Was die Wolga werklik Rusland se laaste verdedigingslinie voor die Oeral? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Dit was 'n eis van generaal Vasily Chuikov in "The Battle for Stalingrad". Hy het selfs so ver gegaan as om 'n Duitse rubriek te postuleer wat na Alma-Ata (Kazakhstan), na die Chinese grens, postuleer. Dit was ook die boodskap van Stalin se Orde 227, "Not One Step back."
Hoeveel waarheid was daar in sulke bewerings? My vraag spruit uit my sketsagtige kennis van die geografie en topografie van Rusland oos van die Wolga. Is dit 'n onherbergsame, onherbergsame gebied wat enige Duitse weermag wat dit probeer oorsteek sou verslind het? Is dit meer soos die Oekraïne waar die Duitse wapenrusting na willekeur kon rondloop? Of is dit 'n tussenkas (byvoorbeeld min hindernisse, maar ook min voorraad)?
Daar is 'n ander saak. Ek is miskien bereid om Chuikov se bewering te aanvaar as 'Volga' die deel van die rivier rondom Kazan op ongeveer dieselfde breedtegraad as Sverdlovsk en Magnitogorsk beteken, waar die Sowjetunie 'n groot deel van sy vervaardigingsvermoë verskuif het. Maar die konteks van Chuikov se opmerkings was 'Stalingrad', wat suid van hierdie plekke (sowel as wes) geleë is. Hoe sou hierdie feit die antwoord op die vraag beïnvloed?
Die eerste vraag is wat bedoel 'n mens met Volga: Volga is 'n groot rivier met baie sytakke, die belangrikste is Kama, wat op 'n stadium (byvoorbeeld naby die stad Perm) naby Uralberge kom, sien die twee kaarte hieronder.
Dus, as Volga die hele "Volga -kom" beteken, dan is daar inderdaad nie veel tussenin op die naaste punt nie.
In November 1942 was die enigste plek waar die Duitse weermag (byna) die Volga bereik het, by Stalingrad. As u daarvandaan reguit na Chelyabinsk of Sverdlovsk (Jekaterinburg op die huidige kaarte) in die Oeralberge gaan, langs die "suidelike roete" (tussen die Wolga en die Oeralrivier, deur die stede Orienburg en Ufa), dan is die afstand meer as 1000 myl, en meer as die helfte daarvan is plat, maar dan word die gebied bergagtig en ruig (na Orenburg), met mere en 'n kleiner sytak van die Kama -rivier op pad (naby die stad Ufa).
Opmerking. Ek noem hierdie twee stede, aangesien dit die twee groot industriële sentrums in die Oeralgebergte is: dit sou betekenisvol gewees het, anders as om net 'n willekeurige punt in die bergketting te bereik.
'N Mens moet nooit die hubris van Wehrmacht onderskat nie, maar as hulle Stalingrad in die herfs van 1942 geneem het en besluit het om daarvandaan reguit na Tsjeljabinsk/Sverdlovsk te gaan, sou hulle linkerflank blootgestel gewees het aan die grootste deel van die Rooi leër (verder noord). Ek is nie bewus van enige Duitse operasionele planne van hierdie aard nie.
As 'n mens van Stalingrad na Sentraal-Asië sou gaan (sê in die rigting van Alma-Ata), sou daar nog 'n groot rivier wees, naamlik die Oeral-rivier.
'N Ander verwysingspunt is die Barbarossa-plan, waar die doel was om die "Aartsengel-Volga" -lyn te bereik, vanwaar Luftwaffe die groot industriële sentrums in die Oeralberge (Tsjeljabinsk, Sverdlovsk, ens.) Kan aanval.
Met betrekking tot die herinneringe van Chuikov:
Met betrekking tot die "Duitse rubriek op pad na Alma-Ata": ek kan raai wat Chuikov gedrink het toe hy die gedeelte geskryf het (en dit was nie tamatiesap nie). Wie weet wat en wanneer is deur Duitse en Chinese amptenare bespreek, maar sedert 1937 veg China om sy lewe teen Japan (waarskynlik nog vroeër, in 1931) en was hy nie in staat om 'n ander oorlog teen die Sowjetunie te probeer nie. Boonop stort dit in 1939 in duie, ongeag die Chinese-Duitse samewerking:
Chinese-Duitse samewerking het in 1939 in duie gestort weens die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Europa, wat baie Chinese onderdane genoodsaak het om Duitsland te verlaat weens toenemende toesig en dwang van die regering. Die voorbeeld wat Japan in die Tweede Sino-Japannese oorlog gestel het, het Hitler genoop om China te vervang deur Japan as die strategiese bondgenoot van die Nazi's in Oos-Asië. Na die Japannese aanval op Pearl Harbor in 1941, het die Chinese oorlog teen Duitsland verklaar, wat daartoe gelei het dat die Gestapo massa -arrestasies van Chinese burgers in Duitsland geloods het.
Dus, die 'Sino-Duitse plan' waarna Chuikov verwys, het in 1942 geen sin gehad nie, ongeag wat Chiang-Kai Shek aan sy bondgenote dink.
Aangaande Stalin se bevel 227, "Nie een stap terug nie."
… Marshal van die Sowjetunie, Aleksandr Vasilevsky, het geskryf: "... Orde N 227 is vanweë sy patriotiese en emosionele inhoud een van die kragtigste dokumente van die oorlogsjare ... die dokument is gemotiveer deur rowwe en donker tye ... terwyl ons dit gelees het , het by onsself gedink as ons alles doen wat nodig is om die stryd te wen. "
My persoonlike opvatting: Vasilevsky se perspektief hieroor was waarskynlik baie anders as die van die militêre "op die grond", diegene wat by die werklike gevegte betrokke was. Een van die beste (na my mening) ooggetuieverslae van die geveg van Stalingrad is V.Nekrasov se "Frontline Stalingrad": Nekrasov was 'n junior offisier tydens die geveg. Hy noem nooit Stalin se bevel 227 in die boek nie. (Die boek het 'n interessante geskiedenis: dit is bekroon met Stalin se prys in 1947. Stalin se naam verskyn net een keer in die boek ...)
Met betrekking tot die besonderhede van die bevel 227:
Geen bevelvoerder het die reg gehad om terug te trek sonder 'n bevel nie. Almal wat dit gedoen het, was onderworpe aan 'n militêre tribunaal van die ooreenstemmende senioriteitsvlak.
Die bevel het bepaal dat elke front een tot drie strafbataljons moet skep wat na die gevaarlikste dele van die voorste linies gestuur is. Van 1942 tot 1945 is 'n totaal van 422.700 personeellede van die Rooi Leër tot strafbataljons gevonnis as gevolg van krygshowe. Die bevel lui ook dat elke weermag 'blokkerende afdelings' aan die agterkant moet skep wat 'paniekaanhangers en lafaards' kan skiet. In die eerste drie maande het blokkerende afdelings 1 000 straftroepe geskiet en 24 000 na strafbataljons gestuur. Teen Oktober 1942 is die idee van gereelde blokkering van afdelings stilweg laat vaar.
Dit was bedoel om die moraal van die hardgedrukte Rooi Leër te verskerp en patriotisme te beklemtoon, maar dit het gewoonlik 'n nadelige uitwerking en is nie konsekwent geïmplementeer deur bevelvoerders wat afwykende troepe beskou het om blokkeringsafdelings as 'n vermorsing van mannekrag te skep nie.
Die agtergrond is dat die Sowjet -leierskap geglo het dat die hoofdoel van die Duitse offensief in 1942 weer was om Moskou in te neem. As gevolg hiervan is die suidelike flank onderbeskerm gelaat met katastrofiese gevolge. (Die mislukte Sowjet -offensief in die 2de slag by Kharkov was nog 'n belangrike rede.) Die bevel was 'n mislukte poging om die vinnige terugtog op die suidelike flank van die Rooi Leër in die somer van 1942 te stop. (Die terugtog duur voort totdat voldoende versterkings aangebreek het. Byvoorbeeld, die front van Stalingrad sou ook in duie gestort het, as dit nie was vir die tydige aankoms van generaal Rodimtsev se troepe nie.)
Een hoofstuk in die boek van Chuikov het die titel "Daar is geen land oor die Wolga nie:" Dit is net 'n slagspreuk wat net so leeg sou gewees het as "Niemand stap terug nie", as dit nie was vir die sukses in Stalingrad nie.
Oeralberge word 'n paar keer in die boek van Chuikov genoem, nie een hiervan behels 'n bewering dat Wehrmacht onbelemmerd reguit na die Oeralberge sou kon marsjeer as Stalingrad sou val nie.
Dit is 'n interessante afsonderlike vraag oor Duitse operasionele planne na die (veronderstelde) sukses van die gewysigde 'Case Blue', operasie Fischreiher. Soos u in die kommentaar sê, sou die stad Astrakhan 'n natuurlike teiken wees, so ook die gebiede noord tot by die Volga -rivier (wat ek vaagweg onthou, maar ek onthou nie die bron nie).
Laastens, 'n irrelevante stukkie historiese trivia wat 'n mens kan help om meer die antwoord van Alex te waardeer: Hierdie Sowjet -generaal (later marshal) was in die 2de helfte van 1942 die algemene bevelvoerder van die suidoostelike/Stalingradfront.
Redigeer. Volledigheidshalwe is dit die enigste relevante gedeeltes wat verband hou met die Oeralgebergte en Alma-Ata wat in die Engelse vertaling van Chuikov se boek "The battle of Stalingrad" gevind word:
a. Bladsy 248.
En wat het daar aan die regteroewer gebeur? Wat het vir ons voorgelê? Wat gaan gebeur? Wat?… Ek het net een gedagte in my kop gehad: waarom het ons teruggetrek, teruggetrek, teruggetrek? ... ek wou hardop skree: 'Genoeg! Niks meer nie!' Wanneer sou ons, in plaas van hulle, uiteindelik vorder? Wanneer?
Vir die eerste keer in baie lang maande het ek hartseer gevoel ... ek sit en dink en voel hoe my wange klam word, met 'n verstikkende gevoel in my keel. Klavdia sit ook ellendig en kyk asof sy my gedagtes volg:
'Waar gaan ons dan heen? Die Oeral ... '
Ek het gewink. Ek het gevoel ek moet protesteer. Nie teen Klavdia nie, maar teen my eie swakheid.
"Nee, nee!" Ek antwoord fluisterend, amper onhoorbaar. 'Ons ... ons sal presies dieselfde wen!' en my stem het stewiger geword. 'Ons is Russe, ons is Sowjet -burgers ... Onthou jou geskiedenis.'
'Ek onthou dit,' antwoord sy met 'n toonlose stem.
'Het u vergeet waarheen Napoleon gekom het, en wat het met hom gebeur? Het u die burgeroorlog vergeet? ... '
"Dink jy regtig ek weet dit nie?" onderbreek sy.
'Ek weet alles. Maar dit is net met my gedagtes. Hier in my hart ... 'en sy bars in trane uit, haar kop op my skouer.
Dit is dus net 'n emosionele uitruil, niks wat 'n spesifieke geografiese/militêre analise verdien nie.
b. Bladsy 148.
Hitler het aan die einde van September die Reichstag toegespreek en spog met trots: 'Ons bestorm Stalingrad en sal dit aanvaar wat u kan vertrou. As ons iets geneem het, bly ons daar. '
Terselfdertyd het Goebbels in 'n gesprek met 'n paar Turkse koerantmanne gesê: 'Ek weeg altyd my woorde as ek praat, en ek kan u met oortuiging vertel dat die Russiese weermag teen Kersfees nie meer gevaarlik vir Duitsland sal wees nie. Deur dit te sê, is ek seker dat gebeure my, soos altyd, nie sal teleurstel nie. Ek vra u om dit binne 'n paar maande te onthou. ' Ons soldate het dit op 2 Mei 1945 onthou toe hulle die lyk van Goebbels in Berlyn gevind het.
Ons weet dat die minister van oorlog in Kuomintang, wat afskeid geneem het van verteenwoordigers van Nazi-Duitsland in Chungking, ooreengekom het dat Duitse en Chiang Kai-shek-magte in Alma-Ata sou vergader.
In 1942 was Stalingrad nie net 'n belangrike strategiese sentrum vir Hitler nie, dit was ook 'n politieke sentrum, 'n faktor tussen Duitsland en sommige lande wat neutraal was teenoor die Sowjetunie. Daarom het Hitler meer en meer afdelings in die stryd gewerp om Stalingrad te wen: hy het nie die bloed van Duitsland se soldate gespaar nie.
My mening hieroor: Wat was die byeenkoms in Chungking, wanneer het dit gebeur, is daar iets aan hierdie uitruil buite betekenislose roem? Het Chuikov eenvoudig vergeet dat China teen 1942 nie meer neutraal was teenoor die USSR nie (trouens, China was aan die kant van die Geallieerdes en was amptelik in oorlog met Duitsland)? Of gee Chuikov hier 'n aanduiding dat China van plan was om van kant te verander as Stalingrad sou val? Aangesien Chuikov in die somer van 1942 in China gestasioneer was voordat hy in Stalingrad opgedra was, het hy moontlik in 1942 inligting oor Sowjet-intelligensie gehad oor die planne van Chiang Kai-shek, maar ek het nie genoeg besonderhede om te raai nie. Nog 'n ding: die boek van Chuikov is die eerste keer in 1959 in Russies gepubliseer toe die betrekkinge tussen die USSR en PRC nog redelik goed was, so miskien was die paragraaf teen Chiang bloot pure propaganda. Dit is duidelik dat die paragraaf ontbreek in die latere Russiese weergawe wat aanlyn beskikbaar is; ook in die herinneringe van Chuikov oor sy missies na China (gepubliseer in 1983) noem Chuikov nooit iets oor "Alma-Ata" -planne nie, maar daar is groot kritiek op Mao. My persoonlike benadering tot dit alles is om Hitchens se skeermes te gebruik. Dit is ten minste duidelik dat Chuikov niks hieroor vertel het oor spesifieke Duitse planne om na Stalingrad na Alma-Ata te gaan nie (as hulle enige het).
Die belangrikheid van Saratov
Die volgende uit John Erickson se 'Die pad na Stalingrad'(pp. 338-339):-
'Stalin was oortuig dat die grootste bedreiging in die somer van 1942 in die middel van die Sowjet-Duitse front sou verskyn, in die rigting van Moskou, en beveel dat die konsentrasie van hierdie sektor en die benaderings daarvan maksimum konsentrasie sou wees ...
... Die suiwer defensiewe voorbereidings [suid van die benaderings tot Moskou] behels bevele om sterk posisies aan die agterkant van die Bryansk-, Suidwes- en Suidfront te bou op 'n lyn wat van Voronezh, deur Starobelsk na Rostov loop; die ringe van tenkwaterslote en die stippels vuurpunte is ook beplan vir die dorpe Voronezh, Rostov, Saratov en Stalingrad, waarvoor die plaaslike verdedigingskomitees verantwoordelikheid aanvaar het. "
Wat die beplande Sowjet-verdedigingslinies in die somertydperk van 1942 in die suide van die land betref, blyk dit dus dat die Volga die laaste sloot was, met defensiewe voorbereidings wat op Saratov en Stalingrad (Volgograd) gesentreer was.
Gegewe die logistiek van die beweging van kragte buite die Volga by Stalingrad in die rigting van die Oeral, is dit hoogs waarskynlik dat die Duitsers die versterkte verdediging van Saratov sou moes bekamp voordat hulle verder kon vorder, hoewel hulle streng gesproke van Astrakhan kon ooswaarts in die wildernis getrek het. en streng gesproke is Saratov eintlik op die Wolga, hoewel die bewerings wat aan Chuikov toegeskryf is, moontlik nie heeltemal onwaar was nie, was dit hiperbolies en was sy posisie in Stalingrad waarskynlik nie die laaste voorbereide verdedigingslinie wat die Duitsers sou moes oorkom om die Oeral en Sentraal -Asië.
Ons kan op die plantegroei hieronder sien dat die terrein rondom Astrakhan en van oos van die Wolga na Sentraal-Asië hoofsaaklik woestyn- en halfwoestynland is. Die steppe en beboste gebiede rondom Saratov bied 'n baie aantrekliker en waarskynliker roete vir Duitse vordering buite die Wolga in die ooste.
Die terrein rondom Astrakhan is 'n ware woestyn, soos op hierdie twee foto's hieronder gesien word.
Buiten die woestyn lê die steppe van Kazakstan, wat skaars aantrekliker is. Dit lyk onwaarskynlik dat die Duitsers hul gepantserde spiespunte na hierdie wildernisgebiede sou jaag, tensy daar belangrike ekonomiese of strategiese doelwitte te vinde was.
Die onderstaande kaart toon die ligging van die belangrike Sowjet -industrie in 1940 en toon duidelik aan dat daar inderdaad weinig strategiese waarde is direk oos van Stalingrad en Astrakhan voordat u die industriële sentrums rondom Tasjkent (ТАШКЕНТ) en Alma Ata (АЛМА АТА) naby die Chinese bereik. (КИТАЙ) grens, in die regter onderste hoek van die kaart. Dit lyk dus asof Chuikov se grap oor panzerkolomme naby Alma Ata 'n vergesogte bespiegeling is. Die Saratov -roete, aan die ander kant, ry direk in die industriële hart van die Oeral, en is duidelik die aantrekliker strategiese opsie vir 'n voortgesette Duitse opmars verder as Stalingrad.
Gegewe die vrugbare platteland rondom Saratov, die teenwoordigheid van 'n belangrike oorlogsbedryf in die vorm van die Yakovlev -vliegtuigfabrieke en die sleutelposisie daarvan op die Sowjet -spoornetwerk, soos blyk uit die eerste kaart, is dit nie verbasend dat Saratov voorrang geniet vir versterking in in die somer van 1942, saam met Stalingrad, en aangesien die stad vierkantig op die voor die hand liggendste en aantreklikste roete lê vir 'n Duitse opmars na die Oeral en verder, is dit hoogs waarskynlik dat 'n aansienlike geveg rondom hierdie stad sou ontstaan ​​as die Duitsers kon hul offensief dieper in die Sowjetunie uitbrei.
Chuikov se vasberadenheid om 'n desperate standpunt in Stalingrad te beveg, weerspieël ongetwyfeld die sentiment van Stalin se Orde 227, dat die Sowjetunie nie onbepaald grond kon gee nie, en dat as die nasie sou oorleef, hulle hul belangrike hulpbronne moes verdedig en bedryf. Die teenwoordigheid van die wildernis anderkant die Wolga in die suide van die land sou ongetwyfeld 'n bietjie gewig aan die woorde van Chuikov verleen het en die indruk wek dat hy duidelik sy troepe wou wek dat Stalingrad die laaste bastion in die suide was ten alle koste gehou word. In werklikheid is dit egter baie meer waarskynlik dat die gevegte in die noordweste van die Wolga sou voortduur, en dat daar verdere desperate gevegte by Saratov en verder sou wees.
As u na die fisiese kaart van Rusland kyk, sien u dat daar geen groot natuurlike hindernis tussen die Wolga- en Oeralberge is nie. Dit is 'n plat droë steppe, gerieflik vir tenkbedrywighede, en daar is geen groot riviere tussen N na S. Daarbenewens het die gebied baie min vervoernetwerk, terwyl die party wat Volga beheer, 'n baie maklike vervoermiddel het.