BESTE SMELTKROESWET 4 SAMEVATTING - SAT / ACT PREP AANLYNGIDSE EN WENKE
Beste smeltkroeswet 4 Samevatting
Wet 4 gee ons die opwindende afsluiting van hierdie sage van waansin. Hoe hanteer die burgers van Salem en hul regeringsamptenare die gevolge van die verhore? Sal die 'hekse' valslik bely dat hulle teregstelling vermy het? Haat John Proctor homself nog steeds heeltemal? Lees verder om dit alles en meer te wete te kom, insluitend sleutelaanhalings en 'n tematiese ontleding vir die finale handeling van Die smeltkroes.
Die smeltkroes Wet 4 Samevatting — Kort weergawe
Wet 4 begin met Herrick wat Tituba en Sarah Good uit 'n gevangenis sel verwyder sodat die hofbeamptes daar 'n vergadering kan hou. Dominee Hale en dominee Parris wil nie saam met die ander veroordeelde gevangenes bid nie, wat vir Danforth en Hathorne ontstellend is. Toe Parris by die vergadering aankom, verduidelik hy dit Hale probeer die gevangenes sover kry om hul misdade te erken eerder as om hul lewens onnodig te verloor. Hy onthul dit ook Abigail en Mercy Lewis het weggehardloop en hulle het sy lewensbesparings gesteel.
watter teken is verenigbaar met tweeling
Die owerhede bespreek dan die toestand van sosiale onrus wat in Salem ontstaan ​​het na die tronkstraf van soveel burgers. Hathorne ontken dat daar enige moontlikheid van rebellie is ('Waarom het ek by elke teregstelling niks anders as baie tevredenheid in die stad gesien nie' (bl. 117)), maar Parris is baie bekommerd oor wat sal gebeur as hulle mense opneem wat gerespekteer word. Parris het reeds 'n doodsdreigement in die vorm van 'n dolk in sy deur gekry. Hy beveel aan dat hulle die besittings uitstel en aanhou om bekentenisse te beywer, maar Danforth weier omdat dit hom sleg sal laat lyk.
Hale kom daar aan en sê dat hy nog geen bekentenisse gekry het nie. Die een gevangene met wie hy nog nie gepraat het nie, is John Proctor. Die amptenare besluit dat hulle Elizabeth Proctor sal inbring om met hom te praat en hom sal oortuig om te bely. Elizabeth en John word alleen gelaat, en Elizabeth laat weet John van Giles Corey se dood. Giles is met swaar klippe doodgedruk omdat hy geweier het om skuldig of onskuldig te wees op die aanklagte van heksery. John smeek haar om vir hom te sê of hy moet bely. Hy leun na belydenis omdat hy nie baie aan homself dink nie en voel dat sy siel al meer as verlossing is. Hy vra om vergifnis van Elizabeth, maar sy sê haar vergifnis beteken niks as hy homself nie sal vergewe nie. Sy gee ook 'n bietjie skuld aan haarself vir die manier waarop dinge met Abigail afgekom het. Sy vertel hom dat net hy kan besluit om te bely.
John stem voorlopig in om te bely, maar hy weier om enige name te noem en is dan huiwerig om die bekentenis te onderteken. Hy besluit dat hy die res van sy lewe nie kan deurgaan nadat hy sy naam op hierdie permanente manier in skande onderteken het nie. Hy ruk die getekende papier op die nippertjie weg en skeur dit aan flarde en verseël sodoende sy lot. Rebecca Nurse en John word dan deur Marshal Herrick na die galg gelei. Die ander smeek Elizabeth om hom te oortuig om dit te heroorweeg, maar sy weier om hom van hierdie keuse te ontneem as dit duidelik die enigste manier is waarop hy kan loskom van sy selfhaat.
' Is daar niemand soos ek nie? Ek is so vars en skoon aangetrek '-John Proctor aan die einde van Die smeltkroes
Die smeltkroes Handeling 4 Samevatting - 'Oeps, ek het dit nie gelees' weergawe
Hierdie daad vind plaas in 'n tronksel in Salem. Maarskalk Herrick maak die insittendes, Sarah Good en Tituba, wakker om hulle na 'n ander sel te skuif. Die twee vroue praat van hul planne om na Barbados weg te vlieg nadat die Duiwel na hulle gekom het en hulle in blouvoëls omskep het. Hulle vergis die gegons van 'n koei vir die aankoms van Satan om hulle weg te voer (sou met iemand kon gebeur). Herrick lui hulle uit die sel terwyl Tituba die duiwel oproep om haar huis toe te neem.
Sodra hulle vertrek, Danforth, Hathorne en Cheever kom die sel binne, en Herrick keer terug om by hul vergadering aan te sluit. Danforth is verontrus om dit van Herrick te leer Dominee Hale het saam met die gevangenes gebid. Dominee Parris is ook veronderstel om met Danforth en Hathorne te vergader, so Herrick gaan haal hom. Blykbaar, Parris bid saam met dominee Hale en Rebecca Nurse. Dit blyk dat Parris vir Herrick aangesê het om Hale toe te laat om die gevangenes te sien.
Danforth is bekommerd dat Parris vreemd optree. Hathorne noem dat Parris die afgelope tyd 'n bietjie kranksinnig gelyk het en dink dat dit miskien nie verstandig sou wees om hom onder die gevangenes toe te laat nie. Hy het 'n paar dae tevore vir Goeie môre gesê, maar Parris het net begin huil en weggeloop. Hathorne is bekommerd daaroor dat Parris dit onstabiel lyk, aangesien hy veronderstel is om die stad se geestelike leier te wees. Cheever sê hy dink Parris se nood is 'n produk van die voortslepende eiendomsgeskille in die stad. Verlate koeie dwaal oral rond omdat hul eienaars in die tronk is. Parris het al dae met boere gestry oor wie hierdie koeie gaan eis, en hy hanteer konflik nie goed nie, so dit maak hom ontsteld. Parris kom uiteindelik die sel binne en lyk haglik. Danforth en Hathorne kritiseer hom dadelik omdat hy Hale met die gevangenes laat praat het. Parris sê Hale probeer die gevangenes oorreed om na God terug te keer en hul lewens te red deur te bely. Danforth is verbaas, maar hy verwelkom hierdie nuus.
Parris onthul dan waarom hy hierdie vergadering met die hofbeamptes belê het. Abigail en Mercy Lewis het enkele dae tevore verdwyn. Parris sê hy dink dat hulle aan boord van 'n skip gegaan het en hulle het sy hele lewensbesparing gesteel om te betaal. Hy is die afgelope tyd ontsteld omdat hy heeltemal kapot is. Danforth is ontsteld en noem Parris 'n dwaas. Parris sê dat die volgende stad, Andover, die hekseprosesverwerp verwerp het en die hof weggegooi het, wat die begin van 'n rebellie in Salem aangewakker het. Abigail is heel waarskynlik weg uit vrees dat mense in Salem teen haar kan draai.
Hathorne hou nie van die idee dat daar 'n opstand in Salem is nie, omdat die dorp tot dusver die teregstellings ondersteun het. Parris wys daarop dat dit is omdat al die mense wat tot nou toe tereggestel is, om ander redes slegte reputasie gehad het (Bridget Bishop het by 'n man gewoon voordat hy met hom getrou het, en die alkoholisme van Isaac Ward het sy gesin in armoede gelaat). Nou hulle is op die punt om Rebecca Nurse en John Proctor op te hang, mense wat nog steeds baie gewild en gerespekteer word in die gemeenskap. Baie inwoners van die stad sal dit nie goed kan pas nie. Parris raai Danforth aan om die besittings uit te stel sodat hy en Hale kan voortgaan om hul bekentenisse te beywer en vermy sosiale onrus. Danforth is vasbeslote dat alles volgens plan sal verloop. Parris onthul dat hy 'n doodsdreigement ontvang het en vrees vir sy lewe as hulle nie die teregstellings uitstel nie.
Hale kom bedroef en uitgeput die sel binne en sê dat hy nog niemand kon kry om te bely nie. Hy smeek Danforth om die gevangenes te vergewe of ten minste meer tyd te gee om hulle rond te bring. Danforth dring daarop aan dat hy niemand kan vergewe of die ophangings kan uitstel nie. Twaalf mense is al vir dieselfde misdaad gehang. Vergifnis of uitstel sou onregverdig wees, en wat erger is, dit sou hom swak laat lyk.
John Proctor is die enigste gevangene met wie Hale nog nie gepraat het nie. Die amptenare besluit om Elizabeth Proctor te ontbied om te kyk of sy met haar man sal praat en hom sal oorreed om te bely. Hale hou Danforth aan om die teregstellings uit te stel en argumenteer dat dit sou wys dat hy barmhartig is eerder as swak, maar Danforth sal nie van plan verander nie. Hale wys daarop dat die samelewing in Salem op die punt is om in duie te stort weens die omwenteling wat die proewe veroorsaak het. Danforth vra Hale waarom hy selfs die moeite gedoen het om na Salem terug te keer, en Hale sê dit is omdat hy nie kan saamleef met die rol wat hy gespeel het om onskuldige mense ter dood te veroordeel nie. Daar sal minder bloed aan sy hande wees as hy dit kan kry om te bely.
Elizabeth Proctor word die sel binnegelei. Hale smeek haar om haar man te oortuig om te bely. Hy sê dat dit beter is om 'n wit leuen te vertel as om 'n lewe op te offer vir trots, maar Elizabeth is nie oortuig nie ('Ek dink dit is die argument van die duiwel.' (Bl. 122)). Sy stem in om met haar man te praat, maar sy belowe nie om hom te oorreed om te bely nie. 'N Lomp John Proctor word begelei deur Marshal Herrick, en hy en Elizabeth word alleen agter. Elizabeth onthul aan John dat baie mense heksery beken het, maar Giles Corey het geweier om op die een of ander manier te pleit op die aanklagte wat teen hom geopper is. Hy is doodgedruk deur sy ondervragers, maar sy seuns sal sy plaas erf (sy eiendom sou in die openbaar opgeveil word as hy amptelik as 'n misdadiger gesterf het).
Proctor het dit oorweeg om bekentenis af te lê, en hy vra Elizabeth wat sy dink hy moet doen. Hy voel hy het al soveel sondes gepleeg dat dit vir hom dom is om op hierdie een punt sy integriteit te handhaaf. John sê dat hy slegs weerhou het om ten spyte daarvan te bely, nie adel nie. Hy vra Elizabeth om vergifnis. Sy sê hy moet homself eers vergewe, en haar vergifnis beteken nie veel as hy steeds voel dat hy 'n slegte mens is nie. Sy blameer haarself dat sy hom in Abigail se arms gedruk het en sê dat hy ook nie verantwoordelikheid vir haar probleme moet aanvaar nie.
Hathorne keer terug na die tronksel. Elizabeth sê vir John dat hy self moet besluit of hy moet bely. John sê hy kies om sy lewe te hê, en Hathorne neem aan dat dit beteken dat hy sal bely. John vra Elizabeth wat sy sou doen, maar sy vraag word uiteindelik retories. Hy weet dat sy nooit die druk en leuen sou gee nie. Hy haat homself egter steeds en dink dat hy nie goed genoeg is om 'n martelaar te sterf nie.
Danforth, Parris, Cheever en Hale keer terug en begin Proctor ondervra sodat hulle sy bekentenis kan neerskryf. John begin bely, maar hy wankel wanneer Rebecca Nurse die sel gelei word en haar teleurstelling uitspreek. John weier om enige name van ander mense wat hy by die Duiwel gesien het, te noem, en Danforth raak gefrustreerd. Hale slaag daarin om Danforth te oorreed om dit te aanvaar en John toe te laat om die belydenis te onderteken soos dit is. John beloer met die feit dat hy sy naam op die bekentenis onderteken het. Hy doen dit uiteindelik, maar dan ruk hy die getekende papier weg. Hy wil nie deur die hof voorgehou word as voorbeeld vir ander gevangenes nie.
John sê hy kan nie daartoe in staat wees om sy naam aan so 'n skandelike leuen te bind nie. Danforth is ontstoke en dring daarop aan dat die dokument 'n eerlike bekentenis moet wees, anders sal Proctor hang. Proctor skeur sy bekentenis op. Hy besluit uiteindelik dat hy wel 'n mate van ordentlikheid in hom het, en dit sal gemanifesteer word in hierdie finale offer. Danforth beveel dat die ophangings begin. Parris en Hale smeek Elizabeth om John te oortuig om te heroorweeg terwyl John en Rebecca na die galg gelei word. Elizabeth weier; sy besef dat dit is wat John moet doen. Hy sterf eerder met waardigheid as om in skaamte te leef, en sy respekteer sy keuse.
Ja doen wat jy wil John. Eerlik gesê, ek weet nie hoekom jy nie net vir hulle gesê het dat jy ook swanger is nie - hierdie ouens sal enigiets glo.
Die smeltkroes Handeling 4 Kwotasies
In hierdie afdeling sal ek 'n paar van die belangrikste aanhalings in Wet 4 noem en verduidelik waarom dit saak maak.
'O, dit is geen hel in Barbados nie. Duiwel, hy is 'n plesier-man in Barbados, hy sal sing en dans in Barbados. Dit is julle mense - julle ry hom hier rond; hier is dit te koud vir daardie Old Boy. '
Tituba, bl. 113
Dit is waarskynlik die mees inhoudelike reël wat Tituba in die toneelstuk praat. Sy erken die kultuur in Salem as té onderdrukkend en beskou 'die Duiwel' in 'n ander lig. Die Duiwel is nie 'n slegte teenwoordigheid nie; hy verteenwoordig vryheid van die bande van 'n samelewing wat mense dwing om hul menswees voortdurend te ontken. Tituba voel dat die duiwel deur die geveinsdheid van die burgers van Salem tot onheil uitgelok word.
'Uitstel spreek nou van my kant af; uitstel of vergewing moet twyfel trek aan die skuld van diegene wat tot nou toe gesterf het. Terwyl ek God se wet spreek, sal ek die stem nie met gekerm kraak nie. As vergelding u vrees is, moet u dit weet - ek moet tienduisend ophang wat gewaag het om teen die wet op te staan, en 'n oseaan van souttrane kon nie die besluit van die statute smelt nie. '
Danforth, bl. 119-120
Hierdie aanhaling bied dieper insig in Danforth se karakter en gemoedstoestand. Hy voel dat hy nie nou die hangwerk kan uitstel nie, want hy kan gesien word as swak en besluiteloos. Hy kan die gevangenes beslis nie vergewe nie, omdat mense vermoed dat daar ook foute gemaak is in oortuigings uit die verlede. Elke persoon wat deur die verhore gebring word en skuldig bevind word, moet 'n ewe strawwe straf kry, anders sal Danforth se reputasie verminder word. Hy is so outoritêr dat hy tienduisend mense sal ophang wat teen 'n wet beswaar maak, sonder om op te hou om te oorweeg of hierdie groot opstand groot foute in die wet kan aandui. Danforth is afhanklik van hierdie konsep van die onfeilbaarheid van die wet omdat dit hom toelaat om beheer te behou.
'Ek het hierdie dorp binnegekom soos 'n bruidegom vir sy geliefde, met geskenke van hoë godsdiens; die krone van die heilige wet wat ek gebring het, en wat ek met my helder vertroue aangeraak het, het gesterf; en waar ek my groot geloof gekyk het, stroom daar bloed op. Pasop, Goody Proctor - hou vas aan geen geloof waar geloof bloed bring nie. Dit is 'n verkeerde wet wat jou lei tot opoffering. Lewe, vrou, lewe is God se kosbaarste gawe; geen beginsel, hoe heerlik dit ook al is, mag die neem daarvan regverdig nie. Ek smeek u, vrou, gee voorkeur aan u man om te bely. Laat hy sy leuen gee. Wees nie kwartels voor God se oordeel hierin nie, want dit kan wees dat God 'n leuenaar minder verdoem as hy wat sy lewe weggooi vir trots. '
Dominee Hale, 122
Hale is 'n ontnugterde dop van die man wat hy aan die begin van die toneelstuk was. Hy het aanvanklik gevoel dat hy Salem verligting bring, maar het per ongeluk vernietiging gebring. Sy goeie bedoelings wat in 'n sterk geloof gewortel is, het gelei tot die verlies van onskuldige lewens. Hale voer aan dat die weggooi van 'n mens se lewe, al is dit in ooreenstemming met God se gebooie, 'n donker morele vlek op die wêreld laat as om 'n valse belydenis te gee. Hierdie raad is grootliks 'n poging om sy skuld oor die situasie te verlig. Hy sal nie met homself kan saamleef as al hierdie mense weens sy foute sterf nie.
'Laat diegene wat nooit gelieg het nie, nou sterwe om hul siel te behou. Dit is 'n voorgee vir my, 'n nietigheid wat God nie verblind of my kinders uit die wind sal hou nie. '
John is daarvan oortuig dat hy nie werd is om as martelaar te sterf nie, omdat hy in sy lewe reeds gelieg en onsedelike dade gepleeg het. Hy voel dat sy siel nie meer kan red nie, dus moet hy ophou om alle deugsame op te tree en net te bely. Dit het geen sin om eerlik te bly as hy al met of sonder hierdie valse belydenis hel toe gaan nie. Ten minste as hy leef, kan hy voortgaan om vir sy kinders te sorg en 'n onaangename hiernamaals uit te stel.
'Want dit is my naam! Want ek kan nie een in my lewe hê nie! Omdat ek lieg en myself teken vir leuens! Want ek is nie die stof werd vir die gevoel van diegene wat hang nie! Hoe kan ek sonder my naam leef? Ek het jou my siel gegee; los my naam! '
John Proctor, bl. 133
Proctor het hierdie uitbarsting nadat hy sy getekende bekentenis van Danforth weggeraap het. Hy kan nie daartoe in staat wees om sy reputasie permanent op te offer deur die bekentenis te onderteken nie. Hy voel dat sy selfsugtige en onvermydelike lyding in die hiernamaals straf genoeg is ('Ek het my my siel gegee'). Hy kan nie die idee om ook deur sy belydenis in die oë van die samelewing en die geskiedenis gedefinieër te word, versin nie. Hy weet dat sy naam vir ewig gepaard sal gaan met lafhartigheid en 'n gebrek aan integriteit.
'Hy het nou sy goedheid. Ek neem dit tog van hom af! '
Elizabeth Proctor, bl. 134
Elizabeth weier om John daarvan te weerhou om sy bekentenis te herroep. Sy kan sien dat hy deur hierdie finale waarheidsgetroue vryheid van sy eie afkeer bereik het. As sy hom oorhaal om terug te keer en te bely, kan sy net sowel sy lewe nie red nie, want hy sal so heeltemal waardeloos voel nadat hy hierdie laaste bietjie integriteit weggegooi het.
John se vernietiging van sy bekentenis is soortgelyk aan die skeur van 'n tjek en dit in iemand se gesig gooi as hulle aanbied om u skuld te delg, net om aan te toon dat hulle mag oor u het. In albei gevalle, ten goede of ten kwade, wen trots trots op selfbehoud.
Wet 4 Tematiese analise
Hier is 'n lys van die belangrikste temas wat in Wet 4 uitgedruk word, saam met 'n paar kort verduidelikings en ontledings.
Danforth maak 'n paar ironiese uitsprake in Wet 4 terwyl hy Elizabeth en John ondervra. Toe hy Elizabeth se gebrek aan emosie waarneem toe hy haar vra om hulle te help om John te oortuig om te bely, sê hy: 'n Baie aap sal huil oor sulke rampspoed! Het die duiwel 'n traan van jammerte in u opgedroog? ' (bl. 123) Hy is geskok dat sy nie meer ontsteld optree nie, hoewel hy geen berou getoon het omdat hy mense dwarsdeur die toneelstuk ter dood veroordeel het nie. In werklikheid het hy sy standpunt uitgespreek dat 'ek tienduisend moet ophang wat gewaag het om teen die wet op te staan, en dat 'n oseaan van souttrane nie die besluit van die statute kon smelt nie' (bl. 120). Hy kan nie verstaan ​​waarom Elizabeth nie uitmekaarval nie en haar man smeek om te bely omdat hy begryp nie die idee dat 'n optrede wetties verstandig maar moreel onsmaaklik kan wees nie.
Later in Wet 4 word Danforth kwaad oor die implikasie dat John se belydenis miskien nie die waarheid is nie. Hy sê 'Ek is nie in staat om u lewe vir 'n leuen te verruil nie' (Danforth bl. 130). Dit is 'n voorbeeld van tragiese ironie omdat Danforth die hele tyd mense se lewens vir leuens verruil het. Hy het talle mense ter dood veroordeel op grond van leuens oor die hantering van swart magie, en hy het die valse bekentenisse van diegene aanvaar wat eerder lieg as om tereggestel te word.
Alhoewel daar minder bewys is van histerie in hierdie daad, is Danforth, vir een, steeds baie vasgevang in die ingesteldheid 'WWIIIIIITTTTCHHHH'. Terwyl Johannes sy bekentenis gee, Danforth sê aan Rebecca Nurse 'Nou, vrou, jy sien dit sekerlik niks baat' om hierdie sameswering verder te hou nie. Sal jy jouself met hom bely? ' (bl. 129). Hy bly oortuig dat almal skuldig is .
Danforth raak ook gefrustreerd met Proctor as hy nie in sy bekentenis name sal noem nie: 'Mnr. Proctor, 'n aantal mense het al getuig dat hulle [Rebecca Nurse] met die duiwel gesien het '(bl. 130). Danforth is oortuig daarvan dat John meer van die duiwel se handelinge weet as wat hy geopenbaar het. Alhoewel die betrokkenheid van Rebecca Nurse reeds deur ander belydende mense bevestig is, eis Danforth om dit van John te hoor. Hierdie getuienis sal bevestig dat Johannes ten volle daartoe verbind om sy vermeende bande met Satan te verloën.
Namate die histerie oor die hekseproewe verval, word dit duidelik die reputasie van die beskuldigdes beïnvloed steeds hoe hulle as gevangenes behandel word. Parris smeek Danforth om die teregstellings van John en Rebecca uit te stel omdat hulle so gerespekteer word dat hy doodsdreigemente ontvang het omdat hy saam met hulle gehang het. Hy sê: 'Ek wil tog, as dit nie so was nie, eksellensie, maar hierdie mense het nog 'n groot gewig in die stad' (bl. 118).
Maar, Danforth se eie reputasie as 'n sterk beoordelaar hang in die weegskaal, en hy durf dit nie skade berokken deur alle wenslikheid te kry nie. 'Uitstel spreek nou van my kant af; uitstel of vergewing moet twyfel trek aan die skuld van diegene wat tot nou toe gesterf het. Terwyl ek God se wet spreek, sal ek sy stem nie met 'n tjank krak nie '(bl. 119).
John Proctor se besorgdheid oor sy reputasie speel ook 'n rol in die gebeure van Wet 4. Hy gaan na die galg in plaas van 'n valse bekentenis te lewer omdat hy besef dat sy lewe nie die moeite werd sal wees as hy homself op die manier skandeer nie: 'Hoe kan ek sonder my naam leef? Ek het jou my siel gegee; los my naam! ' (bl. 133).
In Wet 4 het baie van die kragstrukture wat vroeër in die toneelstuk in plek was, afgebreek of betekenisloos geword. Alhoewel die beoordelaars en eerw. Tegnies nog steeds amptelike gesagsposisies beklee, Dominee Parris is aan doodsdreigemente onderwerp, en dit lyk asof Salem in sy geheel in wanorde verkeer. Die beoordelaars het nou min respek vir Parris ('Meneer Parris, u is 'n breinlose man!' Bl. 117), wat swak en kwesbaar geword het na die verlies van sy lewensbesparings.
Die gevangenes het die min vertroue verloor in die aardse gesagsfigure wat hulle in die steek gelaat het, en hulle kyk na die oordeel van God. Johannes besef uiteindelik dat die enigste krag wat hy oor het, is om te weier om sy integriteit te bely en te bewaar. Soos Elizabeth vir hom sê: 'Daar is geen hoër regter onder die hemel as wat Proctor is nie!' (bl. 127). Rebecca Nurse het onwrikbaar geweier om te bely en hou 'n aansienlike hoeveelheid mag vas. Die regters kan haar nie dwing om haar tot 'n leuen te verbind nie, en haar opoffering sal hul legitimiteit 'n ernstige knou toedien.
Verskeie karakters het steeds intense skuldgevoelens aan die einde van The Crucible te doen. Nadat hy die hof in Wet 3 beëindig het, het Hale selfbesinning gedoen en besluit om na Salem terug te keer om die beskuldigde hekse aan te beveel om te bely. Sy rasionalisering is dat dit 'n vergeeflike sonde is om mense aan te moedig om te lieg om hul lewens te red, maar om nie verantwoordelik te wees vir die dood van onskuldiges nie. Hy is verslae van skuldgevoelens oor die rol wat hy gespeel het in die heksery-histerie ('Daar is bloed aan my kop!' Bl. 121). Omdat Hale egter so gekweld is, kan hy net sy persoonlike gevoelens oor die situasie in ag neem. Die valse bekentenisse kan hom van sy skuld kwytraak, maar die belydenaars sal gedwing word om die res van hul lewe in skaamte te leef.
Dit kan vandag vir ons vreemd lyk (natuurlik moet u net lieg om nie tereggestel te word nie!), Maar ons moet die deurdringendheid van godsdiens in die Puriteinse samelewing in ag neem. Dit is nie net 'n kwessie van handhawing van 'n goeie naam in die samelewing nie; dit gaan oor die toestand van u siel. Vir die mees vroom mense (soos Rebecca Nurse) in so 'n baie godsdienstige kultuur, kan leuens oor betrokkenheid by die Duiwel slegter as die dood beskou word. As iemand sterf sonder sonde, sal sy hemel toe gaan, maar as sy die leuen bevestig wat deur die howe voortgesit word, sal haar siel 'n permanente vlek hê en die ewigheid in die vagevuur of die hel kan deurbring. Hale se argument is minder as oortuigend vir mense wat hul hele lewe lank aan God diens gedoen het en nie van plan is om so 'n uitstekende rekord in te boet nie.
Intussen bly John Proctor skuldig voel oor sy verhouding en die rol wat dit gespeel het om beide hy en sy vrou in lewensgevaar te plaas. 'N Diepe vrees vir skynheiligheid oorreed Proctor amper om te bely omdat hy sal hom skuldig voel martel langs ander mense soos Rebecca Nurse wat regtig sonder sonde is. Hy sê: 'My eerlikheid is gebroke, Elizabeth; Ek is geen goeie mens nie '(bl. 126). Hy laat egter uiteindelik nie toe dat sy skuld hom definieer nie en weier om die res van sy integriteit prys te gee.
Elizabeth toon ook 'n mate van skuld in wet 4 toe sy haarself gedeeltelik blameer omdat sy John in Abigail se arms gedruk het ('Ek het my eie sondes om te tel. Dit is nodig om 'n koue vrou te vra om bedrog te vra' bl. 126). Die seksisme van die toneelstuk blyk deur Elizabeth se skuldgevoelens. Sy is gekondisioneer om te glo dat dit haar taak is om te verhoed dat haar man afdwaal deur 'n gelukkige tuisteskepper te wees. As ons nog nie heeltemal seker was dat hierdie toneelstuk voorheen geskryf is nie, is dit nou redelik duidelik.
Sy was bedlêend, maar dit is geen verskoning om nie aan John se behoeftes aandag te gee nie. Wat het sy verwag? Dat hy sou nie by 'n tiener slaap?
Die smeltkroes Wet 4 Hersiening
Kom ons doen 'n kort oorsig van die gebeure in Wet 4 , die frustrerende gevolgtrekking van Die smeltkroes :
Danforth en Hawthorne vergader in 'n tronksel en bespreek hul kommer oor Parris se wisselvallige gedrag en Hale se terugkeer na Salem.
Parris sluit by hulle aan en onthul dat Hale die gevangenes aanraai om te bely.
Parris onthul ook dat Abigail met sy lewensbesparings weggehardloop het, waarskynlik weens die toenemende ontevredenheid in die samelewing met die hof se aktiwiteite.
Beide Parris en Hale smeek Danforth om die gevangenes óf te vergewe óf om die ophangings uit te stel totdat bekentenisse verkry word omdat Rebecca Nurse en John Proctor nog sulke goeie reputasies het, en hul teregstellings kan 'n opstand veroorsaak.
Danforth weier omdat hy al ander gevangenes tereggestel het wat van dieselfde misdade beskuldig word, en hy wil nie swak lyk nie.
Hulle besluit om Elizabeth Proctor in te bring sodat sy met John kan praat en hom hopelik kan oortuig om te bely voordat hy na die galg gestuur word.
John en Elizabeth bespreek hierdie besluit, en John leun daarop om te bely omdat hy nie voel dat hy martelaarskap waardig is nie.
Elizabeth sê vir hom dat hy sy eie keuse moet maak.
John begin bely, maar hy wankel wanneer hy beveel word om sy naam by die belydenis te onderteken en verneem dat dit in die openbaar vertoon sal word.
Hy skeur die bekentenis op en besluit dat hy na sy dood sal gaan eerder as om sy reputasie permanent te verwoes en die enigste integriteit wat hy nog oor het, op te offer.
Die amptenare probeer Elizabeth oortuig om hom te keer, maar sy weier omdat sy besef dat dit die enigste manier is waarop John sy gevoel van selfhaat kan beëindig.
John en Rebecca Nurse word na die galg gelei om tereggestel te word.
In Miller se kort daarna, getiteld 'Echoes Down the Corridor', verklaar hy dat Parris spoedig buite kantoor verkies is, en dat die gesinne van die slagoffers van die hekseverhoor later deur die regering vergoed is. Hy beweer dat in die nasleep van die verhore 'die mag van teokrasie in Massachusetts verbreek is'. Die gebeure van Die smeltkroes bied 'n alte duidelike allegorie vir baie hedendaagse tragedies wat vooroordeel, vrees en onkunde dra.