Die seun wat virale geword het, het Nick Sandmann hier in sy MAGA-pet met medestudente langs Inheemse ouer getoon. Instagram / ka_ya11
Rassisme is nie nuut nie en gaan nie weg nie. Wat is nuut is die belangstelling wys dit uit en roep uit sy daders deur middel van beide hoofstroom en sosiale media. Veral wit rassiste. Wat verduidelik die behoefte om dit te doen? En hoekom gebeur voorvalle so vinnig?
Neem byvoorbeeld die geval van Nick Sandmann, 'n wit tiener uit Kentucky wie se foto en video baie nou gesien het. In 'n video staan ​​Sandmann teenoor die inheemse Amerikaanse betoger, Nathan Phillips, wat 'n rawhide-trom besit. Sandmann glimlag of smurking by Phillips. Van die video's, ons weet nie wat dit is nie.
Wat ons wel weet is dat Sandmann is wyd veroordeel vir disrespecting Philips. Sandmann was besig om 'n Make America Great Again (MAGA) pet te dra. En baie mense glo dat hulle die MAGA-kap dra, bewys dat Sandman 'n rassis is.
Miskien, soos almal blyk te wees om te doen, in plaas daarvan om te vra of Sandmann rassisties is of nie, kan ons dalk nog 'n vraag vra: Waarom is daar soveel belangstelling in hierdie storie?
Waarom is so baie mense belangstel om individuele wit rassiste uit te wys en te skaam? Daar is hierdie jaar dekades van hierdie gebeure uitgelig op sosiale en hoofstroom media. Hier is 'n paar van die voorvalle wat virale geword het en opwoedend geword het: 'n video van Fort McMurray tieners spot Inheemse dans, 'n ander van 'n Noord-Carolina vrou se rassistiese rant en die rassistiese tirade teen 'n Moslem-familie by die Toronto-ferry terminale.
Hoekom is mense minder geïnteresseerd in die uitroep van die stelsels wat hulle aanspoor om op rassistiese maniere op te tree en lewenslange ongelykhede te bevorder.
Ons dink die rede lê in die feit dat deur ander individuele rassiste uit te wys, mense goed kan voel oor hulleself sonder om werklik baie te doen. Op hierdie manier hoef individue nie te bevraagteken hoe hulle hul lewens moet verander om die meer regverdige samelewing te skep wat hulle sê hulle wil hê nie.
Blanke mense kan goed voel oor hulself omdat hulle, anders as wat van Sandmann beweer word, waarskynlik nie openlik rassisties is nie.
Deesdae is die meeste mense nie openlik of rassisties nie. En as 'n rassis gemerk word, kan dit lei tot sosiale stigma. Die individu (wat dalk wit is of nie) is rassisties en hul storie bied egter maklike antwoorde en maklike teikens.
Strukturele rassisme en kolonisasie word nie as die probleem beskou nie. Dit laat ook mense breër tendense, soos die onlangse, ignoreer opkoms van haatmisdade. In plaas daarvan is die fokus dikwels op die skouspel van die voorval en die probleem is vasgespeld op net een individu of groep individue.
In die Sandmann-saak sien baie die probleem as die individuele rassis, nie die konteks wat die MAGA-beweging geskep het.
In die proses van etikettering van mense word rassiste geïgnoreer en hulle skaam, is dit dat die shaming versuim om aksies te veroordeel. In plaas daarvan fokus dit op 'n enkele persoon. Veroordelende mense gee hulle klein kamer om te verander, groei of leer uit hul foute. Nederigheid is nodig aan alle kante.
Die skuif na onskuld
Om individue vir hul rassisme te veroordeel en te veroordeel, is gewild omdat dit illustreer wat geleerdes Eve Tuck en Wayne Yang 'n "beweeg na onskuld. "Skuif na onskuld is die retoriese bewegings wat mense gebruik om hulself van volksmoord en kolonisasie te verdeel.
'N video wat versprei op sosiale media toon 'n warm uitruil tussen 'n man en 'n familie by die Jack Layton Ferry Terminal in Toronto in Julie. (Hasan Ahmed / Facebook)
Diegene wat voorreg en mag het, kan hulleself net vertel dat hulle een van die "goedes" is omdat hulle nie rassisties soos die mense in die video's is nie.
In die uitwysing ander As rassisties moet mense nie hulself moeilike vrae oor hul eie voorreg vra of die werk verrig om sosiale nederigheid te bevorder nie. Dié van die dominante samelewing hoef nie te dink oor die maniere waarop hulle voordeel trek uit slawerny, kolonialisme en landdiefstal nie.
Hulle hoef nie oor pyplyne en gesteelde land te dink nie. Hulle hoef nie te dink nie. Hulle kan net wys.
As ons wil vorentoe beweeg, moet ons ophou om 'n aggressiewe straflike benadering tot individuele rassisme te neem. Dit deel slegs die regterkant en die linkerkant. Geen kant is onskuldig wanneer dit kom by diskriminasie of kolonisasie nie.
Rima Wilkes, Professor in Sosiologie, Universiteit van British Columbia en Howard Ramos, professor in sosiologie, Dalhousie Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Waarom die media is lief vir die wit rassistiese verhaal