Satan voer deur die eeue heen ook n onafgebroke veldtog teen die Bybel as die Woord van God. n Deel van hierdie veldtog van hom was die publisering, deur Anton LaVey, van die Satanic Bible. Maar pleks dat die reëls veelvoudige influisterings behou, soos aan die begin van die postmodernistiese epos wel die geval is, word beskrywings van soortgelyke verskynsels by herhaling naas mekaar ingeryg. Hierdie opstapeling raak vermoeiend en is nie deurgaans funksioneel nie. Is dit nie ‘n ietwat romantiese (dalk liberale?) siening van die interaksie tussen kuns en samelewing nie? Graag vestig ek jou aandag op enkele nuwe plasings op die webblad: op sy blog spreek Charl-Pierre Naudé ‘n belangrike politieke aangeleentheid aan, naamlik in welke mate die staat binne ‘n demokratiese bestel aanspraak kan maak op burgerlike gehoorsaamheid al dan nie. Dan is ons ook verheug om die derde Nuusbrief van De Contrabas te kon ontvang. God, die magtige magneet: die religieuse motief in die poësie van D.J. Opperman – Lina Spies