Geskryf deur Regina Bateson
Kamala Harris, demokratiese vise-presidentskandidaat, praat tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie op 19 Augustus 2020 in Delaware. Waarom was sy nie die presidentskandidaat nie? Strategiese diskriminasie deur primêre kiesers kan verklaar. (AP Photo / Carolyn Kaster)
Gedurende die Demokratiese presidentsverkiesing het Biden-ondersteuners aangevoer dat hy veral teen Trump kompeterend sou wees ras en geslag.
Intussen het die Demokratiese primêre kiesers ' fokus op "verkiesbaarheid" geposeer uitdagings vir die vroulike en swart aanspraakmakers vir die Demokratiese benoeming.
Alhoewel vroulike en nie-blanke kandidate Amerikaanse verkiesings tydens die dieselfde tariewe as wit mans, Het die Demokrate voortdurend getwyfel dat die land 'n vrouepresident of met persoon van kleur.
in 'n Nuwe artikel in die joernaal Perspektiewe op die politiekEk noem hierdie tipe redenasies 'strategiese diskriminasie'. Selfs as mense is hulself bereid is om uiteenlopende kandidate te ondersteun, kan hulle huiwer om dit te doen omdat hulle vrees ander is bevooroordeeld teenoor daardie kandidate.
Party leiers en primêre kiesers kies natuurlik kandidate op grond van beleidsposisies en kwalifikasies. Maar hulle moet ook kandidate vind wat 'n algemene verkiesing kan wen. Party insiders probeer dus verwag watter kandidate die beste verkiesbaar sal wees. Met ander woorde, wie lyk soos 'n wenner?
In my groot eksperiment vind ek dat kiesbaarheid 'n bevooroordeelde maatstaf is. Amerikaners sien wit manlike kandidate as meer verkiesbaar as ewe gekwalifiseerde swart vroue, wit vroue en in mindere mate swart mans. Die resultate is sterk interseksioneel, met swart vroue as aansienlik minder mededingend as andersins identiese wit vroue en swart mans.
Is wit mans regtig 'n veiliger weddenskap?
Wanneer partylede kandidate kies, kan hulle na wit mans trek omdat hulle 'n veiliger weddenskap het, in teenstelling met 'n risiko vir 'n vrou, 'n kleurling of veral 'n vrou van kleur.
Maar hierdie oordele is gebaseer op wanpersepsies van ander se oortuigings. In my navorsing vind ek dat Amerikaners se beramings van ander Amerikaners se vlakke van rassisme en seksisme drie of vier keer te hoog is.
In een van my studies'n nasionaal verteenwoordigende steekproef Amerikaners het geglo dat byna die helfte van hul medeburgers nie bereid sou wees om vir 'n gekwalifiseerde vrou vir president te stem nie, en het geglo dat meer as 40 persent nie bereid sou wees om vir 'n gekwalifiseerde Swart kandidaat te stem nie - dit ondanks die feit dat Barack Obama twee keer tot president verkies is, en Hillary Clinton in 2016 die gewilde stemming verower het.
stemdag van die Angus Reid Institute stel voor dat die Kanadese in vergelyking met Amerikaners meer optimisties oor die bereidheid van hul land om uiteenlopende leiers te kies.
Desondanks vind strategiese diskriminasie ook in Kanada plaas. In die Kanadese konteks is strategiese diskriminasie waarskynlik tydens partyleiersverkiesings.
Wynne het haar seksualiteit aangespreek
Miskien is die mees opvallende Kanadese voorbeeld afkomstig van Kathleen Wynne se strewe na 2013 om die Ontario Liberal Party te lei. Wynne in die gesig gestaar besorgdheid oor interne partye dat inwoners in Ontario nie bereid sou wees om 'n gay premier te kies nie.
Die kwessie was so belangrik dat Wynne 'n vyfde a groot byeenkomsrede aanspreek daarvan. 'Ek wil iets op die tafel sit,' sy het vertel die afgevaardigdes van die byeenkoms:
'Is Ontario gereed vir 'n gay premier? Jy het daardie vraag gehoor. Julle het almal die vraag gehoor. Maar kom ons sê wat dit regtig beteken: kan 'n gay vrou wen? Dit is wat dit beteken. Ek het dus nie verbasend 'n antwoord op die vraag nie. Toe ek in 2003 hardloop, word my meegedeel dat die inwoners van Noord-Toronto en die inwoners van Thorncliffe Park nie gereed is vir 'n gay vrou nie. Wel, blykbaar was hulle. ... Ek glo nie dat die inwoners van Ontario hul leiers beoordeel op grond van ras, seksuele oriëntasie, kleur of godsdiens nie. Ek glo nie dat hulle daardie vooroordeel in hul harte het nie. "
Wynne se toespraak is met dawerende applous ontvang. Wynne het die oorhand gekry in haar leierskapsverkiesing, en sy het haar party in die volgende algemene verkiesing tot 'n oorwinning gelei.
Oortuig ander partylede
Desondanks vorm strategiese diskriminasie steeds die Kanadese politiek.
Toe Jagmeet Singh lhet sy veldtog ontstel as leier van die federale NOP in 2017, is hy begroet met 'n voorspelbare vraag: Maar kan hy wen?
NDP-leier Jagmeet Singh reageer op 'n vraag tydens 'n nuuskonferensie in Ottawa op 15 September 2020. DIE CANADIAN PERS / Adrian Wyld
Sommige van hierdie skeptisisme was te wyte aan Singh se gebrek aan federale politieke ervaring. Maar mense betwyfel ook of Kanada gereed is vir 'n Sikh-premier, veral een wat dra 'n tulband.
Soos Wynne, het Singh uiteindelik sy leierskapwedstryd gewen. Maar weens sy identiteit moes hy bykomende hindernisse uit die weg ruim om binne sy party te vorder.
My navorsing toon dat ras en geslag in die VS beïnvloed wie lyk soos 'n wenner. Die ervarings van Singh en Wynne dui daarop dat 'n soortgelyke dinamiek ook binne Kanadese politieke partye voorkom.
Regina Bateson, besoekende professor aan die Universiteit van Ottawa, Politieke Wetenskap, L'Université d'Ottawa / Universiteit van Ottawa