Spesiale skole - Inligting - 2022
Baie aandag word vandag aan onderwys gegee. Daarom is dit so belangrik om verkeerde gedagtes oor spesiale skole te verdiskonteer.
Elite skool beteken gesluit. Baie mense glo dat 'n gewone persoon nie in so 'n opvoedkundige instelling sal beland nie, want slegs spesiale kinders studeer daar, dieselfde familielede van die onderwysers self. In werklikheid is skole vir slim mense beskikbaar vir alle kinders wat aan spesiale vereistes voldoen. En gewoonlik is dit glad nie finansiële kriteria nie. Skole het diegene wat 'n groter dors na kennis het, nie-standaarddenkende kinders wat 'n groot intellektuele las kan weerstaan. Die onderwysers is self geïnteresseerd om toe te sien dat die status van die ouers en hul geld nie die kind se vermoë om in 'n spesiale skool te gaan, beïnvloed nie. Per slot van rekening, as daar 'n swak, maar ingewikkelde student binnekom, sal die onderwysers self daarmee ly. Studente wat nog nie 'n spesiale skool kon betree nie of nog nie eers ingeskryf het nie, kan spesiale kursusse en kringe gratis bywoon.
Studente word gekies vir spesiale skole, wat in beginsel onbillik is. Die feit is dat 'n spesiale stel kwaliteite nodig is om in so 'n skool te studeer, wat die bestaan ​​van keuring impliseer. Per slot van rekening word nie almal na musiek-, kuns- en choreografiese skole geneem nie, dit word as normaal beskou. En niemand is woedend oor die mededingende keuse van hoëronderwysinstellings vir die begroting nie. Die punt van so 'n kompetisie is om die belowendste aansoekers te kies wat hul bereidwilligheid om te leer, demonstreer. En laat mense hoër onderwys na wense kry, maar sekondêre onderwys is verpligtend vir almal. Enige min of meer gesonde persoon verstaan ​​dat daar bekwame kinders is wat 'n indrukwekkende deel van hul tyd aan die bestudering van een of ander vak, dieselfde fisika of chemie, wil wy. En daar is die kinders wat die skoolkursus van wiskunde amper nie oorwin nie, maar hulself perfek vertoon in kreatiewe amateuruitvoerings. Albei moet die geleentheid kry om suksesvol te wees op hul belangstellingsgebied. As daar gesê word dat sommige studente iets tot nadeel van ander ontvang, word die doelbewuste valse opinie in ag geneem dat almal dieselfde hoeveelheid opvoedkundige materiaal kan opneem, en dat dit dieselfde is vir almal.
Kinders van welgestelde ouers studeer in spesiale skole, wat in elk geval nie verlore gaan nie. In werklikheid is die sosiale omgewing in hierdie skole redelik uiteenlopend. Dus, in die Moskou-skool "Intellektueel" is daar 'n klas waar verskeie kinders uit groot gesinne tegelyk studeer. Die kinders van beroemde mense en diegene wat sonder 'n vader grootgemaak is, verstaan ​​saam die wetenskap. Daar kan u ook kinders uit enkelouer-gesinne van verskillende inkomste ontmoet, kinders van dokters, onderwysers, sowel as welgestelde ondernemers en hoogs gekwalifiseerde spesialiste. Die belangrikste is dat almal binne die skool nou kommunikeer, wat nêrens anders kan gebeur nie. Vir ons moderne samelewing, waarin die stratifikasie al hoe meer opgemerk word, is dit belangrik. Inderdaad, vir kinders uit arm of gewoon gewone gesinne, waarvan die meerderheid in die land is, kan 'n spesiale skool 'n soort sosiale hysbak word. Natuurlik moet u baie moeite doen om daar te kom en te studeer. Maar selfs in 'n gewone hysbak is pogings nodig om op te klim - u moet nog steeds die knoppies bereik en daarop druk. As u klasgeld instel, sal dit 'n ramp vir baie mense word - so 'n hysbak sal eenvoudig ophou werk.
Dit is maklik om in spesiale skole te leer. Kyk net na die skedule om die absurditeit van so 'n stelling te verstaan. Die spesiale skole het 'n taamlike groot onderrigbelasting, en daar is ook addisionele vakke, spesiale kursusse, projekte. Gevorderde programme vereis hoë gehalte en soliede studentewerk. Alhoewel dit nie maklik is om hier te studeer nie, is dit interessant. Maar sterk kinders stel belang in wat moeilik is. In hierdie opsig klink die voorstel van hervormers van die onderwys om betaling vir addisionele klasse te betaal, nogal vreemd. Waar het u gesien dat iemand ook ekstra betaal vir sy oortydwerk?
In spesiale skole is onderwysers regte luiers, slim kinders leer hier alles self. 'N Goeie onderwyser sal aan kinders take gee wat hul vaardighede in ag neem, moeilik maar uitvoerbaar vir die denkvlak. Sielkundiges noem dit die gebied van proksimale ontwikkeling. Dit is nie maklik om sterk studente in 'n goeie vorm te hou nie, u kan hier nie met 'n gewone handboek en probleemboek werk nie. Sulke kinders is ook baie krities en luister eenvoudig nie na iemand wat nie in hul eie gesag en vertroue is nie. As gewone kinders 'n eenvoudige onderwerp en take, waar alles volgens 'n geknoopte algoritme gedoen word, sal geniet, is dit nie genoeg vir begaafdes nie. Hulle hou nie van triviale en vervelige opdragte nie; hulle wil uitdagende en interessante doelwitte hê. In hierdie geval hoef u nie te jaag nie, dit is nodig om te verduidelik dat begrip alleen nie genoeg is nie, want u moet nog steeds leer hoe om die toepaslike vaardighede te oefen. Dit is moeilik om met begaafde kinders te werk, omdat hulle nie van roetine hou nie, wat onderwysers gedurig in die gesig staar. U sou selfs kon sê dat gewone mense en begaafdes twee verskillende beroepe is.
Slim kinders sal nie in 'n gewone skool verlore gaan nie. Die sielkunde sê ook dat daar verskillende soorte begaafdhede is. Studente van spesiale skole is gewoonlik diegene met akademiese, intellektuele of kreatiewe talent. Hierdie verdeling is eintlik redelik arbitrêr, want by een kind kan daar verskillende soorte begaafdhede wees. Maar sal sulke kinders in 'n gewone skool kan oorleef?
Kinders wat lief is en weet hoe om te leer, is akademies begaafd. Hulle is gewoonlik uitstekende studente op skool, 'n klassieke voorbeeld van die kind wat almal as begaafd beskou. Hierdie kinders sal suksesvol wees in 'n gewone skool, maar hulle sal op die ou end geen addisionele kennis ontvang nie, sowel as kommunikasie met helder en intelligente eweknieë. Kinders met twee ander soorte begaafdhede het dit moeilik om in 'n gewone skool te wees, en hulle is self nie 'n geskenk nie. Diegene van die intellektuele tipe werk graag onafhanklik. Hierdie kinders toon onafhanklikheid van denke; hulle lees self ingewikkelde literatuur. Hul akademiese prestasie kan absoluut enige wees - van "uitstekend" tot "onbevredigend". Die onderwyser moet met hulle saamwerk, veral oplettend en bekwaam wees. Kreatiewe begaafde kinders is ook moeilik om te leer. Hulle denke is immers nie-standaard, hulle kan in 'n bedwelming val wanneer hulle probeer om die getal selle in 'n notaboek te tel, die sjablone beïnvloed dit, en hul sosiale vaardighede is nogal swak.
As gevolg hiervan hou min mense van intellektuele en kreatiewe kinders. Uiteindelik onderbreek hulle die onderwyser voortdurend, vra vreemde vrae, steek hul hand uit as die ander kinders net probeer verstaan ​​wat op die spel is. Sulke studente word afgelei en kan selfs onder 'n lessenaar lees. Gevolglik sal so 'n begaafde kind in 'n gewone klas met ander inmeng, en selfs die onderwyser sal saam met hom ly. As spesiale kinders op die regte tyd nie in 'n spesiale omgewing beland nie, sal dieselfde met hulle gebeur as met 'n pasiënt wat nie die nodige behandeling betyds ontvang nie. En dit is 'n heeltemal toepaslike vergelyking. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het immers begaafde kinders in gevaar gebring. Hierdie klein mense sukkel om te kommunikeer, hulle het konstante senuweeagtigbaarheid, sosiale en sielkundige aanpassing is moeilik. Hierdie kinders het dikwels sielkundige trauma wat hulle in skole ontvang het waar hulle voor spesiale inrigtings gestudeer het. Talente is deur klasmaats of selfs onderwysers aangejaag, en soms deur albei.
Begaafde kinders het spesiale voorwaardes vir opleiding en opleiding nodig, hulle het die hulp van sielkundiges nodig. En nie-standaardstudente in spesiale skole floreer letterlik; hulle vind hul vriendekring en eendersdenkende vriende onder maats en volwassenes. Hierdie kinders kry die geleentheid om aan die Olimpiades deel te neem en te wen, sommige van hulle doen goeie navorsing en kreatiewe werk. Weliswaar gebeur dit soms dat 'n kind 'n talent het, maar sukses kom steeds nie. Nie almal weet hoe om dinge tot die einde toe te bring om hul idees te verwesenlik nie. Kinders kan verward en vergeetagtig raak, maar tog die proses geniet, nie die resultaat nie. Sulke kinders het die geleentheid om 'n volledige kursus in 'n spesiale skool te voltooi sonder om toekennings te wen en sonder om hul roem te bring. Nietemin verwerf hulle suksesvol kennis en sluit hulle by die samelewing aan.
Spesiale skole leef ten koste van gewone onderwysinstellings. Daar moet toegegee word dat daar tot onlangs meer geld vir spesiale skole toegewys is as vir gewone skole. Maar dit word geregverdig deur die teenwoordigheid van addisionele werk. In sulke instellings en die kurrikulum breër is daar inderdaad ook addisionele profielklasse, kringe, spesiale kursusse, kleingroepe. Al hierdie werk is op dieselfde basis as in ander skole betaal; dit het net meer gedoen. So, wat is onbillik in die feit dat meer geld gaan aan die een wat harder werk?
By die voorbeeld van Moskou kan die opsie van koste-gemiddeldes oorweeg word. Daar is ongeveer honderd gimnasiums en lyceums in die hoofstad, terwyl daar voor die samesmelting ongeveer tweeduisend gewone skole was. Gemiddeld het spesiale skole twee keer soveel befondsing per student ontvang as gewone skole. Wat gebeur as u hierdie geld neem? Daar sal gevind word dat slegs 100 sekondêre skole finansier word. As hierdie geld teen 2000 verdeel word, blyk dit dat die verhoging van die begroting slegs 5% beloop. Maar dit is ook die moeite werd om te oorweeg die feit dat meer kinders in gewone skole studeer as in spesiale skole. Daar is dus geen rede om 'n skerp toename in welstand te verwag nie, maar spesiale skole sal ophou bestaan. Wat moet lyceums doen as die geld verminder word? Stop diep leer? Begin om geld by studente in te samel, of kry u die helfte soveel ure as in 'n naburige skool met 'n gelyke werklas? Die opsie met normatiewe finansiering per capita is dus baie skadelik. En die geld wat eenvoudig nêrens in die onderwys gaan nie, is baie belangriker as die besteding aan spesiale skole. Amptenare moet leer om op hulself te bespaar en nie op talentvolle kinders nie.
Dit is nie waar wanneer meer geld vir een kind toegewys word as vir 'n ander kind nie. Ons betaal belasting op alles, en vir hierdie fondse kry iemand meer vir onderwys. Nie regverdig nie? Dan is dit die moeite werd om die idee van begrotingsopvoeding as oneerlik te erken, want kinderlose mense betaal belasting op die opvoeding van ander mense se kinders. Volgens hierdie logika moes Peter die Grote glad nie skole gevestig het nie, want dan het die oorweldigende minderheid van die bevolking daarin gestudeer. Dit is pertinent om daarop te let dat die eerste onderwysinstellings net gespesialiseerd was - navigasie en militêr medies. En dit was nie die moeite werd om universiteite vir dieselfde rede te open nie. Die koste van die staat vir die opleiding van Lomonosov was baie keer hoër as vir 'n ander gewone boer. Is dit die moeite werd om die uitgawes van die land vir die vrylating van die Tsarskoye Selo Lyceum, wat Rusland Pushkin, Küchelbecker, Gorchakov gegee het, te tel?
Kinders is almal verskillend en hul behoeftes is ook nie dieselfde nie. Sommige mense hou daarvan om op straat sokker te speel, terwyl ander hulself tot die probleme met die boek en wiskunde toewy. As dit vir sommige studie vervelig is, dan bring dit vir iemand vreugde. Is dit die moeite werd om albei kinders dieselfde hoeveelheid of ewe min te leer? Sodanige nivellering sal lei tot die onvermydelike dood van een van hulle, of albei sal inbreuk maak op hul vermoëns. Maar in verskillende skole word hierdie probleem maklik opgelos. Enigiemand wat van sport hou, gaan na 'n spesiale sportskool, of gaan gereeld in spesiale afdelings. Die plantkundige sal na 'n spesiale skool gaan of ook tyd aan kringe spandeer. Hierdie stelsel het gewerk, dus u moet nie 'n stelsel van identiese gesiglose opvoedkundige instellings bou nie. Uiteindelik kan 'n mens so ver gaan dat die bestaan ​​van musiekskole as onbillik beskou sal word ten opsigte van kinders wat nie musikaal begaaf is nie. En die invoering van 'n nuwe, egaliserende stelsel van finansiering sal steeds daartoe lei dat verskillende bedrae uiteindelik aan skoolkinders bestee word. In die eerste plek omdat die befondsingskoers van die streek afhanklik is. As 'n student skool toe kom, word geld nie persoonlik aan hom spandeer nie, maar beland in 'n gemeenskaplike pot. As 'n opvoedkundige instelling sommige profiele en ure bo die norm het, dan blyk dit dat die een kind dit sal ontvang, en die ander nie. Dus sal die 'onreg' voortduur. Slegs onder die ou stelsel was dit moontlik om 'n skool te vind wat geskik is vir gees en spesialisasie, maar onder die nuwe stelsel word alle skole dieselfde, waar dit nie duidelik is of die spesiale talente van die kind ontwikkel sal word nie.
Die land het glad nie skole nodig vir slim mense nie. Daar is al gesê dat sulke instellings ten minste nodig is vir die kinders wat in 'n gewone omgewing minder kennis ontvang of onderdruk sal word. Ons moet egter nie vergeet dat spesiale skole ook gewone kinders help nie. Dit vorm die basis vir baie projekte: somerskool, korrespondensie-skole, wetenskaplike ekspedisies, Olimpiades, oop wetenskaplike konferensies, projekkompetisies. Dit alles van "skole vir die slim" kry massa-onderwys, want daar is spesialiste wat weet hoe om dit te organiseer. Die intellektuele koshuis is byvoorbeeld net so 'n hulpbronsentrum. Kinders van oor die hele land en selfs in die buiteland studeer op haar somerskool. Konferensies, Olimpiades en ekspedisies onder die beskerming van hierdie instelling trek die aandag van studente uit die provinsies. Kinders van die dorpe Kirov het die Vyshgorod-konferensie vyf keer gewen en hul projekte in die plaaslike geskiedenis aangebied. Maar hiervoor moes hulle hard werk in ekspedisies en argiewe. Vir baie kinders is dit die enigste geleentheid om by die wetenskaplike wêreld aan te sluit.
Dit is nou die moeite werd om na die probleem vanuit die staat se oogpunt te kyk. Onderwys het twee sleuteldoelstellings. In die eerste plek bied dit die bevolking universele geletterdheid, wat dit moontlik maak om voldoende te bestaan ​​in moderne omstandighede. Die elite van die samelewing word ook opgevoed, wat aan die ontwikkeling en implementering van innovasies in die toekoms sal voorsien. Dit is bekend dat gesogte universiteite baie belangstel in gegradueerdes van spesiale skole, omdat hulle gemotiveerd, goed voorbereid en gefokus is op verdere studies en selfopleiding. As gevolg hiervan is dit duidelik dat spesiale skole 'n redelike belangrike bydrae lewer tot die voorbereiding van die wetenskaplike en tegniese grondslag van die staat. Die land moet geïnteresseerd wees in die opkoms van nuwe geniale eie dinge, en nie in die feit dat hulle tot verloorders verander met 'n kompleks van ongerealiseerde geleenthede nie. Dit is presies wat sal gebeur as skole vir slim mense in die loop van onderwyshervormings vernietig word.