Let op Jesus se woorde in Joh.14:2: “In die huis van my Vader is daar baie wonings”. Hy het sy dissipels op die vooraand van sy lydensweg probeer troos omdat Hy gesê het dat Hy hulle gaan verlaat. Hy verseker hulle dat sy heengaan na die vaderhuis vir hulle voordelig sou wees en daar genoeg plek sou wees. Dit wat vir hulle na ŉ ramp gelyk het, was eintlik ŉ bedekte seën. As Jesus nie gegaan het nie, sou daar vir die dissipels en gelowige nie plek in die hemel gewees het nie. Iemand moes die voorbereidigswerk gaan doen. Jesus het!
Die Vaderhuis verwys na die hemel waar daar baie verblyf is. Dis nie soos ŉ kommune waar elke huurder sy eie kamer het nie, maar eerder soos ŉ pragtige gastehuis waar elke gelowige ŉ luukse woonplek het. Dit word nooit vol nie. Daar is altyd plek vir nog mense wat Jesus as hulle Verlosser aanvaar het.
En dis ŉ persoonlike saak. Geen kerk kan jou die hemel indra soos wat die Roomse Kerk leer nie. Die pad na die hemel is smal en nie vir wiele gemaak nie maar vir voete. Die kerk kan jou nie daarheen vervoer nie. God dwing op geen mens ŉ heilige lewenswandel af nie. Nogtans maak Hy dit vir mense moontlik om ŉ stukkie van die hemel op aarde te beleef.
Daarom waarsku Jesus in die Bergpredikasie om nie vir ons skatte op die aarde bymekaar te maak nie, maar in die hemel. Moet nooit so in die tydelike lewe verstrengel raak, dat jy die hemel mis nie. Waar jou hart is, sal jou skat ook wees!
Daar is min gedigte wat my so ontroer soos Toon van den Heever se In die Hoëveld. Dit vertel van ŉ man wat genoodsaak was om sy plaas te verlaat en in ŉ myn te gaan werk en myntering opgedoen het. Ten spyte van sy droewige omstandighede, is sy laaste gedagtes by sy plaas op die Hoëveld en hoe wonderlik dit daar is. Dis hoe ons na die hemel moet verlang. Ons is mos vir iets beter as die aarde bestem!
Jare gelede moes ŉ vlieënier van New York in belang van sy werk vir ŉ paar weke in Londen oorbly. In hierdie tyd het hy nie sy horlosie op Engelse tyd ingestel wat ure verskil het nie. Die rede daarvoor was dat hy sodoende tred met sy eie huis gehou het. Hy het presies geweet wanneer sy gesin opstaan, ontbyt nuttig, die kinders skool toe gaan ens. Alhoewel hy in Londen was, was sy hart in New York. Dis hoe ons op aarde moet leef; met ons hart in die hemel.
Ek het dit altyd geniet om my kinders toe hulle klein was te verras. Soms het ek hulle oë toegehou tot by die verrassing. Daardie verbasing op die gesiggies as ek my hand weggeneem het, was ŉ prentjie om te aanskou! God maak ook so. Terwyl ons leef, hou Hy as’t ware sy hand voor ons oë. Wanneer ons sterf, neem Hy dit weg sodat ons die hemel, die grootste verrassing denkbaar, kan sien!
As ons weet dat ons hemel toe gaan, is ons vir niks op aarde bang nie, selfs nie eens vir die dood nie. Dit word vertel van ŉ dogtertjie wat een skemeraand op pad huistoe kortpad deur die begraafplaas geloop het. ŉ Omie wat daar gewerk en by die hek vir sy oplaai-geleentheid sit en wag het, vra haar toe of sy nie bang is om in die donker deur die begraafplaas te loop nie? “Nee, wat oom, ek is nie bang nie, my huis is net hier anderkant” . Ons hoef nie die donker van die dood te vrees as ons ewige huis net anderkant die dood is nie!