Kobus Krüger is emeritus professor aan UNISA waar hy dekadeslank godsdienswetenskap doseer het en sy boek wys/ toon ook sy rype/besondere insigte in verband met geskiedenis, godsdiens en mistiek. Hy wou ook sy boek vir ‘denkende Afrikaanstaliges’ skryf wat ‘deesdae bewus (is) van die dieptes van menslike tragiek’ en die Inferno help die leser om iets van die tragiese van menswees asook die gevoel van vervreemding en ontnugtering te verstaan. Dit konfronteeer die leser met die swakheid en boosheid van mense asook die verskriklike lot wat sulke mense getref het. Die Hel is ‘n vreeslike plek en nou nog pak die angs jou as jy dit aandagtig lees.
Krüger se arbeid lewer ‘n besondere bydrae tot die Afrikaanse teologie, die verstaan van die Middeleeue en die Reformasie, asook die Afrikaanse intellektuele lewe in die algemeen en daarvoor verdien hy ons lof en dank.
Kobus Krüger het besonder baie al oor die mistiek nagedink en daaroor geskryf en dit is vanselfsprekend dat dit ook in sy werk sal blyk. Trouens, ‘n mens kan sê dat die mistiek vir Krüger ‘n toegangspoort tot die verstaan van religie is. is as Krüger oor religie praat, die mistiek invalspoort. Sy insigte oor die mistiek het hom die Divina Commedia asook die Inferno op ‘n heeltemal nuwe manier laat lees. ‘Mistiek’ verstaan hy as die soeke na en die vind van ‘helderheid van insig, klaarheid van emosie en wil, en suiwerheid van eksistensie’. Dit is ‘n ervaring wat ‘wat ander kant praat en dink, anderkant geykte godsbegrippe lê’ (Krüger 2013:34). ‘n Ervaring wat nie in begrippe vasgevat kan word nie. Die Inferno is die eerste deel van ‘n mistieke reis wat sy hoogtepunt in die aanskouing van God in veral Paradiso XXXIII vind.
Van die Eerste Sirkel het Dante na die Tweede Sirkel afgeklim wat kleiner as die eerste was, ‘maar veel meer smartelike pyn bevat het’ (V/1). Hier word die wellustiges en die onsedelikes deur hewige stormwinde gestraf.
Dante se Inferno werp besondere lig op die Middeleeuse angs vir God, die dood en selfs die lewe. Dalk kan die vroeë Luther as voorbeeld dien. Hy het sy tyd se tekeninge oor die grimmige Christus goed geken. Met ‘n swaard in die hand het die kwaai Christus mense tot die ewige verdoemenis veroordeel. Vir dié woedende Christus het Luther egter net nie kans gesien nie. Hy móés daarom klooster toe want alleen so kon hy sy siel gered en vir God aanvaarbaar geword het. In die klooster moes hy ook leer om sy angs te oorwin. En ’n mens wonder hoeveel van dié angs nie deur die invloed van Dante op die Middeleeuse samelewing geskep is nie.