1985 (22 Julie): 'n Groep van vyf mense wat by die Ballinspittle-grot gestop het om te bid, beweer dat hulle die beeld van Our Lady gesien het wat asemhaal en heen en weer beweeg.
1985 (24 Julie): 'n Polisiesersant gaan kyk na moontlike standbeeldbewegings en berig dat hy die standbeeld kragtig sien beweeg.
1985 (25 Julie): Die Cork-ondersoeker berig dat 'honderde' nou by die Ballinspittle-grot bid.
1985 (31 Julie): Die biskop van Cork en Ross het 'n verklaring uitgereik waarin hulle besoekers aan die grot moet beteuel.
1985 (1 Augustus): Catherine ('Kathy') O'Mahony en die Ballinspittle-verskyning is in 'n eerste televisie-nuusuitsending te sien.
1985 (2 Augustus): 'n Cork-stadskoerant skat die aantal mense wat elke aand by die Ballinspittle-grot byeenkom, op ongeveer 10,000.
1985 (15 Augustus): Die polisie beraam dat die aantal mense wat by die grot bymekaargekom het vir die Fees van die Hemelvaart, 15,000 was.
1985 (18 September): In 'n nasionale koerant word beweer dat 'n dowe vrou in Ballinspittle 'met 'n standbeeld genees' is.
1985 (8 Oktober): Daar is in die pers beraam dat die grot sedert die eerste verslae van die Ballinspittle-verskyning 600,000 XNUMX besoekers ontvang het.
1985 (31 Oktober): Die standbeeld wat op die terrein opgerig is, is aangeval en beskadig.
1985 (8 November): Die herstelbeeld is teruggegee aan die grot
1985: Die aantal pelgrims wat die terrein besoek, het aan die einde van die somerskoolvakansie begin afneem en met die koms van die winter verder afgeneem.
Na 1985: Die getalle wat in die jare na 1985 bygewoon het, het selde meer as 100 bereik.
2015: Daar was opnuut belangstelling in die gebeure by Ballinspittle op die dertigste herdenking van die 1985-byeenkomste.
Daar is 'n lang geskiedenis van goddelike verskynings in Ierland. In die tweede helfte van die twintigste eeu het plaaslike inwoners byvoorbeeld vertel van bewerings van 'bewegende standbeelde' soortgelyk aan dié wat later by Ballinspittle gemaak sou word. [Beeld regs] Sulke berigte is byvoorbeeld in die vroeë 1970's deur twee priesters gemaak; deur twee kinders in 1981 en 1982; deur 'n neef van Catherine O'Mahony in 1982; en in 1983 deur twee van die meisies in die middel van die 1985-eise, Helen en Claire O'Mahony (Ryan en Kirakowski 1985: 11).
Daar was talle verskynings wat verband hou met die Mariaanse heiligdomme, wat in baie gemeentes tot stand gekom het om die Mariaanse jaar van 1954 te vier. Daar word beraam dat daar ongeveer dertig sulke gebeurtenisse was, baie rondom die Maagd Maria, maar sommige het ook ander heiliges betrek .
Sommige waarnemers (Mulholland 2009, 2011) het hierdie reeks verskyningsgebeurtenisse verbind aan toestande in Ierland gedurende hierdie tyd (Quinlan 2019):
Die somer van 1985 was 'n buitengewone moeilike periode vir Ierland - 329 mense is dood in die Air India-ramp in Julie toe 'n vliegtuig opgeblaas is deur 'n bom wat in die Ierse lugruim neergestort het. Intussen was Ierland te midde van 'n verpletterende ekonomiese resessie. Hoë werkloosheidsyfers en massa-emigrasie het gesinne en gemeenskappe laat sukkel, terwyl tradisionele kerklike leerstellings uitgedaag word omdat die referendum oor die egskeiding en aborsie betwis word.
Die Marian-grot in Ballinspittle was een van die prominentste gebeurtenisse in hierdie tyd. In 1985 het die bewerings van 'n verskyning op daardie webwerf soveel besoekers gelok dat dit "gelyk het dat dit Ierland se tweede nasionale Mariaanse heiligdom sou word" (Allen 2014: 227). Alhoewel dit ook baie nasionale en internasionale media-aandag getrek het, was die Ballinspittle-verskyning net een in 'n vlaag soortgelyke aansprake van talle ander plekke, wat gesamentlik spoedig bekend gestaan ​​het as die "bewegende standbeelde".
Die groep wat beweer dat hy die Ballinspittle-standbeeld op 22 Julie 1985 sien beweeg, bestaan ​​uit Christopher Daly en sy vrou "Pat" saam met hul seuns John en Michael en hul buurman Catherine. ('Kathy') O'Mahony en haar twee dogters, Helen en Claire. [Beeld regs] Twee jaar tevore, in 1983, het Helen en Claire 'n soortgelyke eis gemaak.
Die gebeure op 22 Julie 1985 het begin toe die sewentienjarige Claire John Daly gehoor het dat die standbeeld beweeg. Toe John reageer en sê dat hy dit kan sien beweeg, het Catherine O'Mahony en die res van die groep gesê dat hulle dit ook kan sien beweeg. Hulle het 'n paar verbygangers vertel wat ook gesien het hoe dit op een of ander manier beweeg of verander. Die woord het versprei en later die aand het ongeveer dertig ander mense beweer dat hulle 'n soort beweging, 'n transformasie of verandering in die voorkoms van die standbeeld sien (Ryan en Kirakowski 1985: 10-13).
Op ongeveer 24 Julie het 'n polisiesersant van die omgewing die terrein besoek en berig dat hy ook die standbeeld met soveel krag sien beweeg dat hy gevrees het dat dit sou omval. Daar word gesê dat sersant Sean Murray die geloofwaardigheid baie toegevoeg het en die aandag van die publiek verhoog het '(Ryan en Kirakowski 1985: 15). Die volgende dag Die Cork-ondersoeker het 'n voorbladverhaal met die berig dat 'honderde' nou by die Ballinspittle-grot bid. [Beeld regs]
In die eerste dae van Augustus het die mediadekking oor die verskyning van Ballinspittle toegeneem. Catherine O'Mahony en die Ballinspittle-verskyning was op die televisie-nuusuitsending. 'N Koerant in Cork beraam dat die daaglikse besoek aan die grot ongeveer 10,000 is.
Die webwerf het in September ekstra sigbaarheid gekry toe 'n mediaverslag beweer dat 'n 'dowe vrou' genees is. Vroeg in Oktober is in die pers beraam dat die totale besoek aan die werf ongeveer 600,000 was. Die standbeeld op die terrein is aangeval deur mans gewapen met 'n byl en hamer en ondersteun deur 'n ander man wat foto's geneem het en beskuldig die versameling van afgodediens. Herstelwerk aan die standbeeld is vinnig gedoen en dit is weer by die grot geplaas. [Beeld regs]
Die gunstige begin van die Ballinspittle-webwerf het egter nie gehou nie. Teen die einde van die somerskoolvakansie het die besoek begin afneem. Verdere dalings het met die aanbreek van die wintermaande plaasgevind. Besoekstariewe het nooit weer herstel nie en die daaropvolgende daaglikse besoekgetalle het selde die 100 oorskry. Daar was opnuut belangstelling in die gebeure in Ballinspittle in 2015 op die dertigste herdenking van die 1985-gebeure, met gebede en optogte vir 'n week (Egan 2015).
Al die aangrypende standbeeldvisioene, hul ondersteuners en die oorgrote meerderheid van diegene wat die verskyningsterreine besoek het, is in die Rooms-Katolieke geloof opgevoed. Dit is dus redelik om aan te neem dat die oorgrote meerderheid in die kernleerstellings van die Katolieke Kerk geglo het. Die geloof in die moontlikheid van goddelike ingryping was fundamenteel in daardie geloofstelsel, en die ontroerende standbeeldvisioene en pelgrims was vertroud met die verskyningsverhale uit Knock, Lourdes, Fatima en Medjugorje. Sommige pelgrims het ook geglo in die moontlikheid van wonderbaarlike geneesmiddels, en amptenare van die Katolieke Kerk soos biskop Michael Murphy was versigtig om sulke oortuigings te minag toe hulle 'uiterste versigtigheid' aangaande die aansprake van die Ballinspittle en ander visioenarisse aangeraai het. (Die kurkondersoeker, Julie 31, 1985).
Elke Maria-heiligdom het 'n eie volksteologie, wat toegewyde is aan die wyer teologie van die Katolieke Kerk; dit wil sê dat die teologieë van hierdie heiligdomme basters is van volksmond en institusionele oortuigings en leerstellings. Die toewydende poësie en gebede weerspieël die volkstaalteologie wat die heiliges van die heiligdom skep (Beesley 2000; Sigal 2005; Morgan 2010; Wojcik 1996). Dit word geïllustreer in 'n gebed wat deur die grotkomitee voorgedra is na die voordrag van die rosekrans by die grot. Dit staan ​​bloot bekend as 'Aandgebed'. Die openingslyne vang dadelik die oortuigings oor die bewegende standbeeld en die Ballinspittle Madonna het hierbo geterg:
Nag val, liewe moeder, die lang dag is verby en voor u geliefde beeld kniel ek weer, om u te bedank dat u my die dag veilig bewaar, om u vanaand te vra om die bose weg te hou (Grotto-komitees 2015 : 59)
Daar is voortdurende ervarings van 'n aangrypende standbeeld by Ballinspittle, hoewel dit min is en nie meer beduidende mediadekking trek nie (Allen 2015: 93).
Sommige van die visioenêrs en sommige van die pelgrims by die Ballinspittle-grot het miskien goddelike boodskappe van persoonlike aard ontvang, maar nie een van hulle beweer dat hulle enige vorm van profetiese boodskap of waarskuwing ontvang het omdat hulle aan die gelowiges of aan die breë wêreld oorgedra is nie. Maar sommige mense het die werklike verskynings as 'n boodskap op sigself geïnterpreteer. Soos die grotkomitee [Beeld regs] dit in hul 2015-boekie stel: 'Baie glo dat dit 'n oproep en uitnodiging tot gebed was en veral om die Rosekrans vir vrede en harmonie in die wêreld te bid' (2015: 52). Daarom het die komitee in 'n hoofstuk met die opskrif "The Message of Ballinspittle Grotto" sy eie bestaansrede verklaar dat dit "toewyding aan Our geseënde dame versprei" (2015: 53). Maar nader aan die tyd van die verskyning van 1985 word ander betekenisse aangebied. Soos byvoorbeeld Ryan en Kirakowski opgemerk het, op 23 Augustus Kurkondersoeker 'n brief gepubliseer van 'n vrou wat beweer dat sy die Ballinspittle-standbeeld sien beweeg het en wat dit interpreteer as Our Lady wat haar kinders van sonde roep om hul onsterflike siele te red 'en as 'n waarskuwing teen' Die verwerping van die Heilige Maagd deur die ateïs ' mods ... ". Dan, op 26 Augustus, tyd tydskrif het die Ballinspittle post-minnares, Marie Collins, aangehaal omdat sy die verskynings verduidelik het as ''n teken om ons voor te berei op die einde van die wêreld' (Ryan en Kirakowski 1985: 23, 30). Daar moet egter op gelet word dat 'n paar jeugdige visioenarisse 'n week tevore, op 16 Augustus 1985, waarskuwings van 'n dreigende wêreldwye katastrofe uitgereik het (Allen 2014: 123-24).
Die idee om die grot te bou wat later die plek van bewegende standbeelde geword het, het op 'n vergadering van die Pioneer Total Abstinence Association in Februarie 1954 begin. 'N Groep gemeentelede het 'n geskikte plek gekies, en 'n week later het drie van hulle toestemming by die gemeente gevra. priester om voort te gaan met die werk by Sand Cross, Dromdough. Die terrein is gekies vir sy skilderagtige omgewing en omdat dit 'n natuurlike rotswand het wat aan die grot in Lourdes herinner. [Afbeelding regs] Die werf is geskenk deur Denis O'Leary. Volgens die Grotto Committee-boek is 'n gedeelte van die heuwelagtige oorkant van die grot in 1985 van Michael McCarthy "verkry" om die groot skares te akkommodeer. Daar is ook 'n hut opgerig wat gebruik is om die openbare adresstelsel te huisves en 'n plek vir komiteevergaderings bedien (Grotto Committee book 2015: 6-8)
Aangesien die verskynings in 1985 die toenemende skare na die webwerf lok, het die 1982-komitee verkiesings verkies, en met Brendan Murphy as voorsitter, het die nuwe komitee die organisasie van die skare beheer. Hulle het die komitee ook gereorganiseer, en Fr Tom Kelleher vervang Fr Kieran Twomey CC as hul geestelike direkteur. Teen daardie tyd het die komitee ongeveer 100 ander vrywilligers gehad (Ballinspittle Grotto & The Moving Statue 2015: 71, 74). Onder die leiding van die komitee het die vrywilligers gehelp om waaksaamheid te organiseer en het hulle die hulp van die Garda-verkeerskorps en die Rooi Kruis gehad, terwyl Denis O'Reilly, wat in 1954 gehelp het om die grot te bou, sy posisie as landraadslid gebruik het om te werk vir die pad en ander infrastruktuurverbeterings rondom die terrein (Ryan en Kirakowski 1985: 10, 17, 18).
Ballinspittle het sedert sy ontstaan ​​te staan ​​gekom vir verskeie eksterne uitdagings wat die ontwikkeling en volhoubaarheid daarvan beïnvloed het. Die belangrikste hiervan was mededinging van ander Marian-webwerwe, opposisie van verskillende mediabronne en opposisie van Rooms-Katolieke amptenare.
Die 1982-komitee het 'n boekie vervaardig wat getuienisgetuienisse bevat as deel van 'n veldtog om kerklike owerhede amptelik die grot as 'n pelgrimstog te erken (Ryan en Kirakowski 1985: 17; Allen 2014: 108). Die Ballinspittle-webwerf val egter binne die organisatoriese jurisdiksie van die Bishops of Cork, en dit bevestig dat dit 'n plek is waar die Maagd Maria verskyn het. In die afwesigheid van amptelike legitimasie, het die komitee 'n meer tradisionalistiese houding aanvaar en die voordrag van die rosekrans by die grot en deur gesinne in hul huise bevorder (Allen 2015: 108).
Die grot bly egter 'n plek waar gekoesterde praktyke wat nie meer deur die kerk gehuldig word nie, 'n tuiste vind en maklik deur die grotkomitee bevorder kan word. Hulle is veral begeer om die gesin se rosekrans te bevorder en bordjies by die grot te plaas om mense aan te moedig om dit in hul huise op te sê. Die kwessie van agentskap spruit hieruit voort, en die kwessie het in die verlede tot geskille tussen die komitee en die plaaslike geestelikes gelei. Die priester en die komitee verskil van mening oor die voordele van gebed by die plaaslike heiligdom en die voorbidding van Maria. Vir die kerk dien die grot as 'n sekondêre heiligdom, maar vir die komitee en pelgrims het die verskynings die betekenis daarvan verhoog, en vir sommige het dit 'n plek geword waar die goddelike sonder priesterlike tussengangers ervaar kan word. En daarin lê die kern van die probleem vir die geestelikes. As mense Mary se agentskap direk by die plaaslike grot kan sien en hulle kan beroep, word die priesteragentskap op sy beste 'n mindere en sekondêre saak. Die media-dekking van die verskille het verseker dat dit wyd bekend was. Byvoorbeeld, op 16 Augustus 1985 het 'n nasionale koerant berig dat 'n priester in Ballinspittle-gemeente daarop aangedring het dat plaaslike geestelikes geensins betrokke was by wat by die grot gebeur het nie (Die Ierse pers). Daar is ook 'n ander bekommernis vir die geestelikes oor wat wel en nie aanvaarbaar is in die Katolieke ortodoksie en hoe dit bedreig kan word en soms by die grot beswyk kan word, ten minste vanuit die uitkykpunt van die geestelikes (Allen 2015: 113). Hierdie verskille ondanks die feit dat beide die 1985- en die 2015-komitees 'n priester as 'geestelike adviseur' gehad het, toon die bereidwilligheid van die komitees om aan die Katolieke ortodoksie te voldoen.
Tesame met weerstand van plaaslike geestelikes en die Katolieke hiërargie, moes diegene wat die Ballinspittle-grot probeer bevorder het, ook met plaaslike skeptisisme te doen kry, mededingende aansprake en bespot word in die media, waar die ekonomiese voordele van groot getalle pelgrims dikwels genoem word (' Die bewegende standbeeld "). Dit was die grootste uitdagings waarmee die Ballinspittle-grotkomitee gepoog het om leek en godsdienstige steun te werf vir hul doel om die heiligdom in 'n amptelik erkende pelgrimstog te verander.
Ongelooflikheid en skeptisisme met betrekking tot die aangrypende standbeelde was duidelik in persberigte oor die verskynsel, selfs van diegene wat met die webwerf verband hou. Byvoorbeeld, een van die oorspronklike sieners van Ballinspittle, die assistent-sekretaris van die grotkomitee, Kathy O'Mahony, het na bewering 'verbaas gebly oor waarom mense bereidwillig die verskyningseise aanvaar' (Allen 2014: 75). Nog 'n vrou wat 'n visioenêre ervaring by die Ballinspittle-grot gehad het, 'was baie skepties oor die verskynsel en bly so ondanks wat sy gesien en ervaar het' (Allen 2014: 92).
Die Ballinspittle-eise het ook 'n invloed gehad op die wyse waarop ander eise vir verskyning ontvang is. Byvoorbeeld, 'n moeder van een van die kinders wat op 5 Augustus 1985 'n verskyning in die Rossmore-grot geëis het, het na bewering gesê: 'Dit was net na Ballinspittle, en ons het gedink hulle lag vir die plaaslike bevolking. Ons het dit glad nie geglo nie "(Allen 2000: 349).
Mediadekking oor eise wat van sommige webwerwe verskyn, kan ook twyfel en verwarring onder gelowiges veroorsaak. Byvoorbeeld, op 16 September 1985, Die Ierse pers berig dat sommige mense beweer het dat hulle beelde van die duiwel by 'n Marian-heiligdom in Mitchelstown, Co Cork, gesien het. En op 23 Augustus 1986 Die Cork-ondersoeker berig dat twee priesters 'n uitdrywing by 'n grot naby Inchigeela gedoen het. Sulke verslae ondermyn die geloofwaardigheid van die verskyningseise en ondersteun die persepsie daarvan dat dit 'n mate van 'histerie' is (sien Allen 2014: 3, 222-25, 233-36, 249).
Verder het mense wat die verskillende heiligdomme besoek, ondervra deur media en of navorsers wat die verskynings ondersoek en alternatiewe interpretasiefilters aangebied. Sommige het godsdienstige verklarings aangebied, en ander neig na rasionele verduidelikings. Diegene wat rasionele verklarings bied, het dit soms gemeng met sosiologiese teorieë, soos dat dit 'n 'teken van die tyd' was, of 'n reaksie op morele agteruitgang of die sekularisering van die Ierse samelewing. Sommige vertolk hulle as 'n reaksie op die veranderinge wat deur Vatikaan II plaasgevind het, en gebruik dit om kritiek te lewer op Vatikaan II en argumenteer vir teologiese veranderinge. Byvoorbeeld, in 1986, Die voor 'n referaat gepubliseer waarin Fr Joseph O'Leary van mening was dat die verskynings 'n vertraagde reaksie op die hervormings van die Tweede Vatikaanse Raad was en voorgestel het dat die hele verskynsel 'leemtes in die teologie van die institusionele Kerk' openbaar (O'Leary 1986). Soos 'n geestelike rubriekskrywer by een van die twee nasionale Sondagkoerante dit verduidelik het, weerspieël die ontroerende standbeelde en verwante verskynsel 'n wydverspreide begeerte na 'egte geestelike ervarings' en 'om hul emosies te laat laai deur 'n bietjie liturgie met die lewe daarin' (sien, Mulholland 2019: 319).
Alhoewel die "geestelike adviseur" van die komitee, Fr Kelleher, vasbeslote was om die entoesiasme vir die verskyning te demp en gedink het dat die amptenare van die kerk versigtigheid of skeptisisme aangaande alle verskyningsaansprake aangeraak het (Allen 2016: 109; Salazar 2008: 245), toon televisiebeeldmateriaal uit die tyd sommige godsdienstige personeel het wel aan rituele aktiwiteite op sekere terreine deelgeneem. Met berigte oor 10,000 9 mense wat elke aand die Ballinspittle-grot bygewoon het, en die toename in klaarblyke met toenemende bespotting in die media, het sommige van die minder simpatieke of toegeeflike geestelikes hulself egter uitgespreek en tot aksie oorgegaan. Byvoorbeeld, op 1985 Augustus XNUMX, Die Ierse pers berig dat sommige "getuies" aangesê is om "publisiteit te vermy" en dat 'n priester vir massagangers in Asdee gesê het "dat dit slegs diegene is wat 'n swak geloof het wat na tekens soek" (Kyk. Allen 2008: 358; Allen 2014: 82-84, 109; Salazar 2008: 242; Ryan en Kirakowski 1985: 79; Vose1986: 71).
Die verslae van 'n 'Scary Mary' by die Ballinspittle-grot en van duiwelse inbreuke of sataniese verskynings op ander plekke [Beeld regs] het vrees en 'n "diep sittende woede en afkeer" geïnspireer onder sommige voormalige entoesiaste (Allen 2014: 93-94) . Berigte oor priesters wat 'n "nie-goedgekeurde eksorsisme" by die Inchigeela-heiligdom uitgevoer het, het ook 'n mate van konsternasie onder entoesiaste veroorsaak en kritiek gelewer op biskop Michael Murphy.
Die Grotkomitee was deeglik bewus van die verminderde maar 'bestendige kinkel van pelgrims en besoekers'. In die 2015 Komitee-boek, het die skrywers gevra: "Is die grot by Ballinspittle en die gebeure wat daar in 1985 plaasgevind het, nog steeds relevant in ons moderne, sekulêre en materialistiese samelewing?" Hul reaksie vang hul begrip van die historiese en kontemporêre relevansie van die grotto:
In 'n onderhoud met Leo McMahon van die Southern Star in 2010, het Sean Murray, destydse voorsitter van die grotkomitee, gesê dat 'die erfenis van die grot steeds Maria se oproep tot gebed en die uitleef van die Evangelie is. "Ons bly nie en trek nie verskoning aan vir wat plaasgevind het nie". Hierdie stelling geld steeds op die 30th herdenking van die bewegende standbeeld. Ballinspittle is nie skaam of skaam oor wat in 1985 gebeur het nie. Sean is ook oortuig daarvan dat 'Our Lady diep besorg was oor wat in die kerk in daardie tyd gebeur het'. Die tsoenami van onthullings van groot skandale binne die kerk wat die afgelope jare aan die lig gekom het, het die instelling tot in sy kern geruk. Die bywoning van die mis en die sakramente het drasties afgeneem en ons samelewing word meer en meer sekulêr en materialisties. 'In 'n gedeelte uit die Skrif' het hy gesê 'Jesus het die behoefte gevoel om na 'n eensame plek te gaan om te bid en na te dink en meer as twee millennia later voel baie Christene die drang om dieselfde te doen en plekke soos Ballinspittle-grot bied vrede, genesing en vertroosting. ". (2015: 66)
Beeld # 1: Die standbeeld in die grot by Ballinspittle. Die stralekrans van 12 sterre wat in 1956 by die standbeeld gevoeg is
Beeld # 2: Claire en Helen O'Mahony. Ballinspittle Grotto & The Moving Statue, p. 10. Krediet Eddie O'Hare, Aand Echo.
Beeld # 3: Pelgrims het in 1985 by Ballinspittle bymekaargekom.
Beeld # 4: Die beskadigde standbeeld.
Beeld # 5: Die Grotkomitee van 2015.
Beeld # 6: Die Ballinspittle-grot, 1984. Fotokrediet, John McCarthy.
Beeld # 7: 'n Persberig van beelde van die duiwel in Inchigeela in 1986.
Allen, Michael. 2012. "Van mans tot vroue tot kinders: enkele veranderende paradigmas in die antropologiese begrip van godsdiens." AntropoKinders. Toegang verkry vanaf https://popups.uliege.be/2034-8517/index.php?id=1499&file=1&pid=1347 op 10 November 2020.
Allen, Michael. 2000. Ritual, Power and Gender: Explorations in the Ethnography of Vanuata, Nepal and Ireland. Nieu-Delhi: Manohar.
Allen, William. 2014. "'n Nasie wat visioene verkies: bewegende standbeelde, verskynings en godsdienstige godsdiens in die hedendaagse Ierland." PhD-proefskrif, Nasionale Universiteit van Ierland, Cork.
Ballinspittle-grotkomitee. 2015. Ballinspittle Grotto & The Moving Statue. Waterford, Ierland: DVF Print & Graphic Solutions.
Beesley Arthur. 2000. 'Ross vind geloof in 'n troos in moeilike tye.' Die Ierse Times 4 Maart 2000. bl. 19.
Cluskey, Jim. 1985. "Honderde bid voordat hulle 'n 'bewegende' standbeeld maak. '' Die Cork-ondersoeker, 25 Julie, bl. 1
Collins, Dan en Mark Hennessy. 1986. 'Priesters vergroei die heiligdom van' Duiwelskadu '.' Die kurkondersoeker, Augustus 23.
Egan, Casey. 2015. "Skares stroom steeds na die bewegende Maagd Maria-standbeeld by Ballinspittle Three Decades On." Ierse Sentraal, Julie 23. https://www.irishcentral.com/culture/craic/crowds-still-flock-to-moving-virgin-mary-statue-at-ballinspittle-three-decades-on-video Verkry op 20 Julie 2020.
Kirakowski, Jurek en Tim Ryan. 2014. Ballinspittle: bewegende standbeelde en geloof. Cork en Dublin: Mercier Press.
"Roerende standbeelde." 1985. The Irish Press, 16 September, bl. 1.
Mulholland, Peter. 2011. "Marian Apparitions, the New Age, and the FÁS Prophet." Bladsy 176-200 in Ierland se nuwe godsdienstige bewegings, onder redaksie van Olivia Cosgrove, Laurence Cox, Carmen Kuhling en Peter Mulholland. Newcastle upon Tyne: Scholars Publishing.
Mulholland, Peter. 2009. "Bewegende standbeelde en konkrete denke." Toegang verkry vanaf http://mural.maynoothuniversity.ie/1919/1/PMMoving_Statues.pdf op 10 November 2020.
O'Leary, Joseph. 1986. "Gedagtes na Ballinspittle." Die voor 37: 285-94. Toegang verkry vanaf https://www.jstor.org/stable/i27678262 op 10 November 2020.
Krag, Vincent. 1985. '' Bewegende 'standbeeld: Biskop dring daarop aan om versigtig te wees. " Die kurkondersoeker, Julie 31, p. 1.
Salazar, Carles. 2008. "Betekenis, kognisie en intersubjektiwiteit in die ervaring van 'n godsdienstige gebeurtenis." Opkomende teorieë en praktyke in die antropologie van godsdiens. Toegang verkry vanaf https://dialnet.unirioja.es/servlet/libro?codigo=397206 op 10 November 2020.
Sigal, Pierre André. 2005. "Bedevaart: Rooms-Katolieke pelgrimstog in Europa." In Die ensiklopedie van godsdiens, Tweede uitgawe. geredigeer deur Lindsay Jones. Detroit; Macmillan-verwysing.
7148291 Lindsay Jones (red.) (Red.) 2de. vol. 10
Morgan, David. 2010. "Inleiding." Godsdiens en materiële kultuur :: Die saak van geloof. Oxon: Routledge.
Quinlan, Áilin Vreemder dinge: As ons terugkyk na die jaar waarin die standbeelde bestaan. 2019. Ierse eksaminator, April 10. Toegang verkry vanaf https://www.irishexaminer.com/lifestyle/arid-30916794.html op 10 November 2020.
"Die aangrypende standbeeld van die Ballinspittle-grot (Ierland 1985)." Toegang verkry vanaf https://www.youtube.com/watch?v=kZjM83wZmWw op 15 November 2020.
Vose, John D. 1986. Die standbeelde wat 'n nasie beweeg het. Cornwall: Verenigde skrywers.
Wojick, Daniel. 1996. "Polaroids from Heaven: Photography, Folk Religion, and the Miraculous Image Tradition at a Marian Apparition Site." The Journal of American Folklore 109: 129-48.