Die sleutel tot Anna-Mart
JY LEES NOU Die sleutel tot Anna-Mart
Anna-Mart van der Merwe is vars – kraakvars. Sy het styl, is eg, ongekunsteld, 'n voorbladliefling . . . Maar is dit al?
Ek sukkel om 'nee' te sê, die ewige dilemma met 'wat is my rede?' Ek moet tog 'n rede gee . . . Sug!
Sy is - desondanks 'n onlangse gerug - nie 'n werkoholis nie. "My werk hou my aan die lewe, dis my passie. Maar ek kan myself baie maklik onttrek en net boeke lees, in my kop rond lewe, reis en iewers met 'n glas wyn in die hand die mensdom en die lewe van 'n straatkafee-stoel af beleef." Nee, sy is nie altyd gelukkig, glimlaggend en vol lewensvreugde nie, veral nie sekere tye van die maand as sy soms "ondertoe glip" nie. Meestal, erken sy, "oor ek daai fout maak om in negatiewe gedagtes rondom my lyf/gewig/aard te verval. Baie pateties en self-indulgent."
Maar uiteindelik is sy eindeloos meer as die somtotaal van haar fassinerende dele - van die blink tot die roes, van die oud tot die nuut. Let wel: Anna-Mart is nie 'n ou siel nie, sy's 'n tydlose siel . . . En 'n akteur wat nie iets spesifieks meer wil doen nie. Sy wil net groei. "'n Rivierklip," sê sy, "word net geskaaf as water oor hom vloei. Dis om daardie proses toe te laat."
'Ek dans graag op my eie in die sitkamer. Met my 35ste verjaardag sou ek op 'n stel wees, maar ons het vroeër klaargekry. Ek het vir myself 'n soesji take-away gekry, skemer by die huis aangekom, musiek aangesit, 'n bottel vonkelwyn oopgemaak en my beste verjaardagpartytjie nóg saam met Betty en Gatto, my katte, gehad. Ons't gedans dat die biesies (en die muise!) bewe.'