Ongebruikt - Nelle Calédonie, n° 340** Y et T
Nelle Calédonie, n° 340** Y et T (Item nummer: #760694864)
donderdag 2 mei 2019 om 13:26
vrijdag 17 april 2020 om 19:00
Laatste actualisering: 14:50:54
Nelle Calédonie, n° 363** Y et T
Nelle Calédonie, n° 291 à n° 294* Y et T
Nelle Calédonie, n° 307** Y et T 20 members, 121 guests, 0 anonymous users
SKINSFAN87, skinsmarydu, Google, LD0506, Bing, Redskins Diehard, Yahoo, VPromuto65, ATown Jacoby, Aldie, Wildbunny, Morrison J, Pedro, Metalhead, mikered30, twa, actorguy1, Pwyl, fwo40, ixcuincle, RandyHolt, bcl05, SkinsGuy Spying on computer usage via keyboard hooks - CodeProject 10,875,209 members (73,423 online)
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 18-Sep-14 13:36Refresh1 PressReader - Weg! Platteland: 2017-09-01 - ‘Ek bly net hier’
‘Ek bly net hier’
Weg! Platteland - 2017-09-01 - News - Dr. J.P. de Beer, BOTHAVILLE
Ek bied in­for­me­le En­gels­klas­se aan vir bui­te­lan­ders hier­in die Bot­ha­vil­le­dis­trik. Die mees­te is oud kin der sol­da­te wat leer­gie­rig is, wil in­pas en aan­pas by ons sa­me­le­wing – en hul­le mens­waar­dig­heid wil te­rug­vind.
In een van dié klas­se is ’n plaas­wag uit Tan­za­nië wat in staat is om son­der for­me­le gram­ma­ti­ka of sins­kon­struk­sie uit­son­der­li­ke ge­dag­tes tot uit­druk­king te bring. Een van my guns­te­ling­vroeg­og­gend ple­sie­re is die dae waar­op ek hom’ n saam­ry­ge­leent­heid dorp toe gee. Gis­ter­og­gend, met die son wat stoei om op te kom om die ryp oor die vlak­tes en bees­rûe te ver­dryf, merk hy op: “T­his coun­try, so ma­ny tsot­sis. E­very mor­ning sun co­mes you just say thank God.”
Dis ’n sen­ti­ment wat ek as ’n af­ge­son­der­de plaas­be­wo­ner met hom deel: die ge­na­de van nog ’n dag. Maar ’n mens won­der tog waar­om jy kíés om só te leef?
Ek vind my in­spi­ra­sie op ’n vreem­de plek – kuns­rol­pren­te. Een só ’n prent han­del oor die laas­te twee de­ka­des in die le­we van Hy­ak­ken U­chi­da, ’n Ja­pan­ne­se skry­wer en pe­da­goog wat in die vroeë ja­re veer­tig af­ge­tree het, maar wie se oud­stu­den­te en -kol­le­gas steeds el­ke jaar saam met hom sy ver­jaar­dag ge­vier het. En el­ke jaar is die­self­de heil­dronk in­ge­stel: “Ma­hda-kai?” (Is jy ge­reed?) sou die gas­te vra.
En U­chi­da sou ant­woord: “Ma­da­da­yo!” (Nog nie!)... ’n er­ken­ning dat sy dood na­by is, maar ook ’n sme­king om meer tyd.
In my wê­reld van plaas­aan­val­le, weg­gooi­kin­ders en vlug­te­lin­ge vind ek nu­we krag in die Vry­staat se vlak­tes. Soos een Ka­pe­naar dit op ’n be­soek ge­stel het: “Hier kan jy van die Groot K­nal tot in die E­wig­heid sien! Wat ge­bruik jul­le Vry­sta­ters as ba­kens om te weet wat is waar – en wat­ter rig­ting slaan jy in?”
Soos U­chi­da dit be­leef, is daar vir my ook nog el­ke dag iets nuuts te leer, nog ’n wys­heid uit eie on­der­vin­ding om aan ’n pro­tegé oor te dra, nog ’n dier om kos te gee en ’n boom om te plant. Maar daar is ook die an­der kant van die sto­rie: die angs wan­neer jy drie-uur in die og­gend aan­ge­val word, daar­die ge­du­ri­ge ge­loer oor jou skou­er, ’n vuur­veg­ter wat per­ma­nent op by­stand staan en ’n in­stink wat ’n brand of vreem­de si­tu­a­sie op ’n af­stand kan sien, ruik, hoor en voel.
Die uil wat ge­noeg ver­troue in jou het om saans op die stoep te kom nag­sê voor hy op sy jag­tog ver­trek, en dan be­dags en­ke­le treë van die huis af slaap. Die ge­tjank van die hon­de­koor wat jy tot wie weet waar kan hoor wan­neer jy te ver uit die oog be­weeg – of dit nou is om ’n krip in die veld te gaan vol­maak of om dorp toe te ry.
Hul­le wag on­rus­tig tot jy weer on­der hul­le be­sker­men­de oë is.
Die dorps­kind wat va­kan­sies op die plaas kom – die een wat nog nooit voor­heen ’n plaas ge­sien het nie en wat weg­hard­loop vir die per­de wat kom kyk of hy han­dig ge­noeg is – is nou ’n groot­mens wat oor ’n si­gaar en sang­ria vir jou sê: “I’m on my way to success, Ma’am. All be­cau­se of my pa­rents and you, my men­tor.”
Is ek ge­reed om hier­die leef-, leer- en werk­ruim­te op te gee? Ma­da­da­yo!