Of staan herhaaldelik voorgeskrewe gedigte, veral ’n korte soos D.J. Opperman se Klara Majola, die beste kans om hier die louere weg te dra? Dis sekerlik makliker om uiting te gee aan mens se ontsteltenis of aan die triestigheid van drome en ideale wat bitter geword het (ek praat nou bv. van die Suid-Afrikaaanse ontnugtering) as om die vreugdes van die tekstuur van lewe te artikuleer of, om hoe krities dan ook, vas te hou aan die onderliggende droom, die ‘dieper reg’ se behoefte/begeerte vir andersmaak en andersword wat tog die oorspronklike voedingsaar van mens se betrokkenheid by ‘n historiese proses is. In 2009 ontvang hy die gesogte VSB-poësieprys vir sy bundel Het leven van (2008) en in 2018 die P.C. Hooftprys vir sy oeuvre. Die leser se assosiasies word hier geaktiveer om die leë plekke in te vul (vol te maak?). Hierdie situasie is gestereotipeer en later het baie van die swartes die persepsie gehuldig dat die blankes in die algemeen hulle onderdrukkers en uitbuiters is. n Lang geskiedenis van swart-wit-konfrontasie het uit hierdie gespanne verhouding voortgevloei.