Gerook, gedrink, gerangskik | The Grotto
Home Afrikaans Ek Moet Bieg Gerook, gedrink, gerangskik
In hierdie liriese essay skryf Lise Beswick oor 'n boom wat so groot is dat jy hom van die maan kan sien en blare wat kraak soos pakkies chips as jy oor hulle loop.
Dis wat ons met blare doen. Ons gebruik hul in bobotie, tee, rookgoed, medisyne en rangskikkings.
Maar hulle is so ryklik móói. Toe ek met 'n migraine buite op die wegsak bank onder die groot boom gaan sit, waar bougainvilla, grenedella, makadamia, pisimmon en peperboom soos 'n groen sambreel-legkaart in mekaar en teen mekaar vasgroei, moes ek instinktief geweet het groen lig help. In Brittanje het een of ander mediese skool bevind dat groen lig migraine-pyn met twintig persent verminder. Hulle wil nou bekostigbare sonbrille maak wat alle lig, behalwe die smal baan suiwer groen lig, blokkeer.
As ek aan die Paradys dink, sien ek reusagtige blink blare in skakerings van groen. Dit het seker nie soos die woude in die Amasone gelyk nie, maar die sagtheid van groen op die oog en die manier hoe dit jou gemoed versadig, is in lyn met die idee van 'n volmaakte toestand.
Tot die vyeblare dit moes ontgeld. Ek wonder wat hulle vir garing gebruik het. Was daar pendorings van die Akasia-familie vir naalde? En soos met blare, het die tydelike versiering of bedekking seker verdroog en begin krap.
Dat God Hom so met die menslike toestand vereenselwig het, dat Hy nie omgegee het om self naaldwerk te doen nie, is 'n fassinerende gedagte. Maar die keer met materiaal, met vel. Dit staan so in die Bybel, Genesis drie vers een-en-twintig.
Blare was van die begin af belangrik en noodsaaklik. Nie net vir sywurms, koeie, in slaai en vir klere nie, maar vir die sagtheid op die oog, vir rus, vrede en skaduwee.
Blare is die boom se handpalms wat vir my waai. Hul is skoon soos glas, ferm soos papier en ruik soos die grond se groei-parfuum. 'n Mens kan hul knak en seermaak, of hul are vryf soos op jong sterk hande. Hulle trek die boom aan volgens hul smaak en los hom soms poedelkaal in die yskoue winter. Die modelle met hulle interessant stamme en takke soos arms en vingers in allerhande posisies gebuig, staan geduldig, skaamteloos, tot die eerste lemmetjiegroen blaartjies die bruin ledemate versag. Die kaal bome lyk nie soos geraamtes waar jy elke gewrig, patella en femur afgeëts sien nie. Hulle lyk soos ballerinas wat wag vir die musiek om te begin.
Die pekanneutboom, wat my buurvrou sê jy van die maan af kan sien, so groot is hy, se blare lê skoendiep die hele erf vol en kraak soos honderde pakkies chips as jy daarop loop. Die blare het vrolik in ligte rukwinde in die lug gespeel voor hul leweloos gaan lê het. Hul laaste verbinding met hoogte en lewe.
Nou gee hul lewe. Voed die grond en laat 'n mens met kinderlike vreugde hope handevol in die lug opgooi of voete speel-sleep of net lag oor die baie nuwe lewe in verlies en verandering.
Dis die berg in my
Lise Beswick kyk met vars oë na berge. En nadat jy hierdie essay gelees het, sal jy ook. Want dan sal jy weet dat berge sagte sye het, en skuinspaadjies, soos die wat mens in jou hare kam.
Bubbles en belle betower
Daar is iets magies omtrent rondinge. Maak nie saak of dit nou 'n seepbel of 'n swanger maag of 'n oogbal of 'n borrel in 'n Aero tjoklit is, skryf Lise Beswick in hierdie liriese rubriek.