Die dood deurdring "Hamlet" direk vanaf die openingstoneel van die toneelstuk, waar die spook van Hamlet se vader die idee van die dood en die gevolge daarvan bekendstel. Die spook verteenwoordig 'n ontwrigting van die aanvaarde sosiale orde - 'n tema wat ook weerspieël word in die vlugtige sosiopolitieke toestand van Denemarke en Hamlet se eie besluiteloosheid.
Hierdie wanorde is veroorsaak deur die "onnatuurlike dood" van Denemarke se figuurhoof, kort daarna gevolg deur 'n reeks moorde, selfmoord, wraak en toevallige sterftes.
Hamlet is gefassineer deur die dood deur die hele toneelstuk. Diepe obsessie met die dood is diep gewortel in sy karakter en is waarskynlik 'n produk van sy smart.
Hamlet se besetting met die dood
Die mees direkte oorweging van die dood van Hamlet kom voor in Wet 4, Scene 3. Sy byna morbiede obsessie met die idee word onthul wanneer Claudius gevra word waar hy Polonius se liggaam weggesteek het.
Aandete ... nie waar hy eet nie, maar waar a geëet word. 'N Sekere konvokasie van politieke wurms is by hom. Jou wurm is jou enigste keiser vir dieet. Ons maak alle ander diere vet om ons te vet, en ons vetter ons vir maaiers. Jou vet koning en jou maer bedelaar is maar 'n wisselvallige diens - twee geregte, maar aan een tafel. Dit is die einde.
Hamlet beskryf die lewensiklus van menslike bestaan. Met ander woorde: ons eet in die lewe; ons word in die dood geëet.
Dood en die Yorick-toneel
Die broosheid van menslike bestaan ​​spook Hamlet deur die hele toneelstuk en dit is 'n tema waarna hy terugkeer in Handeling 5, Toneel 1: die ikoniese begraafplaas. Met die skedel van Yorick, die hofdienaar wat hom as kind vermaak het, besin Hamlet die beknoptheid en nutteloosheid van die menslike toestand en die onvermydelikheid van die dood:
Helaas, arme Yorick! Ek het hom geken, Horatio; 'n man van 'n oneindige spook, met 'n uitstekende voorliefde; Hy het my duisend maal op sy rug gedra; en nou, hoe afgryslik is dit in my verbeelding! My kloof staan ​​daarteen. Hier hang die lippe wat ek gesoen het, ek weet nie hoe gereeld nie. Waar is u gibes nou? Jou gambols? Jou liedjies? U blitse van vrolikheid, wat nie die tafel op 'n gebrul sou sit nie?
Dit plaas die toneel vir Ophelia se begrafnis waar sy ook op die grond teruggesit sal word.
Ophelia se dood
Die mees tragiese dood in Hamlet is miskien die een wat die gehoor nie sien nie. Die dood van Ophelia word deur Gertrude gerapporteer: Hamlet se bruidskind val uit 'n boom en verdrink in 'n spruit. Of haar dood 'n selfmoord was of nie, is die onderwerp van baie debatte onder Shakespeaanse wetenskaplikes.
'N Sexton stel soveel voor op haar graf, tot die verontwaardiging van Laertes. Hy en Hamlet rus dan oor wie Ophelia meer liefgehad het, en Gertrude noem haar spyt dat Hamlet en Ophelia getroud kon gewees het.
Wat miskien die hartseerste deel van Ophelia se dood is, is dat dit blyk dat Hamlet haar daarheen dryf; as hy vroeër opgetree het om sy vader te wreek, miskien Polonius, sou sy nie so tragies gesterf het nie.
Selfmoord in Hamlet
Die idee van selfmoord blyk ook uit Hamlet se besetting met die dood. Alhoewel dit lyk asof hy homself as 'n opsie wil doodmaak, tree hy nie op hierdie idee op nie. Op dieselfde manier tree hy nie op wanneer hy die geleentheid het om Claudius te vermoor en die moord op sy vader te wreek in Wet 3, Toneel 3 nie. hierdie gebrek aan optrede van Hamlet wat uiteindelik lei tot sy dood aan die einde van die toneelstuk.