Die blomme van die bose, die meesterstuk van Charles Baudelaire | Huidige literatuur
John Ortiz | | skrywers, Books, Letterkunde, gedigte, Verskeie
Die blomme van die Bose.
Die blomme van die Bose (Les Fleurs du Mal, in Frans) is 'n bloemlesing van vervloekte gedigte geskryf deur Charles Baudelaire en in 1857 gepubliseer. Dit word beskou as een van die mooiste werke van die skrywer, want dit is 'n voorbeeld van die Franse simboliek en dekadensie. Die teks is 'n weerspieëling van 'n tyd toe dit noodsaaklik was dat die skrywer die bourgeoisie van die tweede ryk sou skandeer.
Deur middel van 'n meesterlike gebruik van woorde, dien die werk Baudelaire as 'n ontsnapping uit die sogenaamde 'milt' ('n gevoel van angstige verveling wat die digter voel as hy deur 'n skynheilige en dekadente samelewing verwerp word). Volgens die skrywer is die beste manier om hierdie spyt te vermy deur kuns, poësie, buitensporighede en liefde, wat nie ver van lyding is nie. Vir hierdie en baie ander van sy werke Baudelaire word beskou as een van die groot digters ter wêreld.
1 Oor die konteks
2 Die blomme van die Bose
3.1 Die oorspronklike boek bestaan ​​uit sewe dele:
3.1.3 Derde en vierde
3.1.4 Vyfde en sesde
3.1.5 Finale deel
Oor die konteks
Om hierdie werk te skryf, is Charles Baudelaire geïnspireer deur die vuil en donker woonbuurte van die XNUMXde eeuse Parys-kunstoneel., waar hy gewissel het tussen prostitute en hasj, opium en laudanum ... dit alles om te ontsnap aan 'n werklikheid wat pynigend gelyk het. Daarbenewens het die moderne mensdom self en sy ligsinnigheid daartoe gelei dat hy die wese van die bose, siekte, die dood en die groteske soek.
As 'n eweknie, Baudelaire Hy het probeer om die lig te vind in die duisternis wat hom in daardie dae verteer het. Die skrywer het uiteindelik egter die prooi geword van hierdie konsekwente verveling, wat hom op sy beurt weer op die pad van 'n deurmekaar en skandalige lewe gelei het wat in die stad se hoërklasatmosfeer nie ongesiens verbygegaan het nie.
Die blomme van die Bose
Gedompel in sy konstante toestand van obsessie en sy unieke visie op boosheid, het Baudelaire geskryf wat vandag as die beste van sy werke beskou word. Die blomme van die Bose poog om die sondes van die mens te beklemtoon, en beklemtoon sy onkunde. Die werk self is 'n voorbeeld van die verligting van die kunste as weerspieëling van die diepste gevoelens van die mens.
Dit was presies vanweë die karakter daarvan, grotesk en verhewe, het hierdie bloemlesing groot kontroversie veroorsaak en die digter baie regsprobleme besorg. Die skrywer is weens die inhoud van hierdie bundel vervolg, en gedwing om ses van sy gedigte uit te sluit as wat hulle destyds as te immoreel beskou word. Boonop moes Baudelaire 'n boete van driehonderd frank betaal. Dit het natuurlik nie verhoed dat daar in 1861 'n heruitreiking daaraan gemaak word nie, insluitend enkele ongepubliseerde tekste.
Die werk word beskou as 'n klassieke styl en die inhoud daarvan word as romanties beskou. Hierdie bloemlesing is ontwerp as 'n ketting van gedigte wat inmekaar vleg en aan mekaar verwant is, as 'n verhaal waarin die protagonis - die digter - geleidelik van 'n ellendige werklikheid wegval en homself verdiep in die oormatige lewe. Dwelm en erotiese plesier. In hierdie toestand beskryf die digter die vrou as 'n kwaadwillige wese wat haar styging na verligting vermy.
Hierdie werk het mettertyd verskeie veranderings in die struktuur ondergaan. Dit was, soos vermeld, te wyte aan die feit dat dit na die konsepsie van die teks as 'n immorele monster beskou word wat die orde, vrede en goeie gebruike van die tyd versteur.
Die oorspronklike boek bestaan ​​uit sewe dele:
In die eerste deel van die toneelstuk stel Baudelaire die publiek bekend aan sy visie deur sy onvergeetlike gedig "Aan die leser". Hier onthul die skrywer (gedeeltelik) wat later sal kom; dit is 'n benadering wat lees intiemer maak.
Daarna gaan hy na "Spleen and Ideal", waar die skrywer sy voorkeurvorms voorstel om die werklikheid waarin hy moet leef te ontduik; 'n werklikheid vol verveling en onkunde (die "Spleen"). Hierdie vorms is natuurlik kuns en skoonheid. In "Ideaal" spreek hy 'n geleidelike ontsnapping uit hierdie werklikheid uit wat hy as afskuwelik beskou.
In die derde en vierde deel ("The Flowers of Evil" en "Parisian Paintings") probeer die skrywer skoonheid vind in Parys, die een wat hy verlore laat gaan het. Hierdie soeke is egter nie sonder gruweldade, groteske scenario's en die euwel wat Baudelaire so in sy digkuns beliggaam nie.
Vyfde en sesde
As hy nie sy so gedroomde hoogte of die regverdiging van sy stad vind nie, val die skrywer terug in ondeugde. Dit is waar hulle inkom die vyfde en sesde dele, 'Rebellie' en 'Die wyn', en daaruit is daar geen terugkeer na 'n suiwerder lewe nie, dit is nie meer moontlik nie, nie vir Baudelaire nie, nie vir sy gedigte nie.
In hierdie byna finale stadiums kan u 'n perfekte Danteaanse skildery sien wat deur die digter geskilder is, wat plek maak vir die sewende en laaste deel, wat niemand minder is as "Dood" nie. Dit is hier, soos die naam aandui, dat al die vervalle voltrek word in die vernietiging van die bestaan. Dit kan nie anders nie.
Baudelaire, met sy groot vermoë om briljant te wees, het dit meesterlik reggekry om die leser vir hom die Paryse beskrywer voor te stel. Dit is weer belangrik om daarop te let dat al hierdie inhoud weens sensuur eers nie aan die lig gekom het nie.
In latere uitgawes van Die blomme van die Bose se bevat enkele van die mooiste liefdesgedigte van Charles Baudelaire, wat 'n nuwe struktuur vir die werk skep, wat as volg gelees kan word:
"Flowers of Evil" ("Fleurs du Mal").
"Paryse skilderye" ("Tableaux Parisiens").
"Die wyn" ("Le Vín").
"Dood" ("Le Mort").
Vanweë die morele konflik wat hierdie bloemlesing veroorsaak het, en die feit dat ses van sy gedigte uitgesluit moes word, Eers in 1949 kon die publiek geniet van die dekadensie en erotiek wat impliseer in Die blomme van die Bose soos ontwerp deur die outeur. Iets interessant is dat regstellings van hierdie werk word vandag nog gepubliseer.
Charles Baudelaire is in Parys gebore; biografieë oor die outeur verduidelik nie of die jaar van sy geboorte 1821 was, of tien jaar later nie. Baudelaire was 'n digter, kunskritikus, essayis en vertaler. In hierdie laaste werk het hy gewerk aan die vertaling van die gedigte en verhale van wat hy beskou het as een van die mees avant-garde manne van sy tyd: Edgar Allan Poe.
Hy word beskou as een van die belangrikste digters vir die Franse simboliek, en die vader van dekadensie.. Baudelaire is ernstig gekritiseer vir sy werk, en is opgeneem in die kategorie van die "vervloekte digter", dit vir sy boheemse lewenstyl en sy uitspattige visie op boosheid, liefde en dood. Hy het ook die bynaam "The Dante of the modern era" gekry, danksy dieselfde visie.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Verskeie » The Flowers of Evil, 'n magna deur Charles Baudelaire