Vergletsering: wat dit is en waarom dit volgens die wetenskap voorkom Netwerk meteorologie
Klimaatsverandering werp baie twyfel op wetenskaplike ontdekkings oor die gletsings. En dit is dat ons in 2004 'n baie koue winter gehad het, met min reënval en bosbrande wat oor die hele wêreld versprei het. Hierdie feite het 'n debat binne die wetenskap geskep oor atmosferiese siklusse en die moontlike risiko's verbonde aan hierdie klimaatsverandering. Daar is diegene wat ten gunste is van die feit dat aardverwarming nie iets is wat mense veroorsaak nie, maar dat dit ooreenstem met een van die siklusse van uiteindelike ysing wat ons planeet van tyd tot tyd het.
In hierdie artikel gaan ons u alles vertel wat u moet weet oor gletsers en hul verband met klimaatsverandering.
1 Slagposisies in temperature
2 Ystydperke en veranderinge in die aarde se baan
3 Kosmiese siklusse
4 Bekende ystydperke op aarde
Slagposisies in temperature
Dit is bekend dat die klimaat van die planeet gedurende die vorige eeu 'n toename in sy gemiddelde temperatuur gehad het. Dit is as gevolg van die toename die konsentrasie van koolstofdioksied en ander kweekhuisgasse met die vermoë om hitte in die atmosfeer te behou. Die probleem is dat daar mense is wat sê dat ons planeet siklusse van gletsers het. Dit is waar dat dwarsdeur die evolusie van ons planeet siklusse van gletsings en inter-gletsiale periodes plaasgevind het. Die probleem begin egter as ons die snelheid van hierdie gletsings en die aardverwarming daarvoor as 'n veranderlike stel.
Soos gesien kan word in 'n chronologie van die ysings, wat ons later sal sien, is die tyd tussen een ysing en die ander lank genoeg vir alle diere- en plantspesies en die morfologie van ekosisteme om aan te pas by veranderinge in die omgewing. In hierdie geval praat ons hieroor 'n toename in wêreldgemiddelde temperature in 'n te kort tydperk. So 'n kort tydperk en die spesies het nie tyd om aan te pas en hul populasies te verminder nie. So is die vermindering in bevolking dat baie van hulle uitgesterf het.
Om alle twyfel uit die weg te ruim, gaan ons 'n paar sekerhede oor die verlede en die wetenskaplike bevindings op die tafel plaas. Hierdie bevindings bring al die natuurlike meganismes bymekaar wat lyk asof dit die evolusie van die planeet se klimaat beïnvloed. Daar moet in ag geneem word dat, ongeag die invloed van menslike aktiwiteit, wetenskaplikes die groot natuurlike oorsake van klimaatswisselinge erken dat die groot gletsers met die wiebeling van die Aarde se rotasie-as. Veranderings in die aarde se wentelbaan om die son is ook hierby gevoeg. Dit is omdat die hele stel bewegings die verspreiding van energie wat ons planeet van die son ontvang, verander.
Ystydperke en veranderinge in die aarde se baan
Om die gletsertydperke en die inter-gletsers te ken, is dit nodig om die gemiddelde jaarlikse temperatuur vanuit 'n geologiese perspektief te evalueer. Milankovitch se teorie is die een wat regverdig dat daar veranderinge in die planetêre klimaat is na die periodieke verskynsel van gletsers. Dit is hier waar groot ystydperke en klein inter-ystydperke verskyn het. Ons is tans in 'n interglasiale periode.
Hierdie periodes van gletsings vind plaas as gevolg van die kombinasie van 3 kosmiese siklusse waarin die aarde se baan van sirkelvormig na ellipties verander en andersom. Daar is 'n verslag dat een van die eerste kosmiese siklusse tussen 90.000 100.000 en 26.000 41.000 jaar gelede plaasgevind het. Dit is toe dat die aarde sy baan van sirkelvormig na ellipties verander het en omgekeerd. 'N Ander kosmiese siklus het ongeveer 22.5 24.5 jaar plaasgevind en bepaal die wankel van die Aarde se rotasie-as. Uiteindelik het 'n ander kosmiese siklus van XNUMX jaar plaasgevind waarin die helling van die Aarde se as ten opsigte van die baanvlak tussen XNUMX en XNUMX grade ossilleer.
Al hierdie veranderinge in die bewegings en die as van die aarde is die belangrikste produsente van die vergletsering. Daar moet in ag geneem word dat die fases waarin die baan van die aarde is sirkelvormig sodra die hele jaar deur veranderinge plaasvind. As die baan egter ellipties is, is daar sekere tye van die jaar 'n groter nabyheid. Op die oomblik weet ons dat die baan van die aarde ten opsigte van die son ellipties is, hoewel dit nie op sy maksimum is nie, behalwe eksentrisiteit. Wanneer die aarde deur die perihelium beweeg, dit is die baanpunt wat die naaste aan die son is, kom dit aan die begin van Januarie voor. Dit is wanneer dit winter in die noordelike halfrond is. Aan die ander kant, as dit in die aphelie is, is dit somer in die noordelike halfrond, al is dit in die mees afgeleë posisie.
Wanneer die kosmiese siklusse 'n verband tussen hierdie rangskikking sal hê, sal die perihelium gedurende 'n tydperk saamval met die Australiese winter in plaas van die boreale. Daarom is dit bekend dat die sleutel tot die invloed van hierdie baanveranderings op die voorkoms van gletsings ooreenstem met die Milankovitch-model. En dit lyk asof alles verband hou met die tydperk waarin die baan sirkelvormig is en die afstand van die aarde af skaars verskil. In hierdie situasie kom daar nie warm somers soos die huidige voor nie. Aan die ander kant, in die stadiums waarin die baan ellipties is en sy maksimum eksentrisiteit het, kom daar warm somers soos die huidige voor.
As die baan meer sirkelvormig is Dit voorkom dat die sneeu smelt en versamel geleidelik jaar na jaar. Dit lei die aarde na 'n nuwe ystydperk. Dit word as die gevolgtrekking gemaak dat die bepaling van ysings nie die moeilikste winters is nie, maar die koelste somers. Hiervandaan word die inligting onttrek dat die ysige oppervlak vanweë koeler somers nie vandaan sal kom nie, en elke jaar neem die poolkappe toe tot aan die einde van die ystydperk.
Bekende ystydperke op aarde
Dit is die verskillende gletsings wat ons planeet deur die geskiedenis heen geken het:
Die eerste ysing staan ​​bekend as Huronies. Dit het ongeveer 2.400 miljard jaar gelede plaasgevind. Dit het ongeveer 300 miljoen jaar geduur en was die langste van almal.
Die tweede ysing staan ​​bekend as Kryogenies. Dit is moontlik die ergste en het ongeveer 850 miljoen jaar gelede voorgekom. Dit was verantwoordelik vir die daaropvolgende Kambriese ontploffing.
Die derde ysing staan ​​bekend as Andes-Sahara. Dit het ongeveer 460 miljoen jaar gelede plaasgevind.
Die vierde ysing is vernoem na Karoo en dit het ongeveer 350 miljoen jaar gelede gebeur.
In die huidige ysing, genoem Kwaternêre ysing, Dit het ystydperke van ongeveer 40.000 XNUMX jaar gesien.