Waarom het Amerika die drie belangrikste ekonomiese lesse wat ons in die dertig jaar na die Tweede Wêreldoorlog geleer het, vergete?
Voordat ek daardie vraag beantwoord, laat ek jou herinner wat die lesse was:
Eerstens, Amerika se werklike werkskeppers is verbruikers
Eerstens, Amerika se werklike werkskeppers is verbruikers, wie se stygende lone werk en groei genereer. As gemiddelde mense nie ordentlike lone het nie, kan daar geen werklike herstel en volgehoue ​​groei wees nie.
In daardie jare het die besigheid gestyg omdat Amerikaanse werkers aan die toeneem was en genoeg koopkrag gehad het om te koop wat uitbreidende besighede moes bied. Sterk vakbonde het verseker dat Amerikaanse werkers 'n regverdige deel van die ekonomie se winste behaal het. Dit was 'n deugsame siklus.
Tweedens, die ryk doen beter in 'n vinnig groeiende ekonomie
Tweedens, die rykes doen beter met 'n kleiner deel van 'n vinnig groeiende ekonomie as wat hulle doen met 'n groot deel van 'n ekonomie wat glad nie groei nie.
Tussen 1946 en 1974 het die ekonomie vinniger gegroei as wat dit gegroei het sedert gemiddeld omdat die nasie die grootste middelklas in die geskiedenis geskep het. Die algehele grootte van die ekonomie het verdubbel, asook die verdienste van byna almal. Uitvoerende hoofde het selde meer as veertig keer die gemiddelde werker se loon huis toe geneem, maar het steeds hoog gejaag.
Derde, hoër belasting aan openbare beleggings te finansier
Derde hoër belasting op die rykes om openbare beleggings te finansier - beter paaie, brûe, openbare vervoer, basiese navorsing, wêreldklas K-12-onderwys en bekostigbare hoër onderwys - verbeter die toekomstige produktiwiteit van Amerika. Almal van ons verdien uit hierdie beleggings, insluitend die rykes.
In daardie jare het die hoogste marginale belastingkoers op Amerika se hoogste verdieners nooit onder 70 persent gedaal nie. Onder die Republikeinse president Dwight Eisenhower was die belastingkoers 91 persent. Gekombineer met belastinginkomste van 'n groeiende middelklas, was dit genoeg om die Interstate Highway-stelsel te bou, publieke hoër onderwys dramaties uit te brei en Amerikaanse openbare onderwys die afguns van die wêreld te maak.
Ons het geleer, met ander woorde, dat wydverdeelde welvaart nie net verenigbaar is met 'n gesonde ekonomie wat almal bevoordeel nie - dit is noodsaaklik.
Maar dan het ons hierdie lesse vergeet. Vir die afgelope drie dekades het die Amerikaanse ekonomie steeds gegroei, maar die meeste mense se verdienste het nêrens heen gegaan nie. Sedert die begin van die herstel in 2009, het 95 persent van die winste na die top 1 persent gegaan.
Wat het gebeur met wat ons geleer het?
Om te begin het te veel van ons die slangolie van die "aanbodkant" -ekonomie gekoop, wat gesê het dat groot maatskappye en die rykes die werkskeppers is - en as ons hul belasting sny, sal die voordele vir almal anders daal. Natuurlik het niks afgekom nie.
Intussen is groot maatskappye toegelaat om vakbonde te bors, wie se lidmaatskap van meer as 'n derde van alle privaatsektorwerkers in die 1950s tot vandag onder 7 persentasie gedaal het.
Ons paaie, brûe en openbare vervoerstelsels het toegelaat om onder die gewig van uitgestelde onderhoud te verkrummel. Ons openbare skole het agteruitgegaan. En die openbare hoër onderwys het so honger geword vir fondse dat onderrig opgestaan ​​het om tekort te maak, en dit maak die universiteit onbetaalbaar vir baie werkende gesinne.
En Wall Street was dereguleer - die skep van 'n casino-kapitalisme wat ses jaar gelede die ekonomie nagenoeg ineenstorting van die ekonomie veroorsaak het en miljoene huiseienaars belas. Uitvoerende hoofde het 300 tuis begin om die verdienste van die gemiddelde werker te neem.
Deel van die rede vir hierdie buitengewone U-beurt het te doen gehad met die politiek. Aangesien inkomste en rykdom boonop gekonsentreer het, het dit ook politieke mag gedoen. Die kapteins van die bedryf en Wall Street het geweet wat aangaan, en sommige het die hoofrolle in hierdie transformasie gespeel.
Maar hoekom het hulle nie die lesse wat in die dertig jaar na die Tweede Wêreldoorlog geleer is, onthou nie - dat wydverspreide voorspoed vir almal goed is, insluitend hulle?
Miskien omdat hulle nie omgee om te onthou nie. Hulle het ontdek dat rykdom ook relatief is: Hoe ryk hulle voel hang nie net af van hoeveel geld hulle het nie, maar ook hoe hulle in vergelyking met die meeste ander mense leef.
Namate die gaping tussen Amerika se rykes en die middel verruim het, het diegene wat boonop, selfs ryker gevoel het in vergelyking. Alhoewel 'n stygende gety alle bote sal lig, verkies baie van Amerika se rykste 'n onderwater en groter seiljagte.