Foto’s: Die Franse vulkaan-eilandFoto: Carina Stander Hierdie is deel 3 van ŉ gesinsreis deur Mauritius en Réunion deur Carina Stander.Lees deel 1 hier en deel 2 hier – Red Negeuur die oggend klim ons uit die vliegtuig by Réunion en huur dadelik die goedkoopste tjor beskikbaar: ‘n wakker Franse nommertjie met slegs 13 km op die kerfstok. Réunion is deurdrenk van Franse invloed. Dit was immers ‘n onbewoonde eiland toe Frankryk dit in die middel van die sewentiende eeu geproklameer het. Vandag is dit steeds onder die Franse sambreel en een van die welvarendste eilande in die Indiese Oseaan. Ekologies is die eiland baie beter bewaar as haar buurvrou, Mauritius. Ongeveer 40% van Réunion is Wêrelderfenisgebied. Die ware natuurwonders van die eiland is die cirques: drie aardtrogte gevul met valleie, woude en versteekte bergdorpies. Cirque de Salazie is die natste van die drie. Binne ‘n uur tel ons veertig silwer watervalle wat uit die berge tuimel, elk so hoog soos ‘n wolkekrabber. In ‘n stadium woerts ons onderdeur ‘n waterval – Gerrit skakel gou die reënveërs aan! Al ry die motoriste hier beskaafd, ís die pad verregaande steil, die draaie verduiwels skerp en daar is afgronde waar sypaadjies andersins sou wees. Omdat dit so baie reën, hou dié slote weerskante van die paaie dit in ‘n goeie toestand. Die berge lyk soos katedrale waarvan net die spitse bo die mistigheid uitsteek. Geheimsinnig. Betowerend. Skrikwekkend. Ons laerskoolseuns, wat op vakansie geen selfoonspeletjies speel nie, roep uit: “Die berge lyk soos Minecraft maxed!” Hoog bo in die berge van Cirque de Salazie koop ons Franse fluitbrood en ‘n tros piesangs. Ons stap deur die strate van die Kreolese sprokiesdorpie, Hell-Bourgh. Byna elke houthuis het ‘n varantgue (stoep) vir koelte, balkonne van gegote yster, dakkamers en lambrequins (kantagtige houtversierings) bo die stoepe. En dis bont – oranje mure met groen hortjies of blou mure met wit hortjies. Selfs in die nederigste huisies se tuine tros dit van die aandblomme, purperwinde, bromelias en orgideë. Foto: Carina Stander Laatmiddag in die Sud Sauvage (Wilde Suide) hou ons stil by ‘n swart lawaveld van 6 km wyd. Le Grand Brûlé, noem hulle dié spokerige lawavlakte. Pioenierplante soos varings begin hulself tussen die swart klip inwriemel, want ná ‘n lawavloed is die grond besonder vrugbaar. Dis veral duidelik by Jardin des Parfums et des Epices: ‘n 30 hektaar-plaas met vanielje, gemmer, kaneel, vrugtebome en 3 hektaar botaniese tuin. In die namiddaggloed wandel ons deur dié reëntuin waar 1 500 plantspesies in die ou-ou vulkaanklip floreer. Bosreuse, rankers en blomme soos swerms geel vogeltjies aan ‘n tak. Seweuur die volgende oggend draai ons by ‘n eg Franse boulangerie (bakery) vir oondwarm amandelcroissants, rosyntjiespirale en fluitbrood-gevul-met-hoender. Met dié ontbytkos gaan piekniek ons langs Rivière Langevin. Die rivier kerf deur die vallei en vorm donkerblou swempoele. Dis ‘n stil Maandagoggend – hierdie smal en steil pad sal histeries wees op besige naweke. Die waterval, Cascade de la Grande Ravine, sliert in elektriese blou strale uit die kranse, bo-oor ‘n muur van varings en verdwyn in ‘n blougroen poel. My dag is gemaak… Weerskante van die N2 is palmbome en suikerrietvelde. In die verbyry sien ek ‘n kerkie met brandglasvensters wat gloei tussen die mure van swart lawaklip. Ongeveer 70% van Réunion is Katoliek. Die vulkaanmuseum, Cité de Volcan, is hipermodern en interaktief; ons leer allerlei interessante dinge oor vulkane, maar na my mening is dit ‘n aks te duur. Foto: Carina Stander Réunion verdien sy bynaam, Klein Hawaii. Voor die geboorte van ons kinders was ek en Gerrit vir twee maande in Hawaii vir werk en ja, daar is baie ooreenkomste tussen die eilande: magtige berge, lawavlaktes wat geboorte gegee het aan vrugbare woude, saffierblou vulkaanringe om in te snorkel en van die aktiefste vulkane op aarde. Plaine des Sables is die bergpas na die enigste aktiewe vulkaan op Réunion wat ongeveer elke tweede jaar uitbars. Ons huurtjor knor die slingerpad uit, deur sederwoude en fynbosagtige struike tot hoog bo in die berge. Die lawaplein hier bo is iets anderwêrelds. Dit was lank, lank gelede ‘n lawameer, nou is dit ‘n see van rooi sand. ‘n Maanlandskap. Die bergmistigheid vererger die gevoel van verlatenheid, asof ons die enigste oorlewendes op die planeet is. Die uitsigpunt Pas de Bellecombe (2 354 m) vorm die poort na die vulkaan. Van hier klim ons 527 trappies tot onder op die verharde lawarotse wat soos die gedraaide toue van reuse lyk. Ons verbeel ons die vorms van diere in die lawa. Die buitekrater wat ons uitklouter lyk soos ‘n okerkleurige sandhoop. Van hier af kronkel die voetpad na Piton de la Fournaise – een van die mees bereikbare vulkane op aarde. Dit word goed gemonitor en heel verstaanbaar is hier geen vestings teen die helling nie. Om die 14 km na Piton te stap, neem vyf ure, want dis ruwe terrein met skeure so groot dat ‘n volwasse man die ewigheid kan in val. Die weer is ook uiters onvoorspelbaar, reën en sonskyn wissel mekaar af. Ons sewejarige klonkie kry yskoud en sien nie kans om die rowwe staproete aan te durf nie, daarom bly ek by hom terwyl sy pa en tienjarige boetie vulkaan toe draf. ‘n Paar uur later is hulle terug by die kar – kletsnat gereën en ritteltand. Hulle vertel dat hulle ongeveer 20 minute vanaf die vulkaan voorgekeer is deur ‘n groep ervare Switserse bergstappers. Dié het aan hulle vertel dat die mistigheid bo Piton op die oomblik só dig is, dat mens glad nie die krater kan sien nie en beslis ook nie die warm lawa wanneer jy oor die kraterrant in die ewigheid in afkyk nie. Ietwat teleurgesteld draai Gerrit en ons seunskind maar in hulle spore om, oorval deur ‘n hewige reënbui. Daar langs die voetslaanpad vind hulle skuiling in ‘n vreemdwonderlike lawagrot met die naam Chapelle de Rosemont. Bo die lawavelde was die dubbelreënboog soos iets uit ‘n surrealsitiese droom. Foto: Carina Stander REISRAAD