Hierdie besmetting van skape wat gekenmerk word deur verswering van die limfkliere of absesse op enige plek van die liggaam of in die organe, is veral 'n groot probleem by Merinoskape wat uit die aard van die saak baie onderhewig is aan skeerwonde.
Die belangrikste metode van besmetting en verspreiding van besmetting is deur skeerwonde, besmette skêre en klere van skeerders. Die kringloop word veral aangehelp deurdat ou skape wat gewoonlik in 'n mindere of meerdere mate absesse toon, gewoonlik eerste geskeer word en die jonger skoon en vatbare Skape laaste. Absesse wat raakgeskeer of in die skeerproses bars, besoedel die skêre, klere en vloer van die skeerhok, vanwaar die kiem dan direk met die wonde van die volgende skaap in aanraking kom. Die vangkraaltjies raak ook besmet deur sulke pasgeskeerde skape.
Die nadoodse tekens bestaan hoofsaaklik uit die absesse en verswerings oral in die liggaam. Die chroniese en geïsoleerde absesse is omgewe met 'n dik wand met 'n term, kaasagtige, groengeel, korrelrige etter wat ringvormig soos 'n deurgesnyde ui vertoon.
Dit is 'n sporadiese, dodelike siekte wat deur Pasteurella-kieme veroorsaak word en wat onder andere ook by skape aangetref word.
Bakteriese geelsug word gekenmerk deur skielike vrektes en siek diere toon tekens van koors en die sigbare slymvliese het 'n ligte bleekgeel voorkoms.
Daar is 'n uiters doeltreffende entstof wat beide die stamme bevat, beskikbaar. Aangesien dit egter nie al die tipes van Pasteurella haemolytica bevat nie, is dit des te noodsaakliker dat die spesifieke oorsaak en dus ook spesifieke tipe van die kieme bepaal word, sodat 'n spesiale proefentstof berei kan word vir gevalle veroorsaak deur tipes van die stamme wat nie in die bestaande entstof is nie. Diere wat die eerste keer geënt word ontvang twee inspuitings met 'n tussenpose van 4 weke en daarna een inspuiting elke 6 maande. Skape kan vanaf die ouderdom van 2 weke en ouer gespuit word.
Dit is nie bekend wanneer hierdie kieme die uier binnedring nie. Ofskoon indringing in die meeste gevalle deur die speenkanaal kort voor die verskyning van die simptome geskied, kan baie van hierdie kieme blykbaar vir lang tye in die uierweefsel aanwesig wees voordat hulle, aangespoor deur stampe en kneusing van die uier, ontsteking veroorsaak.
Die inhoud van die uier wissel van 'n helder tot donkerrooi bloederige vloeistof in die meer akute gevalle tot 'n taai etterige materiaal in die minder akute gevalle.
Die diagnose van die aard van die probleem lewer nie moeilikheid nie, maar aangesien baie kieme betrokke is, kan die presiese oorsaak slegs met behulp van 'n laboratoriumondersoek bepaal word. Sulke gevalle moet dus na die naaste veearts geneem word sodat hy die nodige monsters kan neem en laat bevestig en die nodige tussentydse behandeling kan voorskryf of toepas.