Maar die welpies kry die meeste aandag. Die ma kry ‘n werpsel van tot vyftien babas. Dis ‘n klomp monde om te voer en elke lid van die trop moet help om die welpies te versorg. Eers bly die kleintjies naby die gat en hulle het dikwels ‘n babawagter terwyl die ander honde jag. Wanneer die grotes terugkom, bring hulle vleis vir die welpies op. Klink grillerig, maar die kleintjies is dol oor dié happies.
Op ‘n tyd was daar suid van die Sahare byna oral wildehonde, maar nou leef hulle net op ‘n paar plekke. In Suid-Afrika is daar net 400 in die natuur oor en hulle is suider-Afrika se mees bedreigde vleiseter. Die grootste groep wildehonde is in die Kruger-wildtuin.
Wanneer hy in die wêreld kom, kan die kalfie ‘n massa van tot ‘n honderd kilogram hê. ‘n Volgroeide olifant het ‘n massa van nagenoeg vyf duisend kilogram, wat hom die wêreld se grootste landdier maak.
Die jong olifantkalf word met ‘n slurpie gebore, maar vir die eerste paar weke van sy lewe is dit ‘n nuttelose liggaamsdeel . Hierdie slurp is eintlik net ‘n lang neus wat die olifant het. Hy gebruik dit om voedsel mee in sy mond in te voer. ‘n Olifant se tande slyt baie gou af omdat hy so ‘n groot hoeveelheid kos moet fynkou.
Hierdie kos is grof en gevolglik word sy maaltande gedurigdeur deur nuwes vervang. Die oues skuif geleidelik meer na agtertoe en dan groei splinternuwe tande in hulle plekke uit. Wanneer hy sestig jaar oud is, het die olifant gewoonlik al ses stele tande gehad. Dan kry hy ook nie weer nuwe tande nie.
Die pragtige voortande van die olifant is sy sierlike wapens wanneer hy om die leierskap van die trop meeding.
Die mahem, of gekroonde kraanvoël, is ‘n pragtige, kleurvolle voël met ‘n flyn kroontjie van goud en swart veertjies wat ‘n mens aan ‘n speldekussing laat dink, op sy kop. Daar is ‘n halfsirkel syagtige swart vere reg onderkant sy snawel. Agter sy oë en onderkant sy kroontjie is daar ‘n gladde helderooi en ‘n spierwit kol.
Die mahem hen bou haar nes tussen die digte riete waar sy dan gedurende Augustus of September haar eiers lê. Pas nadat hulle uitgebroei is, lyk die mahemkuikens net soos klein eendjies, met sulke klein klossies op hulle koppe.
Elke jong mahemkuiken moet sy besondere kolonie se kenmerkende ‘taal’ aanleer, omdat elke trop mahems sy eie besondere manier van gesels het wat waarskynlik vir ander voëls onverstaanbaar is.
Wanneer hy feitlik volgroeid is, word die mahemvoël die tradisionele huweliksdans geleer. Hierdie dans is seker een van die uitsonderlikste skouspele wat mens maar kan sien! Dis ‘n gebuig en edraai dat dit ‘n aardigheid is! Vorentoe en agteruit, dit trippel, die knieë buig, die vlerke word geklap en dan wip die danser skielik hoog die lug in – en alles lyk of dit op die maat van musiek gedoen word! Aan die einde van die dans, bied die een mahem die ander gulhartig geurige stukkies mos aan.
Die mahem eet graag grond, paddas en insekte. Hy jaag gewoonlik die insekte uit hulle skuilplekke deur met sy poot op die grond te stamp.
Die klein vlakvarkie word in ‘n sorgvuldig uitgesoekte gat of onder die grond gebore. Die toegewyde ouers pas hulle kleingoed baie getrou op. Die ou moedervlakvark sal selfs ‘n olifant aandurf as sy vermoed dat haar kleintjie in gevaar verkeer. Die ou beer het weer die gewoonte om die lêplek agteruit binne te gaan om seker te maak dat geen aanvaller op sy hakke is nie.
Die vlakvark is ‘n baie lelike dier. Hy het ‘n plat kop met yslike groot, krom slagtande en sulke eienaardige, vratagtige uitgroeisels aan sy gesig. Op sy rug langs het hy ‘n maanhaar van herde, stekelrige hare, en sy growwe, grys vel het en daar sulke yl. grys bruin haartjies. Sy gevaarlike slagtande is sy wapens, maar hy gebruik hulle ook om wortels mee uit te grawe. Die vlakvark eet graag boomwortels, gras en selfs voëleiers of klein soogdiertjies. Verder is hy ook lief vir bessies en veldvrugte.
Hierdie dier het baie vyande, en die kleintjies kry dit nie altyd reg om die gevare wat in die lang gras skuil, te ontduik nie. Wanneer gevaar dreig, maak hulle soms of hulle dood is, en sodra die vyand ‘nentjie weg is, laat vat hulle s al wat hulle kan na die opening van hulle blyplek. Die aanvaller skrik gewoonlik só geweldig dat die varkie reeds diep in die veiligheid van die gat is voordat hy weer tot verhaal kom.