6 berugte bedrieërs - GESKIEDENIS - Inligting
1. Christian Gerhartsreiter: 'n Moordenaar wat voorgegee het dat hy 'n Rockefeller is
Hierdie fop Rockefeller, gebore as Christian Karl Gerhartsreiter in 1961 in Duitsland, het as tiener met 'n toerisme -visum in die Verenigde State aangekom en woon aan die begin van die tagtigerjare in San Marino, Kalifornië. Daar het hy 'n huis gehuur, homself Christopher Mountbatten Chichester genoem en aan mense gesê dat hy 'n rolprentvervaardiger en familielid van die Britse staatsman Lord Mountbatten was. In 1985 het die seun en skoondogter van die verhuurder van Gerhartsreiter vermis geraak, en kort daarna verhuis Gerhartsreiter na Greenwich, Connecticut, waar hy 'n nuwe alias en valse sosiale sekerheidsnommer gebruik het om werk op Wall Street te vind.
Aan die begin van die negentigerjare was hy by Clark Rockefeller en woon hy in New York, waar hy by private klubs eet, 'n indrukwekkende (maar vals) kunsversameling gehad het en die name van bekende mense wat vermoedelik sy vriende was, laat val. Hy trou met 'n Harvard-opgevoede uitvoerende gesag, met wie hy in 2001 'n dogter gehad het; sy vrou het egter in 2007 om egskeiding aansoek gedoen en het toesig oor die meisie verkry. In 2008, tydens 'n besoek aan sy dogter in Boston, waar sy gewoon het, vlug Gerhartsreiter saam met haar na Baltimore, waar hy al 'n ander alias aangeneem het. Na 'n weeklikse soektog wat baie gepubliseer is, het die polisie Gerhartsreiter in Baltimore betrap. Sy skuldigbevinding aan ontvoering in 2009 het nuwe belangstelling gewek in die onopgeloste moord op die seun van sy eienaar in San Marino, wie se afgesnyde oorskot in 1994 in San Marino ontdek is. moord en tot 27 jaar lewenslange tronkstraf gevonnis.
2. Sarah Edmonds: 'n Vrou wat haar voordoen as 'n man om in die burgeroorlog te dien
Geskiedkundiges het geraam dat ongeveer 400 tot 1 000 wyfies as mans voorgekom het om die stryd om die noorde of suide te beveg. Onder hulle was Edmonds, wat in 1841 in New Brunswick, Kanada, gebore is en as tiener uit haar huis gevlug het om aan 'n gereelde huwelik te ontsnap. Uiteindelik verhuis sy na Amerika, waar sy haar as 'n man aantrek en die naam Franklin Thompson gebruik om werk te vind. Edmonds was werk as 'n reisende boekverkoper en woon in Michigan toe die oorlog uitbreek. Sy het gevoel dat dit haar plig was en het by die 2de Michigan Infanterie aangesluit. (Die ingangsbewyse vir rekrute was kort, en sodra 'n vrou wat haar as 'n man voorgedoen het, in die weermag opgeneem is, is sy gehelp deur haar dinge soos losgemaakte uniforms en die feit dat troepe dikwels in hul klere geslaap het). As Franklin Thompson het Edmonds aan 'n aantal gevegte deelgeneem, waaronder First Bull Run, Antietam en Fredericksburg, en dien as veldverpleegster, posvervoerder, en volgens 'n gewilde memoires wat sy geskryf het, 'n spioen van die Unie. Nadat sy malaria opgedoen het, het sy haar regiment in 1863 verlaat eerder as om die risiko te vind dat sy 'n vrou sou word deur behandeling in 'n militêre hospitaal te soek. Na haar herstel het Edmonds opgehou om as Franklin Thompson te wees en het, met tradisionele vroueklere, die res van die oorlog as verpleegster gewerk.
Na die oorlog het die federale regering, nadat 'n versoekskrif deur sommige van Edmonds se medesoldate gedoen is, die ontslagheffing uit haar diensrekord verwyder en in 1884 'n militêre pensioen toegestaan. Voor haar dood in 1898 word Edmonds die eerste vrou wat toegelaat is tot die Groot Weermag van die Republiek, 'n veteraangroep van die Burgeroorlog.
3. The Tichborne Claimant: 'n saak wat Victoriaanse Engeland betower het
In 1854 verlaat sir Roger Tichborne, 'n lid van 'n aristokratiese Britse gesin, Suid -Amerika op 'n skip wat spoedig op see verlore gegaan het; hy is vermoedelik dood. Verwoes deur die verdwyning van haar seun, het Tichborne se ma, oortuig dat hy nog lewe, advertensies in koerante regoor die wêreld geplaas en 'n beloning vir inligting oor Roger aangebied. In 1865 kom 'n man na bewering die vermiste erfgenaam na vore en sê dat hy van die skipbreuk gered is en na Australië gebring is, waar hy as slagter gewerk het en die naam Tom Castro gehad het. Nadat Castro na Engeland gereis het, besluit Lady Tichborne dat hy haar seun, Roger, was wat hy lankal verloor het. Toe Castro egter 'n deel van die familie se fortuin wou eis, is hy uitgedaag deur ander familielede in Tichborne. Hulle het ondersoekers aangestel wat beweer Castro was eintlik 'n in Londen gebore slagter met die naam Arthur Orton. Tydens die daaropvolgende verhoor het 'n aantal mense die sogenaamde Tichborne-eiser ondersteun, maar sy verhaal het afwykings gehad-insluitend die feit dat hy nie Frans kon nie, 'n taal wat Roger gepraat het-en hy kon nie sy saak bewys nie. In 1873 het die eiser tereggestaan ​​vir meineed, en die jaar daarna is hy skuldig bevind aan nabootsing van Roger Tichborne. In 'n tydperk lank voor foto -ID's en DNA -toetsing, het die eiser se verhore, van die langste in die Engelse regsgeskiedenis, die publiek boei en verdeelde Britse samelewing, en baie gemiddelde burgers glo dat die eiser van sy regmatige erfenis beroof word. Die eiser het 'n dekade agter tralies deurgebring, en na sy vrylating geld aanvaar om toe te gee dat hy 'n bedrieër was, om later sy bekentenis terug te trek. Hy sterf in 1898 in armoede.
4. Ferdinand Demara: 'n Seriële bedrieër wat hom as 'n vlootchirurg voordoen
Demara, wat die onderwerp van 'n boek en 'n film geword het, beide met die titel "The Great Impostor", het 'n loopbaan gemaak deur hom as ander mense voor te hou, selfs as chirurg te werk, alhoewel hy nooit 'n mediese skool bygewoon het nie. Demara, gebore in die vroeë 1920's in Lawrence, Massachusetts, het die hoërskool verlaat en van die huis af weggehardloop om by 'n orde monnike aan te sluit. In die vroeë veertigerjare het hy by die weermag aangesluit, gevolg deur die vloot, maar van albei af gegaan. Hy het 'n reeks aliasse aangeneem en was onder meer 'n universiteitsinstrukteur, gevangenisbewaarder en regstudent. Tydens die Koreaanse Oorlog het Demara sy dapperste hoax getrek nadat hy die geloofsbriewe gesteel het van 'n dokter wat hy ken en hom as 'n chirurg by die Royal Canadian Navy vermom het. Aan boord van 'n vernietiger het Demara 'n aantal chirurgiese prosedures uitgevoer, waaronder die uittreksel van 'n koeël wat naby die hart van 'n soldaat lê. (Hy het later gesê dat hy mediese handboeke geraadpleeg het om uit te vind wat hy moet doen.) Demara se sukses het uiteindelik media -aandag gebring wat daartoe gelei het dat hy as 'n bedrog blootgestel is; die Kanadese het egter nie aanklagte ingedien nie. Demara se lewe was die onderwerp van 'n topverkoperboek uit 1959, "The Great Impostor", wat verwerk is in 'n film uit 1961 met Tony Curtis in die hoofrol. Die man met veelvuldige identiteite is in 1982 in Kalifornië dood.
5. Victor Lustig: 'n bedrieër wat die Eiffeltoring verkoop het en Al Capone bedrieg het
Vroeg in sy kriminele loopbaan ontmoet Lustig, gebore in 1890 in Oostenryk-Hongarye, welgestelde passasiers op seevaarte en oortuig hulle om geldmasjiene te koop. Toe die reisigers besef dat die toestelle nie werk nie en hulle bedrieg is, het die bedrieër gevlug. Hy het oorgegaan na ander swendelary, waaronder die verkoop van die Eiffeltoring in die middel van die twintigerjare. Lustig het hierdie skema ontwikkel nadat hy gelees het dat die beroemde struktuur, wat vir die Wêreldtentoonstelling van 1889 opgerig is en slegs 20 jaar sou duur, herstelwerk nodig en duur was om in stand te hou. Lustig, wat beweer dat hy 'n regeringsamptenaar is, het vergaderings met 'n paar van die stad se afvalhandelaars opgestel om hulle te laat weet dat die toring gesloop moet word. Een handelaar het Lustig omgekoop om die wenbod vir die pos te verseker, en eers nadat hy hom 'n stewige bedrag betaal het om die toring in besit te neem, het die handelaar verneem dat hy bedrieg is. Die man was verleë dat hy in die steek gelaat het, en het nie aanklagte ingedien nie.
Lustig het uiteindelik na Amerika gegaan, waar hy valse identiteite aangeneem het en 'n verskeidenheid bedrogspul voortgesit het, waaronder Al Capone oorreed om te belê in 'n transaksie wat sy geld sou verdubbel. Na 'n kort tydjie het Lustig aan die skare gesê dat die plan nie uitgewerk het nie, maar hy het in elk geval al sy geld teruggegee. Onder die indruk van die vermeende eerlikheid van Lustig, het Capone hom 'n beloning betaal, wat moontlik altyd die eindspel van die bedrieër was. In 1935 het wetstoepassers in New York uiteindelik Lustig ingehaal, wat 'n uitgebreide namaakring gehad het. Nadat hy skuldig bevind is en na Alcatraz gestuur is, sterf Lustig in 1947.
6. George Psalmanazar: 'n bedrieër wat 'n geskiedenis en taal vervaardig het vir 'n land wat hy nooit besoek het nie
Gebore in die 1670's of 1680's, waarskynlik in Frankryk, het Psalmanazar in die vroeë 1700's 'n beroemdheid in Brittanje geword nadat hy beweer het dat hy van Formosa (die huidige Taiwan) kom en 'n sogenaamde ware boek geskryf het oor die verre eiland wat toe grotendeels onbekend was aan die Europeërs. In ''n Historiese en geografiese beskrywing van Formosa', gepubliseer in 1704, het Psalmanazar geskryf oor die lewens en gebruike van die Formosans, wat volgens hom insluit kannibalisme, die inname van adderbloed vir ontbyt en jaarliks ​​duisende jong kinders opgeoffer het aan 'n Formosaanse god. Omdat hy homself as 'n eksotiese buitelander voorgestel het, het hy die belangstelling van die Britse hoë samelewing aangegryp en lesings gehou oor sy vermeende geboorteland. Hy het selfs 'n hele Formosan -alfabet en taal uitgevind. Uiteindelik word hy egter as 'n bedrog blootgestel (hoewel sy vervaardigde taal so geloofwaardig gelyk het dat sommige taalkundiges jare daarna gedink het dit is werklik). Jonathan Swift het Psalmanazar selfs as 'die beroemde Salamanaazor, 'n boorling van die eiland Formosa', in sy satiriese opstel "A Modest Proposal" uit 1729, en die valse Formosan sterf in 1763 in Engeland.
'N Oorsig van 'n paar van die berugste bedrieërs in die Amerikaanse geskiedenis
Voordat die voormalige veroordeelde Brian Rini sy bisarre poging aangewend het om te beweer dat hy 'n Illinois-seun was wat in 2011 op die ouderdom van 6 verdwyn het, was daar baie ander wat besig was met hoaxes en probeer om hulself as ander mense af te staan. Hier is 'n paar van die bekendste:
Hy het bekend geword as 'n Rockefeller - Clark Rockefeller, om presies te wees.
As 'n Rockefeller het hy in die hoogste sosiale kringe beweeg, lidmaatskap van countryklubs gekry, luukse op seiljagte en pronk met duur kunswerke wat selfs die mees diskriminerende versamelaars verbaas het. Hy trou met 'n welgestelde vrou, Sandra Lynne Boss, wat spog met 'n Harvard -MBA en $ 2 miljoen per jaar verdien het. Hulle het 'n dogter gehad.
Maar Rockefeller was eintlik Christian Karl Gerhartsreiter, gebore in Duitsland.
Clark Rockefeller tydens 'n onderhoud met The Boston Globe. (Foto deur John Tlumacki/The Boston Globe via Getty Images)
Die valse Rockefeller -scion het op 'n toeristevisum na die Verenigde State gekom toe hy net 17 was en 'n verrassingsbesoek gebring aan 'n studentrugsakreisiger in Connecticut wat hy in sy vaderland ontmoet het, volgens die Wall Street Journal.
'N Distriksprokureur noem Gerhartsreiter se hoax "die langste probleem wat ek in my professionele loopbaan gesien het."
In 2006 het Boss die huwelik beëindig, maar hy het steeds nie besef dat dit 'n bedrog was nie. In die hof het sy egter gesê dat hy dit meer as 'n dekade lank kon regkry omdat: ''n Mens kan briljant en ongelooflik wees op een gebied van jou lewe en regtig dom op 'n ander gebied.' Sy het hom $ 800 000 in onderhoud betaal.
In 2013 is Gerthartsreiter tot 27 jaar lewenslange vonnis opgelê in die dood van die seun van sy eienaar in Suid -Kalifornië, wat sedert 1985 vermis is en wie se afgesnyde oorskot in 1994 gevind is deur werkers wat 'n swembad installeer in die huis van die slagoffer se ma .
Die jurie het Gerhartsreiter, wat aangevoer het dat hy onskuldig is, skuldig bevind aan eersteklas moord in die moord op John Sohus (27).
Sy was bekend onder die New Yorkse kuns- en partytjiegenote as Anna Delvey, wat haar voorgestel het as 'n Duitse erfgenaam met 'n fortuin van $ 60 miljoen. Vriende leen graag haar geld, en luukse hotelle laat haar in hulle bly sonder dat sy 'n kredietkaart hoef te verskaf.
In werklikheid was sy Anna Sorokin, gebore in Rusland, en dogter van 'n vragmotorbestuurder. Sy staak die universiteit en gaan 'n rukkie na Parys, en gaan uiteindelik na New York, skakel met trustfondskinders en gee 'n oortuigende verhaal oor haarself as 'n drywer en skudder. Volgens gepubliseerde berigte het Sorokin die lewe van 'n sosiale persoon geleef en haar duur smaak deels gefinansier deur ander te bedrieg. Deur bedrog het sy 'n lening van $ 22 miljoen probeer verkry om haar droom te verwesenlik om 'n klub in Manhattan te open.
Sy het baie geld geleen wat sy nooit terugbetaal het nie, en het hotelle en ander ondernemings verstewig toe hulle vir betaling gevra het.
Anna Sorokin word na 'n reses in haar verhoor in die hooggeregshof in die staat New York begelei. (AP Foto/Richard Drew)
Nou staan ​​Sorokin tereg in New York, beskuldig van diefstal van $ 275,000 van vriende en finansiële instellings.
Sorokin speel egter steeds die rol van 'n erfgenaam.
Volgens The New York Daily News het sy hofvertragings veroorsaak as gevolg van pas oor die onaanvaarbare uitrustings wat vir haar aangehoor is.
'Ek het u al voorheen gesê dat ons nie meer hierdie verhoor oor u mode sou staak nie,' het regter Diane Kiesel beslis en geïrriteerd aan Sorokin gesê nadat sy uiteindelik met gerimpelde maar modieuse klere in die hof opgedaag het.
'Ek het 'n jurie hier sedert 09:30 vanoggend. Dit is onaanvaarbaar en onvanpas. . . Dit is nie 'n modevertoning nie! "
In 1928 verdwyn die 9-jarige Walter Collins in Kalifornië. Maande later het 'n seuntjie in Illinois aan die polisie gesê dat hy Walter is.
Dit blyk dat die seuntjie eintlik 12 was en die naam Arthur Hutchins Jr., wat 'n weghol was. Jare later het Hutchins gesê dat hy gelieg het om Walter te wees, want "ek was seker dit sou my beste manier wees om na Kalifornië te kom."
Toe die owerhede hom aan Walter se ma oorhandig, was die oproer. Die polisie het die ma probeer oortuig dat die seuntjie regtig haar seun is, en verduidelik dat traumatiese ervarings die voorkoms kan verander.
Volgens die Los Angeles Times sou Walter se ma niks daarvan hê nie.
Die rokende geweer kom tydens 'n reis na die strand, toe Hutchins soos 'n vis in die water kom.
Walter was altyd bang vir die water. Christine Collins het aan die polisie gesê dat dit 'n afdoende bewys is dat die seun wat hulle vir haar gebring het, iemand anders is as haar vermiste seun. Die polisie het gesukkel.
Kaptein van die polisie in Los Angeles, J.J. Jones, wat die verdwyning van Walter ondersoek het, het na bewering aan Collins gesê: "Wat probeer jy doen, maak ons ​​almal dwaas? Of probeer jy jou plig as 'n moeder ontwyk en die staat vir jou seun sorg? Jy is die meeste wreedaardige vrou wat ek ooit geken het. Jy is 'n ... gek! "
Die polisie het haar in 'n psigiatriese hospitaal toegesluit.
Uiteindelik erken Hutchins dat hy die hele verhaal opgemaak het, en die polisie het tot die gevolgtrekking gekom dat Walter aan die hand van 'n reeksmoordenaar gesterf het.
Die in Frankryk gebore Frederic Bourdin het as 14-jarige weggeloop terwyl hy in Europa rondreis, hoewel hy in die 20's was.
Maar toe hy sy vals verhaal vertel by 'n groepshuis vir Spaanse jeugdiges, het die personeel gedink iets is nie heeltemal reg nie.
As hy daar sou bly, het hulle vir hom gesê dat hy vir hulle 'n bewys moes gee dat hy 'n tiener was, en hy het 24 uur om dit te doen.
Bourdin het die National Center for Missing and Exploited Children gebel, berig die Washington Post, en maak asof hy 'n werknemer van die jeugskuiling is, en versamel inligting oor 'n seuntjie met die naam Nicholas Barclay wat sedert 1994 vermis is in San Antonio. Bourdin het aan die sentrum gesê dat hy geglo het dat 'n seuntjie by die jeugskuiling Barclay was. Toe die polisie gaan kyk, het hy hom as Barclay voorgedoen en is hy na San Antonio gestuur om by die gesin van die vermiste seun te gaan woon, volgens die owerhede.
In 2008 het Bourdin aan 'n joernalis in die New Yorker gesê dat hy aandag gesoek het ten tyde van sy bedrieglike daad.
Barclay se familielede het ongelooflik geglo dat dit hul vermiste familielid kan wees.
Die waarheid het hom uiteindelik ingehaal, en hy is vyf jaar tronk toe gestuur vir meineed en vervalsing van dokumente.
In die New Yorker -onderhoud het Bourdin, wat bekend gestaan ​​het as 'n seriële kind -nabootser, gesê: 'Mense sê altyd vir my:' Waarom word jy nie 'n akteur nie? 'Ek dink ek sou 'n baie goeie akteur wees, soos Arnold Schwarzenegger of Sylvester Stallone. Maar ek wil nie iemand speel nie. Ek wil iemand wees. "
5 berugste bedrieërs
Wat diegene wat hom ontmoet het, het Ferdinand Waldo Demara indrukwekkende geloofsbriewe gehad. 'N Eenpersoon wie, op verskillende stadiums van sy lewe, 'n chirurg, onderwyser, vlootbeampte, assistent-gevangenisbewaarder, ordelike hospitaal, advokaat, redakteur en kankernavorser. Hy was 'n trappiste -monnik, en ook 'n Benediktynse monnik. En soveel meer behalwe.
Om sy veeleisende rolle te beklee, het hy 'n rits leuens vertel. Tydens die Koreaanse Oorlog aanvaar hy die identiteit van die Kanadese dokter, dr Joseph Cyr, en in 1951 werk hy etlike maande aan die vernietiger Cayuga. Hy het soldate met behulp van 'n mediese handboek suksesvol geopereer, selfs so ver as om 'n koeël uit 'n man se bors te haal tydens 'n groot operasie. Verbasend genoeg het hy 13 lewens gered en is hy 'n held, maar die daaropvolgende persdekking het veroorsaak dat hy ontmasker word as die bedrieër wat hy was. Tog was die verhaal van Demara so ontstellend en intrigerend dat hy self naboots-deur die akteur Tony Curtis wat hom in die film gespeel het, Die Groot Bedrieër, in 1960.
2) Victor Lustig (Tsjeggo-Slowakye, 1890-1947)
Nadele: Hy het die Eiffeltoring verkoop - twee keer
In 1925 het Lustig opgemerk dat die Eiffeltoring, wat in 1889 opgerig is, 'n fortuin kos om Frankryk na die oorlog te onderhou. Daarom nooi hy vyf skrootmetaalhandelaars om hom te besoek en maak asof hy die adjunk-direkteur-generaal van die Ministère de Postes et Télégraphes is. Lustig het aangebied om die toring aan een van hulle te verkoop en sy saamgestelde span aan te spoor om stil te bly om 'n publieke oproer te vermy, en hy het veral op een man gevestig - die opkomende André Poisson wat desperaat was vir lof in 'n stad waarin hy van kant was. . Poisson het 'n sak kontant oorhandig en sy 7 000 ton staal gaan haal. Maar die owerhede het gesê hulle weet niks van die ooreenkoms nie en Poisson was te skaam om die polisie daarvan in kennis te stel.
Lustig, wat 'n trein na Wene geneem het, het 'n paar weke later teruggekeer om 'n ander groep skroothandelaars te probeer. Hierdie keer het die slagoffer egter na die polisie gegaan en Lustig het net -net daarin geslaag om weg te kom voordat hy in hegtenis geneem is.
3) Frank Abagnale (VSA, 1948-hede)
Nadele: Hy het hom as 'n vlieënier voorgedoen om sy lewe aan misdaad te help
Nadat hy die huis op 16 verlaat het, het Frank Abagnale persoonlike tjeks begin inbetaal om sy onafhanklikheid te finansier. Hy het nuwe rekeninge by ander banke geopen, en besef dat die gebruik daarvan dieselfde sal veroorsaak dat hy gevang word, maar hy het gedink dat kassiere uiteindelik agterdogtig sou raak as hy nie respekvol lyk nie. Abagnale het Pan American Airlines met behulp van vals ID gebel en aan die onderneming gesê hy is een van hul werknemers. Deur te beweer dat hy sy vlieëniersuniform verloor het en om 'n plaasvervanger gevra het, was dit nie lank voordat hy 'n nuwe een gekry het nie.
Met 'n vervalste vlieënierslisensie en identifikasie, dompel Abagnale hom in sy nuwe persona en vind soveel moontlik uit oor die vliegproses om homself meer eg te laat lyk. Eers het hy gemaak asof hy studente -navorsing oor Pan Am doen en later het hy met stewardesses uitgegaan. Hy het so oortuigend geword dat hy ander vlieëniers kon oorreed om hom gratis op hul vliegtuie na verre bestemmings te laat ry gedurende die tyd dat hy nie 'gewerk' het nie. Daar word beraam dat hy meer as 'n miljoen myl op meer as 250 vlugte na 26 lande gevlieg het voordat hy 18 was. Vlieëniers het hom selfs gevra of hy daarvan hou om die kontroles te neem. Hy het dit gedoen - maar hy het die vliegtuig in 'n outomatiese piloot ingedruk sonder om opgemerk te word.
4) Anna Anderson (Pole, 1896-1984)
Nadele: sy beweer dat sy die dogter is van die Russiese tsar se laaste tsaar
As jong vrou het Anna Anderson in 1920 probeer om haar eie lewe te beëindig deur van 'n brug na die Landwehr -kanaal in Berlyn te spring. Sy is gered, maar het geweier om haar naam bekend te maak, en nadat sy na 'n geesteshospitaal gestuur is, kry sy die naam Miss Unknown. Twee jaar later beweer sy dat sy die groothertogin Anastasia van Rusland was.
Dit was 'n verrassende verklaring, veral omdat Anastasia in Julie 1918 vermoedelik deur Bolsjewistiese revolusionêre saam met ander lede van die ballingskap en hul personeel doodgeskiet is. Dit was eers in die negentigerjare, toe die lyke van die tsaar, sy keiserin en hul vyf kinders gevind is, dat die mite ontbloot is. DNA wat uit die Russiese koninklike familie en van Anderson geneem is, bewys eens en vir altyd dat daar geen ooreenkoms was nie.
5) Lambert Simnel (Engeland, 1477-1535)
Nadele: Hy was net 10 jaar oud en sy identiteit is vervals om die Engelse kroon uit te daag
Lambert Simnel was die seun van 'n skrynwerker in Oxford en 'n onskadelike tienjarige. Maar 'n priester genaamd Richard Symonds het geglo dat hy baie ooreenstem met die twee seuns van Edward IV, wat albei verdwyn het toe Richard III die troon inneem. Alhoewel hulle moontlik vermoor is, het gerugte voortgegaan dat hulle nog lewe, en daarom was die bedoeling dat Simnel as een van die seuns, Richard van York, sou sterf.
Die plan van Symond's het verander toe hy vals gerugte hoor dat die graaf van Warwick in die Tower of London gesterf het. Hy het gedink dat hy Simnel sou kon afsterf, aangesien Warwick hom so vinnig na Ierland geneem het, 'n broeikas van Yorkistiese steun, waar hy in Dublin as koning Edward VI in 1487 gekroon is. Henry VII was verbaas en kwaad en het die ware graaf van Warwick in die parade gestel. deur Londen se strate. Gelukkig was hy versigtig vir Simnel, moontlik omdat hy 'n kind was en heel waarskynlik nie bewus was van die ware situasie nie. Simnel is begenadig en kry werk in die Royal -kombuis.
Lees meer oor gewaagde misdade in die nuutste uitgawe van All About History, wat nou te koop is by alle goeie nuusblaaie of die Imagine Shop.
Elizabeth Bigley was 'n 19de -eeuse Kanadese swendelaar wat sedert sy tienerjare nadele gehad het. Sy het met 'n klein vervalsing begin voordat sy na die Verenigde State verhuis het, waar sy in verskeie verskillende stede voorgegee het dat sy 'n heldersiende was. Sy het ook twee keer getrou, telkens onder 'n ander skuilnaam, maar nie een van die huwelike het lank geduur nie, en uiteindelik is Bigley in 1889 tot nege jaar tronkstraf gevonnis weens vervalsing.
Sy is in 1893 vrygelaat en is na Cleveland waar sy die naam Cassie Hoover aangeneem het. 'N Paar jaar later word sy Cassie Chadwick nadat sy weer getroud is, hierdie keer met 'n welgestelde, gerespekteerde dokter met die naam Leroy Chadwick. Hierdie nuwe verhouding het Cassie toegang verleen tot sommige van die rykste en invloedrykste mense van Ohio, en met die onbewuste hulp van een van haar man se vriende, het Chadwick haar mees ambisieuse probleem aangepak.
In 1897 reis sy na New York. Daar ontmoet sy 'n kennis van dr. Chadwick, 'n prokureur met die naam James Dillon. Cassie het hom gevra om haar op 'n boodskap te vergesel, en die man was verplig. Saam het hulle na Vyfde Laan gereis en voor een van die weelderigste geboue in die hele stad gestop. Dit was die herehuis van Andrew Carnegie, een van die rykste mans ter wêreld. Chadwick het binnegegaan terwyl Dillon in die wa wag, verbaas oor watter besigheid sy moontlik kan hê.
Alles wat Chadwick gedoen het, was in werklikheid om te vra om met die hoofhuishoudster te praat onder die voorwendsel dat sy die verwysings nagaan van 'n diensmeisie wat sy wou aanstel. Sy het Carnegie nooit ontmoet nie, maar dit was irrelevant vir die nadeel - al wat belangrik was, was dat sy tyd in sy huis deurgebring het.
Toe sy vertrek, het Dillon duidelik uitgevra oor haar besigheid. Chadwick het erken dat sy die buite -egtelike dogter van Andrew Carnegie was en het selfs aan die prokureur 'n paar skuldebriewe gewys (natuurlik vervalste) ter waarde van honderde duisende dollars, en ook genoem dat sy miljoene meer sou erf. Sy het Dillon tot geheimhouding gesweer, omdat sy goed geweet het dat die prokureur dit aan almal in Ohio sou vertel.
Toe haar verhaal uitkom, kon Chadwick dit maklik vind om massiewe lenings te kry by elke bank wat sy binnegekom het. Sy het daarop gereken dat niemand so vrymoedig sou wees om Carnegie uit te vra oor 'n buite -egtelike dogter nie, en sy was reg ... 'n rukkie. Chadwick het haar bedrogspul sewe jaar lank aan die gang gehou. Toe, in 1904, eis 'n bankier dat sy 'n lening ter waarde van byna $ 200,000 terugbetaal. Sy kon dit nie, en die bankier het Carnegie gevra wat gesê het dat hy geen idee het wie Cassie Chadwick is nie. Sy is skuldig bevind aan bedrog en is 'n paar jaar later in die tronk dood.
Wat Andrew Carnegie betref, het ons 'n hele video oor hom op ons susterkanaal, Biographics, geneem, dus kyk na die skakel in die beskrywing as u meer oor hom wil leer.
Valse nasionaliteitseise Redigeer
(1791–1864), Engelsvrou wat voorgegee het dat sy 'n prinses was van 'n fiktiewe eiland (1921-1998), Afro-Amerikaanse pianis/orrelis wat voorgegee het dat hy uit Indië kom (1679-1763), wat beweer dat hy van Formosa kom
Vals minderheid nasionale identiteitsaansprake Redigeer
(1828–1906), Amerikaanse skrywer wat valslik beweer het dat hy 'n voormalige swart slaaf was (1960–2020), Amerikaanse skrywer en assistent -professor in Engels aan die George Washington University wat beweer het dat hy 'n Kubaanse immigrant was, ondanks die geboorte in Detroit aan Amerikaanse ouers .  (1925–1979), wat onder die alias van die sogenaamde Cherokee -skrywer Forrest Carter verskeie boeke geskryf het, waaronder Die opvoeding van boompie (1925–1998), 'n Peruaanse-Amerikaanse skrywer en selfstylantropoloog, wat beweer dat hy 'n sjamaan is (1890-1932), 'n Afro-Amerikaner wat beweer dat hy die seun van 'n Blackfoot-hoof (1904-1999), 'n Italiaanse Amerikaanse akteur is. (die 'huilende Indiese opperhoof' in die 'Keep America Beautiful' aankondigings in die staatsdiens in die vroeë sewentigerjare), wat beweer dat hy van Cherokee-Cree afkoms was (gebore 1972), Australiese skrywer wat Oekraïens afkoms valslik beweer het as deel van die basis van haar roman Die hand wat die papier onderteken het oor 'n Oekraïense gesin wat saamgewerk het met Nazi's in die Holocaust (gebore 1977), voormalige president van die NAACP in Spokane, Washington, wat aanspraak gemaak het op Afro-Amerikaanse erfenis ondanks geboorte aan blanke ouers  (1888-1938), gebore Archibald Belaney, 'n Engelsman wat die identiteit aangeneem het van 'n Ojibwe (1931–2001), skrywer en joernalis, gebore Jackie Marks in 'n Europese Joodse gesin wat later beweer het dat hy 'n CherokeeAmerican Indian ("Jess 'La Bombalera'") was, voormalige lektor by Die George Washington -universiteit, wat erken het dat sy valslik haar identiteit beweer het, insluitend "North African Blackness, then US rooted Blackness, then Caribbean rooted Bronx Blackness" gedurende haar loopbaan terwyl sy Joods was. , 'n Amerikaanse akademikus, feminis en aktivis teen geweld wat Cherokee -identiteit geëis het sonder bewys of aanvaarding deur die Cherokee -nasie  (c. 1888–1933), verkoper van kruiegeneeskunde wat beweer het dat hy van Sioux gebore is ( 1919–1996), 'n Afro -Amerikaner wat beweer dat hy die laaste spreker van die Catawba -taal was (gebore 1966), 'n Kanadese skrywer wat valslik die afkoms van die Eerste Nasies beweer het, 'n skrywer van fiksie romans vir jong volwassenes, wat 'n memoire bekend maak waarin sy beweer dat sy 'n naturel is Amerikaner wat in pleegsorg van haar broer geskei is en nooit weer met hom kon skakel nie, en valslik beweer het dat hy die Harry Potter -fanfiksie My Immortal geskryf het. Haar broer het op Kiwi Farms onthul dat sy eintlik van Griekse afkoms was, nog nooit in pleegsorg was nie en dat sy vrywillig van hom vervreem was.
Valse koninklike erfenis beweer Edit
beweer dat dit groothertogin Tatiana was Nikolaevna van Rusland beweer dat dit groothertogin Maria Nikolaevna van Rusland was wat beweer dat sy groothertogin Tatiana van Rusland was (1896–1984), wat moontlik werklik geglo het dat sy die groothertogin Anastasia van Rusland was, dogter van tsaar Nikolaas II van Rusland (omstreeks 1533), voorgegee dat sy die dogter van Hendrik VIII was, het Mary op 'n tydstip gedink dat haar pa in haar guns (522 v.C.), antieke heerser van Persië, in die algemeen beskou moet word as opreg, maar deur sy opvolger word beweer dat hy 'n bedrieër was, met betrekking tot 'n 'opgewekte' Indiese prins wat moontlik werklik was wat hy beweer het (1900–2000), in 1995 verskyn en in 2000 na Rusland gegaan het waar sy probeer het om die "Romanov fortuin" op te eis. beweer dat sy groothertogin Olga Nikolaevna van Rusland was (1817–1885), beweer dat sy die geheime wettige dogter was van Gustav IV Adolf van Swede en Frederica van Baden. (1946-1995), 'n Belg wat aanspraak gemaak het op verskeie Europese koningshuise (1642-1673), wat onder meer 'n valse prinses en 'n bigamis was (1939-1975), is die veronderstelde naam van John Keehan, wat beweer dat hy afkomstig van die Spaanse adel. In sy veldtog om sy stelsel van vechtkunsten te bevorder, het hy ook oorwinnings behaal in verskillende geheime doodswedstryde in Asië en huursoldaataktiwiteite in Kuba, waarvan niks bewys is nie. (1905–1968), was 'n Nederlandse vrou wat beweer dat sy die vyfde dogter was van Nicholas en Alexandra, gebore in 1903 toe Alexandra 'n "histeriese swangerskap" gehad het.  Daar is tans geen amptelike of private rekords van Alexandra wat 'n kind gebaar het nie. , voorgegee dat hy 'n seun was van die Bisantynse keiser Romanos IV Diogenes (c. 1581 - 1606), False Dmitriy II (oorlede 1610) en Valse Dmitriy III (oorlede 1612), wat almal die seun van Ivan die Verskriklike naboots (1905 - na 1978), wat voorgegee het dat hy 'n erfgenaam van die Duitse troon was (fl. 1765), beweer dat hy kroonprins Gustav van Swede was. (1922–1993), was 'n CIA -agent wat in 1959 beweer dat hy Tsarevitsj Alexei van Rusland was
'N Skrywer, Michael Gray, ('n alias aangeneem deur 'n Noord -Ierse onderwyser) beweer in sy boek Blood Relative dat die Tsarevitsj met die Dowager -keiserin aan boord van die oorlogskip HMS Marlborough in 1919 ontsnap het en later die naam Nikolai Chebotarev aangeneem het. In die boek beweer Gray dat hy die seun is van die Tsarevitsj en prinses Marina, hertogin van Kent, en hulle het in die geheim in die laat veertigerjare getrou. (fl. 1659), beweer dat sy koningin Christina van Swede was. beweer dat hy die seun is van die groothertogin Anastasia Nikolaevna van Rusland († 1285), ook bekend as Dietrich Holzschuh, was 'n bedrieër wat in 1284 begin voorgee het dat hy die keiser Frederik II (1886-1962) was, wat aanspraak gemaak het op die koningshuis van die Bisantynse Ryk (gebore 1957), het homself MacCarthy Mór en "Prins van Desmond" († 1773), wat beweer dat hy Peter III van Rusland was, gestig en daarin geslaag om Montenegro (ongeveer 1260–1301) te regeer, wat verpersoonlik die Maid of Norway (1920–2000), die meesterbrein agter die Priory of Sion -hoax wat beweer dat hy Merovingiaan was, 'n pretendent op die troon van Frankryk (ongeveer 1742-1775), wat beweer dat hy Peter III van Rusland is (fl. . 1081), an Eastern Orthodox monk who assumed the identity of Byzantine Emperor Michael VII (1860–1913), who is better known as Baron Corvo (c. 1477 – c. 1525), pretender to the throne of England (1899–1997 ), another woman who claimed to be the Grand Duchess Anastasia of Russia claimed to be Tsarevich Alexei of Russia. He died in the year 1977 in Vancouver, Canada. appeared strikingly similar to Grand Duchess Tatiana Nikolaevna of Russia but never actually claimed to be the former grand duchess. Many people who knew Larissa strongly suspected that she was the former grand duchess of Russia. , appeared in the 1920s in Russia and claimed to be Grand Duchess Anastasia of Russia. She died in a psychiatric ward in the year 1971 in Kazan, Russia. (c. 1474 – 1499), pretender to the throne of England
Hierdie uitgawe is gepubliseer in 1683 by Printed for William Cademan . in London .
Number of Fires: Een
People Killed: Vier
Koste: Tens of millions of dollars of property damage
Storie: John Orr hoped to be a Los Angeles police officer, but didn't make the cut. Instead, he joined the Glendale Fire Department as an arson investigator. His coworkers thought Orr was strange—he chased down shoplifters and burglars in his fire truck. But they admired his dedication and his uncanny ability to be the first firefighter on the scene. He always knew where the hydrants were, the best way to put out each fire, and how to find the cause of the fire. His colleagues never suspected that Orr was the man they had dubbed the "Pillow Pyro."
People Killed: Vyf
Koste: The fire destroyed over 40,000 acres, amounting to more than $9 million in damages
Storie: Raymond Lee Oyler was a 36-year-old dim-witted mechanic in Riverdale, Calif. (His own lawyer characterized him as dopey.) He trained for three months to become a volunteer firefighter, but quit. Yet his love affair continued. He began starting small fires, but minor blazes weren't enough—he became obsessed with lighting a mountain on fire. He started more and more fires by attaching a Marlboro cigarette to a pack of matches, placing it in the brush, and lighting the cigarette. After bragging to his girlfriend about his fires, she threatened to leave him if he didn't stop, so he quit — for six months, before starting again.
Storie: The adopted son of Pearl and Nat Berkowitz spent most of his childhood alone. If he didn't play baseball, he bullied the other kids. He was large and awkward. When Berkowitz tired of torturing Pearl's parakeet, he started fires in buildings across New York and kept detailed diaries of each one. Berkowitz always felt everyone was out to get him starting fires gave him a feeling of control.
Storie: When Peter Dinsdale was just 12-years-old, he went to the house of a classmate, 6-year-old Richard Ellerington, in Hull, England. Arriving before 7 a.m., Dinsdale poured paraffin in a window and tossed a match into the house. The Elleringtons woke and rushed five of their six children from the burning row house. Richard—who was physically handicapped—didn't make it out.
Koste: Millions of dollars worth of damage
Storie: When Thomas Sweatt saw an attractive man, he would follow him home, but instead of talking to the object of his affection, Sweatt would set fire to the man's house or car. For more than 30 years, Sweatt set hundreds of fires in the metro Washington, DC, area. Sweatt often tossed incendiary devices into police cars and then watched them burn. Each time he set a fire, he used a similar gadget—he would fill a milk jug with gasoline and plug the opening with a piece of clothing that served as a wick. The wick burned plastic for more than 20 minutes and after the fire consumed the container, gas fumes escaped and caught fire. In two different fires, elderly women were unable to escape and later died.
Except that none of it ever happened. With the fame from the book came testimonies from people who had eintlik served with Dupre in the war. The truth was, Dupre spent the entire war behind a desk in London. It turned out that Dupre had just embellished a few stories for fun, and somehow the entire thing spiraled out of control. Aside from the fame though, Dupre never benefited from the book deal and the public talks&mdashhe donated all his proceeds to Scouts Canada. His biography was reclassified as fiction.
Most of the impostors on this list got their start at a young age&mdashfew of them achieved notoriety before the age of twenty. David Hampton is now considered one of the youngest successful con artists and impersonators, and his story has since been adapted into the play and film Ses grade van skeiding. His gimmick: impersonating actor Sidney Poitier&rsquos son (Sidney Poitier actually has six daughters and zero sons).
He was arrested for fraud in 1998, but has continued his scams well into the 21st century. As of 2009 he was in jail in Vancouver, where he told reporters, &ldquoI never steal. Nooit. I lied, but I never stole.&rdquo
Kyk die video: Varalicarenje - pecanje stuke na zabu - pike strike on frog shad + successful landing - Epic Fishing