Daniel wil hê dat elkeen sy eie unieke toon en stem moet ontdek. Dit is dalk nie sigbaar nie, maar musiek bestaan en moet aangegryp word om 'n werklikheid te word! In sy gesprek met die koor word hy egter telkens deur allerhande steurnisse en klanke onderbreek: 'n toeter, 'n hond wat blaf, iemand wat by die deur inkom, 'n selfoon wat lui. In hierdie toneel leer Daniel self iets: dat hy nie net na die mense se stemme in 'n koor kan luister nie, maar dat hy ook na elkeen se lewensomstandighede moet luister en plek daarvoor moet maak omdat dit 'n invloed op die uniekheid van elke persoon uitoefen en balans in die lewe gee. Sang is nie al wat in mense se lewens belangrik is nie. Daar moet balans wees. Lena wys hom later hierop wanneer hy ontsteld raak as die koor in die middel van die oefening 'n koffiebreuk wil hê: ' Coffee is important too.'
In 'n ander toneel leer sy hom om fiets te ry - iets wat hy nooit in sy lewe leer doen het nie, omdat hy te gefokus op sy loopbaan was. Daniel leer dat die mense met wie hy werk, nie volmaak is nie; hulle is nie professionele musikante nie, maar elke liewe een van hulle het 'n stem wat gehoor moet word. Jesus luister ook na die stem van die stemloses en staan vir die onderdruktes en minderwaardiges op (Loader 2002:265).
Een van die tonele waar die tema van onvoorwaardelike aanvaarding aangeraak word, is die koortoneel waar Tore, die verstandelik-gestremde seun deel van die koor wil word. Arne en Siv wil hom dadelik uit die omgewing verwyder, maar Daniel en Lena dink dat Tore 'n kans gegun moet word. Arne is omgekrap omdat dit die aansien en eer van die koor en veral sy eie eer sal aantas. Hy erken dan dat dit vir hom vernederend sal wees om saam met Tore en Holmfrid (wat hy 'Fatso' noem) op die verhoog te verskyn. Eer en aansien is dus vir hom belangriker as mense se gevoelens. Wanneer Arne egter die kerksaal uitstorm, begin Tore sing en so hoor die ander dat hy 'n pragtige basstem het en word hy, ten spyte van sy gestremdheid, tot die koor toegelaat. Hy word dus aanvaar omdat hy ook 'n spesifieke funksie binne daardie gemeenskappie kan vervul.
Die liggaam van Christus-model waarna Paulus en deutero-Pauliniese geskrifte verwys, sluit nou by hierdie perspektief aan. Elkeen is uniek en het 'n plek en funksie om binne die liggaam van Christus te vervul, selfs al is die liggaamsdeel onaansienlik. Die daaropvolgende toneel speel die aand na die kooroefening in die huis van Stig en Inger af. Inger is deur dit, wat sy by die koor ervaar geïnspireer en probeer om haar huwelik met hierdie nuwe insigte te verryk. Sy vra vir Stig waarom hy met elke seremonie 'n ander stem gebruik. Sy sien dus raak dat hy voorgee om iets te wees wat hy nie is nie. Hy hou met elke geleentheid 'n stem en 'n masker voor en sy probeer hom oortuig om meer spontaan en homself te wees. Sy wil ook intiem met hom verkeer, maar hy draai sy rug op haar. Stig se hele lewe is 'n lewe van voorgee. Hy steek sy eie onsekerheid agter sy statusposisie weg, hy steek sy seksuele drange weg omdat hy dit as sonde beskou en dit kom tot uiting in pornografiese boeke wat hy skelm lees. Hy dra 'n masker waaragter hy wegkruip om sy eer te beskerm. Hy hou 'n sekere beeld voor om as heilig beskou te word (Baggs 2011).
Die konflik verhoog wanneer Conny tydens 'n kooroefening instorm en Gabriella hardhandig daaruit sleep. Hier bars 'n hele paar swere in die gemeenskap oop. Die kooroefening saam met Daniel het hulle gehelp om openliker oor hulle gevoelens te wees. Lena konfronteer die koor wat maak asof hulle nie sien dat Gabriella se man haar mishandel nie. Tog erken sy self dat Gabriella nie luister wanneer Lena met haar oor die situasie praat nie - sy hou haarself met ander woorde ook blind en doof vir haar eie probleme omdat sy te bang is vir die gevolge as sy haar probleme in die gesig sou staar. Eintlik is dit die probleem met die hele gemeenskap - hulle eie blindheid en doofheid. Hierdie tema word sterk deur die res van die verhaal gedra. As Tore in hierdie toneel sy broek natmaak, is dit weereens Arne wat dit as 'n aanduiding sien dat Tore nie in die koor hoort nie. Lena kom tot Tore se redding en maak hom in die badkamer skoon. Dit word duidelik dat uiterlike skoonheid en aansien nie vir haar saak maak nie, maar dat sy werklik vir haar medemens omgee, self gedurende tye van skaamte en nood. Hierdie gebeure by die kooroefening inspireer Daniel om 'n lied vir Gabriella te skryf sodat sy haar probleme kan konfronteer, sodat mense haar stem kan hoor en sodat hulle hulle nie meer blind en doof kan hou nie.
Dit is asof die gemeenskap van gelowiges hier meer na vore kom as in die kerkgebou self en dit word later nog duideliker wanneer die koor 'n soort 'nagmaal' by Daniel se huis hou. Die skynheiligheid van die predikant word in die volgende toneel duidelik ontbloot wanneer hy sy vrou konfronteer en op haar skree oor haar sonde toe sy haarself in 'n kerkgebou ontbloot het. In hierdie episode verkry die film 'n eksplisiete publieke teologiese relevansie wat nie met Bybelse aanhalings begrond kan word nie, behalwe as appêl op mense se ervaring van kerkwees. Inger maak in haar woede 'n kontroversiële opmerking: Daar is nie so iets soos sonde nie. Die kerk het sonde uitgedink sodat hulle met die een hand skuld kon uitdeel en met die ander hand verlossing kon aanbied om mense so te onderdruk en mag te verkry. As Stig haar maan om die Here oor haar lasterlike woorde om vergifnis te smeek, antwoord sy: 'God doesn't forgive, don't you get that! Because he's never condemned.' Sy konfronteer hom dan oor sy pornografie waarvan sy die hele tyd bewus was, maar veroordeel hom nie daaroor nie omdat dit niemand skade doen nie. Sy maan hom egter dat hy ook nie ander kan veroordeel nie. Sy sê dat die kerk van seksualiteit 'n sonde gemaak het, nie God nie. Dan praat sy openlik oor hulle eie seksuele intimiteit, maar hy wil aanvanklik niks daarvan hoor nie, self al erken sy dat sy hom nog altyd liefgehad het. Vir die eerste keer maak Inger haar gevoelens, wat sy altyd binne gehou het, bekend en laat sy haar stem hoor. Sy oorreed Stig om seksueel intiem met haar te verkeer. Die volgende oggend is Stig egter weer sy ou self. Hy 'bely' sy seksuele daad van 'sonde' knielend en smekend voor die Jesus-beeld en sê vir Inger dat dit nooit gebeur het nie. Hierdie persepsie van Stig oor seksualiteit en intimiteit is tipies van die tradisionele en konvensionele gedagte dat seks net vir voortplanting is en nie vir genot nie - 'n siening wat veral deur Augustinus teologies begrond is in sy De nuptiis et conupiscentia (20.35) waar hy dit stel dat verbode seks verwys na seks wat nie prokreasie bedoeling is nie (Augustinus 2003:187, n. 112).
Hierdie somber toneel word gekontrasteer met die vreugde wat onder die koorlede in die kerkgebou oor nuwe jong lede heers. Die kyker wil die koor amper waarsku dat alles nie pluis is nie, omdat Stig oor die klankstelsel afluister wat die koorlede te sê het. Daniel oorhandig Gabriella se lied aan haar alhoewel sy aanvanklik sê dat sy dit nooit sal kan doen nie. Hy vertel haar van sy droom om musiek te maak wat mense se harte open. Daniel erken dat dit vir hom moeilik is om mense lief te hê en dat dit gekeer het om sy droom te verwesenlik. Gabriella probeer op haar beurt om hom te bemoedig deur vir hom te vertel dat almal in die dorp op hom verlief is. Sy waarsku hom teen haar man wat al gedreig het om hom dood te maak.
Intussen verdiep die verhouding tussen Daniel en Lena en Conny het ook weer vir Gabriella geslaan. Sy weier om tydens die konsert te sing, maar Arne probeer haar dwing sodat die koor nie aansien verloor nie. Hy maak ook weer laggende opmerkings oor Holmfrid as 'Fatso'. Dit is egter die laaste strooi en Holmfrid gaan hom te lyf. Hier word die gemeenskap wat hulle blind en doof hou, weer daaroor gekonfronteer: Holmfrid beskuldig hulle dat hulle almal die hele tyd saam gelag het wanneer Arne hom gespot het. Later is dit weer Lena wat die gemeenskap van willekeurige blindheid en doofheid beskuldig omdat hulle haar nie vertel het dat die man, met wie sy 'n verhouding gehad het, getroud was nie. Daar kom egter ook goeie gevolge uit hierdie konfrontasie. Holmfrid kon sy stem laat hoor en het die moed gehad om sy gevoelens bekend te maak - dit gee vir Gabriella die moed om haar lied weer op te neem. Dis asof daar 'n heling in die groep plaasgevind het en die lug gesuiwer is. Volgens Brownstein (2010) kom dit alles neer op liefde en die bereidheid om oor te gee. Hy sien liefde as die voorvereiste om na ander te kan luister. Die koorlede in die film 'surrender' hulle seerkry en die verskille wat hulle met mekaar gehad het. Brownstein meen dat dit juis in die ' surrendering' is dat hulle mekaar kan hoor. Alhoewel Daniel nie vir hulle kon besluit nie, maak elkeen se keuse vir liefde dit vir die volgende persoon makliker om daardie selfde keuse te maak. Sodra almal se egos uit die weg geruim is, kom luister van nature. Tydens die konsert staan Holmfrid langs Arne en hy sing met oorgawe saam in die agtergrond terwyl Gabriella haar solo uit volle bors doen. Wanneer die koor later saam eet, lyk dit baie meer soos 'n gemeenskap van gelowiges wat saam eet as bloot 'n gewone koor. Almal sit bymekaar aan die tafel, ten spyte van die onderlinge konflik. Nog 'n klomp jong lede sluit by die koor aan en Arne bring die nuus dat hy hulle vir 'n koorkompetisie in Switserland ingeskryf het. Siv verlaat egter die koor wanneer sy sien dat Daniel en Lena hande vashou.
Iets van Stig se onsekerheid oor homself word in sy konfrontasie met Daniel duidelik nadat hy vir Daniel gevra het om hom te kom sien. Stig dreig om hom te skiet, maar dan stort hy in duie as hy erken dat Daniel sy eer in die samelewing van hom beroof het. Daniel is uiteindelik die een wat hom kalmeer wanneer hy 'n paniekaanval kry. Hy vertroos die persoon wat hom afgedank, vals beskuldig en skade berokken het. Weereens kry ons hier ooreenkomste met Jesus wat Hom oor sy vyande ontferm en selfs die mense wat Hom verraai het, vergewe. Die ooreenkomste met Christus strek verder wanneer Conny hom ernstig aanrand toe hy alleen by die rivier is. Die spanning bereik hier 'n hoogtepunt. Daniel word deur drie vroue van die koor gered en die beeld herinner skerp aan die Piëta waar Jesus met 'n bebloede kleed oor die skoot van Maria hang. Williams (2010) sien dieselfde ooreenkomste raak en noem dat dit juis die drie vroue wat die naaste aan Daniel was, wat sy wonde behandel het, net soos wat die vroue wat die naaste aan Jesus gekom het ook sy liggaam by die graf gebalsem het.
Ironies genoeg is Daniel die heel laaste persoon wat oopmaak en sy verlede in die gesig staar as hy vir die koor in 'n toneel na die aanval van sy kinderdae vertel. Dit is juis die liefde en aanvaarding wat hy uiteindelik by die koor kry wat hom toelaat om eerlik met homself te wees en die koor versterk hierdie gevoel deur spontaan Amazing grace te begin sing.
Die feit dat Stig tot besinning kom as die koor per bus na Oostenryk vertrek en vir Inger vra om weer na hom terug te kom, dui op 'n oop-einde dat die kerk tog tot bekering kan kom. Liefde bied uiteindelik die deurslag wat Daniel nodig het om sy droom te bereik en in Innsbruck erken hy sy liefde teenoor Lena. In hierdie toneel weerklink Lena se lied (waarna hy aan die begin op 'n kasset geluister het) weer in die kykers se ore en 'n mens besef dat Daniel sy 'hemel' gevind het.
Die spanning verdwyn egter nie en 'n mens word weer aan Daniel se siekte herinner as hy onbedaarlik aan die hoes gaan waar hy langs Lena lê. Die volgende oggend gaan ry hy 'n ent op sy fiets, maar hy vergeet van tyd en moet terugjaag om betyds vir die optrede van die koor te wees. Thomas (n.d.) sien hierdie laaste tog van Daniel as 'n soort lydensweg: