Honde en hul krae in antieke Meso -Amerika - Inligting - 2022
Honde was 'n integrale aspek van die lewens van die mense in Meso -Amerika, ongeag hul ligging of kultuur, en word in die hele streek erken as liminale wesens wat nie net tot die natuurlike wêreld en dié van die mens behoort nie, maar ook aan die wêreld en die volgende.
Die Asteke, Maya en Tarascan het geglo dat honde tussen wêrelde reis, die siele van die dooies bystaan, waarsku vir die gevare vir die lewendes, en terselfdertyd beskou word as 'n voedselbron, metgesel en voog in die daaglikse lewe . Die honde van die inheemse mense word gereeld sonder halsbande uitgebeeld, omdat dit blykbaar gedink word dat dit die hond se beweging tussen wêrelde sou beperk.
Tog het daar wel halsbande bestaan ​​- gemaak vir mense om te dra - en daar word vermoed dat dit uit hondehalsbande ontwikkel het. Hierdie model het verander met die koms van Christopher Columbus (l. 1451-1506) in die Wes-Indiese Eilande in 1492. Columbus se honde het almal krae gedra en was baie groter as die diere waaraan die inboorlinge gewoond was. Die Europese honde is ook vir oorlog opgelei en was dus baie meer wild as enige hond wat 'n Taino byvoorbeeld ooit geken het.
Nadat Columbus, wat na Spanje gevaar het, het meer Spaanse indringers aangekom en noordwaarts deur Suid -Amerika na Meso -Amerika gegaan en die Christendom saamgebring. Die Christendom het inheemse oortuigings begin vervang, en soos die Katolieke Kerk beweer het dat honde geen siele het nie, het die geloof in die bonatuurlike krag van die hond afgeneem. Alhoewel daar ongetwyfeld baie inheemse mense was wat nog steeds in die hond as 'n psigopomp geglo het, is daar geen wydverspreide bewyse van hierdie oortuiging na die aankoms van die Spaanse in vergelyking met die pre-Columbian Mesoamerica. Die afstammelinge van die ou mense in die streek het eers in die afgelope 100 jaar begin om hul antieke kulture te herstel, en mettertyd het die hond die status wat hy eens gehad het, stadig herwin.
Olmecs en hul honde
Die Olmeke van Meso -Amerika het in die laaglande langs die Golf van Mexiko gewoon c. 1400-400 vC en geteel honde as kos. Die Olmecs is die oudste beskawing in die westelike halfrond en het die eerste geskrewe taal van Meso -Amerika uitgevind, asook kenmerkende kuns en argitektuur wat die latere beskawings van onder meer die Asteke, Maya's en Tarascan's sou beïnvloed. Die heilige dier van die Olmecs was die jaguar, wat vermoedelik geestelik verband hou met die hond. Die hond is dus met die goddelike verbind, terwyl hy terselfdertyd as voedselbron gedien het. Dit lyk asof daar geen teenstrydigheid was nie, aangesien honde, dienaars en boodskappers van die gode ook die mensdom gedien het deur hulself genadiglik as voedsel aan te bied.
Volgens die oortuigings van die Yucatec Maya het honde die siele van die dooies gelei deur die donker onderwêreld van Xibalba.
'N Graf van die Zoque -mense, 'n Meso -Amerikaanse bevolking wat vermoedelik van die Olmec afstam, is in 2010 in Chiapa de Corzo ontdek met jadehalsbande. Dit was sierhalsbande vir menslike dra, maar kon uit die hondehalsband ontwikkel het. Die graf dateer uit tussen 700-500 vC en is die oudste piramidesgraf wat nog in die streek gevind is.
Die inheemse mense van die huidige Mexiko, Belize, Guatemala, Honduras en naburige streke het piramides as tempels gebou, nie as grafte nie, en hierdie vonds weerspieël 'n vroeëre Olmec-praktyk om kosbare voorwerpe in tempels te hou-een wat waargeneem is deur latere kulture. Die jadehalsbande, hoewel dit duidelik vir menslike gebruik was, kon 'n offisier verbind het met die gees van 'n liminale hond wat boodskappe van die gode sou bring.
Honde in Maya -godsdiens
Die Olmecs het plek gemaak vir ander beskawings en is hoofsaaklik vervang deur die Maya's wat voortgegaan het om honde in hokke te teel en dit as voedsel te gebruik. Honde was egter ook prominent in die Maya -mitologie, en hulle is redelik goed behandel in die daaglikse lewe. Volgens die oortuigings van die Yucatec Maya het honde die siele van die dooies gelei deur die donker onderwêreld van Xibalba na die paradys, en in die mites van die Quiche Maya dien honde die wil van die gode om die ondankbare en nuttelose ras van mense wat die eerste keer geskep is voor die huidige ras.
Hierdie vroeëre mense is deur die gode van hout gemaak, maar het hul plig teenoor hulle skeppers en teenoor hul medeskeppings vergeet. Die gode het hierdie ondankbare en wrede wesens oorgegee vir straf deur die diere - en selfs die lewelose voorwerpe - wat hulle misbruik het. As hulle aan die honde oorhandig word, sê die diere vir die mense:
Hoekom gee u nie vir ons kos nie? Ons kyk net en jy hou ons net onder en jy gooi ons rond. Hou 'n stokkie gereed as u eet, net sodat u ons kan slaan. Ons praat nie, so ons het niks van u ontvang nie. Hoe kon jy nie geweet het nie? U het wel geweet dat ons daar agter u weggooi. So vandag sal u die tande in ons mond proe. Ons sal jou eet. (Tedlock, 72)
Die honde val dan op die mense en vernietig hulle. Honde is die enigste wesens onder die vele lewenselemente op aarde wat deur die gode gekies is om hierdie minderwaardige wesens te vernietig sodat nuwe lewe uit mielies (mielies) geskep kan word. Lewende voorwerpe soos tortillabroodjies, kookpotte, haardstene en slypmasjiene, wat almal deur die ondankbare en onversorgde mense misbruik en misbruik is, val ook saam. Sodra hulle vernietig is, is die nuwe mense dan gemaak van mielies, 'n basis van die Maya -dieet, en hierdie wesens leer genade en dankbaarheid en die regte gesindheid teenoor die gode. Die Maya's het gereeld mielies aan hul honde gevoer as die basiese lewensonderhoud en miskien om hul eie gehoorsaamheid aan die hoër magte wat die mielies verskaf het, aan te moedig.
Die hond funksioneer later in die Popol Vuh, die godsdienstige boek van die Quiche Maya, in die verhaal van hoe die tweeling Hunahpu en Xbalanque van die held die donker here van die onderwêreld van Xibalba bedrieg. Die tweeling is deur die Xibalbans geneem, en in hul poging om hul vryheid te wen, word hulle herhaaldelik getoets deur die here, wat berug is omdat hulle die siele van die dooies bedrieg en hulle op 'n dwaalspoor gelei het. Die tweeling het elke toets geslaag as hulle vir die here vertel dat hulle die mag oor lewe en dood het. Om dit te bewys, offer hulle 'n hond van die here en bring dit dan weer lewendig.
Die here van Xibalba is so beïndruk dat hulle opgeoffer wil word en ook weer lewendig word, en daarom bied hulle hulself aan die tweeling aan. Hunahpu en Xbalanque vermoor elkeen om die beurt, maar het nooit die bedoeling gehad om hulle op te wek nie. Daarna is hulle vry om die donker koninkryk te verlaat en terug te keer na die oppervlakte. Die verhaal verhef die hond van 'n eenvoudige voedselbron, werker en voog tot die bonatuurlike vlak van psigopomp, aangesien hy die dood gesien het, weer lewendig geword het, en kan mense dus lei wanneer hulle dieselfde tyd moet neem.
Honde as simbole van transformasie
Die hond as 'n gids tot die hiernamaals word beroemd uitgebeeld in 'n skildery van Tempel I by Tikal in Guatemala. Die skildery toon die tweeling Paddler Gods - Old Stingray Paddler en Old Jaguar Paddler - wat die mieliegod na die onderwêreld vervoer. In die boot saam met hulle is 'n leguaan, 'n aap, 'n papegaai en 'n hond. Die Paddler Gods het aan die begin van die skepping gehelp om die kosmiese haard vir die ander gode te bou en het die dans van teenoorgesteldes gesimboliseer wat die heelal in balans gehou het. Hulle word gereeld gesien in Maya -kunswerke wat die mieliegod wegneem na die land van die dooies of hom weer lewendig maak op aarde. In hierdie grafskildery van Tikal, direk agter Old Jaguar Paddler aan die voorkant van die boot, tree die hond op as gids.
Die klassieke Maya-tydperk strek van 250 tot 950 nC, waartydens hulle beskawing op sy hoogtepunt was. Kinderspeelgoed uit hierdie tyd sluit in hondebeeldjies met halsbande. Honde word ook uitgebeeld in standbeelde met krae wat blykbaar 'n leerband of lap van verskillende breedtes was. Honde is ook gebruik vir jag, beskerming en geselskap, en alhoewel hulle ongetwyfeld krae gedra het, het niks hiervan oorleef nie. Op grond van beelde van erdewerk en muurskilderye, was die halsbande helderkleurig in rooi, swart en turkoois, en dit geld vir ander beskawings in die streek.
Honde van die Asteke en Tarascan
Die Asteke en die Taraskaanse beskawing was tradisionele vyande, maar albei het honde om dieselfde redes aangehou en dit op dieselfde manier beskou. Volgens die Asteekse geloof word honde geassosieer met Xolotl, die god van weerlig, sonsondergang en dood, wat as 'n enorme hond voorgestel is. Xolotl is vermoedelik die skepper van die ras wat vandag bekend staan ​​as die Xoloitzcuintli, ook bekend as die Mexikaanse Hairless, die Xolo en die hond van Xolotl. Xolotl word gereeld uitgebeeld met 'n dik kraag, gewoonlik van rooi, en het die hond geskep om die lewendes te beskerm en die siele van die dooies te lei deur Mictlan, die Azteekse onderwêreld, soortgelyk aan die Maya Xibalba as 'n plek van duisternis en gevaar.
Daar word geglo dat honde kundiges is in die opspoor van die siele van diegene wat gesterf het, maar nie kon oorgaan sonder om behoorlik begrawe te word nie.
Die Xolo was reeds oud tydens die aankoms van Columbus in die Nuwe Wêreld en dateer uit minstens 3500 jaar. Hulle is hoofsaaklik geteel vir voedsel, maar soms, as 'n spesifieke hond genesende krag het, is dit gespaar en miskien het dit 'n kraag gekry. Die Asteke en Taraskane het, net soos die Maya's, geglo dat honde diensknegte van die gode is en veral effektief is om die siele van die dooies te lei, te vertroos en te paai.
Onbehoorlike begrafnis was in Meso -Amerika net so 'n ernstige saak as op enige ander plek in die antieke wêreld, en die spook van iemand wat nie die regte rituele ontvang het nie, sal beslis terugkeer na die lewendes. Daar word geglo dat honde kundiges is in die opspoor van die siele van diegene wat gesterf het, maar nie kon oorgaan sonder om behoorlik begrawe te word nie (mense wat byvoorbeeld verdrink het of gedood is terwyl hulle alleen gejag het). Hierdie siele sou op die aarde ronddwaal totdat hulle deur 'n geeshond gevind is, wat hulle na die hiernamaals sou lei en hulle kon laat rus.
Honde in die Asteke Art
Hondebeelde is egter in die grafte van diegene wat begrawe is, ingesluit, met alle regte rituele en rituele, en is hoegenaamd nie net aangespreek vir die siele van die wat verlore of vermis is nie. Die beroemde hondekeramiek van Colima (vate in die vorm van honde of hondebeeldjies, sogenaamd omdat dit grootliks in die deelstaat Colima, in die weste van Mexiko aangetref is) is in meer as 75% van die begrafnisse van die pre-klassieke tydperk ontdek (ongeveer 300 BCE-300 CE). Hierdie hondefigure is dikwels afgerond, wat vet en oorvloed aandui, en die geeste van hierdie robuuste honde sou die siel van 'n oorlede mens gevoed het terwyl dit deur Mictlan na die paradys gereis het.
In die meeste Meso-Amerikaanse kuns word hondehalsbande egter nie op die honde vertoon nie, omdat hierdie beelde gewoonlik die hond-as-simbool uitbeeld. Die beroemde Colima Dancing Dogs is byvoorbeeld waarskynlik simboliese voorstellings van lewe en dood, van die balans van teenoorgesteldes in eenheid, nie 'n realistiese uitbeelding van honde nie. Die Colima Dog -beeldjies en ander beeldjies wat 'n vetgemaakte hond met 'n koringoor in sy mond toon, het waarskynlik dieselfde simboliese doel gedien.
Honde is gevoed met koring en 'n vet hond dui op gesondheid en 'n goeie oes, en daarom het hierdie beelde waarskynlik 'oorvloed' of 'oorvloed' gesimboliseer. Soos opgemerk, is hondefigure gereeld saam met die dooies begrawe om die siel te help lei, net soos werklike honde, aangesien daar geglo is dat die siel lewensonderhoud sou benodig vir sy lang reis deur die onderwêreld na die Wêreldboom en die koninkryk van die paradys.
Honde as liminale wesens
Dit is moontlik dat honde nie met krae gesien word nie weens hul status as beskermers en gidse. Die Meso -Amerikaanse geloof in tonalisme en die konsep van die Nagual het dalk ook iets hiermee te doen. A tonaal is 'n geestelike skakel tussen 'n persoon en 'n sekere dier, wat by die geboorte van die individu gevestig is, waardeur die persoon die eienskappe vertoon en empaties deel in die lewe van die geesdier. 'N Persoon wat gebore is aan 'n hond, sal byvoorbeeld kenmerke van die hond toon, maar die skakel is so sterk dat as die geesdier op een of ander manier beseer word, die menslike eweknie die gevolge daarvan sal voel. Die nagual is 'n godsdienstige praktisyn - 'n sjamaan - wat die mag het om skuifvorming te vorm en kan word watter dier hy ook al kies, gewoonlik in die nag.
Die tonale en nagual verweef is deurdat die nagual moet die energie van 'n dag kan "lees" en verstaan ​​wat magie op 'n sekere dag al dan nie sal werk. Die tonale is intiem gekoppel aan die energie van 'n dag en word volgens Maya -geloof geassosieer met die Wayobs (ook bekend as die Maniere), die geestelike verpersoonliking van 'n dag se energie wat oor mense waak en hulle adviseer of hul lot in drome voorspel. A nagualAs u die energie van die dag korrek lees, kan u 'n skakel met 'n hond maak en die boodskappe wat die hond uit die ander wêreld gebring het, kan verstaan.
Aangesien die Meso -Amerikaanse mense die hond as 'n liminale entiteit beskou het, wat in staat was om tussen wêrelde oor te skakel, kan dit wees dat krae slegs onder sekere omstandighede aan honde gegee is. 'N Beduidende hoeveelheid Meso -Amerikaanse skrif en literatuur is vernietig deur die Spaanse verowering van die 16de eeu nC, en daarom is dit onmoontlik om te weet wat hierdie omstandighede moontlik was. Tot onlangs moes alle argeoloë die kultuur interpreteer: 'n paar boeke - 'n klein persentasie van wat vroeër 'n kulturele biblioteek van 'n beskawing was - en artistieke weergawes op tempelmure, stele en grafte. Namate argeoloë en ander geleerdes verskillende Meso -Amerikaanse skrifte beter verstaan ​​het, kom die inheemse kulture egter skerper in fokus. Tog is dit moontlik nooit bekend waarom of onder watter omstandighede 'n hond 'n kraag in hierdie inheemse gemeenskappe ontvang het nie.
Honde speel ook 'n belangrike rol in die verowering van die sogenaamde New World, aangesien Christopher Columbus gereeld honde gebruik om die wil van die inheemse mense te verpletter. Die mastiff is suksesvol deur die Spaanse in die oorloë teen die More van Granada gebruik en is dus ingesluit in die tweede reis van Columbus in 1493. Dieselfde hanteerders wat in Granada gedien het, is saam met die honde gestuur en Columbus sou beide ten volle gebruik effek. Toe hy in 1494 in Jamaika aankom, het hy harde weerstand van verdedigers op die strand beleef totdat hy die woeste mastiffs vrygelaat het wat die inheemse krygers geterroriseer en verstrooi het.
Columbus sou later skryf dat een hond 50 mans werd was in 'n geveg. Die oorspronklike 20 honde wat hy uit Europa gebring het, sou in getal toeneem namate meer Europeërs na die Nuwe Wêreld kom, en dit word dieselfde gebruik as wat hulle in die ou wêreld geken het. Daar is gevind dat honde meer effektief was in die verowering van Meso -Amerika as die meeste wapens wat hul menslike hanteerders gebruik het, aangesien hulle die inheemse mense heeltemal geterroriseer het.
Die Europese gebruik van die hond, tesame met die Christendom se aandrang op honde as siellose wesens, het gelei tot die verlies aan status van die honde in die streek tydens en na die Spaanse verowering. In die afgelope 100 jaar het inheemse oortuigings egter teruggekeer en word die hond geleidelik meer in ooreenstemming met sy vroeëre status as sy post-Columbiaanse status beskou. Die sogenaamde "Maya Revival" van die 1920's en 1930's het progressiewe in die Verenigde State en elders aangemoedig om afstand te neem van tradisionele Europese waardes deur dié van Meso-Amerika en die ou status van die hond te omhels, onder andere aspekte van die inheemse kultuur van die streek, word nou beter waardeer as 400 jaar na die Spaanse verowering.
Honde mode is 'n gewilde styl of praktyk, veral in hondeklere en bykomstighede. Honde mode is 'n kenmerkende neiging van die styl waarin mense hul honde metgeselle aantrek. Hierdie neiging dateer uit die Egiptiese pre-dinastiese tydperk en het sedertdien uitgebrei as gevolg van toenemende verbruikerskapitalisme.
Die Asteke -ryk was geleë in wat vandag bekend staan ​​as 'Mexiko'. Hulle was baie gevorderd op landbougebied, en het besproeiingsmetodes lank voor hul Europese eweknieë ontwikkel. Alhoewel die ryk groot en ryk was, sou baie Asteke hulle ontvlug
Slawerny in die Asteekse samelewing was in sommige opsigte meer menslik as in Westerse kulture. Terwyl sommige slawe as misdadigers of krygsgevangenes gestraf is, verkoop ander hulself of hul kinders as slawerny weens ekonomiese ontbering. Slawe kon hulself bevry deur hul koopprys terug te betaal. Hulle kon trou en eiendom besit, en hul kinders is vry gebore.
'N Asteke -slawemark (regs) (Historia … de Nueva España). Die slaaf het 'n houtkraag om sy nek, wat kan dui op 'n slegte behandeling deur die eienaar of 'n slegte gedrag deur die slaaf. 'N Kraag slaaf kan vryheid verkry deur in die heerser se paleis te hardloop.
'N Geskiedenis van hondehalsbande
Honde en mense gaan terug. Voordat ons koeie grootgemaak het, voëls opgelei het en nog voordat ons 'n buffel gesien het, het ons honde metgeselle gehad. Sowel die nuwe wêreld as die ou wêreld is die tuiste van honde -oorskot wat minstens 12 000 jaar oud is, begrawe in die geselskap van hul menslike meesters. Maar wanneer het ons begin om ons honde te versier, te beperk en met krae te identifiseer? Ons kyk na die halsbande van die ou tot die post-moderne, en kyk hoe die geskiedenis en ons veranderende houding teenoor diere die manier waarop ons ons hondjies beklee beïnvloed het.
Almal het gehoor hoe lief die Egiptenare vir hul katte was, maar hulle het ook honde besit. Trouens, alhoewel honde nie so eerbiedig was in die huis nie, het hulle meer gereeld as katte as gode en as simbole gedien. Honde is nooit uitgebeeld as " troeteldiere, " nie, maar altyd as jagters of beskermers. Net soos katte en kosbare besittings by hul eienaars gemummifiseer sou word, so ook die hondejaggenote.
Die klein en vriendelike Alopekis (van www.dogbreedinfo.com)
Honde in mitologie
Die Pompeii -hond is 'n goeie voorbeeld van die volgehoue ​​toewyding tussen 'n hond en sy meester. Die kraag van die hond is ondersoek met infrarooi, en daar is 'n boodskap gevind waarin die hond sy eienaar heldhaftig van 'n wolfaanval red.
Doggie -toewyding in antieke Rome was so intens dat Caesar burgers in die openbaar moes berispe omdat hy meer aandag aan hul honde gegee het as aan hul kinders.
Hier word 'n antieke Romeinse mosaïek getoon met 'n mooi halsband en 'n leiband. Hierdie mosaïek was baie algemeen in openbare plekke, wat in sale, op sypaadjies en in stadspleine verskyn het.
In die Middeleeue is honde hoofsaaklik as jagters en herders gebruik.Hul krae het meer bruikbaar geword om by hul nuwe pligte aan te pas. Eenvoudige leer is gebruik vir die jag van honde en jaghonde, as 'n identifiseerder en waarskynlik as 'n manier om 'n leiband vas te maak wanneer die hond nie jag nie. Tydens die jag sou die jagters egter 'n stok eerder as 'n leiband gebruik om die hond te beheer. Dit is miskien omdat die mense nie wou hê dat die opgewonde honde te naby hulle moet kom nie.
Die herdershonde het skerp krae gedra om hul nekke te beskerm teen wolwe wat skuil. Dit was 'n goeie gebruik vir die kraag, en die uitvinding is moontlik gemaak deur die vooruitgang in metaalbewerking. Daarbenewens word spike -halsbande ook in wolfjag gebruik, waar die hond na die wolf gestuur word as aas en slagting van honde. Sommige van hierdie halsbande was moontlik voldoende beskerming, maar dit is betreurenswaardig dat baie honde hul lewens aan hierdie onnodige sport verloor het eerder as om hul pligte te beskerm.
Renaissance Honde en hul krae
'N Kraag vir 'n aashond, wat in wolfjag gebruik word
'N Veghond se kraag. Ek wed dat hy gewen het! (gevind op eBay)
hierdie een het 'n bietjie van alles.
Meso -Amerikan Hondegeskiedenis
Van Argentinië tot Mexiko het die Inkas, Maya's en Asteke 'n spesiale plek vir honde in hul kulture gehad.
Die Asteke (1300 - 1521)
Asteekse mense het honde in hul daaglikse lewens gehad. Daar word geglo dat honde mense is wat mense van die land van die lewendes na die land van die dooies kon lei.
Maar interessanter as dit was 'n interessante verhaal oor hoe honde geskep is. Die Asteke het in baie gode geglo. Een van die magtiger, almagtige gode is Tezcatlipoca genoem. Hier is die verhaal:
Die wêreld is baie keer geskep en vernietig. Die vierde wêreld is verwoes deur 'n groot vloed, soortgelyk aan die Christelike verhaal van die ark van Noag. 'N Paar mense het aan wal gedryf na die groot vloed wat pas die 4de wêreld vernietig het en hulle was nat en koud.
Tata en Nene was die mense wat oorleef het. Tata en Nene vryf 'n paar stokkies aanmekaar en maak 'n vuur om kos te kook, af te droog en warm te word na hul avonture in die poging om die groot vloed te oorleef. Die rook van hul vuur styg die lug op en pla 'n paar gillende sterre, Citlallatonac en Citlalicue.
Hierdie tjanksterre, ook bekend as gode, het by die groot Tezcatlipoca gekla. Tezcatlipoca was blykbaar geïrriteerd oor hul klagtes en het miskien met 'n bietjie moeite die koppe van die egpaar Tata en Nene afgeskeur en hul koppe aan hul agterkant vasgemaak en die eerste honde geskep.
Nou weet ek nie van jou nie, maar ek het ongeveer twee minute van die film Human Centipede of wat dit ook al was, gesien en moes dit afskakel. Die feit dat die Asteke hierdie verhaal bedink het, is ten minste 'n insig in die nie altyd mooi, uitgestrekte menslike kreatiwiteit nie.
Die Maya (8000-2000 vC -1700AD)
Maya -mense het regtig begin om as 2000 beskaam te word as 'n beskawing, maar het gedurende die 6000 jaar tevore dinge uitgevind, so ek het gedink dat die tydperk hierby ingesluit moes word.
Die Maya -mense, soos die Chinese, het honde vir verskillende doeleindes gebruik, insluitend die gebruik daarvan as voedselbron. Die honde is in hokke gehou en geteel om te eet. Honde is ook as troeteldiere en as waghonde aangehou en ook vir jag gebruik. Weereens is gedink dat honde die dooies oor die wateragtige gebied na die lewe na die dood sal lei.
Die Inkaan en ander Andes -beskawings (3200 v.C. - 1600 n.C.)
Die Inca -ryk was die laaste van die Groot -Andes -beskawings. Die Spanjaarde het opgemerk dat hulle 6 verskillende honde rasse moet aanhou, waarvan een op die foto hierbo, die Peruaanse haarlose hond, is.
Die Incans het ook verskeie ander soorte honde gehou, waaronder die Chiribaya -hond. Mense wat gemummifiseer is, is begrawe met hul honde. Daar word tans gedink dat hierdie ras uitgesterf het.
'N Begrip van die Meso -Amerikaanse landbou -oorsprong word belemmer deur die feit dat min argeologiese terreine wat verband hou met die vraag, ondersoek is. Die Guilá Naquitz -terrein in die suide van Mexiko bevat 'n paar van die vroegste bewyse vir die verskuiwing na voedselproduksie in Meso -Amerika, insluitend uitgebreide bewyse vir die gebruik van eikel (Quercus spesie), piñon dennepitte (Pinus edulis), turksvy (Opuntia spesie), mesquite sade (Prosopis spesies), wilde loperboontjie en die sade van verskillende grasse. Verskeie pampoenpitte wat groter is as dié van wildepampoentjies is ook op hierdie plek gevind, wat daarop dui dat daar 'n makmaak was. Een van die grootste van hierdie sade is direk gedateer tot 10 000 bp, wat dit een van die oudste bewyse vir 'n mak plant in die Amerikas maak. Dit lyk asof plaaslike eksperimente met jakkalsstertgras tot 'n mislukte makmaakpoging gelei het. Stuifmeel van mak koring en maniok is gevind op vlakke van 7000–6000 bp op die San Andrés -terrein in die golfkus van Tabasco, Mexiko. Katoen stuifmeel en sade wat afkomstig is van die makgemaakte sonneblom (Helianthus spesies) is ook daar gevind en gedateer tot 4600 bp. Die sonneblom is egter problematies, want al die beskikbare bewyse is vir die makmaak daarvan in die ooste van Noord -Amerika, wat daarop dui dat die Mexikaanse monsters aan 'n ander spesie behoort. Lae digtheid, baie mobiele Prekeramiese bevolkings was verantwoordelik vir hierdie ontwikkelings.
Ondanks die prominensie van koring in die laat argeologiese rekord van Meso -Amerika, word die oorsprong van hierdie gewas nog nie duidelik verstaan ​​nie. Die oudste herwinde mieliekop is van Guilá Naquitz en dateer tussen 6300 en 6000 bp, maar koring is waarskynlik nie in hierdie deel van Mexiko mak gemaak nie, want dit verskyn skielik en in 'n reeds makgemaakte vorm. Onder die wilde grasse - insluitend teosintes (bv. Zea diploperennis en Z. mays parviglumis), die beste kandidate vir die wilde voorouer van koring - niemand het die buitengewoon robuuste en produktiewe kolfstruktuur van koring nie. In een model is 'n reeks massiewe mutasies voorgestel om die ontwikkeling van die mieliekop te verantwoord, maar dit is problematies hoe om hierdie mutasies te hanteer. In plaas daarvan om mutasies te vereis, dui 'n onlangse genetiese analise aan dat 'n derde gras, gammagras (Tripsacum dactyloides), gekruis met teosinte om 'n baster te produseer met die kolfstruktuur wat tipies is vir koring. Alhoewel teosinte nie besonder smaaklik is nie, Tripsacum het 'n geskiedenis van gebruik vir voedsel. Mense het moontlik teosinte herkenTripsacum kruise in die natuur en hulle gekies om te plant. 'N Ander moontlikheid is dat teosinte en vroeë mielies eers gebruik is vir die suikerinhoud van hul stingels en blare. Antieke Meksikane het die blare en stingels van vroeë mielies gekou vir hul soet geur, en die suiker en stysel uit mielies was ook nuttig om alkohol te maak, 'n belangrike eetmiddel in baie soorte sosiale interaksies. Mieliepitte sou in hierdie kontekste minder belangrik gewees het, wat dit minder waarskynlik gemaak het dat dit behoue ​​sou bly. Dit kan help om die skaarsheid van koring in die vroeë argeologiese rekord te verduidelik. Ongeag die oorsprong daarvan, koring het 'n stapelgewas van die Amerikas geword, waar dit dikwels as 'n pot of in kalkwater gekook en gemaal word. Mieliepasta word dan gemaak van tortillas, plat koeke of pap.
Dorpe het eers in die Amerikas algemeen geword tot in die sogenaamde vroeë vormingsperiode, wat ongeveer 3800 bp begin het, nadat mielies makgemaak is. Die dorpslewe was gebaseer op die uitgebreide gesin, saamgestel uit ouers en hul kinders se gesinne, wat die arbeidsmag voorsien het. Dorpe is in groter territoriale eenhede georganiseer, gebaseer op seremoniële sentrums wat gereeld piramides met plat bome bevat. Uiteindelik het formatiewe groepe soos die Olmec, bekend daarvoor dat hulle kolossale klipkoppe gesny het, groot welvarende dorpe ontwikkel. Groter territoriale eenhede het ongeveer 2000 bp ontwikkel, en vormende kulture is uiteindelik verduister deur die Maya-, Toltec- en Aztec -ryke. Voedsel is aan die groot stedelike sentrums van hierdie ryke verskaf deur 'n kombinasie van reënvoedende veld en tuine en besproeide tropiese laaglandstelsels.
Uitstekende gewasse in Meso -Amerika het uiteindelik avokado's, kakao, chilipepers, katoen, gewone bone, limabone, mielies, maniok, tamaties en quinoa (Chenopodium quinoa). Die belangrikste mak diere was die kalkoen, hond en Muscovy -eend. Besproeiing, terrasvorming en die gebruik van kunsmatige eilande (chinampas) verhoogde grondgebruik in gebiede met minder neerslag. Die grond is skoongemaak deur te kap en te brand, en die sade is gesaai met behulp van vuurverharde graafstokke. Gewasse is in kuipe of graanskure gebêre. Dit is duidelik dat daar nog baie te wete kom oor vroeë landbou in die Meso -Amerikaanse laagland.
Cinnabar en hematiet: Rooi minerale van rykdom, mag, magie
Fragmente kaneel is gevind in voorstellings van blomme en op skulpe. 'N Paar kaneelblare is ook geïdentifiseer op 'n beeld van die Quetzalcoatl, die geveerde slanggod van die Meso-Amerikaanse mitologie. Daar was ook bewyse dat hematiet op verskillende beelde gebruik is.
Cinnabar is nie net gebruik om estetiese effekte in die skilderye te bereik nie. Navors sê dat navorsers sê: 'Hierdie mineraal was 'n simbool van rykdom, mag en magiese eienskappe wat verband hou met die gode van die onderwêreld.' Dit was omdat dit vergelyk is met bloed, wat mistieke eienskappe gehad het in antieke Meso -Amerika. Spesialiste van die INAH het gesê dat 'die hoë agting van Cinnabar nie net in die seldsaamheid daarvan lê nie, maar ook in die chemiese eienskappe van die pigment, aangesien die kleurgedrag soortgelyk is aan die van bloed, wat dit 'n spesiale verband gee.'
Die minerale wat nog nooit voorheen geïdentifiseer is nie, is in die Tempel van die Gevederde Slakke en die Quetzalpapálotl -paleis gevind. Dit wil voorkom asof die toediening van die rooierige minerale cinnabar en hematiet vir seremoniële en godsdienstige doeleindes was. Die INAH haal die spesialiste aan om te sê dat die bloedrooi minerale gebruik is 'om rituele voor te stel, die godsdienstige struktuur daarvan te konsolideer en die ruimtes en die mense wat dit beset het' in te wy '.
In hierdie beeld ontleed 'n navorser die pleisterwerk van 'n muur in die Quetzalpapálotl -kompleks, wat gelei het tot die identifisering van gips, 'n materiaal wat ook nog nooit in Meso -Amerika geïdentifiseer is nie. (Denisse Argote Espino / INAH)
Antieke grotte -kuns beeld die oudste bewys uit dat honde leibande dra
Daar is baie vrae oor die oorsprong van hondebakkery, soos wanneer, waar en hoe dit gebeur het. Maar 'n nuut geanaliseerde stel panele beeld tonele uit van leibande wat saam met mense jag. Volgens die studie wat onlangs in die Tydskrif vir Antropologiese Argeologie , maar dit is ook die 'vroegste bewys van leibande'.
"Die panele. . . dui aan dat honde 'n kritieke deel van die pre-neolitiese jagstrategieë in Arabië was, 'lui die koerant.
Argeoloë het die panele op twee plekke in die noordweste van Saoedi -Arabië gevind, een met die naam Jubbah naby 'n oase en 'n ander met die naam Shuwaymis naby 'n wadi, 'n droë vallei wat oorstroom en meer welig word tydens natter periodes. Hierdie terreine beeld duisende diere uit wat in rots gekap is, waaronder 193 honde by Jubbah en 156 honde by Shuwaymis. Sommige, maar nie almal van die honde, het lyne van hul nek na hul vermoedelike eienaars in die klip gekerf nie. Die wetenskaplikes merk ook op dat hulle eienskappe het wat soortgelyk is aan die hedendaagse Kanaän-hond.
Die datering van rotskuns vereis afleidings gebaseer op die ligging van die gesteentes en die plasing van die kerfwerk op die rots, wat die akkuraatheid bemoeilik, volgens die studie. Een argeoloog, Paul Tacon van die Griffith Universiteit in Australië, vertel Wetenskap dat die tydskatting vir hierdie studie, tussen 7 000 en 10 000 jaar gelede, gesond is. Hy het egter gewaarsku dat die lyne simbole eerder as fisiese voorstellings van leibande kan wees.
Die belangrikheid van die studie lê daarin dat dit lig kan werp op menslike gedrag in die Arabiese Skiereiland in die pre-neolitiese era, waarin honde 'n belangrike rol sou gespeel het. Dit beklemtoon ook die potensiaal van rotskuns om bewys te lewer vir die beheer en gebruik van vroeë huishonde.
Die wetenskaplikes moet nou verder grawe en kyk of hulle werklik hondreste kan vind wat uit die era dateer.
As u 'n hond in die ou Rome besit het, het dit baie oor u onthul
Die bladsye van die geskiedenis is besaai met honde uit alle lewensterreine.
Die kroegvraers onder u het ongetwyfeld gehoor van die Russiese hond, Laika, wat in 1957 die eerste dier geword het wat om die aarde wentel, maar het u al gehoor van 'n Pug met die naam Pompeius wat 'n sluipmoordaanval op die lewe van William The Silent, Prince van Oranje?
Van waghond tot vertroueling, het honde deur die geskiedenis die rol gespeel wat ons nodig gehad het.
Maar 'n nuwe boek geskryf deur Dr Iain Ferris kyk weer na hierdie onderwerp en ondersoek wat honde vir Romeine beteken het en wat die eienaar van 'n hond vir die wêreld daarbuite gesê het.
My pas gepubliseerde Amberley-boek 'Cave Canem: Animals and Roman Society' bied 'n analise van die plek en rol van diere in die antieke Romeinse samelewing en van die betekenis en betekenis daarvan in kulturele terme. Diere, insluitend troeteldiere, was baie belangrik en belangrik.
Standbeelde van Molossiese honde in die Vatikaan -museums, Rome (Fotokrediet: I. Ferris)
Daar is 'n aansienlike hoeveelheid bewyse vir die aanhou van diere as troeteldiere of geselskapsdiere in die Romeinse wêreld in die vorm van geskrewe bronne, begrafnismonumente en die gepaardgaande inskripsies en standbeelde.
In sommige gevalle het die name van hierdie troeteldiere deur hierdie kanale op ons afgekom, die naam van 'n dier, voël of 'n ander wese is 'n belangrike simboliese stap in die rigting van die afbreek van selfopgelegde hindernisse tussen spesies.
Aangesien baie min van die aangetekende Romeinse troeteldiere mense se name gekry het - byvoorbeeld Brutus of Livia - kan ons dit as 'n afstandsmeganisme interpreteer, terwyl dit terselfdertyd 'n bindingsoefening tussen mens en dier noem.
Dit is nie verbasend dat die meeste troeteldiere in die Romeinse wêreld hokvoëls, honde en katte was nie. Ek sal egter hier op honde konsentreer.
Van waghond tot metgesel, en tussenin
In dorpe en stede in die Romeinse tyd sou groot honde hoofsaaklik as waghonde aangehou gewees het, maar dit beteken nie noodwendig dat hulle nie terselfdertyd deur hul eienaars as troeteldiere beskou is nie.
Dieselfde dubbele rol kan ook gespeel word deur jaghonde en veewagters. Dit lyk asof dieselfde sosiale kachet nie betrokke was by die aanhou van honde as troeteldiere nie, soos toegepas op die aanhou van voëls in Rome en Italië.
'N Waghond aan 'n leiband op 'n klein mosaïekpaneel uit Pompeii, te sien in die argeologiese museum van Napels (Fotokrediet: I. Ferris)
By gebrek aan 'n polisiemag het honde sekuriteit gebied
Daar is 'n aantal swart en wit drempel-mosaïekpanele van huise in Pompeii wat waghonde/troeteldierhonde uitbeeld, insluitend die bekendste voorbeeld, die Cave Canem-Pasop vir die sypaadjie van die House of the Tragic Poet, wat my boek sy naam gee . Die groot ruige swart hond wat daar uitgebeeld word, met wit op sy ledemate en kop, word vasgeketting, maar word vasgevang terwyl hy blaf en na iemand by die deur klap.
Nog 'n vasgekettingde hond op 'n mosaïek beskerm die huis van Paquius Proculus en 'n hond met 'n kraag, vasgemaak met 'n tou, verskyn op 'n deel van die sypaadjie, word nou in die argeologiese museum in Napels vertoon. 'N Vierde mosaïek van Pompeiaanse honde kom uit die huis van Caecilius Iucundus, maar in hierdie geval lê die hond opgekrul en slaap.
Standbeeld van 'n hond wat in die argeologiese museum van Napels was (Fotokrediet: I. Ferris)
'N Opmerksame waghond wat regop op sy hakke sit, is ook op 'n pilaar by die ingang van die Taverna van Sotericus geverf. 'N Hond lê en slaap in 'n besige metaalbewerkingswinkel op 'n klipreliëf van die stad.
As ons die algemene gebruik van waghonde in Pompeii voorstel om die gebruik daarvan in Rome en in stede en dorpe in die hele Romeinse ryk te dek, kan daar geargumenteer word dat honde in die afwesigheid 'n deurslaggewende en uiters belangrike rol in die huishoudelike en stedelike veiligheid gespeel het van georganiseerde polisiemagte in hierdie tyd.
Die tragedie van die honde van Pompeii het onthul
Natuurlik kan ons die onderwerp van honde in Pompeii nie verlaat sonder om melding te maak van die skeletreste van honde wat deur die jare op die terrein opgegrawe is nie, en veral van die baie bekende gips van 'n sterwende hond wat tydens opgrawings in 1874 in die House of Marcus Vesonius Primus. Die arme wese, vasgehou deur 'n brons -kraag aan 'n leiband, lê op sy rug, verdubbel in duidelike pyn, sy bene in die lug, terwyl hy ongetwyfeld op die grond kronkel na sy snikke na lug.
Dit is 'n patetiese oorblyfsel van die tragedie wat Pompeii ingehaal het en wat sy troeteldiere en die natuurlewe doodgemaak het, sowel as die menslike inwoners daarvan. Verdere skeletoorblyfsels van honde is op 'n aantal ander plekke in Pompeii aangeteken, waarvan die interessantste blyk te wees die bene van 'n groot hond wat op sy sy lê, in die House of Menander gesluit, 'n wese wat lyk het oorleef deur as begrawe te word, maar dit sou ongelukkig doodgegaan het as gevolg van versmoring.
Aangrypende grafskrifte wat in antieke Rome geskryf is, onthul gewilde honderasse
Romeinse beelde van honde, grafstene van troeteldierhonde, inskripsies of grafskrifte met die naam van troeteldierhonde, en afbeeldings van honde op die begrafnismonumente van hul eienaars kom in groot hoeveelhede voor om aan te dui dat dit op hierdie tydstip gewilde troeteldiere was. Die honderasse sluit in groot Molossiese honde, honde soos Ierse Wolfhonde, Greyhound of Lurcher tipe honde, kleiner Maltese honde en klein skoot honde.
'N Marmer grafreliëf gewy aan Helena, 'n Griekse naam wat baie skaars is in Rome, is in die versameling van die Getty Museum in Los Angeles en dateer uit 150-200 n.C.
Daarop word 'n klein maar mollige Maltese hond uitgebeeld wat in 'n klein heiligdom omring is. Dit is onseker of die hond Helena genoem is en dus 'n troeteldier is wat hier herdenk word, of Helena die trotse eienaar van die hond was wat om een ​​of ander rede onbepaal op haar eie begrafnismonument gegaan het, wat simbolies verteenwoordig word deur die voorstelling van haar geliefde troeteldierhond.
Die opskrif op die stele lui in vertaling as 'Aan Helena, pleegkind, siel sonder vergelyking en verdienstelik'.
Die interpretasie van hierdie klip hang af van die onderlinge verhouding tussen beeld en teks. Die uitbeelding van 'n hond op sy eie op die stele dui op 'n gedenkteken vir troeteldiere, maar die woord alumna wat redelik versigtig en doelbewus in die inskripsie gebruik word, verwys na die Romeinse stelsel rondom pleegkinders, soms vrygebore en soms vrygemaakte slawe, gekies vir spesiale behandeling en kweek in elite -huise.
Heeltemal ondubbelsinnig omdat dit 'n grafskrif vir 'n troeteldierhond is, is 'n marmer tablet met 'n lang inskripsie wat die British Museum, Londen in die agtiende eeu gekry het en andersins sonder presiese herkoms.Daar is egter geen sprake van die egtheid daarvan as 'n ware antieke stuk nie.
Die grafskrif vir Margarita-Pearl-is in vers geskryf, asof dit deur die hond self geskryf is.
Daarin kan 'n aantal slim verwysings na bekende reëls uit die digter Virgil se grafskrif en uit gedigte van Ovidius in sy 'The Art of Love and The Art of Beauty' gevind word. Die volledige teks, in vertaling, lui:
'Gallië het my geboorte gegee en die pêrel-oesters uit die see vol skat
my naam, 'n eer wat by my skoonheid pas.
Ek is opgelei om vrymoedig deur vreemde woude te hardloop
en om harige wilde diere in die heuwels uit te jag
nooit gewoond om deur swaar kettings vasgehou te word nie
en ek verduur ook nie wrede slae op my sneeuwit lyf nie.
Ek het voorheen op die sagte skoot van my meester en minnares gelê
en het geweet om te gaan slaap as ek moeg was op my matras
en ek het nie meer as 'n hond gepraat nie, met 'n stil mond
Niemand was bang vir my geblaf nie
maar nou is ek oorweldig deur die dood van 'n noodlottige geboorte
en die aarde het my bedek onder hierdie klein stukkie marmer.
Margarita verteenwoordig weerklank 'n dier wat 'n dubbele rol in die eienaar se lewe gespeel het, hoofsaaklik 'n opgeleide jaghond, maar een wat bederf is en net soveel 'n troeteldier as 'n jagter, en een wat so waardeer is dat geld aan haar herdenking en verskuldigde geld bestee is rou is getoon oor haar ontydige, vroeë dood.
Ander lang huldeblyke aan geliefde troeteldierhonde word verskaf op die ingeskrewe grafstene aan Patricus uit Salernum in Campania, aan Aminnaracus uit Rome, aan Heuresis of Tracker, weer uit Rome, en aan die wyfiehond Aeolis van Praeneste.
Onder die inskripsie op die begrafnisaltaar van die eerste eeu nC uit Aquileia in Noord -Italië, gewy aan Caius Vitullius Priscus, sit 'n groot hond met 'n kraag en klokkie om sy nek. Die hond word uitgebeeld asof hy skielik afgelei word deur 'n geraas, sy kop draai, sy ore opsteek en met sy voorpote uitgestrek kom.
As die hond hier net bedoel was om 'n beeld van getrouheid, 'n algemene karaktertrek wat die onlangs oorlede Priscus besit, voor te stel, sou dit onwaarskynlik gewees het dat daar so sorg gedra sou word vir die uitbeelding van hierdie spesifieke hond, sy standpunt en sy ongewone kraag. met 'n klokkie: ons sien eerder 'n portret van Priscus se eie troeteldierhond of geliefde waghond.
'N Groot waghond op die begrafnisaltaar van Caius Vitullius Priscus in die Argeologiese Museum van Aquileia (Fotokrediet: I. Ferris)
'N Aantal klipvaatjies van Aquileia het deksels met 'n snywerk van 'n slapende hond of leeu. In hierdie gevalle kan die diere bloot 'n voog of beskermende figuur wees, die honde is moontlik verbind met 'n sterk plaaslike kultus van die jagtergod Silvanus.
'N Slapende hond op die deksel van 'n kruikbak in die Argeologiese Museum van Aquileia (Foto: I. Ferris)
Die beroemde begrafnisverligting uit Rome van die Flaviese vrou Ulpia Epigone in die gedaante van die godin Venus, is nou in die versamelings van die Vatikaan -museums in Rome. Sy lê op 'n bank, ondersteun deur haar linkerarm, en word vergesel deur 'n klein hondjie wat onder die arm uitkyk, miskien 'n portret van 'n gekoesterde troeteldier, alhoewel die dier in hierdie konteks ook op 'n manier simbolies kon gewees het. Baie ander sulke uitbeeldings van klein honde soos hierdie is bekend.
'N Rooihond oor die begrafnisverligting van Ulpia Epigone in die Vatikaan -museums, Rome (Fotokrediet: I. Ferris)
Die hond: 'n simbool van getrouheid
Beelde van honde, sonder begeleiding deur gode of mense, kan ook op Romeinse grafstene en sarkofae as simbole van getrouheid gebruik word, 'n goeie voorbeeld van 'n grafsteen uit die columbarium van Vigna Codini aan die Via Appia in Rome waarop Synoris verskyn, lieflike troeteldier, miskien nie 'n troeteldierhond nie, maar moontlik 'n gunsteling slaaf.
'N Baie spesifieke skakel tussen die beeld van die hond as 'n simbool van getrouheid of getrouheid in die lewe en terselfdertyd met skakels na die onderwêreld.
Uit hierdie kort opname kan gesien word dat die aanhou van honde 'n belangrike rol gespeel het in die Romeinse lewe en dat waghonde, jaghonde en klein hondjies op hierdie tydstip algemeen was. Die name van baie Romeinse honde het op ons afgekom deur begrafnisinskrywings en honde wat gereeld in die Romeinse kuns voorkom.
'Cave Canem: Animals and Roman Society. ' deur Iain Ferris word uitgegee deur Amberley Publishing. Hardeband. £ 20.
Dr Iain Ferris is 'n argeoloog en skrywer wat in Pembrey, Carmarthenshire, Wallis woon. Hy het aan beide Birmingham en Manchester universiteite gewerk en is 'n genoot van die Society of Antiquaries of London. Hy is 'n kurator van die plaaslike liefdadigheidsorganisasie Animal Lifeline Wales en werk een dag per week in hul liefdadigheidswinkel in Burry Port.
Honde en hul krae in antieke Meso -Amerika - geskiedenis
Amerika se eerste kookkuns, Sophie D. Coe (wetenskaplike hulpbronne)
Mexiko en Sentraal -Hoogland -Amerika, Cambridge World History of Food, Kiple & Ornelas
Die kombuis van Mexiko, Diana Kennedy
Foods America het die wêreld gegee, A. Hyatt Verrill
Pre-Spaanse kookkuns/Ana M. de Benitez
'N Nota van versigtigheid:
Die eerste geskrewe beskrywings van die Pre-Columbiaanse samelewings kom van Spaanse ontdekkingsreisigers en sendelinge in die 16de eeu. Geskiedkundiges waarsku ons dat hierdie hoofverslae baie onakkuraathede bevat. Dit was deels te wyte aan nuwe voedsel ontmoetings en Europese/Katolieke vooroordeel.
"Azteekse kos. Is 'n onderwerp waarvoor relatief ryk geskrewe bronmateriaal bestaan. Die kroniek van Bernal Diaz del Castillo, wat Cortes vergesel het. En die geïllustreerde werk. Van Vader Sahagun, geskryf in die 1530's, is vol boeiende besonderhede vir voedselhistorici. Die Asteke, wat suid kom van die woestyne van New Mexico, het in die 14de eeu besette plekke in die vallei van Mexiko gehad, 'n gebied ryk aan mere, waarvan die opbrengs (baie voëls, visse, paddas, waterinsekte, alge) nuwelinge het met entoesiasme aangeneem. Hulle het floreer en hul heerskappy oor 'n wye gebied gevestig. Sahagun vertel ons dat hulle gesmul het aan wit tortilla's, mieliekorrels, kalkoen eiers, kalkoene en allerhande vrugte. Hy gee 'n lys van 25 vrugte, insluitend vier variëteite patats, soet maniok, avokado's en kom kaktusse. Daar word gesê dat hulle eers van sjokolade afgeskrik het, maar toe die Indiërs die voorbeeld stel, drink hulle en vind dit goed. Die beskrywing deur Bernal Diaz van hoe Motechuhzoma bedien is 'n het geëet, en van die duisende flesse skuimende sjokolade, is bekend. Dit staan ​​sterk in kontras met die algemene indruk van die Asteke as 'n onstuimige en spaarsamige volk, wat van 'n geringe prys gebly het en vir wie vas. was deel van die lewenswyse. Mielies was die belangrikste voedsel van die Asteke en die fokus van 'n groot deel van hul godsdiens. Die voedselwaarde van die mielies is aansienlik verhoog deur die proses wat nixtamalisering genoem word. Bone en chia was belangrik genoeg om te dien as huldeblyk aan die Aztec -staat, net soos amarant- en muurbalsaad. Rissie was beskikbaar. Die kort lys van makgemaakte wesens is onder leiding van die kalkoen en bevat ook die hond. bye. Die kulinêre gesofistikeerdheid van die Asteke blyk uit die buitengewoon lang lys speserye en geure wat hulle saam met sjokolade sal gebruik. "
---Oxford -metgesel vir kos, Alan Davidson [Oxford University Press: Oxford] 1999 (p. 44)
[OPMERKING: Hierdie boek het baie meer inligting as wat hier geparafraseer kan word. Dit bevat ook aparte historiese inskrywings vir baie van die kosse waarna hierbo verwys word. As u meer besonderhede benodig, vra u bibliotekaris om u te help om 'n kopie te vind.]
"Die Azteekboere het 'n kennis gekry van plante wat oor duisende jare ontwikkel het. Baie meer variëteite plante is oorspronklik in die Amerikas as in die ou wêreld mak gemaak, en baie van die baie uiteenlopende kosse en geregte in die moderne Mexikaanse kookkuns het vandag 'n lang oorsprong gehad. tyd voor die Spanjaarde aangekom het. In die ou Mexiko was die hond, kalkoen en eend die enigste mak skape, bokke, varke, beeste en perde wat deur die Sapnish ingevoer is. Die Asteke se basiese dieet was dus geneig tot groente en vrugte, aangevul met wilddiere, visse, kalkoene en ander voëls, en verskillende soorte insekte. Mielies was 'n algemene stapelvoedsel en die basis van die ekonomie. en maal dan die deeg op 'n klipplaat met 'n lang silindriese slypsteen. Die deeg word in dun ronde tortillas gesny, of toegedraai in tamales met 'n stuk vleis of 'n ander geurmiddel. was 'n baie veelsydige voedsel wat gebruik kan word om 'n verskeidenheid geregte te maak. Die baie boontjiesoorte was die belangrikste proteïenbron. Die Asteekse dieet bevat 'n verskeidenheid chili, met 'n wye verskeidenheid geure en warmte. Chili is belangrike bronne van vitamiene A en C, en dien ook as speserye en stimulante. Muurpampoentjies en kalwasse (gebruik as houers) was 'n derde belangrike gewas. Huautli (amarant) was 'n proteïengraan met 'n baie hoë proteïengraad, wat slegs vir mielies die belangrikste was. Die Asteke het verskeie uiesoorte, sowel as rooi tamaties, xictomatl en groen tamaties, tamatie grootgemaak. Patats, camotli, is as 'n belangrike wortelgewas verbou. Die jicama is ook saam met ander bestanddele in verskillende geregte gestoom of gestoof. Grondboontjies en springmielies was ander belangrike elemente in die dieet. Die Asteke het kougom (chicle), bitumen en ander natuurlike tandvleis gekou om hul tande skoon te maak. Muurpampoentjies en baie vrugte is verbou, waaronder mamey, wit en swart zapote, chirimoyas, koejawels en vla -appels. Ander belangrike groentegewasse was nopale kaktuspeddels, die vrugte van die turksvy, die Pitaya-kaktus en die maguey-agave, waarvan die gefermenteerde sap 'n suurlemoen gee, en waarvan die gebakte blare 'n lekkergoed geword het. Onder die meer bekende speserye was chenopodium koljander en salie. Vanielje, wat uit die peule van 'n soort orgidee gehaal is, was een van die gewaardeerde geure. Sjokolade word voorberei deur geroosterde kakaobone, soms met uitgedroogde mielies, te maal en dan die poeier met water te meng. Dit is geëet met 'n houtklitser tot skuimerig en gegeur met vanielje -orgidee peule of versoet met heuning. Net soos tee en koffie, is hierdie drank ryk aan kafeïen en word dit baie gewaardeer in die antieke Meso -Amerika.
---Die Asteke, Richard F. Townsend [Thames and Hudson: London], hersiene uitgawe 2000 (p. 180-1)
"Verhoogde velde, of chinampas, was 'n antieke Meso -Amerikaanse tegnologie om moerasse in hoogs produktiewe velde te verander. Groot reguit slote is gegrawe om oortollige eters weg te dreineer. Tussen die slote is lang smal kunsmatige eilande opgebou om plantoppervlaktes te bevoordeel. Modder en modder vanaf die bodem van die meer is opgehoop, tesame met plantegroei en ander organiese materiaal, en die velde is vasgehou met houtvat wat in die bodem van die meer ingedryf is. Bome is ook geplant om die lande te help stabiliseer. Die erwe wat daaruit voortgespruit het, was baie produktief. en organiese materiaal het as kunsmis gedien, en die wortels van die mielies en ander gewasse het oorvloedige grondwater uit die natuurlike hoogwatertafel gelok. baie uit die kanale geskraap. Boere het kano's gebruik om op die kanale tussen die lande te reis. Plante is ontkiem op saadbeddings gebou op f rietvlotte, en dit is per kano na die individuele chinampa -plek getrek om dit te vervang. Hierdie drywende saadbeddings het aanleiding gegee tot die moderne term 'drywende tuine', wat verkeerdelik gebruik word om self na die chinampa -velde te verwys. Met hul hoë vrugbaarheid en hul ligging in die rypvrye suidelike vallei van Mexiko kon drie of vier gewasse jaarliks ​​op die chinampas verbou word. Dit het hulle die mees intensiewe en produktiewe van alle Meso -Amerikaanse landboupraktyke gemaak. Die Asteke bou chinampas regdeur die mere Chalco en Xochimilco, die twee mere wat die suidelike deel van die Vallei van Mexiko -meerstelsel gevorm het. Volgens vroeë koloniale dokumente is chinampas ook aan die buitewyke van Tenochtitlan gebou. Die chimampas het histories groente vir die Mexico City -mark verskaf. Alhoewel groot veldlandbou in Meso -Amerika en Suid -Amerika in prehispaniese tye beoefen is, is die lande voor of kort na die Spaanse verowering in alle gebiede verlaat, behalwe in die suidelike vallei van Mexiko "
---Die Asteke, Michael E. Smith [Blackwell: Oxford UK] 1996 (p. 75-77)
"Een van die produktiefste landbouprestasies in die voor-kontak-geskiedenis van die Nuwe Wêreld was die chinampa-stelsel, bestaande uit lang, reghoekige tuine gemaak van herwinde moerasland binne of verbind met die mere in die wasbak van Mexiko. Die mense wat in Sentraal-Mexiko getrek het die dertiende eeu was kundige boere en het geleer dat die sukses van die chinampa -stelsel deels afhang van die buitengewoon vrugbare gronde in en om die mere. Hulle is uiteindelik verwerp deur een van die magtigste gemeenskappe en is van die vasteland verdryf en gedwing om op moerasse te woon. pylons. Toe grawe hulle kanale tussen hierdie verhoogde tuine en plant wilgerbome op die rand van die velde sodat die groot die wortels van die wilger sal dien as effektiewe mure vir die erde tuine. Die Asteke sal die modder uit die basis van die kanale put en dit op die tuingrond toedien om dit met voedingstowwe te verjong. Elke chinampa was dus 'n skraal, reghoekige strook tuingrond van 10 tot 25 voet breed en 50 tot 300 voet lank. Boerderygesinne het op hierdie erdeplatforms gewoon in huise van riet, hout en riete. Die Matricula de Tributos toon verskeie waterweë wat chinampas skei, elk met die figuur en 'n huis van 'n eienaar wie se naam as 'n hiëroglief en 'n Spaanse aantekening verskyn. Uiteindelik het hierdie tuinstelsel 'n gesofistikeerde burokrasie vereis om besproeiings, aanplantings en oes van mielies, amarant, muurbal en boontjies te bestuur. Dit produseer groot hoeveelhede voedsel en blomme wat aansienlik bygedra het tot die opkoms en rykdom van die stad. Hierdie boerderystelsel was so produktief dat dele van die oppervlaktes van drie mere (Chalco, Xochimilco en Tezcoxo) van oop mere tot netwerke van chinampas en kanale gereduseer is. Dit het ook beteken dat die produkte maklik van die chinampas in kano's gelaai kon word en direk na die stedelike markte langs die mere en na die markte in Tenochtitlan en Tlatelolco geneem kon word. Die chinampa -gronde was nie die eiendom van die individuele boer of van hierdie naaste familie nie, maar van die calpulli, of die stam. Aan die een kant kan die boer en sy gesin wat by die plaaslike chinampa gewerk het, hul onderneming vergroot as die gesin byvoorbeeld groter word en die calpulli 'n vakante grond besit. Aan die ander kant het die gebrek aan bewerkte grond onder 'n boer se beheer, na twee jaar gelei tot 'n waarskuwing dat nog 'n jaar van verwaarlosing die grond sou verloor. Hierdie boere het 'belasting' betaal in die vorm van voedsel, blomme en lap wat deur vroue geweef is. Hierdie belasting het die plaaslike tempelskole, goewerneurs, predikante en die weermag, en veral die edeles, ondersteun. Toe die Spanjaarde kom, noem hulle die chinampas 'drywende tuine', 'n naam wat tot vandag toe bestaan. "
---Die daaglikse lewe van die Asteke, David Carrasco [Greenwood Press: Westport VT] 1998 (p. 68-71) Asteke markte:
"Die chinampas het die grootste deel van die stad omring en was volop langs sommige van die meer. 'N Groot deel van die plante wat daar verbou is, is na die vele stadsmarkte gestuur. dorpies en die meeste dorpe op die platteland. Dorpe het markdae met tussenposes van vyf dae, met inwoners wat tot vyftien kilometer heen en weer geloop het om vriende en familie te ontmoet. Alles wat in die ryk gegroei of gemaak is, kan gevind word in Verkopers moes 'n fooi betaal aan die marksuperintendent. Handel was heeltemal per ruilhandel, maar sekere items het 'n algemene ooreengekome waarde en is amper gebruik soos ons munt gebruik. Kakaobone het die daaglikse kleingeld gevorm. "
---Die daaglikse lewe van die Asteke (bl. 71-74)
". Die Azteek-ekonomie self. Het berus op die landbougrondslag van die Mexikaanse mense-die boerdery van mielies, boontjies, pampoen, chilipepers, tamaties, amarant, chia en 'n magdom ander kultigene. Duisende kano's daagliks daagliks oor die groot mense. Lake, wat hierdie produkte na die hoofstad bring, hetsy as 'n direkte huldeblyk of as handelsware wat verhandel moet word vir handwerk of ander benodigdhede op die markplekke. uit die nabygeleë velde, terwyl die boonste hange van die omliggende heuwels waarskynlik grootliks oorgegee is aan die verbouing van maguey, die bron van die mildelik alkoholiese drank wat so belangrik is vir die Azteek -kultuur. "
--- Mexiko: Van die Olmeke tot die Asteke, Michael D. Coe en Rex Koontz [Thames & Hudson: London] 2002 (p. 202-203)
"Die meeste van die Asteke, van edeles tot diensknegte, was baie goed gevoed. Die meeste van die gewone dieet bestaan ​​uit tortillas wat in 'n molli gedoop is, of 'n sous gemaak van chili, gemaal met watermielies, kan ook in gestoomde tamales geneem word. , waarby gemaalde of heel bone kan gevoeg word, maar in teenstelling met hul moderne eweknieë, bevat dit geen vet of vet nie. het 'n besondere plek in die Asteke -dieet beklee. Hierdie uiters voedsame graangewas is in groot hoeveelhede in die hoofstad ingevoer, maar dit was nie soseer bestem vir die kombuise van gewone mense as vir seremoniële gebruik nie: dit is gemeng met gemaalde mielies, lank met heuning of sap, gevorm tot afgode van die groot god Huitzilopochotli, en op hierdie feesdae op hierdie manier verteer. lli "
------Mexiko: Van die Olmeke tot die Asteke, Michael D. Coe en Rex Koontz [Thames & Hudson: Londen] 2002 (p. 203)
"Die godsdienstige kalender het 'n duidelike uitwerking gehad op wat mense geëet het en wanneer. Die beskrywings van die voorbereiding vir 'n Azteek -banket vertel ons dat daar spesialis -kokke was wat aangestel kon word. As dit nie vir Sahagun was nie, sou ons nie 'n idee gehad het van al hierdie kokke nie, professioneel of nie, was besig om voor te berei. Weens die allesomvattende nuuskierigheid van Sahagun en die ywer van sy Azteekse studente en informante, weet ons meer oor die repertorium van die Asteekse kookkuns as oor almal behalwe die mees onlangse en mees geletterde samelewings.Die volgorde van die maaltye was blykbaar tortilla's en tamales, gekombineer met 'n sous, gevolg deur vrugte, wat volgens Sahagun gesê het dat die here 'n wye verskeidenheid geëet het en klaar was met die sjokolade. Daar word nie gespesifiseer hoe die here die kombinasie van tortillas en sous hanteer het nie-in minder elegante sirkels het 'n mens 'n tortilla in die linkerhand geneem, die sous daarin gesit en 'n ander tortilla in die regterhand as 'n lepel gebruik. Die sousgeregte of -kasserolle bevat 'n wye voorbeeld van die diereryk, asook 'n paar suiwer vegetariese mengsels. Die groot Asteekse markte het klaargemaakte kos en drank voorsien, sowel as grondstowwe. Dit lyk asof daar meer klem val op mielieprodukte in die markvoedsel en minder braaipanne en souse, maar dit kan 'n illusie wees. Dit is nie al wat hulle op die mark verkoop het nie, maar die lys word eindeloos. Daar was nie net straatkos in hoeveelheid nie, maar ook straatdrank. Hernanadez. gee beskrywings van 'n aantal variante van atolli, waarvan baie pap as kitskos bedien het. Basiese atolli het behels dat ons agt dele water, ses dele mielies en kalk neem en saam kook totdat die mielies sag word. Dit is die standaard nixtamaliseringsproses, die manier om mielies voor te berei vir deeg vir tortillas en tamales, en dit verhoog die voedingswaarde van die mielies geweldig. "
---Amerika se eerste kookkuns, Sophie D. Coe [University of Texas Press: Austin TX] 1994 (p. 108-118)
[OPMERKING: Hierdie boek bevat twee volledige hoofstukke wat handel oor die Azteekse voedselgeskiedenis. U plaaslike openbare bibliotekaris help u graag om 'n afskrif te bekom.]
Groot etes en eetgewoontes
Voedselhistorici waarsku moderne lesers om 'die bron in ag te neem' wanneer hulle besluit wat wel of nie akkuraat is.
"Die Azteekse bankette, wat deur die Asteke self beskryf is, gee beslis baie verskillende foto's van die beroemde van Bernal Diaz. Waar was al die tafels en tafeldoeke waarvan hy praat. Dit is die beste om die Bernal Diaz -rekening versigtig te behandel. , nie met die heeltemal afwysende gesindheid van Morgan nie, maar bevraagteken sommige van die fynere besonderhede van kombuise en etikette wat die Spaanse soldaat saam met sy genote in die eetsaal van Motecuhzoma nie verstaan ​​nie en daarom vervang is met beskrywings van Europese gebruike. "
---Amerika se eerste kookkuns, (bl. 81)
Vergelyk hierdie beskrywing van Bernal Diaz:
'Bernal Diaz, een keer binne Tenochtitlan, gee ons 'n nog meer beroemde beskrywing vanuit die kulinêre oogpunt van wat Motecuhzoma se banket genoem word, maar dit was eintlik net 'n gewone daaglikse maaltyd toe hy nie verplig was om te vas nie.' kokke het meer as dertig style geregte gemaak volgens hul manier en gebruik, en hulle het dit op klein braaipanetjies gesit sodat dit nie koud word nie. Hulle kook meer as driehonderd geregte van die kos wat Motecuhzoma sou eet, en meer as 'n duisend meer vir die manne van sy wag, en as dit tyd was om te eet, het Motecuhzoma soms met sy edeles en mayordomos uitgegaan, wat hom gewys het watter gereg die beste was, of van watter voëls en dinge hulle bestaan, en as hulle het hom aangeraai, sodat hy geëet het, maar hy het uitgegaan om die kos te sien, maar slegs as 'n tydverdryf. [Motechuhzoma] het op 'n lae, ryk, sagte sitplek gaan sit, en die tafel was ook laag en gemaak in die op dieselfde manier as die sitplek, en daar pu t die tafeldoeke van wit stof, en 'n paar groot sakdoeke daarvan, en vier. vroue het hom water vir sy hande gegee uit 'n soort diepe toediening, wat hulle jicales noem, en om die water op te vang, het hulle 'n soort bord neergesit en die handdoeke gegee, en twee ander vroue het vir hom die tortillas gebring en toe hy begin eet, sit 'n ding voor hom neer, soos 'n deur van hout wat met goud geverf is, sodat hy nie kan sien eet nie en die vier vroue staan ​​opsy, en daar kom vier groot here en ouderlinge na hom toe staan, en af ​​en toe gesels Motecuhzoma met hulle en vra hulle vrae, en as 'n groot guns gee elkeen van die ou manne 'n gereg van wat hy geëet het en hulle sê dat die ou manne sy naaste verhoudings was en raadslede en regters en die borde kos wat Motecuhzoma vir hulle gegee het, het hulle staande geëet, met groot eerbied, en sonder om hom in die feit te kyk. Hulle bedien hom op Cholula -erdewerk, sommige rooi en sommige swart. Terwyl hy eet, was dit ondenkbaar dat daar onrus of harde toespraak onder sy wag was. Dieselfde vier vroue verwyder die tafeldoeke en keer terug met water vir sy hande, wat hulle baie eerbiedig het. Motecuhzoma het met die vier ou adellikes gepraat oor waardevolle dinge, en hulle het met groot respek afskeid geneem, en hy het gerus. Toe die groot Motecuhzoma geëet het, het al sy wagte en baie van sy huisknegte geëet, en dit lyk my asof hulle ons meer as duisend borde geregte geneem het. asook meer as tweeduisend flesse sjokolade met sy skuim. en daar is geen einde aan vrugte nie. '"
---Amerika se eerste kookkuns, (p. 74-6)
. met hierdie banketbeskrywing uit Aztec -bronne:
"'N Selder en groter banket is gegee deur 'n gevestigde lid van die handelaarskas. Dit was 'n eenmalige poging, omdat dit as 'n arme ding beskou is om te sterf sonder om so 'n wonderlike gebaar te gee en glans te gee op eie naam, danksy die gode, en plesier vir vriende, familie en die leiers van die handelaars. Daar is 'n lang lys voorbereidings: eerstens die aankoop van kakao en die teunacaztli. keuse vir sjokolade, beide groot handelsartikels wat moontlik onder die goedere was wat deur die handelaar self ingevoer is. Ander inkopies moes gedoen word: hoenders, breekware, mandjies, drinkbakke, sjokolade -roerders en drie verskillende soorte kookbrandstof moes Dit was nie net eetgoed, skottelgoed en brandstof wat die gasheer moes bekom nie. Hy moes ook sy vriende en familielede werf om die ete te bedien, sowel as sangers en dansers om die gaste en waarsêers te vermaak om voorspoed te voorspel dae vir die feeste. Dit was nie almal wat die grasieuse verspreiding van blomme kon toevertrou nie. kos, sjokolade en ander drankies, en daar kan ook nie net gevra word om die gaste te ontvang en te sit nie. Die komplekse etiket wat by eenvoudige handelinge betrokke is. herinner ons daaraan dat die handelaars onder die Asteke byna 'n paramilitêre mag was, wie se besoeke aan verre handelsvennote dikwels 'n inval deur die Azteekse leër voorspel het. Dit het skynbaar geen militêre betekenis gehad nie, maar daar was 'n korrekte en behoorlike manier om dit te doen. Die kos, in hierdie geval vleis gekook met pepers, is bedien in 'n individuele diep gereg wat in die middel van die regterhand gehou moes word. Tamales, wat in 'n mandjie rondgegooi is, is in die linkerhand gehou en met die sous in die vleis gedoop. "
---Amerika se eerste kookkuns, (p. 78-9)
Asteekse feestye uit die Florentynse Codex.
Wat het die gemiddelde persoon geëet?
'In Azteekse tye het die meeste Mexikane ontbyt lank nadat hulle die dag begin het, eers om 10:00 gestop vir 'n bak mieliepap gegeur met heuning of soetrissies, wat dit tot die hoofmaaltyd in die vroeë middag, wanneer dit te veel was, opgehou het. warm om iets anders te doen. Dit bestaan ​​gewoonlik uit tortilla's, 'n skottel boontjies en 'n sous gemaak van tamaties of rissies. "
---Kos in die geskiedenis, Reay Tannahill [Three Rivers Press: New York] 1988 (p. 208)
"Die Asteke-gewone mense het slegs twee maaltye geëet-een in die oggend nadat hulle 'n paar uur gewerk het, en een in die middag, wanneer die son die warmste was. Die gewone Azteke het slegs twee of drie tortillas en 'n porsie boontjies geëet by elke maaltyd. 'n Mens kan ook 'n snoepie amarantpap eet. Aztgec -gewone het nie alleen van mielies en boontjies geleef nie. Tamaties, avokado's en verskillende variëteite pampoen bied meer keuses by 'n mela. Chili -pepers is gebruik om maaltye te smaak . Miere, sprinkane, gierwurms en jumelbesies, almal in groot hoeveelhede beskikbaar, bevat proteïene. Gewone mense het tequitlatl (blougroen spirulina-alge) in groot fyn nette versamel om groot oeste van proteïene te verskaf. Kakao was 'n gewilde drankie onder die koninklike klasse en dit was 'n waardevolle handelsmerk. "
---Handbook To Life in the Aztec World, Manuel Aguilar-Moreno [Oxford University Press: Oxford] 2007 (p. 371, 373)
"Hy verkoop pakkies vleis tamales kalkoen vleis gewone tamales tamales wat in 'n oond gekook word, wat in 'n olla gekook word. Mieliekorrels met chili, tamales met chili. Vis tamales, vis met mieliekorrels, padda tamales, padda met mieliekorrels, axolotl met mieliekorrels, axolotl tamales, tamales met mieliekorrels, sampioene met mieliekorrels, tuna kaktus met mieliekorrels, haas tamales, haas met mieliekorrels, pocket gopher tamales: lekker-smaaklik, baie lekker. Waar [dit is] lekker, [dit het] chili, sout, tomate, stampmieliesaad: gerasper, verkrummel, sappig. Hy verkoop tamales van mielies wat in houtas versag word, die water van tamales, tamales van mielies versag in kalk-smal tamales , vrugte -tamales, gekookte boontjie -tamales, gekookte boontjies met mieliekorrels, gebraaide boontjies met mieliekorrels, gebarste mieliekorrels. [Hy verkoop] ​​gesoute wye tamales, tamales bo -op gebind, [met] mieliekorrels ingegooi verkrummel, gestamp tamales gevlekte tamales, puntige tamales, wit vrugte ta mannetjies, rooi vrugte tamales, kalkoen eier tamales, kalkoen eiers met korrels van mielies tamales van sagte mielies, tamales van groen mielies, baksteenvormige tamales, gestoofde gewone tamales, heuning tamales, bye tamales, tamales met mieliekorrels, squash tamales , verkrummelde tamales, tamales van mielieblomme. Die bedkoperverkoper [is] hy wat vuil tamales verkoop, verkleurde tamales-gebroke, smaakloos, nogal smaakloos, oneetbaar, skrikwekkend, bedrieglik tamales gemaak van kaf, geswelde tamales, bedorwe tamales, vuil tamales-taai, lekker ou tamales, koue tamales-- vuil en suur, baie suur, uiters suur, stink. Die voedselverkoper verkoop tortilla's wat dik, dik, dik in die algemeen, uiters dik is, verkoop hy dun [ene]-dun tortillas, uitgestrekte tortillas, ongehoorsaam, reguit. met uitgedopte boontjies, gekookte boontjies, ongekookte boontjies met boontjies wat uitgedop is, gekapte chili met mielies, tortillas met vleis en mieliekorrels, gevou. met chili-chili toegedraai, versamel in die hand as tortillas, gewas tortillas. Hy verkoop gevoude tortillas, dik tortillas, growwe tortillas. Hy verkoop tortillas met kalkoen-eiers, tortillas gemaak van heuning, geperste, handskoen-vormige tortillas, gewone tortilla's, verskillende soorte, gesmoorde, soet tortilla's, amarant saad tortillas, squash tortillas, groen mielie tortillas, baksteenvormige tortillas, tuna kaktus tortillas gebreek, verkrummel, ou tortillas koue tortillas, geroosterde, gedroogde tortillas, stink tortillas. Hy verkoop voedsel souse, warm souse gebraai [kos], olla-gaar [kos], sappe, sappe van sappe, gerasperde [kos] met chili, met muurbalpitte, met tamaties, met gerookte chili, met warm chili, met geel chili , met sagte rooi chili -sous, geel -chili -sous, warm chili -sous, met "voël -uitwerpselsous", sous van gerookte chili, verhitte [souse], boontjiesous [hy verkoop] ​​geroosterde boontjies, gekookte boontjies, sampioensous, sous van klein muurbal, sous van groot tamaties, sous van gewone tamaties, sous van verskillende soorte suur kruie, avokado sous. (Sahagun 1950-1982, 10: 69-70, hervertaal) "---Amerika se eerste kookkuns, Sophie D. Coe [University of Texas Press: Austin TX] 1994 (p. 116-7)
Volgens die voedselhistorici het die Ou Asteke baie stowwe gebruik om hul sjokoladedrank te smaak. In werklikheid? Om sjokolade te drink sonder om geure, speserye en ander byvoegings by te voeg, was byna ongewoon. Een van die gewildste toevoegings was rissiepoeier (Capsicum annum). Mielies is soms as vulstof bygevoeg. Blomme was gewilde geure. Daar was verskeie, waaronder chili! Sjokolade is gewoonlik koel, nie warm soos ons Amerikaners vandag nie. Oor moderne warm sjokolade en kakao.
"Die idee om sjokolade as 'n geurmiddel in kookkos te gebruik, sou vir die Asteke skrikwekkend gewees het-net soos Christene nie kon dink om nagmaalwyn te gebruik om byvoorbeeld coq au vin te maak nie. Op al die bladsye van Sahagun wat handel oor Die Azteek -kombuis en met sjokolade, is daar geen aanduiding dat dit ooit in 'n Azteekse gereg gekom het nie. "
---Ware geskiedenis van sjokolade, Sophie D. Coe & Michael D. Coe [Thames & Hudson: London] 2de uitgawe 2007 (p. 214-215)
[LET WEL: hierdie boek bied baie meer inligting as wat hier geparafraseer kan word. U bibliotekaris kan u help om 'n afskrif te bekom.]
"Die sjokoladeverwante dokumente wat uit die voor-Columbiaanse era oorleef, bied slegs inligting oor medisinale resepte. Ons het geen primêre dokumentasie gevind wat bestanddele identifiseer wat gebruik word om sjokolade vir persoonlike gebruik voor te berei nie. Resepte vir medisinale sjokolade uit die voor-Columbiaanse era is ongewoon, maar die volgende is: voorbeelde kan geïdentifiseer word: Sjokolade (ongemeng met ander produkte wat baie bitter is) is deur die Mexika/Azteke gedrink om maag- en dermklagtes te behandel wanneer dit gekombineer word met vloeistof wat uit die bas van die sykatoenboom geëxtrudeer word. hierdie drank is deur tradisionele genesers gebruik om in 'n ander resep voorskryf om koors te verminder en beswyking te voorkom, is 8-10 kakaobone gemaal saam met gedroogde mieliepitte, en daarna is dit gemeng met tlacoxoshitl. en die gevolglike drank is gedrink. Tenochtitlan, die hoofstad van Mexika/Azteek, toe Montezuma saam met Cortes en sy Spaanse offisiere geëet het. By hierdie maaltyd het die Mexika/Azteek koning het na bewering sjokolade uit koppies suiwer goud gedrink. "
---Sjokolade: geskiedenis, kultuur en erfenis, Louis Evan Grivetti & Howard-Yana Shapiro [Wiley: New York] 2009 (p. 100)
[OPMERKING: hierdie boek bied uitgebreide beskrywings en vertaalde uittreksels uit primêre dokumente wat sjokolade -resepte uit die vroeë nuwe Spanje beskryf. U plaaslike openbare bibliotekaris help u graag om 'n afskrif te bekom.]
Oor sjokolade drankies en geure
"Van die meer bekende speserye was chenopodium, koljander en salie. Vanielje, onttrek uit die peule van 'n soort orgidee, was een van die gewildste geure. Sjokolade is voorberei deur geroosterde kakaobone, soms met uitgedroogde mielies, te maal. meng die poeier met vanielje -orgidee peule of versoet met heuning. Soos tee en koffie, is hierdie drank ryk aan kafeïen en is baie gewaardeer in die antieke Meso -Amerika. "
---Die Asteke, Townsend (bl. 173)
"Universeel gewild in Meso -Amerika was die toevoeging tot die drank [sjokolade] van rissie (Capsicum annum), gedroog en tot poeier gemaal. was van lig tot skerp tot uiters warm. Die inheemse informante van Sahagun gee hom 'n spyskaart met choclate-drankies wat aan die liniaal bedien is. 'Dan alleen in sy huis is sy sjokolade bedien: groen kakao-peule, heuning sjokolade, geblomde sjokolade, gegeurde met groen vanielje, helderrooi sjokolade, huitztexcolli-blomsjokolade, blomkleurige sjokolade, swart sjokolade, wit sjokolade ". Fransico Hernandez gee ons 'n sjokolade resep. Wat interessant is aan die resep van Hernandez, is dat dit drie geure bevat wat volgens ons baie waardeer is deur die Asteke. Die eerste is hueinacaztli, die dik, oorvormige kroonblaar van die blom van Cymbopetalum pendulifolorum, 'n boom van die Annonaceae of vla-appelgesin, wat in die tropiese laaglandwoude van Veracruz, Oazaca en Chiapas groei, dit was een van die mees gewaardeerde produkte wat deur die pochtexa -handelaars uit die ekspedisies teruggebring is. Dit is 'n verwarrende plant omdat dit ten minste drie Nahuatl -name het: dit kan hueinacaztli ("groot oor"), teonacaztli ("goddelike oor") of xochinacaztli ("vloeiende oor") genoem word. Die onderskeidende kenmerk is die einde nacaztli, wat "oor" beteken. In Mei, Cymbopetalum penduliflorum was die voorste sjokoladesmaak onder die Asteke. Hoe het hierdie blom geproe nadat dit in poeier verander is en by die fyn kakao gevoeg is? Sahagun waarsku gewoonlik dat hy nie te veel daarvan inneem nie, en waarsku dat oormaat dronkenskap kan veroorsaak. Die tweede van Hernandez se na bewering afrodesiese trio was tlilxochitl ("swart blom"), niemand anders as ons bekende vanillla (Vanilla planifolia). In teenstelling met sy Nahuatl -naam, is die vanieljeblom akuut groengeel, die plant is 'n klim -orgidee, en dit is die peul wat swart is. Die laaste in Hernandez se drietal sjokoladegeure is mecaxochitl ('toublom'). Dit is 'n lid van die genus Piper, waarskynlik Piper sanctum, en hou dus eintlik verband met swartpeper. Die blomme, wat volgens sommige wit is en deur ander swart, is klein en verpak tot 'n bloeiwyse. Volgens Hernandez, "gee dit saam met cachuatl [cacao] dit gee 'n aangename smaak, is dit tonikum, maak die maag warm, maak die asem parfuum. Bestry gifstowwe, [en] verlig pyne en koliek." . Dit voltooi geensins die inventaris van Azteekse sjokoladegeure nie. Twee variëteite Magnolia mexicana kan bygevoeg word, alhoewel die droging van die blomme veroorsaak dat hulle hul geur verloor, terwyl hulle terselfdertyd hul skerpheid rantsoeneer. Die blomme het 'n hartvorm, vandaar die Nahuatl -naam yolloxochitl ('hartblom'). Die "hartblom" -boom bevat, net soos die res van die Magnolia -familie en genus, alkaloïede as die sade en blomme van Magnolia mexicana in water gekook word en aan 'n pasiënt toegedien word, dit is veronderstel om die pols te verhoog en die hartklop te reguleer, maar 'n oordosis veroorsaak aritmie. Izquixochitl ("springmielieblom") kan een van die verskillende soorte Bourreria in die borage -familie wees. Sahagun beveel ons om dit in verkoelde sjokolade te gebruik. "--- True History of Chocolate, Sophie D. Coe en Michael D. Coe [Thames en Hudson: New York] 1996 (p. 89-92)
Hoe is die sjokoladedrank gemaak?
"Die basiese metode van die Azteek om sjokolade voor te berei, was ongeveer dieselfde as die wat by die Maya's voorkom, die enigste werklike verskil is dat dit blykbaar koel gedrink het eerder as warm, soos blykbaar die geval was onder die Maya's van Yucatan. Een van die vroegste kennisgewings van hierdie drankie is deur die hand van 'n man wat by geleerdes bekend was as die Anonieme Veroweraar, beskryf as ''n heer van Hernan Cortez', wie se beskrywing van Tenochtitlan in 1556 in Venesië gepubliseer is: Hierdie sade wat amandels of kakao genoem word word gemaal en tot poeier gemaak, en ander klein sade word gemaal, en hierdie poeier word met 'n punt in sekere wasbakke gesit. Dan sit hulle water daarop en meng dit met 'n lepel. En nadat dit baie goed gemeng is, verander dit dit van die een wasbak na die ander, sodat 'n skuim opkom wat hulle in 'n houer gooi wat daarvoor gemaak is, en as hulle dit wil drink, meng dit met 'n paar klein lepels goud of silwer of hout en drink dit, en as jy dit drink, moet jy jou mond oopmaak, want As dit skuim is, moet dit ruimte gee om te bedaar en bietjie vir bietjie af te gaan.Hierdie drankie is die gesondste ding en die grootste lewensonderhoud van alles wat jy in die wêreld kan drink, want hy wat 'n koppie vloeistof drink, maak nie saak hoe ver hy loop nie, kan 'n hele dag gaan sonder om iets anders te eet. ' Die anonieme veroweraar voeg by hierdie opmerking die opmerking dat "dit in warm weer beter is as in koue, omdat dit koud is. Volgens die inheemse informante van Sahagun word fyn sjokolade tlaquetzalli genoem (" kosbare ding ") en is dit voorberei deur die verkoper op hierdie manier: sy maal kakao [boontjies] wat sy verpletter, breek, verpulver. Sy kies, selekteer, skei hulle. Sy deurdrenk, week, steil hulle. Sy voeg water spaarsamig toe, konserwatief lug dit, filtreer dit, druk dit, gooi dit heen en weer, belug dit, maak 'n kop, maak skuim, verwyder die kop, laat dit verdik, laat dit droog word, gooi water in, roer water daarin. ' Die minderwaardige produk, vertel die informate, is gemeng met nixtuamalli en water-met ander woorde 'n sjokolade-met-mielie gruisdrankie. vir die vervaardiging van die baie gewaardeerde skuim, en geen woord daarvoor verskyn in die eerste Nahuatl-Spaanse woordeboek, dié van Alonso de Molina, gepubliseer in Mexico-stad in 1571. Hierdie item, wat later so belangrik is in die voorbereiding van sjokolade in Amerika en Europa, moes gedurende die 16de eeu uit Spanje ingevoer gewees het. Teen die tyd dat die Jesuïet Francesco Saverio Clavigero sy gedetailleerde verslag gepubliseer het oor inheemse Mexikaanse lewe en geskiedenis (in 1780, in Italiaans), beskryf hy die gebruik van die molinillo, maar heeltemal laat die storting van een vat na 'n ander toe om 'n goeie kop op die drank te kry. Onder die gekonfiskeerde goedere van twee Azteekse towenaars wat deur die vroeë Spaanse Inkwisisie gearresteer is, was baie van hierdie roerders, tesame met kakao en die koppies van sjokolade gedrink. Dit bring ons by die bekers self. 'N Lees van ons bronne dui aan dat dit klein, halfronde bakkies was wat van polichroom roomkalbas kalbas kan wees. geverf of gelak met ontwerpe en selfs goud, in die geval van die huei tlatoani. "
---Ware geskiedenis van sjokolade, Sophie D. Coe en Michael D. Coe [Thames & Hudson: London] 1996 (p. 86-88)
[OPMERKING: Hierdie boek bevat baie meer inligting as wat hier geparafraseer kan word. Dit bevat ook aantekeninge oor die gebruik van sjokolade in die Maya -beskawing.]
"Mexikaanse warm sjokolade
1/2 lb semi -soet kook sjokolade
1. Breek die sjokolade in klein stukkies. Plaas die stukke bo -op 'n dubbelkoker of in die hittebestande bak.
2. Vul die bodem van die dubbelkoker of 'n groot kastrol met koue water. Bring dan die water tot kookpunt. Verlaag die hitte sodat die water stadig kook.
3. Sit die houer met die sjokolade bo -oor die met kookwater. Roer die sjokolade met 'n houtlepel tot dit gesmelt is.
4. Meet die melk en giet dit in 'n ander kastrol. Verhit die melk saggies, maar laat dit nie kook nie. Giet die gesmelte sjokolade in die warm melk.
5. Voeg die kaneel en die vanielje by die mengsel en bring die mengsel tot kookpunt.
6. Verlaag die hitte en klits die mengsel vir 2 minute totdat dit skuim.
7. Giet die sjokolade in bekers en gebruik die klein klitser om die sjokolade weer te klits, sodat daar skuim op die bokant van elke beker is. "
Maak 4 bekers.
1. Kook met kookwater en skerp messe kan baie gevaarlik wees. Laat 'n volwassene u in die kombuis help.
2. Druk 'n kopie van hierdie resep af en gee dit vir u onderwyser voordat u dit klas toe bring. Sy kan jou vertel of iemand allergies is vir enige van die bestanddele.
Antieke Maya -kosse
"Maya -voedsel was die van 'n beskawing wat, anders as dié van die Asteke en Inca's, baie eeue lank agteruitgegaan het voordat die reise van Columbus die weg gebaan het vir die Spaanse verowering. Die Maya's bly egter 'n belangrike etniese groep in SE ... Mexiko en C. Amerika, en hul geskiedenis is 'n belangrike deel van die Amerikaanse geskiedenis.As dit nie al die boeke was nie, maar vier het omgekom, en dat dit tot onlangs nog nie moontlik was om hul hiërogliewe te ontsyfer nie, veel meer Daaroor sou hulle bekend wees en daaroor geskryf word. gruel en as brood, in tortillas en tamales. Onder die vleisvoedsel was die kalkoen belangrik. Dit lyk asof beide beskikbare spesies geëet is, die makgemaakte oor hoe bekend wêreldwyd en die kalkoen wat gekeur is. Iguana -vleis word waardeer d en die bene van die dier van ten minste een argeologiese terrein word verduister, wat daarop dui dat dit gebraai is, moontlik op 'n barbacoa (braai). Daar is bewyse van talle ander diere soos gordeldier, tapir, aap en die seekoei. geëet word. Vis en seekos is baie verbruik in kusgebiede, en daar is ook bewyse van handel in bewaarde vis en die verbruik van klein varswatervis. Kortom, 'n groter verskeidenheid voedsel is destyds geëet as in die moderne tyd. Byeboerdery. en heuning was belangrike kenmerke van die Meso -Amerikaanse lewe, die Maya's het beslis heuning gebruik om 'n paar mieliedrankies te versoet, maar dit is nie duidelik of hulle dit vir konfyt of suikergoed gebruik het nie. Sjokolade, een van die groot geskenke van die Nuwe Wêreld aan die Oue, word dikwels as 'n Asteke beskou. Die Maya's was dit egter baie eeue tevore bekend, en het kakaobone as munt gebruik en sjokolade gedrink (hoewel dit nie bekend is of hulle die drank vir seremoniële geleenthede gereserveer het nie). "
---Oxford -metgesel vir kos, Alan Davidson [Oxford University Press: Oxford] 1999 (p. 485-6)
"Die studie van die Maya-landboulewe is gebaseer op bestaande metodes, argeologiese vondste, botaniese en geografiese waarnemings en sestiende-eeuse bronne, waarvan baie redelik gedetailleerd is, maar vertel van gebruike in 'n minder bevolkte tyd. Sommige van die gebruike kan na die klassieke tydperk geprojekteer, maar daar moet voorsiening gemaak word vir 'n groot hoeveelheid veranderinge. Alhoewel daar baie waarnemings en studies gedoen is, is die algehele foto's nog onduidelik. terwyl dit nog nat was, is dit gemaal op 'n metaat-as 'n klein kliptafel-met 'n mano, 'n silindriese handsteen. Die gevolglike pasta word meestal met water gemeng om pozool, 'n dun pap, of tot koeke gevorm, die nog steeds bekende tortilla's, wat op 'n plat bakplaat gebraai is en saam met boontjies of chili geëet word. By spesiale geleenthede is sjokolade gemeng met gemaalde mielies en gekruid met chili. Bone en pampoen word gereeld geplant dieselfde gat met die mielies of die rye tussenin. Daar was talle variëteite pampoen en pampoen, en twee variëteite boontjies, 'n rooi en 'n swart een. 'N Reisiger in die omgewing is vandag bewus van die alomteenwoordige frijole. Chili pepers, tamaties, yucca en patats is ook soms in dieselfde veld geplant. Baie van die Maya-kosse, oud en modern, is vir ons vreemd, soos maniok, chaya en jicama, maar ander vrugte en groente word in vandag se supermarkte aangetref-avokado's, patats, koejawels en tamaties-of is die bronne van bekende voedsel en geurmiddels soos vanieljebone, rissies. sjokolade. Verskeie belangrike voedselplante is ontwikkel deur die Maya's-kakao, maniok, papaja en avokadopeer. Die meeste van die sekondêre voedselgewasse in die sentrale gebied was vrugte. Die broodboontjieboom. word gereeld rondom ruïnes aangetref. Ander bome, beide wild en mak, wat in die omgewing voorkom, is varkpruime, nanspruime en koejawels. Die Maya's het gejag in die grasagtige savanne wat in die oerwoud van die Laeveld is, met valstrikke en spiese, maar die pyl en boog is eers na die klassieke tydperk bekendgestel. Die Maya was 'n bedagsame jagter en vermoor slegs wat hy nodig gehad het. Benewens hert, het die ou Maya's voëls gejag. wilde kalkoene, curassows, wilde varke * , hase, peccaries en armadilows. Ander proteïenbronne was vis, skilpaaie, leguanas en insekte. Daar was varswatervis, en Yucatan met sy lang kus het soutwater vis voorsien wat gedroog of gesout kon word vir aflewering. Landa beskryf die dieet van die Maya van die sestiende eeu. Saans het hulle bredies groente en hertvleis, vis of vleis van wilde of mak voëls geëet. Vir spesiale feeste het hulle gebraaide hoenders, brood en 'n drankie van kakao. "
---Die Maya -wêreld, Elizabeth P. Benson, hersiene uitgawe [Thomas Y. Crowell: New York] 1977 (p. 61-4)
[ * : Wildevark was 'n "Ou Wêreld" -dier, wat deur die Spaanse aan die Maya -kombuis bekendgestel is. Antieke Maya het 'n varkagtige soogdier verteer wat 'n pekery genoem word:
"Peccary. Amerikaanse diere wat iets soos 'n klein wilde vark lyk, en soms so genoem word, maar wat aan 'n ander familie, Tayassuidae, behoort. Hierdie familie is die nuwe wêreld -eweknie van die varkfamilie in die Ou Wêreld. Die peccary is. ook genoem muskusvark. Die variëteit van die peccary is van S. Brasilië tot Arizona in die VSA. Dit word plaaslik geëet, maar word nie as 'n lekkerny beskou nie. Vir die Maya -mense was dit egter 'n voedselbron van betekenis. in die streek C. Amerika wat hulle bewoon het, was in die voor-Columbiaanse tyd nie ryk aan eetbare diere nie. " ---Oxford -metgesel vir kos, Alan Davidson [Oxford University Press: Oxford] 2de uitgawe 2007 (p. 593)
"Peccary, Spiesgooi. Beide die White-lipped en die White-collared Peccaries word op groot skaal gejag vir hul vlees in Tropiese Amerika. Peccary-vleis is baie beter as gewone varkvleis, baie delikaat en met 'n ryker, wilde wildgeur." ---Foods America het die wêreld gegee, A, Hyatt Verrill [L.C. Bladsy: Boston] 1937 (bl. 267)
[7000BC-2000BC] Argaïese tydperk
"Teen ongeveer 7000 vC was die ysplate wat 'n groot deel van Noord -Amerika op die breedtegrade bedek het, in volle toevlug, en gedurende die volgende 5 500 jaar was die klimaat van die wêreld oral warmer as vandag. In die hoogland van Mexiko, die Indiane is oorgedra na 'n ander lewenswyse, gebaseer op 'n intensiewe versameling van die sade en wortels van wilde plante, en op die doodmaak van kleiner, meer eensame diere.In hul ekonomie, in hul semi-nomadiese vestigingspatroon, en selfs in die Besonderhede van hul gereedskapstelle, die Mexikaanse Indiane van die Argaïese tydperk, was slegs 'n deel van die 'Woestynkultuur'. mielies, boontjies, pampoentjies, chilipepers en vele ander-is eers gematig. Dit lyk waarskynlik dat die beoefening van plant soms die Maya-gebied gedurende die Argaïese tydperk moes bereik het. van die meer [Petenxil] , 'n goeie 1000 jaar voor die eerste pottebakkery-met behulp van boere is bekend vir die streek. 'n geleidelik toenemende aantal slypinstrumente wat verband hou met die verwerking van sade en ander groentemateriaal, en geleidelik uitbrei en miskien seisoenale afhanklikheid van mariene hulpbronne. Ongelukkig is die bewaring van plantmateriaal en dierlike oorblyfsels swak. "
---Die Maya, Michael D. Coe, 6de uitgawe [Thames and Hudson: London] 1999 (p. 43-6)
[1800BC-250AD] VROEGE PRECLASSICAL PERIODE
"Dit lyk asof talle skulpmiddels in die riviermondings met mangrovebome seisoenaal beset is deur ietwat mobiele, nie-boerderygroepe wat grootliks bestaan ​​het op jag en visvang. derde mielie -oes moet opgebou word, benewens die twee wat normaal is vir die Soconusco -vlakte. Mieliekoppe word gevind op Soconusco -terreine wat begin omstreeks 1700 vC, maar dit is klein en nie baie produktiewe ore nie. koolstofweganalise van menslike skeletmateriaal het getoon dat mielies was nie baie belangrik in die dieet van hierdie vroeë preklassieke dorpenaars nie. [word bespiegel dat hulle moontlik op maniok of kassave en ou wortelgewasse van die trope van die nuwe wêreld vertrou het, eerder as mielies, maar die bewyse hiervoor bly steeds ontwykend. "
---Die Maya, Coe, 6de uitgawe (p. 46-47)
"Regtig doeltreffende boerdery. Was 'n vernuwing van die vormingsperiode. Wat het dit tot stand gebring? Sommige geleerdes hou van die teorie dat dit 'n groot verbetering in die produktiwiteit van die mielieplant was. In daardie dae was nedersettings weinig meer as klein gehuggies drie tot twintig gesinne elk. Die vroeë formatiewe dorpenaars het die ryk, brak wateromgewing doeltreffend uitgebuit, mangrove -oesters en moerasdoppies in groot getalle versamel en skilpaaie en krappe geneem terwyl leguanas gevang is vir hul lekker vleis en eiers. In die strandmere en nabygeleë riviere het hulle gevang vir gar, snook, porgy en baber.Die skaarsheid of in sommige gevalle volledige afwesigheid van bene by Ocos en Cuadros van diere wat moeite sou nodig gehad het om te beveilig, soos hert en peccary, getuig van die sit-by-huis-neigings van hierdie mense. "
---Die Maya, Michael D. Coe [Frederick A. Praeger: New York] 1966 (p. 42-3)
"Baie variëteite diere is as wild in die laaglande gejag. Jaguars, wilde varke en tapirs was gevaarlik en is moontlik hoofsaaklik deur lede van die elite gejag. Kalebas- en koordstrikke, nette en honde is waarskynlik deur gewone mense gebruik om te vang voëls, leguanas en ander klein diertjies vir die groter diere het die edeles waarskynlik pyle en boë gebruik. Kalkoene, patryse, fisante, kwartels, duiwe, chachalacas, papegaaie, takbokke, eende, coyote, martins, jakkalse, dakke, eekhorings, gordeldiere, hase, arende, ara, jakkalse, iguanas en pacas het die laaglandgebied bewoon en is waarskynlik gejag. Die Indiërs het ook mak inheemse honde geëet. goeie vis, maar was slegs in klein hoeveelhede beskikbaar. Gedurende die laat sestiende eeu het die Indiane van Xeoj en Quoij ook krappe en garnale geëet. ic tye. "
---Die Tzutujil Mayas: kontinuïteit en verandering, 1250-1630, Sandra Orellana [University of Oklahoma Press: Norman OK] 1984 (p. 11-12)
"Maya-landbou. Was die grondslag van die beskawing. Mielies, bone, pampoentjies, chilipepers, katoen en verskillende soorte vrugtebome is verbou. In Yucatan het die Maya's hul gewasse in bogrondse krips van hout gestoor, maar ook in fyn ondergrondse plekke wat moontlik die chultuns kan wees wat so algemeen op klassieke plekke voorkom. Dit is nie seker dat die Maya op die laagland tortillas (plat koeke) geëet het nie, maar ander maniere om mielies voor te berei, word in die vroeë bronne genoem. Dit sluit in atole, 'n mieliemeel grui wat saam met chilipeper as die eerste maaltyd van die dag geneem is, 'n mengsel van water en suurdeeg wat gedurende die dag in die kalbasse na die veld geneem word en die bekende tamale. Die boerekos (ons weet min van die huidige onder die elite -klas) was grotendeels beperk tot eenvoudige kosse soos bredies wat saamgestel is uit vleis en groente, waarby pampoenpitte en rissies gevoeg is. Kontantgewasse was van groot belang vir Yucatan ... voorkeur dri nk van die Meso -Amerikaanse heersersklasse, maar tot in die koloniale tyd het die boontjies as 'n vorm van geld op plaaslike markte gedien. Elke huishouding in Mei het sy eie kombuistuin waarin groente en vrugtebome grootgemaak is, en vrugteboorde ook naby nedersettings gestrooi was. Papaja, avokado, vla -appel, sapodilla en die broodboontjieboom is almal verbou, maar baie soorte wilde vrugte is ook geëet, veral in tye van hongersnood. Beide wilde en mak kalkoene was bekend. Die groter soogdiere, soos takbokke en peccary, is gejaag met die pyl-en-boog in dryfvere (hoewel die atlatl-en-pyltjie in die klassieke tyd die belangrikste wapen moes gewees het), aangehelp deur pakke honde. Voëls soos die wilde kalkoen, patrys, wilde duif, kwartels en wilde eend is geneem met korrels wat uit blaasgewere geskiet is. 'N Verskeidenheid strikke en vlae is in die Madrid Codex getoon, veral 'n lokval vir gordeldier. In Yucatan was visvang oor die algemeen van die buitelandse aard, deur middel van vee- en sleepnette en haak-en-lyn, maar vis is ook met boog-en-pyl in strandmere geskiet. In die binneland, veral in die hooglandstrome, is bedwelmende dwelms in die water gestamp en die vis met die hand gevat nadat hulle in kunsmatige damme gedryf het. Langs die kus is die vangs gesout en gedroog of oor 'n vuur gebraai vir gebruik in die handel. "
---Die Maya, Coe (uitgawe 1966) (p. 138-141)
PRIMARYRE REKENING DEUR DIEGO DE LANDA, 'n SPANSE sendeling
"Hulle vernaamste dieet is mielies, waaruit hulle verskillende soorte kos en drank maak. Die Indiese vroue laat die mielies oornag in kalkwater week, sodat dit soggens sag is en dus gedeeltelik op hierdie manier die skil en stingel voorberei word Hulle maal dit tussen klippe, en terwyl hulle halfgemaal is, maak hulle groot balletjies en baie om dit vir werkers, reisigers en matrose te gee, en hierdie balle hou 'n paar maande, maar word net suur [maar word nie sleg nie] Van die res neem hulle 'n klont en meng dit in 'n bak wat gemaak is van die dop van 'n vrug wat aan 'n boom groei en waarmee God hulle voorwerpe voorsien het. Hulle drink hierdie stof en eet die res, en dit is lekker en baie voedsaam. Uit die fynste mielies haal hulle 'n melk wat hulle oor die vuur verdik om 'n soort pap te maak wat hulle soggens warm drink. Hulle gooi water oor wat van die oggend oor is en drink dit bedags omdat hulle nie gewoond is nie om alleen water te drink. Hulle rooster en maal ook die mielies en verdun dit met 'n bietjie peper en kakao, wat 'n verfrissende drankie maak. Van die gemaalde mielies en kakao maak hulle 'n skuimdrankie waarmee hulle hul feeste vier. Hulle onttrek uit kakao 'n vet wat soos botter lyk, en hieruit maak hulle nog 'n drankie wat smaaklik en hoog aangeskryf word. Die brood word op verskillende maniere gemaak, en dit is 'n goeie en gesonde brood, maar dit is sleg om koud te eet, sodat die Indiese vroue twee keer per dag moeite doen. Hulle maak stowe van groente en die vleis van takbokke en van wilde en mak voëls, en ook van siekes wat almal in groot getalle voorkom. Hulle het ook goeie voorsiening omdat hulle nou die varke en pluimvee van Castilië teel. Soggens drink hulle die warm drankie saam met soetrissies, soos beskryf, middagete as ander koue, en snags die bredies en as daar geen vleis is nie, maak hulle hul souse uit peper en groente.Die mans was nie gewoond om saam met die vroue wat hulle op die vloer geëet het, of hoogstens van 'n mat vir 'n tafel te eet nie. Hulle eet goed as hulle kos het, maar as hulle dit nie doen nie, verdra hulle baie goed en oorleef hulle baie min. Hulle was hul hande en hul mond nadat hulle geëet het. "
---The Maya: Diego de Landa se verslag oor die sake van die Yucatan, vertaal en geredigeer deur A.R. Pagden [J. Philip O'Hara: Chicago IL] 1975 (p. 66-7)
Amerika se eerste kookkuns/Sophie D. Coe. hoofstukke 7-11
Foods of the Maya: 'n Smaak van die Yucatan /Nancy en Jeffrey Gerlach (uitgawe 2002)
Maya -kookkuns: resepte uit die Sun Kingdoms of Mexico/Cherry Hamman
"Die Inka's, wat baie van die huidige Peru woon, het eers onlangs hul ryk gevestig toe die Spanjaarde in die 1530's van krag geword het en hulle omverwerp het. Onder ander verskille was een van die belangrikste dat, terwyl die Asteke geen groot mak diere gehad het nie, die Inka's twee gehad het: die lama en die alpaca, en hulle het ook die vicuna beskikbaar vir voedsel en die guanaco (verhoudings van die lama), verskillende takbokke en die makgemaakte proefkonyn. Die belangrikste voedsel was mielies, maar quinoa was die naaswenner. Die aartappel het gewasse verskaf wat ondergronds beskerm is teen ryp, hael en storms wat tipies is vir die bergklimaat. Groente was ook beskikbaar in 'n wye verskeidenheid. Die Inka's het ook vlieglarwes, ruspes, kewers en miere geëet. pakhuise en 'n komplekse organisasie om daaruit te versprei. " ---Oxford -metgesel vir kos, Alan Davidson [Oxford University Press: Oxford] 1999 (p. 396)
"Die voedsel van die keiserlike familie is baie meer volop en gevarieerd as die van die gewone mense. Mielies is in meel in die vorm van semolina gebraai, gekook of in meel gemaal. Die korrel quinua, achita en canahua is ook van meel gemaak en gebruik as basis vir sop, saam met ander groente of styselryke kosse. Bone en rooibone word gaar, gebraai en met sout en peper gegeur. en verhit bedags tot hulle heeltemal droog is. Al wat dan nodig was, is om dit te maal, dit met water, sout en peper te meng om 'n pap te kry wat baie gewild was in die Andes. Yuca en oca is op dieselfde manier behandel. Alle Indiërs het die gedroogde speserye, aji en mani baie gereeld gebruik. vicunas minder as twee jaar oud. Die Emporer en sy gesin kon aansienlike toevoegings tot hul dieet maak. Dit is met groot spoed uit verskillende provinsies gebring deur hardlopers uitstekende wilde eend en patryse van die puna, sampioene, paddas van die Chinchayacocha-meer, slakke, vis en skulpvis uit die Stille Oseaan, en dit was heeltemal vars ondanks die afstand. Wat drank betref, gebruik en misbruik alle klasse van die bevolking die tradisionele chicha, van die monarg tot die nederigste van hierdie vakke. "
--- Die daaglikse lewe in Peru, Louis Baudin [Macmillan: New York] 1962 (p. 84-5)
"Twee maaltye per dag is geëet, die een kort na dagbreek en die ander een of twee uur voor sononder. Die kos is in erdepotte gebak wat op verskeie ronde openinge in die bokant van die stoof gesny is. Tydens etenstye het die gesin gehurk of gesit Die maaltye het meestal bestaan ​​uit gekookte of gebraaide mielies en of aartappels of quinoa, 'n klein korreltjie wat soos gars opgeblaas het. Dit vorm die basis van sop en bredies waarby 'n verskeidenheid boontjies en kruie soos warm Daar kan nie rissies bygevoeg word nie. Dit was nie onbekend dat soppe deur die toevoeging van klein voëls, paddas en sekere eetbare wurms aangevul kan word nie. Vis was natuurlik volop aan die kus en rondom die Titicacameer, maar in die meeste hooglandgebiede was die proefkonyn en die enigste gereelde bron van vleis die proefkonyn en dier wat met die gesin geleef en vermeerder het, en as dit gebraai is, verskaf heerlike ver e. In sommige gebiede is eende grootgemaak vir kos, en in die provinsie Huanca is honde geëet. Buite 'n boerewoning kan 'n omhulsel 'n paar lamas bevat. Kuddes van hierdie diere het vir adel gesorg met goeie vleis met skaapvleis. Maar vir die gewone mens was sulke kos slegs 'n luukse om te geniet as 'n dier nie meer gebruik kon word nie. As laslas en bron van wol was lamas te waardevol om as voedsel te vermors. As hulle geëet is, word die vleis dikwels in dun repies gesny, gedroog deur blootstelling aan die son en ryp, en dan tussen twee klippe gestamp om dit plat te maak en sag te maak. Alle vleis wat op hierdie manier bewaar is, staan ​​bekend as charqui. Die boere sou eers chicha uit hul tuimeldrank drink nadat hulle geëet het. Hierdie troebel bier, wat elke dag in matigheid en in groot hoeveelhede tydens feestyd verbruik word, kan vervaardig word uit 'n aantal ander gekweekte plante behalwe koring, insluitend quinoa en oca. Jong, bekwame vroue bestee baie van hul tyd aan die bewaring van voedsel vir later gebruik. "
---Inkas: Lords of Gold and Glory, [Time-Life Books: Alexandria VA] 1992 (p. 135-6)
Waar en hoe is Inca -voedsel ingesamel?
Diere en minerale: "Selfs in die voor-Columbiaanse tyd was die plantegroei yl, want vir alle praktiese doeleindes reën dit nie aan die Paicfic-kus van Peru nie. Die oseaan is egter vol lewe, omdat die koue Humboldt-stroom enorme hoeveelhede voedingstowwe bevat wat voed groot bevolkings van weekdiere, visse, voëls en seediere die seisoen. In 'n goeie jaar kan dit weiding en eetgoed soos slakke verskaf. Bo hierdie streek styg die berge vinnig. Ten spyte van die hoogte was dit die welvarendste deel van die Inka -ryk. Alhoewel hierdie beskrywing van die Inca -gebied van die Dit moet duidelik wees dat daar enorme hoeveelhede ekologiese nisse beskikbaar is. Dit maak die Peruaanse bewering aanneemlik dat hulle voorraad van mak plante die grootste ter wêreld is. groot soogdiere: die lama. en die alpaca. Saam met die twee wilde spesies, die vicuna. en die guanaco. Dit lyk asof die lama in die hooglande tussen 4550 en 3100 v.C. Ander vroeë bronne beskryf eende wat in Peru geëet word. Daar was ander eetbare wilde diere en voëls. takbokke. en vizcacha. Die see het ook voedsel voorsien, veral gedroogde vis, die steunpilaar van die Inka -leër. Paddas. vleis op ander plekke verskaf. meelvlieglarwes, wat op die hooglandmeer ontwikkel tydens leen, is ook verteer. Ruspes, kewers en miere is ook geëet, maar ons kan nie presies weet hoe nie. Die behoud van vleis, vis en insekte dui onmiddellik op sout. Daar was baie sout in Peru beskikbaar, beide uit die see en uit soutbronne in die hooglande. Ons weet dat sout 'n gewaardeerde spesery was, omdat die eenvoudiger stadiums van vas en boete was om sonder sout of chili te eet. "
---Amerika se eerste kookkuns, Sophie D. Coe [University of Texass Press: Austin] 1994 (p. 169-180)
Groente: "Verskeie spesies Chenopodium is verbou vir hul sade in Peru en het ook eetbare blare vir setperke verskaf. [Dit] is 'n emidomesticated vlakte van baie hoë hoogte in Peru, waar dit op 'n hoogte van tot 3600 meter in die Andes. Belangriker is: quinoa, ook 'n plant op groot hoogtes. Behalwe dat dit mossels en sop en bredies betree, word quinoa -sade ook gerooster en gemaal en in verskillende vorme van brood gemaak of gemeng met speserye, vet en sout en die gevolglike 'n Ander plant op groot hoogte wat gebruik is vir saad en blare, was 'n lupine, tarwi of chocho. aartappelgroei hoogtes in die mielie-groeiende valleie. 'Dit is moeilik om al die setperke op te noem, want daar is so baie en hulle is so klein. Dit is genoeg om te sê dat die Indiane alles van die soet en die bitter eet sommige van die m rou geëet word. sommige van hulle word in sop en bredies gekook. Dit is die voedsel van die gewone mense wat nie 'n oorvloed vleis gehad het nie '. Seewiere is geoes en vars aan die kus geëet of in lakens of blokke gedroog en na die hooglande verhandel. Onder die vrugtebome wat Peru gebruik is, was die peperboom. Hierdie skerp ruikende boom het die pienk peperkorrels opgelewer. Passievrugte is nog 'n huis in die nuwe wêreld. Die vrugte wat die hoogste lof gekry het, was die amandels van Chachapoyas. "
---ibid (bl. 181-190)
[LET WEL: Quinoa -note.]
Die versameling, berging en verspreiding van voedsel in Governmetn
'Daar word gesê dat een van die vele Inca Yupanquis die stelsel van pakhuise gestig het en die herverdelingsnetwerk van die Inca -staat gestig het.' toe hulle bymekaarkom soos hy beveel het, het hy vir hulle gesê dat daar in die stad Cuzco pakhuise van al die voedsel moet wees: mielies, chili, bone, tarwi, chicas, quinoa en gedroogde vleis, en al die voedsel ander voorrade en bewaarde voedsel wat hulle het, en daarom was dit nodig dat hy hulle beveel om dit uit hul lande te bring.En toe wys Inca Yupanqui hulle sekere hange en berghange rondom die stad Cuzco en sigbaar daaruit en beveel hulle om graanskure te bou daar, sodat wanneer die kos gebring word, daar iewers 'n plek is om dit neer te sit. En die here het na die plekke gegaan wat die Inka hulle gewys het, aan die werk gegaan en die graansakke gebou. Dit het hulle vyf jaar geneem om dit te bou en te verdeel die lande, bec daar was soveel graanskure om te bou. En hy het die mielies, die droë vleis, die droë vis en lama's onder hulle verdeel. en skottelgoed om te gebruik, en al die ander dinge wat hy nodig geag het vir hul huishouding. En hy beveel dat hulle elke vier dae moet gee en aan almal in Cuzco moet deel wat 'n mens nodig het van voedsel en voorraad. beveel dat die kos en die voorraad uit die graansakke geneem word en in groot hope op die plein van die stad gesit word. en dat hulle daarvandaan volgens maat en getal en rede gedeeld moet worden, wat elkeen gee wat hy nodig het '. Inka -wette beveel nie net berging en verspreiding nie, maar wat moet verbou word, wat geëet moet word en hoe dit behandel moet word. 'Ons beveel aan dat daar 'n oorvloed voedsel in die hele koninkryk is, en dat hulle baie mielies, aartappels en ocas plant' en caui, kaya, chuno en tamo's maak. en sjokolade. en quinoa, ulluco en masua. Dat hulle al die kosse, insluitend yuyos [setperke], droogmaak, sodat daar die hele jaar deur voedsel te eet is en dat hulle gemeenskaplik kan plant. mielies, aartappels, chili, mango. '. "
---ibid (bl. 195-198)
Het die Inca sjokolade gedrink soos die Asteke en Maya's?
Sophie Coe's America's First Kitchen bevat verskeie verwysings na kakao/sjokolade met betrekking tot die Maya- en Aztec -kulture, maar niks met betrekking tot die Inca -gebruik nie. The True History of Chocolate/Sophie D. Coe en Michael D. Coe bevat hierdie interessante gedeelte: 'Eenvoudige, verkleineerde lettergrepe is gereeld onder die algemene name van plante, en het daartoe gelei dat kakao onwrikbaar was waar dit nie bestaan ​​nie en nie bestaan ​​nie. Ons moet versigtig wees om nie Theobroma cacao te verwar met die klapperpalm, Cocos nucifera en hierdie produkte nie, maar dit word dikwels onder die naam "coco" in tropiese Amerika genoem. As ons hierdie hindernis kan vermy, is daar 'n ander-ook 'n nuwe Wêreldplant en soms ook gebruik om 'n drankie te maak-tuimels tuimel oor. Dit is die coca-bos, Erythroxylum coca, waarvan die blare gekou is deur die Inkas van Peru en hul voorgangers. "in die rekeninge van Peru, en is daardeur mislei om die Inkas in die geledere van pre-Columbiaanse sjokoladedrinkers in te skryf." (bl. 19)
Kulinêre geskiedenis van Peru, 'n kort oorsig. goed vir jonger studente
Verlore gewasse van die Inkas, hoofstukke oor kultuur en kookkuns oor hoofvoedsel bevat baie besonderhede.) /Country Studies
FoodTimeline -biblioteek besit meer as 2300 boeke, honderde brosjures uit die 20ste eeu in die Verenigde State van Amerika, en tientalle vintage tydskrifte (Goeie huishouding, Amerikaanse kookkuns, Dames tuisblad & c.) Ons het ook toegang tot historiese tydskrifte, koerante en akademiese databasisse. Diens is gratis en verwelkom almal. Het u vrae? Vra!
Oor kulinêre navorsing en oor kopiereg
Navorsing gedoen deur Lynne Olver, redakteur The Food Timeline. Oor hierdie webwerf.
The Order of the Pug – Secret Society wie se lede hondehalsbande gedra het
Vrymesselary het eers in 1717 amptelik geword en is 'n bekende, maar ook baie geheimsinnige broederskap. Terwyl die organisasie die afgelope paar jaar 'n bewuste poging aangewend het om sy deure vir die media oop te maak, is die besonderhede van hul seremonies onder die knie gehou.
Met al die prag en seremonie wat met vrymesselaars gepaardgaan, is dit maklik om hulle as fanaties godsdienstig te beskou. Ten spyte van hul mistieke simbole en rituele, word die onderwerp van God egter eintlik afgemaak.
In 'n CBS News -artikel uit 2013 word die vrymesselaarshistorikus Brent Morris aangehaal. Hy beskou die Vrymesselary as grootliks geskei van godsdienstige ywer en 'n broederlike alternatief vir die bittere konflikte tussen groepe soos Katolieke en Protestante:
'(So) toe die Vrymesselaars gestig is, het hulle gesê:' Hier is 'n groep mans wat saamstem dat God sentraal in hul lewens is, hulle kan selfs saamstem dat God hulle dwing om goed te doen in die gemeenskap, dan kan hulle kan daarna stilbly. 'Dit was 'n radikale konsep dat mans bymekaar kon kom en op daardie fundamentele vlak kon saamstem en dan met hul lewens kon voortgaan.
'N Vergadering in die Orde van die Pug.
Dit was beslis nie die plek vir ongelowiges nie, want ateïste het die deur gewys. Tog was die Katolieke Kerk nie beïndruk nie. Hulle beskou die broederskap as 'n moontlike teelaarde vir gevaarlike politieke denke, en in 1738 het pous Clemens XII die katolieke verbied om by die nuwe kudde aan te sluit.
Hy het dit gedoen deur 'n bevel genaamd 'pouslike bul'. Die naam kom van die tradisionele loodseël wat op dokumente gebruik word, maar die dierverbinding is belangrik. Dit is omdat in dieselfde jaar 'n kollektief wat na homself verwys as The Order of the Pug, gevorm is.
Lede noem hulself Mops (die Duitser vir Pug), nuwelinge het 'n hondehalsband begin.
Wat was The Order of the Pug? Dit is ontwerp deur Clemens August van Wittelsbach, die keurvorst van Keulen, en bestaan ​​in wese uit 'n groep Vrymesselaars in Duitsland, wat die formaat aangepas het om hul nou verbode aktiwiteite te vergemaklik. Die beeld van die pug is gekies vir sy kwaliteite van lojaliteit, vertroue en 'n standvastige karakter. Alles wat handig sou wees as u die wense van die Pous trotseer!
Die hondverbinding het 'n naam te bowe gegaan. Om 'n lid te word, of 'mop' (Duits vir 'pug'), moes u die praatjie praat, sowel as om te loop. En met stap bedoel hulle om op elke vier te kom. Met 'n kraag om hul nek vasgemaak, sal hulle by die ingang klou, voordat hulle deur die saamgestelde frat ingelei en gebuffel word.
Geheimsinnige antieke samelewings wat in die geskiedenisboeke verdwyn het.
Benewens die dra van 'n silwer Pug -medalje, was daar ook 'n klein dingetjie om 'n hond agter te soen. Gelukkig behoort dit aan 'n porseleinhond eerder as 'n regte een. Die metodes van die Orde was op sommige maniere eksentriek, maar op ander verrassend progressief.
Een van die geheime liedjies van die Orde van die Pug.
Vroue is toegelaat om deel te wees van die organisasie sowel as mans. Op die webwerf The Masonic Trowel word die "Mopses" beskryf as "'n androgyne, beide geslagte, Orde", een wat "vroue in al die ampte toegelaat het, behalwe die van Grootmeester, wat lewenslank beklee is. Daar was egter 'n groot meesteres, en die manlike en vroulike hoofde van die Orde het beurtelings vir ses maande elk die hoogste gesag aangeneem. "
Vroue is toegelaat om deel te wees van die organisasie sowel as mans. Uitstalling in die Wadsworth Atheneum – Hartford, Connecticut, VSA.
As ons terugkeer na die onderwerp porselein, bevat die UK 's National Trust Collections 'n stuk genaamd 'The Lady of the Order of the Pug' ('Dame von Mops Orden'), gemaak deur Johann Joachim Kändler omstreeks 1745.
Portret van prinses Ekaterina Dmitrievna Golitsyna deur Louis-Michel van Loo (1759)
'In haar arms is 'n troeteldier met 'n pienk kraag, terwyl 'n ander in 'n blouboordjie, gedeeltelik weggesteek deur die lywige romp van die vrou wat oor 'n koffer gedra is, aan haar voete ontspan ... Die figuur van die dame is in opdrag van die 'Printzessin von Herfordt', prinses Henriette Amalie van Anhalt-Dessau (1720–93), 'n ongetroude moeder wat na 'n godsdienstige stigting vir edele dames in Herford verban is en destyds Kanones was van Herford. "
Harde pasta porselein figuur van 'n lid in die Orde van die Pug,
Sulke artistieke uitstallings dui aan dat die Orde redelik bekend was, alhoewel vrymesselaars veronderstel is om privaat te werk. 'N Boek is in 1745 oor hulle geskryf, met die pakkende titel van L 'ordre des Franc-Maçons trahi et le Secret des Mopses révélé.
Daar word gesê dat hulle sterf namate die houding teenoor die Vrymesselary verander het, hoewel sommige berigte beweer dat hulle tot in die vroeë 20ste eeu voortgeduur het. Miskien is die voorkoms van afgedanktheid 'n meester van die orde, en dat hulle selfs nou op die vloer kan rondkruip en toekomstige planne uitblaas ...
Steve Palace is 'n skrywer, joernalis en komediant uit die Verenigde Koninkryk. Sites waaraan hy bydra, sluit in The Vintage News, Art Knews Magazine en The Hollywood News. Sy kort fiksie is gepubliseer as deel van die Iris Wildthyme -reeks van Obverse Books.