Dis prysuitdelingseisoenArgieffoto (Foto: PublicDomainPictures/Pixabay) Dit is prysuitdelingseisoen! Die spoggerige hoogtepunte van die afgelope jaar word met merieteaande gevier en ek self het hierdie week, 23 jaar ná my laaste skoolprysuitdeling, by so ŉ toekenningsgeleentheid gepraat. Alhoewel ek regtig bly was en is vir elke kind wat sy sertifikaat of trofee ontvang, het ek gevoel om “sterkte” eerder as “geluk” te sê, want dit wat op uitstalling is – van die vinnigste paar bene of die brein wat die feite die maklikste kan onthou – is dit gawes en talente wat vir ons gegee is. Dis gegee vir iets meer as net die applous van ‘n pawiljoen of saal vol ouers en kinders. Dis gegee met die verantwoordelikheid om te geniet, maar verseker ook om ten goede te gebruik – tot opbou en voordeel van ander. Jesus se woorde in Lukas 12:48 bly my aansporing vir my eie kinders en elkeen wat hoop om sy plekkie in die son te vind: “Van elkeen aan wie baie gegee is, sal baie geëis word; en van hom aan wie baie toevertrou is, sal meer gevra word.” So wees getrou met dit wat jy gekry het en hou op om jouself moeg te maak oor die een wat lyk of hy meer het. My oudste seun leer my hierdie week weer ŉ waarheid wat ek eendag by iemand gehoor het: “Ons is nie trots op ons kinders se talente nie, want dit word vir hulle gegee. Ons is trots op wat hulle daarmee doen.” Ons kinders is self meer trots as hulle voel hulle moes werk vir iets. Paul het die naweek aan ŉ kompetisie deelgeneem met ŉ Shakespeare-stuk wat hy self gekies het en waarvoor hy homself afgerig het. Hy het ŉ natuurlike aanvoeling en dis ŉ talent wat vir hom gegee is. Hy verstaan nie heeltemal die erkenning wat hy daarvoor kry nie, want dit voel vir hom na te min moeite teenoor die ure en ure se oefening wat dit hom vat om op nasionale vlak aan iets soos landloop deel te neem. Daardie erkenning het vir hom baie meer waarde, want hy het ŉ prys betaal en opofferings gemaak en ek as ouer is dan ook trots – nie noodwendig op wat hy bereik nie, maar oor die mens wie hy besig is om te word terwyl hy leer van harde werk, nederigheid, dissipline en deursettingsvermoë. Maar… Wat nou van die kind wat ook hard gewerk het en aan alles deelgeneem het, wat nie een oefening gemis het nie, maar nêrens iets “groot” genoeg bereik het om selfs net na die prysuitdeling genooi te word nie? Wat as jou opoffering nie “tel” nie, want jy het nie gewen nie? Dit wat ons “wen” terwyl ons deelneem sonder om dalk ooit ŉ eerste plek te behaal, is soveel meer as iets om te hang om jou nek of teen die muur. Ons karakter wen soos ons steeds hard werk, teleurstelling leer hanteer, opstaan na ons geval het en jaar ná jaar teruggaan sonder om dalk ooit ŉ beurt op die podium te kry – alhoewel my hart wil glo elkeen moet iewers sy beurt kry… Miskien moet ons en ons kinders soms vir onsself ŉ “erkenningsgeleentheid” hou waar jy stil staan en vir die Here dankie sê vir wat jy al gewen het in jou menswees. My pa het my geleer: “Lindie, jy moenie nodig hê dat enigiemand vir jou moet sê dit was goed nie. Jy weet mos wanneer was dit jou beste.” Ek gun elke mens elke dag van die jaar daardie gevoel wanneer jy jou kop in die aand op jou kussing neerlê: Al klap niemand vir my hande nie, ek weet wanneer was dit my beste!