Charles de Montesquieu was 'n Franse prokureur en Verlichting filosoof wat bekend geword het om die idee van die skeiding van magte in die regering te bevorder as 'n middel om die vryheid van die mense te verseker, 'n beginsel wat in die grondwette van baie nasies regoor die wêreld vasgelê is. .
Gebore: 18 Januarie 1689 in Château de la Brède (naby Bordeaux, Frankryk).
Gesterf: 10 Februarie 1755, in Parys, Frankryk
President van Bordeaux Senaat: 1716 - 1726
Toegelaat aan die Academie Francaise: 1728
Lettres Persanes (Persiese Briewe, 1721)
Oorwegings oor die oorsake van die Romeinse en die leur decadence (Oorwegings oor die oorsake van die Grens en Dekadensie van die Romeine, 1734)
De l'esprit des loix (Gees van Wette, 1748)
Die seun van 'n soldaat en 'n erfgenaam, Charles de Montesquieu, het die eerste keer bestudeer om 'n prokureur te word en selfs vir die byna 'n dekade die kriminele afdeling van die parlement in Bordeaux onder leiding. Hy het uiteindelik bedank, sodat hy kon fokus op die bestudering en skryf van filosofie. Gedurende sy vroeë jare het hy verskeie belangrike politieke gebeurtenisse beleef, soos die vestiging van 'n konstitusionele monargie in Engeland . Hy het dit belangrik gevind om sy reaksies op sulke gebeure aan 'n wyer gehoor te kommunikeer.
As politieke filosoof en sosiale kritikus was Charles de Montesquieu ongebruikelik omdat sy idees 'n kombinasie van konserwatisme en progressivisme was.
Op die konserwatiewe kant het hy die bestaan ​​van die aristokrasie verdedig en aangevoer dat hulle nodig was om die staat te beskerm teen die oorskot van beide 'n absolutistiese monarg en die anargie van die bevolking. Montesquieu se leuse was "Liberty is die stiefkind van voorreg", die idee dat vryheid nie kan bestaan ​​waar geërfde voorreg nie , kan ook nie bestaan ​​nie.
Montesquieu het ook die bestaan ​​van die konstitusionele monarg verdedig, en beweer dat dit beperk sal word deur konsepte van eer en geregtigheid.
Terselfdertyd het Montesquieu erken dat 'n aristokrasie te veel van 'n bedreiging sou word as dit in arrogansie en selfbelang gesink het, en dit is waar sy meer radikale en progressiewe idees in die spel gekom het. Montesquieu het geglo dat mag in die samelewing geskei moet word tussen die drie Franse klasse: die monargie, die aristokrasie en die gemeentes (die algemene bevolking). Montesquieu het gesê dat so 'n stelsel 'tjeks en saldo' verskaf het, 'n frase wat hy geskep het en wat in Amerika algemeen sou word, omdat sy idees oor die verdeling van mag so invloedryk sou wees. Inderdaad, net die Bybel sal meer as Montesquieu deur die Amerikaanse stigters (veral James Madison ) aangehaal word, dit is hoeveel invloed hy op hulle gehad het.
Volgens Montesquieu, as die administratiewe magte van die uitvoerende, wetgewende en regspersoneel onder die monargie, die aristokrasie en die kommons verdeel is, dan is dit vir elke klas moontlik om die mag en selfbelang van die ander klasse te ondersoek, die beperking van die groei van korrupsie.
Alhoewel Montesquieu se verdediging van die republikeinse regeringsvorm sterk was, het hy ook geglo dat so 'n regering slegs op 'n baie klein skaal kon bestaan ​​- groot regerings het onvermydelik iets anders geword.
In "Gees van Wette" het hy aangevoer dat groot state net volgehou kan word indien mag in 'n sentrale regering gekonsentreer word.
Montesquieu was eerder as enige tradisionele Christen of teorie. Hy het geglo in 'natuur' eerder as 'n persoonlike godheid wat in menslike aangeleenthede ingegryp het deur wonderwerke, openbarings of gebede beantwoord.
In Montesquieu se beskrywing van hoe die Franse samelewing in klasse geskei moet word, is daar 'n bepaalde klas in sy afwesigheid: die geestelikes. Hy het hulle geen krag gegee nie en geen formele vermoë om die krag van ander in die samelewing te ondersoek nie, en sodoende die kerk effektief te skei van die staat selfs as hy nie daardie spesifieke frase gebruik het nie. Dit is miskien om hierdie rede, tesame met die oproep om 'n einde te maak aan enige godsdienstige vervolging, wat die Katolieke Kerk sy boek "Gees van Wette" verbied het, en dit op die Indeks van Verbode Boeke geplaas het, soos dit oral geprys is. meeste van die res van Europa.
Dit het hom waarskynlik nie verbaas nie omdat sy eerste boek, "Persiese Briewe", 'n satire oor die gebruike van Europa, kort ná die publikasie deur die pous verban is. Trouens, Katolieke amptenare was so ontsteld daaroor dat hulle probeer het om hom te verhoed om tot die Academie Francaise toegelaat te word, maar hulle het misluk.