Vir die kluisenaar is die vriend altyd die derde: Die derde is die kurkprop wat verhinder dat die gesprek van die twee in die dieptes sink.
Ag, daar is te veel dieptes vir alle kluisenaars. Daarom smag hulle so na ’n vriend en na sy hoogte.
En dikwels wil ’n mens met die liefde net die nyd oorslaan. En dikwels val ’n mens aan en maak ’n vyand om te verberg dat ‘n mens self kwesbaar is.
’n Mens moet in sy vriend die vyand eer. Kan jy nie teen jou vriend opstaan sonder om na hom toe oor te loop nie? Kan jy jou vriend nie teenstaan sonder om met hom saam te staan nie?
In jou vriend moet ’n mens sy beste vyand hê. Jy moet die naaste aan sy hart wees wanneer jy hom teenstaan.
Jy kan jouself nie genoeg mooimaak vir jou vriend nie: want jy moet vir hom ’n pyl en ’n hunkering na die Supermens wees.
Het jy jou vriend gesien slaap,sodat jy kan weet hoe hy lyk? Wat anders is jou vriend se gesig tog ? Dit is jou eie gesig, op ’n rou en onvolkome spieël.
Laat ’n raaisels jou deernis wees: sodat jy eers kan weet of jou vriend aan deernis wil deelneem. Dalk is dit wat hy aan jou lief het – die ongebreekte oog en die blik van die ewigheid.
Die deernis vir jou vriend berg homself onder ’n harde dop, daaraan moet jy probeer vasbyt. Só sal dit sy fynheid en soete hê.
Te lank was daar in die vrou ’n slaaf en ’n boelie verborge. Daarom is die vrou nog nie instaat tot vriendskap nie: sy ken net liefde.
In die liefde van die vrou is ongeregtigheid en blindheid teen alles wat sy nie lief het nie. En ook in die bewuste liefde van die vrou is nog steeds roof en blits en nag langs die lig.