Thomas Becket en Henry II (Klaskameraktiwiteit) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Toe Henry II koning word in 1154, vra hy aartsbiskop Theobald van Bec vir advies oor die keuse van sy regeringsministers. Op voorstel van Theobald het Henry Thomas Becket as sy kanselier aangestel. Die taak van Becket was belangrik, aangesien dit die verspreiding van koninklike handveste, geskrifte en briewe behels het. Mense het verklaar dat "hulle net een hart en een verstand het". Die koning en Becket het gou goeie vriende geword.
Toe Theobald van Bec in 1162 sterf, kies Henry Becket as sy volgende aartsbiskop van Canterbury. Die besluit het baie toonaangewende kerkmanne kwaad gemaak. Hulle het daarop gewys dat Becket nog nooit 'n priester was nie en 'n reputasie gehad het as 'n wrede militêre bevelvoerder toe hy teen die Franse koning Lodewyk VII geveg het.
Becket was ook baie materialisties (hy was dol oor duur kos, wyn en klere). Sy kritici was ook bevrees dat aangesien Becket 'n goeie vriend van Henry II was, hy nie 'n onafhanklike leier van die kerk sou wees nie. Aanvanklik het Becket die pos geweier: "Ek weet van u planne vir die kerk, u sal bewerings voer wat ek, as ek aartsbiskop was, moet opponeer." Henry dring daarop aan en hy word op 2 Junie 1162 tot priester georden en die volgende dag as biskop ingewy.
Herbert van Bosham beweer dat Thomas Becket, nadat hy as aartsbiskop aangestel is, besorgdheid oor die armes begin toon het. Elke oggend is dertien arm mense na sy huis gebring. Nadat hulle hul voete gewas het, bedien hulle 'n maaltyd. Hy het ook elkeen van hulle vier silwer sentjies gegee. John van Salisbury het geglo dat Becket kos en klere na die huise van siekes gestuur het en dat hy Theobald se uitgawes vir armes verdubbel het.
In plaas daarvan om duur klere te dra, het Becket nou 'n eenvoudige monnik gewoonte. As boete (straf vir vorige sondes) het hy op 'n koue klipvloer geslaap, 'n styfpassende haarhemp gedra wat met vlooie besmet was en daagliks deur sy monnike geslinger (geklits) is.
In Januarie 1163, na 'n lang tydperk in Frankryk, kom Henry II terug in Engeland. Henry het meegedeel dat ernstige misdaad dramaties toegeneem het terwyl hy weg was. Die amptenare van die koning beweer dat meer as honderd moordenaars aan die regte straf vrygespring het omdat hulle hul reg op verhoor in die kerkhof geëis het. Diegene wat die voorreg van 'n verhoor in 'n kerkhof gesoek het, was nie uitsluitlik geestelikes nie. Elke man wat deur die kerk opgelei is, kan deur 'n kerkhof verhoor word. Selfs klerke wat deur die Kerk geleer is om te lees en te skryf, maar nie priester geword het nie, het 'n reg op 'n kerkhofverhoor. Dit was tot voordeel van 'n oortreder, aangesien kerkhowe geen strawwe met geweld soos teregstelling of verminking kon oplê nie.
Die koning het besluit dat geestelikes wat aan ernstige misdade skuldig bevind is, aan sy howe oorhandig moet word. Eers het die aartsbiskop met Henry ooreengekom oor hierdie kwessie en in Januarie 1164 publiseer Henry die Clarendon -grondwet. Nadat hy met ander kerkleiers gepraat het, het Becket van plan verander. Henry was woedend toe Becket begin beweer dat die kerk beheer moet behou om sy eie geestelikes te straf. Die koning het geglo dat Becket hom verraai het en vasbeslote was om wraak te neem.
Op 'n dag het hulle (koning Henry II en Thomas Becket) saam deur die strate van Londen gery. Dit was 'n harde winter en die koning het 'n ou man opgemerk, arm en geklee in 'n dun en vodde jas. "Sien jy daardie man? ... Hoe arm is hy, hoe broos en hoe skraal geklee!" sê die koning. '' Sou dit nie 'n liefdadigheidsdaad wees om hom 'n dik warm mantel te gee nie? ' "Dit sou inderdaad ... my koning." Intussen kom die arme man nader; die koning stop, en die kanselier saam met hom. Die koning begroet hom aangenaam en vra hom of hy 'n goeie mantel wil hê ... Die koning sê vir die kanselier: 'U sal die eer vir hierdie liefdadigheid hê', en die hande van die kanselier se kappie probeer afneem kappie, 'n nuwe en baie goeie een van skarlaken en grys, waarmee hy nie wou deelneem nie ... albei se hande was ten volle beset, en dit was meer as een keer moontlik dat hulle van hul perde sou val. Uiteindelik het die kanselier die koning onwillig toegelaat om hom te oorwin. Die koning verduidelik toe wat met sy dienaars gebeur het. Hulle lag almal hard.
Daar is twee beginsels waarvolgens die wêreld beheer word: die gesag van priesters en die koninklike mag. Die gesag van die priesters is groter, want God sal van hulle rekenskap eis selfs ten opsigte van konings.
Hierdie hande, hierdie arms, selfs hierdie liggame is nie ons s'n nie; hulle behoort aan ons heer die koning, en hulle is gereed na sy wil, wat dit ook al mag wees.
1. As daar 'n geskil ontstaan ​​tussen leke, of tussen leke en klerke, of tussen klerke oor beskerming en aanbieding van kerke, word dit behandel of afgehandel in die hof van die heer koning.
2. Kerke van die heer koning se vergoeding kan nie permanent toegestaan ​​word sonder sy toestemming en toestemming nie.
3. Klerke wat aangekla en beskuldig word van enige aangeleentheid, wat deur die regter van die koning gedagvaar word, sal in sy hof kom om daar te antwoord op wat dit ook al van die koninklike hof mag lyk; en in die kerkhof op wat dit lyk, moet daar beantwoord word; die geregtigheid van die koning sal egter na die hof van die heilige kerk stuur om te sien hoe die saak daar behandel sal word. En as die klerk skuldig bevind word of bely, behoort die kerk hom nie verder te beskerm nie.
4. Dit is nie toegelaat dat die aartsbiskoppe, biskoppe en priesters van die koninkryk die koninkryk verlaat sonder die toestemming van die koning nie. En as hulle weggaan, moet hulle, as die heer die koning wil, sekerheid gee dat hulle geen kwaad of skade aan die koning of die koninkryk sal soek deur te gaan, om te bly of om terug te keer nie.
Wie kan die aantal persone wat hy (Becket) gedoen het tot die dood tel, die getal wat hy van al hul besittings ontneem het. Omring deur 'n sterk riddermag val hy hele streke aan. Hy het stede en dorpe verwoes, landgoed en plase op die fakkel gesit sonder om daaraan te dink.
Die koning (Henry II) eis dat die geestelikes wat in hegtenis geneem of skuldig bevind is aan groot misdade die beskerming van die Kerk moet ontneem en aan sy offisiere oorhandig, en voeg by dat hulle minder geneig is om kwaad te doen as ... fisiese straf.
Koning Henry II: Het ek u nie uit die armes en nederiges tot op die hoogste punt van eer en rang opgewek nie? ... Hoe kan dit wees dat u na soveel guns ... nie net ondankbaar is nie, maar u ook in alles teenstaan?
Thomas Becket: Ek is nie onbewus van die gunste wat nie net u nie, maar God, die gewer van alle dinge, deur my besluit het om my te verleen ... soos die Heilige Petrus sê: 'Ons behoort God eerder as mense te gehoorsaam'.
Koning Henry II: Ek wil nie 'n preek van u hê nie: is u nie die seun van een van my villeins nie?
Thomas Becket: Dit is waar dat ek nie van koninklike afstammelinge is nie; maar dan was die Heilige Petrus ook nie.
As die misdadiger (in Engeland) kan lees, vra hy om homself te verdedig deur die boek ... as hy dit kan lees, word hy bevry van die mag van die wet en word hy as klerk in die hande van die biskop gegee.
Geklee in 'n haarhemp van die ruwste soort wat tot op sy knieë strek en wemel van ongediertes, het hy sy vleis gestraf met die ylste dieet, en sy vernaamste drankie was water ... Hy het dikwels sy naakte rug aan die wimper blootgestel.
Vrae vir studente
Vraag 1: Gee soveel moontlik redes waarom Henry II Thomas Becket as (a) kanselier aangestel het; (b) aartsbiskop van Canterbury.
Vraag 2: Hoe het Becket se gedrag verander nadat hy as aartsbiskop van Canterbury aangestel is? Gee 'n paar moontlike redes vir hierdie veranderinge.
Vraag 3: Bestudeer bronne 3 en 4. Was Foliot en Becket dit eens oor die gesag van konings?
Vraag 4: Waarom het Henry II die Clarendon -grondwet in 1164 uitgevaardig? Gee soveel redes as moontlik vir Henry se besluit.
Vraag 5: Bestudeer bronne 5, 8 en 10. Beskryf die veranderinge wat tussen die 12de en 14de eeu aan kerkhowe plaasgevind het.
U kan hier kommentaar op hierdie vrae kry.
Hoe uitval met Henry II gelei het tot die dood van Thomas Becket
Die rusie tussen Thomas Becket en koning Henry II van Engeland duur 7 jaar tussen 1163 en 1170. Dit was verstrengel met bitterheid, versterk deur hul vorige persoonlike vriendskap en Thomas het later God gevind, wat daartoe gelei het dat hy 'n heel nuwe netwerk van mag teen sy vorige vriend en baas.
Die neerslag het uitgeloop op die moord op Becket in die katedraal van Canterbury in 1170, wat dan meer jare se pyn vir die koning tot gevolg gehad het.
Kort na die inwyding van Becket as aartsbiskop van Canterbury bedank hy die kanselier en verander hy sy hele lewenswyse. Becket het toe gekies om die koning nie meer te help met die verdediging van koninklike belange in die kerk nie, en het eerder kerklike regte begin beveg.
Was Thomas Becket 'n heilige of 'n arrogante moeilikheidmaker?
Ons vra vier historici om die reputasie van Henry II se aartsbiskop van Canterbury in ag te neem, wat hierdie maand 850 jaar gelede vermoor is.
'Middeleeuse heiligheid was gewoonlik nie gelykstaande aan 'n lewe van cherubiese soetheid nie'
Rachel Koopmans, medeprofessor in geskiedenis, York Universiteit, Toronto
'N Heilige? Ja. Inwoners van Canterbury het Thomas Becket se bloed begin opdroog as martelaars -oorblyfsels, amper voordat sy liggaam koud was. Binne vyf jaar na sy dood is Becket deur feitlik almal beskou as 'n heilige. Selfs sy aartsvyande het gekom. Henry II het geglo dat Becket wonderbaarlik aan sy kant geveg het en sy koninkryk in 1174 van opstand gered het. Gilbert Foliot, die biskop van Londen, het Becket gehaat, deels omdat hy gedink het dat hy aartsbiskop moes gewees het, maar hy het ook later geglo dat Becket uitgevoer het 'n wonderwerk vir hom. Becket was nie net 'n heilige nie: hy was een van die groot Middeleeuse heiliges en het pelgrims van regoor die Latynse Christendom ingesamel. Lollard -ketters, wat die groothandel van heiligheid verwerp het, was 'n paar van die min wat daarteen gekant was, en praat van Becket as 'Thomas van Cankerbury'.
'N Arrogante moeilikheidmaker? Ook ja. Becket het telkens in die moeilikheid beland deur te verklaar dat hy die voorwaardes van 'n ooreenkoms aanvaar 'om die voorregte van my bestelling te red', of 'die eer van God te red'. Dit was gelykstaande aan om te sê 'seker, ek sal dit doen, tensy ek dink dat God wil hê ek moet anders' en 'n vredesooreenkoms na 'n vredesooreenkoms verwoes. Een van Becket se eie huishouding het hom bespot met hierdie frase en hardop vir sy struikelende perd gesê dat dit moet aanhou, 'die eer van God red'. Becket het die man tereggewys, maar daar is geen twyfel dat selfs Becket se vriende en ondersteuners oor sy varkkoppe sug nie.
Middeleeuse heiligheid was gewoonlik nie gelykstaande aan 'n lewe van cherubiese soetheid nie. As Becket nie 'n arrogante moeilikheidmaker was nie, sou hy hom nie in so 'n moeilike posisie met die koning bevind het nie. As hy nie op die dag van sy dood beledig en met die ridders baklei het nie, sou hy waarskynlik nie gesterf het nie. In die oë van sy tydgenote, wat hom tot 'n heilige gemaak het, was sy bereidheid om te sterf ter verdediging van die kerk se voorregte, sy dood in die katedraal (wat baie vergelyk het met die passie van Christus) en dan, vir hulle die onweerlegbare bewys, nuus van sy wonderwerke. Selfs deur sy vyande getuig die wonderwerke die saak vir Becket se heiligheid.
'Niemand het gedink hy sou 'n heilige geword het as hy nie wreed vermoor is nie'
John Guy, Mede van Clare College, Cambridge en skrywer van Thomas Becket: Kryger, priester, rebel, slagoffer (Allen Lane, 2012)
Thomas Becket was geen heilige nie, en hy het dit geweet. Toe Henry II hom in 1162 reguit beveel om die rolle van kanselier en aartsbiskop te kombineer, antwoord Becket ongelowig: 'Hoe godsdienstig, hoe heilig is die man wat u vir die heilige stoel sou aanstel?' Hy vermoed dat die plan sy lojaliteit kan belas, maar die koning het volhard.
Aan kritici het Becket nooit ontbreek nie. Sy bedanking van die kanselier sonder om Henry te raadpleeg, was arrogansie. In 1164, in Clarendon, belowe hy om te hou by wat die koning die 'voorvaderlike gebruike' noem, net om af te sien toe Henry 'n geskrewe teks lewer. Becket was naïef: dit het nie by hom opgekom om te eis dat die 'gebruike' volledig verklaar word voordat hy belowe het om dit te onderhou nie. Hy is mislei om te glo dat mondelinge toestemming voldoende sou wees. Sy jaloerse mededinger vir die aartsbiskop, Gilbert Foliot, het oor hom gesê: 'Hy was altyd 'n dwaas en sal altyd wees.' In 1166 stuur Foliot vir hom 'n breë kant en noem hom onbeskof, onbeskaamd en vermetel, 'n moeilikheidmaker wat toelaat dat sy obsessies oproer loop.
Becket kan impulsief optree in sy pogings om sake tot 'n kop te dwing. Hy het twee geleenthede gehad om die rusie in 1169 af te handel, toe 'n asketiese, rebelle -instink op die laaste oomblik, in plaas van die bepalings wat hy voorheen ooreengekom het, te bekragtig. Niemand het gedink hy sou 'n heilige geword het as hy nie wreed vermoor is nie. Ter verdediging het die pous hom beveel: 'Verneder u voor die koning sover dit moontlik is, maar stem nie in tot iets wat tot die vermindering van u amp en die kerk se vryheid lei nie.'
John van Salisbury, die vriend wat Becket die beste geken het, gee ons net so 'n uitspraak as wat ons waarskynlik sal hê. Becket was 'n verdeelde bewussyn, deeglik bewus daarvan dat hy eendag nie meer kon wankel tussen self-bewering en oneerlike nakoming nie.
Die mening word gewoonlik deur omstandighede gevorm. In 1520 beskou Henry VIII Becket as 'n eerbiedige heilige en neem keiser Karel V saam met hom om by sy heiligdom te kniel. Enkele jare later veroordeel hy Becket as 'n verraaier van sy koning. Wat het verander? Henry het met Rome gebreek.
'Die kanonisering en die daaropvolgende kultus is gedefinieer deur die manier van sy dood'
Anne J. Duggan, Skrywer van Thomas Becket (Bloomsbury Academic, 2004), emeritusprofessor in Middeleeuse geskiedenis en genoot van King's College, Londen
Dit hang alles af van die perspektief. Alhoewel Becket se biograwe tekens van heiligheid in sy vroeëre lewe beklemtoon het, is die heiligverklaring en die daaropvolgende kultus gedefinieer deur die manier waarop hy sterf ter verdediging van kerklike regte, wat in die slagspreuk 'vryheid van die kerk' ingesluit is (libertas ecclesie). Sonder die gewelddadige en bloedige moord in die katedraal op 29 Desember 1170, is dit onwaarskynlik dat Becket gekanoniseer sou gewees het. Sonder die relevansie van sy stryd vir hedendaagse kerk-staat-verhoudings in Europa, sou sy kultus nie die buitengewone sukses geniet het wat hom voor 1200 as 'n geestelike ikoon in die hele Latynse Christendom, van Trondheim (Noorweë) tot Monreale (Sicilië) beskou het nie. ) en van Tomar (Portugal) na Sulejów (Pole). Die heldhaftige verset van Becket teen Henry II se poging om die vryheid van verkiesing, kerklike jurisdiksie oor geestelikes in strafregtelike en sekere siviele optrede en die reg van appèl van Engelse biskoplike howe tot die pouslike hof te beperk, het aanmoediging gegee vir ander prelate wat met soortgelyke uitdagings te kampe het. Gelees uit die perspektief van die 21ste-eeuse realiteite, maar waar die nasiestaat oor die algemeen wettige soewereiniteit geniet, lyk Becket se weerstand teen sulke beleide soos 'n arrogante belemmering van die wettige regte van die kroon om die koninkryk van Engeland te regeer, maar so 'n gevolgtrekking is slegs verdedigbaar deur die geskiedenis agteruit te lees.
Henry II was geen konstitusionele monarg nie. Hy regeer net soveel met geweld en vrees as deur 'n wettige proses en sy oplegging van sy kanselier as aartsbiskop van Canterbury was deel van 'n plan om beheer oor die Engelse Kerk by sy politieke wapenrusting te voeg. Becket se bedanking van die kanselary en weiering om die koningsspel te speel, het direk gelei tot die bespotting van 'n 'verhoor' in Northampton in 1164, sy veroordeling as verraaier en uiteindelik tot sy moord. Die vier baronne wat hom aangeval het, beweer dat hulle optree volgens 'n koninklike mandaat wat sy arrestasie en verplasing na Normandië gesanksioneer het, maar hulle gewapende strewe na die aartsbiskop in die heilige gebied van die katedraal, gevolg deur die wrede moord op die Engelse primaat, het geen regverdiging. Geen wet het sulke verregaande heiligmaking goedgekeur nie.
'Henry II het 'n genie gehad om die naaste aan hom te vervreem'
Hugh M. Thomas, Professor in Geskiedenis aan die Universiteit van Miami
Thomas Becket het 'n heilige heilig geword omdat hy 'n moeilikheidmaker was: niks anders het hom daarvoor gekwalifiseer nie. Die Middeleeuse kerk het baie kompromislose standpunte ingeneem, ten minste in teorie, en dit is moeilik om te weet hoe 'n kerklike gesag aan al die teoretiese eise van die amp kon voldoen sonder om 'n moeilikheidmaker te wees. Neem 'n belangrike kwessie in die botsing van Becket met Henry II: die regte straf van geestelikes wat misdade gepleeg het, veral gewelddadige wat tradisioneel harde fisieke strawwe regverdig, insluitend teregstelling. Die geestelikes het sulke strawwe vir leke sterk ondersteun en erken dat priesters en ander geestelikes soms gruwelike misdade gepleeg het, maar het daarop aangedring dat die behoud van die onaangeraakte sakrale status van die geestelike liggaam so belangrik is dat geestelikes van fisieke strawwe vrygestel moet word. Aangesien sienings oor die heilige karakter van die geestelike liggaam ook die basis was vir die eis van selibaatskap, was dit nie bloot 'n selfversorgende houding nie, maar het dit weinig simpatie van die leke gekry. Henry bied 'n kompromie aan, waardeur ontblooting voorafgaan aan fisiese straf, wat baie redelik gevind het, maar vir puriste soos Becket was dit 'n onaanvaarbare wettige ontwyking.
Becket was dus 'n moeilikheidmaker. Maar was hy 'n arrogante? In die praktyk het kerklike owerhede voortdurend 'n kompromie aangegaan oor verskillende aangeleenthede om in die wêreld te funksioneer. Vir Henry en sy ondersteuners, waaronder sommige biskoppe, het Becket se onwilligheid om dit te doen hom arrogant gemaak, veral gegewe sy status as 'n 'opgestane' seun van 'n handelaar wat sy opkoms aan die koning te danke gehad het.
Was die onwilligheid van Becket om die enigste oorsaak van die rampspoedige gevolg van die vete in die gedrang te bring? Miskien nie. Henry II het 'n genie gehad om die naaste aan hom te vervreem: een van sy broers, sy vrou en drie van sy seuns het opstand teen hom gelei. Henry was nie die enigste bron van familietwis nie, maar die patroon dui op 'n buitengewoon moeilike persoonlikheid. Henry het konfrontasies, volmag en dreigemente gebruik, almal wel standaard taktieke in die tydperk vir magtige mense, om Becket onderdanig te maak en hoewel dit aanvanklik gewerk het, het dit uiteindelik skouspelagtig misluk. Vir baie tydgenote, veral die pous, was Becket se moeilikheid en die daaropvolgende omhelsing van martelaarskap hom 'n heilige.
Thomas Becket en Henry II (Klaskameraktiwiteit) - Geskiedenis
Thomas Becket was 'n geleerde en slim man. Voordat hy aartsbiskop geword het, was hy die kanselier en koning van koning Henry II. Thomas is deur die koning oorreed om in 1162 die aartsbiskop van Canterbury te word, en die koning het ongetwyfeld gehoop dat deur sy vriend en bondgenoot vir hierdie rol aan te stel, hy meer invloed en beheer oor die kerk sou kon hê. Maar nadat hierdie nuwe rol gegee is, neem aartsbiskop Thomas Becket sy nuwe werk inderdaad baie ernstig op. Hy het 'n heilige en toegewyde priester geword wat die pogings van die koning om die kerk te regeer, beveg het.
'N Belangrike raadgewer vir die Koning.
Waarom dink jy het koning Henry II se ridders Thomas Becket vermoor?
Koning Henry II
Die kerk het 'n enorme mag in die Middeleeuse Engeland. Koning Henry II het gedink dat kerkmanne wat die wet oortree het, nie in die kerklike howe verhoor moet word nie, maar aan die hof van die koning oorhandig moet word. Hy het as aartsbiskop gehoop dat Becket hom sou help om hierdie wet te maak, maar Becket het geweier.
Ons weet nie of Henry bedoel het dat sy ridders Becket sou doodmaak nie. Terwyl hy Kersfees in Frankryk gevier het, sou hy gesê het: 'Sal niemand my van hierdie onstuimige priester ontslae raak nie?' Maar ons weet nie of hy dit ooit gesê het, of wat hy daarmee sou bedoel het nie.
Nadat Becket 'n heilige geword het, het Henry 'n pelgrimstog van vergifnis onderneem as boete (om vergifnis te vra omdat hy sonde gepleeg het) vir sy moord. Henry stap kaalvoet deur die strate van Canterbury met 'n arm sak eerder as sy koninklike klere aan. By die graf van Becket is hy deur monnike geslaan en het hy die nag deurgebring sonder kos of komberse op die katedraalvloer.
Henry II word deur die monnike by die katedraal van Canterbury gestraf.
'Ten slotte, blyk uit 'n visioen dat daar geen ander manier was om vrede te verkry nie, behalwe om die martelaar te versoen en te versoen, in wie se wraak so 'n groot verwarring van dinge nou die hele ryk aangegryp het, sodat niemand sonder veel bloed op vrede sou hoop nie, die koning het 'n tyd lank sy trots opsy gesit en met 'n berouvolle en nederige hart kom u by die graf van die kosbare martelaar om vergifnis te vra vir sy vermoede. Terwyl hy hom daar haas en reeds naby die stad was, sodat hy duidelik kon maak met hoeveel liefde hy aan die heilige van God gewy is, met hoeveel berou hy ontroer is oor wat hy hom aangedoen het, Hy loop deur die stad, in kaal voete en gewone klere, huilend terwyl hy loop, oral waar die pad die ruwste lyk, vanuit die kerk van ons geseënde vader Dunstan, wat die eerste keer is wanneer hy Canterbury binnekom. Na die groot kerk waar die liggaam van die geseëndes van die geseënde martelaar rus. Hy het nie gedink aan die hardheid van die pad, die teerheid van sy voete of die skouspel vir die gewone mense nie, maar net aan die gevaar vir sy siel en die litteken op sy gewete en dan na die deur van die kerk het neergeval en gebid, maar toe hy in sy deurdrenkte plek was, het die martelaarskap met trane en soene ingegaan. Hy sê belydenis voor die teenwoordige biskoppe, en met baie bewing en eerbied nader hy die graf. Daarna het hy sy hele liggaam neergebuig en op 'n buitengewone manier bedoel om te bid wat die snikke wat hy uitstraal, wat sug, met die oorvloedige trane wat hy die marmer oorstroom het, nie geraam kan word nie ... Voor Christus die Here ... onthou ons heer koning dat die eerbiedwaardige aartsbiskop is deur sy bose of met sy kennis deur bose mense doodgemaak ... sy lewe so onwrikbaar. Hy verklaar homself skuldig en smeek vergifnis, en is bereid om in elke opsig tevredenheid te gee volgens u oordeel. Daarom smeek hy die invloedryke ondersteuning van u gemeenskap, sodat sy swaar boete aanvaarbaar kan wees in die oë van die Here ons Verlosser ... hy herstel die voorregte en regte van hierdie kerk ten volle ... maar ook ... hy bied £ 30 as 'n geskenk aan die martelaar, sodat hy met u voorbidding goedgesind kan wees en beserings vergeet. Boonop laat hy alle ongemak in sy hart oor aan almal wat hom in die saak van die eerbiedwaardige aartsbiskop blykbaar beledig het ... Hierna trek hy sy buiteklere uit en leun sy kop en skouers in een van die openinge van die graf met elke nederige toewyding, soveel so dat dit almal tot trane uitgelok het, en hy is vyf keer deur die biskoppe geslaan, en drie keer meer deur elk van die tagtig monnike, en so is dit plegtig onthef. Toe hy klaar was, het hy op die kaal grond gebly, terwyl die modder nie eers van sy kaal voete was nie, maar vas soos hy gekom het, want droefheid en berou het hom nie onderbreek nie. Hy het die hele nag in gebed deurgebring ... '
Thomas Becket, aartsbiskop van Canterbury, is in Desember 1170 vermoor. Die dood van Becket bly een van die bekendste verhale wat verband hou met Middeleeuse Engeland.
In die Middeleeuse Engeland was die Kerk almagtig. Die vrees om hel toe te gaan, was baie werklik en aan mense is gesê dat slegs die Katolieke Kerk u siel kan red, sodat u hemel toe kan gaan. Die hoof van die Katolieke Kerk was die pous in Rome. Die belangrikste posisie in die kerk in die Middeleeuse Engeland was die aartsbiskop van Canterbury en beide hy en die koning het gewoonlik saamgewerk.
'N Koning van Engeland kon nie 'n pous uit sy posisie verwyder nie, maar pouse beweer dat hulle 'n koning kon verwyder deur hom te ekskommunikeer - dit beteken dat die siel van die koning tot die hel veroordeel is en dat mense dan die reg het om die koning ongehoorsaam te wees.
Vir mense in Engeland was daar altyd die werklike probleem - gehoorsaam u die koning of die pous? Trouens, dit was selde 'n probleem, aangesien beide konings en pouse geneig was om saam op te tree, aangesien albei magtig wou bly. By twee geleenthede val hulle uit - een betrokke by die aartsbiskop van Canterbury, Thomas Becket, en die ander Henry VIII.
In 1162 stel Henry II, koning van Engeland, Thomas Becket aan as aartsbiskop van Canterbury. Dit was die belangrikste godsdienstige posisie in Engeland. Niemand was verbaas oor Henry se keuse nie, want hy en Thomas was baie goeie vriende. Hulle het dit geniet om te jag, grappe te speel en saam te kuier. Becket was bekend as 'n liefhebber van wyn en 'n goeie perderuiter. Henry II was ook lief om te ry, maar sy persoonlikheid was ontsteld oor sy vreeslike humeur. Hy het probeer om sy humeur onder beheer te hou deur baie hard te werk, aangesien dit hom aflei van dinge wat sy humeur kan veroorsaak.
Henry II het ook in hierdie tyd baie Frankryk beheer. Willem die Veroweraar was sy oupagrootjie en het as gevolg hiervan sy Franse gebiede geërf. Toe Henry in Frankryk was om probleme daar op te los, het hy Becket in beheer van Engeland gelaat - dit was sy vertroue in hom. Becket het Henry se kanselier geword - die belangrikste posisie in Engeland na die koning.
Toe die aartsbiskop van Canterbury in 1162 sterf, sien Henry die kans om sy goeie vriend nog meer mag te gee deur hom as aartsbiskop van Canterbury aan te stel - die belangrikste kerklike posisie in Engeland. Waarom sou Henry dit doen?
In Henry se bewind het die kerk sy eie howe gehad en kon enige lid van die kerk besluit om verhoor te word in 'n kerkhof eerder as in 'n koninklike hof. Kerkhowe het gewoonlik makliker straf gegee aan kerkmanne wat verkeerd gedoen het. Henry het geglo dat dit sy gesag ondermyn. As koning was hy bekommerd dat Engeland te wetteloos word - daar is te veel misdaad. Hy het geglo dat kerkhowe nie 'n goeie voorbeeld stel nie, aangesien dit te sag op oortreders was. Byvoorbeeld, 'n koninklike hof sou 'n dief se hand verblind of afsny; 'n Kerkhof kan 'n dief op 'n pelgrimstog stuur.
Henry het gehoop dat deur sy goeie vriend Becket aan te stel, hy meer inspraak kon hê oor hoe die kerk oortreders straf. Hy het gehoop dat Becket sou doen wat hy wou en die vonnisse wat deur kerkhowe opgelê is, verskerp.
Becket wou nie die pos hê nie. As kanselier was hy so magtig as wat hy wou wees. Hy het ook 'n uitstekende verhouding met Henry gehad, en hy wou dit nie bederf nie. Trouens, nadat hy die pos aangebied is, het Becket dit aan Henry geskryf "Ons vriendskap verander in haat. " Henry het Becket egter oorreed en hy het in 1162 ingestem met die aanstelling. Sy brief sou inderdaad profeties word.
Die pos van aartsbiskop het Becket verander. Hy het sy luukse leefstyl laat vaar, brood geëet en water gedrink, 'n luukse bed gehad, maar hy het liewer op die vloer geslaap, hy het die ryk klere van 'n aartsbiskop gedra, maar onder die fyn tuniek het hy 'n perdehaarhemp aangehad - baie jeukend en onaangenaam vir dra. Hy het sy duur kos aan die armes gegee.
In 1164 het die eerste teken van 'n skeiding tussen Henry en Thomas plaasgevind. Henry het 'n wet aanvaar wat bepaal dat enige persoon wat in 'n kerkhof skuldig bevind word, deur 'n koninklike hof gestraf sal word. Becket wou nie hiermee instem nie, en omdat hy weet van Henry se humeur, vlug hy vir sy eie veiligheid na die buiteland.
Dit het ses jaar geneem voordat Becket veilig genoeg gevoel het om na Engeland terug te keer. Hulle val egter vinnig weer uit toe Becket die pous vra om die aartsbiskop van York, wat kant gekies het met die koning, uit te skakel. Dit was 'n baie ernstige versoek en 'n baie ernstige straf vir iemand wat kon beweer dat hy slegs lojaal teenoor die koning was. Henry was woedend toe hy uitvind wat Becket gedoen het. Daar word gesê dat hy uitgeroep het "sal niemand my van hierdie lastige priester ontslae raak nie?"Vier ridders het gehoor wat Henry geskree het, en dit het bedoel dat die koning Becket wou hê. Hulle het na Canterbury gery om die daad uit te voer. Die ridders was Reginald FitzUrse, William de Tracey, Hugh de Morville en Richard le Breton. Op 29 Desember 1170 vermoor hulle Becket in die katedraal van Canterbury. Nadat hy hom vermoor het, het een van die ridders gesê: "Laat ons weg. Hy sal nie meer opstaan ​​nie. "
Becket se liggaam was nog op die katedraalvloer toe mense van Canterbury inkom en stukke van sy klere afskeur en dit dan in sy bloed steek. Hulle het geglo dat hulle hulle geluk sal bring en die kwaad sal weghou.
Waar Becket gesterf het, het vinnig 'n pelgrimstog geword. Die pous het hom vinnig 'n heilige gemaak. Henry II vra die pous om vergifnis en hy loop kaalvoet na Canterbury om te bid op die plek waar Becket vermoor is. Monnike het hom geslaan terwyl hy gebid het.
Mense het waardevolle besittings op die plek van sy dood agtergelaat. Dit het vir hom 'n heiligdom geword en mense beweer dat 'n besoek aan die heiligdom hulle sonder siektes en siektes gelaat het. Niemand het dit gewaag om daar aan die kosbaarhede te raak nie totdat Henry VIII die kloosters en kerke gesluit het en alle waardevolle besittings wat hy wou hê, weggeneem het. Dit het 21 karre geneem om die waardevolle besittings uit die heiligdom van Becket by die katedraal van Canterbury te verwyder.
Aartsbiskop Thomas Becket word vermoor
Aartsbiskop Thomas Becket word wreed vermoor in die katedraal van Canterbury deur vier ridders van koning Henry II van Engeland, blykbaar op bevel van die koning.
In 1155 stel Henry II Becket as kanselier aan, 'n hoë pos in die Engelse regering. Becket was 'n bekwame diplomaat en het die vertroue van Henry gewen, wat hom in 1162 as aartsbiskop van Canterbury genomineer het. Die koning het gehoop dat sy vriend sou help om die groeiende mag van die kerk te bekamp. Kort na sy inwyding het die nuwe aartsbiskop egter 'n ywerige verdediger geword van die jurisdiksie van die kerk oor sy eie aangeleenthede. In 1164 moes Becket uit vrees vir vergelding deur die koning na Frankryk vlug.
Hy is later met Henry versoen en keer in 1170 terug na Canterbury te midde van groot openbare blydskap. Kort daarna, teen die besware van die pous, laat Henry sy seun deur die aartsbiskop van York as mede-koning kroon, en die spanning kom weer tot 'n einde tussen Becket en Henry. Op hierdie tydstip, miskien bloot in 'n oomblik van frustrasie, het die koning die volgende openbare pleidooi aan sy hof gerig: "Wat 'n pakkie dwase en dastards het ek in my huis gevoed, en nie een van hulle sal my hieroor wreek nie opkomende klerk. " 'n Groep Henry's ridders het die verklaring baie ernstig opgeneem en op 29 Desember is Thomas Becket in die katedraal van Canterbury vermoor.
Die Christelike wêreld was geskok oor die dood van Becket, en in 1173 is hy tot 'n Katolieke heilige heilig verklaar. In 1174 word Henry gedwing om boete by sy graf te doen, en sy pogings om die skeiding tussen kerk en staat te beëindig, het opgehou. In 1220 is die beendere van Becket oorgedra na die Trinity Chapel in die katedraal van Canterbury, wat later 'n gewilde plek geword het vir Engelse godsdienstige pelgrimstog.
Henry II ruled as King of England
Gebruik soos u wil in die klaskamer of huislike omgewing
Skoolgeskiedenis is die grootste biblioteek van geskiedenisonderrig en studiehulpbronne op die internet. Ons bied onderrig- ​​en hersieningsmateriaal van hoë gehalte vir die Britse en internasionale geskiedeniskurrikulum.
Kyk die video: Why Henry II Murdered Archbishop Thomas Becket. Britains Bloodiest Dynasty. Timeline (November 2021).