Geskryf deur Andrew Hopkins, Australiese Nasionale Universiteit
In sommige politieke kringe het vyandigheid teenoor die klimaatbeleid 'n manier geword 'n mens se konserwatiewe geloofsbriewe wys. Maar 'n voorstel vir die prys van koolstof, gegrond in klassieke konserwatiewe beginsels, het nou in die Verenigde State ontstaan.
Dit kom nie uit die populistiese Trump-administrasie nie, maar uit 'n vooraanstaande groep Republikeine met onberispelike konserwatiewe geloofsbriewe, waarvan verskeie as kabinetsekretarisse in vorige Republikeinse administrasies gedien het.
Verlede week het hulle 'n manifes getiteld The Conservative Case for Carbon Dividends. Kortom, die voorstel is vir 'n koolstofbelasting - ja, 'n belasting - met die opbrengs wat elke kwartaal aan alle burgers terugbetaal moet word as 'n "koolstofdividend". Meer besonderhede in 'n oomblik.
Die groep aanvaar dat klimaatsverandering werklik is en dat, ongeag of dit mensgeïnduceerde is, 'n menslike reaksie dringend benodig word. Daarbenewens sê hulle:
Noudat die Republikeinse Party die Wit Huis en die Kongres beheer, het dit die geleentheid en verantwoordelikheid om 'n klimaatplan te bevorder wat die volle krag van volgehoue ​​konserwatiewe oortuigings toon.
Die plan beoog 'n belasting op fossielbrandstowwe brandstof op die punt waar hulle die raffinadery of steenkoolmyn verlaat en die ekonomie betree. Dit sal teen US $ 40 'n ton begin en oor tyd toeneem. Dit sal die prys van baie kommoditeite - natuurlik petrol - dwing, en dit sal na verwagting verbruikers kan toorn, as dit nie die dividendstrategie is nie.
Die dividend sal betaal word aan alle Amerikaners, via die sosiale sekerheidstelsel. 'N Gesin van vier kan 'n dividend van US $ 2,000 in die eerste jaar verwag, wat oor tyd styg in ooreenstemming met die belasting.
Die manifes se skrywers sluit in vooraanstaande regerings-Republikeine, insluitend James Baker, Sekretaris van die Tesourie onder Ronald Reagan en Sekretaris van Staat vir George HW Bush; en George Shultz, Staatsekretaris in die Reagan-administrasie en 'n voormalige lid van Richard Nixon se kabinet. Hulle is beslis sensitief vir die politieke ongewildheid van nuwe belasting.
Hul reaksie is dat dit nie 'n belasting is wat aan die regering sal toeval nie, want dit sal "inkomste-neutraal" wees: al die geld gaan terug na burgers. Die koolstofprysskema wat in Australië onder die voormalige premier Julia Gillard ingestel is, was ook inkomste-neutraal, maar het geld gedeeltelik aan verbruikers teruggegee deur inkomstebelastingverligting, wat minder sigbaar is as 'n direkte dividend.
Die hoë sigbaarheid van 'n koolstofdividend aan die verbruiker maak dit waarskynlik 'n meer politiek smaaklike beleid. Om hierdie rede noem die manifes se skrywers hul voorstel 'n koolstofdividend eerder as 'n koolstofbelasting. Hulle bereken dat die dividend 70% van die bevolking finansieel beter sal verlaat, veral onder werkersbelastingbetalers. Soos hulle dit gestel het:
... koolstofdividende sal die besteebare inkomste van die meerderheid Amerikaners verhoog, terwyl onverskillig diegene wat sukkel om die einde te ontmoet, help.
Die groep argumenteer dat hierdie voorstel op verskeie wyses met konserwatiewe beginsels in ooreenstemming is.
Eerstens is dit 'n oplossing op die mark vir die probleem van klimaatsverandering wat die verbruikers en produsente vryheid vrystel. Tweedens, sal dit die terugrol van Obama-era regulasies soos die Skoon Power Plan, watter konserwatiewes beskou as die kenmerk van swaarhande-regulering. Soos die Kongres ontdek het met betrekking tot Obamacare, kan dit nie net ongewenste Obama-wetgewing herroep sonder om dit te vervang met iets wat algemeen as beter beskou word nie.
Ten slotte argumenteer hulle dat die herroeping van swaar burokratiese regulasies die behoefte aan 'n burokrasie sal uitskakel om hulle te handhaaf. Dit sal kleiner regering, een van die blywende aspirasies van konserwatiewes, fasiliteer.
Afgesien van hierdie beginsels, wys die groep op verskeie ander politieke voordele - nie die minste die kans om die Republikeinse Party weer in die hoofstroom oor klimaatsverandering terug te bring nie:
Te lank het baie Republikeine die ander kant gekyk, die beleidsinisiatief verbeur aan diegene wat die beheer-en-beheermaatreëls van groei ondersteun, en die bevordering van 'n onnodige klimaatverdeling tussen die GOP en die wetenskaplike, sake-, militêre, godsdienstige, burgerlike en internasionale hoofstroom.
Die skrywers van die manifes wys daarop dat die kommer oor klimaatsverandering die grootste is onder onder-35s, sowel as Asiërs en Hispanics - die land se vinnigste groeiende etniese groepe. 'N Kooldividendbeleid sal die appèl van die Republikeinse Party tot al hierdie groepe verbeter.
Hulle erken dat dit 'n opdraande stryd kan wees om oor die anti-vestiging Trump White House te wen. Maar hulle sê:
... dit is 'n geleentheid om die krag van die konserwatiewe kanon te demonstreer deur 'n meer effektiewe, billike en gewilde klimaatbeleid te bied wat gebaseer is op vrye markte, kleiner regering en dividende vir alle Amerikaners.
Terug in Australië, baie konserwatiewe politici soos senator Cory Bernardi - wie hierdie maand van die regering afgemaak sodat hy meer vryelik sy konserwatiewe beginsels - verwerp steeds koolstofpryse. Bernardi beskryf die idee om terug te keer na koolstofverkeer as "een van die domste dinge wat ek ooit gehoor het". Dit is skaars 'n konserwatiewe reaksie wat die gevolge vir ons klimaat gegee het.
Konserwatiewes soos Bernardi bly koolstofpryse met sosialisme vergelyk. Tog vir hierdie vestiging Amerikaanse Republikeine, belasting koolstof is heeltemal in ooreenstemming met hul konserwatiewe beginsels. Bernardi en sy voornemende kollegas in Australië sal goed doen om die moontlikheid te oorweeg dat daar inderdaad 'n konserwatiewe saak is vir 'n koolstofbelasting.
Andrew Hopkins, Emeritus Professor in Sosiologie, Australiese Nasionale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoe konserwatiewe sal groei om koolstofpryse lief te hê