In Sê my naam soos ’n Starbucks knaap speel Je-Ani Swiegelaar die rol van Annetjie “Vleis” de Vries, waar sy op die lughawe sit en wag vir haar vlug na Amsterdam. Sy het nou genoeg gehad van haar lewe as die oudste van 13 kinders – wat sy alleen moet oppas, aangesien haar suiplap-pa net mooi boggerôl omgee.
Daar is uit die aard van die saak heelparty verskille tussen teater en televisie – een van die mees opvallende is die onmiddellike reaksie wat jy by jou gehoor kry. Dit gee ’n heel ander dinamika aan ’n mens se toneelspel.
Ek en Wessel het saam geswot. Ons ken mekaar al amper solank as wat ek droom van ’n loopbaan in die uitvoerende kunste. Ek wou vreeslik graag nog altyd ’n eenvrou-vertoning doen en toe besluit ek om Wessel te kontak om vir my ’n stuk te skryf.
Ons het so ’n klein bietjie rondgehardloop om alles reg te kry, maar dit was ’n lekker eerste vertoning. Die gehoor was baie ontvanklik en die tegniese span – Werner, Liesl en Yvette – het my verskriklik beïndruk.
Ek bewonder Annetjie (Vleis) se eerlikheid. Daar is iets so rou en eg aan iemand wat 100% eerlik is oor hul omstandighede, hul lewe en meer as alles – hulself. Dit sorg vir ’n baie interessante storie en karakter.
Ek dink mense het haar al baie in Annetjie se lewe misgekyk of oorgekyk, en sy moes baklei om raakgesien te word. Ek kan ’n bietjie daarmee identifiseer – maar soos Annetjie is ek ook ’n fighter en ek (ons) baklei maar vir ons plekkie in die son.
Dis heerlik verfrissend. ’n Mens kan soms ’n bietjie “geroes” voel wanneer jy ’n nuwe karakter begin speel nadat jy so lank dieselfde karakter gespeel het, maar dis ’n briljante uitdaging en een wat ek met graagte wou aanpak.
Die Kalfiefees in Hermanus, die Patriotteater in Pretoria en hopelik later vanjaar ’n toer deur my geboorteland: Namibië.
BMW bemark dalk nie ’n bakkie nie, maar die maatskappy het onlangs ernstig betrokke geraak by die plaaslike landboubedryf.
Die enigste BMW wat jy normaalweg op ’n plaaswerf aantref, is een van die Duitse vervaardiger se gerekende GS-avontuurmotorfietse. BMW se X3-sportnutsvoertuig word egter nou op ’n vindingryke manier verweef met die plaaslike landbou.
Suid-Afrika was nog altyd ’n kroonjuweel in BMW se belange buite Duitsland, met die Rosslyn-aanleg noordwes van Pretoria wat al 45 jaar lank BMW’s van die beste gehalte bou. Plaaslik vervaardigde BMW’s word so noukeurig aanmekaargesit dat Rosslyn as ’n voorkeuraanleg beskou word.
Naastenby 1,2 miljoen motors in die BMW 3-reeks is reeds deur die Rosslyn-aanleg gebou. Vroeër vanjaar het ’n belegging van R6,2 miljard die aanleg gereed gekry vir ’n nuwe hoofstuk: die vervaardiging van BMW se X3-sportnutsvoertuig. Die mikpunt is 76 000 voertuie per jaar, waarvan die meeste hoofsaaklik uitvoereenhede vir die Europese mark sal wees. En dié X3’s word boonop gebou met ’n groot hupstoot van die plaaslike grootveebedryf.
Dat Bronkhorstspruit se beeste nou help om omgewingsvriendeliker BMW X3’s die wêreld in te stuur wys dat Suid-Afrika se landelike gemeenskappe vernuftige antwoorde kan bied vir die land se ekonomiese bevordering.
Vir BMW Suid-Afrika is die teenwoordigheid van ’n reuse-voerkraal buite Bronkhorstspruit nou ’n sleutel-bedryfsbate, danksy Bio2Watt se vindingryke plan om weggooibiomassa slimmer te gebruik.