Op soortgelyke wyse is die Libertaskoor se optrede hier vanaand ’n voorbeeld van ’n geleentheid om die dogter van die plaaswerker en die dogter van die plaaseienaar byeen te bring. Die Libertaskoor is gestig om te sê: Ons het ’n toekoms van hoop. Terloops, ek as dogter van ’n fabriekwerker en kleinkind van my plaaswerker-ouma was een van die stigterslede in 1990. Die Libertaskoor se bande loop nou saam met dié van Stellenbosch-universiteit, en wat ’n voorreg was dit om deel te kon wees van hierdie kultuur van brûe bou. Ons het mekaar se liedjies gesing.
Dit was die sing van mekaar se liedere, maar ook ’n verset teen die onmenslike brutaliteit van ’n politieke sisteem, in dieselfde gees en as ’n inisiatief soortgelyk aan dié van die vroue wat destyds deel gehad het aan die historiese optog in 1952 teen die onmenslike dompasstelsel. Ons het onsself gewy aan ’n gemeenskaplike saak: om die kategorieë wat verdeel en ontmens deur kultuur en sang te verbreek; om onsself vry te spreek. Dit was ook Russel Botman se visie, ’n aktivis wat kultuur en sang gesien het as ’n brug om die verdeeldheid van die verlede te oorkom. Die skep van ’n menslikheid van deernis en respek. Deur sy betrokkenheid het Russel Botman gestaan vir gelyke regte vir toegang tot die kunste en teologie, vir die regte van vroue en van LGBTI-persone. Sy nalatenskap was die stryd vir ’n menslikheid vir almal.
Die Hoop Projek6 wat in Julie 2010 deur Russel Botman geloods is, was ’n natuurlike uitvloeisel van sy aktivisme en sy teologie van hoop. Russel het opreg geglo dat daar hoop vir die miljoene mense op die Afrika-kontinent is. Hy wou egter nie aan hierdie projek ’n godsdienstige invalshoek gee nie. Hoop was nie net blote geloof in ’n beter toekoms nie – hierdie realiteit moes geskep word en die pad moes oopgemaak word vir ondervoorsiene gemeenskappe. Hoop moes aktief en deur dade sigbaar gemaak word. Hy het benadruk dat die Hoop Projek die Universiteit se bydrae is om die instansie se verantwoordelikheid teenoor hierdie proses na te kom. Ek is van mening dat Russel Botman ’n nalatenskap van hoop agtergelaat het, nie net as teoloog en pedagoog nie, maar ook as liefhebber van die kunste en die bevordering daarvan.
Russel het hierdie sentiment gedeel toe hy verkies is tot voorsitter van die raad van die KKNK. Hy het geglo dat die KKNK die verdeling en twis van die verlede kan oorkom, dat dit ’n bevrydende rol kon vervul in die ganse Suid-Afrikaanse samelewing. In 2006 het ek tydens die KKNK deelgeneem aan ’n debatsgesprek georganiseer deur Die Burger met die tema: “Die rondgaande verhoog: (Suid-) Afrikaanse kultuur na 1994”. Op daardie stadium was ek Kunstekaap se direkteur van ontwikkeling en onderrig.
’n Artikel9 aangaande dié debat voer aan dat debatte en kwessies rondom ras die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) teister sedert die ontstaan van die fees in 1995. In hierdie artikel beskryf die skrywer my siening as volg, gebaseer op ’n artikel wat in 2003 in Die Burger verskyn het: