Beskuldiging van president Johnson - Inligting - 2022
Beskuldiging van president Johnson - Geskiedenis
President Johnson het voortdurend bots met die kongres, wat 'n aansienlik meer radikale weergawe van heropbou aan die suide wou afdwing. Uiteindelik het die radikale in die kongres besluit om Andrew Johnson te probeer beskuldig en aanhangig te maak.
Die beskuldiging stem in die Huis. Die Senaat het 35 vir en 19 teen veroordeling gestem; een stem minder as die nodige 2/3 meerderheid.
Vanaf die oomblik dat Lincoln vermoor is, was die plan gereed vir 'n botsing tussen die kongres en die nuwe president, 'n Suidlander uit Tennessee. Johnson was die enigste suidelike senator wat lojaal aan die Unie gebly het. Lincoln het hom gekies om sy visepresidentskandidaat te wees in versoening, met die oorwinning van die Unie, maar in 1864 wou hy aantoon dat hy van plan was om die Suide vinnig weer in die Amerikaanse lewe te herintegreer. Sy beleid was dat die suidelike state slegs van slawerny afstand moes doen om die Unie weer te betree. Johnson het Lincoln se beleid voortgesit, maar sonder die magtiging wat Lincoln gehad het. Die Republikeine in die kongres was van mening dat die suidelike state 'n harder lyn moet neem en dat die kongres en nie die president verantwoordelik moet wees vir die beleid rakende die suidelike state nie. Die botsing was aan die gang.
In 1867 het die kongres die 'verblyfreg' goedgekeur. Ingevolge hierdie wet is die president verbied om sekere openbare amptenare te verwyder sonder die toestemming van die kongres. Begin Februarie het president Johnson minister van Oorlog Stanton uit sy amp onthef. Johnson was van mening dat Stanton, wat 'n radikale Republikein was, die beleid van die president ondermyn.
In reaksie op Johnson se optrede, het die Huis op 24 Februarie 126-47 gestem om president Johnson vir 'n hoë misdaad en wangedrag te beskuldig. Die senaat het Johnson slegs tien dae toegelaat om sy verdediging voor te berei.
Op 16 Mei het die eerste artikels van beskuldiging tot stemming gekom. Die Senaatstem was 35-19; een stem minder as die twee derdes wat nodig is vir skuldigbevinding.
Sewe Republikeinse senatore het by die Demokrate aangesluit om vir Johnson se vryspraak te stem.
Die opstel van die saak vir beskuldiging, Desember 1866 tot Junie 1867
Matige Republikeine, wat die grootste groep uitgemaak het, wou die vrymense - die voorheen slawe van die verslane Konfederasie - beskerm teen geweld en hulle help om ekonomiese veiligheid te verkry. Maar daar is beperkings op die steun van gematigdes vir hervorming, veral wat die politieke regte van Afro -Amerikaners betref. Na vier jaar se oorlog wou gematigdes die proses om die suidelike state weer by die presidentsverkiesing in 1868 te aanvaar, voltooi. Hulle het langer gevrees, en openbare steun in die noorde vir heropbou sou erodeer en selfs meer aggressiewe verset in die Suide veroorsaak. Die beskuldiging van Johnson was 'n nie -beginner.
Die ander groep Republikeine in die kongres, die Radikale, het 'n meer uitgebreide siening van heropbou gehad en was bereid om Johnson direk te konfronteer. In die kern van hul heropbouvisie wou radikale republikeine 'n egalitêre en veelrassige samelewing skep deur die burgerlike en politieke regte van pas bevryde Afro-Amerikaners te verseker. Radikale wou hê dat vrymanne die stem moes hê, en hulle nie net op die pad van ekonomiese gelykheid nie, maar ook van volle politieke deelname sou bring. Radicals, wantrouig teenoor die suidelike leiers, het in 1867 'n reeks heropbouwette goedgekeur wat die proses uiteensit waarmee suidelike state weer by die Unie kon aansluit en die voormalige Konfederasie in vyf militêre distrikte verdeel, elk onder bevel van 'n generaal van die Amerikaanse weermag met aansienlike mag om die vrede en beskerm die regte en die lewens van die vrymense. Radikale Republikeine was bereid om aan Heropbou te werk en die Amerikaanse weermag in die suidelike state te ontplooi solank dit nodig was om die oppergesag van die reg te handhaaf. 20
Een van die eerste partywye besprekings oor beskuldiging het in Desember 1866 plaasgevind toe die Republikeine van die Huis vergader het om die einde van die 39ste kongres (1865-1867) in Maart 1867 te beplan. vergaderings, maar gematigdes, wat geen politieke voordeel gesien het nie, het die bespreking gestaak. 24 Later die maand het Ashley 'n ondersoek na 'n beskuldiging probeer open, maar is afgekeur. 25 Daarna het gematigde Republikeine, in 'n poging om verdere pogings tot beskuldiging te onderskep en te ontspoor, 'n reël aangeneem wat die hande van Radikale wat Johnson wou wegneem, vasgemaak het. Die nuwe reël vereis dat 'n meerderheid van die Republikeine in die Huis en 'n meerderheid van die Regterlike Komitee enige maatreël wat verband hou met die beskuldiging van 'n party -koukus, moet goedkeur voordat dit in die Huis oorweeg kan word. 26
Radikaals het hulle onverskrokke voortgegaan om die kwessie voort te sit en hul weg gevind terwyl hulle gegaan het. Voor Johnson het die Huis in totaal vyf mense aangekla: een Amerikaanse senator, drie distrikshofregters en een mederegter van die Hooggeregshof. Maar Johnson was president en daar was geen bloudrukke om 'n president te beskuldig nie. Op 7 Januarie 1867 het twee Republikeine van Missouri, Benjamin F. Loan en John R. Kelso, besluite oor beskuldiging teen Johnson ingestel. Die Huis het geweier om debat te voer of oor een van die twee te stem. 27
In die afnemende dae van die 39ste kongres het Republikeine twee belangrike stappe gedoen om hul heropbouplanne teen die president se toorn te beskerm. Op 2 Maart 1867 het die kongres die ampstermynwet oor Johnson se veto goedgekeur. Die wet het die president verbied om uitvoerende amptenare te verwyder-insluitend hooggeplaaste persone soos die minister van buitelandse sake, die prokureur-generaal en die sekretarisse van die oorlog en die vloot-sonder die uitdruklike toestemming van die senaat. Dit was deels bedoel om te verhoed dat Johnson nuwe amptenare van die kabinet installeer wat die kongres effektief kan ondermyn deur te misluk of te weier om beleide van die Huis en Senaat uit te voer. Die wet op die ampstermyn het die president vereis om die kongres te waarsku as hy 'n aangestelde amptenaar beëindig wat deur die senaat bevestig is, en verklaar dat enige oortredings deur die president as 'groot oortredings' en kriminele dade beskou kan word - met ander woorde, moontlik 'n strafbare optrede. 30 Die tweede belangrike ontwikkeling het in die Regterlike Komitee plaasgevind. Op grond van die beslegtingsbesluit van Ashley het die regterlike komitee uit die openbare kollig teruggetrek terwyl dit getuienis van getuies in geslote sessies versamel het. Uiteindelik het die komitee tyd op en die 39ste kongres het tot 'n einde gekom. Maar die komitee het 'voldoende getuienis' ingesamel om die ondersoek in die nuwe 40ste kongres (1867-1869) voort te sit. 31
Terwyl Johnson in die geheim die ondersoek na die beskuldiging van die huis bygehou het met behulp van die Pinkerton Detective Agency, het die 40ste kongres geopen en die regterlike komitee het die ondersoek begin waar die vorige kongres opgehou het. 32 Maar op 3 Junie 1867, na maande van bykomende verhore, het die komitee teen enige bykomende optrede teen beskuldiging gestem. Drie gematigde Republikeine werk saam met die twee Demokrate in die komitee om beskuldiging in 'n noue 5 tot 4 stemme dood te maak. 33
Maar gebeure sou binnekort heroorweeg.
Wat is die BESTE beskrywing van die suidelike ekonomie tydens heropbou? Die suidelike ekonomie is gestabiliseer weens handelsverhoudinge met Groot -Brittanje en Frankryk. Die suidelike ekonomie was nog steeds gebaseer op landbou en katoen, maar was nou afhanklik van opbrengs eerder as slawe -arbeid.
Westerse uitbreiding, Indiese oorloë, korrupsie op alle regeringsvlakke en die groei van die industrie het alles die aandag afgetrek van die burgerregte en welstand van oud-slawe. Teen 1876 het radikale Republikeinse regimes in al die voormalige Konfederale state behalwe twee in duie gestort, met die Demokratiese Party wat oorgeneem het.
1 "Oorlogsdepartement", 22 Februarie 1868, New York Times: 1. Sien ook "Washington: Sekretaris Stanton verwyder," 22 Februarie 1868, New York Tribune: 1.
2 Congressional Globe, Huis, 40ste Kong., 2de ses. (21 Februarie 1868): 1326.
3 Richard White, Die Republiek waarvoor dit staan: die Verenigde State tydens heropbou en die vergulde tydperk, 1865–1896 (New York: Oxford University Press, 2017): 50–55.
4 Hans L. Trefousse, Thaddeus Stevens: Negalent-Century Egalitarian (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1997): 224.
5 Congressional Globe, Huis, 40ste Kong., 2de ses. (21 Februarie 1868): 1328.
6 Die aanhaling wat aan Pike toegeskryf word, het baie permutasies. Hierdie een kom uit 'n eietydse bron: "Verwydering van mnr. Stanton," 22 Februarie 1868, Baltimore Sun: 1. Sien ook Michael Les Benedict, 'N Kompromie van beginsel: Republikeine van die Kongres en heropbou, 1863-1869 (New York: W.W. Norton & amp, Company, 1974): 297.
7 Congressional Globe, Huis, 40ste Kong., 2de ses. (21 Februarie 1868): 1329.
17de Amerikaanse president
Die verhoor in die senaat het op 5 Maart 1868 begin, met die hoofregter van die Hooggeregshof, Salmon P. Chase, wat die voorsitter was. Die vervolging is uitgevoer deur sewe bestuurders van die huis, waaronder Thaddeus Stevens en Benjamin F. Butler. Johnson het nie persoonlik verskyn nie.
Op 16 Maart het 'n deurslaggewende stemming plaasgevind oor artikel 11 rakende Johnson se algemene gedrag teenoor die kongres. 'N Strooipeiling dui aan dat die senaat een stem skugter is as die twee derdes (36 stemme uit 'n totaal van 54 senatore) wat nodig is vir skuldigbevinding. Johnson se lot berus op die enkele besluitlose stem van 'n jong Radikale Republikein met die naam Edmund G. Ross.
Ten spyte van monumentale druk van mede -radikale en ernstige waarskuwings dat 'n stem vir vryspraak sy politieke loopbaan sou beëindig, het Ross op die gepaste oomblik opgestaan ​​en stilweg aangekondig dat hy nie skuldig is nie, en dat hy effektief die beskuldiging verhoor het.
Op 26 Mei het nog twee stembriewe dieselfde resultaat van 35-19 behaal. Johnson se beskuldiging is dus nie deur 'n enkele stem bekragtig nie en hy bly in sy amp.
Nadat hy sy termyn voltooi het, keer Johnson terug na Tennessee, maar het verbasend genoeg nie afgetree nie. Hy het in 1872 vir die kongres gehardloop en verloor. Twee jaar later het hy vir die Senaat gehardloop en gewen. In 1875 het hy 'n emosionele terugkeer na die senaat gemaak en die plek van sy beskuldigingverhoor binnegegaan. Hy word dus die enigste voormalige president wat in die senaat gedien het. 'N Paar maande later het hy egter 'n verlammende aanval opgedoen en is hy op 31 Julie 1875 oorlede. Hy is begrawe in Greeneville, Tennessee.
Kopiereg en kopie 2000 The History Place ™ Alle regte voorbehou
Gebruiksvoorwaardes: Alleen teks, grafika, foto's, klankgrepe, ander elektroniese lêers of materiaal van The History Place word toegelaat vir privaat huis/skool, nie-kommersieel, nie-internet hergebruik.
Vergelyking van beskuldigings in die Amerikaanse geskiedenis
Let wel: Hierdie les is aangepas uit materiaal wat vervat is in die Bill of Rights Institute se komende Amerikaanse geskiedenisbron, getiteld Life, Liberty, and the Pursuit of Happiness: A History of the American Experiment. Hierdie gratis aanlynbron beslaan 1491 tot op hede, is in lyn met die College Boards AP Amerikaanse geskiedenisraamwerk en sal beskikbaar wees vir gebruik in die skooljaar 2020. Besoek ons ​​webwerf vir meer inligting en om opdaterings te ontvang. Lesdoelwitte:
Studente sal die voornemens van die stigters vir die praktyk van beskuldiging hersien met behulp van uittreksels uit Madison se aantekeninge oor die debatte van die federale konvensie en die Grondwet.
Studente sal die kontekste vir die beskuldiging van Andrew Johnson, Richard Nixon, Bill Clinton en Donald Trump vergelyk.
Studente sal die belangrikheid van die proses van beskuldiging as 'n komponent van die stelsel van kontrole en saldo's evalueer.
Uitdeelstuk A: Die grondwetlike bepalings oor beskuldiging (sien hieronder)
Deelstuk B: beskuldiging in Amerikaanse geskiedenis (sien hieronder)
Opwarmingsaktiwiteit (5-10 minute) Skryf hierdie vraag op die bord: As 'n Amerikaanse president die volgende optrede doen, moet hy of sy dan formeel beskuldig, verhoor en uit sy amp verwyder word as hy in 'n regverdige verhoor skuldig bevind word? Maak 'n lys van aksies 1–5 onder die vraag en laat studente die ja of nee antwoord op elkeen op 'n vel papier skryf. Studente moet bereid wees om hul redenasie te verduidelik. Nadat studente vir elke aksie individueel "ja" of "nee" gestem het, moet u hande opsteek vir elke aksie om die uitslae van die studente te bepaal. Begin met die aksie wat die meeste ja -stemme gekry het en vra 'n paar studente -vrywilligers om hul reaksie te regverdig deur na 'n spesifieke deel van die Amerikaanse grondwet te verwys. Verduidelik dat 'beskuldiging' nie 'verwydering uit die amp' beteken nie. Beskuldiging beteken om formeel te beskuldig en te verhoor. Volgens die Amerikaanse Grondwet, as 'n president deur 'n meerderheidstem van die Huis van Verteenwoordigers aangekla word en deur 'n tweederde-stem van die Senaat skuldig bevind word, word die straf uit sy amp verwyder. Wag tot aan die einde van die les om die historiese voorbeelde te gee.
Die president ontvang geskenke van 'n buitelandse mag sonder die goedkeuring van die kongres. (Historiese voorbeeld: hipotetiese scenario uit die Philadelphia -konvensie -debatte)
Die president beveel aanhouding van 'n rasse- of etniese groep om nasionale veiligheidsredes. (Historiese voorbeeld: Franklin D. Roosevelt in die Tweede Wêreldoorlog)
Die president weier om wette wat deur die kongres uitgevaardig is, af te dwing. (Historiese voorbeeld: Woodrow Wilson weier om te hou by 'n wet wat die verwydering van posmeesters bepaal)
Die president neem deel aan 'n sameswering om bewyse te verberg dat sy medewerkers 'n inbraak gepleeg het. (Historiese voorbeeld: Richard Nixon tydens die Watergate -skandaal)
In 'n regsgeding teen seksuele teistering lê die president onder eed. (Historiese voorbeeld: Bill Clinton in die Paula Jones/Monica Lewinski -verrigtinge)
Verkenning (20 min) Laat studente toe om in klein groepies te werk om die grondwetlike bepalings rakende beskuldiging te bespreek om die vrae vir bespreking onderaan die Uitdeelstuk A. Aansoek (30 min) Gebruik Uitdeelstuk B: beskuldiging in Amerikaanse geskiedenis, laat studente die vier vertellings lees en beantwoord die Begripsvrae aan die einde van elkeen. Gevolgtrekking en beoordeling (5–15 min) Skryf 'n paar van die besinningsvrae op die bord en voer 'n hele klasbespreking om 'n geheelbeeld te gee van die gebruik van beskuldiging ten opsigte van die Amerikaanse presidentskap. Laat studente eers hul antwoorde op Reflection Question 7 skryf: Gebruik 50 woorde of minder en beantwoord hierdie vraag: Hoe het die proses van beskuldiging die instelling van kontrole en saldo's in die Amerikaanse politiek beïnvloed? Uitdeelstuk A: Die grondwetlike bepalings oor beskuldiging Die Grondwet, Artikel II, Afdeling 4 Die president, vise -president en alle burgerlike amptenare van die Verenigde State word verwyder uit die kantoor van vervolging vir en veroordeling van verraad, omkopery of ander hoë misdade en wangedrag. Die Grondwet, Artikel I, Afdeling 3, Klousule 6 Die Senaat het die enigste bevoegdheid om alle beskuldigings te verhoor. As hulle vir daardie doel sit, sal hulle op eed of bevestiging wees. As die president van die Verenigde State verhoor word, sal die hoofregter voorsitter wees: en niemand sal skuldig bevind word sonder die instemming van die twee derdes van die teenwoordige lede nie. Die Grondwet, Artikel I, Afdeling 3, Klousule 7 Die vonnis in gevalle van beskuldigings strek nie verder as die verwydering uit die amp en diskwalifikasie om 'n amp van eer, vertroue of wins onder die Verenigde State te beklee en te geniet nie, maar die party wat skuldig bevind is, is nietemin aanspreeklik en onderhewig aan beskuldiging, verhoor, Oordeel en straf, volgens wet. Die Grondwet, Artikel II, Afdeling 2, Klousule 2 Die president. . . mag bevoegdhede en vergifnis vir misdrywe teen die Verenigde State verleen, behalwe in gevalle van beskuldiging. Vrae vir bespreking: Gebruik die uittreksels van debatte by die Grondwetlike Konvensie en die spesifieke bewoording van grondwetlike bepalings rakende beskuldiging om die Framers se antwoorde op hierdie vrae af te lei:
Moet beskuldiging beskou word as 'n manier om van die amp ontslaan te word vir 'n president wat bewys het dat hy onbevoeg is, maar nie noodwendig skuldig is aan kriminele gedrag nie?
Moet beskuldiging gebruik word as 'n manier om 'n president te verwyder as gevolg van partydige verskille wanneer die president van 'n ander party as die meerderheid van die kongresleiers is en 'n belemmering vir wetgewing geword het?
Wat moet die kongres doen as die president hom aan misdade skuldig maak, maar die vertroue blyk te wees van die meerderheid mense wat meen dat hy die land goed kan dien ondanks sy persoonlike gebreke?
Uitdeelstuk B: beskuldiging in die Amerikaanse geskiedenis Die senaat het drie presidente verhoor: Andrew Johnson, Bill Clinton en Donald Trump. Al drie is vrygespreek omdat die vervolgingsadvokate nie daarin geslaag het om twee derdes van die teenwoordige senatore van hul skuld te oortuig nie. 'N Vierde president, Richard Nixon, het bedank toe dit duidelik word dat die Huis hom gaan beskuldig en die Senaat hom skuldig sal maak aan die aanklagte teen hom. ANDREW JOHNSON Andrew Johnson het president geword by die dood van Abraham Lincoln. Hy was vol vertroue om die Unie te herstel op 'n manier wat die suide versag en baie magte van die state sou behou. Johnson gesien herstel van die suidelike state as sy verantwoordelikheid. Terwyl die kongres nie in 1865 byeen was nie, het Johnson vinnig oorgegaan na die suidelike state op grond van hul bekragtiging van die dertiende wysiging, wat slawerny afgeskaf het. By gebrek aan kongresondersteuning of politieke vaardighede, het hy 'n besliste teenkanting gekry van die radikale Republikeine in die kongres wat die Suide en sy leiers wou straf. Die kongres het geweier om die verteenwoordigers van hierdie hertoegestelde state te sit en het dit beweer rekonstruksie van die Unie was behoorlik die verantwoordelikheid van die wetgewende gesag, nie van die uitvoerende gesag nie. Die Republikeinse leierskap wou die burgerlike en wettige regte van Afro -Amerikaners waarborg en voormalige konfederate leiers belet om te stem of amp te beklee. Die kongres, met geen state uit die voormalige konfederasie nie, het talle wette aangeneem wat vrymanne beskerm en die magte van state beperk. Johnson het 'n veto teen die wette gemaak en die kongres het sy veto's oortree. Johnson se kabinet bestaan ​​meestal uit aanstellings van Lincoln, en verskeie kabinetslede, onder leiding van die minister van oorlog, Edwin Stanton, het Johnson se beleid bitter gekant. In Februarie 1867 het die kongres die ampstermynwet goedgekeur, wat Johnson verbied om enige ampsdraer wie se aanstelling die goedkeuring van die Senaat vereis, eensydig af te dank. Johnson (en alle lede van sy kabinet) was van mening dat die wet ongrondwetlik was dat Johnson 'n veto gemaak het, en dat die kongres sy veto oortree het. In stryd met die wet op die ampstermyn het Johnson Stanton afgedank, wat geweier het om te vertrek. Uiteindelik versper Stanton homself in sy kantoor by die oorlogsdepartement, ondersteun deur gewapende vrywilligers wat waghou om seker te wees dat Stanton nie met geweld verwyder sal word nie. Republikeine in die Huis van Verteenwoordigers het hul standpunt teen die president verskerp en in Februarie 1868 'n beskuldigingsbesluit geneem. Johnson se verhoor voordat die senaat die volgende maand begin het. Benjamin Curtis, 'n voormalige hooggeregshof en een van twee andersdenkendes in die berugte Dred Scott -besluit, het die president se verdedigingspan gelei. Hulle het drie hoofargumente aangevoer: Eerstens het hulle volgehou dat die taal van die ampstermynwet vaag was, wat twyfel laat bestaan ​​of dit selfs in Stanton se geval van toepassing is, omdat Stanton deur Lincoln aangestel is, nie deur Johnson nie. Tweedens het Curtis aangevoer dat die wet ongrondwetlik is omdat dit die president se vermoë om 'te sorg dat die wet getrou uitgevoer word' inmeng. 'N President kan nie die wet uitvoer as hy nie sy adviseurs kan vertrou nie. Ten derde het die verdediging daarop aangedring dat die regte manier om 'n president weens politieke wandade te verwyder, deur verkiesing was, nie deur beskuldiging nie. Die vervolgingspan is gelei deur Benjamin Butler. Hul belangrikste punte was dat die president die wet op die ampstermyn duidelik oortree het deur Stanton sonder toestemming van die senaat af te dank, en dat die Grondwet van die president vereis om getrou 'n wet uit te voer wat deur die Kongres goedgekeur is, selfs al meen hy dat dit ongrondwetlik is. Meer in die algemeen het die president se beskuldigdes hom daarvan beskuldig dat hy probeer het om die 'slawemag' aan die Verenigde State terug te gee, in stryd met die gees van die dertiende wysiging, indien nie die teks nie. Johnson se verdedigers het die Republikeine daarvan beskuldig dat hulle die geregtelike prosedure van beskuldiging as 'n instrument gebruik het om partydige doelwitte te bereik. Na 'n verhoor van drie maande het 35 van die 54 senatore gestem om Johnson skuldig te bevind, maar dit was 'n stem minder as die tweederdemeerderheid wat nodig is vir skuldigbevinding en ontslag uit die amp. Johnson dien die oorblywende tien maande van sy termyn uit, maar die stryd teen die Republikeine duur voort. Johnson het 'n veto gemaak teen wetsontwerpe wat volgens hom ongrondwetlik was. Die kongres het sy veto's voortgesit, en die invloed van die president was kreupel. Dit is belangrik dat Johnson die wette wat deur die kongres aangeneem is, toegepas het, ondanks sy aanvanklike veto. Begripsvrae
Wat is die verskil tussen die herstel wat president Andrew Johnson voorgestaan ​​het en die benadering van die Radikale Republikeine rekonstruksie?
In watter mate het Johnson se beskuldigingsverhoor die doeltreffendheid van die beskuldigingsproses bewys as 'n manier om die skeiding van magte tussen die uitvoerende en wetgewende gesag te behou?
In watter mate is die beskuldiging van Andrew Johnson veroorsaak deur partydige politieke doelwitte in teenstelling met spesifieke grondwetlike aanklagte?
Sê die volgende gedagte in u eie woorde: "So 'n vae term [as wanadministrasie] sal gelykstaande wees aan 'n ampstermyn tydens plesier van die senaat." Van: James Madison. "Aantekeninge oor die debatte in die federale konvensie." Die Avalon -projek. https://avalon.law.yale.edu/18th_century/debates_908.asp
Glo u dat president Johnson 'hoë misdade en oortredings' gepleeg het? Motiveer u mening met spesifieke bewyse.
RICHARD NIXON Net meer as 'n eeu later het 'n ander grondwetlike krisis ontstaan ​​as gevolg van Richard Nixon se gebruik van uitvoerende voorreg, wat die president al lank erken het om sekere inligting geheim te hou. Om 'n president eerlike advies te kry, moet sy personeel vry en vertroulik kan praat. Sedert George Washington, het presidente aangedring op uitvoerende voorregte as deel van die leerstelling van die skeiding van magte. In 1968 wen Nixon die presidentskap in 'n noue verkiesing en sy ondersteuners het dadelik begin met die beplanning van sy veldtogstrategie vir die verkiesing van 1972. Die komitee om die president te herkies het 'n verskeidenheid onwettige aktiwiteite uitgevoer om die Demokrate te bespied, mededingende kandidate te saboteer en politieke kritiek op Nixon te stil. Hierdie aktiwiteite sluit in die huur van inbrekers en die betaling van stil geld, tesame met verskillende 'vuil truuks' wat bedoel was om Nixon se kritici in diskrediet te bring. In Junie 1972 is inbrekers vasgetrek in die Demokratiese Party se hoofkwartier in die Watergate -kompleks in Washington, DC. Wetstoepassers vermoed 'n verband tussen diefwering en die Nixon -administrasie en ondersoeke het spoedig begin, hoewel amptenare van die Withuis enige verband ontken het. Net voor die verkiesing in November het die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) vasgestel dat die inbraak in Watergate inderdaad deel was van die politieke spioenasie wat deur die Nixon-veldtog uitgevoer is, maar Nixon het herverkiesing gewen. In die volgende paar maande is voormalige lede van die binnekring van die Withuis egter skuldig bevind aan sameswering, huisbraak en afluistering terwyl hulle probeer het om die administrasie se verband met die onwettige aktiwiteite te verbloem. Verskeie van Nixon se naaste adviseurs het bedank om die president te beskerm, wat ontken het dat hy tot na die verkiesing van enige van die misdade geweet het. Maar teen Junie 1973 het die voormalige advokaat van die Withuis, John Dean, aan die ondersoekers van die senaat gesê dat Nixon persoonlik aan die toesmeerdery deelgeneem het. Op hierdie stadium was dit Dean se woord teen die president. Ondersoeke deur die howe, FBI, senaat, departement van justisie en twee verskillende spesiale aanklaers is uitgevoer om te leer "Wat weet die president en wanneer weet hy dit?" Ondersoekende verslagdoening deur Bob Woodward en Carl Bernstein van Die Washington Post het die land se ondersoek toegespits op die groeiende storm en daagliks verslae oor die ontwikkelinge in die ondersoeke verskaf. In die loop van die kongresondersoek is onthul dat Nixon alle gesprekke in die Oval Office in die geheim opgeteken het. Op hierdie stadium het 'n toutrek begin tussen die president en diegene wat aangekla word van antwoorde oor wat bekend geword het as die Watergate-skandaal. Ondersoekers eis dat hy die bandopnames van sy gesprekke moet oorgee, en die president weier en weier dat die uitvoerende voorreg hom beskerm. Hy het ook volgehou dat nasionale veiligheidsaangeleenthede in die gesprekke bespreek is en dat die bekendmaking van die besonderhede die land in gevaar stel. Die Huis van Verteenwoordigers het begin mobiliseer vir 'n moontlike beskuldiging terwyl 'n proses ontwerp is om personeel van die Withuis in staat te stel om sensitiewe inligting oor nasionale veiligheid te verwyder. In April 1974 het die Withuis uiteindelik nie die opgeneemde gesprekke nie, maar meer as 1 200 bladsye met swaar geredigeerde transkripsies aan die Huisregterkomitee bekend gemaak. Hierdie stap het meer vrae laat ontstaan ​​as wat dit beantwoord het, en momentum is opgestel vir beskuldiging. In Verenigde State v. Nixon in Julie 1974 het die Hooggeregshof eenparig beslis dat Nixon die werklike opnames van sekere gesprekke wat ondersoekers vasgestel het, spesifiek met die Watergate -aangeleentheid moet omdraai. Hulle uitspraak verduidelik dat die uitvoerende hoof geregtig is op groot eerbied, veral in sake van nasionale veiligheid en verdediging. "'N Algemene bewering van voorreg moet egter toegee aan die bewysde, spesifieke behoefte aan bewyse in 'n hangende strafverhoor." Die regterlike komitee van die huis het die eerste artikel van beskuldiging goedgekeur en die president aangekla van belemmering van geregtigheid. Nixon het uiteindelik die bande vrygestel wat die spesiale aanklaer eis. Wat die "rookwapenband" genoem word, het getoon dat die president van die inbraak geweet het en aktief deelgeneem het aan die toesmeer sedert minstens 23 Junie 1972, ses dae na die inbraak. Teen hierdie tyd
, Nixon se beskuldiging deur die Huis en skuldigbevinding deur die Senaat was 'n sekerheid, en hy bedank op 9 Augustus 1974. Daarom vermy Nixon 'n beskuldigingverhoor. Hy kon in die hof as 'n gewone burger verhoor gewees het nadat hy die presidentskap verlaat het, maar binne 'n maand na die bedanking het president Gerald Ford Nixon vergewe vir enige misdade wat hy moontlik gepleeg het. Begripsvrae
In Verenigde State v. Nixon In 1974 het die Hooggeregshof -mening opgemerk dat die president groot respek het ten opsigte van uitvoerende voorreg in aangeleenthede wat verband hou met nasionale veiligheid en verdediging. In watter mate blyk dit dat hierdie sake relevant was in die Watergate -ondersoeke?
In watter mate het die konstitusionele stelsels van skeiding van magte en kontrole en saldo's behoorlik gefunksioneer in die geval van Richard Nixon?
Wat is die rol van 'n vrye pers om te verseker dat niemand, selfs nie die president, bo die wet verhewe is nie?
In watter mate is die voorgestelde beskuldiging van Richard Nixon veroorsaak deur partydige politieke doelwitte in teenstelling met spesifieke grondwetlike aanklagte?
Glo u dat president Nixon 'hoë misdade en oortredings' gepleeg het? Motiveer u mening met spesifieke bewyse.
BILL CLINTON Andrew Johnson is aangekla en vrygespreek in 1868. Bill Clinton, wat in 1992 verkies is en in 1996 herverkies is, was die tweede Amerikaanse president wat beskuldig is. Die atmosfeer in Washington, DC, in die negentigerjare, net soos in die 1860's, was een van hiper-partydigheid. Clinton se politieke teenstanders het gretig gesoek na wapens om teen hom te gebruik en beweer dat hy en sy vrou Hillary met die eiendomsbedrog deur die Whitewater Development Corporation in Arkansas besig was voordat hy president geword het. Spesiale aanklaer Kenneth Starr het die Whitewater -vrae ondersoek, maar het uiteindelik die president se beskuldiging oor heeltemal ander sake aanbeveel. In 1994 het Paula Jones president Clinton gedagvaar vir seksuele teistering as gevolg van 'n ontmoeting in 1991. Die regter het Jones se prokureurs toegelaat om Clinton se agtergrond te ondersoek vir bewyse dat hy 'n patroon van teistering getoon het. Linda Tripp, 'n voormalige werknemer van die Withuis, het Jones se prokureurs gekontak met inligting oor Monica Lewinsky, 'n onbetaalde intern van die Withuis. Lewinsky het aan Tripp vertrou oor 'n seksuele verhouding wat Lewinsky beweer het dat sy met die president begin het in 1995. Jones se prokureurs het Tripp, Lewinsky en ander vroue gebel om in Jones se saak te getuig om 'n patroon van seksuele wangedrag vas te stel. Lewinsky het egter gehoop om weer by die Withuis te gaan werk, en het in 1998 'n beëdigde verklaring onderteken waarin hy die saak ontken waaroor sy voorheen aan Tripp vertrou het. Tripp het in die geheim haar gesprekke met Lewinsky opgeneem, en sy het die opnames aan die spesiale aanklaer Starr oorgegee. Omdat hy nie kon bewys dat die Clintons bedrog in hul eiendomsbedrywighede gehad het nie, het Starr sy aandag gevestig op 'n ondersoek na die president se seksuele wangedrag. Clinton het in Januarie 1998 sy voorverhoor vir die Jones -regsgeding afgelê en gesê dat hy nog nooit 'n verhouding met Lewinsky gehad het nie. In 'n perskonferensie 'n paar dae later ontken Clinton weer 'n seksuele ontmoeting met Lewinsky. 'N Paar maande later het die regter die Jones -geding van die hand gewys en beslis dat Clinton se gedrag nie voldoen aan die wetlike definisie van seksuele teistering nie. (Jones het later ingestem om haar appèl in ruil vir $ 850 000 te laat vaar.) Starr was van mening dat Clinton meineed en dwarsboming van die gereg gepleeg het ten opsigte van die Lewinsky -saak. Uiteindelik erken Lewinsky aan die groot jurie dat sy gelieg het om die saak te ontken. Clinton verskyn later voor dieselfde groot jurie en weier om direkte antwoorde te gee op vrae oor sy verhouding met Lewinsky. Toe erken die president in 'n televisie -toespraak aan die Amerikaanse volk sy onvanpaste verhouding met Lewinsky en vra om verskoning aan sy familie en die Amerikaanse volk. In sy vier jaar waarin hy die president ondersoek het, het Starr bewys gelewer van 11 strafbare oortredings. Die Huis van Verteenwoordigers het twee artikels van beskuldiging gebring, wat beide handel oor die leuens van die president oor sy verhouding met Lewinsky. Die verhoor in die senaat het in Januarie 1999 begin. Huisaanklaers het beweer dat Clinton skuldig was aan 'opsetlike, opsetlike, doelbewuste korrupsie van die land se regstelsel deur meineed en belemmering van geregtigheid'. Clinton se prokureurs het geantwoord: 'Die saak van die Republikeine van die Huis eindig soos dit begin het, 'n ongegronde, omstandige saak wat nie aan die grondwetlike standaard voldoen om die president uit sy amp te verwyder nie.' Die gradering van die posgoedkeuring van die president het gedurende September gestyg en teen Januarie 70 % bereik. Dit het duidelik geword dat aanklaers nie 'n tweederde-stem sou kon behaal om Clinton in die senaat skuldig te bevind nie, en albei partye was gereed om die verrigtinge te beëindig. Vyf en veertig senatore het gestem dat Clinton skuldig was aan meineed, en 50 het hom skuldig bevind aan dwarsboming van die gereg. Omdat aanklaers nie 'n tweederde stem (67 senatore) behaal het nie, het president Clinton die res van sy tweede termyn as president uitgedien. Begripsvrae
Sien William H. Rehnquist , Grand Inquests: The Historic Impeachments 185–98 (1992) . President Johnson was a Democrat and former slave owner who was the only southern Senator to remain in his seat when the South seceded from the Union. 2 Footnote
Bushnell , bo note 2, at 128 .
Tassel & Finkelman , bo note 4, at 222–23 . On March 2, 1867, Congress reauthorized, over President Johnson's veto, the Tenure of Office Act, extending its protections for all officeholders. 8 Footnote
Tenure of Office Act, 14 Stat. 430 (1867) . Tassel & Finkelman , bo note 4, at 224 . In essence, the Act provided that all federal officeholders subject to Senate confirmation could not be removed by the President except with Senate approval, 9 Footnote
Tenure of Office Act, 14 Stat. 430 (1867) . Sien Michael J. Gerhardt , Constitutional Arrogance , 164 U. Pa. L. Rev. 1649, 1663 (2016) . although the reach of this requirement to officials appointed by a prior administration was unclear. 10 Footnote
Rehnquist , bo note 1, at 228 . Congressional Republicans apparently anticipated the possible impeachment of President Johnson when drafting the legislation Republicans already knew of President Johnson's plans to fire Secretary of War Edwin Stanton and the Act provided that a violation of its terms constituted a high misdemeanor. 11 Footnote
Les Benedict , bo note 6, at 92–125 .
Rehnquist , bo note 1, at 230 . Shortly thereafter, on February 24, 1868, the House voted to impeach President Johnson. 13 Footnote
Sien Act of March 2, 1867, ch. 154, § 6, 14 Stat. 430 . Incidentally, such tenure protections were later invalidated as unconstitutional by the Supreme Court. Sien Myers v. United States , 272 U.S. 52, 106 (1926) . and violating (and encouraging others to violate) the Army Appropriations Act. 15 Footnote
Tassel & Finkelman , bo note 4, at 226 . In addition, one article of impeachment accused the President of making utterances, declarations, threats, and harangues against Congress. 16 Footnote
Rehnquist , bo note 1, at 219–20 . Chief Justice Salmon P. Chase presided over the trial and was sworn in by Associate Justice Samuel Nelson. 18 Footnote
Sien Akhil Reed Amar , America's Unwritten Constitution (2012) .
Rehnquist , bo note 1, at 221 . Counsel for President Johnson argued that impeachment for violation of a statute whose meaning was unclear was inappropriate, and the statute barring removal of the Secretary of War was an unconstitutional intrusion into the President's authority under Article II. 21 Footnote
Kyk die video: De Spindoctors S2 A7: Hoe de spin van een dronken Remkes mislukte. NPO Radio 1 (Januarie 2022).