Lees tussen die lyne: Kommunikasie van die "Anderkant"
Geskryf deur Annie Kagan
Alhoewel ons nie in maande gepraat het nie, het ek die afgelope week obsessief oor Billy gedink. Dit was ongewoon omdat dit probeer het nie Om oor Billy te dink, was 'n oorlewingstaktiek wat ek in vierde graad begin oefen het. As 'n klein dogtertjie het ek my groot broer aanbid, maar ek was altyd bang dat iets verskriklik met hom sou gebeur.
Billy was voortdurend in die moeilikheid. Ek het nie regtig geweet wat "moeilikheid" beteken nie, maar toe die moeilikheid sleg geword het, sou hy na 'n geheimsinnige plek gestuur word. En toe die moeilikheid baie sleg geword het, het my ouers nie eens geweet waar om hom te kry nie.
Ek was die kuns van koue-hartseer
In die vierde klas het my ouers verduidelik dat die moeilikheid waarmee Billy in was, iets was wat "heroïenverslawing" genoem word. Om my van my angs af te skei, het ek die kuns van verkoue begin oefen.
Al die jare later, die week voor hy gesterf het, maak nie saak hoe koud harte ek probeer het nie, ek kon nie ophou dink oor Billy nie. Ek het myself probeer afleiden van my angs deur my ses uur by te hou, die katte te voed, te mediteer, langs die baai te gaan, middagete te maak, in my musiekstudie-liedjies te gaan werk.
Ek het op my elektriese sleutelbord gesit, en ek kon dink oor Billy. Ek wou hom bel, sy stem hoor, sê hy het hom liefgehad, hom op een of ander manier gehelp. Maar ek het nie geweet hoe om hom te bereik nie. 'N Deel van my was bang om hom te bereik. Ek was seker hy was in 'n slegte vorm.
Die dag voor Billy gesterf het, het ek 'n bitter koue Januarie-oggend gelaagd op twee truie, 'n baadjie en twee wolhoede en gewaag in die rou lug. Ek het oor die bevrore bruin blare geloop, deur die kaal winterwoud, en klim die houttrap af wat na die baai gelei het. Ek vra God nooit vir gunste nie, maar daardie oggend het ek opgekyk na die silwerige lug, my arms opgehef, en gedink ek het Billy in die hande van die groot Goddelike gedruk. "Sorg vir hom vir my," fluister ek.
Ure later was Billy dood.
Van Skuld en Bedrog tot Kommunikasie
Die volgende paar dae het ek in die bed gebly, niks kon doen nie, maar tee gedrink. Hulle sê daar is verskillende stadiums van verdriet-skok, skuld, woede, depressie. Maar al die gevoelens het gebots en het dadelik op my ingekom.
Drie weke ná die doodse ellende en selfbeskuldiging later, was dit my verjaardag. Net voor sonop, toe ek wakker word, het ek gehoor iemand roep my naam van bo my af.
Annie! Annie! Dit is ek! Dit is ek! Dis Billy!
Dit was Billy se onmiskenbare diep, sagte stem. Ek was geskok, maar glad nie bang nie. Trouens, ek het gemoed gevoel.
"Billy?" Het ek gesê, half aan die slaap. 'Jy kan nie hier wees nie. Jy is dood. Ek moet droom. "
Jy droom nie. Dit is ek! Staan op en kry die rooi notaboek.
Skielik was ek baie wakker. Ek was heeltemal vergete oor die rooi leerboekie. Billy het my verlede jaar vir my verjaardag gestuur. Ek was aangeraak dat hy die poging aangewend het om my 'n geskenk te stuur, alhoewel hy oorweldig is deur sy verslawings.
Ek het uit die bed gespring en die rooi notaboek op 'n rak in my slaapkamerkas gevind. Die bladsye was leeg, behalwe vir 'n opskrif wat op die eerste bladsy geskryf is.
Almal benodig 'n boek wat aan hulle toegewy is.
Lees tussen die lyne.
Wat 'n vreemde ding vir Billy om te skryf! Lees tussen die lyne? Ek het my vingers oor die bekende handskrif gehardloop. Toe het ek hom weer gehoor.
Dis regtig ek, Annie. En dit is goed, dis goed, want. . . Ek het 'n pen gegryp en geskryf wat hy in die rooi notaboek gesê het.
Billy Aandele Sy ervaring van die dood
Die eerste ding wat gebeur, is geluk; In elk geval was dit so. Ek weet nie of dit so is vir almal wat doodgaan nie. Soos die motor my getref het, het hierdie energie gekom en my reguit uit my liggaam in 'n hoër gebied gesuig. Ek sê "hoër" aangesien ek die gevoel gehad het om op te staan ​​en skielik was al my pyn weg.
Ek onthou nie hoe ek oor my lyf hang of daaroor kyk of so iets nie. Ek dink ek was redelik angstig om daar weg te kom. Ek het dadelik geweet ek was dood en het daarmee saamgegaan, meer as gereed vir alles wat gewag het.
Ek was nie bewus van reis teen enige spesifieke spoed nie. Ek het net lig en onbelemmerd gevoel terwyl die suigbeweging my in 'n kamer van dik silwerblou ligte opgetrek het. Mense wat naby-dood ervarings het, sê soms dat hulle deur 'n tonnel gaan. Ek gebruik die woord "kamer" omdat 'n tonnel sye het, maar maak nie saak watter rigting ek gekyk het nie, daar was niks anders as lig vir sover ek kon sien nie. Miskien is die verskil dat ek 'n eenrigtingkaartjie gehad het en hulle was 'n rondrit.
En alhoewel ek nie meer my liggaam gehad het nie, het dit gevoel asof ek dit gedoen het en dat dit genees is. Die ligte in die kamer het my binnegedring en my beter en beter laat voel terwyl hulle my opgetrek het. Dit was nie net die wonde van my motorongeluk wat genees is nie. In die eerste nanosekonde dat die ligte my aangeraak het, het hulle enige skade wat ek gedurende my leeftyd gely het, uitgevee: fisies, geestelik, emosioneel of andersins.
Binnekort het Pappa daar langs my verskyn, jonk en glimlaggend en mooi soos altyd. Hy het grappies gemaak en gevra: "Wat het jou so lank geneem?" Dit was so lekker, sien Pa, maar ek vermoed hy was daar om 'n bekende landmerk in die buiteland te wees. Ek sê dit omdat hy net vir my deel gehad het en Pa was beslis nie die hoofgebeurtenis nie.
Die belangrikste gebeurtenis was die silwer ligte en hul party atmosfeer. Daardie genesingsligte het 'n feestelike gevoel gehad, soos hulle my gejuig het en gesê het: "Welkom huis, Seun."
Ek kan nie sê hoe lank ek die genesingskamer swaai het nie, want ek het nie meer tyd nie. Maar ek kan sê dat die kamer 'n soort kosmiese geboortekanaal was wat my in hierdie nuwe lewe gelewer het.
Ek wil hê jy moet weet, skat, daar is niks meer hard of wreed vir my nie. Ek het van die kamer uitgegaan tot in die glorieryke heelal. Ek dryf gewigloos deur die ruimte met hierdie pragtige sterre en mane en sterrestelsels wat rondom my flikker. Die hele atmosfeer is gevul met 'n strelende hum, soos honderde duisende stemme vir my sing, maar hulle is so ver weg dat ek hulle skaars kan hoor.
En alhoewel ek nie kan sê dat iemand hier was om my te groet nie, het ek, as ek uit die kamer uitgekom het, 'n Goddelike Teenwoordigheid gevoel; 'n soort, liefdevolle, voordelige teenwoordigheid, en regtig, dit was genoeg.
Benewens die Goddelike Teenwoordigheid voel ek ook wesens om my - Hoër Wees, ek dink jy sal hulle noem. Ek kan nie verduidelik hoekom ek die woord "wesens" gebruik nie en nie die enkelvoud nie; Ek weet net daar is meer as een. Ek kan hulle nie sien of hoor nie, maar ek kan voel dat hulle beweeg, swooshing deur ander dinge te doen wat jou s'n werklik raak. En hoewel ek nie 'n idee het van wat hierdie dinge mag wees nie, raai ek aan dat die swaai hier in die ruimte eufories is in plaas van vreesaanjaend omdat ek deur hierdie hemelse bemanning bygewoon word.
Ek kyk af op die aarde, en dit is af. Dis soos 'n gat in die lug, 'n gat tussen ons twee wêrelde, ek kan deurkyk en sien. Ek weet hoe hartseer jy oor my dood is. Sad is te klein 'n woord. Bereft is meer soos dit. Maar die dood is nie so ernstig soos jy dink dit is, liefie nie. Tot dusver is dit baie aangenaam. Kon nie regtig beter wees nie.
Probeer om nie die dood te ernstig te neem nie. Trouens, probeer om nie die lewe te ernstig te neem nie. Jy sal baie meer geniet. Dit is een van die geheime van die lewe. Wil jy nog 'n geheim ken? Om totsiens te sê, is nie so ernstig soos dit ook nie lyk nie, want ons sal weer ontmoet.
Is jy Real of Droom jy?
Soos skielik soos dit gekom het, het Billy se stem ontbind. Ek het op my bed gesit, die rooi notaboek wat teen my knieë rus, sy eerste bladsye is gevul met Billy se woorde in my handskrif. Het ek my stem net voorgestel? Kan wees. Maar waar kom hierdie woorde vandaan? Hulle was beslis nie myne nie.
Binne die voorblad van die notaboek het ek 'n kaart gevind wat my broer saamgestuur het - 'n spotprent van 'n groot oranje tomcat wat 'n klein pers katjie met 'n girly knip. Die kaart se boodskap was onbeskof. Is jy regtig of droom ek jou?
Het ek 'n bietjie droomagtige verdrietreaksie gehad? Hoe kan ek weet? Ek kon nie, en op daardie oomblik het ek nie regtig omgee nie. Vir die eerste keer sedert Billy se dood het ek gelukkig gevoel. . . meer as gelukkig. Billy was oke. En soos hy deur die sterre geluister het, het die atmosfeer van sy wêreld op die een of ander manier in myne gevloei. Ek was amper eufories.
En skielik was ek honger. Ek het uit die bed uitgegaan, na die kombuis gegaan en 'n pot tee gemaak. Terwyl ek by die tafel gesit het op koekies en marmelade, het ek 'n tydskrif oopgemaak. Staar na my was 'n advertensie vir White Cloud-badkamerweefsel. Dit het 'n wolk met 'n stukkie uitgesny wat dit laat lyk het as 'n gat in die lug. Het Billy nie gesê hy het my deur 'n gat in die lug gesien nie? Ek het koue rillings. Miskien was die advertensie 'n soort teken.
"Dit is belaglik," het ek vir myself gesê. 'Ek is regtig am gaan 'n bietjie mal. 'Maar 'n deel van my het gewonder of daar werklik 'n verband kon wees.
Van rou tot kalmte
Alles was so vreemd, maar dit pas alles saam - Billy se voorkoms, die vergete rooi notaboek, die opskrif, die kaart se boodskap, die prentjie van 'n gat in die lug. En voordat ek van Billy hoor, was ek so depressief dat ek my kop skaars van die kussing kon ophef. Nou voel ek heeltemal rustig.
Het Billy net hierdie een keer verskyn om my te laat weet dat hy goed was? Was dit die einde daarvan? Ek het nie gehoop nie. As hy 'n tweede keer besoek het, sal ek reg wees. Ek sou objektief en waaksaam wees, sodat ek kon uitvind of hy werklik was. Ek het besluit om hom terug te lok deur die rooi notaboek te hou en al die tyd 'n pen met my te hou.
© 2013 deur Annie Kagan. Alle regte voorbehou.
The Afterlife of Billy Fingers: Hoe My Slegte-Seun Broer My Bewaak het. Daar is die lewe na die dood
deur Annie Kagan.
Annie Kagan is nie 'n medium of 'n sielkundige nie, sy het nie gesterf en teruggekeer nie; Trouens, toe sy deur haar oorlede broer wakker geword het, het sy gedink dis dalk 'n bietjie gek. Annie deel die buitengewone verhaal van haar na-dood kommunikasie (ADC) saam met haar broer Billy, wat eers enkele weke na sy onverwagte dood met haar begin praat het. Billy se lewendige, real-time rekening van sy deurlopende reis deur die verborgenhede van die dood, sal verander soos jy dink oor die lewe, die dood en jou plek in die heelal.
Annie Kagan is 'n sanger / liedjieskrywer wat jare lank 'n chiropraktiese praktyk in Manhattan gehad het. Sy het haar mediese praktyk op soek na rustigheid in 'n klein, afgesonderde huis by die baai opgegee, teruggekeer na liedjieskryf en begin saamwerk met die bekroonde produsent Brian Keane. Vir meer inligting besoek www.anniekagan.com.
Meer uittreksels uit hierdie boek.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Lees tussen die lyne: Kommunikasie van die "Anderkant"