Longventilasie: wat 'n meganiese ventilator is en hoe dit werk
laaste opgedateer op Februarie 17, 2021
Pulmonale ventilasie is nie net 'n prosedure wat die pasiënt benodig nie: die Covid-19 van hierdie jaar het dit ook die toonbeeld gemaak van hoe en hoeveel gesondheidsintervensie deur die redder verander het
Presies 'n jaar gelede was 'n groot deel van ambulans vervoer betrokke traumapasiënte, sowel as vervoer binne en buite die hospitaal.
Vandag speel pulmonale ventilasie 'n rol, en dit is noodsaaklik om vertroud te wees met dit, al is dit net kortliks.
Ja, wat is pulmonale ventilasie? Watter rol speel die longventilator in die daaglikse lewe van 'n redder of gesondheidswerker?
Pulmonale, kunsmatige of meganiese ventilasie vervang of ondersteun die aktiwiteit van die inspirerende spiere en verseker 'n voldoende gasvolume na die longe.
Dit is 'n meganiese, outomatiese en ritmiese proses wat gereguleer word deur die hoër sentrums waardeur die skeletspiere van die diafragma-sametrekking en ontspanning, buik en ribbekas die luguitruiling in die alveoli bevorder word.
Tydens inaseming word die intra-alveolêre druk effens negatief in vergelyking met die atmosferiese druk (-1mmHg), en dit laat lug binne-in die lugweë vloei.
Aan die ander kant styg die intra-alveolêre druk tydens normale uitaseming tot ongeveer + 1mmHg, wat veroorsaak dat lug na buite vloei.
Die toestel wat hierdie taak uitvoer, word 'n longventilator of meganiese ventilator of kunsmatige ventilator genoem.
Die longventilator vervang die asemhalingstelsel se meganiese funksies geheel of gedeeltelik wanneer die asemhalingstelsel nie in staat is om sy taak alleen uit te voer nie weens siekte, trauma, aangebore afwykings of medikasie (bv. Narkose tydens chirurgie).
Die ventilator kan 'n soort gasmengsel in die longe insufflateer sodat dit met die bekende frekwensie en toepaslike druk kan uitasem.
Om die nodige hoeveelheid suurstof aan die pasiënt te lewer en die geproduseerde koolstofdioksied te verwyder, moet die ventilator in staat wees om:
- beheer beheerde hoeveelhede lug- of gasmengsels in die longe;
- stop insufflasie;
- laat die uitgeasemde gasse ontsnap;
- herhaal die bewerking deurlopend.
In teenstelling met natuurlike ventilasie, in kunsmatige ventilasie deur middel van 'n longventilator, is die druk nie net in die boonste lugweë nie, maar ook intratories positief.
Om die longe en die ribbekas uit te brei, moet die ventilator lug onder druk stuur: die longe is altyd onder atmosferiese druk, selfs as daar geen vloei is nie.
Meganiese ventilasie, onder positiewe druk, lei tot 'n toename in respiratoriese uitwisseling, met die heropening van slegte geventileerde areas vir ventilasie, maar kan terselfdertyd tot letsel aan die asemhalingstelsel lei (barotrauma).
Meganiese ventilasie word gebruik in gevalle van:
- akute ernstige longsiekte
- apnee wat geassosieer word met asemhalingsaanval (ook as gevolg van dronkenskap);
- ernstige en akute asma;
- akute of chroniese respiratoriese asidose;
- matige / ernstige hipoksemie;
- oormatige asemhalingswerk;
- verlamming van die diafragma as gevolg van Guillain-Barré-sindroom, Myasthenia Gravis, akute krisisse van spierdistrofie of amyotrofiese laterale sklerose, rugmurgbesering, of die effek van narkose of spierverslappers;
- verhoogde werk van die respiratoriese spiere, blyk uit oormatige tagipnee, supraklavikulêre en interkostale heringang en groot bewegings van die buikwand;
- hipotensie en skok, soos by kongestiewe hartversaking of sepsis.
Longventilasie, soorte longventilators
Daar is verskillende soorte meganiese ventilators:
- meganiese ventilator met negatiewe druk
- meganiese ventilator met positiewe druk
- meganiese waakeenheid of onderintensiewe sorgventilator (of nood- / mediese noodvervoer)
- meganiese ventilator vir nie-natale intensiewe sorg of onderintensiewe sorg (of nood- / mediese noodvervoer)
Daarbenewens word meganiese ventilators verdeel in:
- Indringende ventilasie
- Nie-indringende ventilasie
Negatiewe druk meganiese / kunsmatige ventilator
Negatiewe druk meganiese ventilasie verteenwoordig die eerste generasie meganiese longventilators, ook bekend as staallonge.
Die staallong, in 'n neutedop, reproduseer slegs die meganiese asemhalingstelsel wat aangeteken is tydens normale toestande wat myopatie of neuropatie onmoontlik maak deur 'n onvoldoende funksie van die ribbekas.
Onderdrukstelsels word steeds gebruik, veral by pasiënte met torakale onvoldoende hokspiere, soos by poliomiëlitis.
Meganiese / kunsmatige ventilator vir positiewe druk (nie-indringend)
Hierdie instrumente is ontwerp vir nie-indringende ventilasie, insluitend tuis vir die behandeling van obstruktiewe slaapapnee.
Die ventilator werk deur gasmengsels (gewoonlik lug en suurstof) onder positiewe druk in die lugweë van die pasiënt te insuffuleer.
Huisventilators (elektromeganiese kragbron)
Suier of heen-en-weer-pomp: Versamel gasse selfs onder lae druk, meng dit en druk dit in die eksterne stroombaan tydens die inspirasie-fase.
Minder effektief om lekkasies te vergoed
Turbine: trek gasse in, pers dit saam en stuur dit via 'n eenrigtingsklep na die pasiënt.
Hulle kan druk beheer deur vloei- en volume-aflewering.
Tuisventilators (turbine met gasdrukstelsel met lae druk):
1. CPAP en autoCPAP
1. CPAP en autoCPAP (nie ventilasiemodus nie, maar die tipe ventilator)
- word gebruik vir die behandeling van slaapstoornisse;
- CPAP bied 'n voorafbepaalde vlak van gelyke positiewe druk in albei fases van asemhaling wat ineenstorting van lugweë voorkom;
- self CPAP lewer positiewe druk in beide fases van asemhaling volgens die pasiënt se behoeftes op daardie spesifieke tydstip ('n drukbereik word ingestel).
- nie-indringende ventilasie-masjien wat twee drukvlakke bied: IPAP (positiewe druk in die inspiratoriese fase) en EPAP (positiewe druk in die ekspiratoriese fase);
- moenie monitering van ventilasieparameters toelaat nie;
- dit word gebruik vir die behandeling van slaapstoornisse;
- wanneer CPAP nie apnee regstel nie en / of vir ernstige apnee of gepaardgaande hipoksemie.
3. Drukvolumetriese ventilators
Dit laat die gebruik van ventilasie onder druk of volumetrie toe. Hulle word onderskei deur die stroombaan wat gebruik word.
Longventilasie in intensiewe sorg (pneumatiese energiebron)
long ventilators kan in sowel indringende as nie-indringende ventilasiemetodes werk, maar enkele van die belangrikste kenmerke is:
- Hulle werk met hoëdruk saamgeperste gas (4 BAR)
- Bied FiO2 stabiliteit
- Hulle waarborg volume aflewering, selfs in geval van hoë impedansie (vetsugtige pasiënt)
FiO2 is die ingeasemde fraksie van O2. Dit is 'n akroniem wat in die medisyne gebruik word om die persentasie suurstof (O2) wat deur 'n pasiënt ingeasem word, aan te dui.
FiO2 word uitgedruk as 'n getal tussen 0 en 1 of as 'n persentasie. Die FiO2 in atmosferiese lug is 0.21 (21%).
Die longventilator bestaan ​​uit die volgende basiese funksionele blokke
- 'n positiewe drukgenerator wat in staat is om 'n drukgradiënt tussen die eksterne atmosferiese drukomgewing en die alveoli te produseer, en bepaal die hoeveelheid gasvloei wat aan die pasiënt toegedien moet word.
Hierdie funksie word bereik deur die opwekking van 'n krag wat toegepas word op 'n blaasbalk wat die mengsel van die gas bevat, of deur die gasdruk van die vaste stelsel deur 'n reeks kaskadekleppe te verminder;
- 'n meetstelsel vir die huidige volume (VT);
- 'n reeks respiratoriese siklus-tydtoestelle wat, deur die kleppe op 'n gepaste manier oop en toe te maak wat die inspirasie- en respiratoriese vloei beheer, die oorgang van inspirasie na verstryking en omgekeerd moontlik maak;
- 'n pasiëntbaan wat bestaan ​​uit al die dele wat die ventilator met die asemhalingstelsel van die pasiënt verbind. Daar kan oop stroombane wees (sonder om weer asem te haal), wat by elke uitaseming die uitasemgasse na buite aflaat, of geslote stroombane met CO2-absorbeerders waarmee die uitasemgas van die pasiënt herwin word na die CO2-absorpsie;
- weerstandige elemente wat al die kanale tussen die positiewe drukgenerator en die asemhalingstelsel van die pasiënt bevat, wat weerstand bied teen die bevordering van gas daarin.
Longventilasie: hoe 'n ventilator werk
Longventilators bied verskillende maniere om aan te pas volgens die spesifieke behoeftes van die pasiënt.
Die fundamentele kriterium waarop mediese personeel hul keuse van ventilasiemodel baseer, is die vermoë van die pasiënt om onafhanklik asem te haal.
Die gekontroleerde modus word gekies as die pasiënt geen spontane asemhalingsaktiwiteit het nie en vereis dat die dokter die operasietye (inspuitingsduur, verstryking, pauzeduur, inspirasiefrekwensie) moet aanpas op die lugpaneel.
Daar is twee moontlikhede vir beheerde ventilasie: konstante vloei en konstante druk ventilasie, afhangende van die gekose hoeveelheid (vloei of druk) as die parameter vir die beheer van die ventilasiestelsel.
Die geassisteerde modus word gebruik as gevolg van probleme met asemhaling van pasiënte wat steeds die inspirasie-fase kan begin.
Die longventilator moet bewus wees van die poging van die pasiënt om dit te inspireer en te help.
Laastens bestaan ​​die gesinkroniseerde modus uit 'n aanvangsfase waarin die pasiënt geventileer word deur 'n sekere hoeveelheid lug binne 'n voorafbepaalde interval in die longe te stuur, in 'n beheerde konstante vloei-modus; dit word gevolg deur spontane asemhalingsperiode as die pasiënt sy asemhalingstelsel se funksionaliteit herstel het, of deur 'n geassisteerde ventilasieperiode in geval van aanhoudende probleme.
Nuwe lugventilator om COVID-19-pasiënte in baie ontwikkelende lande te help, is nog 'n teken van die wêreld se antwoord op die virus