'n Onbeplande reis - Deel 2 van 4
'n Onbeplande reis – Deel 2 van 4
Welkom terug vriende! Ons keer terug na Botswana en al sy wonderlike geheime. Ek kan boeke skryf oor ons tyd in Botswana. Ek moes 'koekoes' wees om te dink ek kan my advontuur in twee dele vir die lesers gee. So nou kan ek erken; daar is nog twee gedeeltes op pad. So maak jou gordel vas en neem die reis saam my...
Lees deel 1…
Na die grens was daar meestal net oop vlaktes en die pragtige blou lug. Dit was letterlik 'radio sonder grense' van die punt af. Die eerste aand in Letlhakane was onvergeetlik vir al die verkeerde redes. Geen beligting, 'n shebeen (bos kroeg) wat deur die nag partytjie hou en bo alles moes ek my bed deel met gediertes wat ek kon voel maar nie sien nie!
Ek kon die volgende dag sien my Pa het begin twyfel oor die storie. Maar na ons agt ure geneem het om 150km af te lê, op 'n genadelose grondpad, was dit te laat vir omdraai! Natuurlik was die Makgadikgadi sout pan die moeite werd. 'n Teken dat jy gearriveer het is jou GPS wat deurmekaar raak op sy soektog na paaie! Die sout was mooi droog. Behalwe vir 'n paar verlore beeste, was ons die enigste mense daar. Heerlik! Die tweede aand het ons gaan nes skop onder die bome by Planet Boabab. 'n Aangename bestemming.
Dieselfde aand het ek moeder natuur op haar beste gesien! Ek wou mos nie my bedekking van my tent vas maak nie en om middarnag was hy af gepluk deur die wind. Die kaleidoskoop het om my ontvou. Ek het die weerlig voel bewe deur my lyf soos Afrika dromme. Ek moes my oë beskerm teen die weerlig strale. As mens ooit gewonder het hoe die vinger van God lyk. Die volgende oggend moes ek my hart weer bedaar; enige iets met twee, vier of agt bene het skuiling kom soek onder my tent! Rillings tot in die afgrond in!
Die derde dag was die pad beter. Maar daar was heelwat 'foot and mouth' grense. Ek moes in 'n vat medisyne staan om my skoene te ontsmet. Skoene? Ek meen plakkies, want dit is al wat ek gepak het. Ek probeer nog verduidelik maar jy stry nie met 'n gewapende grens- beampte nie. So my tone en enkels was diep in die gemors, wat seker al dae lank daar lê en gruwel in die son met wie weet hoeveel voete in was! So leer mens…
Daai aand het ons vroeg by ons kamp plek in Khwai aangekom. Na ons kamp op geslaan het, het my Pa agteroor gesit met sy brandewyntjie, reg om te ontspan na al die opwinding. Ek en my boetie het rivier se kant toe gestap. Jy kon nie die seekoeie mooi sien nie, maar net om hulle te hoor was 'n ervaring op sy eie! Ons was in 'leeu wêreld' en daar was geen heinings in sig nie. Dit was 'n aardse gevoel om op te staan in die oggend en olifant spore om jou tent te vind.
Daai volgende oggend was ek 'n bietjie kwaad vir die Duitsers. Hulle het die ablusie geriewe se vensters en deur in geskop, om op te was voor hul toer bus vertrek het. Maar jy kamp waar daar nie 'n opsigter is nie. Hulle besoek net die kamp saans om die amblusie blok te sluit. Die bobbejane was ook nie gelukkig nie! Ek't een gehad vir geselskap en hy het ook saam gestem!