Hoe die Amerikaanse regering kon uiteindelik die Student skuldkrisis Vandag
Geskryf deur Raúl Carrillo, JA! Magazine
In plaas van om geld aan studente te leen, kan die federale regering net vir hul onderrig betaal sonder om enige beduidende ekonomiese probleme te veroorsaak.
Verlede maand het Nedersakse die finale staat in Duitsland geword om onderrig vir alle studente by openbare universiteite af te skaf. Intussen het die studenteleningskuld in die Verenigde State die $ 1 triljoenpunt verbygesteek. Die las is nou toenemend swaar vir middelklas en ryk studente, maar veral vir diegene met 'n laer-inkomste agtergrond. Hierdie onreg het baie organisasies aangespoor, soos die Occupy Wall Street offshoot Strike Skuld, om te doen wat hulle kan betaal studenteskuld af op hul eie.
Leners kan die steun van hul regering gebruik, maar Amerikaanse beleidmakers lyk nie as studenteskuld deur dieselfde morele lens as amptenare in baie ander lande nie. Kan jy jou meen dat die minister van onderwys, Arne Duncan, byvoorbeeld dink dat "klasgeld sosiaal onregverdig is", soos die Duitse parlementslid Dorothee Stapelfeldt vertel The Times van london? Of selfs, soos sy gesê het, dat "[fooie] veral jongmense ontmoet wat nie 'n tradisionele akademiese gesinsagtergrond het nie?
In plaas daarvan word hoër onderwys aangewys as die kaartjie vir ekonomiese sekuriteit deur die federale regering, kommersiële leners en universiteite, ongeag die koste. Beleid wat die vrees vir werkloosheid, soos die Job Waarborg programme ondersteun deur president Franklin Delano Roosevelt en gevra deur Martin Luther King Jr, kan dit meer haalbaar maak vir jongmense om van die kollege af te kies. Tog is beleidsmakers in die Verenigde State onwillig om sulke opsies te oorweeg.
So, as sosioloog Tressie McMillan Cottom het aangevoer, baie jong Amerikaners, veral mense van kleur, is desperaat vir hoër onderwys. Nogtans belê die leerder-skuld-status vir elke dag leners terwyl hulle minder en minder subsidieer sosiale mobiliteit.
Maar die ergste is dat dit nie so hoef te wees nie. Om dit onduidelik te stel, is daar geen fiskale rede waarom die Amerikaanse studenteskuldkrisis moet bestaan ​​nie.
Op 'n basiese vlak hoef die Amerikaanse federale regering nie te bespaar en te bespaar om hoër onderwys ten volle te befonds nie. Dit kan net geld spandeer eerder as om dit te leen sonder om enige beduidende negatiewe ekonomiese gevolge aan te gaan. Alhoewel ek graag die uitgawes aan sê, gevangenisse wil verminder, hoef die federale regering nie eens geld uit ander programme te neem om studenteskuld te verlig nie.
Jy kan hierdie argument moeilik om te glo vind. Die manier waarop die meeste politici en joernaliste te praat oor die nasionale skuld en tekort besteding maak gratis hoër onderwys onmoontlik klink. Maar daar is 'n ander manier van kyk na die probleem, 'n visie bepleit deur 'n groeiende beweging van ekonome, prokureurs, studente en finansiële praktisyns wat met die institusionele boute en moere van die ekonomie op 'n dag-tot-dag basis.
Oom Sam kan nie breek nie
As progressiewe advokaat vir meer federale besteding aan onderwys, is die duplikaat dikwels soos volg: "OK, maar hoe gaan jy daarvoor betaal?" Progressiewe word dan ook stil of voer gimnastiek.
Maar ons moet nie aan hierdie besprekings terme buig nie.
Eerste dinge eerste: Uncle Sam is nie gebreek nie. Trouens, die Amerikaanse federale regering kan nie breek nie. Tot Augustus 1971, was die hoeveelheid dollars in die wêreld vasgelê aan die hoeveelheid goud in federale kelders. Maar dit was nie so nie, want ons het vier dekades gelede die goudstandaard verlaat. Wanneer die Kongres spandeer, vra die Tesourie net die Federale Reserweraad om geld by bankrekeninge met toetsaanslagen by te voeg of te verwyder. Die dollars kom nie van nêrens anders af nie. Anders as 'n besigheid of 'n huishouding, gebruik die federale regering geld tot bestaan.
Vanuit hierdie perspektief het die VSA opgehou om in staat te wees om te breek. Baie ekonome wat bekend staan ​​as "tekort uile "Het aangevoer vir dekades dat die Amerikaanse federale regering het nie belastinginkomste nodig nie of verbandbetalings ten einde geld op onderwys of iets anders te spandeer. Die ware limiete vir federale besteding is eerder die beskikbaarheid van werklike hulpbronne en die stabiliteit van pryse. Genoemde hippies soos Alan Greenspan, Ben Bernanke, en ekonome by die St Louis Federale Reserwe het almal soveel in die openbaar gesê.
Die fiskale raamwerk van die Amerikaanse regering is dus anders as dié van, sê, Detroit-wat kan nie sy eie dollars-of Griekeland, wat nou gebruik euro en kan nie meer druk dragmes druk. Soos Warren Buffet verklaar In 2011, "Ons het die reg om ons eie geld te druk. Dis die sleutel. "
So hoekom doen politici en ander hou aan te dring dat die Amerikaanse regering nie kan bekostig om geld te spandeer op onderwys? Die idee weerspieël 'n verwarde beeld van hoe ons ekonomie eintlik werk.
Wanneer mense aan federale uitgawes dink, dink hulle dikwels dat die regering geld by belastingbetalers en buitelandse beleggers (dws China) versamel, en dit dan vir verskillende doeleindes herverdeel.
Maar hierdie prentjie weerspieël nie hoe dinge regtig gedoen word nie. Die federale regering spandeer in plaas daarvan geld in die reële ekonomie en dreineer dit deur belasting en verbande.
Stel jou voor die ekonomie as 'n wasbak vol skottelgoed, met die federale regering in beheer van 'n kraan. Ten einde ons die skottelgoed te doen, benodig ons genoeg water, maar nie soveel dat ons sink oorstroom nie. Om die wasbak van oorloop te hou, kan ons 'n drein oopmaak, wat water uit die wasbak verwyder. Dit is die hoof makro-ekonomiese funksie van federale belasting: om geld uit die ekonomie te dreineer en sodoende inflasie te voorkom.
Infografiese deur Jim McGowan. (kliek vir 'n groter weergawe)
Onderwys besteding, uitleen en inflasie
Ten spyte van wat politici dikwels sê, pomp meer geld in die ekonomie deur 'n tekort te voer, veroorsaak nie noodwendig inflasie nie - dit is 'n algemene, deurlopende styging in pryse oor die ekonomie.
Eerder, blywende effekte op pryse hang af van baie faktore, insluitend waar geld gaan en watter soort vraag dit stimuleer. In die onlangse Amerikaanse geskiedenis het inflasie meestal ontstaan ​​uit aksies wat deur ander partye as die Amerikaanse regering geneem is. Byvoorbeeld, inflasie gedurende die 1970s kan hoofsaaklik toegeskryf word aan OPEC se oliepryse, wat die kommoditeitsspekulasie vererger het en dat lone en pryse spiraal in ander sektore veroorsaak het. Federale besteding was nie die skuldige nie.
Inflasie kan af en toe voortspruit uit 'te veel geld wat te min goedere jaag.' Maar as 'n geloofwaardige ekonomiese voorspeller sal jou vertel, dit is nie 'n belangrike saak vir die Amerikaanse ekonomie nie.
In elk geval is bekommernisse oor inflasie nie besonder relevant vir 'n verandering in befondsing vir hoër onderwys nie. Dit is belangrik om te onthou dat die regering reeds nuwe geld in die hoër onderwys sektor pomp; dit doen dit net in die vorm van lenings in plaas van besteding.
Net so belangrik is, is private banke ook die skep van nuwe "geld" elke dag via studentelenings, met 'n paar mense lui die inflasie alarm. Soos die Bank van Engeland onlangs gedetailleerde, privaat banke in die moderne era leen nie bestaande fondse nie, maar skep eerder krediet "uit die lug" as wat hulle leen. Wanneer u 'n lening ontvang, plaas die bank fondse in u rekening, terselfdertyd die bate- en verpligtinge van sy eie balans uitgebrei. Weereens, die dollars kom nie van enige plek af nie-hulle is nuut.
Die punt is, as jy nie bekommerd is oor die uitleen wat inflasie veroorsaak nie, moet jy nie bekommerd wees oor sterk staatsbesteding wat inflasie veroorsaak nie.
Dus, as daar geen ekonomiese skade is aan openbare befondsing vir hoër onderwys nie, waarom hou jongmense soos 24-jariges Nathan Hornes het kollege grade, tienduisende dollars in die skuld, maar geen voltydse werk?
As Stephanie Kelton, voorsitter van die departement van ekonomie aan die Universiteit van Missouri, Kansas City, het onlangs in a seminaar oor studenteskuld, die probleem is "austerity memes" en verwante mites oor inflasie. In plaas daarvan om onderwys as 'n openbare goed te befonds, gaan die regering in die verkeerde rigting en spandeer bykans 10 persent minder op totale federale hulp nou as wat dit in 2010 gedoen het.
Wie moet skuldig wees aan wie?
As geld vir hoër onderwys verskuldig sou wees, moet die federale regering ons dalk skuld. Na alles, Artikel I, Afdeling 8 van die Grondwet verleen aan die federale regering 'n monopolie om geld te skep, te spandeer en te reguleer vir die "algemene welsyn van die Verenigde State." En in die era van moderne geld is daar geen goeie ekonomiese rede dat studente se sakke so vlak is nie. wanneer die regering so diep is.
Wanneer die federale regering 'n tekort aandui, dui dit op 'n surplus vir Amerikaanse burgers, sowel as buitelandse besighede wat ons goedere verkoop. Met ander woorde, die regering se rooi ink is die publiek se swart ink. Ten spyte van watter organisasies met gesonde en aantreklike name soos Los die skuld op, Die Kan Skop Terug, en Tot Ons, kan aanspraak maak, die "nasionale skuld" is nie 'n las vir jongmense nie. Inderdaad, pleit vir kleiner federale tekorte seer debiteure. Selfs in die toekoms bied dit hulle geen tasbare voordele nie.
As die Nobel-bekroonde ekonoom Paul Samuelson een keer erken, die "bygeloof" dat die begroting te alle tye gebalanseer moet word, is deel van 'n "outydse godsdiens", wat bedoel is om mense wat andersins die regering vereis, meer geld te maak. Jong mense moet oppas wees vir enigiemand wat vir hulle sê dat hul grootste bekommernis vir die toekoms die regering se skuld is, eerder as hul eie.
Raúl Carrillo is 'n student by Columbia Law en 'n gegradueerde van Harvard College. Hy is 'n mede-organiseerder vir The Modern Money Network (MMN), 'n interdissiplinêre opvoedkundige inisiatief om geld, finansies, die reg en die ekonomie te verstaan. Volg hom by @ramencents.
Chasing Zeroes: Die Styging van Studenteskuld, die Val van die Kollege Ideaal, en Een Overachiever se Misleide Uitvoering van Sukses
deur Laura Newland.
Van Laura Newland se onstuimige vier jaar aan die Duke Universiteit kom 'n uitdagende verhaal van die hoër onderwysbedryf voor. die spanning tussen ambisie en skuld, voorreg en doel; en een student se reis om sin te maak van alles.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe die Amerikaanse regering kon uiteindelik die Student skuldkrisis Vandag