Snoei ons terwyl die wêreld brand, oorstroom en sterf? - Klimaatsimpaknuus
Die idee wat deur die meeste konserwatiewe en liberale regeringsleiers en verteenwoordigers geslaag is, is dat min mense vir die mense kan doen omdat "geld" tekortkom. Hul gevolgtrekking: as ons meer hier gaan spandeer, moet ons dit daar wegneem. Dit is waar dat geld beperk is, maar nie soos die meeste van ons gewoond is aan denke nie.
Geld was een keer gerugsteun deur goud. Hoekom goud? Omdat dit die hoeveelheid geld beperk wat 'n land kan uitreik, en dit is gedink dat dit altyd 'n goeie ding is. Maar op die ou end was dit die rede waarom die goudstandaard weggedoen is. Dit het geld te kort gehou en ekonomiese ontwikkeling met sy skaarste gestuit. Geld gesteun deur goud was te beperk terwyl produktiewe kapasiteit nie was nie.
Ons het dus op papiergeld besluit, gesteun deur die volle geloof en krediet van ons regering. Die argaïese maatstaf van goud skep papierwaarde en beperk geldvoorraad Brenton Woods in 1971 Net soos om my tamaties vir jou koring of sak vol skulpe te verhandel of om 50-lbs van goud of silwer te dra, is dit vroeër geëindig.
Die regering se finansiering en instandhouding van sy geldvoorraad is dus nie persoonlike of huishoudelike finansiering nie. En elkeen wat dit verkoop, is óf onkundig of bedrieglik, óf albei.
Die meeste van ons het met inflasie geleef. Die meeste van ons het nie met deflasie geleef nie. Albei is ewe vernietigend. 'N Mens moet net na die situasie in Venezuela kyk of lees oor die post-wêreldoorlog Duitsland om die vernietigbaarheid van inflasie te verstaan ​​of te lees of te praat met iemand wat deur die groot depressie van die 1930s geleef het.
Soos met die meeste dinge in die lewe, moet balans behaal word. Hierdie goeie verhouding tussen geld en goedere en dienste wat beskikbaar is, is wat dinge in balans hou. As 'n regering meer geld wil skep om te spandeer, moet dit sy ekonomie aanmoedig om sy vermoë om goedere en dienste te produseer, te verhoog. Dit is hierdie oormatige kapasiteit om goedere en dienste te produseer wat regtig geld beperk en hoeveel regerings dit kan doen vir die welsyn van sy mense.
Of ons jonk of oud is, ryk of arm, ons staar almal 'n eksistensiële krisis in die gesig. Wat ons nou doen, sal bepaal of dit die mensdom se laaste hoofstuk is. Oor net tagtig jaar is baie van die aarde moontlik nie bewoonbaar nie. Tagtig jaar is nie lank nie. Baie mense leef so lank. Dit is net vier geslagte. Soos die spreekwoordelike padda in die pot koue water wat geleidelik kookpunt bereik, kan ons sterf sonder om dit raak te sien.
Die toekoms van die mens op kort termyn sal bestaan ​​uit die versagting van die skade aan klimaatsverandering, aanpassing aan uiterste weerstoestande, en toenemende menslike lyding.
Dit is egter nie heeltemal hopeloos nie. Dit sal geld neem om ons klimaatkrisis te bestry en dit sal geld neem om die vernietiging te oorkom. Dit is werklik 'n geval om my nou te betaal of my later te betaal. En diegene wat hul hande wring en waai dat daar geen geld is nie, is nie ons vriend nie en kan nie vertrou word met die lewens van ons seuns, dogters, kleinkinders en hul nageslag nie.
Dit is nie die tyd vir regerings om pennies te knyp en uitgawes te sny nie. Ons het groot produktiewe kapasiteit. Dit is die tyd om te spandeer wat nodig is om die rampe op ons pad te voorkom en om die skynbaar toenemende skade wat ons in ons wêreld geskep het, te stop.
Die keuse is eenvoudig, fiddle terwyl ons verbrand, verdrink en sterf teenoor 'n bietjie inflasie as ons oor spandeer. Beslis 'n geen brainer.
Maak geen fout Daar is die spreekwoordelike bul in die Amerikaanse china winkel en die enigste ding om te bepaal is hoe duur die skade sal wees en kan ons betyds die nodige herstelwerk doen.