Kaapse Paragrawe: September 2011
William Matthews - ’n Aand by die opera
William Matthews [Foto: Ted Rosenberg]
’n Aand by die opera
“Die tenoor’s te vet,” kla die mooi jongvrou, “en die sopraanvaal en oud.” Maar wat as Othellonie swart is nie, of Rigoletto se boggel oorhel,as lugtige Gilda en haar entouragevan vlees die tjello seksie oorstem?
In sprokies, het die prins ’n goeie hart,en dus as ’n uiterlike en sigbareteken van ’n innerlike, onsigbare grasie,is sy gesig sonder plooie, en sy ledemate glad.Ons tenoor hou in sy lewergevlektehande die sopraan se breë, stralende gesig.
Hulle gekombineerde ouderdom is 97; daar’sspoeg in beide hoeke van haar mond;’n aar in sy slape spartel soos ’n wurm.Hulle gesigte is ’n voet van mekaar. Sy oërek wyd van vrees soos hy klim na die hoëB-mol wat hy moet haal en hou vir vyf
vreeslike sekondes. En dan bly hulle in hul gestoldeomhelsing vir so lank as ons applous gee. Franco Corelli het op ’n keer Birgit Nilsson se oor gebytin nét so ’n gala-omhelsing wanthy’t gevoel sy’t sy kalklig gesteel. Hulle kostuums weegvyftien pond stuk; hulle is gestowe in sweet
en ruik soos gistende swyne; hulle stemme stygen strengel nie uit skoonheid nie, nóg uit die gebrekdaaraan, maar uit die hoop vir trefsekerheiden passie, beide. Hulle moet die noot haalén die emosie, beide, met die enkele skamelpyl van die stem. Skoonheid is vir amateurs.
[UitL Search Party: Collected Poems. © Houghton Mifflin, 2004.][Vertaal deur Johann de Lange]