self | SkalkSkryf
Posted in Joh, tagged bewussyn, ek, rivier, self, verstaan on Januarie 10, 2010| 19 Comments »
Ons praat so maklik in die algemeen van die self, of dan ek self of my self. En ons almal weet tog wat ‘n self is, nie waar nie? Dis soos ‘n kar: iets wat werklik voor die hand liggend is; ‘n praktiese ding wat ‘n integrale deel van ons lewens is, en waaraan ons net aandag skenk wanner daar iets mee verkeerd gaan. En vir alle normale gevalle is so ‘n benadering voldoende.
Die verskil tussen ‘n kar en ‘n self egter, is dat die kar net ‘n klein deelkie van ons lewens is, terwyl die self ons hele lewe is.
Daarom kan dit sinvol wees om meer aandag aan die self te gee en meer daaromtrent uit te vind. Hiervoor verlaat ek my hoofsaaklik op die werk van Ken Wilber. (Spesifiek: Eye to Eye – 1984 en Transformations of consciousness – 1986)
Net soos ‘n kar, is die self ‘n samestelling van dele wat afsonderlik beskou en onnersoek kan word. Wat ons gewoonlik bedoel as ons praat van myself is slegs een van die dele, en te wel die ‘gevoel” van ‘n afsonderlike entiteit. As ek van myself praat sluit ek jou beslis uit. Ten einde weg te bly van ‘n materialistiese beskouing is dit beter om die geheel te sien as ‘n “self-stelsel”. Sodoende val ons sig meer op die verbandskappe wat ‘n stelsel gestand hou, eerder as onnerdele van ‘n fisiese aard.
Die self-stelsel is ‘n versameling van verskeie vermoëns en werksaamhede, waaronner die volgende:
Self-identifisering – die gevoel dat ek ‘n afsonnerlike entiteit is; ‘n unieke persoon en individu totaal onnerskeibaar van enige anner persoon. Dis die self-beeld wat ons van onsself het, wie ons dink ons is, en wie ons graag wil hê anner moet dink ons is. Dit word altyd gekoppel aan die spesifieke vlak van ontwikkeling waarop ons onsself bevind. So byvoorbeeld sal iemand wat op die bewussynsvlak van konkrete-handeling, dws gebonde deur reëls en rolle, ‘n identiteit bou op absolute waardes van reg en verkeerd wat gepaard gaan met onnerdanigheid aan sosiale norme. So ‘n persoon kan die self-beeld van “gehoorsaamheid en onnerdanigheid” aantrek en meeste van die persoon se handelinge sal daarop ingestel wees om sodanige beeld gestand te hou. ‘n Voorbeeld sou wees iemand wat die absolute geslags-rolle voorstaan (a.g.v sosiale druk) en glo ‘n vrou se plek is NET in die kombuis. As dit ‘n vrou is, sal sy ‘n identiteit van onnerdanigheid bou, en as dit ‘n man is sal hy sy identiteit rondom gehoorsaamheid bou.
Verdedigingsmeganismes – die handelinge wat uitgevoer word om die self-stelsel gestand te hou. Die eerste beweegrede is natuurlik om die fisiese liggam se voortbestaan te verseker. Sodra dié noodsaaklikheid verseker is, moet die self-identiteit onnerskraag en bewaar word. Die spesifieke handelinge word ook bepaal deur die bewussynsvlak van ‘n persoon. Iemand op die egoistiese vlak sal besonder baie versekeringsmaatreëls in plek stel ten einde sy rykdom te beskerm, terwyl iemand op die vlak van pligsgetrouheid sy lewe in gevaar sal stel om iemand anners van verdrinking te red.
Organisasie – die werking van samehorigheid binne die self-stelsel. Dis ‘n oorkoepelende funksie wat nodig is om die deurlopende samehang van die stelsel te bewerkstellig. Indien hierdie funksie nie behoorlik uitgevoer word nie, kan dit lei tot patalogiese toestande soos skisofrenie.
Wilskrag – die funksie van besluitneming en die uitoefening van keuses. Hierdie funksie is ook direk gekoppel aan die vlak van bewussyn wat ‘n persoon bereik het: dis ondenkbaar vir ‘n ryk persoon op die egoistiese vlak om daaraan te dink om van sy rydom af te staan om anner wat swaarkry te help. So ‘n persoon se wilskrag word hoofsaaklik aangewend om verdere rykdom te bekom.
Toe-eiening – die proses waarin die reeks van opeenvolgende sielkundige gebeurtenisse deur die self-stelsel toe-ge-eien word. Hierdie proses is nòù verbonde aan die een van organisasie (punt 3. hierbo) sowel as die belangrike self-identifisering. Dit is die eerste stap waarin die “self” ‘n direkte verband met die “nie-self” skep. Ons praat so maklik van “my” kar, of “my” vrees, of “my” idee, en dit sonner om bewus te wees dat ons op daardie oomblik doelbewus ‘n baie spesifieke verband tussen onsself en die voorwerp skep deur dit toe te eien en deel van onsself te maak.
Inligtingvaslegging – die proses waardeur ‘n ervaring vasgelê word in ons geheue. Dit speel ‘n kardinale rol in ons vermoëns om te oorleef. Ons is net bewus van ‘n baie klein gedeelte van die inligting wat deur ons sintuie opgevang en vasgelê word. Tog wanner ‘n nuwe situasie voorkom kan dit vergelyk word met ‘n vorige soortgelyke een en iets waarvan ons nie eers bewus was nie kan uit die dieptes opgehaal word indien nodig.
Verwerking van onnervinding – elke nuwe onnervinding word oombliklik vergelyk met vorige vasgelegde insidente. Die stroom van nuwe onnervindings is onmeetbaar; en ons self-stelsel moet dit alles verwerk op ‘n manier sodat ons nie oorweldig word nie. Bewussyn is tot ‘n groot mate ‘n filter wat ons beskerm teen die aanslag van onnervinding. Indien ons elke onnervinding totaal en volmaak moes ervaar, sou ons in ‘n rokie opgegaan het.
Navigasie – van die ontwikkelingsproses. Dis ‘n proses gebasseer op terugkoppeling en terugvoering binne die self-stelsel. In ‘n sin is dit hoe ons besluit watter rigting om in te beweeg. Dit betrek al die bogenoemde faktore en prosesse, en terselfdertyd bepaal dit die gestalte daarvan. Ons ontwikkeling is aan die eenkant redelik gegewe: as mens ontwikkel ons natuurlik in ‘n fisiese en sielkundige sin tot ‘n normale perk. Aan die anner kant is dit moontlik vir ons om verder te ontwikkel as net die “normale”. Indien ons die sin daarin sien om geestelik te ontwikkel, kan ons die helm opneem en voortvaar, gewoonlik teen die stroom op, op ‘n reis waar min hulle begewe. Volgens groot geeste van weleer, wat die pad al geloop het, is ons potensiaal enorm.
Al hierie faktore en prosesse is voortdurend, oomblik tot oomblik, onnerworpe aan verannering. As gevolg van hierdie feit is dit voor die hand liggend dat wat ons die “self” noem ook onnerworpe is aan voordurende verannering, sodat dit duidelik is dat daar nie ‘n ewigdurende, standvastige, onverannerlike entiteit “ek” bestaan nie. Tog bestaan ek en jy. Ons is soos ‘n rivier, ‘n rivier van ervaringe. As ons oppie wal staan sien ons die stroom as ‘n entiteit; as ons swem en die krag van die water voel weet ons ‘n baie anner weet.
Die oplossing van hierie paradoks is binne ons vermoeë.
Posted in Joh, tagged kommunisme, moraliteit, self on Oktober 4, 2009| 3 Comments »
Die gevoel van selfwees. Ken Wilber beskryf dit as ‘n ligte drukking in die middel van die voorkop, tussen en agter die oë. Die ontwikkeling van hierdie gevoel van selfwees omskryf hy as deel van die Atman Projek. Dit kan ook omskryf word as individuasie. In kort: die wil tot wese wat implisiete bestaan dryf tot die uiterste van ‘n begrensde entiteit.