My apologie aan prof. Willie Burger van Universiteit Johannesburg, oftewel prof. Willie burger, soos Die Burger hom noem.
Te oordeel na hierdie week se Boekeblad in Die Burger (of moet dit wees "Die burger", Engels uitgespreek?) was Die Volksblad se internet-slordigheid verlede week nog erger as wat mens vermoed het.
Prof. Burger het niks uit te gewaai gehad met die resensie van John Miles se Voetstoots in Die Volksblad nie. (En die fout is darem pas reggestel. Na 'n week. Wie word betaal om niks te doen aan gehaltebeheer by Media24 se webwerwe nie?)
Die resensie is skynbaar geskryf deur daardie Bloemfonteinse akademiese woelwater Hennie van Coller. Willie burger het wel die resensie geskryf wat in Die Burger verskyn het.
En hoewel dit 'n besonder knap resensie is, het dit nes by Van Coller aan Willie burger verbygegaan dat daar ook 'n rolprentmaker as verteller in Voetstoots doenig is.
Ek wag met gespanne aandag om te sien of ander resensente die roman met meer aandag gelees het.
Kan dit wees dat die Afrikaanse koerante se webwerwe uit 'n sentrale punt hanteer word? Wat my laat vermoed dat dit wel die geval is, is die feit dat Die Burger se webwerf vandeesweek sy papier-boetie, en spesifiek sy nuwe Boekeredakteur, Willem de Vries, liederlik in die steek laat. En daarmee saam diegene wat buite Die Burger se gebied val en via die internet saamlees aan die boekresensies.
Die slordigheid op die webwerwe van Beeld en Die Volksblad was dus nie heeltemal toevallig nie.
Op die webwerf word drie boekbesprekings geplaas wat in Maandag se papierkrant was: dié oor On Black Sisters' Street, Voetstoots en Herman de Coninck se Die lenige liefde.
Dit beteken dat webkrant-lesers in die res van die land nie die resensies te lese kry van Sarie se Flitsverhale en van Thijs Nel se Sluitsteen nie. Albei is belangrike besprekings (al kon Stephanie Nieuwoudt minder aangesluit het by die uitgewer se reklamebrief oor die Sarie-versameling en meer vertel het van die bydraes).
Die ander weggelate bespreking is Hennie Aucamp s'n oor Sluitsteen. En dit is hierdie webwerf-weglating wat vir my bevestig dat een of ander literêr-oningeligte persoon ver van die Kaap vandaan besluit het oor die in- of uitsluiting van Aucamp se resensie.
As dit iemand was wat behoorlik op hoogte van sake was, sou hy/sy besef het dat Aucamp status en gravitas aan 'n boekeblad verleen. Jy laat eerder die ander besprekings weg en plaas net Aucamp, as jy dan opsluit iets moet weglaat.
Maar kom ons vergeet vir eers van hierdie dinge, en kyk na een wat wel oral te lese was.
Wium van Zyl se bespreking in Die Burger van Herman de Coninck Die lenige liefde (vertaal deur Daniel Hugo) is heerlik om te lees. Hy is opvallend goed ingelig, en sy gevoeligheid vir die nuanses van die vertaling van gedigte lei hom daartoe om Hugo op een vertaalgruwel te kan wys. Ek het gedog Hugo maak nie foute nie.
Hy gee darem ook krediet aan Hugo as gesoute vertaler vir die omskakel-prestasies wat hy wel vermag.
Die enigste vraag wat Van Zyl moes gevra het, en nie het nie, is watter Afrikaanse digter sy plek in die publikasie-ry moes verbeur sodat Afrikaners 'n tweede keer met De Coninck kan kennis maak.
As Van Zyl my nie daaraan herinner het nie, sou ek vergeet het van die eerste keer.
&larr Die nuwe slordigheid
5 antwoorde op Sentrale slordigheid
crito het gesê op Oktober 1, 2009
Ek sou graag, Leon, maar hoekom moet mens vir lief neem daarmee dat bv. Die Volksblad se webwerf meer as 'n week lank een resensie aan twee resensente toeskryf? As Media24 dienste wil sentraliseer, moet hulle nie minderwaardige werk lewer nie.
Terloops, ek het nog genoeg van Rustenburg se stof aan my voete om myself nie as 'n bloed-Kapenaar te beskou nie.
dpainter het gesê op Oktober 1, 2009
Hallo, Louise Viljoen se resensie van Miles se Voetstoots wat op LitNet verskyn het, is (oudergewoonte) uitstekend. Ek kan dit aanbeveel vir almal wat die boek gelees het.
Hier is die skakel na Viljoen se resensie:
crito het gesê op Oktober 6, 2009
Dankie – sal gaan kyk.
Ja, dit is 'n besonder goeie bespreking. Ek is bly sy het die filmmaker genoem, maar ek dink daar is nog nie genoeg gekyk na die veelvuldige vertellers nie. Die filmmaker open die roman, byvoorbeeld. Hy praat oor die episode wat hy gaan aanbied, 'n toekomsblik, maar ook 'n terugblik. En so meer. Aan die einde sluit hy weer alles af.
Wat ek van Viljoen se resensie hou, is die verband wat sy lê tussen Miles en Ingrid Winterbach. Dit verdien verdere ondersoek en bespreking!