Koshuisgesin | Borduurlap
January 21, 2013 by isarous	Koshuisgesin	Die eerste mense met wie ons werklik kennis maak op ons nuwe dorp, is die koshuisvader en sy gesin. Hul woon in die grootste woonstel met 3 slaapkamers, aparte sitkamer, ruim kombuis om die draai van ons af. Hy hou saam met my skool, sy ‘n verpleegsuster by die provinsiale hospitaal. Drie kinders en ‘n ouma.
Ouma het haar eie woonstel in ‘n ander deel van die koshuis. Die stukkie kennis word oorgedra met die volgende sin daaraan vas: sy betaal vol, soos enige ander inwoner.
Die jongste is pas uit die doeke en loop met die vrymoedigheid van haar ouderdom kordaat by ons woonstel in. Skatlik. Sy steel dadelik my hart. Tydig en ontydig is sy daar. Ek laat my dit welgeval. Haar ma werk tot na vyf en pa is dikwels op die sportveld. Dalk kan ek bietjie surrogaat-ma speel. My eie kinders is ver… en op die oomblik is ek nie juis hul gunsteling persoon nie. So ontstaan ‘n stewige band tussen my en dogtertjie.
Haar pa en my man vind mekaar oor ‘n bier en ‘n rugbywedstryd.
Net ek en die verpleegster kan nie stryk nie. Sonder om dit in woorde te sê, kommunikeer sy haar afkeur en misnoë. Jaloers omdat ek haar kind bekoor? Of omdat ons so maklik inburger. Geen aanpassingsprobleme, vat dinge soos dit kom en maak daarvan wat ons wil. Vroeg reeds moes ons hoor hoe moeilik dit vir hulle in hul beginjare op die dorp was.
Dieselfde neerbuigendheid skuil in die twee ouer kinders. Hul beskou die wêreld om hul asof deur ‘n mikroskoop en sien slegs kieme en virusse raak. Hul neuse permanent opgetrek asof van ‘n slegte reuk.
Ek wonder: sit die reuk nie dikwels op die bolip, net onder die neus nie?
This entry was posted in Fragmente uit 'n klein dorp.Bookmark the permalink.