Gedig: RöntgenfotoElisabeth Eybers Foto: fak.org.za Bekyk haar goed – die strak gesig wat stip sy blik na buite rig stel mens gerus, want geen portret vlei meer as dié van die skelet wat alle weekheid laat verdwyn en elke deug presies omlyn: die oog is weifelloos, die mond word nooit verleë of verwond; die skouers flink, horisontaal – jukstang van ŉ aptekerskaal –, die hele blink struktuur van been met weefsel skemerig daaromheen is keurig inmekaar gepas, en, deur die tyd onaangetas, soos elke ware kunstenaarswerk tot die essensie ingeperk. Die res, wat blote bysaak is, dryf omtrekloos deur ŉ dun mis: die hart, met sy vertakkings, hang dof agter traliewerk gevang; kanale – bloed en limf en klier en ingewande – wieg soos wier en dié wat drif en droombeeld huis swem wasig bo die bekkensluis wat onintiem sy naaktheid toon en soetheid van geslag verloën… Al die verdriet en vreugde en vrees was dus ŉ hersenskim gewees?