MARJAAN SE JAART - Die aanloop tot die Groot Tru-Trekford Saga deur Brandewyntert | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: MARJAAN SE JAART - Die aanloop tot die Groot Tru-Trekford Saga
Dis nou alles ou Andries Stockenström se skuld dat ek hier tussen histerie, paranoia en 'n maagseer pendel. O ja en die fokken Goverment. Dis hulle skuld ook, want as hulle nou nie so behep was met ander mense se grond nie, sou ons nie so vinnig moes trek nie. So 'n Domino effek. Toe die pampiere signed sealed en delivered is, is die geldjies sommer gou oorbetaal.
Die baas besluit dis inderdaad tyd vir hulle ook vir 'n nuwe begin. Hy verkoop toe sy ander plaas ook en 'n paar van sy winkels en klim in sy vliegtuigie en begin soek ver na 'n plek, vir 'n nuwe begin. Na drie maande vind hy dit toe. Trust hom nou, om die mees historiese plaas in die distrik te koop, maar hy kan nie sonder Giel nie. Giel is die ekspert en Giel moet saam, en die plaas sal 'n nuwe bestuurder kry. Aangesien ek deel van die package is moet ek ook saam.
Is toe nou daar dat die hardkoppigheid by my inslaan. Ek sê vir Giel. "Ek sal trek, maar ek gaan eers kyk want dis my laaste trek. Ek gaan nie weer langs 'n lokasie bly nie, en ek wil nie op 'n pad bly nie, want dan kan ek net so wel in 'n dorp bly. Ek wil ook die huis sien waarin ek gaan bly want ek lewe nou al vir twee jaar uit bokse uit omdat hierdie huis nie kaste het nie. As ek dit nie like nie bly ons net hier !" Al die druk, of ons en hulle gaan trek word netjies voor my deur gelê. As ek nee sê, bly ons almal. Giel raak onmoontlik ongeskik en speel op my gevoelens dat ek nou sy hele lewe gaan ruïneer. Eindelik Sondag besluit ons om self te gaan kyk. Ek is klaar moeg van al die slapelose nagte en dis ver. Deur Zululand, deur die Transkei en halfpad deur die Oos Kaap.
I.p.v. 4 uur in die oggend, soos besluit maak Giel my net na 11 uur wakker. Hy wil nou ry. Ek het nou net in die bed geklim. Net na twaalf is die kar gepak en daar trek ons. N2 Suid. Dodge trokke. Teen half drie is ons deur Durban. Daai mense weet nie van slaap nie. By Durban besluit ons, ons is definitief aan die oud raak want ons luister heel lustig na klassieke musiek en ons ken meeste van die tunes. Ek kan nie in die donker sien nie en dit maak my neukerig want ek kan nie back seat drive nie. Ons ry en stry.
Nou is dit aanstryk Port Shepstone toe langs kus af, nog vierhonderd km. Giel moet nou binneland toe draai vir Kokstad, maar my blaas sê ons moet 'n toilet soek. Na 'n lang gesoek en gevloek kry ons uiteindelik 'n plek wat oop is. Vuile plek. Maar ek moet. Ons drink swart fles koffie en ry. Dis half ses en ons is amper in Paddock. Die pad is die een groot lorrie na die ander. Skielik is daar 'n besigheid aan die gang in die middel van die pad. Toi toi-ende Schwarses met kieries en kapmesse is besig om tyres brand te steek en meer rotse te pak. Die blokkade is nog nie voltooi nie en die res gooi ons met bottels sodat ons nie verby die bande, wat nog nie lekker brand, kan kom nie. Ek sê vir Giel "Draai om". Ons stry want hy wil nie. Ons sit vir 'n halfuur en toe draai hy om toe die massas een van die groot lorries begin rond skud. (Later uitgevind oor die nuus dat die mense hulle Jojo tenks stukkend gekap het en nou kla hulle hulle het nie water nie. Hulle wil water uit pype hê ? )
By 'n vulstasie gee so 'n maer Rasta vir ons aanwysings en ons vat die pad. Grondpad om en deur die Oribi Gorge. Nie vir mense soos ek wat nie van hoogtes hou nie. Na 'n uur en 'n half kom ons so sewe km verder as die riot plek, weer by ons pad uit. Ek het nou my sin vir humor verloor.
In Kokstad moet ek weer toilet toe want my blaas is swak. Kokstad het baie skoon geriewe dis net die toilette is so hoog dat 'n mens se voete in die lug hang as jy sit. Baie weird. Ons eet Ontbyt by die Wimpy. Nie lekker kos nie en ek pik net, want alles gee my sooibrand. Mike kry toe 'n vlieg in sy kos en ek is klaar geëet. Hy wys die vlieg vir die kelnerin en toe ons by die betaal punt kom bestorm die bestuurder hom en sê hy betaal net vir een brekvis. Darem goeie diens.
Vandaar ry ons nou 'n nuwe pad deur die Transkei wat ek nie ken nie. My oge is wawyd oop want ek wil niks mis nie. Ons ry oor die Droewig Rivier en Kakkashill. Matatiele.. Polisiedorp. Ek moet 'n Apteek kry want ek kan nie leef van die sooibrand nie. Ons word oud. Ons luister na Opera en drink anti-acid. Jip !! Net buite die dorp is daar baie polisie karre en mense. Ek kyk, en wragtag, daar teen die rant lê 'n dooie man. SCI Matatiele.
Die Transkei en die berge is pragtig, ru groen. McClear, Elliot, Cala en Queenstown.
Daar vat ons toe nog 'n smoke break, koop water. Eet 'n broodjie en drink sooibrand merrisyne. Ek neem fotos van al die snaakse kerke langs die pad en in die klein dorpies. Na Seymour begin Giel kla dat hy nie van daai stuk pad hou nie want mens kom noooit by Ford Beaufort uit nie. Dis die langste 100km in die land. Daar gekom kap ons regs na Adelaide en uiteindelik Bedford.
Moenie alles glo wat webwerwe oor dorpe adverteer nie.! Dis net die paar huisies wat hulle reggemaak het vir die jaarlike Garden Festival, wat versorg is. Dit is bouvallig. Die berg is mooi. Ons moet slaap plek soek. Niemand is tuis nie. Die B&B's en gastehuise en restaurante is toe. Die hele dorp is toe. Dit lyk soos 'n filmset na ure. Behalwe 'n paar dronk Lieplappers wat voor die bottelstoor op die sypaadjie sit-staan is dit 'n spook dorp. Die Hotel weet nie wat hulle tariewe is nie en behalwe dit, maak hulle defnitief nie kos die week nie.
Ek sê toe "Nee jong Giel, draai terug daar by die begin van die dorp was 'n plek wat oop was. Op sulke klein plekkies ken almal mekaar." Die vriendelike vrou het toe sommer vir ons 'n kamer oor die straat en ons pak af. Ons is nou vir sestien uur op die pad. Ons moet egter iewers kry om te eet. Die vriendelike Porra van die Kafee bel al die eetplekke, maar almal maak vier of vyf uur toe of net met 'n week se notice.
Intussen het die baas gebel om te hoor of ons die ekspedisie oorleef het en sê dat ons die self aangestelde Hoofman oor vele, van die Klub moet ontmoet vir drinks. News travels. Toe ons by die klub in val sewe uur is die hele dorp daar om ons te verwelkom. Nuuskierig. Ek die meeste vrae vernuftig ontduik maar is knaend.
"Maak jy tuin ?" vra hulle. "Heh eh" antwoord ek " If you can't eat it or mow it, I'm not interested".
Ons kry darem 'n bord slap mince en artappels vir aandete.
Ons val nege uur in die bed en skrik elke vyf minute wakker. Die ou huis is op die pad gebou. Voor die huis is 'n pot hole. Elke groot lorrie wat die pot hole slat klink soos 'n kanon skoot. Ek is mos van die plaas af. Ken nie van Karre nie die nag nie. Toe ons wakker word lê daar 'n gemmer kat en 'n klein wit en swart katjie op ons voete en slaap.
Ons het 'n afspraak om die huidige eienaar van Maasstroom om nege uur te ontmoet sodat hy vir Giel die plaas kan wys en dat ek uiteindelik kan sien hoe lyk die huis waar ek moet gaan woon. My huis is op die pad. Jaaaa, langs die dorp. Darem 'n entjie in en mens kan nie regtig van die pad af sien nie.