Die Wapenrusting - BibleForums Christian Message Board
Inligting Die Wapenrusting
CFJ, Dankie voeg gerus by, asb, asb.............Ek is altyd oop vir meer inligting! Dankie vir die moeite om al hierdie inligting te lees!
Ek sal net bietjie moet gaan opdiep oor dit Linda, want my geheue is nie te lank nie...
Jy is op 'n goeie pad hier, goeie werk, laat die Heilige Gees jou aanhou so lei
Ek sal graag vir jou dievolgende wil gee wat jy ook kan na kyk, dit is studie wat ek ook gedoen het aangaande hierdie teksgedeelte en ek deel dit graag met jou Saterdagoggend se onvrede by die plaasmark | Netwerk24
Saterdagoggend se onvrede by die plaasmark
Deur Annelie Botes 06 September 2019 00:00
Saterdae is ’n bedrywige dag by onse huis. Dis nie ’n laatslaapoggend nie. Alles wat moet klaar, moet voormiddag klaar. Want Saterdagmiddae het die gryse erbarmingsverlof ter wille van ’n rugbykykery.
Op ’n windstil môre in Augustus is ons vroeg op die stoep met ons oggendkoffie. Die voëls kwetter by die saadbak; ’n vliegtuigstreep hang floiingloos in die blou lug. ’n Mens kan nie dink ons woon in ’n land van storms nie.
Daar en dan besluit ons: Vandag is die dag dat ons die week se kosgoed op die Van Stadens-plaasmark gaan koop.
Tot ons skande was ons nog nooit daar nie, en die gryse reken hy het ’n kans om skaapstertjies, skilpadjies en plaasbrood aldaar raak te loop.
Met vrolike hart en beman met inkopiesakke ry ons St. Albans se kant toe. Voor tienuur ryg die gryse tién skaapstertjies en vier skildpadjies in. Saam met twee groot vetkoeke én ’n koeksister amper so lank soos my voorarm.
Ons ontmoet ou vriende wat Knysna toe verhuis het en wil drie jaar se gesels oor ’n beker moerkoffie inhaal. Die son bak ons gaar, maar ons kry sitplek by een van die tafeltjies onder digte skadubome.
En toe het ons ’n stryd om te gesels. Want ’n entjie verder sit ’n man by ’n stalletjie met drie hondjies aan leibande.
En toe het ons ’n stryd om te gesels. Want ’n entjie verder sit ’n man by ’n stalletjie met drie hondjies aan leibande. Dit kef en blaf onophoudelik; hardloop rond so ver as wat die leibande toelaat.
Kennelik is hy verwant aan die eienaar van die stalletjie, want dit lyk of sy ook doof vir die honde se geraas is.
Gedoriewaar, die man sit met ’n glans van bewondering na sy drie hondekinders en staar. Wend geen poging hoegenaamd aan om hulle stil te maak of in bedwang te bring nie. En die hondegeraas hou eenstryk deur aan.
Eers tóé besef ek waarom die skaduweetafeltjies rondom dié stalletjie so leeg en beskikbaar is. Niemand wíl daar sit nie.
Alles ingereken, mense kom tog plaasmark toe vir ’n oggend van vrede en gemeensaamheid.
Soos teruggryp na die vervloë tyd van Ouma se bakoond. Uitgeswelde rosyne wat op emmers gemmerbier dryf. Koringbrood waarvan die kors botter gesmeer is, toegedraai in brooddoeke. Borriepatats waaraan die grond vassit. Gespikkelde hoendereiers op houtwol uitgepak. Eendvet toegedraai in wakspapier.
Ek wéét dis die man se hondekinders. Maar ek ken niemand wat sal toelaat dat hul kinders so ontwrigtend tekere gaan in ’n openbare plek nie.
Dis immers volslae minagting van markgangers se kaart en transport om ’n buitelugoggend te geniet. Of neem hy sy oorverdowende honde kerk, biblioteek en simfoniekonsert toe ook?
Ons kan toe nie na behore gesels nie. Die gryse koop nog tien skaapstertjies vir huis toe neem. En ons loop. Doer by die motor hoor ons steeds die oorskrapende gekef.
Toe dink ek aan oorlede ouma Anna Grobbelaar van Bedford wat kopskuddend gesê het: “Annelietjie, party mense kan rêrig komieklik wees . . .”
Meer oor: Annelie Botes | Honde | Geraas
Want oudword begin mos eers oor vyftien jaar
Die liefde het nie ’n eensydige aangesig nie
Toenterjare se Du Plooys van Soetmelksvlei