Pou II SlpW - Geskiedenis Podcasts - 2022
Peacock II SlpW - Geskiedenis
(SlpW: t. 559; 1. 118'9 "; b. 31'6"; dr. 15'6 "; a. 8 20-pers.,
2 9 stuks.)
Die tweede Pou is in 1828 deur die regering by die New York Navy Yard neergelê en is voltooi en gereed vir diens op 1 November 1828.
Met vertrek uit New York vaar Peacock op haar eerste reis na die Wes -Indiese Eilande. Van 26 September 1829 tot 25 April 1831 werk die sloep saam met Commodore Elliott se eskader
die beskerming van Amerikaanse skepe en die aanmoediging van die Karibiese handel van die land.
Met terugkeer na Boston 25 April 1831 vertrek Peacock weer 8 Maart 1832 na die Brasiliaanse stasie, waarna sy 'n paar maande later saam met Boer vertrek op 'n diplomatieke sending na die Verre Ooste. Aan boord was Pauw eerw. Edmund Roberts, wat 'n verdrag met Siam onderhandel het, die eerste formele ooreenkoms tussen die Verenigde State en 'n oosterse mag. Die skepe het daarna na Arabië gegaan, waar Roberts 'n verdrag met die Sultan van Muscat onderhandel het. Terugkeer na die Verenigde State Peacock is op 31 Mei 1834 in New York neergelê.
Die sloep vertrek 25 April 1835 uit New York met Enterprise op haar tweede reis na die Verre Ooste. Die eskader het die bekragtigde verdragte aan Siam en Muscat afgelewer en daarna verskeie hawens langs die kus van Asië besoek om die Amerikaanse handel in hierdie waters te beskerm. By die terugkeer na die Verenigde State is Peacock byna op 'n koraalrif in die monding van die Persiese Golf verongeluk, maar na 61 gevaarlike ure vrygelaat en op 2 November 1S37 na Norfolk geseil vir opknapping.
Peacock het daarna deelgeneem aan die Wilkes 'Exploring Expedition, wat op 18 Augustus 1838 uit Hampton Roads vertrek het om die suide van die Atlantiese Oseaan en die suide van die Stille Oseaan te verken. Op pad suidwaarts totdat onheilspellende ys haar onttrekking gedwing het, het Peacock die ekspedisie in Valparaiso, Chili, herhaal. Die sloep het verskillende eilande in die Stille Oseaan besoek en daarna na die Columbia -rivier gegaan, waar sy op 18 Julie 1841 'n skoot geslaan het; gedurende die nag het swaar getye die sloop stukkend geslaan.
Troon van die pou in Indië
Wikimedia Commons/Publieke domein
Ph.D., Geskiedenis, Boston University
BA, Geskiedenis, Western Washington University
Die Pou -troon was 'n wonder om te aanskou - 'n vergulde platform, bedek met sy en met kosbare juwele bedek. Die troon, wat in die 17de eeu gebou is vir die Mughal-keiser Shah Jahan, wat ook die Taj Mahal opdrag gegee het, was nog 'n herinnering aan die uitspattigheid van hierdie heerser van Indië in die middel van die eeu.
Alhoewel die stuk slegs 'n kort rukkie geduur het, bly die nalatenskap daarvan een van die sierlikste en mees gesogte stukke koninklike eiendom in die geskiedenis van die streek. Die stuk is oorspronklik verlore en weer in gebruik geneem as 'n oorblyfsel van die Goue Eeu van die Mughal, voordat dit vir ewig vernietig is deur mededingende dinastieë en ryke.
Dauntless Forever: The Dive Bomber wat die loop van die Tweede Wêreldoorlog verander het
Die Douglas SBD-5 Dauntless van die Lone Star Flight Museum vlieg naby Galveston, Texas, in 2015. In 1942 gebou as 'n A-24B, is die museum se duikbomwerper in 1997 na 'n herstel van 12 000 uur weer op die vlug geslaan.
Die 'stadige, maar dodelike' Douglas SBD -duikbommenwerper het tegnologie en taktiek van die 1930's gebruik om die gety in die Stille Oseaan -oorlog te keer
Noem die mees effektiewe Amerikaanse bomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog, en u sal beslis die B-17, B-24 en B-29 kry, miskien die tweemotorige B-25, maar hoeveel sal daaraan dink om die klein Douglas op te neem SBD Dauntless op die lys? Die Dauntless -duikbomwerper het amper heeltemal oor die Stille Oseaan gevlieg, en daar het dit meer gedoen om die oorlog te wen as enige ander bomwerper, insluitend die twee atoombom -missies van Superfort. Tog, uit die 35 Amerikaanse soorte wat in die Tweede Wêreldoorlog groot gevegte gevlieg het, was niemand so outyds en laagtegnologies soos die SBD nie.
Wys iemand wat nie 'n lugvaartliefhebber is nie, foto's van 'n Dauntless en 'n Noord-Amerikaanse AT-6-afrigter, wat die eerste keer in 1935 gevlieg het, en hulle sal nie die verskil kan sien nie. Die twee vliegtuie is byna identies in grootte, vorm en detail. Met 'n vlerkspan van 'n half duim smaller as die AT-6's, het die SBD-5 presies twee keer die perdekrag van die afrigter en slegs matig beter prestasie-40 mph meer kruissnelheid, 'n plafon van 1300 voet hoër, 500 voet per minuut 'n beter klimtempo -maar die ekstra gegrom het hom die vermoë gegee om gewoonlik 'n bomvliegtuig van 1200 pond te dra, insluitend 'n skeepsmoord van 'n halwe tonner onder die middellyn van die romp.
Met die bomme het SBD's vyf van Japan se agt vliegdekskepe en 'n sesde ligte karweier gesink. The Dauntless het 'n belangrike rol gespeel in die vermindering van die Japanse kader van vlootvlieëniers van wêreldgehalte tot 'n klomp lae-tyd-nuwelinge wat hul vliegtuie en liggame na Amerikaanse skepe as kamikazes laat gooi het.
Ed Heinemann se Northrop XBT-1 (bo) van 1936 (bo) het swak hanteer, maar sy Douglas XBT-2 (hierbo) het baie van die probleme opgelos en direk na die SBD gelei. (Amerikaanse vloot)
Die SBD het begin as 'n Northrop, nie 'n Douglas nie. Die ontwerper, Ed Heinemann, werk vir Jack Northrop, wat die slanke, presedensiële Alpha-, Beta- en Gamma -posvliegtuie van die laat 1920's en vroeë 30's ontwikkel het. Northrop vervaardig reeds vir die Air Corps die pre-SBD, A-17A-duikbommenwerper wat op gamma gebaseer is. Deur op hierdie aansienlike fondament te bou, het Heinemann aanvanklik met die swak hanteerbare Northrop XBT-1 duikbommenwerper van 1936 vorendag gekom. Teen die tyd dat Donald Douglas die Northrop-onderneming oorgeneem het, het Heinemann sy tekortkominge reggestel en die veel verbeterde XBT-2 ontwikkel, die direkte voorloper van die Dauntless.
Die XBT-2 het posbusvleuelgleuwe-nie toonaangewende gleuwe nie, maar vaste deurgange goed agter die voorkant, middelakkoord reg voor die ailerons. Hierdie gleuwe het die lugvloei aangehou en die nare stalkenmerke van die XBT-1 genees. Hulle het ook gehelp om die uitstekende hanteringskwaliteite vir sybeheer te skep wat die SBD so doeltreffend sou maak om sy doelwit tydens 'n byna vertikale duik presies te verander, sowel as sy geduldige gedrag tydens vervoer. Een van die belangrikste prestasies van Heinemann om die Dauntless -ontwerp te vervolmaak, was die pragtig gebalanseerde bedieningselemente. As dit behoorlik geknip is, het die soliede en bestendige duik van 'n SBD, wat reageer op klein aanpassings in elke rigting, dit 'n merkwaardig stabiele en akkurate wapenplatform gemaak.
Heinemann was een van die doeltreffendste oorlogsvliegtuigontwerpers van die veertigerjare tot en met die sestigerjare. Benewens die SBD, was hy verantwoordelik vir die aanvalsbomwerpers Douglas A-20 en A-26, die AD-1 Skyraider, A3D Skywarrior (die "Walvis", tot vandag toe die swaarste vliegtuig wat ooit vir roetine gebruik gemaak is) en die A-4 Skyhawk. Hy het ook toesig gehou oor die skepping van die F-16 Viper toe hy in die vroeë 1960's uiteindelik vise-president vir ingenieurswese by General Dynamics geword het.
Heinemann was genoeg besig met die SBD dat hy niks te doen gehad het met die lomp Douglas TBD Devastator -torpedobomwerper, met minagtende bynaam die 'Torpecker' nie. Die belangrikste bydrae tot die oorlog was om die Japannese tydens die Slag van Midway se aandag af te lei met sy vrugtelose lae-aanvalle terwyl SBD's van bo af op die draers duik. Tydens een Midway -sending het 41 verwoesters die Japannese vloot aangeval. Vyf en dertig is neergeskiet en nie een het 'n suksesvolle torpedo-treffer behaal nie. (Toegegee, die skuld moes toegedeel word aan hul verskriklike Mark 13-torpedo's, wat selde waar geword het of ontplof het.) Intussen het SBD's al vier Japannese draers wat aan die geveg van 4-5 Junie 1942 deelgeneem het, ernstig beskadig.
'N Probleem met vroeë duikbomwerpers met vaste rat was dat die middellynbomme geneig was om in die lugstroom rond te buk en onmiddellik na die vrystelling van die landingsgestel af te spring. (Dit lyk miskien of 'n bom deur die stutskyf gegooi sou word 'n groter probleem, maar dit sou 'n steiler duik verg as wat dan bereik is.) Die oplossing was bomverplasingstoerusting, gewoonlik 'n bomkruk of juk genoem - 'n 'n Eenvoudige toestel wat die bom vrygestel het deur 'n boog van 90 grade, wat dit van die romp af weggesit het voordat dit heeltemal laat val is. Heinemann het die vaste rat Northrop XBT-1 toegerus met 'n bomjuk en dit vir die Dauntless behou, wat eintlik steil genoeg kon duik om sy bom deur die stut te steek.
Bemannings mense laai 'n bom van 500 pond op 'n SBD aan boord van die vliegdekskip USS Enterprise op 7 Augustus 1942, die eerste dag van stakings teen Guadalcanal en Tulagi. (Naval History and Heritage Command)
Ondanks sy antediluviaanse voorkoms en lae-tegnologie-benadering, was die SBD traag om eskaderdiens te behaal. Die eerste twee weergawes, die SBD-1 en -2, was nie eens oorlogswaardig nie, aangesien hulle nie pantser of selfafsluitende brandstoftenks gehad het nie. Die gevegsklare SBD-3, die "Speedy Three", het ongeveer dieselfde tyd as die gevorderde Lockheed P-38 Lightning in diens getree.
Die SBD het betyds sy oorlog in die Stille Oseaan begin - die oggend van 7 Desember 1941 - maar dit was 'n onaangename debuut. Sewe Dauntlesses is neergeskiet of neergestort en meer is op die grond vernietig, in totaal ongeveer twee dosyn verlore. Drie dae later egter 'n SBD van die vervoerder Onderneming het die duikboot gesink Ek-70 noord van Hawaii, wat die eerste deel van die oorlog in die Japanse vloot behaal het.
Nog 'n vroeë aksie waarin 'n SBD 'n rol gespeel het, was Jimmy Doolittle se Tokyo Raid in April 1942. In sy S-for-scouting-rol het 'n Dauntless die Japannese pikskip ontdek wat die vroeë lanseer van Doolittle se bomwerpers gedwing het. Alhoewel hy geweet het dat die bootjie hom raakgesien het, kon die SBD -vlieënier nie die radiostilte verbreek nie en moes hy terugvlieg na die taakspan van Doolittle en 'n geweegde boodskap stuur OndernemingSe vliegdek.
SBD-3's op Enterprise vergesel die vervoerder Hornet en sy B-25's tydens die Doolittle Raid in April 1942. (Library of Congress)
Die SBD-4 het 'n 24-volt elektriese stelsel, 'n breër koordvleuel met meer afgeronde wenke en 'n Hamilton Standard hidromatiese stut gekry. Maar die SBD-5 het die go-to Dauntless geword, met 1200 perdekrag eerder as die vroeëre 1 000. 'N Ewe belangrike opgradering was 'n weerkaatsersbom in die plek van die vorige drie-krag teleskoop. Die buis-met-'n-oog-oog sou geneig wees om as 'n Dauntless-duif van 15.000 voet deur die toenemend warm, vogtige Stille Oseaan-lug te verdof, net soos die voorruit, wat in die SBD-5 'n afneembare verwarmer gekry het. Die SBD-6 het 'n verdere 150 pk opgedoen, maar is reeds vervang deur die nie-geliefde Curtiss SB2C Helldiver. (Een draerskipper, kaptein Joseph "Jocko" Clark van USS Yorktown, geweier om Helldivers aan boord van sy skip toe te laat. Hy het SBD's geëis.)
Die mees herkenbare kenmerk van die SBD was sy geperforeerde kleppe, besaai met 318 presies taps en geflankeerde, effens ovaal drie-duim gate. Die verandering is deur die Nasionale Advieskomitee vir Lugvaartkunde voorgestel toe die vroeë XBT-1-prototipe ernstige stertbuffering tydens duike onthul het. Na verneem word, het die buitenste horisontale stabiliseerder deur 'n boog van twee voet geklap, en Heinemann self, wat as 'n agterste waarnemer gery het, het erken dat dit 'die hel uit my geskrik het'. Die skuddings is veroorsaak deur onstuimige draaikolk wat van die flappe af tuimel, en die gate het toegelaat dat 'n noukeurig berekende hoeveelheid lug reguit agtertoe beweeg, terwyl die flappe die vermoë behou het om die vliegtuig teen 'n veilige duikspoed te hou.
'N Dauntless land aan boord van die begeleier Santee. (Amerikaanse vloot/tussentydse argiewe/Getty Images)
Daar was twee stelle Dauntless -flappe: konvensionele gesplete flappe wat onder die agterkant van die vleuel gestrek het en onder die romp, en duikflappe wat bo -oor elke vleuel se agterrand ontplooi het. Almal is geperforeer. Vir opstyg en landing is die onderste kleppe vasgestel. Hulle is ook gebruik om te duik, maar met die ekstra sleep van die boonste kleppe. Die duikflappe was sterk genoeg sodat die vliegtuig nie vlug kon handhaaf nie, selfs nie onder volle krag nie, terwyl hulle ontplooi was. Dit was dus van kritieke belang dat vlieëniers begin om die stadig werkende hidrouliese kleppe in te trek net voor hulle uit 'n duik trek.
Een kenmerk wat Dauntless ontbreek, was voue wat vou, wat as onontbeerlik beskou word om op parkeergarage te parkeer. Maar Ed Heinemann wou die sterkste moontlike vlerke hê vir 'n SBD se tipiese 5G+ uittrekkings. Geen skarniere vir hom nie. 'N Nuwe oplossing vir die parkeerprobleem was trokke wat net wyd genoeg was vir SBD -agterwiele, wat sywaarts uitsteek vanaf 'n kar se dek, sodat 'n ry Dauntlesses met hul hoofrat net aan die rand van die dek geparkeer kon word.
Die SBD was verrassend effektief in lug-tot-lug-gevegte. Tydens die Slag om die Koraalsee in Mei 1942 het Dauntlesses meer Japannese vliegtuie — 35 — neergeskiet as die meegaande Grumman F4F Wildcat -vegters. Gedurende die Stille Oseaan-veldtog het SBD's 'n totaal van 138 vyandelike vliegtuie geëis terwyl hulle minder as 80 keer geval het (rekordhouding was onakkuraat) aan Japannese vegters.
Een SBD -vlieënier, luitenant Stanley "Swede" Vejtasa, het sewe nulle aangeval en drie van hulle in 'n enkele missie neergeskiet tydens die Coral Sea -geveg die vorige dag wat hy deelgeneem het aan die sink van die Japannese ligdraer Shōhō. Cook Cleland, later bekend as 'n Thompson Trophy racer, het ook verskeie SBD -oorwinnings gekry.
Links: Die vlieënier se "kantoor" van die SBD-6 in die versameling van die National Air and Space Museum in Washington, D.C. (Foto's: National Air and Space Museum/Eric Long en Mark Avino)
'N Dauntless-vlieënier het 'n paar gewapende, 50-kaliber gewere wat deur die stutboog afgevuur is, beheer en die SBD was wendbaar genoeg om af en toe 'n bedreiging te maak. Maar die doeltreffendste gewere was die buigsame tweeling .30's van die agterste sitplek. (Vroeë SBD's het net een stertgeweer gehad, maar dit was vinnig onmoontlik.) Die mees berugte skieter van Dauntless was die senator van Wisconsin, Joseph McCarthy, wat 'n mariene intelligensiebeampte was. McCarthy was vaardig genoeg om te verstaan ​​dat 'n gevegsrekord, ongeag hoe vals, eendag goed met kiesers sou speel, en daarom het hy af en toe 'n plaaslike rit in 'n Dauntless ingepak en later 'Tailgunner Joe' in 'n effektiewe slagspreuk vir veldtogte saamgevoeg. Die feit dat hy ooit sy vertikale stabilisator van sy eie vliegtuig met 'n ongeskoolde uitbarsting gehad het, is nooit genoem nie.
Die skutter was ook 'n radio -operateur van die SBD, en sy sitplek het gedraai sodat hy dubbeldiens kon doen. Hy het ook 'n stel basiese vlugkontroles gehad - lugsnelheidsindikator en hoogtemeter, gashendel en 'n bedieningsstok wat van die linkerkant van die kajuit losgemaak kan word en in 'n houer op die vloer kan val. Hy het geen manier gehad om die landingsgestel of sterthaak neer te sit nie, maar hy kon ten minste 'n gewonde vlieënier na die skip terugneem en daar naby sloot.
Die weermag het sy eie weergawe van die SBD, die A-24 Banshee, gekry, hoewel dit grotendeels nie geliefd was nie. Behalwe vir hul swaar bomwerpers en groot strategiese bombarderingsplanne, het leiers van die Army Air Forces geen nut gehad vir duikbomme nie. Hulle het geglo dat die opsetlike duik van 'n bomwerper regstreeks na lugafweer op 'n gevaarlike afstand net 'n manier was om vliegtuigbemanning in die gedrang te bring. Hulle kon die A-24 nie as 'n vlak- of sweefbomwerper laat werk nie, daarom gebruik hulle dit as 'n afrigter en 'n nutsvliegtuig.
Dit ondanks die feit dat die AAF deeglik bewus was van die sukses van die Junkers Ju-87 Stuka teen grondteikens, veral wapens, tydens die Duitse weermag se Blitzkrieg van 1939-40 en die ondeurdagte Sowjet-veldtog. As daar een vliegtuig was wat die SBD ernstig uitgedaag het om die titel van die beste duikbomwerper ter wêreld, was dit die Stuka. Maar die Amerikaanse weermag het aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog self min tenks gehad en min ervaring om dit teen te werk. Gedurende die twee vooroorlogse dekades waartydens die vloot duikbomaanvalle beoefen en vervolmaak het, het die weermag die taktiek ernstig geïgnoreer.
Trouens, die AAF-leier Henry "Hap" Arnold het probeer om die aanvanklike bestelling vir 16 A-24's te kanselleer, en beweer dat die weermag die duikbom-konsep reeds getoets het en dit ontbreek, hoofsaaklik as gevolg van die kwesbaarheid van 'n duikbommenwerper vir vyandelike vegters. Arnold is deur generaal George C. Marshall oorheers.
Amerikaanse vloot SBD-3's patrolleer by Midway Atoll, waar Dauntlesses op 4 Junie 1942 die loop van die Stille Oseaan-vlootoorlog in vier dramatiese minute verander het. (Frank Scherschel/The LIFE Picture Collection via Getty Images)
Nietemin het die AAF sy A-24-vlieëniers geleer om in 'n 30-grade "duik" te bombardeer, wat eintlik 'n steil gly was. Die maksimum wat die weermag sou toelaat, was 45 grade, wat nog steeds 'n sweefbom was. Sommige vliegvlieëniers het die koper gehad om die Banshee '' 'n slegte duikbomaanvaller '' te noem.
Hoe nuttig was weermagduikbomwerpers? Een voorbeeld: Aan die einde van die Slag van Sicilië in 1943 vlug Duitse en Italiaanse troepe oor die smal Straat van Messina na die Italiaanse vasteland aan boord van 'n skietgalery van skepe en bote. Weermagbomwerpers het altesaam 1 883 soorte gevlieg en slegs 13 daarvan gesink.
Na die oorlog het die oorlewende Banshees deel geword van die Lugmag, wat hulle F-24's herontwerp het. Hulle het in diens gebly tot 1950, lank nadat die laaste SBD's afgetree is.
Die British Fleet Air Arm het dit oorweeg om SBD's te gebruik en verskeie daarvan getoets. Hulle byname vir hulle was 'Clunk' en 'Barge' eerder as 'Slow but Deadly'. Een van die proefvlieëniers, kaptein Eric "Winkle" Brown, die mees ervare vlieënier van alle tye, is onder die indruk van die klein Douglas.
"Die Dauntless was ondermagtig, pynlik stadig, kort bereik, erg kwesbaar vir vegters, en ongemaklik en vermoeiend om vir 'n lang tyd te vlieg, en was inherent raserig en treurig," het Brown later geskryf. 'Dit was 'n besliste vooroorlogse vliegtuig met 'n verouderde ontwerp en beslis te laat om dit te vervang.' Verdoemend met flou lof, noem hy die prestasie van die SBD-5 'kalm'.
The Dauntless laat Brown verstom. Die tekort aan prestasie was so duidelik dat hy dit as 'n baie middelmatige vliegtuig beskou het. Tog het hy sy gevegrekord in die Stille Oseaan geken en kon slegs tot die gevolgtrekking kom dat die SBD "een van die handvol vliegtuie was wat teen alle kante uitstekende sukses behaal het." (Hy moes net na sy eie Royal Navy se Fairey Swordfish -tweedekker -torpedobomwerper, die berugte Stringbag, kyk vir nog 'n voorbeeld van so 'n anomalie.)
As die Dauntless 'n geheime bestanddeel het, was dit die belangrikste: dit was 'n akkuraat duikbomwerper. " Brown het dit maklik gevind om akkurate downline -regstellings in 'n duik te maak met die 'aangenaam ligte' ailerons. Hy het ook erken dat die Dauntless hel vir stout was. 'Uiters sterk, maar ook taamlik swaar', wat dit ''n verliesverlies in die Stille Oseaan gegee het ... laer as wat enige ander Amerikaanse vliegtuig aan boord van die vloot ervaar het.' Trouens, die Dauntless het die laagste verlieskoers van enige Amerikaanse gevegsvliegtuig van die oorlog gehad.
Die SBD het in November 1943 begin vervang deur die wrede, kort gekoppelde Helldiver-wat eintlik veronderstel was om vroeg genoeg in die oorlog in diens te tree dat die Dauntless nooit nodig sou gewees het nie. "Gebeurtenisse wat in my geheue bly, is elke vlug wat ek ooit in die SB2C Helldiver gemaak het," het die voormalige toetsvlieënier van die Patuxentrivier, Paul Adm.'Ons moes drie gebruik om te toets. Van die drie het twee se vlerke afgekom. "
Die Helldiver se hanteringskwaliteite was so sleg - waarvan baie toegeskryf kan word aan die buitengewoon kort romp - dat vlieëniers dit vinnig na die dier genoem het. Die vliegtuig was bedoel om die SBD in spoed, reikafstand en gewigdraende vermoë te troef, maar toe dit in gebruik geneem word, het dit minimale verbeterings ten opsigte van sy voorganger gebied.
Die glansmoment van die SB2C kom in April 1945, toe Helldivers en Grumman Avengers die supership laat sink het Yamato, een van die twee swaarste en grootste geweerskepe wat ooit gebou is. Dit was die laaste groot duikbom-prestasie van enige oorlog.
Intussen het die SBD's wat uit die vloot gesit is, voortgegaan om in 1944 in die hande van die Marine Corps te vlieg, ter ondersteuning van die veldtog met eilande. Hulle het geword wat Stukas eens was: vlieënde artillerie, wat noue lugondersteuning verleen aan sowel troepe as weermag, veral in die Filippyne. Byna-vertikale duikbomaanvalle was dikwels die enigste manier om swaar wapens teen troepe in swaar deurmekaar gebiede te bestry. Douglas het .50-kaliber masjiengeweer-peule ontwikkel vir ondervleugelmontage op SBD's, om te duik.
Pilot George Glacken en skutter Leo Boulanger vlieg in April 1944 in 'n SBD-5 naby Nieu-Guinee (J.R. Eyerman/The LIFE Picture Collection via Getty Images)
Die laaste SBD's wat aksie gesien het, was dié van die Franse vloot wat in 1947 gevlieg het ter ondersteuning van die Indochina -oorlog. Die SBD-3 was oorspronklik bedoel vir uitvoer na Frankryk, in 1940, maar die Franse bestelling vir 174 vliegtuie is ná die val van die land deur die Amerikaanse vloot oorgeneem. Die Franse het uiteindelik die vliegtuig gekry toe ongeveer 40 plus A-24 Banshees in 1943 aan Algerië en Marokko afgelewer is, plus 'n verdere 112 SBD-5's en A-24's in 1944. Sommige van hulle het ná D-Day oor Frankryk gery.
Die Franse het hul Dauntlesses laat in 1949 uit die geveg verwyder, maar hulle vlieg as afrigters deur 1953. In die VSA het 'n paar burgerlike SBD's as fotokaarte, muskietspuite en lugskrywers gedien-een van die laaste geverfde in Pepsi-Cola rooi, wit en blou. 'N SBD het selfs by MGM Studios in Hollywood beland vir gebruik as 'n windopwekker tydens die verfilming.
Een van die wêreld se mees gekonsentreerde SBD -begraafplase is die vloer van die Michiganmeer, waar 38 Dauntlesses in oefenongelukke verlore gegaan het. Slegs 'n paar is teruggevind, hoofsaaklik omdat die vloot daarop aandring dat dit hulle steeds besit. Baie van die wat nog onder is, is besonder skaars omdat hulle 'n aansienlike gevegsgeskiedenis het. Nadat hulle oorlog toe gegaan het, is hulle deur die Helldiver vervang en daarna teruggestuur na die VSA vir opleidingsgebruik.
Wat vroeër bedoel was om 'n stopgaping te wees om te wag op die aankoms van 'n ware duikbommenwerper, het uiteindelik deur die einde van die Tweede Wêreldoorlog gevlieg en die doeltreffendste duikbommenwerper van alle tye geword, van alle maritieme lande. 'Die bydrae van die SBD tot die oorwinning van die Stille Oseaanoorlog is deur geen ander Amerikaanse of geallieerde vliegtuie onoordeelkundig nie,' skryf Lugvaartgeskiedenis bydraer Barrett Tillman, die wêreld se voorste Dauntless -kenner en historikus.
Soos Tillman uitwys, het die vloot meer as sy geld verdien. Die laaste SBD-6's kos $ 29,000 in 1944 dollar (ongeveer $ 425,000 vandag), minder toerusting wat deur die regering verskaf word, soos die enjin, instrumente, radio's en wapens. Noem dit 'n stadig maar dodelike winskopie.
Vir verdere leeswerk beveel die bydraende redakteur Stephan Wilkinson aan: Die Dauntless Dive Bomber van die Tweede Wêreldoorlog, deur Barrett Tillman SBD Dauntless: Douglas se Amerikaanse vloot en marinekorps duikbom in die Tweede Wêreldoorlog, deur David Doyle en Douglas SBD Dauntless, deur Peter C. Smith.
Hierdie funksie verskyn oorspronklik in die Mei 2021 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis. Teken vandag nog in!
Oorspronklike vertonings en flieks van poue volgens tomatometer
Na 'n vroeë bekendstelling vir Xfinity -intekenare, het NBCUniversal 's Peacock -stroomdiens in Julie 2020 in die VSA begin met meer as 20.000 uur premium inhoud van netwerke en ateljees, waaronder NBC, Bravo, USA Network, SYFY, Oxygen, E !, CNBC, MSNBC, NBCSN, Golf Channel, Universal Kids, A & ampE, ABC, CBS, The CW, FOX, HISTORY, Nickelodeon, Showtime, Universal Pictures, DreamWorks, Focus Features, Illumination, ViacomCBS, Paramount, Lionsgate, Warner Bros. en Blumhouse. (Sien 'n lys titels.)
Die diens bied gratis, advertensie-ondersteunde toegang tot die meeste inhoud, maar sy premium-vlak-intekening bevat Peacock Originals-reekse en -films, groot sterre en geanimeerde plesier. Die bekendstelling bevat: Alden Ehrenreich (Solo: 'n Star Wars -verhaal), Jessica Brown Findlay (Downton Abbey), en Harry Lloyd (Speletjie van trone) in wetenskapfiksiereekse Dapper nuwe wêreld, 'n verwerking van Aldous Huxley se dystopiese roman Holliday Grainger en Callum Turner in die Certified Fresh eerste seisoen van spioenasie -riller Die Vang a Psych herontmoeting met James Roday Rodriguez en Dulé Hill in Psych 2: Lassie Kom huistoe en geanimeerde reekse Nuuskierig George, Waar is Waldo?, en Cleopatra in die ruimte.
Sedertdien het Peacock 'n hele aantal verworwe en internasionale programme bygevoeg, sowel as meer tuisgemaakte oorspronklike reekse soos die 100% Certified Fresh Tina Fey-vervaardigde komedie Girls5eva, die enkelkamera Gestoor deur die klok herlewing/herlaai en die goed beoordeelde eerste seisoen van sitkom Rutherford -waterval.
Watter programme en flieks het hul plek behaal onder die beste aanbiedings van Pou tot dusver? Alhoewel die diens nog in die beginfase is, is daar baie oorspronklike programme en films beskikbaar - dit het nog nie almal tellings nie. Ons het diegene gerangskik doen het tellings hieronder.
Onlangs bygevoeg: Komedie Meisies5Eva en invoer Intergalakties en We Are Lady Parts
Ingeteken op Peacock? Maak 'n boekmerk op hierdie bladsy om in te teken met tellings vir elke reeks en flieks soos hulle bygevoeg word en bly op die hoogte van die beste Peacock -reekse en -films.
Okaloosa County Clerk of Courts en ampkontroleur
JD Peacock II, klerk van die howe en kontroleur vir Okaloosa County, Florida, is 'n behoorlik verkose konstitusionele beampte soos bepaal deur artikel V, afdeling 16 van die Grondwet van die staat Florida. Die kieserskorps van die Okaloosa-provinsie kies die klerk vir 'n termyn van vier jaar. Clerk Peacock is in 2014 tot die kantoor van die klerk verkies.
Ingevolge die bepalings van die grondwette van Florida, wat die volk al meer as 150 jaar lank beheer, is die rol van die hofbediener op drie hoofgebiede gevestig
Klerk van die kring- en distrikshowe
Klerk by die raad van provinsiale kommissarisse, insluitend as rekenmeester, ouditeur en bewaarder van landelike fondse.
Binne hierdie gebiede stel die griffier as 'n verkose openbare trustee 'n stelsel van "tjeks en saldo's" op provinsiale vlak in werking wat bewys is dat dit die publiek goed kan dien.
Afro -Amerikaanse atlete tydens die Olimpiese Spele van 1936
Uiteindelik het 18 Afro -Amerikaners (16 mans en 2 vroue) aan die Olimpiese Spele van 1936 in Berlyn deelgeneem. Dit was drie keer die getal wat aan die Los Angeles -spele in 1932 deelgeneem het. Die toename in die aantal swart atlete wat deelgeneem het, weerspieël die migrasie van swart mense na die noordelike stede vanaf die 1910's. Dit was ook die gevolg van die groeiende belangstelling van noordelike kolleges om swart atlete te werf.
Die Afro -Amerikaanse atlete in die Amerikaanse Olimpiese span van 1936 het 14 medaljes huis toe gebring: 8 goue 4 silwer en 2 brons.
Afro -Amerikaanse medaljewenners
David Albritton Hoogspring, silwer
Cornelius Johnson Hoogspring, goud
James LuValle 400 meter hardloop, brons
Ralph Metcalfe 4x100 meter aflos, goud
100 meter stamp, silwer
Jesse Owens 100 meter-stamp, goud
200 meter-stamp, goud
Breë (verspring), goud
4x100 meter aflos, goud
Frederick Pollard, Jr. 110 meter hekkies, brons
Matthew Robinson 200 meter stamp, silwer
Archibald Williams 400 meter hardloop, goud
Jack Wilson Bantamgewig boks, silwer
John Woodruff 800 meter hardloop, goud
'Girls5eva' is net pakkend genoeg
Die dames van Girls5eva: Gloria (Paula Pell), Dawn (Sara Bareilles), Wickie (Renée Elise Goldsberry) en Summer (Busy Philipps).
In 2000 laat MTV die gemaak-vir-TV-fliek toe 2 Saam, 'n parodie oor 'n fiktiewe boyband met dieselfde naam en sy mededinger, Whoa. 2Gesam het bestaan ​​uit vyf lede wat elk 'n spesifieke tipe pas, insluitend 'die slegte seun' en 'die hartklopter'. Die nie-'n-regte-seuntjie-band-seuntjie-band het uiteindelik werklik genoeg geword-of liewer gewild genoeg-om 'n kortstondige spin-off van die TV-reeks en 'n tweede album te veroorsaak, 2 Weer saam. Hulle het selfs 'n opening vir Britney Spears gedoen.
Dit lyk of die meisies van Girls5eva, die fiktiewe meisiesgroep laat in die 90's, in die nuwe Peacock-reeks twyfelagtig is Girls5eva, gaan binnekort saam met Olivia Rodrigo toer, maar hulle deel nietemin heelwat DNA met 2Gether. Geskep deur Meredith Scardino (Onbreekbare Kimmy Schmidt) en met Sara Bareilles, Renèe Elise Goldsberry, Busy Philipps en Paula Pell in die hoofrol, volg die komedie die groeplede terwyl hulle probeer om 'n comeback op te stel en die magie van hul bloeitydperk 20 jaar later weer op te wek. Dit is doordrenk van terugflitse en spot met dieselfde deursigtig vervaardigde bubblegum-pop-toneel as dié van die MTV-voorganger, en die liedjies van die bonkers Girls5eva-liedjies is geeste van 2Gether-vergelyk "Gonna be famous five-ever/ 'Cause for-ever's too short" to, sê: "Ek ken my berekening/ Dit sê dat jy + ek = ons is."
Die eerste van agt episodes begin wanneer 'n jong rapper met die naam Lil 'Stinker (Jeremiah Craft) 'n ou Girls5eva -liedjie proe en die ontbinde groep uitnooi om saam met hom op te tree The Tonight Show met Jimmy Fallon in die hoofrol. Die reünie kom op 'n tydstip waarin die vier oorblywende lede-ons verneem dat die vyfde lid Ashley (Ashley Park), wat in terugflitse verskyn, in 'n fratsongeluk met 'n Infinity Pool gesterf het-in verskillende toestande van mid-life krisisse is. Dawn (Bareilles) voel onvervuld om in die restaurant van haar broer te werk Gloria (Paula Pell) is 'n tandarts wat uit egskeiding verdwaal Summer (Philipps) is 'n merkinvloer in 'n eensydige huwelik en Wickie (Goldsberry) het desperaat probeer om die die fasade van 'n glansdiva, ondanks die feit dat dit in die geheim gebreek en sonder werk was.
Eers, Girls5eva staatmaak te sterk op goed verslete voer, anders as 2 saam - en later, Josie en die Pussycats en Popstar: Never Stop Never Stop - hierdie satire is 20 jaar verwyder van die musiekgenre, dit parodieer, en soms is dit meer 'n fout as 'n bate. As dom stukkies ongeveer 9/11, Totale versoek regstreeks, en eksentrieke Sweedse musiek -treffers was die enigste dinge Girls5eva gedien, lyk die onderneming onnodig, soos 'n tweede album wat twee dekades te laat aankom.
Maar namate die seisoen aangaan en die skrywers werklik vasbyt aan die komiese spanning tussen die verlede en die hede, Girls5eva bloei uit tot iets buiten 'n blatante hulpmiddel vir nostalgie wat vierkantig gemik is op duisendjariges en gen-Xers wat opgevoed word deur 'n dieet van Tina Fey en Fey-aangrensende humor. (Sy en haar man/ gereelde medewerker Jeff Richmond dien as twee van die uitvoerende vervaardigers, en hul DNA is ook hieroor, van die uiters hoë grappiedigtheid tot die eienaardige interstisiële musiek tot die waarnemings wat sentraal staan ​​in New York.)
Die Val op voorkoms inspireer die groep om musiek nog 'n slag te gee, maar hulle besef vinnig dat hul voormalige bestuurder Larry (Jonathan Hadary) 'n beheersende, uitbuitende sleazeball -snit van Lou Pearlman -lap was, en hulle het nie die regte op enige van hul ou liedjies nie. Hulle word ook gedwing om na te dink oor die inhoud van die liedjies - wat volgens die program deur mans geskryf is - en hoe dit moontlik gehelp het om vrouehaatse ideale te bevorder. Een liedjie waarvan ons 'n kort stukkie hoor, is 'n sexy volkslied oor jailbait.
En so het hulle op hul eie begin om 'n nuwe liedjie te skryf en op te neem, met die doel om dit op die iHeartRadio Jingle Ball op te voer (want hoekom nie?), Virale te word en Girls5eva weer op die kaart te plaas.
Terwyl die vroue hul soeke begin, is dit maklik om saam te ry. Daar is 'n vreemde, maar tog akkurate hardloopgogga in een episode oor seuns wat as kinders in New York groot word, en dit word belagliker by elke herhaalde geval. Baie van die klankbane het 'n komiese indruk en is oortuigend treffend, veral die temalied, wat u nie sal kan ophou sing as u meer as een episode in 'n ry is nie.
Tussen die oorwurms en 'n verskeidenheid gaste-sterre en komo's, waaronder Vanessa Williams en Bowen Yang, is die sentrale optredes van die Girls5eva-aktrises die gom. Elke karakter is gekalibreer tot die regte vlakke van gek en opreg, en hulle speel vloeibaar van mekaar af en beliggaam hul individuele "tipes" - Dawn as die plakky de facto -leier, Summer as die clueless Posh Spice van die groep wie se enigste taak dit is om "eindig liedjies met 'n bedompige vroulike frase," Gloria as die strak werkslaaf wat nou openlik gay is, maar stewig in die kas was tydens Girls5eva se hoogtepunt - terwyl sy notas en slae vind wat ver bo oortref.
Dit geld veral vir Wickie, die toneelsterreerder van die program wat al die nietigheid van 30 Rockse Jenna Maroney, maar met 'n bietjie meer hart en warmte. Goldsberry lewer goud wanneer sy haar vonnisse uitbreek eerder as om te praat, wat dikwels of menings is oor haar bekende ontmoetings en groot avonture, wat dikwels of met 'n baie jonger man is, wat kort is, maar 'n plesier om te aanskou.
Op die ou end, Girls5eva sal op sekere maniere bekend en vertroostend voel, maar die goeie weeg swaarder as die clichèd hier. Dit is net briesend genoeg, net skerp genoeg, en net pakkend genoeg om 'n terugkeer te maak.
Die Reys het in Parys gewoon en gewerk toe Hitler Pole binnegeval het in 1939. Hulle het na 'n vriend se huis in die suide van Frankryk verhuis en aanhou skryf en teken, selfs al het die skadu van die Derde Ryk in Europa verduister. As Duitse burgers en Jode was hulle dubbel in gevaar: hul Duitse agtergrond het hulle in Suid -Frankryk laat verdink, maar hulle Joodse geloof het byna 'n seker dood beteken as hulle in die hande van die Duitsers was.
Ongetwyfeld het die egpaar voortgegaan met teken en skryf. Hulle was veral verheug oor 'Fifi', soos hy oorspronklik genoem is, 'n nuuskierige aap wat altyd onheilspellend was. Hulle grillerige, helderkleurige, optimistiese skeppings kontrasteer sterk met die duisternis van oorlog wat om hulle toesluit.
'N Verdagte plaaslike persoon het hulle aangemeld: Wie was hierdie vreemde Duitse egpaar wat in 'n kasteel in 'n kasteel werk en koorsagtig aan iets geheimsinnigs werk? Toe die plaaslike polisie opdaag om hulle te ondervra, het Margret en H.A. Rey het vir hulle hul Curious George -tekeninge gewys. Tevrede dat die skeppers van sulke lieflike tekenprente onskuldig was, het die owerhede hulle in vrede gelaat.
Maar dit is 'n lang Amerikaanse uitbreiding
Baie kenners sê "hou vas." Hierdie herstel is dalk traag, maar dit duur ook lank - baie langer as gewoonlik - en werkgroei was goed.
'Ons is in die vierde langste uitbreiding in die Amerikaanse geskiedenis', sê Achuthan.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse ekonomie tipies ongeveer vyf jaar gegroei en dan 'n inkrimping gehad. Hierdie uitbreiding is reeds meer as sewe jaar oud.
Boonop het die gemiddelde tempo van werkgroei in hierdie herstel reeds bo -aan die gebeurtenis tydens die uitbreiding van 2001 tot 2007 onder president George W. Bush (die herstel van Bush was die stadigste in terme van groei in werkgeleenthede, sê Achuthan).
Meer as 14 miljoen werksgeleenthede is bygevoeg sedert die laagtepunt van die finansiële krisis. Werkgroei is net so belangrik - indien nie belangriker nie - as algehele groei, meen baie ekonome.
"Ons ondervind die langste reeks opeenvolgende maandelikse werkgeleenthede in die ekonomiese geskiedenis," sê Mark Zandi, hoofekonoom van Moody's Analytics.
Die vermoë om 'n eksterne hardeware -toestel by 'n rekenaar te voeg, was van die vroegste dae van die eerste Altair tot die hede. Trouens, die sukses van 'n rekenaar het noodwendig daartoe gelei dat hackers iets ontwerp het om dinge te laat doen wat dit nie voorheen kon doen nie. Hoe meer die rekenaar gewilder is, hoe meer verskeidenheid word bygevoeg in hardeware. Die Apple II, wat deur 'n hacker ontwerp is om so uitbreidbaar as moontlik te wees, was eens 'n leier as 'n platform vir die bekendstelling van nuwe en unieke hardeware -toestelle. Teen 1991 het die Apple II ongelukkig nie meer die voorste posisie beklee as wat die Macintosh en IBM PC en sy klone vervang het nie. Vir 'n paar jaar het die Apple II egter nog steeds die voordele van die "trickle-down " van sommige van die beste nuwe toestelle van ander rekenaars (byvoorbeeld SCSI-skyfapparate en handskandeerders) ontvang. Dit was deels te danke aan geleidelik opkomende standaarde wat dit makliker gemaak het om 'n enkele hardeware -toestel te ontwerp wat op verskeie rekenaars werk, en in die geval van die Macintosh, as gevolg van Apple se besluit om randapparatuur ietwat verenigbaar te maak tussen die twee rekenaarlyne.
Hierdie hoofstuk van die Apple II-geskiedenis bied 'n oorsig van hardeware-toestelle wat óf betekenisvol was in die vordering van die II, óf unieke, unieke toestelle. Dit is beslis nie 'n omvattende lys nie; dit is beperk tot die randapparatuur waaroor die skrywer persoonlike ervaring gehad het of waaroor inligting gevind kan word.
WAT IS 'N PERIFERAAL?
'N Basiese definisie van 'n randapparaat sou wees, " Iets wat aan 'n rekenaar gekoppel is, wat dit moontlik maak om meer te doen as wat dit voorheen kon doen. dit verlaat die fabriek. 'N Argument kan gemaak word dat iets wat ingebou is nie 'n randapparaat is nie, maar omdat dinge mettertyd verander het, is daar 'n paar toestelle wat nog steeds' 8220 randapparatuur 'genoem word, alhoewel dit nou ingebou is (hardeskywe kom na verstand). Waarskynlik, mettertyd sal baie toestelle wat vroeër as opsionele bykomstighede beskou is, so noodsaaklik word dat dit altyd ingebou sal word.
Onthou dat die vroegste rekenaars byna gekom het niks ingebou. Hulle het 'n mikroverwerker, 'n bietjie geheue, 'n manier om data in te voer en resultate te vertoon, die moontlikheid om toegang tot sommige of al die seine van die mikroverwerker te verkry, en dit was alles. Vir die rekenaars was die eerste dinge wat gebruikers bygevoeg het, sleutelborde en TV -monitors om dit makliker te maak om dit te gebruik. Deur te erken dat die vroegste hardeware -randapparatuur sleutelborde en monitors was, beklemtoon een feit: Byna alles wat as 'n randapparaat vir 'n rekenaar verkoop word, is óf 'n invoertoestel, 'n uitsetapparaat of 'n koppelvlak om invoer- en afvoertoestelle aan te sluit. Uitsonderings is kaarte om geheue by te voeg, kaarte vir verwerker om sagteware vanaf 'n ander rekenaar te laat loop, en versnellers om die rekenaar vinniger te laat werk.
Met die vrystelling van die eerste Apple II het dit destyds 'n voordeel bo baie van sy mededingers gebied.Twee belangrike " randapparatuur " is ingebou: 'n sleutelbord en die stroombane om 'n maklike verbinding van 'n TV-monitor moontlik te maak. Dit het natuurlik die gleuwe vir die invoeging van uitbreidingskaarte (geen was beskikbaar nie), 'n spelpoort (vir die aanheg van die sluitspeletjies), 'n pen wat gebruik kan word om 'n RF -modulator aan te sluit (sodat 'n standaardtelevisie in plaas daarvan gebruik kan word van 'n rekenaarmonitor) en 'n kasset -koppelvlak. Aangesien daar geen kaarte beskikbaar was om by die gleuwe aan te sluit nie, sou u kon dink dat die Apple II geen ander hardeware kon gebruik nie. Die vroeë gebruikers wat 'n behoefte gehad het, het egter gewoonlik 'n manier om hierdie perke gevind.
Om 'n gedrukte kopie van 'n programlys te kry, was byvoorbeeld geen triviale saak nie. Eerstens was daar baie min drukkers beskikbaar. Diegene wat kon, het ou gebruikte teletipes gekry wat van hoofraamrekenaars gered is. Hierdie raserige, massiewe klinkers het dikwels geen kleinletters nie (nie 'n groot probleem nie, aangesien Apple II dit ook nie gehad het nie) en gedruk teen 'n brandende snelheid van 10 karakters per sekonde. Om hierdie drukkers te gebruik toe daar nog geen drukkoppelvlakkaarte was om dit maklik te maak nie, gebruik hackers 'n teletipe bestuurder wat Wozniak geskryf het en in die oorspronklike Apple II -naslaanhandleiding (die "Red Book ") versprei is. Hierdie bestuurder het karakters na die drukker gestuur deur 'n verbinding met die game paddle -poort. Een deel van 'n hacker was om te improviseer met wat beskikbaar was. 
Nog een van die vroegste toestelle wat vir die Apple II ontwerp is, kom van die Apple Pugetsound Program Library Exchange (A.P.P.L.E.). Hulle was betrokke by die verspreiding van Integer BASIC -programme op kassette aan lede van die groep. Om dit makliker te maak om die programme te stuur na die persoon wat verantwoordelik was vir die duplisering van die kasset, het Darrell Aldrich 'n manier ontwerp om die programme oor die telefoonlyne te stuur. Daar was destyds geen modems beskikbaar nie, so sy "Apple Box " is met krokodilleklemme aan die telefoonlyn gekoppel en dan in die kassetpoort van die Apple II gekoppel. Om 'n program te stuur, het u eers die persoon wat dit sou ontvang, gebel en die rekenaars aan elke kant aan die Apple Box gekoppel. Die sender gebruik dan die SAVE -opdrag in BASIC om die rekenaar te vertel om 'n program op band te stoor. In werklikheid is die program deur die kasset "out " deur die kasset na die Apple Box gestoor en op die telefoonlyn gekoppel. Aan die ander kant van die telefoonlyn gaan die data na die ander Apple Box, wat gekoppel was aan die kasset "in " poort op die ander Apple II. Daardie rekenaar het die LOAD -opdrag in BASIC uitgevoer om die program van die Apple Box af te laai. APPEL. ongeveer twintig van hierdie Apple Boxes teen $ 10 stuk verkoop. 
Een van die eerste koppelkaarte wat vir die Apple II gemaak is, is natuurlik deur Apple vrygestel. Die Apple II Parallel Printer Interface Card is in 1977 vrygestel en verkoop vir $ 180.  Wozniak het die firmware -ROM geskryf en daarin geslaag om dit heeltemal in slegs 256 grepe te laat pas. As 'n parallelle toestel het dit agt drade gebruik om die rekenaar met 'n drukker te verbind, een reël vir elke databit in 'n greep. Verskeie parallelle toestelle het ook een of meer ekstra drade as kontrolelyne gebruik, insluitend 'n "busy " -lyn (sodat die ontvangende toestel die stuurapparaat kon sê om te stop totdat dit gereed was vir meer), en 'n "ready " -lyn (sodat die ontvangende toestel die stuurapparaat kan vertel om die oordrag te hervat). Omdat elk van die agt stukkies 'n aparte draad benodig het, het die kabels vir parallelle toestelle soos lintjies gelyk en was dit nie baie kompak nie. Die meeste vroeë drukkers wat beskikbaar was, benodig hierdie tipe koppelvlak.  'n Probleem wat met die Apple -kaart opgemerk is, was egter die onvermoë om hierdie besige seine goed te hanteer (8220handshaking "). Een oplossing wat aangebied word deur 'n leser van Call-A.P.P.L.E. tydskrif in 1979 sou 'n paar skyfies by die kaart voeg. As dit egter nie gedoen is nie, was die enigste manier om lang afdrukke te maak, óf om 'n 2K -afdrukbuffer te koop wat met sommige vroeë drukkers gebruik kon word, óf die "SPEED = " -verklaring in Applesoft te gebruik om te vertraag verlaag die snelheid waarmee data na die drukker gestuur is. , 
Apple stel die Centronics -parallelle drukkaart in 1978 vry. Dit verkoop vir $ 225, en is spesifiek ontwerp om te werk met printers van die handelsmerk.  Dit was soortgelyk aan die parallelle drukkerinterface, maar het minder beheerkodes. Die "Centronics -standaard " gebruik sewe databits en drie stukkies handskud.  Dit stuur outomaties sekere beheerkodes na die drukker as 'n program die regte opdrag stuur (soos 'n verandering in lynwydte). As sodanig was dit beperk tot die beste werking met 'n Centronics -drukker, maar ander ondernemings het Centronics " -versoenbare " -drukkers gemaak wat dieselfde beheerkodes gebruik het en daarmee sou werk. 
In April 1978 kom die Apple II Communications Interface Card uit en verkoop vir $ 225.  Dit was bedoel vir gebruik met 'n modem en het volledige dupleks-seriële kommunikasie teen 'n snelheid van 110 of 300 baud verskaf. Dit kan gebruik word om 'n seriële drukker te bestuur, maar die stadige spoed en gebrek aan handdruk (om die rekenaar te vertel om op te hou om data te stuur totdat die gestuurde materiaal gedruk is) het die nut daarvan beperk.  As 'n toestel om aan te sluit op 'n modem, was die lae snelheid (volgens vandag se standaarde) om verskeie redes. Een daarvan was dat die meeste modems van destyds akoesties was. Met 'n akoestiese modem het u die nommer self gebel, en toe u 'n verbinding maak, steek u die toestel (wat anders as vandag in 'n baie groot formaat was) in rubberaansluitings om vreemde geluide te sluit. 'N Klein luidspreker en mikrofoon in die modem is daarna gebruik om seine te stuur en te ontvang. Hierdie lae snelhede het voldoen aan die Bell 103A -datastandaard wat in 1962 deur AT & ampT gepubliseer is. Alhoewel dit moontlik was om 'n modem te gebruik om met 'n snelheid van meer as 300 baud te kommunikeer, was hierdie toerusting duurder en nie so geredelik beskikbaar nie.
Die Apple II Serial Interface Card ($ 195) verskyn in Augustus 1978.  Seriële toestelle benodig minder data -oordraglyne, en kan dus saamwerk met meer kompakte kabels. In plaas daarvan om elke greep as agt gelyktydige bisse te stuur soos met parallelle toestelle, stuur seriële koppelvlakke elke greep as 'n reeks van agt bisse, wat slegs twee drade geneem het, een om te stuur en een om data te ontvang. Net soos die parallelle kaarte, was daar 'n paar ander drade wat saam met die datalyne gegaan het om handdruk te beheer. Seriële kaarte het ook 'n manier nodig gehad om die stuur- en ontvangtoestelle te laat identifiseer wanneer 'n greep begin en eindig, en die snelheid waarmee data oorgedra word. Dit het beteken dat 'n paar bykomende inligting, soos " begin " bisse, "stop " bisse, en "pariteit " bisse, nodig was.
Die oorspronklike weergawe van die Serial Interface Card het 'n ROM wat die P8 ROM genoem is. Dit bevat die kaartprogram wat 'n gebruiker in staat stel om te druk of andersins met die kaart te kommunikeer sonder om veel op die hardeware-vlak te hoef te weet. Die P8 ROM ondersteun nie handdruk wat twee ASCII-beheerkarakters met die naam ETX (Control-C) en ACK (Control-F) gebruik het nie, dus is 'n latere hersiening, die P8A ROM, vrygestel. Dit werk beter met sommige drukkers, maar ongelukkig was die P8A ROM nie versoenbaar met sommige seriële drukkers wat met die vorige P8 ROM gewerk het nie.
Die firmware van die Apple Super Serial Card is klaar in Januarie 1981. Dit is '#8220super "' genoem omdat dit die ouer Serial Interface Card en die Communications Card vervang het. Om van een tipe modus na 'n ander te verander, het 'n blok op die kaart egter van een posisie na 'n ander (van drukkerposisie na modemposisie) gevra. Die Super Serial Card kon ook die P8- en P8A -seriekaarte navolg, wat dit verenigbaar maak met die meeste ouer sagteware wat spesifiek vir die kaarte geskryf is. 
Nadat ek 'n drukkoppelvlakkaart (en drukker) gekry het, was die volgende verskeidenheid randkaarte wat gewild was vir die Apple II en II Plus, die moontlikheid om 80 kolomme teks te vertoon (wat vinnig 'n standaard geword het buite die Apple II -wêreld). 'N Vroeë toetrede tot hierdie mark was die Sup 'R ' Terminal kaart gemaak deur M & ampR Enterprises, dieselfde onderneming wat die Sup 'R 'Mod RF modulator vir die Apple II gemaak het. Een van die gewildste kaarte van 80 kolomme was die Videx Videoterm. Videx het selfs 'n skermkaart gemaak wat 132 kolomme kaart vir die Apple II sou vertoon, maar dit het nooit veel vordering gemaak in die rekenaarwêreld nie (vervang deur bit-kaart grafiese skerms, ala Macintosh). 
Baie ander maatskappye het kaarte met 80 kolomme gemaak, maar meestal was hulle nie baie versoenbaar met mekaar nie. Een probleem was om te besluit oor 'n metode om die karakters op die skerm met 80 kolomme te plaas. Met die standaard vertoning van 40 kolomme van Apple, kan u óf die standaard roetines in die monitor gebruik, óf direk "poke " karakters op die skerm. Met hierdie kaarte van 80 kolomme gebruik hulle dikwels 'n standaard uit die nie-Apple-wêreld: die gebruik van spesiale karakterreekse om 'n skermposisie of ander funksies aan te dui. Byvoorbeeld, om 'n karakter in ry 12, kolom 2 te plaas, 'n program wat nodig is om 'n ESC te stuur, gevolg deur 'n letter, gevolg deur 12 en 02. Soortgelyke ESC -rye is gebruik om die skerm skoon te maak, op of af te blaai, of doen ander dinge wat die ingeboude skermroetines van Apple kan doen.
Toe die Apple IIe vrygestel word, met sy RAM-gebaseerde metode om 80 kolomme teks te vertoon, het byna al die ouer kaarte van 80 kolomme uit die mark verdwyn. Vanaf 1991 het slegs Toegepaste Ingenieurswese nog 'n kaart gemaak vir die oorblywende II en II Plus gebruikers wat nog nie 'n skerm van 80 kolomme gehad het nie.
Een unieke videoproduk is gemaak deur Synetix, Inc. omstreeks 1983. Hul SuperSprite -bord is ingeskakel by gleuf 7 (wat toegang tot sommige videosignale gehad het wat nie op ander gleuwe beskikbaar was nie) en is bevorder as 'n grafiese verbeteringstelsel. Dit het gewerk deur die hoëresolusieskerm met 'n geanimeerde "sprite "-grafika oor te lê (programmeerbare karakters wat onafhanklik op enige skermagtergrond beweeg het). Aangesien elke sprite op sy eie op die skerm was, het hulle nie met mekaar inmeng nie. Dit het ook nie ekstra moeite gedoen deur die 6502 mikroverwerker om die sprites te manipuleer sodra die programmeerder die sprite op die skerm geplaas het en dit begin beweeg het nie, dit sou aanhou totdat dit aangesê is om te verander. Dit was baie makliker as om 'n hoë-resolusie-speletjie te probeer programmeer met behulp van standaard Apple-grafika. Ongelukkig, teen 'n prys van $ 395, het dit nooit opgestyg nie. (Dit was moeilik vir ontwikkelaars om die skryfprogramme te regverdig vir slegs 'n paar gebruikers wat hierdie kaart mag hê). 'N Ander maatskappy het later 'n soortgelyke kaart genaamd StarSprite gemaak, maar dit het dieselfde lot gely. Selfs Apple se eie dubbele hi-res-grafika, wat op die IIe bekendgestel is, het dieselfde probleem gehad met 'n klein hoeveelheid ondersteunende sagteware totdat die IIc- en II GS-mark groot genoeg geword het om te verseker dat genoeg eienaars dubbele hoë- res. 
In 1989 stel Apple Computer die Apple II -video -oorlegkaart uit. Dit moes in gleuf 3 op die Apple IIGS geïnstalleer word, maar kon in enige gleuf behalwe gleuf 1 op die IIe geplaas word. Hierdie kaart het dit moontlik gemaak om skermbeelde van 'n Apple IIe of IIGS op video uit ander bronne te plaas. Die gekombineerde resultate kan op 'n monitor vertoon word en op 'n videorecorder opgeneem word. Dit bevat VideoMix, 'n program om die beelde wat saamgevoeg word, te bestuur. Die resultaat was die kwaliteit van die uitsending, alhoewel dit ook aan skole bemark is, om studente video -aanbiedings te laat maak.
Sedert 1994 het Sequential Systems begin werk aan 'n nuwe videokaart, die Second Sight -kaart. Die kaart is ontwerp deur Andrew Vogan (van CV Technology) en Joe Yandrofski (van Sequential Systems), met firmware deur Jawaid Bazyar en Tim Courtney. Hierdie kaart was hoofsaaklik gefokus op die Apple IIGS, waarvan die RBG -monitors nie meer deur Apple vervaardig word nie, en was bedoel om dit moontlik te maak om VGA- of SVGA -monitors te gebruik wat in die PC -wêreld volop was. (Dit was ook moontlik om hierdie kaart op 'n Apple IIe te gebruik.) The Second Sight is gemaak om al die standaard grafiese modusse van die IIGS te gebruik, asook om sekere teks- en videomodusse wat spesifiek deur SVGA -monitors hanteer word, te hanteer. (bestaande sagteware werk nie met hierdie SVGA -modusse nie). Die kaart verkoop aanvanklik vir $ 199,95, en in die tydperk van ongeveer vyf jaar is meer as 400 eenhede verkoop.
ROM / RAM UITBREIDINGSKAARTE
Alle randkaarte wat vir die Apple II vrygestel is tot en met die tyd van die Apple II Plus was slegs bruikbaar in gleuwe 1 tot 7. Slot 0 is anders ontwerp, en tot die vrystelling van die Applesoft Firmware -kaart ($ 200) in 1979 was niks gebou nie daarvan gebruik te maak. Die firmwarekaart bevat ROM wat parallel is met die boonste 12K van Apple II -geheue. As u uit die hoofstuk 6 onthou, het Integer BASIC en die ROM-weergawe van Applesoft dieselfde ruimte in die geheue gedek en kon dit dus nie bestaan ​​nie. Toe dit duidelik was dat 'n floating-point BASIC (Applesoft) was wat baie mense wou hê, kom die II Plus met Applesoft in ROM uit. Om seker te maak dat die vorige Apple II -eienaars nie weggelaat word nie, het Apple die Applesoft -Firmware -kaart vrygestel om in gleuf 0. In te sluit. Dit het 'n skakelaar waarmee die gebruiker kon kies watter BASIC aktief moet wees. In een posisie word die moederbord -ROM gekies, en in die ander posisie is die Applesoft- en Autostart -ROM gekies. Omdat daar 'n hele paar heelgetal BASIC -programme was wat Apple II Plus -gebruikers wou uitvoer, het die Firmware -kaart ook in 'n heelgetal BASIC -weergawe verskyn met die ou Monitor ROM, waarmee II Plus -gebruikers die eienaar van 'n standaard II kon simuleer. 
Een van die voordele van die Integer BASIC ROM was die gebrek aan iets wat bekend staan ​​as 'n "RESET vector " in die Autostart ROM. Die Autostart Monitor het dit genoem omdat dit outomaties sou probeer om die skyf II -skyf te begin as die krag aangeskakel word, en na 'n bekende geheue -plek gespring het toe die RESET -toets ingedruk is. Dit het die skyfbestuurstelsel weer in staat gestel om homself weer aan te sluit, maar belangriker nog het dit moontlik gemaak om sagteware wat kopieer is, te skep. Aangesien die Autostart -ROM dit vir 'n programmeerder moontlik gemaak het om iets op RESET te doen wat 'n gebruiker verhinder het om sy program te ondersoek, was dit gewild onder maatskappye wat programme vervaardig wat hulle nie wou kopieer en vryelik weggegee het nie. Gewoonlik sou 'n RESET op 'n beskermde program die program herlaai, die program uit die geheue uitvee of die skyf herlaai. Die heelgetal BASIC en Old Monitor ROM het nie hierdie funksie nie, 'n RESET sou die gebruiker net in die monitor laat val. Dit was natuurlik net wat hackers en diegene wat graag kopieerbeskerming wou breek, wou hê. Gebruikers met 'n nie-Plus Apple II of met die Integer BASIC Firmware-kaart op 'n II Plus kan verhoed dat 'n RESET weer begin enigiets, sodat hulle 'n program kan hack soveel as wat hulle wou.
Die volgende kaart wat Apple vir slot 0 vrygestel het, is die Taalkaart genoem. Dit is in 1979 saam met Pascal vrygestel en 'n 48K Apple II uitgebrei tot 'n volledige 64K geheue rekenaar. Dit het nie die boonste 16K ROM verwyder nie, maar die kaart bevat 16K RAM wat elektronies parallel met die ROM was. Deur die "soft switches " te gebruik (onthou dat dit geheue -liggings is wat, as dit gelees of geskryf is, iets intern laat verander het), kan u die ROM uitskakel en die RAM -geheue inskakel. Hierdie ekstra geheue is gebruik om die Pascal -skyfstelsel te laai, en onder DOS 3.2 en 3.3, om die weergawe van BASIC wat nie in die ROM was nie, in die RAM te laai. Dit was 'n meer buigsame alternatief vir die firmwarekaart en het die weg gebaan na ander tale as BASIC vir Apple II -gebruikers.
Einde 1979 gebruik programmeerders by Apple Apple II -rekenaars om die Pascal -kodering vir die Lisa -projek te doen. Hulle het die 64K -versperring getref en benodig nog meer ruimte. Burrell Smith, wat later op die Macintosh gewerk het, het die idee gekry om 'n ekstra 16K -geheue bank by die taalkaart te voeg. Hierdie pasgemaakte 32K -taalkaart het 'n 80K Apple II geskep wat die Lisa -span gebruik het totdat die hardeware en firmware van Lisa ver genoeg was om die rekenaar vir kodering te kan gebruik.  Apple beskou dit egter nie as 'n produk om vir die Apple II te verkoop nie, en dit was jare later voordat 'n groter geheue -uitbreidingsopsie by Apple beskikbaar was.
Aangesien die enigste manier om die taalkaart van Apple te kry, was om die hele Pascal -stelsel ($ 495) te koop, was dit vir baie gebruikers te duur. Ander maatskappye het uiteindelik soortgelyke kaarte gekry wat nie Pascal gekoop het nie, en sommige van hulle het die kaarte ontwerp met meer geheue, wat 256K of meer ekstra geheue beskikbaar gestel het. Saturn Systems was een van die vroeë verskaffers van die groot RAM -kaarte. Net soos met Burrell Smith 's hack, word elke 16K -bank op die kaart oorgeskakel na dieselfde geheue wat die taalkaart -RAM beset deur die gebruik van 'n spesiale sagte skakelaar. 
Die jaar 1982 blyk 'n belangrike jaar te wees vir die vrystelling van hierdie toestelle, aangesien 'n aantal daarvan in die jaar bekendgestel is. Baie van hierdie kaarte het gewerk deur 'n disketter te simuleer. Intel het die MPC BubDisk vrygestel met behulp van borrelgeheue -tegnologie (wat nie sy data verloor het toe die krag verwyder is nie). Teen $ 895 vir 128K was dit egter nie baie bekostigbaar vir die huis -stokperdjie nie.  'n Ander produk wat op die korporatiewe gebruiker gerig is, kom van Axlon. Die RAMdisk 320, duurder teen $ 1395, het gefunksioneer soos twee diskette en was verenigbaar met DOS 3.3, Pascal of CP/M. Dit bevat 'n battery om die inhoud tot 3 uur te hou.  Synetix Industries in Redmond, Washington, kom uit met hul solid-state skyfemulator, die Synetix 2202 SSD. Vir $ 550 het dit 147K (nabootsing van 'n enkele skyfaandrywing) verskaf, en vir $ 950 kon 'n mens 294K kry vir dubbele skyfemulasie, en was dit ook verenigbaar met DOS 3.3, Pascal en CP/M.  'n Ander weergawe in 1982 kom van Legend Industries, Ltd. soortgelyk aan vandag se flash drives). Die 128KDE bied 128K ekstra berging aan. Dit sou soos 'n taalkaart werk as dit in gleuf 0 gekoppel word, en met die sagteware wat die kaart vergesel het, het dit 'n diskettestasie nagemaak. Dit het nie net in 'n gleuf gekoppel nie, maar ook 'n lintkabel wat op die RAM -chip -voetstukke op die moederbord moes aansluit om toegang tot tydsberekeningseine te verkry. , 
Toe die Apple IIe vrygestel word, was daar twee verskillende soorte RAM -kaarte daarvoor beskikbaar, alhoewel die name bedrieglik was. Die Apple IIe 80-kolomkaart was 'n baie eenvoudige 1K-geheue kaart wat in lyn was met slot 3 in die hulpgleuf op die IIe-moederbord.Dit weerspieël die 1K teksgeheue van $ 400 tot $ 7FF, en met die ingeboude Apple IIe-firmware-roetines kon 80 kolomme teks vertoon word. Die meer bruikbare uitgebreide 80-kolom-tekskaart het die hele 64K RAM op die IIe-moederbord gedupliseer (insluitend die "Language Card "-gebied wat ingebou is in die Apple IIe). Afhangende van die weergawe van die moederbord op die IIe, moet 'n trui op die kaart verwyder word om dubbele hi-res grafika te ondersteun.
Toe Applied Engineering op die toneel verskyn, het hulle vinnig een van die gewildste verskaffers van RAM -kaarte vir die Apple II -reeks geword. In 1984 bied hulle 'n kaart vir die Apple IIe aan wat 'n stap verder gaan as die Apple ' -kaart. Die MemoryMaster IIe -kaart bied uitbreiding in die Apple IIe Auxiliary -gleuf tot 128K (vir $ 169) of 192K RAM (vir $ 249), en werk andersins net soos Apple 's -kaart, en bied hulpmiddels aan om die geheue uit te brei op CP/M -sagteware , VisiCalc en AppleWorks. Die volgende weergawe -RAM -kaart wat die onderneming in 1985 vrygestel het, was die RamWorks -kaart, ook vir die Auxiliary -slot, wat uitgebrei kon word tot 1 megabyte RAM (vir $ 649).
Teen hierdie tyd bied hulle ook geheue-uitbreiding vir die Apple IIc aan, met die Z-RAM-kaart wat 256K ($ 449) of 512K ($ 549) ekstra RAM bied vir hierdie sogenaamde nie-uitbreidbare rekenaar, sowel as 'n Z-80-verwerker om dit moontlik te maak toegang tot CP/M sagteware. In 1987 het die reeks uitgebrei na Z-RAM Ultra 1, Ultra 2 en Ultra 3, met 'n kapasiteit van tot 'n volle megabyte RAM, 'n klok en die CP/M-opsie ($ 459 vir al die opsies).
In 1986 bied AE ekstra geheue kaarte aan. Hulle het die RAMWorks II -kaart bekendgestel, met opsies om uit te brei tot 3 megabytes (vir $ 1599), en tot 16 megabyte met ekstra plugin -kaarte. Net soos die oorspronklike RAMWorks, bied hulle 'n opsionele RGB -video -uitsetmodule vir die kaart aan. Boonop verkoop hulle nou 'n kaart genaamd RAMFactor, bedoel vir gebruik in 'n standaard Apple II -gleuf (wat beteken dat dit op 'n Apple II of II Plus sowel as 'n Franklin Ace werk). Die RAMFactor kan ook uitgebrei word tot 16 megabyte RAM met ekstra inpropkaarte. Boonop hou 'n battery -rugsteunapparaat genaamd RAMCharger die geheue -inhoud aktief, selfs in die geval van 'n kragonderbreking. In 1987 bied die volgende weergawe, RAMWorks III, dieselfde uitbreidingsopsies, teen effens laer koste.
Die vrystelling van die Apple IIGS bied nog 'n geleentheid om groter RAM -geheue kaarte te skep. Apple het sy eie Apple IIGS -geheue -uitbreidingskaart aangebied, maar het begin by 256K en het slegs 1 megabyte stoorplek gekry. Alhoewel ander maatskappye geheuekaarte gemaak het, was Applied Engineering in 1987 weer aan die voorpunt met twee kaarte, die GS-RAM (tot 1,5 megabyte vir $ 379) en GS-RAM Ultra (tot 4 megagrepe vir $ 1959). Teen 1990 bied hulle 'n ekstra kaart aan, GS-RAM Plus, wat die maksimum kapasiteit tot 6 megabyte verhoog het.
In die jare toe die Apple II in produksie was, was daar nog 'n aansienlike aantal mikro-rekenaars op 8080 en Z-80 op die mark. Vir die rekenaars is die CP/M (Control Program for Microcomputers) bedryfstelsel algemeen gebruik, en daar is belangrike programme vrygestel wat slegs onder die stelsel werk (WordStar vir woordverwerking en dBase vir databasisbestuur), en dit was moontlik om meer programmeertale te kry as wat beskikbaar was om direk op die Apple II te werk. Een manier om die beste van albei wêrelde te hê, was deur gebruik te maak van 'n coprocessor -kaart. Met hierdie kaart kan die Apple II gebruik word as 'n soort gasheerrekenaar, wat insette en afvoer hanteer, terwyl al die dataverwerking plaasgevind het op 'n kaart wat in een van die gleuwe op die Apple II -moederbord geplaas is.
Een van die eerste en belangrikste coprocessor-kaart wat vir die Apple II geskep is, was die Microsoft Z-80 Softcard, wat vir ongeveer $ 300 verkoop is. Hierdie kaart, wat vir die eerste keer in Maart 1980 by die Fourth West Coast Computer Faire bekendgestel is, het die Apple II in staat gestel om sagteware te gebruik wat vir die Z-80-mikroverwerker geskryf is. Alhoewel die Disk II 'n ander metode gebruik het om data op te neem as wat deur Z-80-rekenaars gebruik is, kon Apple II-gebruikers programme soos WordStaroorgedra na die Apple CP/M -stelsel. Microsoft het gewerk om dit verenigbaar te maak met die kaarte van 80 kolomme wat destyds uitgekom het, aangesien die meeste CP/M-sagteware 'n skerm van die grootte verwag het. , 
Microsoft het gou agtergekom dat hulle die naam van die produk sal moet verander na "Microsoft SoftCard ", aangesien Zilog (vervaardiger van die Z-80-verwerker wat in die SoftCard gebruik word) 'n geding dreig oor die gebruik van hul handelsmerk "Z- 80 " naam. Toe dit te koop was, het dit in slegs drie maande 5 000 eenhede verkoop, en teen die einde van 1981 het dit Microsoft se topverkoper-kleinhandelproduk geword. Dit was op twee maniere verrassend: Eerstens was dit 'n hardewareproduk wat verkoop is deur 'n onderneming wat hoofsaaklik in sagteware handel, en tweedens is die sagteware wat op die kaart uitgevoer is, veral die CP/M -bedryfstelsel, hoofsaaklik deur Microsoft se mededingers geskryf . CP/M was op hierdie tydstip ten gunste van Microsoft, aangesien baie van hul energie en moeite in Microsoft se eie MS-DOS op die nuwe 16-bis IBM-rekenaar gedoen is. Microsoft het egter baie moeite gedoen om die SoftCard te bemark, om dit in kleurvolle bokse te verkoop en dokumentasie te skep wat professioneel lyk, baie anders as baie produkte wat destyds vir die Apple II verkoop is. Hul sukses het uiteindelik daartoe gelei dat CP/M op die Apple II die gewildste platform was waarop CP/M ooit bedryf is. 
Na die aankoms van die IBM Personal Computer en die wye aanvaarding daarvan deur die sakewêreld, was daar belangstelling in 'n medeverwerker vir die Apple II wat IBM-sagteware sou bestuur. 'N Onderneming genaamd Rana, wat al verskeie jare skyfstasies vir die Apple II vervaardig, het iewers in 1984 met die Rana 8086/2 uitgekom. gebruiker om programme wat vir die IBM -rekenaar geskryf is, uit te voer. Dit lees ook skywe wat vir die rekenaar geformateer is (wat ook 'n heeltemal ander data -opnamestelsel gebruik het as die Apple II). Een eienaar van Rana, John Russ, het aan A2-Sentraal (toe genoem Oop-Apple) om te vertel van sy ervaring daarmee: " Ons het ook een van die Rana 8086/2-bokse, met twee Elite II-versoenbare skyfies en 'n min of meer (meestal minder) IBM-rekenaar-versoenbare rekenaar daarin. Goeie idee. Verskriklike uitvoering. Die aandrywers is halfhoog in plaas van die aandrywers op volle hoogte wat in die normale Elite II gebruik word, en is baie onbetroubaar om in die Apple- of IBM-formaat te lees of te skryf … En hierdie produk toon weer dat Rana geen kundige tegniese mense het nie ( of hulle sluit hulle baie goed op). Ons het verskeie noodlottige onverenigbaarheid met IBM -programme geïdentifiseer, soos dat die stelsel heeltemal ineenstort as 'n poging om 'n geluid (selfs 'n piep) te genereer in 'n program voorkom, of as daar omgekeerde karakters na die skerm gestuur word … Die reaksie van Rana het geen reaksie nie, behalwe dat ons die stelsel kan terugstuur as ons wil. 'N Nuuskierige houding vir 'n onderneming, is dit nie? "  Teen Augustus 1985 het Rana probeer om te herorganiseer onder hoofstuk 11, en die produk is nooit opgegradeer of herstel nie.
'N Medeverwerker genaamd die ALF 8088 het beperkte verspreiding. Dit werk saam met die CP/M-86-bedryfstelsel, wat deur sommige rekenaars gebruik is net voor die vrystelling van die IBM-rekenaar. 
Selfs die Motorola 68000-verwerker wat in die Macintosh gebruik is, was 'n medeverwerker vir die Apple II. Die Gnome -kaart het op die II Plus en IIe gewerk, maar soos ander 68000 kaarte vir die II, het dit nie 'n groot impak gehad nie, met die uitsondering van diegene wat kruisontwikkeling wou doen (programme vir 'n rekenaar skep met 'n ander mikroverwerker) as die een wat u gebruik).
Die suksesvolste toestel in hierdie kategorie was die PC Transporter, vervaardig deur Applied Engineering. Dit is oorspronklik ontwerp deur 'n onderneming in die San Jose -omgewing genaamd The Engineering Department (TED). Die stigter was Wendell Sander, 'n hardeware-ingenieur wat voorheen by Apple gewerk het en betrokke was by die ontwerp van die Apple III en dele van die SWIM-chip (Sander-Wozniak Integrated Machine)  wat in die IIc en II GS gebruik is. Rond 1986 begin Applied Engineering met TED samesprekings oor die aankoop van die PC Transporter om dit te verkoop en te bemark. Op daardie tydstip was die bord ongeveer vier keer die grootte wat dit uiteindelik geword het. AE's se mense kon baie van die komponente tot 'n paar ASIC -skyfies pasgemaak. Die sagteware wat gehelp het om die bord te bestuur, kom oorspronklik ook van TED.  Dit is uiteindelik in November 1987 vrygestel en bevat 'n kaart wat by enige van die moederbordgleuwe (behalwe gleuf 3) en een of meer skyfaandrywers in IBM-styl ingeprop is. Die PC Transporter het 'n 8086 -verwerker gebruik en was ongeveer drie keer so vinnig as die oorspronklike IBM -rekenaar. Dit gebruik sy eie RAM-geheue, tot 'n maksimum van 768K, wat deur ProDOS as 'n RAM-skyf gebruik kan word (as dit nie in die rekenaarmodus is nie). Dit gebruik 'n paar van die belangrikste Apple -geheue vir die koppelvlakkode waarmee die PC Transporter met die hardeware kan kommunikeer.
Die PC Transporter het 'n paar klein hardeware -veranderinge en 'n paar stelle sagteware -veranderinge ondergaan (meestal foutoplossings, maar 'n paar nuwe funksies). Die belangrikste redes vir hardeware -veranderinge het ontstaan ​​as gevolg van die beskikbaarheid van goedkoper RAM (die oorspronklike RAM was redelik duur en moeilik om te verkry). Verder is veranderings aangebring om die sagteware-gebaseerde sagteware aan boord te maak, wat dit makliker gemaak het om stelselopgraderings te versprei wat die hardeware-prestasie verbeter. , ,  Die grootste beperking vir hierdie produk was 'n huiwering van Applied Engineering om aan te pas by die veranderinge wat in die MS-DOS-wêreld plaasgevind het en 'n weergawe van die Transporter te gebruik wat 'n meer gevorderde mikroverwerker (80286, 386 of 486). Teen 1991 was dit 'n beperking vir diegene wat MS-DOS- en Apple II-sagteware op dieselfde Apple II-rekenaar wil gebruik, aangesien gevorderde sagteware nodig het die kragtiger verwerkers word vrygestel vir MS-DOS.
Baie rekenaargebruikers sal agterkom dat hulle vinniger wil werk nadat hulle hul rekenaar aanvanklik begin gebruik het. Dit het ongeveer vyf jaar geneem voordat tegnologie verskyn het wat die spoed van die Apple II kan versnel. Nadat hierdie toestelle beskikbaar was, het verskeie ondernemings oplossings verskaf.
Number Nine Computer Corporation verskyn kortliks in 1982 op die toneel met die eerste versneller vir die Apple II en II Plus. Die Number Nine Apple Booster -kaart wat vir $ 598 verkoop word, het die spoed van 1 MHz tot 3,58 MHz verhoog. Dit het 64K RAM op die kaart gebruik, basies die Apple II op die RAM op hierdie kaart, met die werklike Apple II vir invoer en uitvoer. 
Microcomputer Technologies (MCT) het die SpeedDemon teen 1983 vrygestel en verkoop vir $ 295. Dit het gebruik gemaak van 'n 65c02 -verwerker, wat op 3.58 MHz werk, en slegs 4K statiese RAM vir 'n kas gebruik (wat dit nie nodig maak om enige dinamiese RAM op die kaart te verfris nie). Die konsep van "cache " geheue was om tred te hou met stukkies geheue wat gereeld verkry word en dit in vinniger RAM te plaas as wat op die Apple II -bord gevind kan word. Dit was vinniger om toegang tot hierdie RAM uit die kas te kry as om dit uit die stadiger RAM op die Apple II te kry, wat baie programfunksies vinniger laat werk het. By toegang tot randkaarte, was dit moontlik om die SpeedDemon op te stel om stadiger te word vir gleuf 6 (waar die skyfaandrywer gewoonlik geplaas is), en kon dit ook dieselfde doen vir gleuwe 4 en 5.
Die SpeedDemon is later verkoop vir slegs $ 199 deur die Apple Pugetsound Program Library Exchange onder die naam "Mach 3.5 ". , 
In 1983 was Number Nine Corporation se versneller weer op die mark, maar hierdie keer word dit in 'n verbeterde vorm verkoop as die Accelerator II, verkoop deur Saturn Systems. Net soos die Apple Booster -kaart, het dit 64K RAM op die kaart en sou programme op die vinnige RAM op die kaart uitgevoer word. Dit kan gekonfigureer word om elke gleuf vinnige of normale spoed te gee.
Alhoewel die Accelerator II op die Apple II en II Plus gewerk het, het dit 'n inkonsekwente resultaat op 'n Apple IIe gelewer. 'N Ander probleem waarmee Saturnus Systems te kampe gehad het, was die behoefte om hul maatskappy se naam te verander weens konflik met 'n ander onderneming. Die nuwe maatskappy, Titan Technologies, het die Accelerator IIe in 1984 vrygestel. Die nuwe kaart het die 65c02 -verwerker gebruik en nog 16K RAM bygevoeg waarop die Apple IIe ROM -kode gekopieer is, vir vinniger uitvoering. Die ekstra 64K hulp-RAM van die uitgebreide kaart met 80 kolomme wat vir die IIe beskikbaar was, was egter nie versnel deur hierdie kaart. 
In 1986 stel Applied Engineering die TransWarp -versnellerbord bekend. Hierdie produk het langer op die mark gehou as enige van die ander, moontlik omdat AE baie meer adverteer as die maatskappye wat die ouer borde vervaardig het. Die oorspronklike TransWarp was beskikbaar met 'n 65c02-verwerker en 256K hoë-spoed-RAM vir $ 249, of 'n 65802 vir $ 338. Die 256K RAM is verdeel in vier 64K banke. Die eerste bank het 'n kopie van die Apple II ROM van $ D000- $ FFFF gehou, die tweede het 'n kopie van die moederbord-RAM en die derde en vierde banke was vir uitbreidings-RAM (soos in die tweede 64K-bank RAM in 'n 128K Apple IIe). Die kaart kan ook tot 'n mate beheer word deur sagteware wat 'n waarde by geheue -adres stoor $ C074 kan die kaart op standaardspoed (0), normale 1 MHz -spoed (1) stel, of die kaart heeltemal afskakel (3). Alhoewel TransWarp nie 'n CP/M -kaart wat by die Apple II ingeskakel is, kon versnel nie, was dit ten minste versoenbaar met sulke kaarte. Die vroeëre versnellerkaarte kon dikwels nie op 'n rekenaar gebruik word met 'n CP/M -kaart geïnstalleer nie. 
Die volgende stap in die versnellerstegnologie was om al die komponente van 'n versnellerbord in 'n enkele chip te sit. Hierdie versnellers op 'n chip het dit moontlik gemaak om selfs die Apple IIc, wat nie fisiese gleuwe het nie, te bespoedig. Hierdie tegnologie het op die mark gekom toe twee mededingers, die Zip Chip en die Rocket Chip, vrygestel is. Die Zip Chip, verkoop deur Zip Technology, is in Mei 1988 by AppleFest bekendgestel, en die Rocket Chip, wat kort daarna deur Bits and Pieces Technology verkoop word. Die Zip Chip, wat op 4 MHz werk, was 'n direkte plaasvervanger vir die 6502 of 65c02 op die Apple II -moederbord. Dit bevat die geheue in die kas in die behuizing vir die verwerker, die grootste verskil in hoogte (of dikte) van die geïntegreerde stroombaan. Dit was 'n bietjie moeiliker om dit te installeer as om net 'n bord in 'n gleuf te plaas, die 6502 moes met 'n chiptrekker van die moederbord verwyder word en die Zip Chip (in die regte oriëntasie) op sy plek geïnstalleer word. Sagteware om die spoed van die chip te beheer, is ingesluit en het ongeveer tien verskillende snelhede toegelaat, insluitend die standaard 1 MHz -spoed (sommige speletjies was eenvoudig te vinnig om op 4 MHz te speel, en sagteware wat afhang van tydsberekeninge om musiek te produseer, moes vertraag om reg te klink). Die beheersagteware laat die gebruiker ook vasstel watter (indien enige) van die randkaarte versnel moet word. Die Zip Chip het die gebruiker selfs in staat gestel om te besluit of alle klanke teen standaardspoed of met 'n vinnige spoed uitgevoer moet word.
Die Rocket Chip, gemaak deur Bits And Pieces Technologies, was byna presies dieselfde as die Zip Chip, met enkele klein uitsonderings. Dit is verkoop met die moontlikheid om programme teen 5 MHz uit te voer, en kan onder die snelheid van 1 MHz (tot 0,05 MHz) vertraag word. Toe Zip later uitkom met 'n 8 MHz -weergawe van hul Zip -chip, is 'n 10 MHz Rocket Chip bekendgestel.
Die wedywering tussen Zip Technologies en Bits And Pieces Technologies was die gevolg van 'n wedersydse beskuldiging van diefstal van tegniese inligting. Die Bits & amp Pieces -mense het daarop aangedring dat hulle die oorspronklike werk aan 'n enkele chipversneller saam met die Zip -mense gedoen het, maar dat al die planne en spesifikasies sonder hul toestemming weggeneem is. Gevolglik moes hulle hul eie onderneming stig en van voor af begin om hul eie chip te ontwerp. Zip, aan die ander kant, het daarop aangedring dat Bits & amp Pieces die tegnologie van hulle gesteel het. Die probleem het uiteindelik voor die hof gekom en daar is besluit dat Zip Technologies die tegniek was en dat die Rocket Chip die produksie moes staak.
Toegepaste ingenieurswese se volgende weergawe van hul inpropbordversneller, die TransWarp II, het die versnelling gedoen met behulp van tegnologie wat deur Bits and Pieces gelisensieer is. Dit het dit onnodig gemaak om die hoëspoed-RAM te gebruik wat op die oorspronklike TransWarp gebruik is. Vroeë TransWarp II -borde het op 2,5 MHz gehardloop, latere weergawes het hierdie snelheid tot 3,58 of 7,16 MHz gestoot. 'N Bedieningspaneel op die rekenaar is gebruik om die instellings op die kaart te verander, net soos die Zip Chip en Rocket Chip gebruik het. Toe Bits and Pieces egter sy hofsaak verloor, moes Applied Engineering ook die verkoop van TransWarp II staak.
Teen 1989 was die mark vir versnellers vir 8-bis Apple II-rekenaars aan die kwyn, maar eienaars van die 16-bis Apple IIGS dring aan op vinniger spoed. Dit is belangriker gemaak na die vrystelling van GS/OS System 5 in 1989. Met sy Mac-agtige lessenaar (maar in kleur) kon die IIGS meer doen, maar teen 'n prys van prestasie. Toegepaste Ingenieurswese het aan hierdie vraag voldoen met die vrystelling van die TransWarp GS in 1989, wat vir $ 399 verkoop is. Dit bied 'n topsnelheid van 7 MHz (vergeleke met die inheemse Apple IIGS "fast " snelheid van 2.8 MHz). Dit werk in gleuf 3 of 4 op die IIGS en kan opgestel word via GS/OS-bedieningspanele of via die teksgebaseerde Classic Desk Accessories.
Die TransWarp GS was gewild omdat dit die Apple IIGS meer bruikbaar gemaak het in sy grafiese lessenaarmodus (en dit het natuurlik ook teksgebaseerde sagteware versnel). Dit was ook gewild vir diegene wat dit gewaag het om die kaart fisies te verander om selfs vinniger te loop as die 7 MHz -snelheid waarmee dit gegradeer is. Een metode was om die hoeveelheid RAM wat vir cache gebruik word, te verhoog van 8K na 32K. Die ander wysiging was om die ossillator op die bord van 28 MHz na 40 MHz te verander. As dit suksesvol is, kan dit 'n snelheidsverhoging tot 10 MHz tot gevolg hê, en as dit saam met die opgradering van die kas in die kas gedoen word, kan gebruikers 'n Apple IIGS tot drie keer die prestasie van sekere take op die rekenaar gee. Toegepaste ingenieurswese sal hierdie aanpassing, vir ongeveer $ 109, ook aanbring vir diegene wat bang was om hul kaart te beskadig deur dit self te doen. , .
Zip Technology het in 1990 met die ZipGS -kaart die Apple IIGS -versnellermark betree. Die kaart het nuwe tegnologie gebruik wat die funksies van verskeie individuele skyfies op 'n enkele skyfie gekombineer het. Dit verkoop teen $ 199 om 'n spoed van 7 MHz te kry, en hoër pryse om 'n vinniger snelheid van 8 of 9 MHz te kry, of met groter RAM -kasgroottes. Die produk het ook 'n laer kragverlies aangekondig, wat veronderstel was om hom koeler te laat werk.
Oorspronklik het Zip Technology drie verskillende weergawes van hul versneller belowe: die Zip GS, Zip GS Plus en Zip GSX.Die eerste twee sou eenvoudige vervangings van 65816 wees, net soos die ouer zip-chip 'n plaasvervanger vir die 6502- of 65c02-mikroverwerker op 8-bis Apple II-rekenaars was. Hierdie chip-gebaseerde weergawes het egter nooit verskyn nie, wat die kas en ander hardeware by 'n 65816 voeg, wat dit te groot gemaak het om goed te werk in 'n IIGS, omdat dit toegang tot vier gleuwe geblokkeer het. Die produk wat uiteindelik vrygestel is, was die Zip GSX -kaart, met 'n lintkabel wat in die 65816 -aansluiting op die moederbord gekoppel was nadat die oorspronklike verwerker verwyder is. Net soos met die TransWarp, was daar Classic Desk Accessory- en bedieningspaneelverbindings om die instellings vir die kaart te verander.
Zip Technology veroorsaak frustrasie onder gebruikers wat 'n IIGS -versneller wou hê. Die produk is aangekondig, en toe verskyn niks vir 'n geruime tyd nie. Dit blyk dat hulle die navorsing en ontwikkeling van die Zip GSX befonds met geld uit vroeë bestellings. Hulle het kliënte verder geïrriteer deur eers nuwe bestellings te stuur en later die ouer bestellings te vul.
In die vergelyking van die twee versnellers vir die Apple IIGS wat op die mark gekom het, het hulle op 'n paar klein maniere verskil. Die TransWarp GS was meer versigtig om die firmware en die IIGS -gebruikerservaring te versnel, terwyl die Zip GSX streng 'n hardewareversneller was. As gevolg van die verskil het die Zip GSX sy werk gedoen en het dit nie altyd vertraag vir sekere take nie (sommige van die IIGS -diagnostiese toetse sou altyd misluk as die Zip GSX aan was), waar TransWarp sommige van die besonderhede hanteer het.
(Klik hier vir meer inligting oor Zip Technology en hul betrokkenheid by die Apple IIc Plus).
'N Modem is 'n unieke randapparaat omdat dit gebruik maak van tweerigtingkommunikasie, die stuur en ontvang van data van en na die rekenaar. Modems kan op twee maniere met rekenaars verbind word, hetsy intern as ekstern. Interne modems het al die funksies op 'n inpropkaart, en aan die kaart was óf 'n lyn aan 'n akoestiese koppelaar (op die vroegste modems), óf die telefoonlyn self was aan die kaart gekoppel. Eksterne modems was natuurlik buite die rekenaarkas. Hulle het aan die seriële poort van die rekenaar gekoppel, gewoonlik op 'n seriële koppelvlakkaart wat self aan die moederbord gekoppel was. Die modem is by die seriële kaart aangesluit en die telefoonlyn is aan die eksterne modem gekoppel.
Standaarde is al in 1958 opgestel vir die oordrag van rekenaardata oor standaard telefoonlyne. Die Bell 101 -datastel wat daardie jaar gepubliseer is, kan 110 baud (ongeveer 110 bis per sekonde) hanteer, en die Bell 103 -datastel vanaf 1962 maak voorsiening vir 300 baud -verbindings. Beide 101 en 103 datastelle laat gelyktydige tweerigting -data -oordrag toe. In die sewentigerjare is die Bell 202-standaard geskep, wat 1200 baud as half-dupleks kan verrig (een rekenaar op 'n slag inligting stuur) die Bell 212-standaard het 1200 baud full-duplex-werking moontlik gemaak (rekenaars aan beide kante gelyktydig te stuur). Vanuit die oogpunt van die gebruiker wat gekoppel is, het 'n half-dupleksverbinding geen druk op die gebruiker teruggekeer nie. Byvoorbeeld, in half-dupleks toe "A " getik is, het die gebruiker "A " nie op die skerm gesien nie, tensy die sagteware ingestel is om 'n plaaslike eggo te doen. In full-duplex-modus was die plaaslike eggo nie nodig nie, aangesien die getikte karakter na die oorspronklike rekenaar teruggestuur is.
Die primêre probleem met interne modemkaarte was dat elke verskillende rekenaar 'n ander kaart benodig vir sy eie unieke kaartargitektuur. Die voordeel van 'n eksterne modem (uit die oogpunt van die vervaardiger) was dat dit moontlik was om 'n styl te bou wat op baie rekenaars werk, solank hulle dieselfde tipe seriële poort (kaart) in die rekenaar het.
DC Hayes was een van die eerste ondernemings wat 'n modem vir die huis- of stokperdjie -rekenaargebruiker geskep het. Die eerste produk is gemaak vir die S-100-bus op Altair of soortgelyke rekenaars. Die sukses van hierdie eerste produk het gelei tot die skepping van die Hayes Micromodem 100 (vir S-100 rekenaars) en die Hayes Micromodem II (vir die Apple II). Hierdie produk, wat in 1979 vrygestel is en vir $ 379 verkoop word, werk teen die standaard transmissiesnelhede van die dag, 110 en 300 baud. Alhoewel die Micromodem II 'n kaart was wat in (gewoonlik) gleuf 2 op die Apple II ingeprop is, het dit 'n eksterne boks, die "Microcoupler ", waarop die telefoonlyn gekoppel was, gehad.
'N Ander onderneming wat modeme -hardeware vir vroeë mikro -rekenaars verkoop het, was Novation. Novation was reeds in 1970 besig, met die verkoop van 'n akoestiese koppelaar wat by model 33 -tipes gevoeg kan word.  Omstreeks 1980 het hulle die Novation CAT geskep, 'n eksterne modem van 300 baud wat 'n akoestiese koppelaar gebruik het. In 1981 bring hulle 'n beter produk uit, die Novation Apple-Cat II. Dit was 'n 300 baud -modem wat die Bell 202 -protokol gebruik het. Dit bevat ook sagteware vir BSR-protokolle ('n vroeë weergawe van X-10) vir die beheer van elektroniese huishoudelike toestelle wat in BSR-versoenbare modules gekoppel is. Met ekstra hardeware en sagteware kan dit werk as 'n antwoordapparaat by die huis, wat 'n gekoppelde kassetopnemer beheer. 'N Klokmodule kan bygevoeg word om die datum en tyd van lêers (met toepaslike DOS -uitbreidings) te stamp. Verder het die kat 'n seriële poort wat 'n ander verbinding van 'n seriële toestel moontlik maak, soos 'n drukker of selfs 'n eksterne tweede modem.
Novation het ook 'n belangrike voordeel van die gebruik van die Apple-Cat II bekend gemaak. 'N Standaard telefoontoestel kan by die module gevoeg word wat aan die agterkant van die rekenaar gemonteer is, en dit bevat 'n tipe houer wat in die ventilasiegleuwe aan die kant van die Apple II ingegaan het. Dit het die rekenaar na 'n baie groot telefoon laat lyk, maar dit het hom werklik as 'n standaardtelefoon laat werk indien nodig. Die oproep is vanaf die sleutelbord gedoen met behulp van die meegeleverde sagteware. Bykomende programme is op maat gemaak, wat die gebruiker se stem tydens die telefoon kan verwring.
Uiteindelik het die Apple-Cat 'n ingeboude toongenerator, wat deur sommige programmeerders gebruik is om musiekprogrammatuur te maak. Ongelukkig het Novation hierdie funksie van die Apple-Cat nooit sterk bevorder nie, of dit is moontlik deur speletjies gebruik om beter klankeffekte te bied. Die hacker -gemeenskap het dit gebruik om baie telefoonnetwerkfunksies na te boots, soos die geluid van 'n sent, nikkel of 'n kwart in 'n betaaltelefoon, of 'n lui op 'n Amerikaanse of Britse telefoonlyn.
Novation het later 'n volledige duplex 212-uitvoering aangebied. Dit is bewerkstellig deur 'n tweede uitbreidingskaart wat in 'n gratis gleuf op die Apple II gekoppel is, met 'n lintkabel wat die twee borde verbind. As daar geen gratis gleuwe vir die uitbreidingskaart beskikbaar was nie, was dit moontlik om 'n chip van die tweede bord te verwyder, met dieselfde lintkabel te verbind en die bord horisontaal bo-op die Apple II-kragtoevoer te lê (met dubbelzijdige band om dit op sy plek te hou en om die bord elektries van die metaalkragbron te isoleer). , , 
In 1981 bied Micromate Electronics die Micronet -modem aan, wat wissel van 'n akoestiese modem van $ 179 tot 'n direkte verbindingsmodem wat nie 'n koppelvlakkaart nodig het nie, vir $ 289. 
As 'n opvolg van die Micromodem II, het Hayes begin met die ontwerp van eksterne modems vir aansluiting op 'n RS-232 seriële koppelvlakkaart. Om dit te laat werk, moes die onderneming 'n stel opdragte skep wat van die rekenaar gestuur kon word om funksies te beheer (skakel, bel, ens.), En die modem moes hierdie opdragte kon onderskei van die data wat gestuur word vanaf die seriële poort. Dit het gelei tot die skepping van wat bekend geword het as die Hayes -opdragstel, instruksies vir die beheer van die modem. Dit was so wyd gebruik, dat "Hayes -verenigbaarheid " 'n verkoopfunksie geword het vir ander modems wat aan 'n seriële poort gekoppel is. In 1981 word die Smartmodem 300 vrygestel, wat die standaard stel vir ander wat daarop volg.
Teen 1982 is die Smartmodem 1200 aangekondig en verkoop vir $ 699. Die Smartmodem 2400 kom in 1985 uit vir $ 549.  Baie ander ondernemings het modems geskep wat versoenbaar was met die Hayes -standaard, en dit gewoonlik teen laer pryse as Hayes verkoop. Teen die laat 1980's het Applied Engineering twee slot-gebaseerde modems verkoop, die DataLink 1200 en die DataLink 2400, versoenbaar met die Apple II Plus, IIe en IIGS.
In 1984 stel Apple 'n paar modems vry met sy eie naam: The Apple Modem 300 ($ 300) en Apple Modem 1200 ($ 500). Dit is in beige en wit weergawes uitgereik en via seriële kabels gekoppel aan die Macintosh of enige Apple II met 'n Super Serial Card of soortgelyke koppelvlak.
Die volgende jaar het hulle die Apple Personal Modem vir $ 399 bekendgestel, wat 300 of 1200 baud gewerk het, maar duurder was as soortgelyke destydse produkte. Teen die laat tagtigerjare was dit nie meer in produksie nie, aangesien die onderneming oorgegaan het na interne modems wat spesifiek vir Macintosh was.
Soos die standaarde ontwikkel is om dit te hanteer, het die modemsnelhede steeds gestyg, tot 4800 baud, dan 9600, dan 14400 (of 14,4K), 28,8K, 33,6K, en uiteindelik die maksimum moontlike telefoon bereik lyne, 56K. Die Apple IIGS kon via minstens 'n 28.8K -modem verbind word.
Die primêre invoertoestel vir die Apple II was natuurlik die ingeboude sleutelbord. Daar was uitgebreide sleutelborde beskikbaar vir die II en II Plus, wat die limiet vir slegs hoofletters omseil. Daar was eens 'n sleutelbord met insteekmodules wat gespesialiseerde funksiesleutels sou herdefinieer om hulle spesifiek vir verskillende programme te maak. 'N Ander onderneming verkoop drukgevoelige pads wat bo -op die boonste ry aan die Apple II -sleutelbord geheg is en wat geprogrammeer kan word om 'n reeks sleutelpersone te genereer. Die oorspronklike IIe het 'n aansluiting vir die toevoeging van 'n eksterne numeriese toetsbord, en die II GS en latere weergawes van die IIe het hierdie toetsbord ingebou. As gevolg van die losstaande sleutelbord in die II GS was dit moontlik om te kies tussen 'n paar verskillende weergawes van sleutelborde wat deur Apple aangebied word, sowel as by sommige derdeparty -ondernemings.
Die volgende invoertoestel wat die meeste na die sleutelbord gebruik word, was die stel spelpaddels wat by elke II en II Plus ingesluit is. Maar sommige gebruikers het meer gespesialiseerde maniere nodig om data op die rekenaar in te voer. 'N Groot aantal interessante invoertoestelle is deur die jare beskikbaar gestel, hier volg 'n kort beskrywing van sommige daarvan.
Dit was altyd 'n uitdaging om foto's op die hoë resolusie grafiese skerm te maak. Die gebruik van die spelpeddels of 'n joystick is 'n metode wat gebruik kan word, maar dit was moeilik om akkurate lyne en krommes te kry. Apple het hierdie probleem aangespreek toe hulle die Apple Graphics Tablet aan die einde van die sewentigerjare vrygestel het, wat vir ongeveer $ 650 verkoop is. Dit was 'n groot plat oppervlak, ongeveer 30 cm lank, met 'n rooster op die oppervlak gedruk. Met behulp van 'n pen wat aan 'n draad wat na die tablet lei, en gepaste sagteware, kan dit gebruik word om foto's op die Apple II-skerm te plaas. Daar was twee verskillende weergawes van die Apple Graphics Tablet. Die oorspronklike een, wat vrygestel is toe die II Plus die nuutste masjien was, is deur FCC -bevel gestaak weens RFI -probleme (radiofrekwensie -interferensie). Die tweede weergawe, om die probleem reg te stel, is vrygestel nadat die IIe in produksie was. Dit het twee DB-9-verbindings gebruik om op die agterplaat van die rekenaar te installeer, wat gelei het tot die randkaart wat in 'n gleuf binne ingeprop is. (Hierdie DB-9-aansluitings is dieselfde tipe as op die agterkant van die IIc en II GS vir die aansluiting van 'n joystick). 
Koala Technologies het verskeie invoertoestelle op grafika gemaak vir die Apple II en ander rekenaars. Hul eerste produk was die Koala Pad. Dit is in 1983 vrygestel en oorspronklik vir $ 125 verkoop, dit was 'n klein grafiese blok (ongeveer 4 x 2154 duim tekenruimte, in 'n 8 ࡬ duim -omhulsel) wat by die spel -I/O -aansluiting aangesluit het. Dit was verenigbaar met enige sagteware wat 'n joystick gebruik het. Deur 'n vinger of die meegeleverde stylus te gebruik, kan 'n gebruiker op die kussing teken en foto's op die hoëresolusieskerm produseer met die meegeleverde sagteware of met ander sagtewarepakkette.
In November 1984 stel Koala Muppet Learning Keys vir $ 79,95 vry. Dit was 'n hulpmiddel om kleuters te help om 'n rekenaar te gebruik. Dit was bedoel om kinders van drie jaar en ouer te help om letters, syfers en kleure te leer, deur die Muppets uit Sesamstraat te gebruik as 'n leermiddel. Die eenheid het verskillende kontakoppervlaktes gebruik om gebruikersreaksies na die rekenaar te stuur, en dit is via die I/O -poort aan die Apple II gekoppel. 
Die Gibson Light Pen System is ook in 1985 deur Koala Technologies vir $ 350 verkoop. Met 'n kaart in gleuf 7, het hierdie toestel 'n spesiale pen gebruik wat dit moontlik maak om direk op die rekenaar se skerm te teken.
Ander toestelle is vrygestel om grafiese manipulasie op die Apple II te help. Die Computer Colorworks stel die Digital Paintbrush System in 1984 vir $ 299 vry. Dit werk op die II Plus of IIe, en gebruik 'n stylus wat aan twee dun dacronlyne vasgemaak is aan potensiometers in die tablet, wat die posisie van die stylus volg. Bewegings van die pen (na 'n prentjie opgespoor) is vertaal in tekeninge op die hoëresolusieskerm. Die sagteware bevat die moontlikheid om krommes en lyne te skep en te gebruik Fontrix lettertipes vir letters. (Fontrix was 'n program wat gedetailleerde grafiese foto's in hoë resolusie kan produseer, en dit het baie karaktersstyle, of lettertipes, beskikbaar om die foto's te benoem). 'N Unieke kenmerk van die Digital Paintbrush was die moontlikheid om twee rekenaars met behulp van die stelsel via 'n modem en telefoonlyn aan te sluit en beide gebruikers in staat te stel om foto's te teken wat gelyktydig op beide rekenaars verskyn. 
Een invoertoestel wat moontlik die meeste in die Apple II -wêreld ingebring het, was die een wat uniek en noodsaaklik vir die Macintosh was: die muis. Die oorspronklike ontwerp vir die muis op die Mac is deur Burrell Smith gedoen deur 'n deel van die 6522 VIA -chip op die rekenaar te gebruik om onderbrekingsseine te genereer wanneer die muis beweeg word, sodat die sagteware dit op die Mac -skerm kan teken. Omdat die Apple III dieselfde 6522 -chip gebruik het, het Andy Hertzfeld en Dan Kotke in hul vrye tyd gewerk om 'n muis op die rekenaar te gebruik en 'n wyser op die skerm te wys en te beweeg.
Om te help met die grafika, vra hulle hulp van Bill Budge. Hy was 'n Apple II -programmeerder wat 'n paar vinnige grafiese roetines geskryf het en voorheen speletjies op die Apple II geskep het (Raster Blaster in 1981 en later Pinball Construction Set in 1982). Hulle kon 'n eenvoudige grafiese woordverwerker op die Apple III kry, maar omdat die rekenaar nie goed verkoop nie, het hulle besluit dat hulle hierdie Apple II moet laat werk. Dit het 'n paar harde hardeware- en sagtewarewerk tussen Smith, Hertzfeld en Budge geverg om dit op die Apple II te implementeer (wat nie maklik toegang tot videotimingseine gehad het nie, soos moontlik op die Apple III of die Mac). Teen die somer van 1981 het hulle die muis-aangedrewe grafiese woordverwerker op die Apple II laat werk, selfs met proporsionele teks. Steve Jobs het uiteindelik van die projek gehoor en dring daarop aan dat hy 'n demonstrasie kry. Nadat hy dit gesien het, het Jobs gesê dat die hardeware -deel daarvan aan Apple behoort, aangesien dit met die hulpbronne van die onderneming geskep is. Dit is na die Apple II -afdeling oorgedra, en hulle het uiteindelik 'n kaart geskep wat heelwat meer skyfies gebruik het as wat hul oorspronklike ontwerp vereis het.
Uiteraard verskyn 'n muis vir die Apple II eers nadat die Macintosh vrygestel is (dit was nie toegelaat om 'n spesiale projek van Job 's op die verhoog te plaas nie). In Mei 1984, vyf maande nadat die Macintosh uitgekom het, en een maand na die vrystelling van die Apple IIc, kondig Apple die beskikbaarheid van die AppleMouse II aan. Dit het 'n koppelvlakkaart vir die Apple IIe, of die muis alleen vir die Apple IIc (met 'n prop vir die IIc-joystick-poort, die ingeboude hardeware en firmware was reeds ontwerp om die muis te hanteer). Saam met die AppleMouse II was 'n program genaamd MousePaint. Hierdie program, wat deur Bill Budge geskryf is, was nie die woordverwerker wat oorspronklik gebruik is om die muis te demonstreer nie, maar eerder 'n grafiese program gebaseer op MacPaint wat saam met die oorspronklike Macintosh gekom het. MousePaint gebruik die standaard grafiese skerm met hoë resolusie en werk slegs onder die ProDOS-bedryfstelsel, maar gee Apple II-gebruikers die geleentheid om grafika op dieselfde manier as Macintosh-gebruikers te doen. Dit bied ook 'n funksie wat die Mac nie gehad het nie - kleur. Die AppleMouse II het dit ook vir programmeerders moontlik gemaak om sagteware te ontwerp wat die muis as 'n wyser- en invoerbeheertoestel gebruik het. Baie programme wat hierdie toestel op die IIe of IIc gebruik, was egter nie grafies gebaseer nie, maar eerder op teks gebaseer, en het gewoonlik gebruik gemaak van die MouseText-karakters wat in die Apple IIc en in die Enhanced IIe ingebou is.
ComputerEyes was 'n video -verkrygingstelsel wat deur Digital Vision, Inc. verkoop word, en is in Julie 1984 vrygestel. . Enige videobron wat NTSC-video of standaard nie-interlaced-video kan uitvoer, kan vir invoer in die boks gebruik word. Versoenbare videobronne sluit videospelers (VHS of Betamax), videoskyfspelers of verbruikersvideokameras in. Daardie videosignaal is omgeskakel na 'n pixelbeeld wat op die Apple II-skerm kan verskyn. Die program wat by die ComputerEyes-hardeware ingesluit is, kan gebruik word om die sinchronisasie van die videobron en die rekenaar aan te pas, die beelde (normaal of grysskaal) op te neem en die beelde op 'n skyf te stoor. Met die grysskaal-opsie is agt verskillende weergawes van die beeld geskep en op mekaar geplaas. ComputerEyes verkoop vir $ 129,95 ($ 349,95 met 'n videokamera). , 
Digital Visions kom uit met weergawes van ComputerEyes wat in die 1980's en 1990's op ander gewilde rekenaars gewerk het, insluitend die Commodore 64, Atari, Amiga en IBM PC. Hulle het ook 'n ComputerEyes GS -kaart gehad wat op die Apple IIGS geloop het, hoewel die skandering van foto's baie stadig was.
MUSIEK EN STEMSINTESE
Apple II -rekenaars was van die begin af betrokke by klank, met Wozniak se besluit om 'n luidspreker in te sluit sodat hy geluide kon maak vir 'n Apple II -weergawe van Breek uit. So eenvoudig soos dit was, het sommige ondernemende programmeerders selfs daarin geslaag om hierdie enkelstemspreker gelyktydig soos twee en selfs drie verskillende stemme (klanke) te laat klink (Elektriese duet is 'n voorbeeld van so 'n produk). Maar dit was nie genoeg vir diegene wat musiekproduksie van 'n beter gehalte wou hê nie, en die vervaardiging van sintetiseerderkaarte was teen die begin van die 1980's in volle gang. Sommige van die kaarte het die volgende ingesluit:
ALF Music Card (ALF Products, Inc.) was streng 'n musieksintetiseerder, met 'n paar sagteware wat ingesluit is om die musiek te vervaardig.Die Mountain Music System (Mountain Computer, Inc.) was 'n meer gevorderde sestien ossillator (stem) digitale sintetiseerder, ook met sagteware om dit te beheer. Soundchaser System (Passport Designs, Inc.) was 'n pakket wat die Mountain Music System (met slots 4 en 5) bevat, plus die Soundchaser, 'n klavierstylklavier vir musiekinvoer, waarvan die kaart in gleuf 7. vier snitopnames en klankmanipulasie, met die Apple II hoofsaaklik as 'n kontroleerder. Dit was een van die mees gevorderde musiekhardeware -stelsels wat beskikbaar was in die dae voor die vrystelling van die II GS.
Die alphaSyntauri was 'n belangrike musiekproduk vir die Apple II. Dit is vroeg in sy lewe vrygestel, in 1980. Vir $ 1.500 kan dit 'n paar funksies van hedendaagse digitale sintetiseerders dupliseer wat tot $ 40.000 kos. Dit het 'n sleutelbord, voetpedale om sommige van die klanke te beheer, spelpeddels om ander effekte te beheer, 'n kaart om by die Apple II aan te sluit en 'n klankgenereringskaart (soos die Mountain Music System). Dit kan 16 note op dieselfde tyd speel, en kan selfs meer funksies hê, afhangende van die tipe sleutelbord wat daarby geheg is. Die sagteware is geskryf in 'n kombinasie van 6502 monteringstaal en BASIC, wat dit moontlik gemaak het om sommige funksies aan te pas. Enkele bekende musikante, soos Herbie Hancock en Emerson, Lake & Palmer die klawerbordspeler Keith Emerson het die alphaSyntauri -stelsel in hul optredes gebruik. , 
Die Drum-Key (gemaak deur PVI) was spesifiek 'n perkussiesintetiseerder. Dit benodig 'n eksterne versterker en gebruikte meegeleverde sagteware om 'n groot verskeidenheid trom- en ander slagklanke te produseer. 
Aan die einde van die sewentigerjare was daar verskeie spraaksintetiseerders beskikbaar vir die Apple en ander tuisrekenaars. Een merk was die TextTalker, en 'n ander (wat deur Mountain Hardware vir $ 279 gemaak is) was die Supertalker. In die tagtigerjare was twee ander gewilde handelsmerke die Echo II (slot-gebaseerde) en Cricket (vir die modempoort op die IIc) sintetiseerders, vervaardig deur Street Electronics. Laasgenoemde sluit ook die vermoë in om 'n robotstem, 'n vroulike stem, byklanke en stereomusiek te produseer. Sommige speletjies wat destyds uitgereik is, het 'n beter klankuitset gehad toe een van hierdie twee toestelle opgespoor is. Vir spraakreproduksie het hulle 'n metode gebruik om ASCII-teks vanaf die rekenaar in die vorm van " foneme " te aanvaar om stem te beskryf en te produseer deur middel van 'n ingeboude luidspreker. Hulle het hierdie benadering gebruik omdat Engelse woorde 'n verskeidenheid uitsprake het, afhangende van hul konteks. Die stemsintetiseerders kon behoorlik geprogrammeer word om die woord "root " uit te spreek om te rym met óf "boot " óf "foot ". Dit was eers toe die II GS die ingeboude vermoë van spraakreproduksie (via die Ensoniq-chip) na vore gekom het dat sagteware wat die funksie gebruik, in enige hoeveelheid beskikbaar is.
Sweet Micro Systems het een van die gewildste klankkaarte vir die Apple II vervaardig. Hul oorspronklike produkte verskyn in 1981 op die mark en word die "Sound " -reeks genoem. Hierdie kaarte het musiek- en klankmikroskyfies gebruik wat aansienlik gevorder is oor die een-bis-klank wat in die Apple II ontwerp is. Hierdie kaarte kom in vier verskillende weergawes voor: Sound I, wat klankeffekte en musiek I kan produseer, vir spraak met behulp van foneme, asook 'n paar klankeffekte Sound II, wat twee klankuitsette het, wat elk musiek en klankeffekte lewer en Klank/spraak I, ook met twee klankuitsette, een vir musiek en een vir spraak.
Na die vroeë sukses van die Sweet Micro Systems ' Sound -reeks, het hulle die kaart herontwerp, dit '8220Mockingboard' genoem en 'n nuwe stel klankkaarte vir die Apple II verkoop. Daar was aanvanklik drie weergawes, modelle A tot C. Die Mockingboard A het $ 99 verkoop, twee klankuitsette gehad (wat stereogeluid moontlik gemaak het) en 'n beter musiek- en klanksintetiseerder. Hierdie kaart het ook twee leë voetstukke wat dit moontlik gemaak het om spatsintese by een of albei uitsette te voeg. Met hierdie skyfies en die regte programmering kon die kaart in harmonie in twee stemme sing.
Die Mockingboard B, vir $ 89, was nie 'n bord nie, maar was hul produkaam vir die spraaksintetiseerder -chip wat by die Mockingboard A gevoeg kon word.
In 1985 het Sweet Micro Systems 'n weergawe van hul klankbord vir die Apple IIc vrygestel. Die Mockingboard D, wat vir $ 195 verkoop is, was 'n eksterne toestel wat via een van die seriële poorte aan die IIc gekoppel was. Dit bied die moontlikheid om stereomusiek, spraaksintese en klankeffekte te doen.
'N Sagteware -onderneming, Mindscape, het 'n musiekprogram bekendgestel Bankstraat Musiekskrywer in 1986. Dit is vrygestel vir die Commodore 64 en Atari 800 (met behulp van die klankvermoëns wat by die rekenaars ingebou is), terwyl die IBM PC- en Apple II-weergawes bykomende klankhardeware benodig. Hulle het 'n kontrak met Sweet Micro Systems gekry, en 'n ander weergawe van die klankkaart, die Mockingboard M, word saamgebring Bankstraat Musiekskrywer op die Apple II -weergawe. Hierdie kaart het twee musiekgeneratorskyfies en 'n oop plek om die spraakskyfie as 'n opsie te installeer. Klank kan deur 'n koptelefoonaansluiting gespeel word, en deur 'n verandering aan die bord kan klank deur die Apple II -luidspreker gespeel word.
In 2005 vervaardig Henry Courbis van ReactiveMicro.com 'n volledig funksionerende moderne kloon van die Mockingboard C, genaamd die Mockingboard v1, wat vir $ 60 verkoop is. Aangesien hy nie toegerus was vir groter produksie nie en vertragings gehad het om aan die vraag daarvoor te voldoen, het 'n ander ondernemende hacker, Tom Arnold, in 2010 'n kloon van hierdie kloon vervaardig en dit via die ReactiveMIcro -webwerf verkoop as die Mockingboard v1a.
'N Aantal speletjies is vervaardig om ekstra klankvermoëns te bied wanneer 'n Mockingboard opgespoor is. Die mees uitgebreide gebruik was Ultima V, wat ondersteun word twee Mockinboards, met agt uit twaalf moontlike " stemme en#8221 (klanke). , 
In die tagtigerjare het Applied Engineering ook 'n klankkaart begin aanbied, genaamd die Phasor. Dit werk op die Apple II Plus en IIe, bied 12 musiek- en klankeffekkanale, sowel as spraaksintese. Dit was verenigbaar met sagteware vir die ALF en Mockingboard.
Applied Engineering het 'n verbeterde klankuitgangskaart gemaak vir die Apple IIGS wat hulle in 1989 uitgereik het. Die Sonic Blaster was 'n stereokaart vir beide uitvoer en invoer van klank vir die IIGS, en verkoop vir $ 129. Hul Audio Animator wat dieselfde jaar uitgekom het, bied hierdie funksies en MIDI -invoer/-uitset vir $ 239. ECON Technologies bied die SoundMeister- en SoundMeister Pro -kaarte aan, wat stereogeluid, lyn- en versterkte uitsette bied, en mikrofoon- en lynvlakinvoer (vir die opname en digitalisering van klank).
ROBOTS EN TOESTELBEHEER
Alhoewel dit hoofsaaklik vir opvoedingsdoeleindes gebruik is, is daar ten minste twee robotiese toestelle gemaak om met die Apple II te werk. TOPO (vervaardig deur Androbot, Inc.) en die Tasman Turtle ($ 1000, met 'n kleiner weergawe genaamd Tot vir $ 300) was gedurende die middel van die 1980's in gebruik. Albei het die logo -taal gebruik om die beweging van die robot op die vloer te beheer. Logo het 'n grafiese opdragstel genaamd "turtle " graphics om die konsep vir kinders te vereenvoudig. 'N Klein driehoek op die skerm met hoë resolusie word 'n "-skilpad " genoem, en dit kan sagteware-opdragte gegee word om vorentoe te beweeg, te draai, te teken of te beweeg sonder om te teken. As TOPO of die Tasman Turtle aan 'n Apple II gekoppel is, kon die logo -taal gekonfigureer word om dieselfde grafiese opdragte vir skilpaaie na die fisiese robot#8220turtle " op die vloer te stuur. Dit het studente 'n konkrete voorbeeld gegee van wat hul logo -programme sou doen in 'n grafiese prentjie.
Onderwys was nie die enigste plek waar robotika in 'n Apple II gebruik is nie. Met A/D (analoog/digitaal) omskakelingskaarte was dit moontlik om inligting van toestelle soos 'n windsnelheidsensor af te neem en dit om te skakel in digitale inligting wat gestoor en ontleed kon word. Dit was ook moontlik vir 'n rekenaarprogram om hierdie inligting op te neem en 'n opdragsein terug te stuur na 'n ander toestel (byvoorbeeld om 'n motor te aktiveer wat 'n lapdekbedekking verhoog en laat sak, afhangende van hoe winderig dit is). Alhoewel dit nie 'n "robot " is in die sin dat mense gewoonlik robotte kyk nie, 'n rekenaarbeheerde toestel wat outomaties 'n reeks ingewikkelde aksies kan uitvoer is 'n robot.
Die BSR/X-10-stelsel was 'n stel huistoestelle wat met 'n Apple II beheer of geprogrammeer kon word. Een van die eerste wat beskikbaar was vir die Apple II, was die Introl/X-10 wat deur Mountain Hardware vir $ 279 gemaak is. Hierdie protokol vir die beheer van elektriese toestelle in 'n huis was al jare beskikbaar, en daar bestaan ​​programme vir die Apple II-reeks (insluitend die IIc) wat makliker programmeer van die X-10-toestelle moontlik maak, wat wissel van sekuriteitstelsels tot ligtydtellers tot sprinklerstelsels vir grasperke .
Hier volg 'n kort lys van 'n paar ander items wat in die vroeë tagtigerjare te koop kon wees in 'n tipiese uitgawe van 'n Apple -rekenaarblad:
RESET KEY PROTECTOR, wat toevallige RESET op die vroegste modelle van die Apple II verhoed het, was slegs $ 3,25 beskikbaar by Special Systems Design. Dit was nodig omdat die RESET -sleutel regs bo op die sleutelbord maklik was om in te druk omdat dit dieselfde veeraksie as die ander sleutels op die sleutelbord gehad het. Verskeie metodes (soos hierdie produk) is gebruik om die sleutel styf te maak en dit moeiliker te druk.
DOUBLEDOS PLUS was 'n skyf II -koppelvlakkaartmodifikasie wat 'n skakelaar gehad het sodat die gebruiker maklik kon wissel tussen DOS 3.2 en DOS 3.3. Dit verkoop vir $ 39, deur Tymac. , 
UUR, soos die Apple -klok van Mountain Hardware, vir $ 199. 'N Klok het dit moontlik gemaak om tyd- en datumstempellêers te identifiseer en te identifiseer watter weergawe van 'n lêer die mees onlangse was. Die Thunderclock, wat in 1980 deur Thunderware geskep is, was so 'n gewilde klokkaart dat ProDOS eintlik bestuurders daarvoor bevat het toe dit die eerste keer vrygestel is. Byna alle kaarte wat hierna vrygestel is, moes ten minste die belangrikste funksies van die Thunderclock navolg. Later was die No-Slot Clock, 'n gewilde hardeware-byvoeging, gemaak deur Dallas Semiconductor. Om die installasie te doen, was dit nodig om 'n chip van die moederbord op 'n Apple II-moederbord te verwyder (of IIe, IIc of IIc Plus), die No-Slot Clock in te sluit en die chip weer te installeer in die No- Slot klok. 'N Eenvoudiger horlosie vir die Apple IIc was Applied Engineering 's IIc System Clock. Hierdie eksterne boks wat by 'n seriële poort op die IIc aangesluit is, en met gepaste sagteware wat in ProDOS gepak is, sal die tyd vanaf die klok lees vir datum- en tydstempellêers. Die reekspoort sou nie permanent vasgemaak word nie, aangesien 'n seriële toestel steeds in hierdie boks kan aansluit en soos gewoonlik gebruik kan word.
SCANNERS – Die vroegste toestel wat beelde na 'n Apple II kon skandeer, was die ThunderScan van Thunderware. Hulle het hierdie produk in 1984 vir beide die Apple II en Macintosh vrygestel. Dit het die lintpatroon op 'n ImageWriter -drukker vervang met 'n optiese skandeerder. Dit sal (baie stadig) 'n dokument wat in die drukker gestryk is, een lyn op 'n slag skandeer, heen en weer beweeg, net soos die drukkop sou beweeg om 'n bladsy te druk. Dit kan tot 'n halfuur neem om 'n 8 x 10 stuk papier te skandeer.
In 1990 is 'n handskandeerder vrygestel van 'n onderneming in Japan. Twee Amerikaanse maatskappye het onmiddellik sagteware geskryf om dit te beheer en onder hul eie name verkoop. Vitesse stel die Quickie -handskandeerder in Februarie 1990 vir $ 199 vry. Dit werk deur 'n dokument in die meegaande plastiekbak te plaas, en dan word die skandeerder eers aan die linkerkant en dan aan die regterkant van die dokument afgetrek. Die sagteware kan dit dan weer in 'n enkele beeld saamstel. Later verkoop Vitesse InWords vir $ 75, sagteware wat OCR (optiese karakterherkenning) kan doen, wat dit moontlik maak om 'n dokument in 'n tekslêer te verander.
In dieselfde jaar het Thunderware dieselfde skandeerder vrygestel onder die naam LightningScan GS. Dit bied dieselfde skandeeropsies as die Quickie. 'N Vergelyking wat in 1997 op comp.sys.apple2 geplaas is, dui daarop dat die LightningScan -sagteware die skandering van foto's bevoordeel, en dat die Quickie beter lynkuns kon skandeer. 
In 1994 stel Vitesse Quickie-C vry, 'n Apple IIGS NDA van $ 99 (nuwe lessenaar-bykomstigheid) wat kleur met die Quickie-skandeerder moontlik maak. Die sagteware is egter na bewering onstabiel en het nie goed gewerk nie. Sommige menings oor comp.sys.apple2 in die laat 1990's beweer dat die vroeëre weergawe van die Quickie -sagteware beter werk as latere weergawes. , 
Teen die laat sewentigerjare en vroeë tagtigerjare was baie drukkers beskikbaar vir tuisrekenaars. Die koste was egter dikwels meer as $ 1 000, wat die aantal mense beperk het wat dit kon bekostig. Die meeste drukkers het 96 karakters in die standaard ASCII -stel aangebied, insluitend hoofletters en kleinletters. Die goedkoper drukkers kon slegs hoofletters afdruk, terwyl sommige van die duurder programmeerbare karakters kon aanvaar of ingeboude grafiese karakters gehad het.
Daar was twee hooftipes drukkers beskikbaar. Een tipe werk soos 'n tikmasjien deur 'n stuk metaal teen 'n lint en op die papier te slaan. Hierdie tipe drukker word dikwels 'n " Impact " of "letter kwaliteit " drukker genoem. Dit gebruik óf 'n tipe bal soos IBM 's Selectric tikmasjiene, óf 'n wiel met speke wat uit die middel uitstraal, met die tipe karakters aan die einde van die speke. Hierdie laasgenoemde tipe letterkwaliteit drukker word ook 'n "daisy wiel " drukker genoem, omdat die veranderlike drukwiele iets soos 'n madeliefie lyk. Ondernemings gebruik hierdie tipe drukker meer gereeld as die dot-matrix-verskeidenheid, vanweë die kwaliteit van die uitvoer. Hulle was redelik duur, kos dikwels meer as $ 2 000 en was buite die bereik van die gemiddelde huis -stokperdjie.
Die ander tipe drukker wat algemeen gebruik word, was puntmatriks. Hierdie goedkoper drukkers het karakters gevorm met 'n reeks penne in 'n vertikale ry wat die lint getref en kolletjies op die papier gemaak het. Terwyl die drukkop oor die papier beweeg, is die kolletjies gedruk in patrone wat (soms vaag) op letters en syfers lyk. Die matriks wat gebruik is om 'n karakter te vorm, word gewoonlik die aantal horisontale kolletjies genoem deur die aantal vertikale kolletjies. 'N 5 ࡭ -matriks het byvoorbeeld tot vyf kolletjies oor en tot sewe kolletjies onder gebruik. Sommige drukkers (soos sommige rekenaars van die tyd) het nie " -afkorters " gebruik op die kleinletters wat onder die basislyn val nie ("g ", "j ", "p ", "q &# 8221, en "y "). Om kleinletters met afdraandes te druk, benodig jy dikwels nege of meer vertikale penne. Met verloop van tyd het druktegnologie die voorkoms van puntmatriksdruk verbeter, eers deur die vertikale afdrukdigtheid te verhoog tot 9 of meer kolletjies, wat ware afkoms op die klein letters moontlik gemaak het, en later deur ekstra horisontale druk by te voeg om van die "dot " voorkoms.
Die Centronics 730 was moontlik die eerste " standaard " drukker vir die Apple II (sowel as vir baie ander mikro -rekenaars). Dit gebruik 'n parallelle kabel waarvan die penuitleg ook 'n standaard geword het vir gebruik met persoonlike rekenaars. Die parallelle kabelpenuitleg op die prop was nog in gebruik in die 1990's.  Centronics het ook verskeie ander modelle gehad, waaronder die 737 en 739. 'n Goedkoper drukker van Centronics, die 779, het 5 ࡭ kolletjiesmatrikskarakters gebruik en kon in afmetings van 10 tot 16,5 cpi (karakters per duim) druk , wat wissel van 60 cps (karakters per sekonde) by 10 cpi tot 100 cps by 16,5 cpi. Dit het ook 'n buffer met een reël (wat tot 132 karakters bevat), maar 'n beperkte ASCII-stel van 64 tekens, almal hoofletters plus spesiale karakters. Soos voorheen genoem, het die meeste persoonlike rekenaars van die tyd in elk geval nie kleinletters gehad nie, dus was hierdie beperking nie noodwendig 'n nadeel nie. Die beter drukkers wat deur Centronics vervaardig is, het 'n groter matriks en kon ware afdraaiers op kleinletters produseer. , 
'N Onderneming met die naam Trendcom het twee drukkers gemaak wat belangrik was in die geskiedenis van die Apple II. Hulle het twee modelle gehad, die 100 en die 200. In plaas van die meganiese solenoïdes te gebruik wat penne in 'n drukkop gedryf het, was dit termiese drukkers wat spesiale hitte-sensitiewe papier benodig. Hulle operasie was baie stil, so hard soos om met jou vinger oor 'n stuk papier te gly. Hulle was goedkoop in vergelyking met ander drukkers van die dag (waarvan die meeste meer as $ 1 000 gekos het), hoewel die drukwerk baie gelyk het aan 'n puntmatriksdrukker. Die Trendcom Model 100 het 40 karakters per reël op papier gedruk wat ongeveer 4 1/2 duim breed was. Die Model 200 kon 80 kolomme per reël op papier van 8 1/2 duim breed druk. In vergelyking met die eerste drukker wat Radio Shack aangebied het vir hul TRS-80-rekenaar (wat ook 'n termiese drukker was, maar 'n lelike silwer papier gebruik het), was die Trendcom-drukkers baie goed.
Die betekenis van die Trendcom -drukker was dat Apple dit gekies het as die eerste drukker wat hulle onder die Apple -naam vrygestel het. Dit kan geprogrammeer word om die druk van elke punt in 'n kolom te beheer, en dit was dus ideaal as 'n goedkoop manier om Apple II hoë resolusie-grafika te druk. Apple bevat 'n spesiale koppelvlakkaart en kondig die drukker aan as die "Apple Silentype " in Junie 1979. Dit was beskikbaar om in Maart 1980 te koop vir $ 599. Dit was identies aan Trendcom se model 200, behalwe die Apple -logo in die linker onderste hoek van die voorblad.  Een legende dui daarop dat 'n deel van die gewildheid van hierdie drukker by Apple spruit uit die feit dat die klein grootte dit onder die sitplek van Steve Wozniak se private vliegtuig kon plaas. , ,  Andy Hertzfeld, wat later baie van die ROM -kode vir die oorspronklike Macintosh geskryf het, het die firmware vir die Silentype -drukker geskryf. 
Epson was 'n ander onderneming wat vroeg begin het met die verskaffing van drukkers vir persoonlike rekenaars, en is een van die min wat nog bestaan. Dit het sy begin in die drukkerbedryf begin met die Epson MX-80, een van die eerste puntmatriksdrukkers wat vir minder as $ 1.000 verkoop is. Dit was gewild onder rekenaar-amateurs van die tyd en kon Apple II hoë resolusie grafika afdruk met die opsionele Graphtrax ROM's. 'N Latere weergawe van hierdie drukker, die Epson MX-100, is vroeg in 1982 beskikbaar.Die MX-100 was 'n wye wa-model en kon hoë resolusie-grafika afdruk sonder om spesiale hardeware by te voeg. Epson -drukkers was uniek omdat hulle 'n spesiale funksie gehad het, 'n dubbele drukmodus, waar 'n reël normaal gedruk is, en dan is die papier met 'n voorsprong van 1/216 duim en dieselfde reël weer afgedruk. Dit het 'n paar gapings tussen die punte op individuele letters ingevul en die afdrukke aangenamer gemaak vir die oog. 'N Ander kenmerk wat in hierdie drukkers gebruik is, was 'n "print enhancement " -modus, waarin die penne die lint harder getref het en dit moontlik gemaak het om verskeie kopieë met koolstofstowwe te maak. , 
Integral Data Systems was ook 'n vroeë vervaardiger van drukkers. Hul IDS 125- en IDS 225 -drukkers het in 1979 verskyn (die 225 is vir ongeveer $ 900 verkoop).  Hierdie drukkers het 'n 7 ࡭ -matriks gebruik om karakters te skep. Die IDS 125 het 'n drukvoermetode gebruik (soortgelyk aan die metode wat deur tikmasjiene gebruik word om papier op sy plek te hou), terwyl die IDS 225 'n trekvoermeganisme gebruik het. Die IDS -drukkers het die buigsaamheid om met parallelle of seriële koppelvlakke bruikbaar te wees (met seriële snelhede tot 1200 baud). Dit kan beplanning van dot-grafika doen, en het ook 'n opsionele grafiese karakterset ingebou. 
Teen die laat sewentigerjare het Integral Data Systems hul drukkers opgegradeer, wat hulle meer funksies en flitsende name gegee het. Hulle Paper Tiger -reeks drukkers (modelle 440 en 460) het 'n aantreklike lettertipe en gebruik twee vertikale rye penne in die drukkop, effens van mekaar afgestel. Dit het oorvleuelende kolletjies opgelewer om 'n meer soliede voorkoms te verkry. Sommige modelle kon tot 160 cps druk, en natuurlik word hoofletters en kleinletters ondersteun. Hulle kon ook Apple II hi-res grafika weergee (met die toepaslike sagteware). IDS het ook 'n drukker met die naam Prism verkoop, wat in kleur met 'n spesiale veelkleurige lint kan druk. 
Anadex, MPI en Microtek was 'n ander vervaardiger van vroeë drukkers.
Alhoewel Apple II -gebruikers tydens die aktiewe gebruik van baie handelsmerke drukkers gebruik gemaak het, was dit moeilik om oor te gaan na nuwer of beter tegnologie, aangesien die toenemende gesofistikeerdheid van drukkers dit moeilik gemaak het om sonder meer ingewikkelde bestuurders die rekenaar toe te laat met die drukker te kommunikeer. Die bestuurders word egter vir die rekenaar en die Macintosh geskep, maar baie min is beskikbaar vir ouer rekenaars. Een uitsondering was die Hewlett-Packard DeskJet 500 inkjet-drukker. In 1993 verkoop hierdie drukker slegs $ 299, en maak dit moontlik om hoë kwaliteit drukopbrengs van 'n Apple IIe, IIc of IIGS te kry. Dit was moontlik om hierdie drukker van AppleWorks te gebruik, en met die regte bestuurders was die uitvoer van die Apple IIGS en sy grafiese sagteware ook moontlik. Later hersienings van die DeskJet -reeks, die 520 en 560c, was ook bruikbaar met hierdie Apple II -modelle. Hierdie nuwer HP -drukkers het egter nie seriële verbindings nie, en daarom was 'n parallelle koppelvlakkaart nodig om dit aan te sluit.
APPLE 'S DRUKKERS
Nadat die Silentype -drukker in 1979 vrygestel is, het Apple na 'n ander drukker gesoek wat 'n beter, meer permanente uitvoer lewer as wat met 'n termiese drukker bereik kon word. Een van die belangrikste probleme met termiese papier was dat die druk mettertyd kan vervaag, veral as sellofaanband op die papier gebruik word. Die Apple Dot Matrix Printer is in Oktober 1982 vir $ 699 vrygestel. Dit was gemaak van 'n aangepaste C. Itoh-drukker en was een van die eerste paar matrix-drukkers wat vir minder as $ 1 000 verkoop is. Apple het dit nodig as 'n drukker van 'n beter gehalte as die Silentype om die Apple III as 'n besigheidsrekenaar te bevorder. Belangriker nog, dit is deur Apple gekies omdat dit in staat was om sterk grafiese reproduksie te doen (soos die uitset van die Apple Lisa-rekenaar, wat op daardie stadium nog ontwikkel is). Dit staan ​​ook bekend as die Apple DMP en gebruik 'n pasgemaakte ROM wat deur Apple geprogrammeer is om die funksies van die drukker te beheer. 
Omdat Apple soveel sakoplossings vir sy kliënte gesoek het as wat dit kon vind, het hulle terselfdertyd met die DMP ook 'n madeliefjiedrukker genaamd die Apple Letter Quality Printer aangekondig. Hierdie drukker kos 'n stewige $ 2,195 en is gemaak van 'n aangepaste drukker van die Qume -handelsmerk, en kon slegs met 40 cps druk, maar dit lewer 'n baie goeie gehalte. Dit is vrygestel met die Lisa en IIe in Januarie 1983. , 
Die Apple ImageWriter is in Desember 1983 vrygestel as die opvolger van die Apple DMP. Die ImageWriter, ook gemaak deur C. Itoh, het 'n vinniger druksnelheid (120 cps) en kon in agt verskillende toonhoogtes (karakterwydtes) druk. Dit was 'n baie betroubare, stewige drukker en is oorspronklik vir $ 675 verkoop. Later is 'n wye waweergawe, waarvan die vermoëns andersins identies was, beskikbaar gestel. Die ImageWriter II het beide in September 1985 vervang. Hoewel die oorspronklike Apple DMP en die ImageWriter I in dieselfde beige kleur as die Apple II, II Plus en IIe gekom het, was die ImageWriter II dieselfde platinumkleur as die Apple II GS en die nuwer Macintosh -rekenaars. Die ImageWriter II, wat 'n bietjie anders gestileer is, kan alles doen wat die oorspronklike ImageWriter kon doen, en dit kon ook MouseText -karakters afdruk en in kleur druk (met 'n spesiale veelkleurige lint). , 
As deel van die promosie van The Apple IIc, is 'n nuwe drukker vrygestel. Die Apple Scribe kom in dieselfde "Snow White " -kleur as die IIc en kos $ 299. Dit was 'n termiese drukker, maar was 'n aansienlike vooruitgang bo die ou Silentype. Dit kan op gewone papier (in plaas van spesiale hittegevoelige papier) gedruk word, en kan in vier kleure gedruk word. Dit het dit gedoen met behulp van 'n unieke hitte-oordragmetode en 'n wasgeïmpregneerde lint. Deur gebruik te maak van oorvleuelende kolletjies, kon die Skriba in 'n " naaste letterkwaliteit " -modus met 50 cps (karakters per sekonde) en 'n konsep- en grafiese modus teen 80 cps druk. Die belangrikste beperking daarvan was egter 'n afdrukkwaliteit wat in die algemeen dikwels nie so goed was as sommige matriksdrukkers nie, en 'n lint wat duur was en te gereeld vervang moes word. Die Skriba is uiteindelik gestaak weens hierdie probleme en lae verkope. 
In 1984 stel Hewlett-Packard die LaserJet-laserdrukker bekend. Dit was 'n beduidende deurbraak in die kwaliteit van die drukkers en kon dokumente produseer wat professioneel lyk. Apple het besluit om sy eie laserdrukker te ontwikkel en het in Januarie 1985 die LaserWriter vrygestel. Alhoewel dit nie vinnige drukkers was nie (met die beste opbrengs op vier bladsye per minuut teen die vroeë 1990's) en baie duur (meer as $ 2 000), was dit baie gewild onder diegene wat drukwerk van hoë gehalte wou hê. By Apple is die nuwe LaserWriter slegs op die Macintosh ondersteun, maar aangesien die drukker sy werk gedoen het deur 'n bladsybeskrywingstaal genaamd "PostScript ", was dit heeltemal moontlik vir 'n Apple II om op 'n laserprinter te druk. Dit was slegs nodig om die PostScript -taal te leer, 'n lêer te skep met die nodige opdragte en die lêer na die drukker te stuur via 'n seriële koppelvlakkaart. Don Lancaster, jarelange ondersteuner en hacker van Apple II, het 'n reeks artikels met die naam "Ask The Guru " in die tydskrif geskryf Rekenaarkoper, en hy het baie voorbeelde gegee van die gebruik van 'n laserprinter met 'n Apple II.
Ongelukkig was daar baie jare 'n opvatting dat dit nie moontlik was om 'n laserdrukker met 'n Apple II te gebruik nie, selfs nie die meer gevorderde II GS nie. Dit was deels omdat daar min sagtewarepakkette vir die Apple II was wat uitset sou lewer as PostScript -lêers wat op 'n laserprinter behoorlik geïnterpreteer kon word. Programme soos Publiseer dit! kan afdruk op 'n PostScript-laserdrukker, selfs op die Apple IIc. Al wat nodig was, was om die regte kabel te hê om die twee toestelle aan te sluit.
Teen die laat 1980's het 'n nuwe soort druktegnologie te koop gekom. Inkjet-drukkers werk ietwat soos 'n matrix-drukker, maar die drukkop spuit ink deur tot soveel as 64 gate in patrone om karakters te vorm terwyl dit oor die papier beweeg. Die voordeel bo druk-matriks-impakdrukkers was die vermoë om meer soliede karakters te vorm. Die kwaliteit van die afdruk met 'n inkstraaldrukker kan in werklikheid byna net so goed wees as met 'n laserprinter. Die voordeel bo laserprinters was koste. Aan die begin van die negentigerjare was die beste prys vir 'n laserdrukker meer as $ 1,500, maar die inkjetdrukkers kos so laag as $ 300-$ 500. Die nadeel vir Apple II -gebruikers was dat hoewel dit maklik was om die drukkers teks te laat druk, dit baie moeilik was om grafika te druk as gevolg van onvoldoende belangstelling in die vervaardiging van drukbestuurders vir die Apple II. Dit was moontlik om sommige van die drukkers te gebruik in 'n modus wat ouer puntmatriksdrukkers naboots, en daarom was dit vir die drukkers makliker om 'n Apple II te probeer. Hierdie inkstraaldrukkers kan selfs grafika produseer, solank die geëmuleerde puntmatriksmodus grafika ondersteun.
Apple het in Mei 1991 die inkjet-drukkermark betree toe hy die Apple StyleWriter vrygestel het. Hierdie drukker, 'n aanpassing van die Canon 's BubbleJet -reeks, het uitstekende weergawe van teks en grafika op 'n Macintosh gedoen. Eers met die vrystelling van GS/OS System 6 het Apple bestuurders vrygestel om hierdie drukker op die IIGS te kan gebruik. Bestuurders vir latere weergawes van die StyleWriter is nooit vir die IIGS beskikbaar gestel nie. Anders as die inkjet-drukkers wat Hewlett Packard verkoop het, het die StyleWriter nie 'n ingeboude lettertipe nie. In plaas daarvan was dit heeltemal grafies-aangedrewe en moes die rekenaar alle teks stuur soos dit op die skerm verskyn. Dit was geskik vir die Macintosh en vir 16-bis sagteware op die IIGS, maar sou nie veel gebruik gewees het op 8-bis-modelle van die Apple II nie.
Om die maksimum buigsaamheid te bied vir die skepping en reproduksie van lettertipes, is die StyleWriter gebou om sy teks te ontvang in die vorm van dinamies geskep bitmapped fonts, met behulp van die nuwe TrueType font tegnologie. Met TrueType, 'n enkele lettertipe wat in sagteware beheer kan word oor 'n groot reeks. Die ouer Macintosh (en GS/OS) lettertipe-metodes vereis dat 'n aparte lettertipe vir elke grootte in 'n gesin gedruk moet word (dws Courier 8 vir 8-punt tipe, Courier 10 vir 10-punt tipe, ensovoorts met TrueType was daar net 'n enkele Courier -fontlêer). , wat dit moontlik gemaak het om 'n enkele lettertipe te hê wat in grootte onder sagteware beheer kan word (in plaas van om 'n aparte lettertipe vir elke grootte te hê). Vroeg in 1992 het hierdie TrueType -tegnologie deur GS/OS gekom Nutteloos, 'n uitbreiding wat deur Westcode Software vrygestel is.
Hoewel dit nie eintlik 'n drukker was nie, is die Apple Color Plotter in Junie 1984 vrygestel. Dit het 'n voordeel bo drukkers omdat dit gladde lyne en krommes kon trek. Deur vier gekleurde penne in 'n roterende penkop te gebruik en dit op die rekenaar se opdrag te kies, het die kleurplotter gewerk deur die papier op en af ​​te skuif om vertikale lyne te trek, en die pen links en regs om horisontale lyne te trek. Die beheer van die plotter is bewerkstellig deur teksopdragte deur 'n seriële kaart te stuur en bestaan ​​uit twee opdragte (DA = Draw Absolute, DR = Draw Relative, ens.), Gevolg deur parameters. Dit kan die pen beweeg sonder om te teken, punte te teken, lyne, boë en sirkels te teken en teks op enige plek, kantel, draai of skaal te druk. Lyne kan as soliede of as kolletjiepatrone geteken word.
Hierdie produk het vermoedelik nie opgestyg nie weens die beperkte behoefte aan hierdie tipe grafika en die prys. As gevolg van die voortdurend verbeterde kwaliteit van grafika en drukkers, word plotters nie meer baie gebruik nie. Die regte sagteware kan tekeninge met 'n inkjet- of laserdrukker in so goeie of beter detail as 'n plotter kan weergee. 
 — –. "A.P.P.L.E. Koöperasie vier 'n dekade van diens en#8221, Bel-A.P.P.L.E., Feb 1988: 12-27. ↩
 — –. "A.P.P.L.E. Koöperasie vier 'n dekade van diens en#8221, Bel-A.P.P.L.E., Feb 1988: 12-27. ↩
 Peterson, Craig. Die rekenaarwinkel, Santa Monica, CA, Winkelinligting en pryse, 10 Aug. 1979: 1. ↩
 Bernsten, Jeff. GEnie, A2 Rondetafel, Apr 1991, Kategorie 2, Onderwerp 16. ↩
 Lewellen, Tom. "Integrale data/parallelle kaartoplossing ", PEEKing At Call-A.P.P.L.E., Vol 2, 1979: 113. ↩
 Golding, Val J. "Integral Data IP 225 Printer – A Review ", PEEKing At Call-A.P.P.L.E., Deel 2, 1979: 151. ↩
 Peterson, Craig. Die rekenaarwinkel, Santa Monica, CA, Winkelinligting en pryse, 10 Aug. 1979: 1. ↩
 Wright, Loren. " By die aankoop van 'n drukker ", Mikro, Aug 1981: 33-35. ↩
 Bernsten, Jeff. GEnie, A2 Rondetafel, Apr 1991, Kategorie 2, Onderwerp 16. ↩
 Peterson, Craig. Die rekenaarwinkel, Santa Monica, CA, Winkelinligting en pryse, 10 Aug. 1979: 1. ↩
 Mazur, Jeffrey. "Hardtalk ", Sagtealk, Maart 1982, bl. 118 ↩
 Peterson, Craig. Die rekenaarwinkel, Santa Monica, CA, Winkelinligting en pryse, 10 Aug. 1979: 1. ↩
 Weishaar, Tom. "Control-I (nterface) S (tandards) ", Oop-Apple, Okt 1987: 3.65. ↩
 — –. "A.P.P.L.E. Koöperasie vier 'n dekade van diens en#8221, Bel-A.P.P.L.E., Feb 1988: 12-27. ↩
 — –. "Môre 's Appels Vandag ", Bel-A.P.P.L.E., Okt 1983: 71. ↩
 Peterson, Craig. Die rekenaarwinkel, Santa Monica, CA, Winkelinligting en pryse, 10 Aug. 1979: 1. ↩
 Weishaar, Tom. " 'n Beknopte blik op Apple II RAM ", Oop-Apple, Des 1986: 2.81. ↩
 "Apple II Bubble Memory ", Evolusie van die Solid-State Drive, PC World.com, & lthttp: //www.pcworld.com/article/246617/evolution_of_the_solidstate_drive.html>↩
 InfoNews hardeware, InfoWorld, 26 April 1982, bl. 44. ↩
 Hardeware Nuus, InfoWorld, 9 Aug 1982, p. 55. ↩
128KDE gebruikershandleiding, Legend Industries, Ltd, 1981. ↩
 Williams, Dave, e -pos, 2012/02/06. ↩
 — –. "A.P.P.L.E. Koöperasie vier 'n dekade van diens en#8221, Bel-A.P.P.L.E., Feb 1988: 12-27. ↩
 — –. (advertensies), Bel-A.P.P.L.E. In diepte #1, 1981: 106. ↩
 Manes, Stephen en Paul Andrews. Hekke. New York, Doubleday, 1993: 200-201. ↩
 Weishaar, Tom. " Vra oom DOS ", Oop-Apple, Apr 1985: 1.32. ↩
 Davidson, Keith. "Die ALF 8088-verwerker ", Bel-A.P.P.L.E., Feb 1984: 54. ↩
 Huston, Cliff. (E-pos en webwerf plaas). Die SWIM -chip is oor die jare heen in baie publikasies verkeerdelik die "Super Wozniak Integrated Machine " genoem. Cliff Huston verklaar duidelik dat dit die "Sander-Wozniak Integrated Machine was, en erken die werk wat Wendell Sander in die skepping daarvan verrig het. ↩
 Holcomb, Jeff. GEnie, A2 Rondetafel, Maart 1992, Kategorie 11, Onderwerp 7. ↩
 Uit, Gary. GEnie, A2 Rondetafel, Des 1991, Kategorie 14, Onderwerp 12. ↩
 McKay, Hugh. GEnie, A2 Rondetafel, Des 1991, Kategorie 14, Onderwerp 12. ↩
 Jones, Jay. GEnie, A2 Rondetafel, Des 1991, Kategorie 14, Onderwerp 12. ↩
 Apple II versnellers, Wikipedia, & lthttp: //en.wikipedia.org/wiki/Apple_II_accelerators>↩
 Sander-Cederlof, Bob. "Oorsig van M-c-T SpeedDemon ", Apple Assembly Lines, V5N10, Julie 1995. ↩
 Apple II versnellers, Wikipedia, & lthttp: //en.wikipedia.org/wiki/Apple_II_accelerators>↩
 Apple II versnellers, Wikipedia, & lthttp: //en.wikipedia.org/wiki/Apple_II_accelerators>↩
 Sander-Cederlof, Bob. "Oorsig van toegepaste ingenieurswese Transwarp ", Apple Assembly Lines, V6N6, Maart 1986. ↩
 Skakel, John, en#8220 Versnel u TransWarp GS -kaart en#8211 Deel 1 ", AppleWorks Forum, Maart 1991 ↩
 Skakel, John, en#8220 Versnel u TransWarp GS -kaart en#8211 Deel 2 ", AppleWorks Forum, April 1991 ↩
 Advertensie advertensie, Computerworld, Vol IV, nr. 20, 20 Mei 1970, p. 17. ↩
13 Kommentaar op & ldquo 13-randapparatuur & rdquo
Die telefoononderneming was trouens seker dat die snelheid van meer as 300 baud met geen modem moontlik was nie. … "
Dr Robert W Lucky (Bell Labs) en ander bereken die kapasiteit van 'n telefoonlyn in 23.500 bps in 1968 , maar niemand het geweet hoe om daar te kom nie. Die bereiking van nabye teoretiese (Shannon) kapasiteit is moontlik aan die einde van die 90's na sekere ontdekkings in die koderingsteorie en die aanvaarding daarvan deur standaarde-liggame soos ITU-T en ondernemings wat modem-chipsets soos Rockwell vervaardig.
Die oorspronklike modem was slegs 300 bps omdat dit binêre seine gebruik het en 'n frekwensie vir 𔄘 " en 'n frekwensie vir 𔄙 " gebruik het. Doeltreffende digitale kommunikasiestelsels gebruik 'n ietwat groter stel simbole as net twee en 'n meer doeltreffende manier om hierdie m -simbole voor te stel op die analoog golwe wat die modem oor die draad stuur. Miskien kan ons een van hierdie gevorderde modemseine kry om oor 'n akoestiese koppelaar by 56K te gaan met aggressiewe gelykmaking, miskien nie, maar waarom moet u dit pla?
 R. W. Lucky, J Salz en E J Waldon, Principles of Data Communications Mg-Graw Hill 1968 pp. 35-38
Charles, dankie vir die kommentaar! Miskien sal ek my stelling moet aanpas om hierdie inligting weer te gee.
Omdat ek 'n modemnerd is en 'n Apple II -nerd, kan ek nie anders as om 'n paar goeie modems aan te teken wat in die modemseksie ontbreek nie.
1) Die Apple akoestiese modem (Novation CAT met Apple -handelsmerk)
2) Die Micromodem IIe, terwyl die Micromodem II genoem word, sy opvolger wat die DAA -elektronika binne -in die kaart beweeg het, het die mikrokoppelaar uitgeskakel en die toesigvermoëns vir die ontkoppel verbeter.
3) Die Transcend SSM, wat 'n baie gewilde mikromodem versoenbaar was,
4) Die Zoom Modem IIe, ook 'n gewilde mikromodem -versoenbare,
5) Die Prometheus 1200A, miskien (ek kan hier verkeerd wees) die eerste interne Hayes AT-command set versoenbare Apple II-modem.
6) Die AE Datalink 2400, miskien (weereens, ek kan hier verkeerd wees) die eerste interne 2400 bps -modem vir die Apple II.
Gee my BBS iewers 'n "call ", of "call " my Diversi-Dial-stasie.
Beide webwerwe bevat 'n flits-gebaseerde telnet-kliënt wat u blaaier aan 'n regte modem sal koppel en 'n ander modem aan die antwoordkant kan skakel.
Ek het pas na meer as 30 jaar my Ou Apple herbegin] [Europlus en my A2M2010P Monitor.
Ek het 'n Digitek 80 -kolomkaart met U/L/C op skof, wat ek onthou goed werk, maar dit lyk nie asof ek 'n handleiding daarvoor het nie. Het iemand een wat hulle wil skandeer en vir my 'n e -pos stuur?
Die SWIM was nooit in 'n IIgs of enige Apple II nie. SWIM was in Mac's en die SuperDrive -kaart, maar nooit direk in 'n Apple II geïntegreer nie (dws deel van die moederbord). IIgs en IIc (en IIc+) het die IWM gehad.
Daar is 'n Canon inkjet -drukker ondersteun deur die Apple Lisa 2. Alhoewel die Lisa nie kleur vertoon nie, is dit moontlik om kleure in die opgedateerde Lisa -programme (s) in te stel. Dit is dalk net LisaDraw wat kleurafdrukke ondersteun. Tog was daar 'n inkjet omstreeks 821784 wat Apple besluit het om die Lisa -sagteware spesifiek te verander na ondersteuning.
Die SWIM -chip is oorspronklik ontwerp deur The Engineering Department (TED) om in die PC Transporter gebruik te word, maar aangesien Apple baie van die onderliggende tegnologie besit, is 'n ooreenkoms aangegaan om TED te laat ontwerp en te gebruik, maar ook die ontwerp terug te gee aan Apple om in die daaropvolgende Apple -produkte te gebruik. TED verkoop ook ander Mac -randprodukte wat op die SWIM -chip gebaseer is, direk deur 'n bemarkingsfiliaal. Dit was hoofsaaklik daarop gemik om die kapasiteit van diskette te verhoog en die Mac die vermoë te gee om IBM -geformateerde skywe te lees/skryf (waartoe die SWIM -skyfie in staat was).
As ons van PC Transporter praat, het TED ook die ASIC's ontwerp wat in die oorspronklike Applied Engineering PC Transporter -produk gebruik is. AE het later 'n kosteverlaging gedoen (hoofsaaklik op die geheue gerig) en een van die twee groot ASIC's verbeter. Ek is nie seker of die ander groot ASIC (grafiese skyfie) ooit hersienings ondergaan het nie, maar ek hoop dat dit gebeur het, aangesien ek 'n (eenvoudige en dom) fout gemaak het om dit te ontwerp, wat uiteindelik 'n ekstra 40.000 of meer toetsvektore benodig om die chip korrek opgestel om die uitsetseine op 'n halfgeleier -toetser te bekragtig. Die ekstra tyd op die toetser word ook na koste vertaal. Dit was natuurlik lank gelede en my geheue begin vaag word.
Ek sien dat netwerkkaarte uit hierdie dialoog weggelaat word. Daar was 'n paar goeies.
Net om op hierdie wonderlike webwerf te luister oor 'n ekstra randapparaat. Die VERSAWRITER, dit was 'n baie belangrike toestel met baie vroeë grafiese verhaalspeletjies. Mystery House was een van my gunstelinge.
Ek was verbaas dat daar nie sprake was van die eerste klas randapparatuur Sider -hardeskyf wat vir die IIe gemaak is nie. 10 MB hardeskyfspasie vir $ 695. Ondersteun onder andere Apple DoS, ProDoS en Apple Pascal.
Steve, dankie vir jou kommentaar. Ja, die Sider was 'n belangrike randapparaat en moes genoem gewees het. Miskien sal ek eendag iets daaroor kan byvoeg.
Hallo, ek onthou 'n tydstip omstreeks 1978 'n TAPE II digitale bandstelsel. Ek glo ek het besluit om een ​​of die DISK II te koop. Ek onthou dat DOS bo HIMEM gestoor is en toegang verkry is met 'n CTL-D en TOS onder LOMEM gestoor is en dat dit toeganklik was met CTL-T wat beide stelselgebruik moontlik maak.
Ek sal graag so iets wil sien. Onthou iemand dit, of waar daar moontlik 'n gearchiveerde kopie is?
Ek het pas die band van Apple Integer Basic Checkbook gevind. Ek het gevind dat hierdie program onbruikbaar was in die klankbandformaat. Ek glo daarom het ek ondersoek ingestel na die TAPE II en die DISK II. Dit is heel moontlik dat die TAPE II nooit na die verbruikersmark gebring is nie. Ek het uiteindelik gekies om die 140K TAPE II te kry.