Jy blaai in die argief vir laatoes.
HERMAN EN HENNIE
Februarie 9, 2018 in Uncategorized
Merkers:hennie van deventer, herman lategan, laatoes, litnet
Laatoes is 'n versameling indrukke en profielstukke deur die oudkoerantman Hennie van Deventer. In die voorwoord skryf die digter en teksredakteur Louis Esterhuizen: "Wat ons voor ons het, is in wese die lewenservaring van iemand wat nie net geskakeerd geleef het nie, maar ook dit wat die lewe in sy pad geplaas het – hetsy persone óf gebeure – met toepaslike begrip en waardering onder pen gebring het."
Herman Lategan het die boek gelees en geniet, en vra 'n paar kort vrae daaroor en oor ander sake van die dag.
So lui die inleiding tot 'n uitvoerige gesprek tussen my en Herman Lategan op Litnet. Ek verwys o.m. na die rol van Afrikaanse koerante in die vorige bedeling en praat oor die toekoms van die media.
Die volledige onderhoud is by die volgende skakel:
'n Kanniedood-koerantman: 'n onderhoud met Hennie van Deventer
BOEK-ET VAN 'N LAATOES
Desember 21, 2017 in Uncategorized
Merkers:hennie van deventer, laatoes, melkbos, paul cluver
Hierdie is die verhaal van twee Laatoese – die een op papier, die ander in 'n bottel.
Die bedoeling is nie om die twee – en die plesier wat hulle liefhebbers of nie-liefhebbers verskaf of nie verskaf nie – teen mekaar af te speel nie. Dis 'n kultuur-historiese blog wat vrae soos wie, wat, waarom en wanneer probeer beantwoord.
Eersgenoemde is die natuurlik jongste pennevruggie van die uwe, gepubliseer deur Naledi 'n maand of twee gelede. Laasgenoemde is een van die spogprodukte van die bekroonde Paul Cluver-kelders van Elgin.
Gister het ek geskenk-eksemplare van eersgenoemde aan Andries Burger, afgetrede ginekoloog van die Paarl, en sy seun, Andries Junior, bekroonde wynmaker van Paul Cluver oorhandig. Ek het huis toe gekom met 'n "eksemplaar" van laasgenoemde in 'n netjiese kartondosie ná 'n aangename kuiertjie by die sierlike Paul Cluver-landgoed en 'n ete in die karaktervolle klein Salt-restaurant tussen die groot akkerbome.
Die gashere was Andries Senior en sy minsame vrou, Irma, en die aanknopingspunt vind ons 56 jaar gelede in Kollegetehuis, Pretoria. Dit is die jaar toe Andries, plaasseun uit Suidwes (nou Namibië), met die trein van Gobabis af in Pretoria aangekom het om op Tukkies te kom swot. Hy was in 1961 'n ienk (eerstejaar) in Kollegetehuis, waar ek die jaar huisvoorsitter was.
Die koms na Tukkies was 'n ontredderende ervaring waarvan hy boeiend kan vertel: oor hoe hy op Johannesburg moes oorklim en verlore op die grote Parkstasie rondgedwaal het. Hy betaal toe `n tiekie om af te gaan na 'n platform en vra aan iemand wat nie gevaarlik lyk nie: "Is dit die trein na Pretoria?" Intussen klou hy aan sy twee tasse, kosmandjie en beddegoedrol. want hy gehoor as jy weg kyk, is dit gesteel.
"Nee." Kom die kortaf-antwoord. Toe takel Andries maar die volgende platform. Skielik loop iemand na hom en sê: "Jy was mos ook op die trein. Dit was mede-Suidwester Arend de Waal wat tot sy redding gekom het. Arend was sekretaris van die HK (huiskomitee).
Toe deel hulle ook die taxi. Die volgende oggend het Arend kom seker maak dat hy weet waar die universiteit is. Andries dit nogtans reggekry om tot by die Uniegebou te loop waar hy toe weer aan `n enkeling op straat vra: "Kan meneer my sê waar die universiteit is". Die "meneer" sê toe hy is nie seker nie want hy is ook `n eerstejaar!
Andries het baie dae erg na Windhoek verlang, verklap hy. Hy is nou nog dankbaar jeens Arend dat hy gekeer het dat hy die eerste trein terugvat huis toe. Ook die huisvoorsitter is gelukkig nie in sy slegte boekies nie.
Ewenwel, ná Tukkies is ek koerante toe: Bloemfontein, Johannesburg, Bloemfontein, Kaapstad. Andries het ginekoloog geword in die Paarl. Die eerste wat ek weer van hom gehoor het, was in September toe hy lees my "Laatoes" is op pad, en ek vier dit met 'n 'laatoessie" van 'n ander kelder. Hy wou dat ek die "ware Jakob" proe.
Ewenwel, hy en Irma (sy was 'n matrieknooi op Affies toe haar en mediese student Andries se weë in die 60's gekruis het) kom kuier toe hier op 14 September (met 'n gewaardeerde pakkie van sy seun se wyne in die hand!). Ons spreek ook af om saam Paul Cluver te besoek. Wat toe gister gebeur het.
'n Geleentheid vir my om die vorige gasvryheid met my eie "Laatoes" te beloon, en, onverdiend, 'n tweede botteltjie van daardie Paul Cluver se "engeltjiepiepie" in die hand geprop te word.
"Laatoes" deur Hennie van Deventer; 'n wonderlike "laatoes" uit die Paul Cluverstal van die wynmeester Andries Burger Junior. Die bonus: 'n heerlike kuier met twee voortreflike pêrels van die Paarl en die herontdekking van Kollegebande wat oor 56 jaar bly voortbestaan het.
Merkers:boeke, hennie van deventer, laatoes, litnet, melkbos
Smaak my die oud-koerantman Hennie van Deventer ervaar die verlede en hede soms in een teug. Afgetree is hy wel reeds twee dekades, maar sy skryfstem weet nie van swyg nie. So skryf die joernalis AJ Opperman in 'n resensie van Laatoes – Kykweer van 'n kanniedood-koerantman op Litnet.
Opperman skryf: In Laatoes spring hy tussen hede en verlede, gebeure en ontmoetings wat hy ervaar het, wat waarskynlik 'n indruk op enigiemand sou gemaak het. Dit klink eintlik so lekker, want hy kyk terug met genoegdoening – natuurlik kom groet heimwee en nostalgie ook – maar terselfdertyd bly hy nuwe goed ervaar. En hy het steeds die lewenslus en belangstelling.
Van Deventer ken baie mense en onderneem nog gereeld reise – alles kry oplaas uiting in sy skryfwerk, hetsy op sy blog of enige ander skryfsel met sy naam op.Die woorde "kanniedood-koerantman" is nogal gepas, want die opteken van gebeure en ervarings doen hy slaafs. Met baie omsigtigheid op die koop toe. Onder die titel van elke hoofstuk verskyn ook dikwels 'n datum.
Hy en sy vrou, Tokkie, woon op Melkbosstrand, maar hulle klink nie soos kluisenaars nie.
Van Deventer sit die werk voort wat hy in sy vorige boek Kroniek van 'n koerantman begin het.
In Laatoes vertel hy van afsterwes, maar ook ontmoetings, nuusgebeure lank gelede en meer onlangs. Jy kom inligting teë wat jy nie verwag het nie, daar is net soveel interessante goed wat opduik.
Synde self 'n joernalis, het ek aanklank gevind by baie van sy media-stories en hoogtepunte uit sy loopbaan. Hy skryf onder meer oor die geskiedenis en ontstaan van die einste gebou waarin ek vandag werk, Media Park, in Auckland Park, Johannesburg. Hy was een van die rolspelers destyds met die Nasionale Pers se se soektog na 'n nuwe perseel in Johannesburg.
Selfs al werk jy glad nie in die mediabedryf werk nie, sal jy ook iets uit hierdie vertellings kry.
Jy sal vir seker begin dink aan 'n besoek of herbesoek aan die Krugerwildtuin – daar is nou vir jou inligting en staaltjies. Gepraat daarvan, soveel nuwe inligting oor dié nasionale park sal jy ook hier kry, maar in 'n baie lekker verteltrant. Trouens, jy bekom baie inligting oor gebeure of mense wat jy glad nie verwag het jy sou nie.
Hoe klink die bywoning van 'n geleentheid met Suid-Afrika se voormalige Eerste Minister dr HF Verwoerd of sy kuier by die bokser Gerrie Coetzee in 1978 en die moontlikheid van 'n boksgeveg tussen Kallie Knoetze en die Amerikaner Joe Frazier?
Sy dae by Die Volksblad (vandag Volksblad), sy kollegas, die bekendstelling van Johan van Wyk se bundel koerantrubrieke, Só is dit nou, die dood van sy goeie vriend Jan Scholtz. Dit is steeds 'n vol lewe.
Die kerkie in die Krugerwildtuin, 'n besoek aan die kamp Orpen in die Krugerwildtuin, begrafnisse en verjaardae. Van Deventer leef die afgetrede lewe wat enige afgetrede joernalis stellig wil ervaar – om steeds aan te (kan) hou skryf. En natuurlik legio avonture, hoe gering ook al, en dies meer te ervaar wat juis stof vir nuwe skrywes skep.
Jy hoef natuurlik nie afgetree te wees om hierdie soort goed te kan doen nie, maar dit is lekker om daaraan herinner te word dat inspirasie jou wragtig enige dag of uur kan beetpak.
GELUK, PROF. CHRIS!
Merkers:chris barnard, hartoorplanting, hennie van deventer, laatoes, melkbos
Prof. Chris Barnard sou vandag 95 jaar oud gewees het. Oor minder as 'n maand word sy eerste hartoorplanting gedenk – op 3 Desember 1967 in die Groote Schuurhospitaal in Kaapstad. So amper was dit 'n 45ste verjaardaggeskenk aan homself. Oor die hartoorplanting skryf ek in "Laatoes – Kykweer van 'n kanniedood-koerantman". Hier is 'n uittreksel.
WEDEROM, PROF. CHRIS!
By 'n besoek aan die Hartmuseum sowat 50 jaar ná die eerste hartoorplanting op 3 Desember 1967.
Suid-Afrika moet deesdae koes, sy ekonomie is "rommel", en op die rugbyveld word die Groen en Goud opgefrommel. Amper oral gaan dit bra broekskeur. Dreigende donker wolke pak saam.
Ten minste op een belangrike gebied staan sake verfrissend anders, want geen Standard & Poor, Fitch of Moody's kan die land se mediese "status" afgradeer nie; geen Nieu-Seelandse (of Japanse!) rugbystewel kan hierdie stukkie nasionale trots vertrap nie.
'n Verbluffende deurbraak vir die ganse mediese wetenskap – dit was prof. Chris Barnard se historiese eerste hartoorplanting ter wêreld amper 50 jaar gelede op 3 Desember 1967. Prof. Barnard is wêreldwyd toegejuig en met vererings oorval. Sy roem leef voort; onder meer in die sierlike ou Groote Schuur-hospitaal se "Hart-van-Kaapstad"-museum.
'n Besoek aan die museum in die indrukwekkende hospitaal met sy deftige koloniale ontwerp, swaar houtdeure en dik vensterrame, laat die hoogdrama van daardie mirakel in die nag van 2 tot 3 Desember 1967 in die naasliggende "Charles Saint"-teaters dinamies herleef.
Die boeiende toer van twee uur begin in die kamer waarheen die skenker, Denise Darvall (25) van Milnerton, op 2 Desember gebring is nadat sy op 'n gesinsuitstappie saam met haar moeder, Myrtle, net 'n entjie van die hospitaal in Hoofweg, Observatory, omgery is. 'n Jaagduiwel het in die twee vroue ingeploeg toe hulle die straat oorsteek om by 'n geliefkoosde bakkery 'n koek te koop terwyl pa, Edward, en jonger broer, Keith, in hul geparkeerde Ford Anglia niksvermoedend oorkant die straat sit en wag.
Myrtle, die moeder, is op slag gedood. Denise se lewe was aan 'n draadjie. Sy is weens die slag 40 meter ver geslinger en haar kop het met 'n geweldige slag die voorwiel van 'n motor getref. Haar kop- en borsbeserings was ernstig. 'n Ambulans met loeiende sirenes het met haar na Groote Schuur gejaag.
Enkele ure later, om 21:00 die aand van 2 Desember, het twee onafhanklike dokters haar breindood verklaar. Haar hartverskeurde vader het toestemming gegee dat haar organe vir oorplantings gebruik kon word.
Die laaste besoekpunt van die toer is twee buurteaters: die een waar dr. Marius Barnard, jonger broer van prof. Chris, kort ná middernag haar hart met haarfyn sinchronisasie verwyder en versigtig in 'n ysbak geplaas het (ook 'n nier vir 'n 10-jarige bruin seun, Jonathan van Wyk); die tweede waar die beroemde hartdokter self met pionier-chirurgie die swak, siek hart van die ontvanger, dr. Louis Washkansky (54), uit sy borskas verwyder en met die sterk, gesonde hart van die jong vrou vervang het.
Die middernagtelike operasie – waarmee haas ondenkbare mediese grense oorgesteek is – het vier en 'n driekwart uur geduur.
Die dosyn of wat besoekers op die toer, sowel Suid-Afrikaners as buitelanders, gaan sit op die klein "paviljoentjies" wat in die oorspronklike teaters A en B vir mediese studente ingeruim is. Om die outentieke operasietafels staan die lewensgetroue beelde van die teaterspanne in hul uniforms om die pasiënt, of gebukkend voor delikate toerusting soos daardie tyd se hartlongmasjien.
Die masjien was 'n afskeidsgeskenk van die Universiteit van Minnesota waar Chris Barnard in die jare 50 onder leiding van twee pioniers in die hartsnykunde, Richard Varco en C. Walton Lillehei, die amper onmoontlike vermag het. Hy het sy Ph.D in twee jaar verwerf pleks van die gewone ses.
Alles lyk spookagtig werklik. Jy verbeel jou jy is 'n toeskouer by die grootse gebeurtenis en jy hoor daardie eerste hartklop.
Almal was momenteel stomgeslaan toe dit gebeur, vertel die uithaler-gids, Trace Adamo. Toe verbreek Christiaan Neethling Barnard se fyn, hoë stem die gespanne stilte: "God, dit gaan werk!" Met daardie woorde het die sendelingseun van Beaufort-Wes die verwondering van al die spanlede verwoord.
Die geleide toer sluit verskeie ander besoekpunte in. Daar word o.m. by "prof. Barnard se kantoor" aangedoen. Die beroemde man in 'n snyerspak sit agter die lessenaar, telefoon in die hand; só lewensgetrou hy dat jy jou moet keer om nie hoflik vir hom "goeie dag" te sê nie.
Die 54-jarige Washkansky het 18 dae geleef het voordat hy aan longontstekening gesterf het. Die skenkerhart in sy borskas het tot op die laaste oomblik sterk bly klop. In dieselfde hospitaalkamer waar die Kaapse kruidenier aangesterk het, kom 'n beeld van die pasiënt half orent in die hospitaalbedjie. Sy regtervoet loer onder die laken uit. 'n Slapbandkopie van Louis L'Amour lê oop op die beddeken in wat 'n tipiese hospitaaltoneeltjie is.
Die museum se mure is nie net versier met honderde foto's en geraamde koerantvoorblaaie wat die groot nuus onder banieropskrifte uitdawer (Die Burger, die Argus en die Cape Times) nie, maar ook met briewe van lof en kritiek; selfs van kinders. Een kind eggo sy pa se woorde dat hy "bokkerol" van prof. Barnard sou dink as hy na Amerika sou padgee.
Trace, die gids, praat ingelig en gesaghebbend oor die morele en etiese aspekte waaroor destyds vuurwarm gedebatteer was; oor die flambojante wêreldfiguur Chris Barnard wat hom so laat meesleur het deur die onversadigbare genot van sy nuwe roem; oor sy liefde vir mooi vroue, oor sy drie egskeidings (Louwtjie, Barbara en Karin), asook sy eensame dood weens 'n akute asma-aanval op 2 September 2001 in die ouderdom van 78 jaar, in Ciprus, Griekeland. Die geprese arts het heeltemal agtelosig sy asmapompie in sy hotelkamer gelos toe hy swembad toe gaan.
Aan die epiese stuk mediese geskiedenis het ek 'n persoonlike herinnering. Op Maandag 4 Desember 1967 was ek in die hoofsubredakteurstoel van Die Volksblad* in Bloemfontein toe stories oor die eerste hartoorplanting per teleks van ons Kaapse susterskoerant, Die Burger, bly instroom. In 'n meesleurende kopie uit die tikmasjien van Die Burger se hoofverslaggewer, Harry Shaw, het die ongelooflike storie voor my op die hoofsublessenaar ontvou.
Daardie oggend se se voorblad van Die Burger was skitterend. Ek dink ons in die verre Bloemfontein het self 'n treffende voorblad gehad. Trouens, ek sou dit sonder skroom vir die museum wou aangebied het. Wat ek liewer nie sal aanbied nie, is 'n kort grafskriffie vir prof. Barnard in my boekie met hekelversies, Polisie, polisie, ons reënboog is geroof, wat in 2003 verskyn het.
Die vrypostige versie lui soos volg:
Ook maar mens, ook maar lus,
Met dié kort grafskrif,
Sê ons: tot siens, dr. Chris!
SO ONTHOU EK HULLE
Merkers:hennie van deventer, kollegas, laatoes, melkbos, reunie, volksblad
Ons subtafel in die vroeë 60's. Hoofsub is Jaap Steyn. By hom, staan Wiets Beukes. Dan sit ek (wat Jaap opgevolg het) en Willie Kühn.
UIT VOLKSBLAD VAN VRYDAG 3 NOVEMBER:
Oud-­Volksbladders van die afgelope dekades trek op 10 en 11 November in Bloemfontein vir ' n reünie saam. Die koerant, sy sy mense en hul dinge word ook in herinnering geroep in ' n nuwe boek deur oud-redakteur HENNIE VAN DEVENTER (1980 – 1992). Uittreksels verskyn hierby.
Bart Zaaiman, redakteur:
In die kantoor van die respektabele Oom Bart Zaaiman, oud-redakteur, is selde indien ooit sterk taal gebruik.
Op Vrydagaand 22 November 1963 het het uit Dallas, Texas, die skokstorie via Associated Press se kantore begin rol oor die sluipmoord op pres. J.F. Kennedy. Ek was op kantoor, en gelukkig het die jongeling die teenwoordigheid van gees gehad om Oom Bart, toe senior assistent-redakteur, te bel. "O, gatta, ou Hendrik," is al wat hy gesê het, en die wiele aan die rol gesit vir 'n spesiale poging die Saterdagoggend.
Die uwe het AP-kopie vertaal: Jackie Kennedy was "met bloed bespat". Die konserwatiewe Oom Bart het egter afkeurend gefrons. Met bloed bekoek," was sy voorstel. Dit is soos dit in die koerant gestaan het.
Wiets Beukes, assistent-redakteur en later redakteur van Die Burger:
Op 'n nippertjie na 60 jaar gelede het ek, kartonkoffertjie in die hand, in die somervakansie van 1958 van Klerksdorp na Bloemfontein geryloop om my eerste van vele skofte vakansiewerk te verrig. Op Wiets Beukes, assistent-redakteur, se draaitafel in ons gemeenskaplike losieshuis het ek met Antonin Dvořák se Nuwe Wêreldsimfonie kennis gemaak.
Die simboliek het my later getref: dat met daardie eerste wankelende treë in die joernalistiek vir my 'n gans nuwe wêreld ontsluit is: 'n borrelende, dinamiese, stimulerende, verrykende wêreld.
Die minsame vrygesel uit Brandfort was die eerste Volksblad-gesig wat ek gesien het. Hy het my in sy silwer Borgward Isabella die redaksiekantoor gaan wys. Veral die teleksmasjiene, die kloppende hart van die koerant soos berigte vanoor die wêreld instroom, was betowerend. Vir my het die koerantman Wiets 'n lewenslange rolmodel gebly
Johan van Wyk, skrywer van Stop van Myne:
Johan van Wyk het 'n kwarteeu lank elke dag Stop van Myne geskryf; 'n asemrowende 6 000 rubrieke of vier miljoen woorde. Die "Oom" het hy homself genoem. "Hoekom dan "Oom"? Van Wyk het 'n aand met Anneline Kriel (19), vars gekroon as Mej. Wêreld, gedans. Agterna sê sy toe: "Dankie, oom. Dit was lekker."
Johan van Wyk se rubrieke was deurspek met tussenwerpsels soos "hef 'n siegret" of "hef a ding-dong day". 'n Keer het hy 'n vername arts en politikus van die Konserwatiewe Party (KP) aangeraai: "Hef 'n bedpan". Dié het dit letterlik vertolk, sterk aanstoot geneem en diep beswaard by die Persraad gekla. My onbenydenswaardige taak was dit om die Engelssprekende regter O. Galgut te oortuig daar word nie 'n liggaamsfunksie bedoel nie; dis sommer 'n niksseggende tussenwerpsel. Aikôna. Daaraan wou sy edele nie byt nie.
Jan Scholtz, lid van die hoofredaksie:
In ons bostuiste in Sabiepark en op Melkbos is die balatenskap van die vakman-filosoof Jan Scholtz – – 'n man met 'n hartstog vir hout – ver van gering.
Op sy eerste besoek aan Sabiepark het jan vir my 'n kierie uit sy werkwinkel saamgebring: 'n meesterstuk uit Transvaalse kiaat. Die handvatsel is 'n 'n gladde, skitterwit vlakvarktand. Van toe af is ek en my kierie in Sabiepark 'n onskeibare tweemanskap. In my boshuis is ook 'n sekelboslampie wat van sy vernuf getuig. Jan het vir die lampie sommer 'n onopvallende weggooistompie uit my stapel braaihout herwin.
Sy skeppings sluit in 'n koper-naamplaat van Die Volksblad se ou Albert-rolpers in 'n ronde houtraam (soos 'n outydse kollektebordjie) gemonteer, 'n swaar houtknuppel en 'n netjiese voorsittershamer.
Ek kon nie sy begrafnis bywoon weens Sabiepark se jaarvergadering. Die kierie is egter saam met my. Dit was my persoonlike klein huldebetuiging. Elke tree wat ek daardie naweek gegee het met die kierie was 'n herinnering aan Jan en sy onsterflike liefde vir hout.
Piet Theron, lid van die hoofredaksie :
Piet Theron, 'n studentemaat, was in Kollegetehuis op Tukkies bekend as "Piet Pyne" weens 'n rits rugbybeserings. In 1999 het sy derde seun, Pieta, op skool 'n knap rugbyspeler, 'n ernstige epilepsielyer geword weens 'n verbroude blindedermoperasie. Dit het aan Piet en Petro 'n nuwe, veel dieper, betekenis aan daardie bynaam opgedwing. 'n Pad van pyn het op hulle gewag.
My kollega het uit sy aftrede tot ekonomiese aktiwiteit teruggekeer deur, sonder enige ervaring, Pieta se sweisonderneming volledig oor te neem. Vir die oud-joernalis – self 'n hartlyer – was die gee van kwotasies en geklouter op steiers met 'n sweismasjien in sy hande 'n wildvreemde uitdaging. Maar nood leer bid. Piet het op sy bulhond-manier vasgebyt en 'n sukses daarvan gemaak.
Ben van Rensburg, bekroonde motorskrywer:
In die skitterende span subredakteurs by Volksblad in die 1960's was Ben van Rensburg die beneukste lid. Verslaggewers se broeke het gebewe as hy hul naam bulder. Van die ander het met die jare minder rigied geword oor die voorskrifte wat by ons ingedril is. Nie Ben nie. Hy het onversetlik 'n taalpuris gebly.
Een bynaam "Bennie Driepond", het uit sy studentedae op Maties gekom. Tydgenote het hom so uniek soos 'n driepondnoot geag. 'n Ander was "Ben Wieletjies". Dit verklap sy versotheid op motors. Hy het 'n versameling speelmotortjies besit wat 'n klein fortuin werd moet wees. In die 1960's al het jy nie saam met Ben gery sonder dat jy vasgegordel is nie.
Fred Schnetler, bekroonde motorskrywer en lid van die hoofredaksie:
Klein Fred Schnetler het verslaaf geraak aan motors nadat sy ouers hom vir sy vyfde verjaardag in 1939 'n stel van 12 Tootsietoy-modelkarretjies gegee het. Sy obsessie is gevoed deur 'n onblusbare leeslus. Hy het 'n ekspert oor veteraanmotors geword en onder meer 'n deftige swart 1971 Packard met witwalwiele, sy gunstelingkar, gerestoureer.
Die oorsprong van Fred se liefde vir musiek is moeiliker naspeurbaar. y Hy het tydgenote gedurig verstom het met alles wat hy weet, van Beethoven tot Presley. Vriende het tot kort voor sy dood elk nog van hom op spesiale verjaardae 'n uitsonderlike geskenk gekry: 'n CD met musiek van sy of haar geboortejaar. Ek het vir my 70ste verjaarsdag in 2011 ene gekry met 1941 se onvergeetlike musiek wat te midde van al die troostelose ellende in die Tweede Wêreldoorlog geskep is. Dit is 'n kleinood.
Pirow Bekker, hoofsubredakteur:
Pirow Bekker, oud-hoofsubredakteur, is in my oë die outeur van die beste koerantegedig in Afrikaans. Die tema van "Peins oor 'n plakkaat is die daaglikse plakkaatskrywery in die kantoor van die senior assistent-redakteur (destyds Oom Bart Zaaiman wat later lank redakteur was). Jy sien die rysige gestalte van Oom Bart sommer weer voor jou oë as jy Bekker se gedig lees.
Oom Bart is nie maklik tevrede gestel nie. Hy had allerlei voorwaardes oor wat mag en nie mag nie, hoewel hy tog 'n slag wou waag met die korter woord "dienders" vir polisiemanne. Hy is daaroor deur sy ondergeskiktes geveto.
Oor fatsoenlikheid was hy die hoofwagter op die mure. 'n Reël waaroor Oom Bart onverbiddelik was maar wat nie juis meer geld nie, veral nie by die wilder ponies nie: "Bly asseblief net bo die nael / op ons bladsy een …" Íets soos "kaalgat dominee" (op 'n Son-plakkaat) sou hom stuipe gee.
Alf Ries, politieke beriggewer:
Vir Volksblad – waar sy loopbaan in 1953 begin het – het Alf Ries in my tyd veral vir een gedenkwaardige scoop gesorg. Die onverwagte verkiesing van 'n nuwe NP-leier in die plek van PW Botha het in groot geheimhouding plaasgevind.
Ries het snuf in die neus gekry dat iets betekenisvols aan die gang is. Hy het die berig van FW de Klerk se troonbestyging losgewikkel en daardie middag was dit die voorblad vol. Toe die Vrystaatse LV Piet Steyn 'n Bloemfonteinse vriend, prof. Kallie Strydom, bel om hom "vertroulik" in te lig, kon hy op sy rug val toe hy hoor: "Hier staan dit alles in Die Volksblad!"
Wynand Mouton, koerantverkoper:
Aan Wynand Mouton, rekor van die UV, dink ek graag as semi-"kollega" omdat sy eerste inkomste by Die Volksblad verdien is. Hy was een van die kranigste koerantverkopers. "Nantie se hoek" voor Cuthberts in Bloemfontein se Maitlandstraat was by almal bekend. Geen indringer sou dit daar waag nie.
Miskien is dit weens 'n band wat in sy era koerantverkopertjie gesmee is, dat hy 'n vriend van die koerant gebly het toe hy in die top-pos was. Dit kon nie altyd maklik gewees het nie, want die onbesonne streep in elke generasie se studente sorg soms vir sappige nuus. Miskien is dit ook as koerantverkopertjie dat hierdie onpretensieuse mens sy nederigheid geleer het.
As ek oor myself ietsie sou bysit, sou dit die volgende wees:
In die wêreld van die koerant leer 'n mens allerlei fyn kunsies. Een is vernuftige voetwerk. Só vernuftig dat ek ná 35 jaar met genoeg spanning, konfrontasie en stryd kon sê: Hennie van Deventer het verdien om gedonner te word, maar is nooit gedonner nie – hoekom nie is 'n raaisel. Nie dat daar nie 'n paar near misses was nie!
'n Moerige setteryvoorman het 'n moersleutel teen 'n veeleisende jong subredakteur by Die Volksblad gelig. By Beeld moes wyle Johan Parreira, 'n bokser, een nag lyfwag speel: teen 'n bladplakker met 'n skerp mes in sy hand en moord in sy hart.
Later, in my redakteursdae, glo ek dat PW Botha my ná 'n verbale aanslag graag fisiek te lyf sou wou gaan oor 'n verwaanderige ope brief op die voorblad. My ongewaardeerde raad aan hom was dat 'n afgetredene sy mond oor die politiek moet hou. Gelukkig het 800 km se telefoondraad Bloemfontein en George geskei!
Oktober 20, 2017 in Uncategorized
Merkers:hennie van deventer, korrel vir korrel, laatoes, melkbos, sounet
Ek pluk as't ware die stories uit die wingerde waardeur ek gewandel het. Die mooi uitdrukking kom uit die Soutpanbergse streekblad Die Zoutpansberger in 'n netjiese resensie deur die redakteur Anton van Zyl van "Laatoes – kykweer van 'n kanniedood-koerantman" – die eerste oor "Laatoes" na my wete
LAATOES UIT MELKBOS
Junie 19, 2017 in Uncategorized
Merkers:boeke, hennie vandeventer, laatoes, melkbos, my boeke
Scoops en skandes – my eerste boek. 24 jaar later kom nou die laaste, Laatoes – kykweer van 'n kanniedood-koerantman..
Douvoordag more as die Kaap nog net begin ontwaak, sal ek en Tokkie op pad wees van Melkbos af lughawe toe. As alles reg verloop, sit ons more-aand by 'n vuurtjie in Sabiepark. 'n Vakansie van amper drie maande wag, so plus-minus al ons 50ste vandat Tarlehoet einde 1997 in ons lewens gekom het.
Natuurlik sien ons geweldig uit na die vreugdes van die bos: elke dag se verrassings rondom die huis; sebras se besoeke aan ons watergat; die sy aan sy leef met die natuur in hierdie repie ongerepte Afrika naas die Krugerhek van die wildtuin en die Sabierivier. Ons sien uit na die spesiale ervarings wat maar elke keer opduik en elke bosvakansie as 't ware definieer.
Tog kom vanjaar 'n element in die prentjie wat ons vakansie ietwat anders gaan maak. Die uwe gaan die almanak dophou en selfs die slapies tel. Hy gaan begin haastig raak.
Sê nou weer? Ja, julle het reg gehoor. Die haastigheid het darem 'n goeie verklaring. Kom September, kom 'n "laatoesie" van die uwe uit die land – of die wingerd, as jy wil: die uitgewer Naledi publiseer van die 76-jarige 'n boek wat op hierdie rype ouderdom seker sy laaste sal wees: Laatoes – kykweer van 'n kanniedood-koerantman. Brand ek nie om weer ná 'n lang onderbreking 'n boek vars van die pers in my hande te hou nie!
Oor die titel is lank gedink. Laatoes het gewen, en die Woordeboek van die Afrikaanse taal (WAT) se woordomskrywing het sowat die deurslag gegee. 'n Laatoes is, volgens die WAT, vereers 'n oes wat lank op die land staan en laat in die seisoen ingesamel word. Wat seker in hierdie geval met die HvD-oesie gebeur. 'n Tweede betekenis is 'n laatoeswyntjie uit die wynkamer. Hoop maar daar sal lesers wees vir wie Laatoes so 'n behaaglike leesplesier bring soos 'n glasie vrugtige laatoes.
Die "kanniedood-koerantman" in die subtitel sal seker nie 'n verrassing wees vir mense wat Van Deventer ken nie. Kollegas het my inBloemfontein 'n "kompulsiewe" koerantman genoem weens my "passievolle drif". Ek glo hulle sal maklik van "kompulsief" tot "kanniedood" kan vorder weens my uithou en aanhou vir soveel jare al.
Op 15 Desember 1997 het ek my kantoordeur in die Perssentrum in Kaapstad finaal agter my toegetrek ná ses jaar weg van skryf. Soos Sabiepark ekstra genot tot my 20 jaar as afgetredene bygedra het – en bootvaarte! – het die terugkeer tot my eerste liefde, skryf, ook elke dag vir my waarde toegevoeg.
Skryf, skryf, skryf nie net in my blogs en op my eie webblaaie nie. Nie net enkele boekies nie. Maar in die drie Afrikaanse dagblaaie en in Rapport, in tydskrifte soos Huisgenoot, Sawubona en By, ook op Litnet, Netwerk24 en sy eie webblaaie. Uit hierdie laatoes van my is die versameling in die bundel geput.
Van begrafnisse tot feeste; van herdenkings tot bekendstellings; van humor tot ernstige besinnings kom in die versameling aan die bod.
Louis Esterhuizen, tekspraktisyn van Stellenbosch, wys daarop dat dit my in my lewe en loopbaan geluk het om paaie te kruis met talle indrukwekkende persoonlikhede binne ons kultuur-historiese landskap. Oor baie wat ek oor jare heen as vriend, kollega of vertroueling leer ken het; skryf ek in Laatoes. Mense is die oorheersende tema, dan die koerantwese, die natuur, persoonlike dinge – ook my skool- en studentejare – kerk en sport.
Geleentheidstukke is uiteenlopend: van die 50ste herdenking van die moord op dr. HF Verwoerd tot die 30ste herdenking van Gerrie Coetzee se verowering van die wêreld-swaargewigbokstitel. Ek waag my hand selfs aan rugby. Wonder wat my sportskrywer-kollegas daaroor sal sê!
Ten slotte: maak seblief 'n merkie op die almanak by September en volg Nataniel se raad een keer: koop tog maar daardie "blerrie boek"!