Haar eerste take, toe sy die bewind oorgeneem het, was om ’n sterk en doeltreffende regering saam te stel, die oorlog teen Frankryk te beëindig, haar land se sukkelende ekonomie te herstel en die Protestantse Kerk te bestendig sonder om die Katolieke die harnas in te jaag.
Om dit te kon regkry het sy bekwame en betroubare raadgewers om haar versamel. Haar belangrikste keuse was miskien William Cecil, ’n wyse en bedrewe regsgeleerde en diplomaat, wat sy as Hoofsekretaris en ’n lid van haar Raad aangestel het. Cecil sou feitlik die hele tyd tydens haar bewind in haar diens bly.
Elizabeth het geleidelik die Anglikaanse geloof herstel en die land onder ’n volksgodsdiens probeer verenig wat selfs vir die ekstremiste aanvaarbaar sou wees. Sy en William Cecil het versigtig en tegemoetkomend opgetree. Sy het verskeie wette bekragtig, waaronder een wat die Anglikaanse Kerk as die staatskerk hervestig het waarvan sy die hoof was—soos haar pa destyds.
Ná ’n skandalige verlede was Mary se Skotse onderdane so omgekrap dat sy in 1567 gedwing is om te abdikeer en na Engeland te vlug. As ’n vurige Katoliek en die volgende erfgenaam van die Engelse troon, het haar teenwoordigheid mense ongemaklik laat voel.
"EK WEET ek het die liggaam van ’n swak en kragtelose vrou, maar ek het die hart en krop van ’n koning, en ’n koning van Engeland daarby, en dis vir my veragtelik dat... enige prins van Europa dit kan durf waag om die grense van my koninkryk binne te dring."