Die Oskar-figuurtjie beskryf die hospitaal as ’n lekker plek waar daar baie grootmense, baie speletjies, tannies met pienk baadjies én vriende van hom is (Schmitt 2013:1). Die hospitaal beskik ook oor ’n park, waarin hy en ouma Rosa gaan stap (2013:2); hy vertel van sy ouers se "rooi Jeep in die parking lot" (2013:5); daar is ’n besemkas waarin hy gaan wegkruip het (2013:6); en daar is Blou Bettie se kamer, byna aan die einde van die gang geleë (2013:10). Hy beskryf ook hoe die linoleum in die gang dof blink wanneer die maan daarop skyn (2013:14), asook van ouma Rosa se dubbelverdiepinghuis met die groot Kersboom waarvan die ligte vir hom wat Oskar is, oogknip (2013:20).
Volgens Catron (2009:34) neem die eietydse eenpersoondrama talle vorme aan en word die vormkeuses bepaal deur faktore soos die oogmerke waarmee die eenpersoondrama geskryf is, die struktuur van die intrige, die onderwerp waaroor dit gaan en die lengte van die drama. Die verskillende eenpersoondramavorme toon natuurlik onderlinge, en derhalwe genre-onderskeidende, ooreenkomste: ’n sterk storiebasis; ’n duidelike begin-middel-einde-opbou; en meerkantige karakteruitbeelding (2009:35).
Die eerste twee vorme wat hy onderskei, is eenpersoondramas wat vir bepaalde spelers geskryf word en eenpersoondramas wat deur bepaalde dramaturge geskryf word. Eersgenoemde verwys na dramas wat met ’n spesifieke akteur of aktrise in gedagte geskryf is, omdat daardie akteur of aktrise oor ’n bepaalde en kenmerkende spelstyl beskik (2009:34). So het Samuel Beckett drie eenpersoondramas vir die aktrise Billie Whitelaw geskryf, en Jane Wagner stukke vir die komediant Lily Tomlin.3 Dan is daar akteurs of aktrises wat bepaalde dramaturge in gedagte het om vir hulle ’n eenpersoondrama te skryf.
In die afgelope kwarteeu is ’n opbloei van eenpersoondramas in hierdie vorm beleef – waarskynlik toe te skryf aan dramaturge se belangstelling daarin om die persoonlike lewens en beroepsprestasies van eietydse mans en vroue, mense wat ’n impak op ander mense se lewens gehad het, in die kalklig te plaas (Catron 2009:34). Volgens Gentile (1989:31) bestaan daar verrassende variasie binne hierdie vorm van die eenpersoondrama, maar wys op die akteur of aktrise se nabootsing van ’n geskiedkundige figuur as dié wesenlik onderskeidende kenmerk daarvan. Hy haal in hierdie verband soos volg aan uit ’n artikel wat in die New York Post verskyn het: