewild was. Die brood, wat nog steeds in die meerderheid boulangeries in Frankryk voorkom, het dieselfde skraal vorm as die stokbrood, maar word versoet met suiker en versag met melk. Op 'n tyd is daar eintlik drie basiese soorte brood in Frankryk geadverteer: pain francais (die miche), pain viennois en pain anglais, wat vandag bekend staan ​​as pain de mie, die korslose toebroodjiebrood wat suiker, melk en botter.
Alhoewel die Franse probeer het om die stokbrood te standaardiseer, het hulle dit nie reggekry nie. Daar is te veel vorms, vorms, meel en gebruike in Frankryk om almal te laat voldoen. Die Baguette van Parys weeg byvoorbeeld 250 gram, maar die stokbrood wat in Marseille verkoop word, weeg slegs 200 gram.
Die Franse is deeglik bewus daarvan dat die brood wat wêreldwyd vereer is, nie was wat dit was nie, en vanaf hierdie herfs begin 'n groep meulenaars en onafhanklike bakkers 'n landwye beweging om goeie brood terug te bring, om beide die bakker en sy kliënte om die goeie brood van die slegte te onderskei.
Ons bakkers het almal in die 1950's 'n groot fout begaan toe die supermarkte en industriële brood die manier waarop mense inkopies doen en eet begin verander het, het Louis Couasnon, 'n winkel in die besige straat, begin verander de Levis -mark in Parys se 17de arrondissement. ' 'Ons het nie gedink dat hulle die laaste keer was nie, ons het nie gedink dat die Franse dit sou duld nie. Ons was verkeerd. ' '
Net soos 'n aantal Paryse boulangers, werk Couasnon daaraan om kwaliteit terug te bring in die daaglikse brood van Frankryk, en eksperimenteer met meel en metodes wat na die Tweede Wêreldoorlog verlore geraak het in die rigting van industrialisasie.
Die romantiese idee van die verswakte Franse bakker wat deur die nag geslaap het om ontbytprys te verskaf, is deesdae omtrent 'n sprokie, hoewel daar nog 'n paar ywerige siele is wat deur die nag werk. 'N Groot aantal stokbroodjies word in die aand vermeng en gevorm, oornag in die yskas gebak en dan die volgende oggend gebak, 'n praktyk wat volgens die kenners nie noodwendig slegte brood veroorsaak nie.
Die goeie stokbrood - wat in 'n aantal vorms en met verskillende name verkoop word - word gemaak volgens outydse metodes, soos die Franse in die 1930's gedoen het. Die goeie brood bevat niks anders as koringmeel, water en seesout van hoë gehalte nie. Die deeg word meganies, maar stadig geknie, sodat die deeg en die geur deur oorwerk vermoor word. Die deeg rys 'n paar keer stadig, met baie rus tussen die kniee. Die beste bakkers beplan drie bakke elke dag om te verseker dat die stokbrood, wat geen vet bevat nie en dus vinnig verouder word, op sy hoogtepunt vir die verbruiker sal wees. As dit behoorlik gemaak is, is die stokbrood ongelooflik dig en taai, met 'n vars, gisagtige geur.
Die slegte stokbrood is 'n verskrikking. Slap, slap, leliewit, dikwels oorgesout en smaakloos. Hoekom? Bakers is haastig, hulle is nie bekommerd oor kwaliteit nie, en hulle is dikwels ook nie klante nie. Eintlik het 'n bakker van Parys erken dat hy 'n dag-oue bevrore stokbrood met vars gebak het en nie nodig was om kliënte daarvan in kennis te stel nie. (Dit is wettig om brood te vries, solank verbruikers ingelig is.) Daar is ander soorte handelsware, en almal is wettig. Bakers voeg askorbiensuur by om die styging te verhoog, hulle voeg fava boontjieblom by om die liggaam, tekstuur by te voeg en om die goue kleur te verkry wat 'n mens nie kan kry van swak wit meel nie. Die ergste van alles is dat hulle oorknie - met 'n te hoë spoed - wat 'n wit, katoenagtige deeg tot gevolg het. Sout word bygevoeg om die geur wat verlore geraak het deur oorknitting te versterk, en aangesien Frankryk geen beperking het op die hoeveelheid sout wat 'n mens by die brood kan voeg nie, is sommige bakkers effens swaar met die soutbak. Sommige bakkers bak ook om die produksietyd te verminder, en die gevolglike brood is minder skerp en word vinniger muf.
Is dit dan verbasend om te vind dat, soos een Franse kritikus onlangs berig het, een uit drie baguette in die vullis beland, baie daarvan onaangeraak? 'N Ander kritikus het meegedeel dat almal wat probeer om van brood en water te leef deesdae nie in Frankryk sal kom nie: die brood is heeltemal lug, die water proe van chloor.
Maar die Franse wil nie hul daaglikse brood prysgee nie. In 'n onlangse Franse opname is bevind dat byna die helfte van die land se burgers minder goed as vroeër gevind het, maar slegs 1 uit 30 was bereid om dit heeltemal op te gee.
Dit is te verstane. 'N Perfekte stokbrood is een van die grootste lekkernye in Frankryk, wat onmiddellike, salige, knetterende, bevrediging bied. Smaak iets beter met Camembert, en vul dit alles die middag se gat in die maag, soos 'n vars sandwich -mengsel, ' ' lae Gruy ere kaas en dun gesnyde plattelandse ham wat met warm mosterd gesny is, rus tussen die helfte 'n stukkie stokbrood?
Die gewoonte om 'n deel van die hak van die stokbrood af te breek voordat jy uit die winkel kom, is nie net bevredigend nie, dit is ook heeltemal aanvaarbare etiket en 'n groot kompliment vir die bakker. As die honger opduik, kan ek maklik 'n kwart stokbrood klaarmaak terwyl ek daagliks bemark. (As u 'n hele, onaangeraakte stokbrood in die straat sien afloop, is daar iets fout met die brood of die verbruiker.)
Die stokbrood is ook een van Frankryk se beste aankope, met die prys van die regering op 2 frank 40 sentimes, of ongeveer 31 sent. Aangesien 'n goeie stokbrood ongeveer 'n kwart van 'n normale daaglikse proteïen- en kaloriebehoefte vir 'n volwassene lewer, is dit ook 'n voordelige winskopie.
Daar was vroeër 'n gesegde dat die daaglikse koerant, 'n liter melk en die stokbrood almal ewe veel waarde en belangrikheid in die Franse daaglikse lewe gehad het, en dat almal dieselfde moes kos, ' ' verduidelik Didier Vacher, 'n jong bakker in Parys wat hom daartoe verbind het om 'n eerlike stokbrood te maak. Alhoewel dit op 'n tyd waar was, is die 2-franc, 40-centime stokbrood vandag 'n ongelooflike winskopie as jy in ag neem dat dagblaaie 3 frank, 70 centimes kos en 'n liter vars volmelk 3 frank, 50 centimes kos .
Maar 'n stokbrood is nie bloot 'n stokbrood nie. In 'n gegewe Paryse woonbuurt kan 'n normale baguette gevind word, die groot Parys, baguette moule (gebak in 'n vorm), baguette biologique (gemaak met organies meel), baguette de campagne (ideaal gemaak met volkoringmeel), suurdeeg baguette au levain, en die baguette au levure met gis. En dit is nie alles nie. Uit dieselfde deeg, of deeg, vind u 'n dosyn verskillende vorme, waaronder die gewilde ficelle, kleiner, slanker en knapper as die daaglikse stokbrood, saam met sirkelvormige brode, dié in die vorm van hoefysters, dié met 'n kruisversiering en selfs dié wat soos 'n koringsting lyk. Dit is genoeg om die beginner -koper in verwarring sy hande op te gooi en te wonder wat ooit met gewone ou brood gebeur het?
Deel van die rede vir al hierdie variëteite is ekonomie. Terwyl die prys van die standaard stokbrood beheer word, is die prys van ander, wat pyn de fantasie genoem word, nie. Bakers beskou die standaard stokbrood as 'n ' 'loss leier, ' ' 'n item wat ontwerp is om mense in die winkel te kry om ander dinge te koop, soos fantasiebrood. Terwyl 'n eenvoudige, daaglikse stokbrood 2 frank, 40 sentimes kos, kos die fantasiebrode gemiddeld 3 frank, 50 centimes, selfs as dit uit dieselfde deeg gemaak is.
Alhoewel die gemiddelde boulangerie elke dag tussen 200 en 3000 baguette produseer, sal u nie elke Franse bakker wat baguette maak, vind nie. Sommige, soos Frankryk se bekendste boulanger, Lionel Poilane, vermy die stokbrood ten gunste van wat hy nog steeds as die klassieke Franse brood beskou, die groot ronde miche. Sy minder gevierde broer, Max, met 'n sjarmante boetiekagtige boulangerie in Brancion, 87, naby die ou Vaugirard-voorraad, maak ongeveer 20 stokbroodjies per dag om kliënte in die buurt te akkommodeer en om seker te maak dat niemand dink dat hy 'n snob is nie. Waar om goeie stokbroodjies te kry
Jaarlikse sluitings (gewoonlik in Julie of Augustus) word nie hieronder aangedui nie, aangesien vakansies deur die plaaslike bakkerbond toegewys word, en dit verander van jaar tot jaar. Let daarop dat die huidige prys van 'n standaard stokbrood 2 frank is, 40 sentimes. Ander stokbroodjies word verkoop vir ongeveer 3 frank, 50 sentimes. 1. Aux Armes de Niel, avenue Niel 29, Paris 17 (telefoon: 763.62.01). Metro: Ternes. Gesluit Maandag en Dinsdag. Vir 'n goeie, soliede, kampanje, met diep en donkerbruin kors, 'n gisagtige aroma en heuningkleurige binnekant. Hulle is langs die kas by hierdie besige boulangerie/patisserie gevind. 2. Ganachaud, 150 rue de Menilmontant, Parys 20 (636.13.82). Metro: Pelleport. Heeldag gesluit Maandag en Dinsdag oggend. Sondagoggend slegs oop. Dit is 'n lang pad om te gaan vir 'n stokbrood, aan die rand van die stad, maar die moeite werd.
'N La Carte -spyskaart
RASPBERRY GEL, KERSIE SPONGE, JONG KOKOSKOOL SORBET.
Herontdek Lemon Curd Cheesecake 17
SUURLEMOENKURD, CRÈME KAAS, KORTBROOD GRANITA
Somermango en Mascarpone Millie Feuille 16 SPECED PINEAPPLE, PISTACHIO DACQUOISE BISCUIT
Veraison Aerated Ice Cream Parfait 16
VIOLET, WIT SJOKOLADE, HEUNINGKOM, AARDBEI, SJOKOLADEKRUM, VLOS
Peperbrood, gedroogde vrugte, neute, vrugtepasta
3 kaas $ 28 | 4 kaas $ 38 | 5 kaas
Le Delice des Cremiers Brie [Frans] 12/50gms
'N Klassieke drievoudige room met 75% bottervet, gemaak met koeimelk
Red Hill Mountain Goat Blue [Local] 14/50gms
Bekroonde bokke bloukaas. Gemaak met koeimelk
Bleu De Laqueuille [Frankryk, Auvergne] 12/50gms
Sagte, romerige bloukaas. Soet, hartig en het 'n fluweelagtige tekstuur. Gemaak met koeimelk
Maffra Vintage Cheddar 24 maande [Maffra] 10/50gms
Sagte sagte geur, krummelrig in tekstuur. Gemaak met koeimelk
Franse bokke Chevre [Frankryk] 10/50g
'N Klassieke Franse Chevre gemaak met bokmelk.
Montboissie [Gepasteuriseerde Morbier -styl] [Frankryk] 12/50gms
'N Ryk, romerige binnekant en 'n heerlike skerp aroma, 'n sagte smaak met 'n wonderlike neutagtige nasmaak
KOEKE KAN GEMAAK WORD OP PERSONEEL VIR VERJAARSDAGTE BY KOSTE.
GEEN BUITENKOS OF VLOEISTOFFE VAN ENIGE KUNDE IN VERAISON RESTAURANT GEBOU WORD NIE
'N Toeslag van 2% vir betaling met alle kredietkaarte. Geen koste vir eftpos nie.
Op 'n aand buite die klein restaurant in 'n Franse stad hoor jy lag van binne kom. 'N Kykie deur die kantgordyn wat die onderste helfte van die venster bedek, toon die gloed van kandelare op diep getinte mure. Maak die deur oop en die gesellige atmosfeer omhul jou. U is 'n besoeker aan hierdie plek, maar u wil daaraan behoort. Neem alles in ag: Daar is 'n sinkstaaf, huiswyn in karaffels en spesiale aanbiedinge op 'n bord. Dit lyk alles so gesofistikeerd in sy eenvoud: die gewone tafels met papierbedekking, die slaai van groente met spekvleis en geposjeerde eiers, die gratin van die wintergroente. Daar sal gewoonlik 'n warm, nonsens diens wees, en u kan u voorstel dat u dit gereeld kan geniet. As u dit was, sou die eienaar u 'n knik gee as u by 'n glas rooiwyn op pad huis toe kom, en u sit aan die kroeg en geniet 'n afgekoelde bord steak -tartaar of snye stokbrood. met pat & eacute.
Selfs as hulle nog nie na Frankryk gereis het nie, het die meeste Amerikaners die invloed van die Franse bistro geproe, hetsy in die vorm van Franse uiensoep gedraai in taai lintjies kaas, soet cr & egraveme brul & eacutee, of die maer, skerp friet wat ons soms dink as ons eie. Eintlik is patat nie eintlik Frans nie, en dit word algemeen erken dat dit 'n Belgiese uitvinding is. Die Belgiese gereg van moules frites het egter 'n Franse bistro geword, net soos die Noord -Afrikaanse gereg van koeskoes deel geword het van die Franse gastronomiese landskap.
In 'n bistro word dinge op 'n eenvoudige manier gedoen: die vleis, dikwels 'n slaghuis, wat lekker, maar goedkoop is, word bedien met minimale gedoe, óf frites of 'n paar takkies waterkers op die bord. Bistros is baie geliefd onder Amerikaners vir hul romantiese, maar onpretensieuse invloed. En hoewel dit nie die plek van 'n reis na Frankryk inneem nie, kan 'n tuisgemaakte maaltyd van 'n paar van hierdie gunsteling bistro-resepte u net 'n bietjie nader bring.
2016 Pinot Noir | Dundee Hills
2017 Pinot Noir | Willamette Valley
Net soos die laaste twee oesjare, het die groeiseisoen van 2016 steeds die koevert gedruk om die nuwe normaal in Oregon te definieer as een van die vroegste op rekord. 'N Buitengewone warm lente het plek gemaak vir matige somertoestande, wat selfs deur groente toestande vir groeitoestande moontlik gemaak het. Alhoewel dit 'n sterk groeiende see was
Net soos die laaste twee oesjare, het die groeiseisoen van 2016 steeds die koevert gedruk om die nuwe normaal in Oregon te definieer as een van die vroegste op rekord. 'N Buitengewone warm lente het plek gemaak vir matige somertoestande, wat selfs deur groente toestande vir groeitoestande moontlik gemaak het. Alhoewel dit 'n intense groeiseisoen was as gevolg van die vroeë begin, het die vrugte wat deur die hele staat geproduseer word, 'n wonderlike konsentrasie en kompleksiteit met 'n kenmerkende natuurlike suur tot gevolg gehad.
Die 2016 -oesjaar het feitlik onberispelike vrugte gehad met min tekens van siektes, plae of voëls. Wingerde en wynkelders in die Willamette-vallei was grootliks klaar met die oes teen einde September tot begin Oktober, terwyl wynkelders in ander streke deurgeloop het
middel tot einde Oktober, afhangende van die geplantte variëteite. As gevolg van die koeler temperature in September en Oktober het die opeenhoping van groeiende graaddae (GDD) in die westelike valleie beland tussen die totale wat in 2013 en 2014 gesien is. Laer GDD is ook gesien in die ooste van Oregon en Washington, waar die koelste toestande in die Stille Oseaan noordwes was ervaar is.
Na drie agtereenvolgende warm oesjare in die Willamette -vallei, was die 2017 -oesjaar 'n welkome terugkeer na normaal. Die fundamentele kenmerke van die Willamette -vallei se klimaat is koel en matige rypwording van elke groep, net soos val val. Wynstreke in 'n koel klimaat maak voorsiening vir kompleksiteite in geur en tannien
Na drie agtereenvolgende warm oesjare in die Willamette -vallei, was die 2017 -oesjaar 'n welkome terugkeer na normaal. Die fundamentele kenmerke van die Willamette -vallei se klimaat is koel en matige rypwording van elke groep, net soos val val. Wynstreke in 'n koel klimaat maak kompleks in smaak- en tannienontwikkeling moontlik, terwyl die ruggraat van die wyn se suurheid behoue ​​bly. Die seisoen het begin met 'n koel en nat Maart, April en Mei, wat die blom tot einde Junie laat terugkeer het, wat die weg gebaan het vir 'n latere oes. Warm en droë toestande het gedurende die somermaande geheers, wat die ideale situasie geskep het vir bestendige groei van die wingerdstok en rypwording. Die wingerdstokke lewer 'n hoër as gemiddelde oes. Hierdie gewasvlakke is daarin geslaag om die beste uit die vrugte te haal. Soos met alle klassieke Oregon -oesjare, speel die weerstoestande wat ons in September en Oktober sien 'n rol in die kwaliteit van die oesjaar. Hittegolwe in September kan vrugte laat krimp, wat 'n vroeë oes dwing en die wyne uit balans bring. 2017 het nie teleurgestel nie. Twee reëngebeurtenisse vroeg in September het die grond verfris en die wingerdstokke 'n hupstoot gegee om die groeiseisoen te verleng en kompleksiteit op te bou. Die eerste vrugte wat geoes is, was in die derde week van September. Kalm en koel weer het 'n maklike oestyd tot en met Oktober moontlik gemaak. Suiwer, delikate en lewendige wyne met 'n interessante struktuur was die gevolg.
2019 Pinot Gris | Willamette Valley
2019 was die terugkeer van 'n koel en sagte oesjaar vir die Willamette -vallei. Die wintermaande het vog en koel temperature in die gebied gebring, maar het plek gemaak vir warmer temperature namate ons na die lente beweeg. Die warm temperature in die lente het die wingerdstokke 'n hupstoot gegee om die groeiseisoen te begin. Soos die somermaande aangebreek het, het 'n
2019 was die terugkeer van 'n koel en sagte oesjaar vir die Willamette -vallei. Die wintermaande het vog en koel temperature na die gebied gebring, maar het plek gemaak vir warmer temperature namate ons na die lente beweeg. Die warm temperature in die lente het die wingerdstokke 'n hupstoot gegee om die groeiseisoen te begin. Namate die somermaande gekom en gegaan het, het hulle koeler as gemiddelde dagtemperature en bogemiddelde hoeveelhede reënval vir daardie tyd van die jaar saamgebring. Koel temperature het tot in die herfs voortgeduur toe die oes nader kom. Reën was die verhaal vir die eerste deel van September, wat die rypwordingstyd van die vrugte verleng het en die oes effens gestoot het. Helder en sonnige dae met koel droë nagte het teruggekeer vir die laaste helfte van September en tot in Oktober, wat die ideale omstandighede moontlik maak om keuses te maak. Die meeste beskou die voorwaardes as die van 'n baie meer 'klassieke' Oregon -oesjaar. Oor die algemeen produseer die oesjaar wyne met delikate genuanseerde geure en gebalanseerde suurheid.
Twin Chefs in Montpellier Meng die moderne en tradisionele: in die tuin van die sinne
Hulle staan ​​bekend as les Freres Pourcel, tweelingbroers wat net 'n jaar gelede die Franse koswêreld geskud het toe hulle die gesogte derde Michelin -ster vir hul moderne, persoonlike restaurant aan die buitewyke van hierdie suidelike stad verower het.
Saam met hul maat-maitre d 'hotel-sommelier, Olivier Chateau, maak hulle 'n grap dat hulle nou 'n ster vir elkeen van hulle het.
Die Pourcel -verhaal is 'n bekende Franse verhaal. Die tweeling Jacques en Laurent, seuns van 'n plaaslike wynmaker, het grootgeword met 'n passie vir die kos wat saam met die ryk en onstuimige plaaslike wyne trou. As 'n dubbele kragtoer het hulle hul vlerke oor die hele land gesprei, terwyl Laurent by die Franse sjefs soos Michel Bras en Alain Chapel leer, en Jacques onder leiding van Michel Trama, Marc Meneau en Pierre Gagnaire. Hulle het hul eie restaurant, Le Jardin des Sens, in 1988 in Montpellier geopen en het skynbaar nooit teruggekyk nie.
Hulle restaurant-hotel pas by hul kombuis, met 'n uiters kontemporêre voorkoms (die argitek, Bruno Borrione, is bekend vir sy werk in die Paramount- en Royalton-hotelle in New York) en 'n kombuis wat tradisie en moderniteit intelligent kombineer.
Wees gewaarsku: die plek is baie moeilik om te vind, selfs vir diegene met 'n goeie rigting en al die Michelin -literatuur. (Internetgebruikers kan die restaurant se webwerf besoek - www.relaischateaux.fr - en 'n kaart afdruk.)
Sodra u dit gevind het, betree u die tuin van die sintuie: die groot eetkamer kyk uit oor 'n tuin met 'n 400 jaar oue olyfboom, vrugtebome en wingerdstokke. Oral, van die Porthault -linne tot die Bernardaud -porselein, sien jy dat hulle vasbeslote was om dit reg te doen.
My enigste klagtes: ek verkies 'n meer klassieke voorkoms en vind die groot kamer meer 'n teaterstel as 'n eetkamer. Ek het ook 'n vroulike teenwoordigheid gemis, wat onvermydelik 'n ontnugterende en afskuwelike drie-ster-ervaring kan verlig en versag.
Die kos is 'n model van moderniteit, hoewel dit duidelik is dat die Pourcels nie die groot Franse tradisies wil laat vaar nie. Hulle werk saam met die streeksmeerder van die Provence en die Languedoc en beskik oor vars oesters, buitengewone seebaars (loup de mer), mollige plaasduiwe en sagte kalfsvleis.
Hulle kos is kompleks in bestanddele, ryk aan geur, maar eenvoudig om te verstaan: Wie sou nie 'n opwarmende eerste gang van vars wilde cèpe -sampioene, gekombineer met dun skywe plattelandse ham, 'n sagte konfyt sjalot en knoffel, blare van babaspinasie, kan aanbid nie? alles gebad in 'n sous, meng ryk vleissappe en geurige okkerneutolie?
Soms is die kombinasies waaghalsig, soos in bonbons van knapperige, gefrituurde foie gras wat bedien word met 'n soetsuur peer slaai in vanielje en saam met 'n slaai met gegrilde koolzaadolie. Eenvoudiger en so verwelkomend is hul slaai van die hele seisoen se groente, rou bedien en gaar bedien, gegooi met 'n ruiker ruie in 'n vinaigrette olyfolie en suurlemoen.
Die drama gaan voort, met ryk filette jong duiwe bo-op 'n soort Marokkaanse gebakpapierpasta wat gevul is met pampoentjies en gekruid met 'n tikkie kerrie, alles bedien met gebakte pere en duiwesap met 'n tikkie kakao. En ek daag niemand uit om die fout te vind met die foutlose gebakte kalfsvleis, eenvoudig geglasuur met 'n tikkie jong knoffel en bedien met 'n klein slaai en gevulde Provençaalse groente.
Hulle kos is astrant en argitektonies, soos baie van die wêreld se sjefs wat gevul is met die jeugdige uitbundigheid. Maar die verskil tussen die Pourcel -broers en die sjefs in Sydney of New York is dat die tweeling opleiding en tradisie het, 'n basis wat soveel ander jong sjefs ontbreek.
Voeg hierby die buitengewone kennis van die uitstekende wyne van die Languedoc, en 'n goeie tyd word verseker.
Vir jarelange aanhangers van Pile ou Face in Parys was dit inderdaad 'n hartseer dag toe hulle die bloeiende restaurant met drie sterre drie jaar gelede verkoop het. Gelukkig vir ons het die drie restauranteurs - Claude Udron, Alain Dumergue en Philippe Marquet - in Julie weer opgeduik aan die Middellandse See -kus, in Marseillan, ongeveer 50 kilometer van Montpellier.
In hierdie rustige kusdorpie het hulle die sjarmante Chez Philippe geopen, 'n informele en perfek ingerigte bistro met 'n winskopie van 100 frank ($ 18). Sedert die openingsdag was die & quotcomplet & quot -bord vir middagete en aandete uit, en besprekings 'n week voor die tyd is nie buite werking nie.
Met sjef Sebastien Demeulle by die stoof, bied Chez Philippe 'n keuse van vyf voorgeregte, vyf hoofgeregte en vyf nageregte, almal met 'n aksent op die Languedoc. With such specialties as the layered vegetable omelette crespeou eggplant with delicate goat cheese poached oysters from the Bassin de Thau, and a gratin of mussels cooked in the local Noilly Dry, we have a veritable regional festival.
THE restaurateurs are always searching, for a new local wine, a new local cheese monger, a new local vegetable grower, a new local designer to embellish their already well-tended prize. Go with an eye toward pleasure, and hope that their exuberance, attention to detail and passion for food rubs off.
Le Jardin des Sens, 11 Avenue Saint-Lazare, 34000 Montpellier. Tel: 04-67-79-63-38 fax: 04-67-72-13-05. Credit cards: American Express, Diners Club, Visa. Closed Sunday, Monday lunch and two weeks in January. Menus from 230 to 590 francs (about $40 to $100). A la carte, 190 to 480, including service but not wine.
Chez Philippe, 20 rue de Suffren, 34340 Marseillan. Tel: 04-67-01-70-62. Credit card: Visa. Closed Sunday dinner, Monday and Tuesday. Open for dinner only every night in July and August. Closed in January. 100-franc menu. A la carte, 150 to 170 francs, including wine and service.
Guide to Pinot Gris Wine
Is there a difference between Pinot Grigio and Pinot Gris? No, not technically speaking. They are the same.
Since the grape has had cultural significance in both Italy and France, we use the words 'Pinot Gris' and 'Pinot Grigio' interchangeably throughout this article.
Gaan van beginner tot deskundige
Gereedskap en bykomstighede wat u help om u kennis uit te brei.
Pinot Grigio Wine Taste
The primary fruit flavors in Pinot Grigio are lime, lemon, pear, white nectarine and apple. Depending on where the grapes are grown, Pinot Grigio can take on faint honeyed notes, floral aromas like honeysuckle, and a saline-like minerality.
Pinot Grigio doesn't have a strikingly unique flavor the way Moscato or Riesling do, but it does offer a refreshing twinkle of acidity and a weighty feeling on the middle of your tongue – like licking wax paper.
Stump the Sommelier: Pinot Gris is a commonly feared grape variety in Sommelier Blind-Tasting Exams. Many wine experts identify Pinot Gris through the characteristics it doesn't have.
Italian Pinot Grigio Usually totally dry with brilliant acidity with a bitter almond note
French Pinot Gris Fleshy and more unctuous with faint honey notes from botrytis
American Pinot Grigio Often with more exaggerated fruit flavors and with less acidity than European counterparts
Is Pinot Grigio Dry or Sweet?
It's Dry: Pinot Grigio often tastes less sweet than Chardonnay because of high acidity.
Exceptions to the rule: There are two examples where Pinot Grigio is sweet. One example is cheap supermarket Pinot Grigio designed to woo mid-week wine drinkers. The second (and considerably more rare) are the slightly sweet Pinot Gris from Alsace.
Alsace Pinot Gris wines must be made with 100% Pinot Gris grapes and they taste very complex. You'll discover spice notes of cinnamon, honey, clove, meyer lemon and ginger paired with a looooong tingly aftertaste. Look for the words 'Vendages Tardives' as a late harvest (even sweeter) dessert wine option.
Want to explore the major white wines of the world? Check out the article on Chardonnay and Sauvignon Blanc too.
Lime, Green Apple, Lemon, Meyer Lemon, Pear, White Nectarine, White Peach
Almond, Honeysuckle, Honey, Saline, Clove, Ginger, Spice
Albariño, Pinot Blanc, Unoaked Chardonnay, Grenache Blanc, Vinho Verde, Silvaner, Muscadet, White Pinot Noir, Chenin Blanc
Grauburgunder (Germany), Grauer Burgunder (Austria), Tokay d'Alsace (old name used in Alsace, France)
Visit our shop to get an expanded food and wine chart that offers 300+ pairings.
Pinot Gris Food Pairing
Go fresh. Pinot Gris with its zesty and refeshing acidity pairs really well with fresh vegetables, raw fish and lighter meals. Fish and shellfish are classic pairing partners with Pinot Gris.
Need some ideas? Try ceviche, sushi, moule-frites, or even light flaky tilapia with cream sauce. Pinot Gris from the US and Australia can stand up to richer dishes (like cream) because of their body and often heightened alcohol level.
Try not to go too spicy with your seasonings unless you have a bottle of Alsace Pinot Gris close by.
Fish including Tilapia, Scallops, Sea Bass, Perch, Sole, Haddock, Trout, Cod, Redfish, Halibut, Snapper, Mussels, Clams, Oysters. White meats including Chicken and Turkey. Cured/spiced meats made from pork and duck.
Parsley, Mint, Tarragon, Thyme, Fennel, Chives, and Spices including White Pepper, Coriander, Fennel, Turmeric, Saffron, Ginger, Cinnamon, Clove, Allspice
Look for semi-soft to firm cow's and sheep's milk cheeses. Gruyere, Muenster, Grana Padano
Fresh vegetables and salads as well as braised and well-spiced greens. Use shallot, garlic and ginger as a flavor base. Cucumber, yellow squash, celery, onion, parsnip, jicama, kale, green apple, green melon, white beans, cauliflower, broccoli
Learn More About Pinot Grigio
Discover the depths of this zesty and refreshing wine through our Types of Pinot Grigio breakdown.
Kyk die video: Learn French Vocabulary on Supermarket PART-11. Toys names in French with their gender